ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ

σήμερα-η-μεγάλη-συναυλία-συμπαράστασης-στους-εργαζόμενους-του-Τύπου

2012-01-30T12:12:00.003+02:00

Συναυλία με δωρεάν είσοδο διοργανώνεται σήμερα, Δευτέρα 30 Ιανουαρίου, στις 19:00 το βράδυ, στο κλειστό γήπεδο του Περιστερίου, σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των εργαζόμενων στον Τύπο.
«Οι εργαζόμενοι στον Τύπο, θύματα της ίδιας βαρβαρότητας που πλήττει ολόκληρη την κοινωνία και τη σπρώχνει στην εξαθλίωση, ενώνουμε τη φωνή μας με όλους τους εργαζόμενους. Δεν επαιτούμε, απαιτούμε με τους αγώνες μας αξιοπρεπείς συνθήκες και σταθερούς όρους εργασίας και αμοιβής», αναφέρουν στην σχετική ανακοίνωσή τους οι διοργανωτές από το Αlter, τον ΔΟΛ, την «Ελευθεροτυπία», τον «Κόσμο Του Επενδυτή» και την ΕΡΤ. Εμφανίζονται, μεταξύ πολλών άλλων, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιάννης Κούτρας, ο Πέτρος Δουρδουμπάκης, ο Κώστας Θωμαΐδης, οι Mode Plagal, ο Λόλεκ, οι Σπυριδούλα, ο Δημήτρης Μητσοτάκης & οι Ευδαίμονες, ο Παντελής Θαλασσινός, οι Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης - Μαρία Παπαγεωργίου, ο Σπύρος Γραμμένος, ο Πάνος Μουζουράκης, η Ματούλα Ζαμάνη & οι Angry Birds.

το-καλύτερο-αφιέρωμα-στον-θόδωρο-αγγελόπουλο-στη-σημερινή-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-της-κυριακής

2012-01-29T10:47:00.004+02:00

Σήμερα, το ένθετο "ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ" της κυριακάτικης ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, είναι αφιερωμένο στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Συγκεκριμένα, αποτελεί ανατύπωση του αφιερώματος της εφημερίδας στον μεγάλο δημιουργό, όταν εκείνος είχε βραβευθεί με το Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες το 1998. Περιέχει χρονολόγιο, σπάνιο φωτογραφικό υλικό από το αρχείο του και κείμενα με την υπογραφή των Βασίλη Ραφαηλίδη, Γιάννη Μπακογιαννόπουλου, Μπρούνο Γκανζ, Λευτέρη Ξανθόπουλου, Ελένης Καραΐνδρου, Θανάση Ρεντζή, Σωτήρη Δημητρίου, Νίκου Κολοβού και Άντριου Χόρτον - τα τελευταία μόνο και μόνο για να διαπιστώσει κανείς την αισθητική, γλωσσική και εκφραστική ένδεια του έντυπου Τύπου της εποχής που διανύουμε...Ότι καλύτερο κυκλοφόρησε με αφορμή τον απρόσμενο θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου στη σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής!

από-το-φωτορεπορτάζ-του-σπύρου-σταβέρη-στη-lifo

2012-01-28T15:00:00.002+02:00

Ο φακός του Σπύρου Σταβέρη της lifo "τσίμπησε" και μένα χθες στην κηδεία του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τη Μαρίζα Κωχ δίπλα μου στ' αριστερά και λίγο πιο δίπλα τη Λιάνα Μαλανδρενιώτη! Nice pic! Εδώ το link από την ηλεκτρονική έκδοση της lifo:

http://www.lifo.gr/lifoland/magic-circus/7089

τελευταίο-αντίο-στον-θόδωρο-αγγελόπουλο-με-το-βαλς-του-γάμου-της-καραΐνδρου-και-πολυφωνικά-ηπειρώτικα

2012-01-27T18:43:00.005+02:00

Σήμερα παίξαμε χωρίς να το θέλουμε σε σεκάνς της τελευταίας ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Κι ήμασταν πολλοί - πάνω από 2.000 κομπάρσοι -, από εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας (μερικοί εξ αυτών δεν απέφυγαν τους προπηλακισμούς του τύπου...Νεκροθάφτη!), και δημοσιογράφους, μέχρι καλλιτέχνες, αλλά και απλούς ανθρώπους - λάτρεις του έργου του εκλιπόντος. Κρατώ τη συγκλονιστική εικόνα της Εύας Κοταμανίδου που κάπνιζε μόνη ένα τσιγάρο στον προαύλιο χώρο του Α΄Νεκροταφείου και της συντετριμμένης Ελένης Καραΐνδρου στο πλευρό του Αντώνη Αντύπα. Κι όταν λέω κομπάρσοι, κυριολεκτώ. Στην αρχή τα χάσαμε όταν είδαμε ένα στημένο τράβελινγκ μέσα στο ανθρώπινο ποτάμι με την κόρη του σκηνοθέτη, Ελένη, να δίνει οδηγίες στον καμεραμάν. Λίγο αργότερα, τα πράγματα ξεκαθάρισαν όταν στον επικήδειο λόγο του, μέλος του συνεργείου της ταινίας του Αγγελόπουλου, μας ενημέρωσε πως για σήμερα, Παρασκευή, το όρντινο έλεγε...εικονική κηδεία! Απίθανο, ανατριχιαστικό σχεδόν! Ο άνθρωπος είχε οραματιστεί γύρισμα κηδείας τη μέρα που τελικά έμελλε να πραγματοποιηθεί μία πραγματική νεκρική τελετή: η δική του!

Μπροστά, λοιπόν, το φέρετρο με τη σορό του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη και πίσω όλοι εμείς, βουβοί, δακρυσμένοι και, νομίζω, πραγματικά λυπημένοι. Δε γινόταν άλλωστε να μη δακρύσει άνθρωπος, καθώς κατά τη διάρκεια της πομπής ο ακορντεονίστας έπαιξε το Βαλς του Γάμου της Καραΐνδρου και γυναικείο πολυφωνικό σχήμα τραγούδησε ηπειρώτικα μοιρολόγια. Νωρίτερα, η χήρα Φοίβη Αγγελοπούλου είχε ζητήσει από τη Μαρίζα Κωχ να τραγουδήσει ακόμη ένα παραδοσιακό μοιρολόι, απ' αυτά που αγαπούσε ο Θόδωρος. Με το θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου μπήκε ένα τέλος εποχής γι' αυτή τη χώρα, όσο κι αν σε κάποιους ακούγεται ανθελληνική η συγκεκριμένη άποψη. Τέλος δηλαδή σε μια χώρα, τουλάχιστον έτσι όπως την προσέγγισε και την αφηγήθηκε αυτός που αγαπήθηκε από τον Ιάπωνα συνάδελφο του, Κουροσάβα, τους αριστερούς αγωνιστές του τόπου του, τους αναθεωρητές διεθνώς και φυσικά τους αναρίθμητους σινεφίλ σε ολόκληρο τον κόσμο. Καλό σου ταξίδι, Θόδωρε Αγγελόπουλε! Πέρασες ήδη στην Ιστορία! Και στην Αθανασία! Γιατί το έργο σου δε θα μπορέσει να το σβήσει κανένας θάνατος!

* θα ήθελα να προσθέσω και κάτι που μου μετέφερε ο ηχολήπτης του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Μαρίνος Αθανασόπουλος, ο οποίος εργαζόταν στην τελευταία ταινία του και είδε το τραγικό ατύχημα με τα μάτια του: από τη σφοδρή σύγκρουση με το μηχανάκι, ο σκηνοθέτης εκσφενδονίστηκε κυριολεκτικά τρία μέτρα μακρυά κι όταν όλοι έτρεξαν προς το μέρος του τον αντίκρισαν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν λέω κάτι πρωτότυπο, αφού το ιατρικό ανακοινωθέν από την πρώτη στιγμή περιείχε λεπτομέρειες για ολικά συντριπτικά κατάγματα. Πιστεύεις ότι θα μπορούσε να έχει επιζήσει αν το νοσοκομειακό ερχόταν σε 5 και όχι σε 45 λεπτά; ρώτησα τον Μαρίνο. Κι αυτός χαμογέλασε όλο πίκρα: Πιστεύω ότι ο άνθρωπος έμεινε στον τόπο...απάντησε.

αύριο-το-ταξίδι-στα-κύθηρα-στην-κινηματογραφική-λέσχη-αργυρούπολης-και-ο-λόλεκ-στο-nosotros

2012-01-26T19:08:00.003+02:00

Αύριο, Παρασκευή βράδυ, η Κινηματογραφική Λέσχη του Δήμου Αργυρούπολης - Ελληνικού, είχε δρομολογήσει την προβολή της σημαντικής ταινίας Ο Δραπέτης του Λευτέρη Ξανθόπουλου με συζήτηση μεταξύ του σκηνοθέτη και του κοινού της αίθουσας. Μόλις επικοινώνησα με τον Ξανθόπουλο, ο οποίος με ενημέρωσε πως ήταν αδύνατο μετά την κηδεία του Θόδωρου Αγγελόπουλου να εμφανιστεί κάπου και να μιλήσει για δική του δουλειά.

Κατόπιν δικής του παρέμβασης, μάλιστα, το πρόγραμμα άλλαξε κι έτσι, στη θέση του Δραπέτη θα προβληθεί το Ταξίδι στα Κύθηρα, το αγγελοπουλικό αριστούργημα με τις σκηνές ανθολογίας - σαν κι αυτή με τον Κατράκη και τον Παπαγιαννόπουλο - όχι μόνο του ελληνικού, αλλά και του διεθνούς κινηματογράφου. Όσοι, οι πιο νέοι ειδικά, δεν είχαν την ευκαιρία να δουν το Ταξίδι στα Κύθηρα σε μεγάλη οθόνη, καλό θα είναι να περάσουν αύριο βράδυ από τη φιλόξενη Κινηματογραφική Λέσχη Αργυρούπολης (Πλ. Δημαρχείου, Κύπρου 68, τηλ. 210 9959440, είσοδος ελεύθερη). Όσοι πάλι προτιμήσουν το κέντρο, ας περάσουν από το επίσης φιλόξενο Nosotros των Εξαρχείων (Θεμιστοκλέους 66), όπου ο τραγουδοποιός Λόλεκ θα παρουσιάσει με την κιθάρα του τραγούδια από τους δίσκους Alone και Αχινός μαζί με διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια του. Η αυριανή μέρα θά'ναι δύσκολη! Λίγες ώρες μόνο μας χωρίζουν από το ύστατο χαίρε στον Θόδωρο Αγγελόπουλο και, αν βρέξει, από τώρα φαντάζομαι τη μελαγχολική εικόνα μιας ανθρώπινης θάλασσας με μαύρες ομπρέλες γύρω από το Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας. Ακριβώς σαν πλάνο από τη νέα ταινία του αδικοχαμένου Θόδωρου που έμεινε ανολοκλήρωτη...

για-τον-θόδωρο-αγγελόπουλο-εν-θερμώ-και-από-καρδιάς

2012-01-25T02:10:00.006+02:00

Θα τον θυμάμαι τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Για εκείνο το γύρισμα στο γραφείο του, που μίλησε για τον Δράκο του Κούνδουρου. Με τον Κούνδουρο δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά, ομολογουμένως, κάτι που εγώ θεωρούσα σχεδόν αυτονόητο για δύο τόσο ισχυρές προσωπικότητες. Ωστόσο, ο Αγγελόπουλος χαρακτήρισε τον Δράκο, ταινία ενηλικίωσης του ελληνικού κινηματογράφου και έναρξη κάθε σοβαρής κινηματογραφικής απόπειρας στη χώρα μας. Λίγο καιρό αργότερα, ο Κούνδουρος θα μου εξέφραζε την ικανοποίηση του πού ξένοι κριτικοί συμπεριέλαβαν τον Δράκο, μαζί με τον Θίασο του Αγγελόπουλου, αλλά και ταινίες των Μπέργκμαν, Φελλίνι κ.α. σε μία λίστα με τις σημαντικότερες ιστορικά και διεθνώς κινηματογραφικές δημιουργίες.

Θα θυμάμαι εκείνη τη φωτογραφία στον προσωπικό του χώρο με την κινηματογραφική μηχανή λήψης και ένα από τα πολλά βραβεία του στον τοίχο. Πόσο είχα χαρεί μ' αυτή τη φωτογραφία δε λέγεται! Εγώ, ένας ασήμαντος κινηματογραφιστής, ένας σχετικά νεαρός επίδοξος ντοκιμαντερίστας, να συνεργάζεται εν μέρει με έναν άνθρωπο, το έργο του οποίου διδάχτηκε απ' την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στη σχολή κινηματογράφου. Μιλάμε για χρόνια που ακόμη οσμιζόσουν στον αέρα την προδοσία, την οποία υπέστησαν οι πληγωμένοι αριστεροί την προηγούμενη ακριβώς δεκαετία. Ανάμεσα τους και ένας τύπος που δε συγκρατώ το όνομα του, γιατρός στο επάγγελμα. Είχε έρθει να σπουδάσει κινηματογράφο ορμώμενος από τον λατρεμένο του αγγελοπουλικό Μεγαλέξανδρο! Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις αναλύσεις επί των αναλύσεων γύρω από τις ταινίες του στο πλαίσιο της σχολής; Τις κουβέντες με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και τον Δήμο Θέο που εκτιμούσαν την Τέχνη του; Τώρα, την ώρα της ορφάνιας, καταλαβαίνω πόσο τυχερός υπήρξα που έζησα όλο αυτό το κλίμα στα είκοσι μου...

Δε θέλω να σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι θα κλάψουν σήμερα από το κινηματογραφικό συνάφι. Βλέπω εδώ δίπλα του τον βετεράνο ηχολήπτη Μαρίνο Αθανασόπουλο, συνεργάτη του στο Λιβάδι που δακρύζει και σε δύο δικές μου δουλειές, και βουρκώνω. Διστάζω ακόμη και να τηλεφωνήσω του Μαρίνου...

Τον ξανασυνάντησα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στην προβολή του ντοκιμαντέρ μου για τον Νίκο Κούνδουρο, στο οποίο είχε συμμετάσχει. Ένα 20λεπτο με έστησε στον τοίχο κυριολεκτικά και μου μιλούσε. Εγώ, χεσμένος...Δεν κάνεις απλά ντοκιμαντέρ, κάνεις σινεμά - ήταν τα λόγια του - και μένα αυτό μ' ενδιαφέρει, μα αν ποτέ έδειχνες ασπρόμαυρες όλες τις δικές μου ταινίες, όπως έκανες με του Κούνδουρου, θα σε σκότωνα! Γελάσαμε αμφότεροι, εκείνος μάλλον με καλωσύνη, εγώ σίγουρα με ανακούφιση. Είχε προηγηθεί το γέλιο του μέσα στην αίθουσα όταν η Λένα Πλάτωνος με τον Νίκο Κούνδουρο στην πρώτη τους γνωριμία αντάλλαξαν δημόσια απερίγραπτες ατάκες! Δυστυχώς, λίγες μόνο μέρες μετά από την προβολή στην Ταινιοθήκη θα μου τηλεφωνούσε από Τουρκία για να μου εκφωνήσει το ύστατο χαίρε στον κοινό μας φίλο, ποιητή Αντρέα Παγουλάτο, που έφυγε τόσο απροσδόκητα κι αυτός...
Λυπάμαι ειλικρινά τα νέα παιδιά που θα σπουδάσουν τον κινηματογράφο σε εποχές που κάνουν όλοι ταινίες με την κάμερα του κινητού τηλεφώνου τους, δίχως νά'χουν ποτέ την ευκαιρία πλέον να καθίσουν σε μουβιόλα, να αγγίξουν τη μαγνητική επίστρωση του κινηματογραφικού φιλμ και να το ακούσουν να τρέχει μεσ' στο σασί εν ώρα λήψης σα γάτα που χουρχουρίζει...Είναι τα παιδιά που λένε Θα πάω Αγγλία να σπουδάσω, γιατί εκεί έχουν τα μέσα, λες και το σινεμά είναι μόνο κατσαβίδια ή και τεχνολογία, για να μη γίνομαι και τόσο αφοριστικός...Συγνώμη, αλλά έναν Αγγελόπουλο με τέτοια παγκόσμια και πανανθρώπινη ιστορική συνείδηση φιλτραρισμένη μέσα από το έργο του, οι προοδευτικοί Άγγλοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ...Γιατί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μαζί με τον Κωνσταντίνο Καβάφη υπήρξαν οι δύο μοναδικοί Ποιητές, ενδεχομένως σε διεθνές επίπεδο, που απασχόλησε τόσο έντονα τη ζωή τους και διαπότισε το έργο τους η ιστορικότητα με τον Άνθρωπο στο επίκεντρο της...Πιο πολύ όμως λυπάμαι κάτι σκηνοθέτες, ίδιας γενιάς με τον Αγγελόπουλο, ίσως και λίγο νεότεροι, οι ίδιοι που θα κλαίνε στην κηδεία του μεθαύριο και οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια τον έθαβαν, πισώπλατα εννοείται, επειδή έπαιρνε λεφτά απ' το ελληνικό δημόσιο για να κάνει τις ταινίες του. Δε σκέφτονταν, βέβαια, μεσ' στην ατέρμονη κόμπλα τους ότι ταυτόχρονα ο Αγγελόπουλος έπαιρνε χρήματα κι από τους Ρώσους, τους Γάλλους, τους Τούρκους κι αυτό αν μη τι άλλο κάτι έλεγε. Πολύ απλά έλεγε πόσο πιο σοβαρά λαμβάνουν τον κινηματογράφο, τους μηχανισμούς παραγωγής και την Τέχνη γενικότερα οι υπόλοιπες χώρες συγκριτικά με τη μίζερη, φτωχοπροδρομική και συντεχνιακή Ελλάδα. Αυτός άλλωστε τίμησε την Ελλάδα το 1998 με τον Χρυσό Φοίνικα που της χάρισε για τη Μια αιωνιότητα και μια μέρα του! Τι ανυπέρβλητο το μουσικό θέμα της Ελένης Καραΐνδρου για την εν λόγω ταινία! Πόσο συντετριμμένη θά'ναι αυτές τις ώρες η Ελένη, σχεδόν με σοκάρει η σκέψη του πόνου της...Τέλος, θα θυμάμαι για πάντα εκείνο το βιβλιοπωλείο στο Πεκίνο τον Μάιο του 2009, ιστορία που τού'χα πει και του ίδιου: Μπαίνω μέσα πιο πολύ για να δω πως...έμοιαζε ένα κινέζικο βιβλιοπωλείο και πέφτω πάνω σε ένα χοντρό βιβλίο με τη φάτσα του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Φωνάζω τον Κινέζο φοιτητή - οδηγό μας. Του δείχνω το βιβλίο. Πες μου, τι λέει εδώ; τον ρωτάω. Είναι το σενάριο του Θίασου στα κινέζικα! με πληροφορεί και μένω εμβρόντητος, μην πω και εθνικά υπερήφανος, αν υποτεθεί πως η μοναδική μου εθνική ταυτότητα - συνείδηση μια ζωή βασιζόταν στην Τέχνη και πουθενά, μα πουθενά αλλού! Έχω την αίσθηση πως αν διέπει μία στοιχειώδης σοβαρότητα τον νυν Υπουργό Πολιτισμού τούτης της δυσάρεστης γιαλαντζί κυβέρνησης, θα πρέπει να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση Εθνικού Πένθους. Καλώς ή κακώς, σύντομο θά'ναι για όλους, η ζωή συνεχίζεται, η Τέχνη επελαύνει θριαμβευτικά και η Εθνική μας Κατάθλιψη μόνο μοιάζει ατάραχη κι ακλόνητη...Αυτά τα ολίγα από μένα, εν θερμώ και από καρδιάς για έναν Καλλιτέχνη που αγαπούσα και που με λύπησε βαθύτατα το τόσο άδοξο και απρόβλεπτο τέλος του...

