Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

μωρομάντιλα

Μωρομάντιλα όλων των χρωμάτων και αρωμάτων στο 1 ευρώ. 
Μωρομάντιλα που συντηρούν οικογένειες αλλοεθνών μεταναστών στο κέντρο.
Μωρομάντιλα που περιμένουν στις σκονισμένες βιτρίνες της Αχαρνών.
Μωρομάντιλα που θες να τα αγοράσεις όλα - κάνουν και για όλες τις δουλειές, εδώ που τα λέμε.
Μωρομάντιλα που δεν μετακινούν από τη θέση τους, ούτε ανοίγουν ποτέ οι μαγαζάτορες.
''Έχετε τόσα πολλά μωρομάντιλα!'' είπα όλο θαυμασμό πριν λίγη ώρα στη γυναίκα από το Μπαγκλαντές.
''Δεν κάνουν για μας'' μου απάντησε σε καλά ελληνικά, ''τσούζουν στα μάτια και δε μπορούν να σκουπίσουν τα δάκρυα''.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

βιβλία - βιβλία - βιβλία

Τον καιρό αυτό διαβάζω τρία καινούργια βιβλία, προερχόμενα από διαφορετικά λογοτεχνικά είδη, για τα οποία αξίζει πιστεύω να κάνω μία παρουσίαση: Αναφέρομαι στα αφηγήματα της Έλενας Φάκου υπό τον γενικό τίτλο Kink Motel (εκδόσεις CaptainBook.gr), στην ποιητική συλλογή Δεν θυμάμαι, ξέχασα (εκδόσεις Πανοπτικόν) του Άγγελου Ευθυμιάδη και στο θεατρικό Για την Ελένη (εκδόσεις Σοκόλη) του Μάνου Καρατζογιάννη. Την Φάκου τη γνώριζα ως συντάκτρια της διαδικτυακής popaganda και μάλιστα είχε πάρει συνέντευξη από την Εύα Κουμαριανού για το έργο Την λένε Εύα. Τον Ευθυμιάδη, αν και φίλοι στο facebook, δεν τον ήξερα καθόλου ώσπου ο ίδιος πέρασε από το ξενοδοχείο μου, πρόσφατα που βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, για να μου αφήσει την ποιητική συλλογή του. Είχε προηγηθεί φυσικά η γνώμη του συντοπίτη του, Τέλλου Φίλη, που μου είχε μιλήσει με τα θερμότερα λόγια για την ποίηση του. Τέλος, με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Καρατζογιάννη είμαστε φίλοι εδώ και χρόνια, τρέχοντας ο ένας στις δουλειές του άλλου ως δείγμα αλληλοεκτίμησης και...support. Ας πιάσουμε καταρχάς το Kink Motel, το βιβλίο της Φάκου: Εύστοχος ο τίτλος! Και παιγνιώδης θα πρόσθετα, εφόσον αν λεγόταν Kinky Motel ενδεχομένως να χανόταν το μυστήριο! Διότι αυτό που κυριαρχεί στα αφηγήματα της Φάκου και στα παθήματα της ηρωίδας της είναι το στοιχείο του λεγόμενου Kinky, υπό την έννοια όμως της απόλυτης απενοχοποίησης του σεξ, του εμπορευματοποιημένου κιόλας, καθώς και των ανθρώπινων παθών - αδυναμιών πάντα εν ώρα σεξ. Τίποτα δε με σόκαρε στις ιστορίες του βιβλίου, ούτε και τα πιο περίεργα βίτσια των πελατών του μπουρδέλου στο Άμστερνταμ, όπου υποτίθεται ότι εργάζεται η νεαρή ηρωίδα Αλίκη. Δηλαδή, να το πω κι αλλιώς, ένα χρόνο τώρα στενής παρέας με την Κουμαριανού, φαντάζεται κανείς τι θα έχουν ακούσει τα αυτάκια μου για πληρωμένο σεξ και ιστορίες της νύχτας και της πιάτσας. Ωστόσο, σκοπός της Φάκου δεν είναι να σοκάρει. Κάθε άλλο, θα έλεγα. Από τις 20 σύντομες ιστορίες του Kink Motel, παρελαύνουν ένα σωρό περιθωριακοί τύποι με την Αλίκη κάπου να συμμετέχει, αλλά κάπου και να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας. Σε διαφορετική περίπτωση, δε θα είχαμε λογοτεχνία, αλλά πιασάρικο πικάντικο ρεπορτάζ. Εδώ τα πάντα θυμίζουν παιδικές ιστορίες αυστηρώς ακατάλληλες για παιδιά με τη συγγραφέα να αγαπάει τόσο την ηρωίδα της, όσο και το λούμπεν προλεταριάτο: Μεταξύ άλλων, έναν μοναχικό ηλικιωμένο, μία έγχρωμη τρανς, μία μικροσκοπική κοπρολάγνα Γιαπωνέζα, ένα υποτακτικό αγόρι, έναν άλλο ηλικιωμένο που περιμένει το θάνατο του, έναν άστεγο, ένα νταβατζή, έναν αλμπίνο με αλφισμό και πελάτες ουρολάγνους. Ξεχώρισα την ιστορία με τίτλο Ο Νάνος: Την αγαπώ, γιατί όταν την αγκαλιάζω, μπορώ κι ακούω την καρδιά της...γράφει το σημείωμα που αφήνει ο νάνος πελάτης του πορνείου στην Αλίκη μαζί με το προσκλητήριο του γάμου του με μία κοπέλα νάνο! Εν κατακλείδι, το βιβλίο της Έλενας Φάκου είναι μια συλλογή τολμηρών παραμυθιών γύρω από τις εναλλακτικές σεξουαλικές συμπεριφορές και το σεβασμό στη διαφορετικότητα. Μια σειρά ευφάνταστων αφηγημάτων που προσπαθούν να κατανοήσουν και εν τέλει να αγκαλιάσουν την ανθρώπινη φύση. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τη χριστιανική θρησκεία, αν κι αυτό δεν είναι της παρούσης.
Το βιβλίο Δεν θυμάμαι, ξέχασα (εξαιρετικός τίτλος) είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του 30χρονου Θεσσαλονικιού ποιητή Άγγελου Ευθυμιάδη. Το πρώτο κιόλας ποίημα είναι κανονικοί στίχοι, έτοιμοι να μελοποιηθούν από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου ή τον Γιάννη Αγγελάκα. Δεν αναφέρω τυχαία τα ονόματα αυτά, καθώς ένα ροκ πεισιθανάτιο πνεύμα είναι διάχυτο στη γραφή του Ευθυμιάδη, όπως λόγου χάριν συμβαίνει με τη μεγάλη ποιητική σύνθεση Γι' αυτό σου λέω. Πρόσεχε τον..., η οποία με παρέπεμψε στους απολογισμούς ζωής της Κατερίνας Γώγου στα ποιήματα της. Κατά βάση, η ποίηση του Ευθυμιάδη είναι πεζογραφική και υπερευαίσθητη. Αν κάτι τον απασχολεί είναι διαρκώς η μνήμη, μια μνήμη που πέρασε, πόνεσε κι ακόμη πονάει σε συνάρτηση με τις μονίμως δοκιμαζόμενες ανθρώπινες σχέσεις και την ουσιαστική ματαιότητα των πάντων γύρω του/μας. Κι εκεί, προς το τέλος του βιβλίου, τέσσερα - πέντε ποιήματα - βινιέτες να φανερώνουν πως η ποίηση είναι για τον Ευθυμιάδη εντελώς ψυχοχειρουργική, ψυχαναλυτική και ενδεχομένως ψυχοθεραπευτική. Αυτός θα ξέρει καλύτερα, εγώ απλά παραθέτω δύο απ' αυτά τα μικρά μεγάλα ποιήματα: Δεν κινδυνεύω στα βαθιά, πνίγομαι με ευκολία και στα ρηχά...Συγγενεύουμε καλέ μου άνθρωπε και δεν αγαπιόμαστε κι εγώ όπως κι εσύ δε το αντέχουμε αυτό. Ανακαλύψτε, λοιπόν, αυτόν τον καινούργιο ποιητή από τη συμπρωτεύουσα!
Στο θεατρικό έργο του, Για την Ελένη, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον περασμένο Απρίλιο από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και που πολύ πρόσφατα εκδόθηκε σε βιβλίο, ο Μάνος Καρατζογιάννης αντλεί την έμπνευση του από τα έργα και τις ημέρες της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη. Από την τραγική ιστορία της επίσης, εφόσον ως γνωστόν η σπουδαία ηθοποιός και αντισυμβατική - για τα μέτρα της εποχής της - προσωπικότητα, εκτελέστηκε στα Δεκεμβριανά από την Εθνική Πολιτοφυλακή, στις 21 Δεκεμβρίου του 1944. Στο εξώφυλλο του βιβλίου βλέπουμε την εξαιρετική ηθοποιό Μαρία Κίτσου, η οποία ενσάρκωσε την Ελένη Παπαδάκη, ενώ στα credits του θεατρικού, που συνοδεύουν την έκδοση, βλέπουμε και το όνομα του ηθοποιού Σπύρου Κυριαζόπουλου στο ρόλο του νεαρού εκτελεστή της. Δεν έχει νόημα να γράψω οποιαδήποτε κριτική στο έργο του Καρατζογιάννη, τη στιγμή που δεν αξιώθηκα να δω την παράσταση (θα παίζεται για λίγο καιρό ακόμη στο θέατρο TempusVerum - Εν Αθήναις). Αυτό που μπορώ όμως να πω, κρατώντας στα χέρια μου το βιβλίο του, είναι πως δεν πρόκειται για ένα απλό θεατρικό πλούσιο πρόγραμμα, αλλά για μία απόλυτα λογοτεχνική έκδοση με το εισαγωγικό κείμενο του Άκη Δήμου, ένα απόσπασμα από τη Μεγάλη Ελεγεία για τον Τζων Ντον του Μπρόντσκι, το έργο καθ'αυτό, το σημείωμα του σκηνοθέτη - συγγραφέα, καθώς και τα βιογραφικά όλων των συντελεστών της παράστασης. Σίγουρα θα επανέλθω έχοντας δει πια το Για την Ελένη στο θέατρο!