R.I.P. ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ (1935 - 2012)

2012-01-25T00:26:00.002+02:00

Καλό ταξίδι, αγαπημένε μας Θόδωρε.

Σου αξίζει η Αιωνιότητα.

Και σε εμάς πίσω σου, η ορφάνια.

στο-νοσοκομείο-τραυματισμένος-ο-σκηνοθέτης-θόδωρος-αγγελόπουλος

2012-01-24T21:57:00.002+02:00

Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, μοτοσικλέτα παρέσυρε τον σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο, ενόσω βρισκόταν σε γύρισμα της νέας ταινίας του στον περιφερειακό Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Τι να πει κανείς, αυτό ειν' απ' τα Άγραφα, που λένε...Ευχές για ταχεία ανάρρωση σε έναν από τους πιο σοβαρούς καλλιτέχνες και διανοούμενους που γέννησε ο τόπος μας. Όρθιος, Θόδωρε! Γερός - δυνατός, σε χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από τα "κουρέματα" τους.

από-μαγαζί-οργάνων-γυμναστικής-στην-αρχή-της-βουλιαγμένης

2012-01-23T02:32:00.002+02:00

Ο χαρακτηρισμός "επίδοξος διαρρήκτης" μου άρεσε πιο πολύ...

τα-γέλια-των-φίλων-και-η-άγνοια-των-περιπτεράδων

2012-01-22T17:27:00.005+02:00

Δεν τα μπορώ πια καθόλου τα μπαράκια και τελευταία φορά που πήγα σε κάποιο απ' αυτά πρέπει να ήταν προ δεκαετίας και βάλε. Δεν μου αρέσει η κατευθυνόμενη διασκέδαση, προσαρμοσμένη στις ορέξεις του εκάστοτε dj, όπως και το ότι αδυνατείς ν' ανταλλάξεις δυο κουβέντες της προκοπής μεσ' στη βαβούρα. Εντούτοις, χθες βράδυ πέρασα πολύ καλά σε μπαρ των Εξαρχείων κι ακόμη καλύτερα στην οικία μου, όπου έσυρα ολόκληρη την παρέα μέχρι τις εφτά το πρωί! Εδώ ξεκαρδιζόμαστε με τη Λίνα Σωπιάδου και τον Φώτη Δούσο, την τραγουδίστρια και τον leader αντιστοίχως του συγκροτήματος Δάρνακες. Πως να μην ξεκαρδιστούμε, αφού θυμηθήκαμε εκείνο το τηλεφώνημα πού'χα κάνει στον Φώτη πριν ενάμισι χρόνο ζητώντας του σε κατάσταση υστερίας να...μαζέψει την τραγουδίστρια του, διότι θα τους πάρει ο διάολος! Όταν μου εξήγησε ο άνθρωπος σε τι κατάσταση τον είχα πετύχει πάνω σε κάποιο βουνό της βόρειας Ελλάδας, το γέλιο ήταν αν μη τι άλλο αναμενόμενο! Που να φανταζόταν κι αυτός κι εγώ ότι στο εξής θα γινόμασταν όλοι οι καλύτεροι φίλοι μεταξύ μας!

Ένα πέρασμα στη συνέχεια από το μπαρ Τετράγωνο, στο οποίο τραγουδά τα Σάββατα ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, και μερικά ακόμη σφηνάκια ήταν η...χαριστική βολή για να προτείνω στους φίλους να τερματιστεί η βραδυά στο σπίτι μου με άφθονο αλκοόλ και κάτι άθλια σουβλάκια από delivery. Μας υποδέχτηκε ο Ζέπος που μάλλον δε συμπαθεί την πολυκοσμία στα πόδια του. Τέτοια γελωτοθεραπεία ωστόσο είχα πολύ καιρό να κάνω! Η Λίνα, ο Κώστας, ο Βάνος, η Μάιρα-Vampirella και ο γράφων μάλλον θα το θυμούνται για καιρό το χθεσινοβραδυνό, αφού οι μασέλες πόνεσαν από τα γέλια, ενώ υπήρξαν στιγμές που δε μπορούσαμε να ανασάνουμε. Πάλι καλά που ήταν και ο γιατρός Βάνος στην παρέα, αν και ευτυχώς δε χρειάστηκε η παρέμβαση του εν είδει ασκήσεως επαγγέλματος!

Σήμερα το ΒΗΜΑ δίνει το Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη και χωρίς να κάνω στεγνή διαφήμιση θα πρότεινα σε όλους να το πάρετε. Πρόκειται για το μοναδικό πεζογραφικό έργο του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα που χάθηκε πέρσι, μέσα στο οποίο κατέγραψε τις εφιαλτικές εμπειρίες του από το ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το συγκεκριμένο έργο γέννησε και τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, τα τέσσερα υπέροχα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη για τη φωνή της νεαρότατης Μαρίας Φαραντούρη το 1966. Πάντως, ο περιπτεράς στο Θησείο δεν πρέπει να ήταν φαν ούτε του θεάτρου, ούτε της λογοτεχνίας γενικότερα. Τι βιβλίο δίνει το ΒΗΜΑ; τον ρώτησα. Τον Μινχάουζεν, μου απάντησε...Αυτά είναι!

λίγο-πριν-το-μοντάζ-με-το-τραγούδι-της-μαρίζας-κωχ-σε-ποίηση-κατερίνας-γώγου

2012-01-21T03:15:00.014+02:00

Χθες το απόγευμα πήγαμε με τη Τζίνα Πετροπούλου, την my producer, στο Akron Studio που έχει στήσει ο συνθέτης Βαγγέλης Φάμπας, εκεί δηλαδή που θα γίνει το μοντάζ του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την Αποκατάσταση του Μαύρου. Όχι για μοντάζ φυσικά, αφού ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα, αλλά για μία πρώτη θέαση του υπάρχοντος υλικού που έχω τραβήξει.

Περιέργως, έπεσα πάνω σε μία νευρωτική Λουκία Μιχαλοπούλου ως Κατερίνα Γώγου που μου αποκάλυψε εκεί, επί τόπου, από την ψυχρή οθόνη ενός κομπιούτερ, ακόμη μερικές πτυχές του μεγάλου υποκριτικού ταλέντου της.

Έβλεπα τη Λουκία, λοιπόν, να κομματιάζει το Three clicks left της προσωπικότητας που υποδύθηκε και νοστάλγησα πολύ εκείνη τη βροχερή μέρα έξω απ' το παράθυρο του Σολδάτου, στον Αιγόκερω των Εξαρχείων, με τους θαμώνες της πλατείας να πλησιάζουν προς το μέρος μας, ακούγοντας την να παραληρεί φωναχτά για λέξεις τσανακογλύφτες, να ΄κονομάει ο ΕΟΤ...

Με περιμένει χοντρή δουλειά από τον ερχόμενο μήνα μ' αυτήν την ταινία, αλλά έχω ήδη πολύ καλό προαίσθημα, ομολογουμένως τόσο καλό, ώστε να μη συγκρίνεται με κανένα προηγούμενο ντοκιμαντέρ μου.

Στο μεταξύ, ο αγαπημένος Τέλλος Φίλης του sevenfilmgallery ανταποκρίθηκε αμεσότατα στην πρόσκληση μου για να φτιάξει αυτός πρώτος ένα βιντεάκι με το ολοκαίνουργιο τραγούδι της Μαρίζας Κωχ σε ποίηση Κατερίνας Γώγου, το οποίο γράφτηκε για τις ανάγκες της ταινίας. Πέραν των φωτογραφιών των Κωχ - Γώγου, των δύο δημιουργών εν προκειμένω, μου άρεσαν τα πλάνα μοναξιάς αυτής της γυναικείας φιγούρας, χαμένης μέσα στο μεγάλο υπνοδωμάτιο. Μπράβο σε όλους! Κυρίως στη Μαρίζα Κωχ που εμπνεύστηκε μία όμορφη ακουστική μπαλάντα, καταφέρνοντας να κλείσει μέσα σε δυόμισι λεπτά μελωδίας τον πεζογραφικό λόγο της Κατερίνας Γώγου! Καλή συνέχεια νά'χουμε εύχομαι!

άσματα-και-μιάσματα-στο-clipartradio-εκπομπή-IV

2012-01-20T14:30:00.001+02:00

ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ www.clipartradio.gr ΣΕ Α΄ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΖΑΣ ΚΩΧ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΩΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ "ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ-ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ"
Κι ακόμη, Enrico Caruso, Tino Rossi, Billie Holiday, Little Milton, Mireille Mathieu, Στέλλα Γκρέκα, Antony & The Johnsons, And Also The Trees, Katie Melua, Evripidis & His Tragedies, Λόλεκ, Greg Weeks, Rasputina, David Johansen, Robbie Basho, Εύα Κοταμανίδου, Marianne Faithfull, Marine Girls, Tobacco Pat, Μιχάλης Τρανουδάκης/ Παντελής Θεοχαρίδης, Jana Hunter, The Denver Gentlemen, Αλίκη Καγιαλόγλου, Shigeru Umebayashi, The White Stripes, Gillian Welch & μία άγνωστη εξαιρετική γυναικεία φωνή που μου εστάλη στο email σήμερα το πρωί! Θα σας διαβάσω επίσης και ένα απολαυστικό διήγημα από το βιβλίο "Ο Άγιος Μάγκας - Ο Στέλιος Βαμβακάρης για τον πατέρα του". Προβλέπεται γερό ξενύχτι, καθώς η εκπομπή ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ θα τερματιστεί λίγο πριν τις τρεις τα χαράματα! Συντονιστείτε στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα στον www.clipartradio.gr

nameday-review

2012-01-18T22:56:00.005+02:00

...η καρυδόπιτα...

...ο bosko και ο τ2φ...

...η μάιρα, ο κώστας, η λίνα, ο θρας, η σταβ...

...τι να πεις - γαμησέτα...

τ'-αγιαντώνη-2012

2012-01-17T11:11:00.001+02:00

Τη μέρα του εορτασμού

τρώγαμε πάντα του σκασμού

μα ήρθαν νέα έτη

και τελούμε εν διαίτη

μα κι έτσι η ζωή κυλά

γι' αυτό λοιπόν

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στο-fagazine

2012-01-15T13:21:00.002+02:00

Ένα άρθρο για το ντοκιμαντέρ μου, Κατερίνα Γώγου - Για την Αποκατάσταση του Μαύρου, μπορείτε να βρείτε στο 4ο τεύχος του free press Fagazine που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ευχαριστίες στον φίλο και δ/ντή του περιοδικού, pisoglendis - κατά κόσμον, Γιώργο Τσιτιρίδη.

όταν-η-σαβίνα-γιαννάτου-τραγούδησε-κατερίνα-γώγου

2012-01-14T14:07:00.002+02:00

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται η δισκογραφική έκδοση Πάνω - κάτω η Πατησίων, ένα project του σκηνοθέτη και στιχουργού Γιώργου Κορδέλλα, για τις ανάγκες του οποίου πολλοί δημιουργοί, συνθέτες, ερμηνευτές και συγκροτήματα, μελοποίησαν ποιήματα της Κατερίνας Γώγου. Η έκδοση θα συνοδεύεται από ένα λεύκωμα με σπάνιες φωτογραφίες της Γώγου που είχε τραβήξει ο Κορδέλλας τη δεκαετία του 1980 και που διαφύλασσε στο αρχείο του όλα αυτά τα χρόνια. Με εξαίρεση τη δουλειά του Κυριάκου Σφέτσα, όπου κι εκεί όμως η Γώγου απήγγειλλε πάνω στις μουσικές του, και το τραγούδι Εμένα οι φίλοι μου των Magic de Spell, ο πεζογραφικός λόγος της Γώγου ήταν μάλλον απαγορευτικός προς μελοποίηση. Ίσως τα πράγματα να ήταν αλλιώς, αν στις αρχές του 1980 είχε γίνει εκείνος ο δίσκος του Γιάννη Καλλίτση σε ποίηση Γώγου με ερμηνεύτρια την Αφροδίτη Μάνου, ώστε σήμερα να μιλούσαμε για μία ολοκληρωμένη συνεργασία μεταξύ ενός συνθέτη και της συγκεκριμένης ποιήτριας. Γι' αυτό και το τωρινό εγχείρημα παρουσιάζει - ξαναλέω - ενδιαφέρον, πόσω μάλλον όταν συγκεντρώνει τις καλλιτεχνικές απόψεις ετερόκλητων δημιουργών: Βάσω Αλλαγιάννη, Μάκης Σεβίλογλου - Όλια Λαζαρίδου, Ματ σε 2 Υφέσεις, Κ. Βήτα, λόλεκ, Παντελής Θεοχαρίδης, GAIA (Γεωργία Βεληβασάκη - Κώστας Αθυρίδης), Γιάννης Καλλίτσης - Μάρθα Φριντζήλα είναι μερικοί μόνο απ' αυτούς που συμμετέχουν. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Πινακοθήκη του youtube και το τραγούδι, από το εν λόγω project, του συνθέτη Τάσου Ρωσσόπουλου με ερμηνεύτρια τη Σαβίνα Γιαννάτου. Κατ' αρχάς, ο Ρωσσόπουλος είναι ένας εξαιρετικός συνθέτης, βοηθός του Δημήτρη Παπαδημητρίου - αν τα λέω σωστά, και πολύ ευέλικτος ως μουσικός! Φτάνει να σκεφτεί κανείς ότι τον Ρωσσόπουλο τον έμαθε ένα ευρύτερο κοινό από τη μουσική του για την ταινία Ιλουστρασιόν και την ευφάνταστη, ευφυέστατη και ακομπλεξάριστη συμφωνική διασκευή του στο λαϊκό άσμα Σ' έχω κάνει θεό της Κατερίνας Στανίση για τη φωνή της σοπράνο Ειρήνης Καράγιαννη. Η Σαβίνα Γιαννάτου, απ' την άλλη, γνωρίζω προσωπικά πως ουδέποτε ανήκε στους θιασώτες της ποίησης της Κατερίνας Γώγου, όπως και των Αμερικανών beat ποιητών - γενικώς, όλο αυτό το decadence κλίμα δεν ταίριαξε εξ αρχής με τις δικές της καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Παρ' όλα αυτά, όσο ευέλικτος είναι ως συνθέτης ο Ρωσσόπουλος, άλλο τόσο είναι και η Σαβίνα ως τραγουδίστρια. Θυμάμαι το 2003 που της είχα προτείνει να ερμηνεύσει ένα τραγούδι του Νίκου Πιτλόγλου και του Ανδρέα Ταρνανά για τους τίτλους τέλους ενός μικρού μήκους ντοκιμαντέρ πού'χα κάνει. Το πήρε η Σαβίνα στα χέρια της και ύστερα από λίγες μέρες της τηλεφώνησα: Καλό; Καλό, μου απάντησε, μα μέσα μου ήμουν σχεδόν σίγουρος πως δεν είχε προλάβει να το ακούσει. Με διέψευσε όταν κλειστήκαμε σε εκείνο το μικρό στούντιο του Κορυδαλλού και το τραγούδησε prima vista με ένα τέτοιο ψυχικό δόσιμο σα να τραγουδούσε Χατζιδάκι! Ακούστε το ποίημα Αν καμιά φορά... της Κατερίνας Γώγου, έτσι όπως το μελοποίησε ο Ρωσσόπουλος και το ερμήνευσε η Σαβίνα. Πρόκειται για μία εκπληκτική θλιμμένη μπαλάντα, όμορφα ενορχηστρωμένη, που θα μπορούσε - κυρίως απ' την πλευρά της ερμηνεύτριας - να θυμίζει τον Καρυωτάκη της Πλάτωνος. Κι όμως, ο σκόπελος αυτός ξεπεράστηκε κι εδώ έχουμε ένα στοιχειωμένο παιδικό τραγούδι στην ουσία, που μέσα σε τέσσερα λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα πέτυχε να κλείσει την απόγνωση και την ικεσία για ανθρώπινη επικοινωνία της Κατερίνας Γώγου. Ακούγοντας το ξανά και ξανά, επί ώρες, σα να βλέπω την Κατερίνα να λέει τα λόγια του τραγουδιού στον Κορδέλλα μια κρύα μέρα σαν τη σημερινή κάπου πέριξ της πλατείας Εξαρχείων...

άσματα-και-μιάσματα-στο-clipartradio-εκπομπή-ΙΙΙ

2012-01-13T14:23:00.002+02:00

Massive Attack αφιέρωσα πριν λίγες ώρες, μέσω facebook, στη Λένα Πλάτωνος που μου το ζήτησε! Λέω λοιπόν ένα από τα τραγούδια που θα ακουστούν στην αποψινή - τρίτη κατά σειρά - εκπομπή μου στο www.clipartradio.gr να ανήκει στους Massive Attack μαζί με κομμάτια των Pretenders, Mercury Rev, Mechanical Bride, Elvis Costello, Marianne Faithfull, Rokkurro, Jes, Dead Can Dance, όπως και των "δικών" μας Ηλία Λιούγκου, Κόρε.Ύδρο., Δώρου Δημοσθένους και Brainwash Squad. Για δύο ώρες, από τις 00.00 ακριβώς τα μεσάνυχτα έως τις 02.00 τα ξημερώματα, ο bosko θα σας κρατήσει συντροφιά στο μικρόφωνο και στις μουσικές επιλογές! Συντονιστείτε! www.clipartradio.gr Είμαστε η μουσική (ωραίο μότο)!

η-υπερατλαντική-τραγουδίστρια-φλέρυ-νταντωνάκη

2012-01-12T13:47:00.002+02:00

Τα Λειτουργικά ηχογραφήθηκαν το 1971 στη Νέα Υόρκη, στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι, τότε που ο συνθέτης κατενθουσιασμένος με τη Φλέρυ Νταντωνάκη, τη νέα του ανακάλυψη, ετοίμαζε ένα σωρό πράγματα για τη φωνή της: την Εποχή της Μελισσάνθης, την Αμοργό, τον Επιτάφιο του Θεοδωράκη και του Ρίτσου, την αγγλόφωνη Όπερα για Πέντε - που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε - και, φυσικά, τον Μεγάλο Ερωτικό. Από ηχογραφημένο γράμμα του Χατζιδάκι στον φίλο και συνεργάτη του, Μίνωα Αργυράκη, που διέσωσε στο αρχείο της η Άμυ Μιμς, χήρα του Αργυράκη, γνωρίζουμε πως η ερμηνεία της Νταντωνάκη στα τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη ώθησε τον συνθέτη να επεξεργαστεί για δεύτερη φορά με τον δικό του τρόπο ανάλογο ρεπερτόριο - η πρώτη ήταν με τις Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη και η τρίτη, που θ' ακολουθούσε, με τον Σκληρό Απρίλη του ΄45. Κάθησαν λοιπόν μαζί, ο Μάνος Χατζιδάκις στο πιάνο και η Φλέρυ Νταντωνάκη στο μικρόφωνο, και ηχογράφησαν, πολύ πριν την εμφάνιση και τη διευκόλυνση των home-studios, κλασικά ρεμπέτικα τραγούδια των Μάρκου Βαμβακάρη, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Παπαϊωάννου και Δημήτρη Γκόγκου (Μπαγιαντέρα). Μεταξύ αυτών και το Κάποια μάνα αναστενάζει των Βασίλη Τσιτσάνη - Μπάμπη Μπακάλη, όπως και τη Μάγισσα της αραπιάς του Τσιτσάνη. Άγνωστο για ποιο λόγο τα δύο αυτά κομμάτια έμειναν εκτός όταν επιτέλους εκείνες οι ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν σε δίσκο το 1991 από τον Σείριο και μάλιστα σε σχεδόν κακή ποιότητα ήχου, αφού προφανώς οι μπομπίνες του ΄71 θα είχαν υποστεί τις συνέπειες της φθοράς του χρόνου. Το θέμα είναι, όμως, πως τα Λειτουργικά επρόκειτο να κυκλοφορήσουν τη χρονιά της ηχογράφησης τους, σχέδιο που ο Χατζιδάκις εγκατέλειψε λόγω διαμονής του στις ΗΠΑ και έχοντας ήδη μπει στη διαδικασία πραγμάτωσης του Μεγάλου Ερωτικού, πάντα με τη φωνή της Φλέρυς. Για του λόγου το αληθές, είχε παραγγείλει και στον φίλο του στην Ελλάδα, Γιάννη Τσαρούχη, να ζωγραφίσει το ενδεχόμενο εξώφυλλο του δίσκου. Το βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω. Έχω την αίσθηση πως όταν η Μαρίκα Νίνου πρωτοτραγούδησε Αντιλαλούνε τα βουνά, όντως αυτά αντιλάλησαν μέχρι τα παράλια της Σμύρνης. Η ερμηνεία της Φλέρυς Νταντωνάκη, ωστόσο, συνοδεία του Χατζιδάκι στο πιάνο, κατάφερε να φτάσει αυτόν τον πονεμένο αντίλαλο από τα Αναφιώτικα ή τον Ψηλορείτη, τη Δραπετσώνα ή το Παγκράτι, ίσαμε τη Νέα Υόρκη! Στην πραγματικότητα, η πορεία ήταν αντίστροφη. Αυτό είναι που θα λέγαμε...υπερατλαντική τραγουδίστρια!

ένας-χωρισμός-και-πολλά-ηθικά-θρησκευτικά-και-κοινωνικά-διλήμματα-από-το-ιράν

2012-01-11T01:38:00.002+02:00

Και εφόσον όλα συνηγορούν πως πάμε ολοταχώς προς τη δεκαετία του 1950, επέλεξα κι εγώ να περάσω το χθεσινό παγωμένο βράδυ μέσα στον παλιακό κινηματογράφο Παλάς του Παγκρατίου, που νόμιζες ότι από καμιά γωνιά του θα σκάσει μύτη ο Βασίλης Λογοθετίδης αγκαζέ με τον Λουκίνο Βισκόντι, έτσι που ήμασταν πέντε άτομα όλα κι όλα μέσα στην αίθουσα, ακούγοντας και προκλασική μουσική από τα μεγάφωνα, παρακαλώ! Ωστόσο, αυτοί οι πέντε τέλος πάντων αποδειχτήκαμε τυχεροί, αφού είδαμε μία εξαιρετική ιρανική ταινία, η οποία στο τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου έφυγε με τη Χρυσή Άρκτο Καλύτερης Ταινίας και την αντίστοιχη Αργυρή Άρκτο για τον α΄ ανδρικό και τον α΄ γυναικείο ρόλο! Τίτλος Ένας χωρισμός και σκηνοθέτης ο Ασγκάρ Φαραντί, δημιουργός επίσης του γνωστότερου Τι απέγινε η Ελι, που όμως δεν είχα δει, όντας κολλημένος στον Τζαφάρ Παναχί και στον Μοσέν Μαχμαλμπάφ, αρνούμενος δηλαδή να παρακολουθήσω την εξέλιξη ενός κάπως...φολκλοριζέ ιρανικού σινεμά που συνήθιζε να βρίθει από νεορεαλιστικές εικόνες φτώχειας με πρωταγωνιστές μικρά δύσμοιρα παιδιά. Κι όμως, ο Ένας χωρισμός κατάφερε αν μη τι άλλο να κεντρίσει εκ νέου το ενδιαφέρον μου για την κινηματογραφία αυτής της χώρας! Επρόκειτο για μία δικαστική διαμάχη που ξέσπασε μέσα από την καθημερινότητα ενός νέου ζευγαριού, του Ναντέρ και της Σιμίν, γονείς ενός 11χρονου κοριτσιού. Η Σιμίν έχοντας κατορθώσει να εξασφαλίσει βίζα αποφασίζει να αναζητήσει καλύτερη ζωή στο εξωτερικό, εγκαταλείποντας άνδρα και παιδί με τρόπο συναινετικό, εφόσον ο Ναντέρ αδυνατεί να εγκαταλείψει με τη σειρά του τον χτυπημένο από Αλτσχάιμερ 80χρονο πατέρα του. Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει μία νέα έγκυο γυναίκα να προσέχει τον παππού. Όταν θα γυρίσει μια μέρα σπίτι και θα βρει τον πατέρα του πεσμένο στο πάτωμα, με το χέρι δεμένο στο κρεβάτι, και τη γυναίκα να λείπει, θα την κατηγορήσει για ληστεία και θα τη σπρώξει στις σκάλες με αποτέλεσμα εκείνη να χάσει το μωρό που κουβαλάει. Από κει και πέρα, ο Ναντέρ θα βρεθεί μπλεγμένος σε μία τραγική παρεξήγηση με τον σκηνοθέτη να παραδίδει μαθήματα σεναριακής πλοκής, καθώς ανά 10λεπτο μας αποκαλύπτει και νέα δεδομένα για την ιστορία του, μέσα από τα οποία παρελαύνει ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός του Ιράν: η θεοκρατική κοινωνία με το Κοράνι να ορίζει τις ζωές των ανθρώπων, το άτεγκτο όσο και ακριβοδίκαιο δικαστικό καθεστώς, αλλά παραδόξως και μία συμπάθεια για την υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας. Δεν είναι τυχαίο πως η τραγωδία θα ξεκινήσει από την ώρα που η Σιμίν θα θελήσει να βρει την ανεξαρτησία της - κάτι που θα σχολιάσει και η ίδια η κόρη της κάποια στιγμή. Στη συνέχεια, παρ' όλα αυτά, η Σιμίν θα προσπαθήσει να βοηθήσει τον κατηγορούμενο για φόνο σύζυγο της και στο τέλος, όταν όλα πάρουν το δρόμο τους, θα εμμείνει στην αρχική της απόφαση να χωρίσουν. Αυτό που δε μαθαίνουμε ποτέ, όμως, είναι με ποιον απ' τους δύο γονείς θα μείνει η κόρη τους. Πέφτουν οι τίτλοι τέλους συνοδεία ενός μελαγχολικού πιανιστικού κομματιού με το ζευγάρι να περιμένει έξω από το γραφείο του δικαστή, έχοντας χαθεί οριστικά κάθε μορφή επικοινωνίας. Με μια νευρώδη κινηματογράφηση και με μία ζουρναλίστικη αμεσότητα, πολύ δε περισσότερο χωρίς ίχνος κοινωνικής μιζέριας και στείρου φολκλόρ, ο σκηνοθέτης εστιάζει στην ανάπτυξη ενός πολυσύνθετου σεναρίου και ενός στόρι που θα μπορούσε να εξελίσσεται σε οποιοδήποτε άλλο κράτος του κόσμου με εξαίρεση την πρόταξη του θρησκευτικού στοιχείου, το οποίο λειτουργεί καταλυτικά τουλάχιστον σε ένα από τα πολλά επίπεδα της αφήγησης. Δεν υπάρχει λόγος και δε νομίζω πως μπορώ κιόλας να περιγράψω ακριβώς την πλοκή της ταινίας, δεδομένων των ανατροπών και των συνεχών διλημμάτων. Διότι πάνω σε ένα δίλημμα βασίστηκε ολόκληρη η ταινία του Φαραντί: της συζύγου για το αν πρέπει να εγκαταλείψει την οικογένεια της, του συζύγου που νιώθει βαρυά την ευθύνη απέναντι στον ανήμπορο πατέρα, της γυναίκας που αν πει ψέματα στο δικαστήριο θα προδώσει την πίστη της στο Κοράνι, του δικαστή που κάθε μέρα αλλάζουν τα στοιχεία στα χέρια του, της δασκάλας που επίσης θα αλλάξει την κατάθεση της και τέλος του μικρού κοριτσιού που πρέπει να διαλέξει μεταξύ πατέρας και μητέρας. Ο Ένας χωρισμός είναι ουσιαστικά η ωδή του Ιρανού σκηνοθέτη στις αντιφάσεις και στις διαπλεκόμενες σχέσεις που αποτελούν τη δομή του σύγχρονου έθνους του και ταυτόχρονα ένα δείγμα κινηματογράφου ανθρωποκεντρικού δίχως εντυπωσιασμούς και φανφάρες. Το βλέμμα που ανταλλάσσουν λίγο πριν το τέλος του φιλμ τα δύο κοριτσάκια είναι μαχαίρι στην καρδιά του θεατή που επί δύο ώρες έχει παρακολουθήσει την ηθική και θρησκευτική υποκρισία, την αυτοταπείνωση και την εξαιρετική ανωριμότητα των πρεσβυτέρων τους. Συστήνω ανεπιφύλακτα αυτήν την ταινία, η οποία προβάλλεται ακόμη στο Τιτάνια Cinemax του Κολωνακίου και στο Παλάς του Παγκρατίου. Μην τη χάσετε!