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

μπαλάντα της οδού Σατωβριάνδου

Νομίζω πως η πιο λούμπεν διαδρομή που μπορεί να κάνει κανείς ποδαράτος είναι αυτή που κάνω εγώ κάθε φορά από το νέο μου διαμέρισμα μεταξύ πλατείας Βικτωρίας και Αγίου Παντελεήμονα προς το θέατρο Αγγέλων Βήμα στην Ομόνοια: Περνάς την Αχαρνών με τα δεκάδες μικρομάγαζα των Πακιστανών που πουλάνε από λαμπτήρες μέχρι αφρόλουτρα, πέφτεις πάνω σε παρηκμασμένα σουβλατζίδικα και καφενεία με ασθενικές λιμασμένες φάτσες και ανεβαίνεις τη Σωκράτους. Την παλιά Σωκράτους που έλεγε και το τραγούδι του Καλδάρα με τις πουτάνες, τους νταβατζήδες και τα πρεζάκια σε πλήρη αρμονία. Έχουν μια δική τους έννομη τάξη οι απόκληροι που κανένας και τίποτα δε μπορεί να τη διασαλεύσει - για την ακρίβεια, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι είτε να γυρίσει με αποστροφή το κεφάλι του, είτε να περάσει ανάμεσα τους ''σφυρίζοντας'' αδιάφορα. Δε συμβαίνει το ίδιο κόβοντας δεξιά στη Σατωβριάνδου με το εξελληνισμένο γαλλικό όνομα που ακούγεται σαν παρωδία, σαν ατάκα της Μαντάμ Σουσού του Ψαθά. Σατωβριάνδου λες και γεμίζει το στόμα σου! Ούτε στ' ανάκτορα του Λούβρου τέτοιο λεκτικό πρεστίζ...Απόψε κάνοντας ακριβώς την κίνηση αυτή, στρίβοντας δηλαδή στη Σατωβριάνδου για να κατευθυνθώ προς το θέατρο, μια μπόχα με θέρισε. Σκατά και εμετός μαζί που έκαναν το μακρύ αυτό δρόμο να μοιάζει με ένα απέραντο δημόσιο ουρητήριο. Απέναντι μου δύο μετανάστες πλακώνονταν. Άγρια, όμως, πολύ άγρια! Ο ένας είχε βάλει κάτω τον άλλο και τον χτυπούσε με ένα λοστάρι. Βρίζονταν στην ολότελα ακαταλαβίστικη γλώσσα τους. Μάλλον ινδικά μιλούσαν, αφού ανέκαθεν η γρήγορη εκφορά των ινδικών μου θύμιζε κρουστά. Ποιος ξέρει για ποιο λόγο οι δύο αυτοί κακομοίρηδες μάλωναν και σε τέτοιο σημείο μάλιστα. Δε σκέφτηκα να τους χωρίσω, τό'χω ξαναπεί, ποτέ δε χωρίζω ανθρώπους που τσακώνονται, θά'χουν τους λόγους τους κι αυτοί μόνο ξέρουν, μοιραία ωστόσο το βλέμμα μου κινήθηκε προς το καφενείο απέναντι τους, στη δική μου πλευρά. Ποιος Φελίνι και ποιος Μπουνιουέλ! Ένα σμάρι εκδιδόμενων τρανς περίμεναν απ' έξω απ' το καφενείο, το γεμάτο Άραβες που κάπνιζαν αργιλέδες. Δεν ήταν οι τρανς με την εικόνα που ξέρουμε. Δύο απ' αυτές κάρφωναν την ένεση με το λάστιχο στο μπράτσο. Μία άλλη γελούσε υστερικά με τους ξένους που δέρνονταν και τα λειψά δόντια φαίνονταν μέσα από το ανοιχτό στόμα της. Ξέχασα τη δουλειά μου, κοντοστάθηκα και χάζευα το αλλοπρόσαλλο αυτό σκηνικό δίχως κανείς να μου δίνει σημασία. Υπήρχαν και καμιά δυο άλλες, τραβεστί αυτές, με έντονα βαμμένα πρόσωπα και αποκριάτικες περούκες. Ένας μαυριδερός τυπάς, νταβατζής προφανώς, πετάχτηκε από το καφενείο με τέτοια φόρα που κόντεψε να με παρασύρει, όρμηξε πάνω στη μία τραβεστί και της έβγαλε την περούκα, βρίζοντας στα ελληνικά αυτή τη φορά...Έπρεπε να φύγω, δεν είχα πολλή ώρα για την παράσταση. Πετάχτηκα στο απέναντι πεζοδρόμιο, πήρα μια κόκα - κόλα από το ψιλικατζίδικο, ο Πακιστανός πρόθυμα μού χάλασε το εικοσάευρω και κατηφόρισα γρήγορα - γρήγορα προς το θέατρο.
Όταν τελείωσε η παράσταση, προθυμοποιήθηκα να συνοδεύσω την Κουμαριανού μέχρι να βρει ταξί. Μας αρέσει να περπατάμε κάθε φορα με την Εύα και να κουβεντιάζουμε, να κάνουμε αποτίμηση του τι έγινε πάλι στο θέατρο με το έργο. Απόψε, όμως, είχα σκιαχτεί με το όλο σκηνικό που περιέγραψα πιο πάνω. Μου βγήκε μια τάση να προστατεύσω την Εύα - πόσο γελοίο ακούγεται - την Εύα, πού'χει φάει το πεζοδρόμιο με το κουτάλι. ''Μην πας από κει'' της είπα ''και στην πέσουν τα πρεζάκια''. Με κοίταξε η Εύα καλά - καλά. ''Μα τι λες'' μου απάντησε με την απορία του κόσμου όλου, ''τι να μου κάνουν εμένα όλοι αυτοί; Δεν έχεις καταλάβει πως νταλαβερίζεσαι με έναν άνθρωπο της νύχτας;'' Δεν αντέδρασα. ''Σ' αγαπάω, Εύα'' της είπα μόνο, την έβαλα στο ταξί κι ακόμα θυμάμαι τα μάτια της κάτω από το βαρύ μέικ απ που με κοιτούσαν με την ίδια απορία...

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

ολόκληρη η συνέντευξη με τον Τζίμη Πανούση

Ομολογώ πως τό'χα ένα άγχος για να σας συναντήσω, διότι συχνά οι συνεντεύξεις που δίνετε μοιάζουν με μέρος των σόου σας, κάτι που δεν ήθελα. Συμφωνείτε;

Συμφωνώ, γιατί πράγματι οι συνεντεύξεις είναι μέρος της δουλειάς. Πρέπει δηλαδή κι αυτές να είναι μέσα στο ''κόλπο'', γι' αυτό και πολλές τις φτιάχνω και μόνος μου. Με τον κουμπάρο μου, λόγου χάριν, τον Σωτήρη Κακίση, έχουμε κάνει πάνω από 100 συνεντεύξεις. Ας έχουν κι οι συνεντεύξεις λοιπόν το χαρακτήρα του σόου, εφόσον εμείς πια δεν έχουμε τίποτα να πούμε.

Το πιστεύετε αυτό;

Όταν γίνονται τόσα πολλά γύρω μας, έχουμε καταντήσει περιττοί. Ξεφτίζει η δουλειά μας. Όταν βγαίνει Πλανητάρχης ο Ντόναλντ, ενώ εμείς έχουμε τον Γκούφη, πάμε να φτιάξουμε όλοι μαζί τη διεθνή Ντίσνεϊλαντ. Εγώ αισθάνομαι όπως όταν ξεκίνησα πριν από 40 χρόνια, του στυλ ''Άντε να το κάνουμε άλλη μία φορά και τελειώσαμε''. Τραβάτε με κι ας κλαίω λίγο.

Ήταν αναμενόμενη η νίκη του Τραμπ;

Για μένα και για κάνα δυο ακόμη. Το περίμενα ότι θά'βγαινε, μια και έχω εμπιστοσύνη στο λαό και όλες οι λαϊκές ψήφοι ήταν υπέρ της Χίλαρι, αυτού του πράγματος, του χυλού, της λάσπης.

Στον αντίποδα, πάλι, σύσσωμος ο ελληνισμός της Αστόρια λέγεται ότι ψήφισε Τραμπ.

Το έμαθα και πολύ καλά έκανε, γιατί πιστεύω ότι τα πράγματα πρέπει να ξεκαθαρίσουν. Ανέκαθεν σιχαινόμουν τη γεμάτη μίσος κερατωμένη μπουκαλοπόδαρη Χίλαρι. Στον αντίποδα, περάσαμε σε έναν ομοφοβικό σεξιστή φασίστα, ο οποίος τά'χει και λίγο χαμένα ως λαπάς που είναι και θα πάρει πίσω πολλά απ' αυτά που είπε. Η αμερικανική πολιτική, ξέρετε, συμβαδίζει με την ελληνική. Μήπως κυβερνάνε ο Τσίπρας ή η Μέρκελ; Αυτοί που κανονίζουν το παιχνίδι είναι όσοι λένε πόσα πυρομαχικά θα πουληθούν και πόσες βιομηχανίες όπλων θα κατασκευαστούν. Παλιότερα υπήρχε το τσίρκο, αλλά υπήρχαν και οι μπαλαρίνες και ο κόσμος πέρναγε καλά. Τελευταία το τσίρκο έχει αγριέψει και μας έμειναν μόνο τα τέρατα, βλέπε Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν, Σόιμπλε κλπ. Έχουμε σταματήσει κιόλας να το βλέπουμε το πράγμα απ' τη μεταφυσική του πλευρά και αρκούμαστε στη θρησκευτική.

Δεν είναι κοινή η μεταφυσική με τη θρησκεία;

Καθόλου. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο, αλλά δε γουστάρω καμία ομάδα. Μου αρέσει η μεταφυσική, αλλά δεν είμαι οπαδός καμίας θρησκείας. Τυχαίο ότι μεσ' στο 2016 έφυγε ο Λέοναρντ Κοέν, όπως και τόσοι άλλοι; Ο Ντέιβιντ Μπάουι επίσης ή ο άλλος ο κοντός ο μαύρος που μου άρεσε, ο Πρινς; Και θ' ακολουθήσουν κι άλλοι, καθώς μοιραία είμαστε σε ηλικίες που αρχίζουμε να φεύγουμε.

Δεν είστε δα και τόσο μεγάλος.

Ναι, εντάξει, αλλά εδώ ο Λέοναρντ ήταν Βουδιστής, ζεν, και έφυγε (γέλια). Μεγάλη προσωπικότητα αυτός, σπουδαίος.
Τη νίκη του Τραμπ την είδατε λίγο και σαν μια παγκόσμια τάση εγκαθίδρυσης της ακροδεξιάς;

Και παλιότερα είχαμε την εκλογική νίκη του Χίτλερ, ενώ δίπλα ήταν ο Μουσολίνι, ο Ιάπωνας και τα άλλα τέρατα. Κάθε 50 χρόνια πρέπει να ζήσουμε κι εμείς κάτι άγριο. Είναι τόσο ανατριχιαστικό και φοβιστικό, μια και εμείς ως Έλληνες μεγαλουργήσαμε το '60 με τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τους Λαμπράκηδες και όλα αυτά, λίγο μετά τον Εμφύλιο. Άρα, αν υποτεθεί πως είμαστε μία εξαετία σε κρίση, γύρω στο 2020 μας βλέπω να μεγαλουργούμε.