η-τρανσέξουαλ-εύα-κουμαριανού-μέσα-απ'-των-άστρων-τα-κλαδιά

2012-01-09T12:21:00.007+02:00

Η Εύα Κουμαριανού είναι μια ηρωίδα του Ζαν Ζενέ και του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στην παρηκμασμένη Αθήνα του 2012. Για χάρη της ο Νίκος Γκάτσος θα άφηνε κατά μέρος την "Αμοργό" του και θα έγραφε το "Κάνε τον πόνο σου χαρά". Όποτε δεν τη συναντάς στην άχρωμη TV, την πετυχαίνεις για δύο βραδυές εβδομαδιαίως στις Κούκλες της Συγγρού, να ιερουργεί "μέσα απ' των άστρων τα κλαδιά", φλερτάροντας με τον Αριστοφάνη και τον Φεντερίκο Φελλίνι. Δηλώνω τυχερός που τη γνώρισα και που μου διάβασε το συγκλονιστικό ποίημα της Κατερίνας Γώγου για την ομόφυλη της, τη Σόνια των Εξαρχείων, που δολοφονήθηκε. Με αφορμή το πρώτο αυτοβιογραφικό βιβλίο της Εύας Κουμαριανού, ο λόγος στην ίδια ευθύς αμέσως.
Συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοΐτη
Σε βρίσκω με το πρώτο υπό έκδοσιν βιβλίο σου, έτσι δεν είναι;
Ακριβώς, ένα βιβλίο που είναι η βιογραφία μου. Από τότε που γεννήθηκα ίσαμε σήμερα. Και θα βγει ακόμη ένα βιβλίο με ιστορίες δικές μου και φιλικών μου προσώπων, χωρίς βέβαια ν' αναφέρω ονόματα.
Σε απασχολούσε για χρόνια η συγγραφή ενός βιβλίου;
Το σκεφτόμουν τρία χρόνια και βασικά όχι εγώ, αλλά διάφοροι φίλοι που με παρακινούσαν να γράψω λόγω της έντονης ζωής μου. Μπορεί όλοι να νομίζουν ότι η Εύα Κουμαριανού είναι όλο φτερά και στρας, ποιοί ξέρουν όμως ότι δεν είχα και τα πιο ευτυχισμένα παιδικά χρόνια; Ήμουν από πολύ φτωχή οικογένεια και το ίδιο βράδυ πριν γεννηθώ οι γονείς μου χώρισαν.
Θα τα πούμε παρακάτω αυτά. Το να θες να γράψεις και να εκδώσεις ένα βιβλίο, όμως, από μόνο του αυτό δε σε χρήζει συγγραφέα, καλλιτέχνιδα δηλαδή;
Κοίταξε, το συμβόλαιο μου με τον εκδοτικό οίκο έγραφε "συγγραφέας", αλλά εγώ δεν είχα καθόλου εκεί το νου μου. Ήθελα απλά να γράψω ένα βιβλίο, όχι για να τα κονομήσω, αλλά για να μάθει ο κόσμος που με συμπαθεί και κάποια άλλα πράγματα για μένα, πέραν των σόου ή των εμφανίσεων μου στην τηλεόραση.
Το βιβλίο γράφτηκε στο χέρι, στον κομπιούτερ ή το υπαγόρευσες σε άλλον;
Να σου πω την αλήθεια, εγώ τελείωσα το δημοτικό. Δεν ξέρω να γράφω καλά. Μία ντρέπομαι, μία δε ντρέπομαι, αλλά πάντα μιλάω ειλικρινά. Την ημέρα της παρουσίασης σκέφτομαι που θα θέλουν να τους υπογράψω το βιβλίο! Είπαμε με την εκδότρια μου, τη Μαρίνα Γαλανού, να μου δείξει πως θα γράφω "με αγάπη στον κλπ." Στην τελική, δεν είμαι και το μόνο αγράμματο άτομο. Να διαβάσω μπορώ, καλή ορθογραφία δεν ξέρω. Ποτέ δεν μού'χει δημιουργηθεί πρόβλημα, ούτε στα σήριαλ, ούτε στις ταινίες που εμφανίστηκα. Έφερνα εις πέρας όλα τα κείμενα που μου έδιναν.
Μα, υπάρχουν και άνθρωποι που είναι σπουδαγμένοι και δεν μπορούν επίσης να γράψουν σωστά, λόγω δυσλεξίας. Παρ' όλα αυτά είπες ότι διαβάζεις. Συχνά;
Ναι, διαβάζω αρκετά.
Θα ξεχώριζες κάποιον ποιητή, συγγραφέα;
Όχι, όχι, μ' αρέσει γενικώς το διάβασμα. Ειδικά το καλοκαίρι μέσα στις διακοπές!
Δε φαντάζεσαι δηλαδή τον εαυτό σου νά 'ναι χειμώνας και συ κλεισμένη μέσα μ' ένα βιβλίο;
Όχι, α πα πα! Το χειμώνα προτιμώ κάνα σινεμά ή θέατρο, που μου αρέσει πολύ. Βλέπω καλές παραστάσεις, όχι επιθεωρήσεις και τέτοιες βλακείες. Πήγα στην πρεμιέρα της Δανδουλάκη, μου άρεσε πολύ και το "Γάλα" και τώρα θέλω να πάω στην παράσταση του Μουτσινά και της Σολομού.
Έχεις καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη;
Όχι, ο πατέρας μου ήταν από τη Γλυφάδα και η μητέρα μου από τη Σύρο. Εγώ γεννήθηκα στη Νίκαια, στον Πειραιά.
Τους έχεις τους γονείς σου;
Τη μητέρα μου δυστυχώς την έχασα πριν δυο χρόνια.
Σου κόστισε;
Ναι, αν και δεν είχαμε πολλές επαφές, λόγω της επιλογής μου. Δεν έφταιγε, αγράμματη ήταν κι αυτή κι είχε και τα σόγια από δίπλα της να της λένε διάφορα.
Καλά νά'ναι η γυναίκα εκεί που είναι, αλλά δεν είχε χαρεί στην πορεία με όλη αυτή την εξέλιξη σου; Εννοώ την τηλεόραση και γενικώς τα καλλιτεχνικά.
Όχι, δεν ήξερε. Είχε μια πάθηση στα μάτια της κι έβλεπε μόνο σκιές. Στα τέλη του ΄79 που έφυγα από το σπίτι μου, εργαζόμουν στο θέατρο ως χορευτής. Είχα τελειώσει τη σχολή του Πέλου Κατσέλη, είχα περάσει ένα καλοκαίρι στην Κέρκυρα, συνδυάζοντας διακοπές και δουλειά, κι εκεί έκανα για πρώτη φορά ξανθά τα μαλλιά μου και έβγαλα τα φρύδια μου. Όταν λοιπόν πέρασε η φάση αυτή, είπα "πως θα γυρίσω τώρα σπίτι με ξανθό μαλλί και βγαλμένο φρύδι;" Ήξερα μια τραβεστί στα Καμίνια και της είπα "μωρή, να μείνω δυο-τρεις μέρες σπίτι σου μέχρι να ξαναβγεί το φρύδι;" "Κούκλα είσαι" μου απάντησε αυτή "θα σε βγάλω το βράδυ στη Συγγρού". Με πήγε εκεί και τότε έβγαλα 150 δραχμές. Φαντάσου ότι στο θέατρο έπαιρνα 80 δραχμές την εβδομάδα και στη Συγγρού 150 σ' ένα βράδυ! Όμως, εμένα μου άρεσε το θέατρο και εξακολουθούσα να πηγαίνω. Μόνο τις Δευτέρες που είχαμε αργία έβγαινα για πιάτσα. Εννοείται κρυφά απ' όλους! Μια φορά πήρα το φόρεμα της Μαρίας Ιωανίδου και βγήκα στη Συγγρού και τό 'κανα μουνί (γέλια). Πήγα από πολύ νωρίς στο θέατρο και το ξανάβαλα γρήγορα - γρήγορα στη θέση του. Φώναζε αυτή και τα έβαλε με τις καθαρίστριες! "Ουφ, τη γλίτωσα" είπα!
Αν σε ρωτήσω εκείνος ο πρώτος πελάτης σου στη Συγγρού πως ήταν, πως έμοιαζε, τι επαγγελόταν, θα τον θυμόσουν;
Όχι. Θυμάμαι μόνο ότι μού'χε πει η φίλη μου να πάρω προφυλακτικά απ' το περίπτερο. Σταματάει αυτός ο πρώτος πελάτης: "Πόσο παίρνεις;" Λέω "200 δραχμές". "Τι κάνεις;" "Εσύ τι θέλεις;" Λέει "τσιμπούκι", απαντάω "ναι". Ρωτάει "με προφυλακτικό;" κι εγώ απαντώ "εσείς τι θέλετε, με προφυλακτικό ή χωρίς;" "Χωρίς" μου κάνει. Να καταλάβεις, δούλεψα μία βδομάδα και είχα αγοράσει δυο κουτιά καπότες, απ' τις οποίες δε χρησιμοποίησα ούτε μία. Κάνω το σταυρό μου τώρα που δεν κόλλησα τίποτα, ούτε ένα αφροδίσιο νόσημα. Βέβαια, οι άλλες μου φώναζαν. "Τι κάνεις, μωρή τρελή;" και τέτοια. Με πλακώσανε και στο ξύλο οι υπόλοιπες στην πιάτσα, γιατί είχαν άγραφο νόμο να τιμωρούν όσες δε χρησιμοποιούσαν προφυλακτικό.
Συγχώρεσε μου την άγνοια επί του θέματος, αλλά πάντα ήθελα να ρωτήσω: Μία τρανσέξουαλ πηγαίνει με γυναίκες;
Ναι, άμα είναι ενεργητική.
Σού' χει τύχει ποτέ;
Ναι, μού'χει τύχει να με θέλει ζευγάρι, αλλά εγώ δεν...
Επίσης, μία τρανσέξουαλ πηγαίνει με άλλες τρανσέξουαλ;
Όχι, εκτός και αν κάποιος πελάτης ζητήσει δύο κοπέλες μαζί, όπου εκεί η μία χαϊδεύει το στήθος της άλλης. Μέχρι εκεί.
Δηλαδή, είστε καθαρά προσανατολισμένες στο αρσενικό ερωτικό αντικείμενο.
Ακριβώς όπως το λες.
Είχες σκεφτεί ποτέ να παντρευθείς;
Όχι, γιατί να μπω σ' αυτή τη διαδικασία; Παλιότερα, σε ηλικία 20 ετών, δεν ξέρω πως έγινε και βρέθηκα αρραβωνιασμένος!
Αυτό πάλι πως προέκυψε;
Γίνονταν κάποια πάρτι τότε κι εκεί υπήρχε η Χριστίνα, μια πάρα πολύ ωραία κοπέλα. Μου άρεσε, βγαίναμε κλπ. Η μάνα μου, η μάνα της και η θειά μου τα συμφωνήσανε και χωρίς να πω "ναι", παρευρέθηκα στον αρραβώνα μου ένα βράδυ μεσ' στο σπίτι μου. Και τι αρραβώνας! Με χρυσαφικά, με τούτα, με κείνα, κι εγώ να λέω "πω, πω, τι θα κάνω τώρα;"
Και πόσο διήρκησε;
Έξι μήνες! Ούτε την είχα αγγίξει! Μου έπιανε το χέρι και ανατρίχιαζα σύγκορμη! Άσε που ένα βράδυ πήγα και ψωνίστηκα σ' ένα τσοντάδικο μ' ένα φαντάρο κι αυτός ήταν αδερφός της (γέλια)! Μια Κυριακή, φαντάσου, μας είχαν τραπέζι σπίτι τα πεθερικά και με βλέπει αυτός, αλλά ως διακριτικός - καλή του ώρα - δεν είπε τίποτα. "Κάνε κάτι" του είπα όταν μείναμε λίγο μόνοι μας "δε γίνεται άλλο αυτό". "Από σένα εξαρτάται αυτό" μου απάντησε. Από κει και πέρα δεν ξέρω καν πως διαλύθηκε αυτός ο αρραβώνας.
Το έχεις διαγράψει απ' τη μνήμη σου;
Ναι, αν και νομίζω ότι διαλύθηκε επειδή δε γινόταν τίποτα μεταξύ μας. Τη μια φορά μάλιστα χτύπησε το κουδούνι κι ήμουν σπίτι μόνη μου κι ήρθε αυτή, "να μείνουμε μόνοι" και τέτοια. Λέω "Παναγία μου, κάνε να έρθει η μάνα μου", γιατί, όχι τίποτα άλλο, αλλά είχε αρχίσει να με πασπατεύει! Α πα πα πα! Ευτυχώς ήρθε η μάνα μου και με ξελάσπωσε!
Είσαι απίθανη! Αλλά εγώ εννοούσα γιατί δεν παντρεύθηκες ως τρανσέξουαλ, όχι ως αγόρι.
Αυτό γίνεται, αλλά όταν έχεις κάνει αλλαγή φύλου. Εγώ δεν έχω κάνει. Όταν μία κοπέλα κάνει διόρθωση φύλου αυτομάτως αλλάζει τα χαρτιά της, ας πούμε. Είναι πλέον κανονική γυναίκα, δεν έχει ταυτότητα που γράφει ότι είναι χειρουργημένη.
Δηλαδή εσύ έχεις ανδρική ταυτότητα;
Ναι. Για να καταλάβεις, η τρανσέξουαλ είμαι εγώ. Αυτή που απ' το πρωί ως το βράδυ κυκλοφορεί ως γυναίκα και προσπαθεί να βελτιώσει την εμφάνιση της με πλαστικές και μικροεπεμβάσεις. Η τραβεστί μπορεί τη μέρα να δουλεύει σε δημόσια υπηρεσία ως άνδρας και το βράδυ να ντύνεται γυναίκα.
Σαν τον Ταχτσή.
Α, γειά σου! Όλες εμείς δεν έχουμε σχέση με μία κοπέλα που κάνει αλλαγή φύλου. Αυτή είναι γυναίκα, τελείωσε! Και τώρα προσπαθεί η Μαρίνα η Γαλανού που είναι πολύ δραστήρια να περάσει ένα νόμο όπου κι εμείς θα έχουμε ταυτότητες με γυναικεία στοιχεία. Στο εξωτερικό γίνεται αυτό. Εδώ πάω σε μια υπηρεσία κι όταν φωνάζει ο άλλος "Κωνσταντίνος Γαβριήλ", σηκώνομαι εγώ! Δεν το καταλαβαίνουν όμως οι περισσότεροι, εφόσον κι εγώ δεν ανήκω στα κραυγαλέα άτομα. Το στυλ μου είναι να μην προκαλώ. Άλλο στο μαγαζί, άλλο στις δουλειές το πρωί.
Η αναγνωρισιμότητα σου σ' έχει βοηθήσει;
Στο σούπερ - μάρκετ που πάω μου την πέφτουν: "Α, καλέ, εσύ δεν είσαι που σε βλέπουμε στην τηλεόραση;" Συχνά μάλιστα κάποιες είναι πολύ εκδηλωτικές, μιλάνε δυνατά, γυρίζει όλο το σούπερ - μάρκετ κι εγώ τους κάνω "Καλέ, ηρεμήστε! Σιγά το πράγμα".
Θες να μου μιλήσεις λίγο και για την περιπέτεια σου στη φυλακή;
Ναι, βεβαίως. Είχα ανέβει το ΄86 στη Θεσσαλονίκη για τα ετήσια Καλλιστεία Τραβεστί Βορείου Ελλάδος της Αλόμας. Ξεκίνησα για ένα σαββατοκύριακο και έκατσα οχτώ χρόνια! Γνώρισα ένα παιδί και κόλλησα μαζί του. Εκεί είχα κι αυτή την άσχημη περιπέτεια: Ένα βράδυ στην πιάτσα, στην Πολυτεχνείου, πέρασε ένας τύπος με μια κοπέλα σε μηχανάκι και κορόιδευαν. Πετούσαν γιαούρτια. Μετά από κάνα τρίωρο ξαναπερνάει αυτός και πέφτει με φόρα πάνω σε δυο - τρία κορίτσια, μεταξύ των οποίων κι εγώ. Τότε, η Ανδριάνα που δε ζει σήμερα, πήρε μια πέτρα και του την πέταξε. Τον βρήκε στο κεφάλι, ζαλίστηκε, έπεσε κάτω και σκοτώθηκε. Όλες σηκωθήκανε και φύγανε, εγώ όμως έκατσα εκεί να δω τι έγινε. Τρέχω στο σπίτι αυτηνής, "Ανδριάνα, έτσι κι έτσι" της κάνω. Η Αλόμα που ήταν Θεσσαλονίκη κι αυτή, πρότεινε να τη φυγαδεύσουμε και να τη στείλουμε στους δικούς της στην Καβάλα ώσπου να περάσει το Αυτόφωρο. Της εξήγησα πως όταν υπάρχει φόνος στη μέση, όπου και να κρυφτεί, αυτό θα την κυνηγάει μια ζωή! Τέλος πάντων, έφυγε αυτή. Το μεσημέρι όμως οι άλλοι άρχισαν να κάνουν συλλήψεις, να ψάχνουν όσες ήταν εκεί. Έχοντας προηγούμενα με την Αλόμα, οι αστυνομικοί ήθελαν να τη μπλέξουν κι εκείνη, κυρίως για να μη βοηθήσει την Ανδριάνα να τη σκαπουλάρει. Άρχισαν: "Ποιες ήταν εκεί; Η Εύα, η Σίση, η Σαμπρίνα, η Ανδριάνα! Πρέπει να βάλουμε και την Αλόμα!" Τη βάζουν, λοιπόν. Μας κράτησαν μία βδομάδα στα κρατητήρια για ανακρίσεις, παρ' όλο που εμείς λέγαμε ότι η Αλόμα δεν βρισκόταν εκεί. Είχαν βάλει ψευδομάρτυρα, όμως! Από κει ο εισαγγελέας μας άφησε μέχρι να δικαστούμε. Στο δικαστήριο, δικάστηκε και προφυλακίστηκε η ηθικός αυτουργός, η Ανδριάνα δηλαδή. Το δικαστήριο έγινε μετά από τρία χρόνια κι εγώ βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη ακόμη, αφού τα είχα με τον Γιώργο. Χωρίσαμε επεισοδιακά και σηκώθηκα κι έφυγα, κατέβηκα Αθήνα. Δικάστηκα ερήμην μου κι έφαγα τρία χρόνια φυλακή! Ψιλοφοβόμουν μη με πιάσουν, αφού εκκρεμούσε το ένταλμα σύλληψης μέχρι που αυτό συνέβη σε ένα μπλόκο που κάνανε και πέρασα απίστευτη ταλαιπωρία. Πήγα ξανά Θεσσαλονίκη, μετά εισαγγελέα στον Πολύγυρο για να ορίσει τη φυλάκιση μου, ξανά Θεσσαλονίκη και κατέληξα στη Λάρισα. Έκατσα εκεί τρεις μήνες κι επειδή εγώ γενικώς τα γαμάω τα λεφτά, μία φίλη μου, η Μπέττυ η Βακαλίδου, πολύ ευαίσθητος άνθρωπος, με βοήθησε αυτή οικονομικά. Απ' το να βάλει τον καλύτερο δικηγόρο μέχρι να μη μείνω χωρίς ένα χαρτζιλίκι, που λέει ο λόγος.
Φαντάζομαι τι ξύλο θα έφαγες εκεί μέσα...
Κοίτα, εκεί υπήρχε ένας άτυπος νόμος που το βράδυ σε κουκούλωναν με μία κουβέρτα και σε πλάκωναν στο ξύλο για να σου σπάσουν τον τσαμπουκά. "Δε θα πεις τίποτα" μου είπαν "για να βγεις ζωντανή"! Μόκο εγώ, βαράτε, τι νά 'κανα; Βγήκα έξω με εγγύηση, έγινε το δικαστήριο και αθωώθηκα. Ήταν η πιο άσχημη εμπειρία της ζωής μου.
Να αλλάξουμε κλίμα. Στο εξωτερικό έχεις ταξιδέψει;
Όχι, μωρέ, δεν έχω πάει ποτέ μου. Πουθενά! Και μου λέγανε τότε που πολλές τραβεστί φεύγανε για Γερμανία. Βγάλανε πολλά λεφτά κι εγώ δεν πήγα δυστυχώς. Το μετάνιωσα. Φέτος λέω να πάω κάπου, έτσι, διακοπές.
Θα μπορούσες να ζήσεις εκτός Ελλάδας;
Αχ, άμα ήξερα ότι μπορώ! Μόνο εάν δεν ήταν οι Κούκλες, η ζωή μου, παρ' ότι δεν είναι δικό μου το μαγαζί. Μου δίνει όμως απίστευτη ενέργεια αυτό το διήμερο ώστε να περνάω τις υπόλοιπες μέρες της βδομάδας. Φοβάμαι πως αν κλείσουν οι Κούκλες μια μέρα θα πέσω σε κατάθλιψη. Ξέρεις πόσες φορές μού'χαν πει να την κάνω για drag-shows σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη; Εντάξει, όμως, άμα δεν ξέρεις κάποιον ή τη γλώσσα, που να τραβηχτείς;
Οι δραστηριότητες σου μεσ' στη βδομάδα τι περιλαμβάνουν;
Πολύ γυμναστήριο ή να πάω σε καμιά φίλη μου. Γενικά είμαι του σπιτιού. Παλιά έκανα κοσμική ζωή, όπου με καλούσαν διάφοροι PR φίλοι. Δεν πάω πουθενά πλέον. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, οπότε που να πάω; Να τραβάω όλη την κάπνα; Προτιμώ να κάθομαι να διαβάζω τα μηνύματα των φίλων στο facebook.
Εσύ η ίδια μπαίνεις; Απαντάς, σχολιάζεις;
Εγώ μπαίνω, βλέπω, να σε δεχτώ, να "σε κάνω φίλο", έχω όμως τον συνεργάτη μου, τον Νεκτάριο, ο οποίος απαντάει για μένα και ανεβάζει φωτογραφίες μου. Συνέχεια μιλάω με επώνυμους. Η Δήμητρα Λιάνη μιλάει πολύ μαζί μου.
Είστε φίλες με τη Λιάνη;
Πάρα πολύ! Μιλάμε μέρα παρά πέρα! Τη γνώρισα πριν δυο χρόνια ύστερα από αίτημα φιλίας στο προφίλ μου. Ήρθε κι ένα βράδυ απ' τις Κούκλες. Με τον Τσαλίκη μιλάμε επίσης.
Πολιτικοποιημένη υπήρξες ποτέ;
Ναι! Στη Νέα Δημοκρατία!
Σήμερα πως τη βλέπεις τη Νέα Δημοκρατία;
Τίποτα! Σήμερα δε "βλέπω" κανέναν! Τους σιχαίνομαι όλους.
Αναφέρεσαι στη μητσοτακική Νέα Δημοκρατία;
Όχι, στον Καραμανλή αναφέρομαι. Τον πρώτο, τον Εθνάρχη. Οι τρεις σημαντικότεροι πολιτικοί κατ' εμέ ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Όλοι στην οικογένεια μου επίσης ήταν βασιλικοί!
Ακροδεξιοί δηλαδή, στυλ Καρατζαφέρη;
Όχι, όχι, καθαροί βασιλικοί. Και απ' τη μεριά του πατέρα και της μάνας.
Πιστεύεις ότι το εν λόγω πολιτικό φρόνημα, ο βαθύς συντηρητισμός με άλλα λόγια, έπαιξε ρόλο στη μη αποδοχή τους αναφορικά με την επιλογή σου;
Τη μάνα μου είχα να τη δω είκοσι χρόνια μέχρι που μεσολάβησε η θεία μου η Ελευθερία, η μόνη που είχα και έχω παρτίδες. Όταν τα ξαναβρήκα, λοιπόν, με τη μάνα μου δεν με έβλεπε πως είχα γίνει λόγω του γλαυκώματος στα μάτια της. Τι έγινε όμως και ξανακόψαμε; Πήγαινα σπίτι, την έβλεπα, κάναμε μαζί γιορτές, της είχα πάρει έγχρωμη τηλεόραση, τότε που είχαν πρωτοβγεί, της άλλαξα ένα παλιό τηλέφωνο που είχε, αλλά...Εγώ άμα καταλάβω ότι με κοιτάς στα χέρια ή στην τσέπη, σπάζομαι. Άρχισε να μου λέει "το τηλέφωνο μου ήρθε 80.000 δραχμές"! Μα, είμαστε σοβαρές τώρα; 80.000 δραχμές τηλέφωνο ένα άτομο, μία γριά; Που έπαιρνε, στην Αυστραλία; Μετά, πήγα δυο-τρεις φορές με άδεια χέρια και την είδα ψυχρή. Λέω "έτσι είσαι;" Και έκοψα!
Σε πόνεσε αυτό το δεύτερο χάσμα μεταξύ σας;
Όχι, δε με πόνεσε. Δε μου αρέσει να μ' εκμεταλλεύονται και μ' έχουν εκμεταλλευθεί πάρα πολλές φορές.
Όλο αυτό όμως δε θα ίσχυε αν υπήρχε υγιής σχέση μάνας και παιδιού.
Υπάρχουν μανάδες που δεν τους νοιάζει τι κάνει το παιδί τους, κοιτάνε μόνο ν' αρπάξουν. Και, πίστεψε με, έχω βοηθήσει πολύ κόσμο για να ανέχομαι την εκμετάλλευση ακόμη κι απ' την ίδια μου τη μάνα. Σκέψου ότι έβγαινα με τραβεστί που δε βλεπότανε και καθόμουν μεσ' στ' αμάξι του στην πιάτσα για να μην κρυώνω. Εγώ έπαιρνα δέκα πελάτες, αυτή κανέναν και μοιραζόμουν ωστόσο τα λεφτά μου μαζί της. Έμενα σπίτι της και της έδινα 10.000 τη βραδυά. Μου έβγαινε 600.000 το μήνα, αφού πλήρωνα για την καθαρίστρια και τα τρόφιμα. Μία φορά μόνο μαλώσαμε και γύρισε και μού'πε "θα σε καταδώσω στην αστυνομία", τότε που εκκρεμούσε το ένταλμα.
Παρ' όλα αυτά βγάζεις μια αγάπη για τους ανθρώπους.

Πρέπει, δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Και γι' αυτό παραδέχομαι τη Μπέττυ πού 'ναι απόλυτη στις φιλίες της. Αν θα της κάνεις κάτι στραβό, τέλος! Σε διαγράφει, σβήνει τα κινητά σου και τα πάντα! Αυτό εγώ να μη μπορώ να το κάνω; Μπορώ για μία-δύο βδομάδες, όχι παραπάνω. Και μου έχουν κάνει πολλά.
Εξ ου και θα έχεις πολύ λίγους πραγματικούς φίλους, φαντάζομαι.
Φίλοι πραγματικοί για μένα είναι η Μαριλού και η Μπέττυ. Έχω ξεχωρίσει ακόμη τρία - τέσσερα παιδιά στο μαγαζί.
Τη "Στρέλλα" την είδες; Πως σου φάνηκε;
Εννοείται ότι την είδα! Πιστεύω ότι είναι η καλύτερη ταινία της δεκαετίας. Τη Μίνα την Ορφανού την πρωτοεμφάνισα εγώ όταν ήρθε στην Αθήνα από την Κάλυμνο, νομίζω. Την πήγα στα καλλιστεία όπου βγήκε Μις Γιάνγκ. Είναι ένα παιδί που δεν του πήγαινε το πεζοδρόμιο, γι' αυτό κι απ' την αρχή προσπάθησε να κάνει αυτό το πράγμα, μην έχοντας πως αλλιώς να ζήσει. Ευτυχώς που βρέθηκε αυτός ο Κούτρας, ένας σκηνοθέτης πολύ μπροστά από την εποχή του.
Είχες γνωρίσει τη Σόνια που είχε βρεθεί δολοφονημένη το ΄86; Της έγραψαν ποίημα η Κατερίνα Γώγου και τραγούδι ο Νικόλας Άσιμος.
Όλοι την ξέραμε τη Σόνια. Ήταν τόσο άκακο παιδί και απορώ ακόμη πως μπόρεσαν να της το κάνουν...Δεν πείραζε ούτε μυρμήγκι. Κοίτα, πολλές έχουν δολοφονηθεί με παρεμφερή τρόπο, τα κίνητρα όμως της δολοφονίας της Σόνιας ακόμη δε μπορώ να τα καταλάβω. Εγώ πιστεύω ότι την πήρε κάποιος και την ώρα που του έκανε τσιμπούκι, της πίεζε τόσο το κεφάλι μέχρι που έσκασε και μετά την πέταξε. Και τη Γώγου την ήξερα, όπως και τη Βίκυ Βανίτα και τη Ρένα Παγκράτη. Πολύ ευαίσθητα πλάσματα.
Η οικονομική κρίση πόσο έχει επηρεάσει τη δουλειά των τρανσέξουαλ;
Πάρα πολύ. Δε δουλεύουνε. Έχουν αρχίσει ήδη να κοπανιούνται τα κορίτσια και πιστεύω ότι σε λίγο καιρό θα μένουν τρεις - τρεις, δυο - δυο, για να τη βγάλουν. Προχθές σκεφτόμουνα τι βλάκας που είμαι να μην έχω ένα σπίτι, μια γκαρσονιέρα τουλάχιστον, ώστε να μην έχω να φάω, αλλά να βάζω το κεφάλι μου κάτω από ένα κεραμίδι.
Σε φοβίζει η οικονομική κρίση τόσο πολύ;
Κι ακόμη περισσότερο! Θα πεθάνω στην ψάθα!
Το πιστεύεις αυτό που λες;
Ναι!
Γιατί, ρε συ;
Κατ' αρχήν, θέλω να πεθάνω όπως πέθανε η Μαίρη, μια κοπέλα που είχαμε στο μαγαζί. Είχε ένα πρόβλημα στο πόδι, πήγε στον Ευαγγελισμό, έκανε εξετάσεις, δεν της βρήκανε τίποτα, γύρισε σπίτι και το ίδιο βράδυ, στις 12, πέθανε εκεί που καθότανε! Ανακοπή! Τι το πιο ωραίο; Έτσι να φύγω κι εγώ, χωρίς ταλαιπωρίες, χωρίς νοσοκομεία. Γιατί ποιος θα με κοιτάξει; Κανένας δεν θα με κοιτάξει! Καλά που η Μαρίνα είναι πολύ δραστήρια στο σωματείο μας και όταν πέθαινε η Αλίκη, μια παλιά τραβεστί, πήγαμε στο νοσοκομείο και τη βρήκαμε παραπεταμένη. Η Μαρίνα σαν πρόεδρος απαίτησε να μπει κάπου μόνη της και βρήκαμε κι εθελοντές να πηγαίνουν για να την προσέχουν. Η Αλίκη έφυγε γύρω στα 58. Υπήρξε κι άλλη κοπέλα που είχε σπάσει το πόδι της, της βρήκαμε πατερίτσες μέσω internet κι είχα αναλάβει εγώ τη φροντίδα της. Τρέχω, όπου μου πει η Μαρίνα τρέχω.
Επομένως, γιατί είπες "Ποιος θα με κοιτάξει"; Τόση αλληλεγγύη έχετε μεταξύ σας.
Μια κοπέλα άμα δεν έχει λεφτά, πόσο να την τρέξει κανείς; Δεν υπάρχει περίπτωση. Θα σου πω κάτι μακάβριο τώρα (γέλια): Μου λέει η Μπέττυ "Κάνε μου μια υπεύθυνη δήλωση γιατί έτσι και πεθάνεις και δεν έχεις κανέναν, δε θα μπορώ να σε πάρω να σε θάψω". Της την έκανα τη δήλωση τουλάχιστον να μπορώ να θαφτώ. Άτιμο πράγμα!
Ποιο είναι άτιμο; Η αφραγκία ή η έλλειψη ανθρώπινων σχέσεων;
Και τα δύο! Τα τελευταία δυο χρόνια σκέφτομαι τον θάνατο, το πως θα με βρει και γιατί να μην έχω μια γκαρσονιέρα δική μου ή μια δραχμή στην άκρη.
Μα κι εσύ τίποτα δεν κράτησες;
Τίποτα, όλα τα έφαγα. Τώρα τι να κρατήσω; Το μεροκάματο που παίρνω απ' τις Κούκλες; Τι να φτάσει; Εντούτοις, συνεχίζω να κάνω έξοδα. Πληρώνω χορογράφο, αμπιγιέρ, σε λίγο θ' αλλάξουμε σκηνικά στο μαγαζί, όλα πάνε απαραιτήτως στη δουλειά που με αναζωογονεί. Ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά; Την κατάρα της μάνας μου! Μού'χε πει "λεφτά να πιάνεις, χώμα να γίνονται".
Κλασική κατάρα. Μεγάλη σ' την είχε πει ή πολύ παλιά;
Όταν ήμουν αγόρι. Εντάξει, δεν ήμουν και το καλύτερο παιδί. Έφευγα απ' το σπίτι, αλήτευα, γύρναγα μετά από έξι μέρες κλπ.
Σε χαρακτηρίζει το μεταφυσικό στοιχείο;
Εγώ πιστεύω, κάνω το σταυρό μου, κάθε μέρα το καντηλάκι μου είναι αναμμένο και κάθε χρόνο πάω στην Τήνο! Στην Τήνο πρωτοπήγα όταν είχα την υπόθεση με το δικαστήριο, "Παναγία μου, βοήθα με" είχα πει και με βοήθησε! Ακόμη έχω κρατήσει εκείνη την εικονίτσα κι από τότε πάω κάθε χρόνο στη Χάρη Της. Από παιδάκι, όμως, πήγαινα κατηχητικό κι ήμουν παπαδάκι. Μου άρεσε πολύ η εκκλησία. Οι μυρωδιές της, όλα αυτά.
Υπάρχει κι η εκδοχή των ψυχαναλυτών, βέβαια, που λέει πως κατά βάθος η επαφή με την εκκλησία κρύβει ερωτισμό. Το κερί είναι κάτι σαν φαλλικό σύμβολο, ας πούμε.
Τι ακριβώς είναι;
Το κερί ίσον καυλί, ρε παιδί μου. Υπάρχει αυτή η θεωρία.
Δηλαδή ερωτισμός στην εκκλησία...Έναν παπά εννοείς;
Όχι, μιλάω για το όλο κλίμα.
Δεν το πιστεύω αυτό. Εγώ πήγαινα σ' ένα μοναστήρι στη Νίκαια όπου οι καλόγεροι έραβαν άμφια. Ήταν όλες αδερφές, εννοείται. Εκεί δεν άκουγες "Πάτερ", αλλά "μωρή, μωρή, μωρή, μωρή", όπου και να γύρναγες. Μ' άρεσε που ήμουν εκεί. Δε με καταλάβαιναν βέβαια, μικρό ήμουν, αλλά γούσταρα που μου κόλλαγαν οι καλόγριες!
Οι παπάδες εννοείς.
Ναι, ναι (γέλια)
Στην Τήνο που πας κάθε χρόνο έχεις δεχτεί ρατσιστικά σχόλια από τους θεοσεβούμενους;
Όχι, ποτέ. Όταν κάποιος δει εμένα ή μια άλλη κοπέλα να πηγαίνουμε στην εκκλησία, το εκτιμάει και το σέβεται, όσο συντηρητικός κι αν είναι.
Σε παρηγορεί ο Λόγος του Θεού;
Κοίτα, έχω κοιμηθεί σε εκκλησία. Όταν τό'σκασα απ' το σπίτι μου, τουλάχιστον για μια βδομάδα κοιμόμουν κρυφά σε εκκλησία. Έκανα και μια αμαρτία κάποτε...Άφραγκη τελείως, έκλεψα ολόκληρο το παγκάρι, το πήρα κι έφυγα.
Εντάξει, μην τό'χεις και τύψη. Τόση περιουσία έχει το παπαδαριό και δε δίνει δεκάρα για το ποίμνιο.
Καλά, ναι, σίγουρα.
Μου είπες ότι δεν έχεις κάνει διόρθωση φύλου, αλλά μικροεπεμβάσεις και πλαστικές. Από ποια ηλικία ξεκίνησε αυτό;
Τις επεμβάσεις τις έκανα σε πολύ μεγάλη ηλικία. Πριν πέντε χρόνια έκανα την πρώτη επέμβαση στο πρόσωπο μου. Πριν 17 χρόνια έκανα προσθετική στήθους, σιλικόνη.
Επίπονες επεμβάσεις;
Όχι, καθόλου.
Δαπανηρές;
Πάρα πολύ! Να που έφαγα τα λεφτά! Αν σου πω ότι τά'χα δανειστεί κιόλας; Ας είναι καλά η Μπέττυ πάλι! Μου λες πως γίνεται ανέκαθεν να χρωστούσα αλλά να ξεχρωστούσα κιόλας; Πως μπορούσα να τα μαζεύω;
Άρα, τζούφια η κατάρα της μάνας. Το άσχημο δεν είναι να μην έχεις λεφτά στην άκρη, αλλά να χρωστάς σε άλλους.
Έτσι είναι. Τέλος πάντων...
Με την τηλεόραση πως μπλέχτηκες; Εννοώ την ιδιωτική, γιατί με την κρατική δεν θά'χες πολλά πάρε - δώσε, υποθέτω.
Ακριβώς. Πρωτοξεκίνησα με τη Σεμίνα Διγενή. Εγώ την έκανα δημοσιογράφο! Ποτέ δε θα έκανε το Made in Greece! "Ποια θα μας βοηθήσει να κάνουμε ρεπορτάζ; Η Κουμαριανού! Την παίρνουμε τηλέφωνο και κάνει ότι της πούμε". Μια φορά με βάλαν σε νεκροταφείο μπροστά σ' ένα φέρετρο με λουλούδια κι εγώ να κλαίω γιατί ήθελα και καλά να κάνω έρωτα μέσα σε καμπάνες και χορωδίες.
Μέγας είσαι, Κύριε, που θά΄λεγες κι εσύ! Καλά, τι σόι εκπομπή ήταν αυτή της Σεμίνας;
Ένα ρεπορτάζ για τη νεκροφιλία. Στον ΑΝΤ-1 ήτανε, αρχές του ΄90. Λίγο μετά ήρθε το Ερωτοδικείο με τη Μιχαλονάκου. Είχαμε στενή συνεργασία, όπως και με τη Λία την Αλιφραγκή, μιαν άλλη δημοσιογράφο, στο HIGH CHANNEL. Εκεί κάναμε πολλές εκπομπές, τις οποίες τις έχω. Από κει έγινα γνωστή. Πολύ με βοήθησε και ο Χάρης Ρώμας. Αγαπιόμαστε πολύ και θέλω να πάω να δω την παράσταση του. Στα "Εγκλήματα" έπαιξα επίσης. Θα έπαιζα και σ' ένα σήριαλ των Ρέππα - Παπαθανασίου, αλλά είχα ένα θέμα με τη μέση μου, δισκοπάθεια, κι έπρεπε να μείνω ακινητοποιημένη για δυο μήνες.
Ήσουν πάντα θετική στο να βγεις στο γυαλί;
Κοίτα, πιστεύω ότι είμαι πολύ συμπαθής άνθρωπος.
Αλήθεια είναι και σ' το λέω χωρίς ίχνος κολακίας.
Ναι, εγώ δε βγαίνω να βρίζω όπως άλλες που έγραψαν βιβλία και είχαν ονόματα γνωστών μέσα. Εγώ αυτό που βγάζω τώρα δεν έχει καμία σχέση. Ούτε πορνογραφία, ούτε τίποτα. Μόνο η ζωή μου υπάρχει μέσα.
Θες να μου πεις δυο λόγια για τις πορνό ταινίες που έχεις γυρίσει;
Έχω κάνει τρεις τέτοιες ταινίες: "Οι βλάχοι προτιμούν τραβεστί", "Τα καμάκια των τραβεστί" και "Το σπίτι της μαντάμ Αλόμας".
Εγώ ξέρω και το "Επιμένουμε ελληνικά και ανώμαλα".
Α, ναι, κι αυτό παραγωγή της Αλόμας ήτανε. Κοίτα, τις πήρα σαν πλάκα. Δε με ενοχλεί η αναφορά σ' αυτές τις ταινίες.
Δεν ήταν ενοχλητικό να κάνεις σεξ με τις κάμερες από πάνω σου;
Σώπα, καλέ, ένας πουρός καμεραμάν ήτανε μόνο και η Αλόμα που έδινε οδηγίες. Μη φανταστείς κάνα συνεργείο της προκοπής. Όταν μάλιστα ο πρωταγωνιστής που με γαμούσε, του έπεφτε, φώναζε "Αλόμα, πρόβλημα"! Ερχόταν η Αλόμα, του έκανε τσιμπούκι, καύλωνε και με ξαναγαμούσε. Υπ' 'οψιν είχα και τώρα πρόταση για πορνό από τον Σειρινάκη.
Για τραβεστί πορνό;
Ναι, εγώ, η Τζούλια και η Ντούβλη, οι τρεις μας.
Τι εννοείς, παρτούζα;
Ναι. Το στόρι ήταν να με ψωνίσουν αυτές απ' τη Συγγρού, να με πάνε σπίτι, όπου εγώ θα έγλειφα το μουνί της Τζούλιας και η Ντούβλη θα με γάμαγε με δονητή. Λέω "How much?" Μου απαντάει "ε, δυο - τρία χιλιάρικα"...
Τι; Δύο χιλιάρικα πέρνανε μέχρι πριν λίγα χρόνια φτασμένοι ηθοποιοί για να παίξουν σε μικρού μήκους ταινιάκια.
Αυτό που άκουσες! Και του λέω "όχι, αγάπη μου, να ξεφτιλιστώ και για τρία χιλιάρικα. Δώσε μια πενηντάρα κι είμαι μέσα"!
Πολύ καλά ξηγήθηκες! Τι μουσική ακούς;
Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα και δεν έχω μεγάλη σχέση με τραγουδιστές. Μου αρέσουν πολύ η Αλεξίου, η Πρωτοψάλτη, η Αρβανιτάκη. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μου αρέσει πάρα πολύ, η Μαρία Φαραντούρη, ο Νίκος ο Παπάζογλου που πέθανε, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.
Είσαι του ποιοτικού, δηλαδή.
Ναι, ναι, και ο Ξυλούρης μου αρέσει πολύ, με τον οποίο είχα δουλέψει κιόλας στο "Μεγάλο μας τσίρκο" το ΄74 ως χορευτής. Μου άρεσε πολύ ο Ξυλούρης, ευγενική ψυχή!
Όπερα δεν ακούς που είναι gay must είδος;
Μου αρέσει πάρα πολύ, είχα δει παράσταση όπερας στο Μέγαρο Μουσικής. Και η οπερέτα με πιάνει πολύ σαν είδος, το ρετρό κλίμα της.
Τι σου αρέσει στην οπερέτα, το σκας απ' την πραγματικότητα;
Ναι, να ξεχνιέμαι, να φεύγω. Και το "Τρίτο στεφάνι" μου αρέσει πολύ!
Το είχες διαβάσει ή απλά τό'χες δει;
Τό'χα διαβάσει, τό'χα δει στο θέατρο, αλλά και στην τηλεόραση πού'χε γίνει σήριαλ.
Πες μου γιατί θεωρείς σημαντικό το "Τρίτο στεφάνι".
Πολύ προχώ έργο. Έχει μια ευαισθησία αναφορικά με το παιδί που προσπαθεί να εκδηλωθεί.
Σου θυμίζει δηλαδή τον εαυτό σου στα πολύ νεανικά σου χρόνια;
Ακριβώς. Τότε που μας έκραζαν λες κι είχαμε λέπρα.
Πότε συνειδητοποίησες την ομοφυλοφιλία σου;
Από μωρό παιδί. Όχι από κούνια, αλλά από εφτά - οχτώ χρονών παιδί. Κατ' αρχήν, κόλλησα στον δάσκαλο μου στην τρίτη Δημοτικού. Πολύ ωραίος άνδρας ήταν! Καθόμουν πρώτο θρανίο και καμιά φορά τον ακούμπαγα με τον αγκώνα μου και καύλωνα, νόμιζα ότι κάτι κάνω. Βέβαια, όταν σχόλαγα, έμπαινα στο λεωφορείο κι άμα δεν είχε κόσμο για να κάνω κολλητήρι, δε γούσταρα καθόλου.
Και ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου είχε γράψει ένα πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό κείμενο για το κολλητήρι μεσ' στα λεωφορεία. Έλεγε ότι μια μέρα ενώ ήθελε να κατέβει Ομόνοια, κατέβηκε στην Κηφισιά, μόνο και μόνο επειδή το χέρι του αγγιζόταν μ' αυτό ενός εφήβου.
Έτσι κι εγώ. Άκου τώρα πονηριά, μικρό παιδάκι ήμουν. Λίγο μετά πήγαινα στα τσοντάδικα και καθόμουν πάντα δίπλα σε κάποιον για να του πιάνω τον πούτσο. Καμιά φορά τις έτρωγα κιόλας.
Σε ποια ηλικία πρωτοέκανες σεξ;
Στα 12, στα 13; Κάπου εκεί...
Με φίλο σου;
Όχι, με γάμησε αυτός ο δάσκαλος που σου έλεγα πριν. Μας πιάσανε κιόλας! Μας είχαν πάει εκδρομή στο δασάκι στη Νίκαια, όπου εκεί ο δάσκαλος με γάμησε με NIVEA.
Βρε τον δάσκαλο! Και πως σας τσακώσανε;
Ο διευθυντής! Έστειλε τον δάσκαλο φυλακή για τέσσερα - πέντε χρόνια και μένα σε ίδρυμα.
Αμ, δε μου τά 'πες αυτά! Όντως, δεν πέρασε και λίγα η φουκαριάρα η μάνα σου.
Μόνη της ήταν κι αυτή, με ανέλαβε κοινωνική λειτουργός και μαζί φρόντισαν να με βάλουν σε ίδρυμα. Λεγόταν "Της Στοργής", το είχαν παπάδες, όπου εκεί - όπως καταλαβαίνεις - έκανα τα αίσχη. Με διώξανε. Έκανα αλήτεια, γύριζα από δω κι από κει και με κλείσανε στο αναμορφωτήριο. Έκατσα ένα χρόνο, το έσκασα, ζούσα δραπέτης για λίγους μήνες, με ξαναμπουζουριάσανε, έφαγα ξύλο, έκανα απομόνωση, κόλλησα ψείρες, με βάλανε αναρρωτήριο, έκανα θεραπεία, ξαναπήγα απομόνωση και...
Ένα - ένα, ζαλίστηκα! Τι αντεργκράουντ ντελίριο ειν' αυτό; Συνέχισε!
Ε, το ξανάσκασα απ' το αναμορφωτήριο, γύριζα, αναγκάστηκα να κλέψω κιόλας. Άνοιξα ένα καφενείο και τι πήρα, νομίζεις; Ένα πακέτο ζάχαρη και μια κούτα τσιγάρα. Τα πούλησα για να πάρω κάτι να φάω. Με παρακολούθησαν όμως και με ξαναπιάσανε.
Σε τι ηλικία τώρα όλα αυτά;
Γύρω στα 15. Με βρήκαν που κοιμόμουν σε ένα παρατημένο αυτοκίνητο και με στείλανε πλέον στις Φυλακές Ανηλίκων! Εκεί βρήκα και τον γκόμενο μιας φίλης μου. Επειδή τις αδερφές τις έβαζαν ξεχωριστά κι εγώ δε φαινόμουνα, έδειχνα σοβαρό αγόρι, ήρθε αυτός και μου λέει: "Για να μην πω τίποτα και σε στείλουν απέναντι και κακοπεράσεις, όποτε σε γουστάρω, θά 'ρχομαι να σε ξυπνάω και θα σε γαμάω κάτω απ' το κρεβάτι". Τι νά'κανα; Με ξύπναγε κάθε τρεις και λίγο, ότι χειρότερο μεσ' στον ύπνο σου. Ναι μεν νέος ήταν, αλλά σκέτο τέρας! Ώσπου ξαφνικά ήρθε ένας 18χρονος παλιός γνώριμος των φυλακών - Κώστα Βασιλιά τον λέγανε - κούκλος, θεός, καλλονός! Αυτός με κατάλαβε αμέσως κι όταν έγινε αρχηγός στο θάλαμο του είπα τι τράβαγα απ' τον τύπο. Κότα ο άλλος! Τον πιάνει ο Κώστας και του λέει "Δε θα ξαναπειράξεις τη γκόμενα μου, από σήμερα είναι δικιά μου"! Εγώ τότε αισθάνθηκα κανονική βασίλισσα! Και έγινα τελικά η γκόμενα του Βασιλιά! Δεν το ήξεραν οι άλλοι, το παίζαμε φιλαράκια, αλλά τη νύχτα γαμιόμασταν κάτω απ' τα κρεβάτια. Επομένως, συμφωνώ, της είχα κάνει πολλά της μάνας μου. Βέβαια δεν πολυανησυχούσε, ήξερε ότι κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει!
Με ναρκωτικά πως και δεν έμπλεξες ποτέ;
Έχω μπλέξει, αλλά δεν αρρώστησα. Μόνο χασίσι, κόκα και χάπια ecstasy έχω πάρει! Τα δοκίμασα απλά, δεν μου λένε τίποτα. Εμένα, αγάπη μου, η χαρμάνα μου σβήνει με το show!
Εύα Κουμαριανού, σ' ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη αυτή που νομίζω ότι θα έχει τη μορφή...μονόπρακτου. Ας κλείσουμε με το βιβλίο σου. Δεν μου είπες τον τίτλο του.
Λέγεται "Εύα Κουμαριανού - 100 πρόσωπα".
Φαντάζομαι, 1 είναι το δικό σου και 99 των περσόνων που υποδύεσαι.
Και αυτών που γνώρισα. Σε βεβαιώνω πως και τα 100 πρόσωπα μου είναι αληθινά.
Καλοτάξιδα να είναι.
Σ' ευχαριστώ!