Πολύ αισιόδοξο σας κόβω.

Μέσα απ' αυτό το βούρκο θα βγουν νέα παιδιά. Υπάρχει μπόλικο ''πράγμα'', μόνο που τα παιδιά είναι αποπροσανατολισμένα. Ο γιος μου είναι 26 ετών και η κόρη μου στα 7. Δε νομίζω να προλάβει ο γιος μου την αλλαγή της κατάστασης, αλλά ελπίζω να τη ζήσει η κόρη μου. Θα ακουστεί μπαμπαδίστικο αυτό, αλλά με στενοχωρεί πάρα πολύ: Δε βλέπω να έχουν όνειρα τα παιδιά, αφού το μόνο τους όνειρο είναι πως θα βρουν καμιά δουλειά. Εμείς μπορεί να μην είχαμε φράγκο, αλλά ήταν σίγουρο πως λίγο να έκανες κάτι, θα τα κατάφερνες.

Αν ξαναρχόταν μια χούντα στην Ελλάδα, πιστεύετε πως θα είχατε μεγάλο πρόβλημα ως καλλιτέχνης;

Εγώ πάντα είχα μεγάλο πρόβλημα από το '80 με το ΠΑΣΟΚ και πριν με τη Δεξιά. Και τώρα μια κομματική χούντα έχουμε με επίφαση δημοκρατίας. Πάνε να στήσουν ξανά την τηλεόραση και το ποδόσφαιρο με δικούς τους ανθρώπους, νομίζουν δηλαδή πως ο ιμπεριαλισμός είναι ένας ψιλικατζής. Έχουν εντελώς λάθος αντίληψη οι άνθρωποι, δεν κάνουν γι' αυτή τη δουλειά. Και πρέπει να σας πω ότι εγώ έχω ταλαιπωρηθεί πολύ απ' το κομμάτι της Αριστεράς στην Ελλάδα, τόσο από την ΚΝΕ, όσο και από το παλιό ΚΚΕ Εσωτερικού. Παίζαμε με τις Μουσικές Ταξιαρχίες στον Χολαργό κι αυτοί υποτίθεται ήταν τότε οι πιο προοδευτικοί. Είναι ύπουλοι οι του ΚΚΕ Εσωτερικού και αυτοί κυβερνούσαν πάντα, ακόμα και πίσω από το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Φώναζαν απ' τη μια ''Ελευθερία'' κι απ' την άλλη καλούσαν την αστυνομία. Να τα πούμε πιο απλά, έγινε η διάσπαση του κόμματος, φύγανε αυτοί που ήταν πιο κοντά σε μας – εμένα ο μπαμπάς μου ήταν σταλινικός – και πήγαν στον Τσαουσέσκου! Αυτόν τον Τσίπρα δεν τον μπορώ, μου τη δίνει στα νεύρα.

Δεν τον συμπαθείτε, το γνωρίζω, έχετε κάνει πολλές δηλώσεις.

Μην εμπιστεύεσαι ποτέ άντρα με μπούτια και γυναικεία περιφέρεια.

Ωστόσο, στην κηδεία του Βαγγέλη Βέκιου, του ντράμερ των Μουσικών Ταξιαρχιών και φίλου του Τσίπρα, ήταν συγκινητικό που ένας Πρωθυπουργός έκλαιγε στο τελευταίο αντίο σε ένα φίλο.

Ο Βαγγέλης είχε σχέσεις περισσότερο με τη γυναίκα του Τσίπρα μέσω του ραδιοφώνου. Ναι, εκεί ήταν πάρα πολύ στενοχωρημένος ο Τσίπρας και έκλαιγε. Κοιτάξτε, αυτές οι ανθρώπινες στιγμές ή και άλλες, όπως τα λουλούδια που πήγε στην Καισαριανή, ακόμη και ο πολιτικός όρκος που έδωσαν, σε γέμιζαν ελπίδα για κάτι νέο. Δυστυχώς δεν έχει αλλάξει τίποτα, δεν έχουν κάνει το παραμικρό! Πως έβαλε η Δεξιά κάποτε τον Χατζιδάκι στην ΕΡΤ, αυτοί ας βάλουν τον Θεοδωράκη, ξέρω γω, όχι πάλι τους δικούς τους...

Έβαλαν τον Τσακνή.

Αυτή είναι η διαφορά, καταλάβατε; Και χωρίς τον Μαχαιρίτσα! (γέλια)

Πιστεύετε πως ήρθε για να μείνει η κυβέρνηση αυτή;

Θα μείνει γιατί κάνει καλά τη δουλειά της και δεν ανοίγει ρουθούνι. Αν είχε τολμήσει ο Σαμαράς να κάνει το 1/10 απ' ότι έκαναν αυτοί, θά'χαν βγει όλοι στους δρόμους. Τώρα είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Η επίφαση και στην πραγματικότητα η καταστροφή της Αριστεράς τους δίνει δύναμη. Από μικρό παιδί τα λέω αυτά. Δεν τολμάς πια να δηλώσεις αριστερός, αφού Αριστερά σημαίνει ψέμα και ότι δεν ισχύει τίποτα απ' αυτά που υπόσχεσαι. Εχουν ταυτίσει το συμφέρον της πατρίδας με το δικό τους συμφέρον. Αυτά κάνει όμως η εξουσία, δηλαδή κι εγώ να πάω κι εσύ να πας πιθανώς τα ίδια να κάναμε. Η καρέκλα κάνει τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος την καρέκλα.

Κι εσείς δεν είστε άμοιρος ευθυνών, όμως. Χρόνια ακούγεται ότι είστε ο πιο καλοπληρωμένος σταρ της νύχτας.

Έχω να πω ότι παίρνω λίγα σε σχέση μ' αυτά που δίνω (γέλια). Κοιτάξτε, δεν είναι εύκολη η δουλειά μας, είναι σα να κατηγορείς έναν ποδοσφαιριστή γιατί παίρνει πολλά λεφτά. Κι όταν ειδικά μιλάμε για 10 – 15 παραστάσεις κάθε φορά, να ξέρετε ότι εμείς έχουμε πέσει κάτω από το 1/3 σε ότι αφορά τις αμοιβές. Συμβαίνει σε όλους τους κλάδους, αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι με τους μουσικούς. Ενας μουσικός πια αναγκάζεται να μην έχει μπλοκάκι. Κι εγώ τά'χω κλείσει τα ''βιβλία'' μου.

Κι υπάρχουν κι οι έλεγχοι του ΣΔΟΕ.

Άλλο αυτό! Όσο υπήρχαν κάποιοι που έπαιρναν τις μίζες, τα πράγματα δούλευαν. Τώρα πάνε να τα φτιάξουν κι αυτά. Εμείς θέλουμε τους νόμους με τα παραθυράκια, παλιά περνούσαμε μια χαρά. Έδινες το γρηγορόσημο και καθάριζες. Εμένα μου αλλάξανε την Παναγία που ήθελα και δικαιούμουν να βγάλω επαγγελματικό δίπλωμα αυτοκινήτου ως πλανόδιος μουσικός. Κάθε φορά μου ζητάγανε τιμολόγια και ξανά τιμολόγια, τα πήγαινα εγώ ο καημένος και πάλι τα ίδια. Ώσπου μου λέει ένας ''Βάλε σε ένα φάκελλο πενήντα χιλιάρικα και μη φέρεις άλλα τιμολόγια''. Το έκανα και πήρα την άδεια! Έτσι πρέπει να δουλεύει το κράτος, το πιστεύω αυτό, αφού έτσι δούλευε κι ήταν τέλεια. Τώρα μέχρι να στήσουν το καινούργιο κράτος οι Συριζαίοι, εμείς θά'χουμε πεθάνει. Γι' αυτό, που να ανησυχήσεις και για τη Χρυσή Αυγή; Πιστεύετε ότι υπάρχουν 500.000 φασίστες στην Ελλάδα; Ούτε χίλιοι δεν είναι οι φασίστες στην Ελλάδα. Από αντίδραση ο κόσμος τους ψηφίζει. Κι ο Καραγκιόζης ο Ντόναλντ βγήκε στην Αμερική με το σκεπτικό ''Μου λέτε για τη Χίλαρι; Φάτε Τραμπ τώρα''! Υπάρχει μια προπαγάνδα παγκοσμίως.
Είναι ψεύτης ο Νεοέλληνας;

Σαφώς και είναι! Μπαίνεις στο εκλογικό παραβάν, σκίζεις όλα τα ψηφοδέλτια, βγαίνεις και λες ''Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ''. Όλοι ψέματα λένε! Εχει καταλάβει ο κόσμος και γι' αυτό τσακώνομαι με τη γυναίκα μου...

ΣΥΡΙΖΑ είναι η γυναίκα σας;

Όχι, δε θα μπορούσαμε να κάνουμε παιδί... Αναφέρομαι στη δεύτερη σύζυγο μου και έρχονται και οι επόμενες! (γέλια)

Όταν πρωτοξεκινήσατε, κύριε Πανούση, τι μουσικά ερεθίσματα είχατε;

Χούντα ήταν και παίζαμε με τα πρώτα γκρουπ Θεοδωράκη και αντάρτικα, τα απαγορευμένα. Παίζαμε και ξένα κομμάτια επίσης. Έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια μικρό παιδί στο δημοτικό. Κυρίως για να βγάλουμε γκόμενες, παίζαμε τραγουδάκια σεξοπολιτικά, περίεργα.

Νοσταλγείτε καθόλου εκείνη την εποχή;

Όχι, τη σιχαίνομαι. Έτσι κάνω και με τους ανθρώπους. Είμαι μ' αυτούς που δε νοσταλγούν το παρελθόν και τα σχολικά χρόνια, το βλέπω με τρόμο όλο αυτό.

Είναι κι ένας τρόπος να μεταλλάσσεσαι ο ίδιος, να προσαρμόζεσαι στην κάθε εποχή.

Εγώ νομίζω πως είμαι ο ίδιος από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα στη μουσική, δεν έχω αλλάξει σε τίποτα.

Μην το λέτε. Σας είχα δει σε ένα live προ ετών και είχατε το πιο ετερόκλητο κοινό: Νεαρά φρικιά, κυρίους με αλογοουρά στην ηλικία σας, κυρίες σικάτες με ταγεράκια. Δε θα έβλεπες τέτοιο κόσμο στο Skylab το '83 ή στο Κύτταρο το '85.

Ήταν ακριβώς το ίδιο! Μού'χει τύχει να είμαι με παρέα σε κλαμπάκι που έπαιζα και μετά, στις 3 το πρωί, να ξαναδώ την ίδια παρέα στη Βίσση. Δεν πιστεύω στο διαχωρισμό του κοινού, πάνε όλοι σε όλα. Και στο βιβλίο μου, ''Υγιεινή Διαστροφή'', μπήκε μια σφυγμομέτρηση που έλεγε ότι το κοινό μου από το ξεκίνημα μου ήταν απ' όλο το φάσμα των κοινωνικών στρωμάτων.

Συνδέεστε συναισθηματικά με τους ανθρώπους, κύριε Πανούση;

Βέβαια, μόνο αυτό αξίζει στη ζωή. Και τώρα που βρέθηκα με τα παιδιά από τις Μουσικές Ταξιαρχίες και ξαναπαίζουμε μαζί, νιώθω πολύ δεμένος. Ελπίζω να συνεχίσουμε να παίζουμε. Το πράγμα για μένα δεν κολλάει στα μουσικά, αλλά στα ιδεολογικά. Μού'χει τύχει να μη μπορώ να συνεργαστώ μ' ένα φασίστα κι ας ήταν μουσικάρα. Τον έκοψα μπαμ, δε χρειαζόταν να του πω κάτι ιδιαιτέρως. Το ίδιο έκοψα και δεσμούς με ανθρώπους λόγω του δημοψηφίσματος, του ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Όλοι το πάθαμε αυτό...

Με κάποιους ξαναμίλησα, είπαμε ότι δεν αξίζει να χαλάσουν φιλίες, αλλά με άλλους διέκοψα σχέσεις.

Ο Τζίμης Πανούσης στην οικία του Μάνου Χατζιδάκι στη Ρηγίλλης με τον συνθέτη, τον Σωτήρη Κακίση, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων και τον Νίκο Χουλιαρά. Ιούνιος 1987
Ας πάμε λίγο στον Μάνο Χατζιδάκι. Αληθεύει ότι επρόκειτο να βάλετε στίχους στο ''Χαμόγελο της Τζοκόντας'' του ως ''Το χαμόγελο του Τζιμάκου'';

Ακριβώς. Καθόμασταν ένα βράδι και μου λέει ''Δε γράφεις στίχους πάνω σε δικά μου κομμάτια;'' Πραγματικά, κάθισα και σε ένα μήνα περίπου είχα γράψει στίχους και για τα δέκα οργανικά θέματα του ''Χαμόγελου της Τζοκόντας'', αυτού του αριστουργήματος σε παραγωγή του Κουίνσι Τζόουνς.

Με λυπεί λίγο όποτε ταξιδεύω με αεροπλάνο και ακούω το ''Χαμόγελο της Τζοκόντας''.

Ως elevator music, έτσι; Έχετε δίκιο, αλλά αυτό το έργο δε μπορείς να το πειράξεις, ότι και να του κάνεις. Μη νομίζετε, και απ' την Ουγκάντα νά'ναι κανείς, πιάνεται πάντα από μια σοβαρή μελωδία οπουδήποτε κι αν την ακούσει.

Λέγαμε για ''Το χαμόγελο του Τζιμάκου'', όμως.

Ναι, έγραψα λοιπόν τους στίχους, τα έδωσα τα κομμάτια στον Νίκο Κυπουργό για να τα ενορχηστρώσει και του Μάνου του άρεσαν πολύ! Ήταν λίγο περίεργοι οι στίχοι.

Σκωπτικοί;

Όχι ακριβώς, ήταν Πανούσης όμως! Στο δικό μου στυλ. Μάλιστα, είχα πει του Χατζιδάκι να κάναμε κι ένα εξώφυλλο όπου θά'μουν εγώ γαμπρός κι εκείνος νύφη, όπου γύρισε και μού'πε ''Ας μείνουμε καλύτερα στο μουσικό μέρος'' (γέλια) . Τελικά αρρώστησε ο Μάνος και δεν έγινε η δουλειά. Ήταν 1993 – 94. Τα τραγούδια υπάρχουν, όμως, τα έχω κι εγώ και μακάρι να βγουν κάποια στιγμή.

Αναρωτιέμαι πως φτάσατε στο περιβάλλον του Χατζιδάκι.

Όταν είχα το δικαστήριο με τη γνωστή ιστορία με τις Μουσικές Ταξιαρχίες, του είχα στείλει μία κασέτα, όπως είχα στείλει και του Σαββόπουλου, της Άννας Βαγενά και του Βαγγέλη Γερμανού. Τους ήθελα για μάρτυρες υπεράσπισης. Όλοι βοήθησαν, ο Γερμανός είχε παραστεί και στο δικαστήριο. Ο Χατζιδάκις έγραψε μια επιστολή και την έστειλε στους δικαστές. Επαιξε μεγαλο ρόλο στην αθώωση μου η επιστολή του Μάνου. Αρχίσαμε έκτοτε να κάνουμε παρέα, έμπαινα στο σπίτι του κι έβλεπα τον Γκάτσο, μαζί με τον φίλο μου τον συχωρεμένο Νίκο Χουλιαρά που μου έμαθε και την Αντίπαρο.

Τώρα που είπατε Αντίπαρο, θυμήθηκα την επίθεση που είχατε κάνει στους Κατσιμιχαίους. Είχατε πει ''Βγαίνουν κάτι κωλοπαίδια, κάτι Κατσιμίχα, και με κατηγορούν ότι νοικιάζω βίλες στην Αντίπαρο. Δεν τις νοικιάζω, δικές μου είναι''...

(γέλια) Δεν επιλέγω εγώ το ''θύμα'' μου, πάντα το θύμα της σάτιρας αυτοεπιλέγεται. Δεν σατιρίζω εγώ τον Ρουβά ή τον Ιερώνυμο, μόνοι τους το προξενούν. Ακόμη κι ο Τραμπ θά'χει ξεφτίσει μέχρι να βγούμε εμείς στο Καν – Καν τώρα, εκτός κι αν έχει πατήσει το κουμπί το πυρηνικό.
Καταπληκτική φώτο: Όρθιοι ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Νίκος Σαργκάνης, ο Παντελής Βούλγαρης και καθιστοί ο Νίκος Κυπουργός, ο Τζίμης Πανούσης.
Έχετε εκτοξεύσει όμως και βέλη της σάτιρας σας σε πρόσωπα σαν τη Φαραντούρη με κάποια μικρή σωματική αναπηρία.
Είχε έρθει κι η ίδια και τό'χε ακούσει και νομίζω είχε γελάσει κιόλας. Η Μαρίζα Κωχ, η κοινή μας φίλη, είχε στενοχωρηθεί πολύ και μ' έπιασε και μού'πε ''Μη λες για το πόδι της Μαρίας, δεν είναι ωραίο''. Το ποίημα παρόλα αυτά που αναφερόταν στο ''σκάρτο πόδι της Φαραντούρη'', ήταν κάτι που την είχε σημαδέψει. Η σάτιρα δεν κωλώνει σε αναπηρίες, δεν κωλώνει σε τίποτα. Σατιρίζει και τον χοντρό και τον ομοφυλόφιλο, έχει αριστοφανικές καταβολές και πιο άγριες ακόμα. Σάτιρα κάνει κάποιος μέχρι και στον εαυτό του, κάτι που είναι το δυσκολότερο. Απο κει ξεκινάς και μετά πας στον Νταλάρα και σε ότι άλλο θες να κάνεις με τα κρεμμυδάκια. Σ' αυτή τη δουλειά, να ξέρετε, της σάτιρας εννοώ, δεν πρέπει να ταυτίζεις τη δημόσια εικόνα σου μ' αυτό που είσαι. Κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε ο Αντώνης Ρέμος να μου κάνει τσαμπουκά γιατί τον σατιρίζω. Του είπα ''Αν δε σε σατιρίζω εγώ και κάνας άλλος, δε θα υπάρχεις''.
Το κατάλαβε;

Μάλλον όχι. Απ' την άλλη, αν σε πάρει ο άλλος και σου πει ''Κόφτο, δεν νιώθω καλά, γίνομαι χάλια'', εκεί το κόβεις, δεν το συνεχίζεις.

Ή να σου πει ότι βάζει τα κλάματα.

Καλά, εκεί, σε ακραίες αντιδράσεις, κάπου σε τσιγκλίζει κι όλο αυτό να το συνεχίσεις. Είναι σαν το μικρό παιδάκι που σου σπάει τα νεύρα. Εγώ ας πούμε φώναζα τον αδερφό μου ''Γιωργίτσα'' κι αυτός δεν είχε χιούμορ και με γαμούσε στο ξύλο, αλλά δε μπορούσα να το κόψω.

Πρόσφατα σας έσυραν τα εξ αμάξης και για τη σάτιρα στο ΚΚΕ που κάνατε με τον Γιάννη Αγγελάκα. Εσείς, ένας οπαδός του ΚΚΕ, αν τα λέω σωστά.

Όχι οπαδός, ποτέ δεν έχω δηλώσει οπαδός, ούτε ψηφοφόρος του.

Εκτιμάτε όμως την Αλέκα Παπαρήγα.

Ε ναι...Τη συμπαθούσα, τη συμπαθώ...Το θέμα δεν είναι προσωπικό. Το ΚΚΕ είναι ένα καρκίνωμα του Ελληνισμού, δε σηκώνει καν σάτιρα πλέον. Εχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά στον συνδικαλισμό. Το ΠΑΜΕ σημαίνει ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ, μας έχει γαμήσει. Τα βλέπω με τη γυναίκα μου που τρέχει με το MEGA και τις αποζημιώσεις που προσπαθούν να πάρουν, τα είδα και με το CITY της Αγγελοπούλου που μπήκαν αυτοί κι αντί να το δώσουν στους εργαζόμενους, το έδωσαν στον Λαμπράκη. Όπου ακούει αυτοδιαχείρηση το ΚΚΕ, βγάζει καντήλες! Είναι ντροπή ένα κόμμα αριστερό να μη μπορεί να κρατήσει ένα ραδιόφωνο και μία εφημερίδα. Στο εξωτερικό, σε ένα αριστερό ραδιόφωνο θα έπαιζα εγώ και όσοι άλλοι ήθελαν και θα έσκιζε από ακροαματικότητα. Τα ίδια και στον ΣΥΡΙΖΑ που δε μπορούν να συντηρήσουν ένα ραδιόφωνο. Έχω φίλη φεσωμένη από δαύτους, αξιόλογη ραδιοφωνική παραγωγό.