* οι φωτογραφίες της Εύας Κουμαριανού είναι του Γιώργου Στριφτάρη

** η συνέντευξη δημοσιεύθηκε αυτούσια στο 3ο τεύχος του free press fagazine (Δεκέμβριος 2011)

γενικώς-και-αορίστως

2012-01-08T23:32:00.002+02:00

Χαράματα περιφέρομαι με το ταξί στους άδειους δρόμους της κυριακάτικης Αθήνας. Το μυαλό του ταξιτζή είναι καθηλωμένο στα συμπλέγματα των οικονομικών ευκαιριών, στους ευπροσήγορους στόχους και στο μετάξι των ημερών που περιμένει νά'ρθουν. Τον βαριέμαι αφόρητα, επιθυμώ να βγάλει τον σκασμό ώσπου να με πάει εκεί που θέλω και καθώς νοσταλγεί τον δικτάτορα Παπαδόπουλο συν τοις άλλοις, ανακρίνω τον καθρέφτη του οχήματος του για την κατάσταση της στοματικής μου κοιλότητας. Τον καταισχύνω σκαιότατα για την πληροφορία ότι οι τραπεζίτες έχουν τα χάλια τους και ο κυνόδοντας θέλει σφράγισμα επειγόντως. Με τις άκρες των χειλιών νά'χουν φτάσει στο σαγόνι, επιδίδομαι συνοφρυωμένος σε μια σειρά αμήχανων κινήσεων, λες και μυρμήγκια από παντού ροκανίζουν τα καθίσματα, το σώμα μου...αλλά επιμένω, σφίγγω τα δόντια. Σκέφτομαι ποιος στίχος άραγε, ποια προσωδία, ποια παρήχηση να μας αναπαύσει εδώ που φτάσαμε, στα πέρατα του πάθους, με το κορμί να βουλιάζει στο έρεβος της έξαψης και με τους αρμούς της νύχτας να σφίγγονται σαν τανάλιες ανάμεσα στα νεύρα μας με αρμονία θαυμαστή. Καταλήγω στο ότι η μοναξιά, το μεγάλο επίτευγμα της ζωής, έρχεται χλευαστική να χορδίσει πάνω στα νεύρα των ανθρώπων ένα σκληρό και νοσηρό κονσέρτο στη μείζονα κλίμακα της απελπισίας. Η ποίηση δεν είναι παρά ένας μικρός ζεστός χώρος για ν' απλώσεις το κορμί σου όταν σε τυραννάει η ανία, ένα απαλό προσκέφαλο να πέσεις και να ονειρευτείς όταν η καύλα γίνεται αβάσταχτη και το σπέρμα βράζει και καίει. Καλά που δε γίναμε πρεζάκια! Δε θα οφελούσαν σε τίποτα τα προσκέφαλα και τα αισθητικά δεκανίκια. Μονάχα ένα φιξάκι θα έδινε ίαση, θα έσπαγε το κύμα που χυμάει να συνθλίψει το στέρνο και να ξεσχίσει το μυαλό. Ένα μυαλό γεμάτο τρύπες, στενωπούς αρκετές για να περάσει ολόκληρος ο Αχέροντας της έξαψης και να μπει η λήθη στην καρδιά για να φάει τον πυρετό της. Κάτω από αστρικές συγκρούσεις, τίμια χέρια και άσπρα σεντόνια γίναμε ηχητικές κούκλες κινέζικης φθηνής πατέντας. Έξοδος από το όχημα του τενεκέ με το φαρδύ κεφάλι, το γεμάτο με ισολογισμούς, που από συνήθεια μασουλάει μ' ανοιχτό στόμα. Αρχίζει η γιορτή. Τις πρώτες πρωινές ώρες, κάτω από τον τυφλωτικό ήλιο που δαγκώνει με λύσσα τη ζωή, περαστικοί με είδαν με τρόμο να αιωρούμαι διαγώνια μεσ' στον αέρα σαν τον ελέφαντα του Σλάβομιρ Μρόζεκ, αβαρής, άυλος, όμοιος με φουσκωμένο μπαλόνι που η άνωση του ισούται με τη βαρύτητα της γης κι ισορροπεί χωρίς να τον παρασέρνουν τα ρεύματα, να στέκομαι στο κενό σε διαγώνια θέση ακίνητος σαν άγαλμα και γύρω μου να πεταρίζουν σμήνοι από ζωύφια, που άλλοι τά'λεγαν μύγες και άλλοι κουνούπια. Με τις ώρες κάθονταν εκεί οι περίεργοι περίοικοι κι έρχονταν κι άλλοι και το πλήθος αύξαινε, χαζεύοντας το αλλόκοτο θέαμα με τα στόματα ορθάνοιχτα. Παρ' όλα αυτά κανένας δεν τόλμησε να στηθεί στην προβολή του σώματος μου στο έδαφος. Ήξεραν πως όπου νά'ναι θα πέσει, ήξεραν την εύθραυστη ύλη που το κρατούσε, ένιωθαν καλά όλοι τους την ασταθή ισορροπία της ανθρώπινης ύπαρξης. Γενικώς και αορίστως.

* στο βίντεο, το τραγούδι Rook των Τεξανών Shearwater από το ομότιτλο άλμπουμ του 2008.