Καμία ελπίδα από την Αριστερά, κύριε Πανούση; Τι θα δηλώνατε; Αναρχικός;

Εγώ αισθάνομαι αριστερός, αν και ακούγεται γελοίο, σα να δηλώνεις Παναθηναϊκός. Δε μπαίνω πια σ' αυτή τη διαδικασία. Θα προτιμούσα να δηλώνω μία ευαισθησία, να χωρίζω τους ανθρώπους σ' αυτούς που λένε πάμε να εκμεταλλευτούμε και να γαμήσουμε τους πιτσιρικάδες και στους άλλους που λένε να βοηθήσουμε τα παιδάκια. Οι πρώτοι είναι οι βάρβαροι, οι δεύτεροι οι πραγματικοί αριστεροί. Παλιά που δούλευα στην τράπεζα, γινόταν μια μικρή μείωση μισθού και ακολουθούσε χαμός. Τα διεκδικούσαμε και τα παίρναμε διπλά πίσω. Τώρα στα παίρνουν όλα, σου οφείλουν 100 και σου παίρνουν τα 900! Πολύ έξυπνο πράγμα για να σε παραλύσουν τελείως. Δεν έχεις καν την ψυχική ευελιξία να αντιδράσεις, κοιτάς μόνο πως θα βγάλεις το φροντιστήριο του παιδιού σου και πως θα επιβιώσεις.

Αγαπάτε το θεσμό της οικογένειας;

Είμαι κατά της οικογένειας, αλλά υπέρ της δικής μου.

Κάνατε θρησκευτικό ή πολιτικό γάμο;

Θρησκευτικό, τον σιχαίνομαι τον πολιτικό γάμο.

Γιατί έτσι;

Καταρχάς όταν έκανα τον πρώτο μου γάμο δεν γίνονταν πολιτικοί γάμοι. Και τον δεύτερο γάμο, όμως, πάλι θρησκευτικό τον έκανα. Δε μου αρέσει όλη αυτή η ψευτοπροοδευτικίλα να σε παντρεύει ο δήμαρχος κι ο κάθε Καραγκιόζης.

Ενώ ένας παπάς δε μπορεί να είναι Καραγκιόζης;

Έχω πολλούς φίλους παπάδες κι ας μας χωρίζουν τεράστιες ιδεολογικές διαφορές. Ένας παπάς θα μου πει ξέρω ποιος είσαι, τι πιστεύεις κι ας μη συμφωνούμε, όπως κι εγώ θα του πω πιστεύεις κι εσύ κάπου και το ξέρω κι άρα θα βαφτίσεις το παιδί μου. Εγώ επιλέγω τους παπάδες, τα πάντα στη ζωή θέμα επιλογών είναι. Κι επειδή στην αρχή μίλησα για μεταφυσική, είναι άλλο να πω ότι αγαπώ τη γυναίκα μου στον δήμαρχο, στον Καμίνη ξέρω γω, και άλλο ενώπιον θεού και ανθρώπων. Πάνω απ' όλα εγώ σέβομαι τον λαϊκό πολιτισμό και γι' αυτό τσακώνομαι συχνά με τους δήθεν αριστερούς φίλους μου.

Θα θέλατε να κάνετε μήπως πολιτική κηδεία ή να σας αποτεφρώσουν;

Α, Παναγία μου, άκου να με αποτεφρώσουν (γέλια). Να μ' αφήσουν έτσι, να μουμιοποιηθώ, να γίνω βρικόλακας! Σας λέω έχω μεγάλη εκτίμηση στα λαϊκά δρώμενα και στα έθιμα, πηγαίνω στην εκκλησία του χωριού μου όποτε γιορτάζει και φυσικά δε συμφωνώ με το μέτρο του Γιωργάκη να καταργήσει τους παπάδες.

Τι εννοείτε να τους καταργήσει;

Έβγαλε ένα νόμο, ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα, που λέει ότι άπαξ και πεθάνει ένας παπάς σε ένα μέρος, δεν γίνεται αντικατάσταση του. Χηρεύει η θέση του δηλαδή. Δε μπορεί όμως να μένεις σε χωριό και να μη βρίσκεις παπά να θάψει τον πατέρα σου. Πως θα γίνει δηλαδή; Στα σχολεία δε γίνεται τίποτα, η διασκέδαση και η καθημερινότητα είναι μεσ' στην ακρίβεια, έχουν γαμήσει τα πάντα, τι θα κάνουμε; Θα τα κλείσουμε όλα και θα βλέπουμε στην τηλεόραση τον Τσίπρα; Εγώ δεν έχω, ας πούμε, να προτείνω κάτι προς αντικατάσταση της οικογένειας. Εντάξει, προσπαθήσαμε, κοινόβια κάναμε, αλλάξαμε ζευγάρια, πήρε ο ένας τη γκόμενα του αλλουνού και φύγαμε, τι να λέμε τώρα;

Θεωρείτε πως η πολυπολιτισμικότητα είναι προς όφελος της κοινωνίας μας;

Πάντα. Το βλέπουμε ιστορικά, αφού η ιστορία είναι σαν τον καθρέφτη του αυτοκινήτου που κοιτάς πίσω και βλέπεις τι έρχεται. Κι εγώ πρόσφυγας ήρθα απ' τη Μικρά Ασία. Σκέψου τι θα ήταν εδώ αν δεν είχαμε έρθει εμείς από κει. Έχω καλή σχέση με τους Σύριους και με τους Σείριους, από τον Σείριο τον πλανήτη (γέλια). Οι άνθρωποι αυτοί κουβαλάνε μια τεράστια ιστορία πίσω τους που τους βαραίνει. Ξέρετε ότι στη Βαγδάτη, στους πάγκους στη λαϊκή, πριν απ' τα λεμόνια πουλάνε βιβλία; Πρώτοι σε αναγνωσιμότητα βιβλίων είναι οι Ιρακινοί και μετά οι Σουηδοί, οι Δανοί και όλοι οι άλλοι. Όχι τώρα πια, βέβαια, που δεν έχουν να φάνε οι άνθρωποι. Κι όλα αυτά με τις μαντίλες και τις μπούργκες των γυναικών είναι μαλακίες! Βρέθηκα κάποια στιγμή στο Χαλέπι, μια πόλη – αριστούργημα, όπου χάθηκα από την παρέα μου μεσ' στο παζάρι. Με βρήκαν τρεις γυναίκες με μπούργκες. Κατουριόμουν κιόλας και δεν ήξερα που να πάω. Όχι μόνο με πήγαν σε τουαλέτα, όχι μόνο με περίμεναν απ' έξω – γυναίκες, φανταστείτε – αλλά με πήγαν και στην παρέα μου. Τους ρώτησα κι εγώ ''Γιατί φοράτε μαντίλες;'' και ξέρετε τι μου απάντησαν; ''Επειδή έχει αμμοθύελλες''!
Άρα να υποθέσω ότι θεωρείτε υποκριτικό τον ακτιβισμό κάθε είδους;

Αυτά όλα είναι του κώλου! Τα σιχαίνομαι! Εγώ γουστάρω και το τζιν και το Αρμάνι και τη μπούργκα και το μπουργκίνι και τη μαντίλα και όλα, να πούμε! Έχετε σκεφτεί ότι όλη μας η ενημέρωση έρχεται από το CNN και τα άλλα τα στημένα τα δικά τους; Είμαστε θύματα προπαγάνδας! Ξέρουμε σίγουρα αν αποκεφαλίζουν οι τζιχαντιστές; Μήπως έχουμε κάνα πρόβλημα πάνω στη Θράκη με τους ανθρώπους; Μια χαρά συζούμε.

Καμιά φορά δημιουργείται ένα πολεμικό κλίμα κι από τους δημοσιογράφους, από τα κανάλια. Εγώ ανέκαθεν πίστευα ότι η φάση με τα Ίμια έγινε στην ουσία ως κόντρα μεταξύ των τουρκικών και των ελληνικών τηλεοπτικών ΜΜΕ.

Φυσικά! Όταν χρειαστεί η αφορμή, θα βρουν κάποιο θέμα να το φουσκώσουν. Δεν έχουμε, ούτε είχαμε ποτέ θρησκευτικό πρόβλημα με τους Ισλαμιστές. Στην Επανάσταση του 1821 οι μισοί πολεμιστές ήταν μαύροι, Σαρακηνοί. Όλα είναι μια άθλια προπαγάνδα. Διόλου τυχαίο ότι τώρα με τον Τραμπ το CNN και άλλα μεγάλα δίκτυα έπεσαν σε 5% θεαματικότητας.

Έχετε μελετήσει το Κοράνι;

Έχω ένα Κορανάκι μικρό, τό'χω διαβάσει. Το βρίσκω πιο προοδευτικό από την Καινή Διαθήκη, αφού γράφτηκε κιόλας 600 χρόνια αργότερα. Παντού υπάρχουν φανατικοί βέβαια. Το τι κτηνοβασία υπάρχει μεσ' στην Καινή Διαθήκη, δεν λέγεται! Βγαίνει ο Αρχιεπίσκοπος και λέει πρώτα να ταΐζουμε τους Έλληνες και μετά τους πρόσφυγες. Πως το λέει αυτό ο άνθρωπος; Στέκει στα καλά του;

Γιατί δε γίνεστε Ισλαμιστής κι εσύ σαν τον συνάδελφο σας τον Cat Stevens που μετονομάστηκε σε Γιουσούφ Ισλάμ; Να το κάνετε Τζιμαέλ Πανουσαφάλ, ξέρω γω (γέλια)

Τώρα που το λέτε, μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου ήταν του Cat Stevens! Μιλάω για το 1973, τέλος της χούντας, όπου η χουντική νεολαία του Πανεπιστημίου μάλιστα είχε φέρει τον Cat Stevens για συναυλία στο Παλαί Ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης. Έπαθα σοκ! Είχε φέρει και δικούς του ανθρώπους για καλό ήχο και βγήκε με την κιθάρα και μείναμε όλοι άναυδοι! Δεν ξέρω, ίσως ήμουν και πολύ μικρός τότε, αλλά αυτή ήταν η συναυλία της ζωής μου, εμένα που έχω δει τα πάντα, και τον Alice Cooper και τους Queen και τον Frank Zappa!

Πείτε μου λίγο για το Καν – Καν που ετοιμάζεστε να παίξετε. Είναι λίγο αστείο αν σας φανταστεί κανείς να χορεύετε καν – καν σα χορεύτρια καμπαρέ.

Κοιτάξτε, αυτό το χώρο τον φοβόντουσαν πολλοί μουσικοί, γιατί είναι στιγματισμένος ως σκυλάδικο, εμένα όμως πάντα μου άρεσαν τέτοιοι χώροι. Το χώρο τον φτιάχνει ο καλλιτέχνης και, ναι, θα μπορούσαμε να πάμε κάπου αλλού, όμως μας στηρίζει και ο καταστηματάρχης που θέλει να κάνει κάπως πιο έντεχνο το μαγαζί του. Μήπως πουλάει και το σκυλέ σήμερα; Κι αυτό έχει πέσει, γι' αυτό και ο μαγαζάτορας θέλει να κάνει μια στροφή, να βάλει ένα διαφορετικό πρόγραμμα.

Πόσο καιρό σας παίρνει να γράψετε τα νούμερα κάθε σόου σας; Δε μιλάω για τα τραγούδια, αφού αυτά υπάρχουν εδώ και χρόνια, γραφτεί – δε γραφτεί κάποιο καινούργιο.

Δε γράφω με αφορμή το εκάστοτε πρόγραμμα. Γράφω πάντα και είτε τα παρουσιάζω, είτε τα κρατάω στο συρτάρι, που λένε. Εννοείται πως με ενδιαφέρει η επικαιρότητα ως άνθρωπος που θέλει να ενημερώνεται. Εμένα μ' αρέσει το live και ο φυσικός χρόνος, γι' αυτό και μου αρέσουν οι τσόντες.

Οι τσόντες κάποτε ασκούσαν μια λούμπεν γοητεία, σήμερα τις βρίσκει κανείς πανεύκολα. Υπήρχε στα Εξάρχεια ο περίφημος Σαββίδης, συνοδοιπόρος του Νικόλα Άσιμου, που ήξερε απ' έξω μέχρι και τα ντεκόρ κάθε τσόντας στο σινεμά.

Το ντεκόρ που λέτε είναι μεγάλη κουβέντα! Εγώ μπορεί να χάσω την ''υπόθεση'' μιας τσόντας γιατί παρατηρώ τα ντεκόρ της. Στις ταινίες αυτές κάτι τυπάκια έβγαλαν απίστευτα λεφτά, αλλά έστηναν και κάτι φανταστικά ντεκόρ. Μου αρέσουν και μένα αυτά, είμαι άνθρωπος του real estate, γουστάρω να διακοσμώ σπίτια. Έβλεπα πρόσφατα μια τσόντα με φοβερά αφρικανικά αγάλματα, κάτι λεπτούς Βούδες, μιλάμε για αριστούργημα! Βγάζω κι ένα βιβλίο τώρα με τίτλο Real Εστέτ. Εντάξει, μ' αρέσει να διαμορφώνω χώρους κι ας καταστρέφομαι οικονομικά.
Σας συναρπάζουν τα ταξίδια;

Τα ταξίδια τα θεωρώ τον Παράδεισο των ηλιθίων. Μου αρέσει να πηγαίνω κάπου και να μένω, όχι να πηγαίνω για πέντε μέρες. Είναι σα να πηγαίνω δέκα μέτρα παραπέρα απ' τη γειτονιά μου που ποτέ δεν είχα πάει. Στο Χαλέπι που σας είπα έμεινα ενάμισι μήνα. Έχω φτάσει μέχρι Περσία και θέλω να πάω Ινδία, Ιαπωνία, έχω πολλά μέρη ακόμα. Είναι άλλο να πάρεις το αμάξι και να γυρίσεις την Ευρώπη και άλλο να πας ως τουρίστας.

Με τον Σιδηρόπουλο και τη Γώγου είχατε καλές σχέσεις;

Με τον Σιδηρόπουλο, αν και δε μπορούσαμε να πολυσυνεννοηθούμε, κάναμε παρέα. Τον συναντούσα καμιά φορά στη Μεσογείων, με τη μηχανή εγώ, καβάλαγε αυτός και μού'λεγε να τον πετάξω όπου ήθελε. Ερχόταν και μ' άκουγε στο Skylab. Με τη Γώγου πάλι είχαμε σχέσεις, γιατί η αδερφή της η Αργυρώ ήταν συνάδελφος μου στην Τράπεζα. Κάναμε σόου τότε και με τον Πουλικάκο, θυμάμαι. Τι να σας πω, μέχρι χριστουγεννιάτικο σόου είχαμε κάνει στην τηλεόραση με τη Μιμή Ντενίση και τον Πουλικάκο. Απίστευτα πράγματα! Τώρα που μου το θυμίσατε, θα βρω το βίντεο να το βάλω στο πρόγραμμα στο Καν – Καν!

Κλαίτε με ταινίες;

Πολύ! Καθόμαστε με την κόρη μου και κλαίμε παρέα. Όχι με μελό ελληνικές ταινίες, που είναι για να γελάς, αλλά με γιαπωνέζικα μάνγκα και αμερικανιές, αφού οι Αμερικανοί έχουν παράδοση στο καλό δράμα. Κλαίμε και μαζί με τη γυναίκα μου, όλοι κλαίμε, είναι καλή θεραπεία αυτή.
Ψυχοθεραπεία έχετε κάνει ποτέ;
Τώρα ξεκινάω. Ψυχανάλυση. Δεν την πίστευα, αλλά ταράχτηκα πολύ τελευταία. Έχασα μέσα σε έξι μήνες τον αδερφό μου από καρκίνο, ένας άνθρωπος υγιεινιστής που πρόσεχε κλπ., κι αυτό το πράγμα με διέλυσε. Είδα από τόσο κοντά την εξέλιξη της νόσου που έφτασα στο σημείο ο αδερφός μου ο ετοιμοθάνατος να δίνει κουράγιο σε μένα. Πέρασα όλο το στάδιο των χημειοθεραπειών που ξέρεις ότι δεν κάνουν τίποτα στην ουσία.
Είναι κι η ευθανασία που ξανάρθε στην επικαιρότητα πρόσφατα...
Ναι, το σκέφτηκα κι αυτό κι εγώ κι ο αδερφός μου. Όμως, όταν ο γιατρός σου λέει ''Μία στο εκατομμύριο'', είναι κι αυτή μια ελπίδα.
Λέγαμε για ψυχοθεραπεία. Την κοροϊδεύατε, αλλά δεν έχετε τη διάθεση να τη σατιρίσετε σαν τον Γούντι Άλεν.
Καλά, αυτός τη σατιρίζει, αλλά κάνει κι από μικρό παιδί, φαίνεται. Εγώ είπα του γιατρού μου: ''Ήθοποιός είμαι, μπορώ να σου κάνω τα πάντα, τον πρεζάκια, τον ερωτευμένο, για να σε χρησιμοποιήσω...'' Μου λέει ''Το ξέρω, κάνε ότι θες''. Προσπάθησε να μου πει έτσι πως κάπως πρέπει να δω κι εγώ τον εαυτό μου, ότι ''κάτι είσαι, δεν είσαι σκουπίδι''. Έχω κάνει πολύ λίγες συνεδρίες, τέσσερις - πέντε, αλλά σταμάτησα τώρα λόγω της μέσης μου που έχω ένα θέμα. Σκοπεύω να το συνεχίσω, όμως.
Ένα πρόβλημα με τη μέση σας δε θα το είχατε πριν 20 χρόνια. Τι λέτε για τη βιολογική φθορά του χρόνου;
Το μυαλό πάντα δε συνειδητοποιεί τι δε μπορεί πια να κάνει το σώμα κι εγώ πάντα υπερέβαλλα. Ας πούμε, πήγα να σηκώσω ένα πιάνο, που το έκανα πάντα, μόνο που τώρα έμεινα εκεί. Πολύ βάρος, δε σηκώνεται.
Μπάνια κάνετε στη θάλασσα;
Πολλά! Δεν είμαι δεινός κολυμβητής, που λένε, αλλά μ' αρέσει το μπάνιο κι η θάλασσα κι ο ήλιος.
Είστε άνθρωπος του φωτός. Δε μένετε μεσ' στο σπίτι με κλειστά τα παράθυρα.
Ακριβώς. Τώρα έχω κλειστεί μέσα λόγω των άσχημων ψυχολογικών συνθηκών, αφού εμείς σα σφουγγάρια τραβάμε όλη την πίκρα του κόσμου. Εγώ ειδικά τραβάω όλα τα προβλήματα και της γυναίκας μου και των παιδιών και των φίλων μου. Είχα φίλους που με παρακαλάγανε να πάμε βόλτα με το καταμαράν τους και τώρα μου ζητάνε να τους δανείσω δέκα ευρώ.
Είπατε ωραία φράση: Ο καλλιτέχνης είναι σφουγγάρι για την πίκρα του κόσμου...
Ναι, έτσι είναι. Κι εμείς τώρα στο Καν - Καν χαιρόμαστε που θα έρθουν γυναικοπαρέες 30 και 35 ετών, μόνες τους. Εκεί λες ''Δεν γαμιέται, ας μην έρθει κανένας άλλος, ας περάσουμε καλά εμείς πάνω απ' όλα, ας γελάσουμε να το φχαριστηθούμε''...
Γυναικοπαρέες! Αισθάνεστε sex symbol;
(γέλια) Κάποτε στη Θεσσαλονίκη σε μία παράσταση, ήταν μία στο κοινό με έναν γκόμενο, έναν κύριο 30 ετών. Άκου τώρα, είμαι 62 και αποκαλώ ''κύριο'' έναν τριαντάρη. Και φαντάρο 20 ετών να δω, πάλι ''κύριο'' θα τον πω. Πάντα βρίσκεις κάποιον από κάτω και κολλάς, κάνεις παιχνίδι, αυτήν όμως πήγαινα, την πείραζα, τίποτα...Ήταν ξινισμένη, δεν τα κατάφερα. Όταν ήρθε μετά στα παρασκήνια μαζί με τον άνδρα, της είπα: ''Μα καλά, είχατε κάτι, γιατί ήσασταν τόσο μαγκωμένη;'' και τι γυρνάει και μου απαντάει: ''Ενώ είσαστε τόσο ωραίος γκόμενος'', εμένα, το τερατάκι, αποκάλεσε γκόμενο, ''φοράτε αυτά τα κουρέλια και μας ξεκαυλώνετε''. Είναι η μεγαλύτερη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ από φαν μου (γέλια)
Εδώ δε μπορώ να μη σχολιάσω πως ανέκαθεν είχατε ένα γκέι στοιχείο στα εξώφυλλα σας - σας θυμάμαι με το σουτιέν και με το μπουκάλι της κόκα κόλα στο ''Hard Core'' από το Κύτταρο.
Ναι, ισχύει απόλυτα. Μ' αρέσει πολύ το στοιχείο του τραβεστισμού. Και το ''Ένα τραγούδι για το χειμώνα'' τό'γραψα ένα βράδυ μετά από ένα τσακωμό με την Πάολα Ρεβενιώτη. Είχαμε μια αντιπαράθεση σε ένα εναλλακτικό φεστιβάλ κάποτε και γύρισα σπίτι κι έγραψα το τραγούδι αυτό. Έχω μεγάλη συμπάθεια στα τραβέλια γιατί τους κυνηγάνε οι ομοφυλόφιλοι. Έπαιζα κάποτε στα Gay Pride και είδα ότι τους κόβανε. Ρατσισμός κι εκεί, να πούμε! Ζηλεύουν οι ομοφυλόφιλοι, γιατί αυτοί βρίσκουν άντρες! Ένας ομοφυλόφιλος δε θέλει να πάει με έναν άλλο πούστη, θέλει να βρει άντρα, ένα τραβέλι όμως όταν είναι όμορφο και περιποιημένο πιο εύκολα παρασύρει έναν άντρα. Εγώ που δεν είμαι ομοφυλόφιλος, αν και θα ήθελα να έχω και μια τέτοια εμπειρία, πιο εύκολα θα πήγαινα με μια τρανς πάντως.
Θα τη θέλατε μια τέτοια εμπειρία στο πλαίσιο συλλογής εμπειριών;
Το πάθος ζηλεύω. Ζηλεύω το ίδιο κι έναν ΑΕΚτζή που φωνάζει κι εγώ δε μπορώ να φωνάξω. Έχουνε μεγάλο πάθος οι ομοφυλόφιλοι.
Οι ψυχίατροι λένε πως οι ομοφυλόφιλοι διατηρούν την καύλα τους ως τα βαθιά γεράματα.
Εγώ νομίζω πως για όλους ισχύει αυτό. Όσο σηκώνεται το χέρι, σηκώνεται κι ο πούτσος.
Επίσης οι ψυχίατροι λένε πως ο αχαλίνωτος σεξισμός έχει βαθύτερα ψυχολογικά αίτια. Ξέρετε, να είναι το σώμα σε μόνιμη εγρήγορση και να μην ασχολείται με τα του μυαλού ο άνθρωπος.
Αυτό το πιστεύω απόλυτα. Εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν πανσεξιστής. Είναι άλλοι που δεν αγαπάνε το σπορ, αλλά τον σεξισμό και την πανηδονία τα έχεις απ' την ώρα που γεννιέσαι ώσπου να πεθάνεις.
Απ' την άλλη, πίσω απ' τον δικό σας σεξισμό δεν κρύβεται η ευαισθησία και μια τρυφερότητα.
Να γαμάς μια γκόμενα, εννοείτε, και να τη σαπίζεις στο ξύλο (γέλια). Ναι, αν και μού'χει τύχει κι αυτό και δε μπορούσα να υποκριθώ. Έτσι τα έφτιαξα με μια κοπέλα. Ήμασταν μικροί και παίζαμε ''κεφτεδάκια'', με τα χέρια. Όταν ήρθε η σειρά της, μού'δωσε μια τόσο δυνατή που μου γάμησε το χέρι με το δαχτυλίδι που φορούσε. Της τράβηξα σκαμπίλι και μετά μόνο που δεν έχυσε η γκόμενα (γέλια).
Το σεξ εμπεριέχει και τη βιαιότητα ως θέμα ενστίκτου που είναι, δεν συμφωνείτε;
Εγώ νομίζω ότι εκεί συναντάς τον θεό, γι' αυτό και στις τσόντες η μεγαλύτερη επίκληση είναι ''My God, fuck me, my God'' κλπ. (γέλια) ''I' m coming'' λέει η άλλη, ''σού'ρχομαι'' δηλαδή, εκεί μέσα τότε μπαίνουν μέσα κι ο έρωτας κι ο θάνατος και τα πάντα.
Κύριε Πανούση, τη χάρηκα αυτή την κουβέντα.
Κι εγώ πραγματικά. Νομίζω καλύψαμε τα πάντα και με ωραίο τρόπο! 
* Μέρος της συνέντευξης του Τζίμη Πανούση δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νο 52 του περιοδικού Downtown
** Προς αποκατάσταση της αλήθειας: Ο Φοίβος Δεληβοριάς ουδέποτε ψήφισε/ στήριξε το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της κυβέρνησης. Δική μου λανθασμένη τοποθέτηση, εξ ου και αφαιρέθηκε η συγκεκριμένη ερώτηση μου. Μάλιστα ο ίδιος ο τραγουδοποιός μού είχε μιλήσει για το θέμα στη μεγάλη του συνέντευξη στη LIFO. Τη διαβάζετε εδώ: http://www.lifo.gr/articles/music_articles/80728 Ζητώ συγγνώμη από τον Φοίβο Δεληβοριά για την αναστάτωση και από το αναγνωστικό κοινό για την ενδεχόμενη παραπληροφόρηση. 