πρωτογενής-δομή-δίχως-αυτοκαθορισμό

2012-01-07T17:16:00.002+02:00

Οδηγήθηκε στον γιατρό του με κρίση γέλιου. Αυτός του ζήτησε να περιμένει στο σαλονάκι του προθάλαμου. Βρήκε σε βιβλίο τσέπης τα άπαντα του Κώστα Καρυωτάκη και έπεσε πάνω στον στίχο "Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων". Οι συνάρρωστοι στην αναμονή έκλαιγαν κατά πλειοψηφία. Μερικοί ήταν απαθείς. Ούτε καν ξεφύλλιζαν τα άλλα βιβλία στο σαλονάκι του γιατρού, τη Ναυτία του Σαρτρ, το Πανηγύρι της πίστης του Πιραντέλο, τέτοια βαθυστόχαστα πράγματα. Όταν μπήκε επιτέλους στο ιατρείο, δε θυμόταν πια. Τίποτα. Μόνο τα γεννητικά του όργανα αρδεύονταν και ο προμήκης μυελός πετούσε τις τάπες απ' τη διαστολή. Ένα ζόρισμα στον τράχηλο, μια υπογάστρια ροή και το σκοτάδι. Ζήτησε του γιατρού ν' ανοίξει το παράθυρο ν' ανασάνει άπληστα τον αέρα του Γενάρη που δε βρωμάει χνώτο και ιδρώτα. Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να περιγράψει επαρκώς το πρόβλημα του και σχεδόν εκδιώχθηκε. Περίμεναν άλλοι σε σοβαρότερη κατάσταση. Έφταιγε η γλώσσα, αυτή η παλλακίδα της ανθρώπινης νόησης, πάντα δυσκίνητη στις μεταβολές που δεν μπόρεσε να επαναορίσει τα πράγματα με τη νέα τους οντότητα. Ωστόσο, ο γιατρός σε ένα ξέσπασμα ουμανισμού τού είπε πως η αντίληψη του αδυνατεί να νιώσει τον κόσμο κι η συνείδηση του αφήνεται άδεια, απληροφόρητη, έρμαιο εικόνων του παρελθόντος, εταίρα χαμένη σε ακατανόητο παρόν και άφταστο μέλλον. Ευχαριστώ, απάντησε, πλήρωσε με άχρηστη απόδειξη, έφυγε και πλέον δε μπορούσε ούτε να χαμογελάσει. Όση ώρα στην επιστροφή, προχωρούσε δαγκώνοντας τη μνήμη του, τον έζωναν ουράνια τόξα.

το-loop-festival-απόψε-στο-ClipArtRadio

2012-01-06T11:25:00.001+02:00

Απόψε στο Clip Art Radio (www.clipartradio.gr) τα ραδιοφωνικά Άσματα και Μιάσματα θα φιλοξενήσουν το Loop Festival της Λευκωσίας: κομμάτια των Μπάμπη Παπαδόπουλου, Sancho 003, Elektronik Meditation, Αραμπάς, Αλκίνοου Ιωαννίδη, Luup, J.Kriste Master of Disguise, Stelafi, Bunty, Adam Bettie & The Consultans κ.α. Αυτά την πρώτη ώρα! Τη δεύτερη και για όσο μας...πάει, θα σας παίξω λόλεκ, Λένα Πλάτωνος, Κ. Βήτα, The Boy, Portishead, Ryan Adams κλπ. Συντονιστείτε στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, πάρτε κι ένα μπουκάλι κρασί, τα τσιγάρα σας και παλουκωθείτε να ακούσετε!

λευκωσία-loop-festival-2nd-day-review

2012-01-06T01:13:00.016+02:00

Πάει κι αυτό, τελείωσε, ίσα - ίσα για νά'χω να λέω ότι μπήκε καλά η καινούργια χρονιά, ότι έκανα καινούργιους φίλους κι ότι αγάπησα περισσότερο αυτούς που είχα ήδη κάνει και βέβαια ότι γέμισα τις μπαταρίες μου με πολλή και καλή μουσική! Από δεξιά εικονίζονται ο Σάββας με τη Σοφία Ευκλείδου, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, ο Σωφρόνης (που αποκαλούσα συνέχεια Τιμόθεο!), ο Luup, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Παύλος Μιχαηλίδης, ο Λευτεράκος ο Μουμτζής, ο Φωτάκος ο Σιώτας, η τρελο-αγγλίδα Bunty, ο bosko ύστερα από δώδεκα ποτήρια ζιβανίας, ο Κώστας Παντέλης (το καλλιτεχνικόν έτερον ήμισυ του Σιώτα στους Sancho 003) κι ένας φίλος από ξένη χώρα αγνώστων λοιπών στοιχείων. Εδώ ο Λευτέρης είναι ευτυχής που το Loop Festival έσκισε πραγματικά, ο bosko έχει κρεπάρει απ' το αλκοόλ και η Bunty μάλλον σκέφτεται πως θα με κουβαλήσει μέχρι την έξοδο του Θεάτρου Μελίνα Μερκούρη!

Πρωτύτερα, λίγο πριν την έναρξη της δεύτερης και τελευταίας μέρας του Loop Festival της Λευκωσίας, οι δύο κορυφαίοι βιολιστές τα είχαν βρει μεταξύ τους μέσω της τέχνης τους: ο Παύλος Μιχαηλίδης και ο Φώτης Σιώτας, οι οποίοι είχαν συμπράξει την προηγούμενη στην παράσταση του Αλκίνοου Ιωαννίδη.

Κι εδώ, ο Luup - Στέλιος Ρωμαλιάδης που κάτι λέει με τον κιθαρίστα Μπάμπη Παπαδόπουλο, μα το κουτί της μπίρας δεν επέτρεψε να το ακούσουμε!

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ άνοιξε ο πολιτογραφημένος Κύπριος Christopher Malapitan. Μισός Φιλιππινέζος, μισός Άγγλος, ο Christopher ζει στη Λευκωσία την τελευταία 15ετία, όπου γράφει τις μελωδικές μπαλάντες του, χωρίς να τις έχει ακόμη εκδώσει. Το project του λέγεται Raven's Arm, αποτελείται από κιθαριστικά κομμάτια με λουπαρισμένα όλα τα υπόλοιπα όργανα και αν δεν ήταν τόσο pop, κάλλιστα θα παρέπεμπε στον Matt Elliott! Μέχρι στιγμής στην ιστοσελίδα του Malapitan υπάρχει ανεβασμένο μόνο ένα τραγούδι του και ότι ακούσαμε στο Loop Festival ζωντανά θα ηχογραφηθεί οσονούπω για το ντεμπούτο άλμπουμ του!

Αντίθετα, ο Έλληνας Μπάμπης Παπαδόπουλος έχει τη δική του μεγάλη ιστορία στη rock σκηνή και, τελευταία, όχι μόνο! Κιθαρίστας των Τρύπες, συνθέτης μουσικής για κινηματογράφο και δημιουργός δύο εξαιρετικών άλμπουμ, ο Μπάμπης καθήλωσε πραγματικά το κοινό του φεστιβάλ.

Με την ηλεκτρική κιθάρα του και χρησιμοποιώντας επίσης λούπες, παρουσίασε ένα υλικό που εμπεριείχε όλες τις διαδρομές του - σύμφωνα με τον ίδιο - από τη rock, τα blues, τη jazz και την αυτοσχεδιαστική μουσική. Μη μιλήσεις για "fusion" - απάντησε σε σχετική ερώτηση μου πριν τον προλογίσω - γιατί θα πάει αλλού το πράγμα! Θεός ο Μπάμπης, μόνο που έπαιξε λίγη ώρα συγκριτικά με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες του φεστιβάλ.

Οι Sancho 003 στη συνέχεια, δηλαδή ο Κώστας Παντέλης στις κιθάρες και ο Φώτης Σιώτας στο βιολί, τη βιόλα και τα πλήκτρα, μας χάρισαν ένα κανονικό trip που όμοιο του προσωπικά δεν είχα ξανανιώσει τουλάχιστον από Έλληνες μουσικούς. Προτίμησα αμέσως μετά την παρουσίαση τους να καθίσω στα σκαλιά της σκηνής με ένα μπουκάλι...ρακή της Κύπρου, και να χαθώ στα πελάγη της μουσικής τους. Δεν είναι τυχαίο που ο δεύτερος δίσκος των Sancho 003 με τίτλο Muzga θα κυκλοφορήσει την άνοιξη από τη βελγική εταιρεία Conspiracy Records, στην οποία έχει υπογράψει παραγωγές ο μπασίστας των Tool.

Ανένταχτη μοιάζει η μουσική αυτή και αν προσπαθούσα τώρα να την περιγράψω, θα τη χαρακτήριζα αμιγώς ψυχεδελική με ηλεκτρονικά στοιχεία, πολύ διακριτική παρουσία της παράδοσης και συγκεκριμένες παρ' όλα αυτά συνθετικές ιδέες, οι οποίες κάθε φορά επί σκηνής παρουσιάζονται με διαφορετικούς τρόπους. Αναζητήστε τη μουσική των Sancho 003 κι εγώ χαίρομαι που θα μπορώ στο εξής να την παρουσιάζω από ραδιοφώνου!

Μετά απ' τους Sancho 003 τι να έλεγε κανείς για το show της αλληνής, εν προκειμένω της Bunty!

Ντυμένη κάτι μεταξύ κλόουν και Αγγλίδας χωριάτισσας, η Bunty τίμησε αυτό που μού'χε πει πριν μερικές ώρες από την παράσταση της, ότι δεν της αρέσουν οι καλλιτέχνες που παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους. Κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό με τα κομμάτια της, στα οποία άλλοτε ψιθύριζε και άλλοτε απήγγειλε, χρησιμοποιώντας κιθαρόνι ως επί το πλείστον

και λούπες με μελόντικες, παιδικά όργανα ή σφυρίχτρες. Η Bunty λειτούργησε ως κορίτσι - ορχήστρα που ζήτησε τη χορευτική εγρήγορση από το κοινό της και την κέρδισε εν μέσω αλαλαγμών και επευφημιών γι' αυτό το OneWomanShow που του πρόσφερε!

Εν κατακλείδι, τα συγχαρητήρια μου στον Λευτέρη Μουμτζή και στον Ανδρέα Τραχωνίτη της εταιρείας Λουβάνα για την άψογη διοργάνωση και τη φιλοξενία τους. Στη βοηθό τους, Μικαέλα, επίσης για τον τρομερό εργασιακό ζήλο και τον επαγγελματισμό της παρά το νεαρό της ηλικίας της. Όλοι μείναμε ευχαριστημένοι απ' το ολιγοήμερο ταξίδι μας στην Κύπρο και τη στιγμή αυτή που γράφω νιώθω ήδη αισθητή την απουσία των νέων φίλων μου. Δεν ξέρω πια αν τέτοια events μπορούν να στηθούν στην Ελλάδα και δεν ευθύνεται μόνο η διαβόητη κρίση, όσο η έλλειψη ενός πολιτιστικού φορέα ή θεσμού που θα αναλάμβανε την πραγμάτωση τους. Τέλος, για μένα, παρ' ότι ο Αλκίνοος με τη Φυρογένη με μάγεψαν την πρώτη μέρα με τη Φόνισσα τους, χωρίς επίσης να υποτιμώ καθόλου και τους άλλους εξαίρετους μουσικούς, Έλληνες, Κύπριους και ξένους, θεωρώ ότι τα δύο καλύτερα acts του Loop Festival της Λευκωσίας ήταν του Μπάμπη Παπαδόπουλου και των Sancho 003. Να μην ξεχάσω και το project που παρουσίασαν οι Αραμπάς, ο Σωφρόνης με τον Γιώργο, στο περιθώριο του επίσημου προγράμματος! Άντε και του χρόνου, νά'μαστε καλά, και όσοι ήταν στην Κύπρο και δεν κατάφεραν να έρθουν, μάλλον έχασαν κάτι πολύ καλό!

συνέντευξη-με-την-αγγλίδα-bounty-λίγο-πριν-την-αποψινή-εμφάνιση-της-στο-loop-festival

2012-01-04T18:57:00.007+02:00

Πριν από λίγη ώρα, η Αγγλίδα visual artist και τραγουδίστρια Bunty μου παραχώρησε μία αποκλειστική συνέντευξη για τα Άσματα και Μιάσματα, η οποία ήδη κανόνισα να δημοσιευθεί σε κάποιο ελληνικό μουσικό περιοδικό. Διαλέξαμε λοιπόν το υπέροχο καφέ Τα Καλά Καθούμενα στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας και μάλλον γίναμε ρεντίκολο στα μάτια των υπόλοιπων θαμώνων και των περαστικών!

Ετοιμάσου να τρομάξεις, μου είπε σε μια φάση η Bunty και αίφνης μεταμορφώθηκε στη Linda Blair του Εξορκιστή, ενώ εγώ για να την απωθήσω της έκανα με τα δάχτυλα το σημείο του Εσταυρωμένου! Καλά τό'λεγα απ' το πρωί ότι θα τα πάμε πολύ καλά οι δυο μας με την Bunty και με τα πολλά κιλά τρέλας που κουβαλάει! Όταν μάλιστα μου πρότεινε να παρατήσω τις δραστηριότητες μου στην Ελλάδα και να μετοικήσω στο Μπράιτον, όπου διαμένει σε ένα μεγάλο άνετο σπίτι, μαζί με άλλα έντεκα άτομα, όλοι τους καλλιτέχνες της περίφημης Beatabet Collective, λογικό ήταν ν' αρχίσω να το σκέφτομαι! Πέρα απ' την πλάκα, η Bunty είναι μία εξαιρετική performer που δε γουστάρει να κατατάσσεται πουθενά ως καλλιτέχνιδα, αφήνοντας πάντα τον εαυτό της ελεύθερο στις διαθέσεις του κοινού και των αυτοσχεδιασμών της. Όποτε βρίσκομαι στη σκηνή - μου έλεγε - ξεχνάω ή προσπαθώ να ξεχάσω ποια είμαι και τι ζητάει ο κόσμος από μένα. Ομολογουμένως πρωτότυπη άποψη συγκριτικά με το πως θέλει να πλασάρεται ένας καλλιτέχνης! Η Bunty δηλώνει ενοχλημένη επίσης με τους συναδέλφους της διεθνώς που παίρνουν στα πολύ σοβαρά αυτό που κάνουν. Ωστόσο, λατρεύει τη Bjork και τη Laurie Anderson σαν καλλιτέχνιδες διανοούμενες και ούτε κατά διάνοια επιφανειακές. Δεν την ενδιαφέρει η πολιτικοποίηση στη μουσική, πολύ δε περισσότερο να υποδεικνύει στους ανθρώπους πως να σκέφτονται. Πιστεύει, όμως, ότι και η τέχνη του αυτοσχεδιασμού είναι πολιτική πράξη κατά βάθος.

Δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα και πολύ θα το ήθελε, ειδικά τώρα - λέει - που η χώρα ταλανίζεται από ανέχεια και έντονο εργασιακό πρόβλημα. Τα ίδια άλλωστε συμβαίνουν και στην Αγγλία, έστω και σε μικρότερη έκταση. Η Bunty, τέλος, έδειξε ενδιαφέρον για το ιστορικό της απαράδεκτης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ενώ ομολόγησε πως παραδόξως είναι ιδιαίτερα αγχωμένη για το live της σε λίγες ώρες από τώρα! Με βοήθησε αρκετά για να την προλογίσω απόψε στο κοινό του Loop Festival και την ευχαριστώ γι' αυτό! Τα υπόλοιπα θα τα πούμε, όπως υποσχεθήκαμε, μέσω emails και facebook. Καλή επιτυχία, Bunty, να σκίσεις! Το κοινό της Λευκωσίας αδημονεί για το show σου, όσο κι αν αυτό σε στρεσάρει!

λευκωσία-loop-festival-1st-day-review

2012-01-04T11:13:00.037+02:00

Ο Λευτέρης Μουμτζής συνομιλεί με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη χθες το βράδυ, πίσω απ' τη σκηνή, στα καμαρίνια του Θεάτρου Μελίνα Μερκούρη της Λευκωσίας, λίγο πριν την εμφάνιση του δημοφιλούς τραγουδοποιού. Ήταν μαγική η πρώτη βραδυά του Loop Festival και δεν αναφέρομαι τόσο στο καλλιτεχνικό μέρος, όσο στις αντιδράσεις του κοινού, που παρακολούθησε με τον δέοντα σεβασμό όλους τους καλλιτέχνες. Πραγματικό μάθημα αποτέλεσε για μένα η συγκεκριμένη συμπεριφορά των Κυπρίων απέναντι στους δημιουργούς που βρίσκονται επί σκηνής και καταθέτουν την ψυχή τους. Όχι σαν κάτι δικά μας βόδια που πας στον Ιανό ή αλλού κι όση ώρα γίνεται η συναυλία, αυτά μουγκανίζουν από κάτω, χασκογελάνε ή προσπαθούν να λύσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα. Σίγουρα το χθεσινό κοινό, κυρίως νεολαιίστικο, θα το χαιρόταν πολύ ο Μάνος Χατζιδάκις, όπως και κάθε μουσικός που σέβεται τον εαυτό του και τη δουλειά του.

Στη σκηνή ανέβηκε πρώτος ο ταλαντούχος Γιάννης Αναστασάκης Μαρίνος με το project Elektronik Meditation. Μας "έστειλε" νωρίς-νωρίς με τη μουσική του που ήταν ένα πλέγμα από πολλές άλλες μουσικές: Brian Eno, Hawkwind, Tangerine Dream, ambient κ.α. Στο τέλος, μάλιστα, έπαιξε και μία εξαιρετική διασκευή, φυσικά δίχως λόγια, στην Αγρύπνια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, χρησιμοποιώντας την ίδια λούπα με τη φωνή του Άραβα από την πρωτότυπη ηχογράφηση του τραγουδιού!