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

η κατά Γιάννη Λασπιά πετυχημένη φανταστική συνεύρεση της Camille Claudel με την Constance Pascal στο θέατρο Vault

Στο θέατρο Vault του Μεταξουργείου παίζεται μία ιδιαίτερη παράσταση αυτόν τον καιρό, προϊόν εμπνευσμένης μυθοπλασίας του ηθοποιού, σκηνοθέτη, συγγραφέα και φίλου, Γιάννη Λασπιά. Να πω καταρχάς ότι με ενθουσιάζουν οι μυθοπλασίες εν είδει θεατροποίησης και για να μην ''πάω'' πολύ μακριά, θα θυμηθώ εκείνο το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, το οποίο βασιζόταν στη φανταστική συνεύρεση του Πορτογάλου Fernando Pessoa με τον δικό μας Κ. Π. Καβάφη. Εδώ τι έχουμε όμως; Την επίσης φανταστική συνεύρεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel με την πρώτη γυναίκα ψυχίταρο Constance Pascal! Πανέξυπνο το εύρημα του Λασπιά αν υποτεθεί πως οι δύο αυτές γυναίκες υπήρξαν καινοτόμες στον καιρό τους και μάλιστα είχαν κοινά χαρακτηριστικά. Για να μην αναλωθώ στην παράθεση των βιογραφικών τους, καλύτερα να περιγράψω τι βλέπει ο θεατής της 70λεπτης παράστασης με τον τίτλο Camille Claudel: Mudness (σημειώστε πως το έργο παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία πριν τρία χρόνια στο θέατρο Αγγέλων Βήμα)!
Η Camille Claudel βρίσκεται έγκλειστη από την οικογένεια της και παρά τη θέληση της στο ψυχιατρείο. Είναι φαινομενικά απροσάρμοστη, διπολική σχεδόν, με βίαιες εξάρσεις, που κάνουν αδύνατη την επικοινωνία της με τους άλλους. Το φράγμα αυτό επιχειρεί να σπάσει μέσα από μια σειρά συναντήσεων μαζί της η Constance  Pascal, Ρουμάνα μετανάστρια στη Γαλλία και ψυχίατρος. Σύντομα, όσο η σχέση τους εξελίσσεται και ξεφεύγει από τα όρια γιατρού και ασθενή, η κατάσταση της Claudel βελτιώνεται, συνειδητοποιώντας - μαζί με τους θεατές - πως οι τροχιές τους δεν διασταυρώθηκαν τυχαία. Είναι στην πραγματικότητα δύο γυναίκες επαναστάτριες που τα βάζουν φύσει και θέσει με μία ολόκληρη φαλλοκρατική κοινωνία, η οποία θέλει τις ομόφυλές τους αποκλειστικά ως μάνες, συζύγους και τίποτα άλλο: Η Claudel δια της τέχνης, η Pascal δια της επιστήμης. Μοιραία είναι διαφορετικές, αντικομφορμίστριες και η οικειότητα που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι έως και αναμενόμενη. Χωρίς ο θεατής να παίρνει πληροφορίες για τη συνέχεια τους (ειδικά της Claudel που πέρασε τριάντα ολόκληρα χρόνια στο τρελοκομείο), αντιλαμβάνεται πόσο βυθισμένη μέσα στο ψεύδος και την αγωνία υπήρξε η ζωή της Pascal και σ' αυτό ακριβώς μένει ο σκηνοθέτης. Σε ένα δυνατό ψυχογράφημα με την όποια εξέλιξη του μύθου να έχει δευτερεύουσα σημασία για τους αποδέκτες των μηνυμάτων του.
Ο Λασπιάς έχει μελετήσει αρκετά τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, γι' αυτό και το έργο του διαθέτει μία ήρεμη στοχαστική δύναμη. Οι ισορροπίες είναι καλά διατηρημένες, τόσο με το λιτό και απέριττο σκηνικό του Παντελή Ξηροχειμώνα, τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα και τους φωτισμούς της έμπειρης Κατερίνας Μαραγκουδάκη, όσο και με τις μουσικές συνθέσεις του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy) που καταφέρνουν σε κάποια σημεία να αποτυπώσουν το ψυχωτικό παραλήρημα της Claudel. Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο ωστόσο είναι η σκηνική οικονομία με το καλοσχεδιασμένο timing της παράστασης. Καμία ''κοιλιά'' (μην το γελάς, έχουμε δει παραστάσεις που λόγω κακής σκηνοθεσίας θες να την κάνεις στο πρώτο 10λεπτο), κανένας στόμφος (αντιθέτως, καμία ατάκα δεν πέφτει στο πάτωμα) και κανένα επιμέρους στοιχείο επιτηδευμένο. Οι χαρακτήρες των δύο γυναικών είναι σχεδιασμένοι έτσι ούτως ώστε να ξεπερνάνε τον σκόπελο του ''ψεύδους'' της μυθοπλασίας, του ''κατασκευασμένου'' δηλαδή, αγγίζοντας τον απόλυτο ρεαλισμό! Πόσω μάλλον σαν γνωρίζει κανείς ότι η Claudel και η Pascal έδρασαν την ίδια χρονική περίοδο στον ίδιο τόπο κι ας μην έλαχε να συναντηθούν ποτέ. Δάφνη Μανούσου και Στέλλα Μπούρου εξαιρετικές αμφότερες. Νευρωτική η πρώτη, πιο πράα η δεύτερη, μέχρι να ενωθούν στην ουσία και να διεκδικήσουν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και επιλογή. Κι αν υποτεθεί πως τα πάντα είναι θέμα επιλογής στη ζωή αυτή, το ερώτημα είναι ένα που παίρνει μαζί του ο θεατής μετά το τέλος της παράστασης: Πόση δύναμη χρειάζεται να αγιοποιηθείς τελικά - ή, σωστότερα, να φτάσεις τα επίπεδα θέωσης - ερχόμενος σε σύγκρουση με ένα ολόκληρο κοινωνικό - κρατικό σύστημα; Πόσα κότσια χρειάζονται για να πληρώσεις το βαρύ τίμημα μιας διαφορετικότητας; Να πάτε να τη δείτε αυτή την παράσταση! Κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Vault (Μελενίκου 26, Γκάζι), στις 19.15 και 21.15 αντιστοίχως. Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ (κανονικό) και 5 ευρώ (μειωμένο). Τηλέφωνα κρατήσεων: 213-0356472 και 6949/ 534889.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

κριτική στο cd/dvd ''no exit'' της marianne faithfull

 
 
Η αφιέρωση που μου έγραψε η Marianne Faithfull στο σπίτι της, σε ένα κομμάτι χαρτί. 25.10.2016
Η έκδοση αυτή ήταν και η αφορμή για να πάρω τη συνέντευξη από τη Marianne Faithfull, όπως αναρτήθηκε στον ιστότοπο της LIFO. Χορταστική έκδοση, ομολογουμένως, που περιέχει ένα δίωρο DVD + CD με ζωντανές ηχογραφήσεις από την περιοδεία της στην Ευρώπη (την Ουγγαρία το 2014 και την Αγγλία το 2016, εν προκειμένω). Ωστόσο, δε μπορεί να κριθεί ως νέο άλμπουμ, εφόσον περιέχει μόνο τα στάνταρ του ρεπερτορίου της (Sister Morphine, As tears go by, The ballad of Lucy Jordan) συν κομμάτια από το τελευταίο της στούντιο άλμπουμ, το ''Give my love to London'' (Love more or less, Late Victorian Holocaust, Mother Wolf) κλπ. Αυτά σε ότι αφορά το CD. Διότι στο DVD η Faithfull ερμηνεύει και κάποια απρόβλεπτα κομμάτια, σαν το ''It' s all over now baby blue'' του Νομπελίστα φίλου της, Bob Dylan ή το μάλλον ξεχασμένο, αριστουργηματικό ''Who will take my dreams away'' του Angelo Badalamenti. Θα σταθώ αρχικά στο ένθετο της έκδοσης. Η Faithfull κάνει σχόλια για όλους τους μουσικούς που τη συνοδεύουν, εκθειάζοντας ακόμη και την ενδυματολογία τους: Johnny smart dressed γράφει κάτω από τη φωτογραφία του μπασίστα Johnny Bridgewood, ενώ για τον πιανίστα της, Ed Harcourt, σημειώνει: I love him, as he's very funny as well as being very good. Όταν μάλιστα επιθυμεί να γράψει και κάτι για την Ουγγαρία, τον τόπο απ' όπου και το μεγαλύτερο μέρος του DVD, επιστρατεύει τις ρίζες της: I love Hungary as my mother was born in Budapest! Στο δια ταύτα τώρα, το intro του CD είναι ένας σύντομος φόρος τιμής στο folk κλίμα, με το οποίο η καλλιτέχνιδα πρωτοσυστήθηκε στα mid – 60s. Δυναμικό μπάσιμο στο ηλεκτρικό κλίμα της συναυλίας με το ''Falling back'', προϊόν της συνεργασίας της Faithfull με την Anna Calvi, αλλά και με το ''The price of love'' που μπλουζάρει άγρια. Ακολουθεί η όμορφη μπαλάντα ''Love more or less'', που εκφράζει απ' την άποψη των στίχων τη Faithfull περισσότερο απ' τα άλλα τραγούδια της (κατά δήλωση της ίδιας) κι έπειτα μπαίνει το οριακό ''As tears go by'' των Rolling Stones, όσο κι αν η Marianne έχει κουραστεί να το λέει live – πάντως το λέει και το ηχογραφεί κιόλας για πολλοστή φορά!  Οι αντιδράσεις των φαν αποτυπώνονται στο έπακρο, καθώς τη σιγοντάρουν στο τέλος του τραγουδιού! Το ''Mother Wolf'' σε μουσική της Faithfull και σε στίχους του πολυπράγμονα Patrick Leonard είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι, από τα πιο πρόσφατα στην πορεία της, που φλερτάρει με το punk και που εδώ δεν υστερεί σε τίποτα από τη στουντιακή του ηχογράφηση. Το ''Sister Morphine'' δε θα μπορούσε να απουσιάζει! Είναι το κομμάτι που γράφτηκε στα τέλη των ψυχεδελικών 60s και που έφερε κάποτε σε δικαστική διαμάχη τη Faithfull με τους Rolling Stones για την πατρότητα του. Ωστόσο, παρόλο που η Faithfull στη συνέντευξη της αποσύνδεσε το τραγούδι από τη μυθολογία των drugs, εδώ το προλογίζει σαν ένα Junkie' s must! Συγκλονιστική κι αυτή η εκτέλεση μέσα από τα εσώψυχα της Marianne Faithfull. Μόνο εκείνη ξέρει πόσο την έχουν στοιχειώσει τα εξοντωτικά drugs εδώ και τόσες δεκαετίες που λέει το συγκεκριμένο τραγούδι στις συναυλίες της! Η μπάντα τα σπάει κυριολεκτικά! Στο ίδιο μαύρο κλίμα και τα επόμενα δύο κομμάτια από το άλμπουμ ''Give my love to London'', το ''Late Victorian Holocaust'' και το ''Sparrows will sing'', πολύτιμα δώρα των φίλων της, Nick Cave και Roger Waters αντιστοίχως. Το CD κλείνει με το ''The ballad of Lucy Jordan'' που της χάρισε μια φορά κι ένα καιρό ο τραγουδοποιός Shel Silverstein για το θρυλικό ''Broken english''. Άλλη μια ωραία εκτέλεση με έντονες ρυθμολογικές διακυμάνσεις. Σε ότι αφορά το DVD έχει ήδη κυκλοφορήσει ολόκληρο στο YouTube, περιορίζοντας έτσι τούτη την έκδοση στους σκληροπυρηνικούς φαν της Faithfull. Η ίδια εμφανίζεται επί σκηνής καθιστή την περισσότερη ώρα και με μπαστούνι ύστερα από το χειρουργείο στο ισχίο της, στο οποίο υποβλήθηκε στην Ελλάδα πριν από λίγα χρόνια. Καλοντυμένη, κεφάτη, μία κομψή κυρία πια που έχει αναπτύξει καθαρά ερωτική σχέση με τον κόσμο. ''Έχω καλά νέα για μένα'' πληροφορεί σε μια άλλη στιγμή το κοινό της. ''Έκοψα το τσιγάρο και άρχισα το ηλεκτρονικό'' λέει και τραβάει μερικές τζούρες. Μου αρέσει που δεν αφαιρέθηκαν στο μοντάζ για την έκδοση, η φάση που της πέφτει το ηλεκτρονικό τσιγάρο και το ψάχνει, όπως και το νεύμα προς τον μουσικό της όλο αμηχανία για την ώρα που πρέπει να ''μπει'' στο τραγούδι. Παρ' όλα αυτά δε μπορώ να μη σταθώ στις αναφορές της στον προηγούμενο έκλυτο βίο της και στη λέξη ''fuck'' που την ξεστομίζει συνέχεια – είναι να απορείς έτσι γιατί ενοχλήθηκε από το δικό μου/ δικό της ''fucked up'' σε μία συνέντευξη! Υπέροχη και η ιστορία που μαθαίνουμε από τα χείλη της για το πώς γράφτηκε το κομμάτι ''Last song'': ''Είχαμε μεθύσει ένα βράδυ με τον Damon Albarn και δε νιώθω περήφανη γι' αυτό'' θυμάται η Faithfull, ''αλλά έτσι γράψαμε μαζί ένα τραγούδι, το οποίο φυσικά δεν θυμόμασταν όταν ξυπνήσαμε το πρωί. Κάποιος όμως μας είχε ηχογραφήσει. Το ξανάκουσα και είπα ότι αυτό είναι πραγματικά ένα καλό τραγούδι''! Εν κατακλείδι, η Marianne Faithfull έχει μεγαλώσει. Δεν είναι το δροσερό κορίτσι του swinging London, ούτε η new wave Ιέρεια του ''Broken English''. Είναι μία 69χρονη γυναίκα με άσβεστο το καλλιτεχνικό πάθος και τη δίψα για την επαφή με το κοινό της, καθώς και με την ευχέρεια να συνθέτει η ίδια ή να ερμηνεύει σημαντικά τραγούδια άλλων δημιουργών. Η φωνή της έχει αλλάξει κι άλλο. Λογικό. Η Marianne Faithfull του 2016 ακούγεται σαν τον θηλυκό Tom Waits με την ψυχή της να το λέει, όμως, ακόμη κι αν βγαίνει από ένα μπαρουτοκαπνισμένο λαρύγγι. Θα το ήθελα μεγαλύτερο σε διάρκεια το CD της, αλλά κατανοώ πως τη μερίδα του λέοντος στην έκδοση καταλαμβάνει το DVD. Πως να χωρέσουν ή, σωστότερα, πως να εκφραστεί μισός αιώνας καριέρας μέσα από δέκα μόνο τραγούδια, έξι απ' τα οποία προέρχονται από το τελευταίο στούντιο άλμπουμ της; Με εντυπωσίασε, τέλος, το γεγονός της έκδοσης ενός DVD/ CD για τα 50 χρόνια της στο τραγούδι. Θυμάμαι, βλέπεις, πριν από δύο χρόνια που υπόγραφα τα κείμενα για την έκδοση των 50 χρόνων της δικιάς μας Μαρίας Φαραντούρη πάλι σε DVD με διπλό CD. Ως φαίνεται, οι μεγάλες κυρίες του τραγουδιού κάτι έχουν με τα επετειακά DVD. Σα να θέλουν να ξεπεράσουν τον αμείλικτο χρόνο που τις περιμένει πάντα στη γωνία με οπτικοακουστικά ντοκουμέντα από το 1960 και το '70, προσβάσιμα πια στον καθένα. Ή, όπως εύστοχα μού έγραψε η τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Αφροδίτη Μάνου, σχολιάζοντας τον επίλογο της συνέντευξης της Faithfull: ''Αν εσύ ήθελες μία φορά να ξαναδείς εκείνο το κορίτσι των 60s, η Marianne – νά'σαι σίγουρος – θα τό'θελε χίλιες φορές''...

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

ο_ΤζΙΜΗς_πΑνούΣΗΣ_ΣΤο_σηΜΕρινΌ_DowNTowN

Η μεγάλη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στο σημερινό Downtown. Αφορμή ήταν οι επικείμενες παραστάσεις του τραγουδοποιού, ερμηνευτή και performer στο κέντρο Can - Can!