Τον Γιάννη-Elektronik Meditation συνόδευσε στο ψυχεδελικό show του η visual artist Ντενίζ Αγγελάκη, ζωγραφίζοντας και προβάλλοντας επί τόπου σε video-wall τα σχέδια της! Μεθαύριο, Παρασκευή, συντονιστείτε τα μεσάνυχτα στο clipartradio! Λέω να σας γνωρίσω τη μουσική του Elektronik Meditation, μια και ο δημιουργός είχε την ευγενή καλωσύνη να μου χαρίσει ένα αδισκογράφητο ακόμη demo του!

Κατά τη διάρκεια του opening του φεστιβάλ, ήρθαν και με βρήκαν στα καμαρίνια οι Αραμπάς, δηλαδή ο Σωφρόνης Σωφρονίου και ο Γιώργος Ιωάννου. Ο Σωφρόνης επιμελείται το ηχητικό κολάζ και ο Γιώργος το οπτικό μέρος αυτού που παρουσιάζουν και που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν παιχνίδι με τους συνειρμούς και τη μνήμη. Έπαθα πλάκα με την περίπτωση τους και θα δούμε παρακάτω τι ακριβώς έκαναν χθες βράδυ!

Να και ο κιθαρίστας Μπάμπης Παπαδόπουλος, που μόλις είχε φτάσει από τη Θεσσαλονίκη στην Κύπρο κι ήρθε κατ' ευθείαν στο θέατρο για ν' ακούσει μουσική. Κι όταν λέω "ν' ακούσει" κυριολεκτώ, εφόσον όλη την ώρα την άραξε σε μία γωνιά παρακολουθώντας προσηλωμένος τα live των συναδέλφων του! Μόνο που έκοψε τα μαλλιά του κι αυτός κι η αλήθεια είναι πως τρομάξαμε να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον μέσα στο πλήθος!

Ως μέλη της ίδιας οικογένειας των μουσικών, εδώ ο Μπάμπης συνομιλεί με την τσελίστρια Σοφία Ευκλείδου.

Κι εδώ στήνεται στο φακό μου μαζί με τον Λευτέρη Μουμτζή και τον βιολιστή Φώτη Σιώτα. Αυτός ο Σιώτας, πάλι, δε μπορώ να μην πω ότι πέραν της τέχνης του είναι κι ένας από τους πιο θετικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει. Απόλαυσα πραγματικά τη συζήτηση που είχαμε στα καμαρίνια.

Οι Αραμπάς ανέλαβαν ήδη δράση! Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Ιωάννου συντονίζει - προφανώς - το ηχητικό με το οπτικό υλικό του project τους!

Το οποίο project έλαβε χώρα στη δεξιά άκρη της σκηνής. Στις όψεις ενός κύβου που υπήρχε προβάλλονταν κινηματογραφικά επίκαιρα και πλάνα από στιγμές του βωβού και του σύγχρονου κινηματογράφου,

ενώ παράλληλα ακούγαμε λουπαρισμένες συνθέσεις του Bach, του Beethoven, του Chopin, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι και της Πλάτωνος.

Δεν ξέρω αν όντως επρόκειτο για ένα παιχνίδι με τις μνήμες, εγώ πάντως το εξέλαβα σαν ένα καλειδοσκόπιο της νεότερης σύγχρονης ιστορίας και σαν μια μηδενιστική ματιά πάνω στην αναπόφευκτη κατάρρευση των παγκόσμιων πολιτιστικών αξιών. Γι' αυτό και ανατρίχιασα σύγκορμος, δηλώνοντας φαν τους και πρόθυμος να βοηθήσω ώστε να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και στην Ελλάδα! Το ιδεώδες θα ήταν οι Αραμπάς να ανοίξουν τις επερχόμενες συναυλίες της Λένας Πλάτωνος στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών κα μακάρι να γινόταν εφικτό κάτι τέτοιο!

Αμέσως μετά την παρέμβαση των Αραμπάς στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, δεύτερος "επίσημος" καλλιτέχνης μετά τον Elektronik Meditation, ήταν ο Luup - κατά κόσμον Στέλιος Ρωμαλιάδης.

Με τη Σοφία Ευκλείδου στο τσέλο και τον Λευτέρη Μουμτζή στα αγγλόφωνα τραγούδια, στην κιθάρα και στο κοντραμπάσο, ο Luup αυτοπροσώπως έπαιξε φλάουτο και μας πήγε ένα τριπαριστό ταξίδι στη βρετανική επαρχία του Μεσαίωνα!

Ο Ρωμαλιάδης είναι ένας τζίνιους καλλιτέχνης, σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα, αλλά με δύο δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει από γαλλική και αμερικανική εταιρεία αντίστοιχα, κερδίζοντας airplay σε πολλούς underground ραδιοφωνικούς σταθμούς του εξωτερικού. Υπ' όψιν ότι την Παρασκευή αυτή θα παίξω στο clipartradio και συνθέσεις του Luup, αφού ναι μεν ο ίδιος μου χάρισε το δεύτερο άλμπουμ του, εγώ όμως αισθάνθηκα την ανάγκη να το αγοράσω και σε συλλεκτικό βινύλιο!

Το όνομα του συγκροτήματος Van Der Graaf Generator δε λέει και πολλά πράγματα στον πολύ κόσμο, μου εξομολογήθηκε λίγο απογοητευμένος - και με το δίκιο του - ο Luup. Εμένα, πάλι, οι τρεις πρώτοι τους δίσκοι κοσμούν τη δισκοθήκη μου εδώ και πολλά χρόνια, δε θα φανταζόμουν όμως ότι ο Βρετανός κ. David Jackson που παίζει σαξόφωνο στα άλμπουμς του Luup είναι το ιδρυτικό μέλος του θρυλικού progressive-rock συγκροτήματος μαζί με τον Peter Hammill μια φορά κι ένα καιρό! Κοίτα να δεις τι γίνεται στον κόσμο!

Μόλις έφτασε από τη θεατρική πρόβα της και η κυρία Στέλα Φυρογένη για να συμπράξει με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στην ανάγνωση των τριών τελευταίων κεφαλαίων της Φόνισσας του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη!

Μην πεις πολλά πράγματα για μένα στον πρόλογο σου, μου ζήτησε ο πάντα σεμνός Αλκίνοος, τονίζοντας ότι κανονικά θα έπρεπε να μιλήσω με τις ώρες γι' αυτά πού'χει κάνει η Φυρογένη στο τραγούδι και στο θέατρο!

Δεν είχα δει τη σύμπραξη του Αλκίνοου με τη Μαρία Φαραντούρη στη Φόνισσα, πέρσι το καλοκαίρι, στο αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, αυτό που παρακολούθησα πάντως χθες με τη Φυρογένη, με εντυπωσίασε πάρα πολύ!

Η Στέλα ζωντάνεψε κυριολεκτικά μπροστά μας με την ερμηνεία της τη Φραγκογιαννού, όση ώρα κεντούσαν, τόσο ο Παύλος Μιχαηλίδης και ο Φώτης Σιώτας με τα έγχορδα τους, όσο και ο Αλκίνοος με τις λούπες και τα φωνητικά του! Ένα αριστούργημα ήταν το κομμάτι αυτό της συμμετοχής του Αλκίνοου στο Loop Festival!

Στο δεύτερο σύντομο μέρος του προγράμματος του, ο Αλκίνοος τραγούδησε - πάντα με την τεχνική του looping - πέντε τραγούδια: δύο δικά του, από ένα της Λένας Πλάτωνος και του Ορφέα Περίδη και ένα κυπριακό παραδοσιακό.

Τελικά πανταχού παρούσα είναι η Λένα μεταξύ των νέων προοδευτικών μουσικών κι εδώ δεν αναφέρομαι στον Αλκίνοο που κοντεύει να συμπληρώσει 20ετία στο ελληνικό τραγούδι! Ο Αλκίνοος, πάντως, παρουσίασε χθες βράδυ το πιο ψυχεδελικό καρυωτακικό Βράδυ που έχω ακούσει, λουπάροντας όλα τα μέρη του τραγουδιού για ηλεκτρική κιθάρα και όχι μόνο!

Ο Αλκίνοος είναι ένας ορίτζιναλ σταρ, όχι με την έννοια της αμερικανιάς, την εμπορική και ισοπεδωτική, αλλά μ' αυτήν του αστεριού, ενός αστεριού αυτόφωτου και ολόφωτου που η λάμψη του διαχέεται παντού, ακόμη κι αν o ίδιος κάθεται κρυμμένος στην άκρη του stage!

Πίσω στα καμαρίνια ήταν απαραίτητη μία φωτογραφία με το συγκρότημα Stelafi σε απαρτία, δηλαδή με τον Λευτέρη Μουμτζή, τη Στέλα Φυρογένη και τον Ανδρέα Τραχωνίτη.

Και λίγο αργότερα, η Σοφία με τον Λευτέρη λικνίζονταν στους ρυθμούς ενός ψυχεδελίζοντος συγκοπτόμενου τσιφτετελιού, καθώς ο Αλκίνοος τραγουδούσε τους Τρεις καλογήρους Κρητικούς (και τρεις απ' τ' Άγιον Όρος)!

Η κυρία που βλέπετε στη photo με τον Αλκίνοο είναι η δασκάλα του από το...νηπιαγωγείο! Συγκινητικό, αν σκεφτεί κανείς πως όποτε δίνει συναυλίες ο τραγουδοποιός στη γενέτειρα του, εκείνη πάντα πηγαίνει για να τον καμαρώσει!

Και μία photo bosko - Αλκίνοου, αμέσως μετά το τέλος του προγράμματος του.

Είχα μιαν ανησυχία για το κλείσιμο της πρώτης βραδυάς του Loop Festival, αφού θεωρούσα κάπως δύσκολο να "μπει" το κοινό στον κόσμο των Soundspecies μετά τον Παπαδιαμάντη, τον Καρυωτάκη και την παράδοση του λουπαδόρου Αλκίνοου.

Εδώ ο Oliver, ο ένας εκ των Λονδρέζων αδερφών Keene, παίζει ηλεκτρική κιθάρα, γνωστοποιώντας μας πως η μουσική των Soundspecies δεν είναι αμιγώς ηλεκτρονική!

Τελικά το κοινό όχι μόνο εντάχθηκε στο ηχητικό σύμπαν των Soundspecies, αλλά είχαν φύγει όσοι είχαν έρθει αποκλειστικά για τον Αλκίνοο και τους άλλους συμμετέχοντες του φεστιβάλ, με αποτέλεσμα όλοι οι υπόλοιποι θεατές να ξεσαλώσουν με τη χορευτική μουσική των Άγγλων. Κάποια στιγμή μάλιστα ανέβηκαν κι έπαιξαν μαζί τους ο βιολιστής Παύλος Μιχαηλίδης και ο φλαουτίστας Luup-Στέλιος Ρωμαλιάδης!

Τα συγχαρητήρια μου για τη στάση σας να ακούτε πραγματικά μουσική, ένιωσα την ανάγκη να πω στο κυπριακό κοινό από μικροφώνου και το ίδιο έκανε αμέσως μετά και ο Μουμτζής!

Και φτάνουμε στη σημερινή μέρα, όπου πριν λίγες ώρες έσκασε μύτη και η τρομερή Αγγλίδα καλλιτέχνιδα Bunty, η οποία εμφανίζεται απόψε στο Loop Festival. Μουρλοκομείο και νομίζω θα κολλήσουμε άψογα οι δυο μας! Αλλά κάτι πρέπει να κάνω πια μ' αυτά τα μαλλιά μου που ξαναμακραίνουν και μοιάζω με μπάτσο από σήριαλ του Φώσκολου...Fuck, που θά'λεγε και η Bunty!

Η οποία Bunty είναι μοναδική, καταπληκτική performer, κάτι μεταξύ Bjork, Kate Bush και Joni Mitchell! Θα τη δω απόψε επί σκηνής και θα μεταφέρω τις εντυπώσεις μου, όπως και απ' όλη τη δεύτερη και τελευταία βραδυά του Loop Festival. Τώρα σας αφήνω, η Bunty κοιμάται μέσα, δεδομένου ότι πέταξε νύχτα από την Αγγλία για Κύπρο, ενώ έξω στήνεται τρελό μπάρμπεκιου με άπαντες τους συμμετέχοντες του φεστιβάλ! Τα ξαναλέμε αργότερα!

η-multi-ethnic-λευκωσία-η-πρόβα-των-soundspecies-και-το-στρες-της-διοργάνωσης

2012-01-03T13:56:00.007+02:00

Το ασιατικό delivery κάνει θραύση στην Κύπρο - καμία σχέση με τις πίτσες και τα σουβλάκια που συνηθίζουμε εμείς οι Ελλαδίτες, όπως θα σχολίαζε και ένας Κύπριος, να παραγγέλνουμε. Πριν από λίγη ώρα μάλιστα, βολτάροντας στα σοκάκια της πανέμορφης παλιάς Λευκωσίας, λίγα μέτρα παραπέρα από την Πύλη της Αμμοχώστου, πέτυχα μία Βιετναμέζα και μία Φιλιππινέζα - τις ρώτησα, εξ ου και γνωρίζω την εθνικότητα τους - να συνομιλούν σε άπταιστα κυπριακά, απ' τα οποία εννοείται πως δεν καταλάβαινα γρυ!

Το σκηνικό για την αποψινή πρώτη του Loop Festival είναι στημένο και η προπώληση των εισιτηρίων ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ωστόσο, είναι πολλοί αυτοί που τηλεφωνούν για να ρωτήσουν πότε θα τραγουδήσει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, νομίζοντας πως πρόκειται για δική του συναυλία. Σε όσους διαβάζουν και βρίσκονται στην Κύπρο, συστήνω ανεπιφύλακτα να τιμήσουν και την αυριανή δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, στην οποία θα εμφανιστούν ο Μπάμπης Παπαδόπουλος και οι Sancho 003! Προσωπικά, εκτιμώ πολύ τον Μπάμπη και ανυπομονώ να παρακολουθήσω το πρόγραμμα του, αποκλειστικά βασισμένο στις λούπες και επομένως διαφορετικό από τον τελευταίο του δίσκο με τα διασκευασμένα ρεμπέτικα. Επίσης, αύριο θα εμφανιστεί και η Bunty από το Μπράιτον της Αγγλίας, μία εξαιρετική μουσικός και visual artist, που μοιάζει με ηρωίδα παιδικού παραμυθιού, όπως με πληροφόρησαν τα παιδιά εδώ.

Αυτό που άκουσα πάντως από τους Soundspecies, στην πρόβα τους, με εντυπωσίασε! Αναφέρομαι κυρίως στις πολλές αφρικανικές επιρροές που εμπεριέχονται στην ηλεκτρονική μουσική τους, δημιουργώντας μία χορευτική και βαθυά ατμοσφαιρική διάθεση! Soundspecies είναι τα αδέρφια Henry και Oliver Keen από το Λονδίνο, που την τελευταία 5ετία έχουν εμφανιστεί στο σημαντικό διάσημο φεστιβάλ του Glastonbury, αλλά και στην Ισπανία, στην Τουρκία και στην Κύπρο. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ από την ανεξάρτητη BurntProgress και δεδομένης της έλλειψης διανομής του στην Ελλάδα, λέω να το προμηθευτώ για να σας το γνωρίσω μέσα από τις εκπομπές μου στο clipArtRadio! Απόψε ο Oliver και ο Henry θα παίξουν δεύτεροι μετά το πολυαναμενόμενο σόου του Αλκίνοου και αμέσως μετά θ' ανέβουν στο stage ο Στέλιος-Luup με τον Λευτέρη και τη Σοφία προτού κλείσει ο Γιάννης Αναστασάκης Μαρίνος με το προσωπικό του project Elektronik Meditation!

Όσο για τον Ανδρέα Τραχωνίτη, τον έτερο διοργανωτή του Loop Festival, μου θυμίζει απίστευτα...εμένα: αγχωμένος στα πρόθυρα της νεύρωσης, ευθυνόφοβος ή, σωστότερα, υπεύθυνος άνθρωπος χωρίς να χάνει ταυτόχρονα το χιούμορ του και την ευχάριστη διάθεση του. Καλά θα πάει, παίδες, μην αγχώνεστε! Εδώ δεν αγχώνομαι εγώ που θα πρέπει να βγω στη σκηνή και να προλογίσω ένα σωρό καλλιτέχνες! Θα την παλέψουμε, θα περάσουμε υπέροχα και ύστερα οι τυχεροί που θα παρακολουθήσουν το διήμερο θα το συζητάνε για καιρό! Ανταπόκριση από την πρεμιέρα του Loop Festival θα αναρτήσω αργά το βράδυ ή αύριο το πρωί!

η-άφιξη-στην-κύπρο-οι-πρόβες-και-οι-ετοιμασίες-για-την-αυριανή-πρεμιέρα-του-loop-festival

2012-01-02T19:29:00.013+02:00

Αγαπώ πολύ τα αεροδρόμια όσο κι αν θα ευχόμουν να ανακαλυφθεί επειγόντως ο διακτινισμός ώστε να γλιτώνω την υπερβολική έκκριση αδρεναλίνης κατά την απογείωση των αεροπλάνων. Σήμερα έφτασα αρκετά νωρίτερα στο Ελευθέριος Βενιζέλος και χαζολόγησα, γυρνώντας το σχεδόν απ' άκρη σ' άκρη. Η μνήμη γύρισε στην εφηβεία, πριν από ακριβώς 20 χρόνια, τότε που μαστουρώναμε σα μαλακισμένα και πηγαίναμε και την αράζαμε στο παλιό αεροδρόμιο, το Ελληνικό, νομίζοντας πως θα τριπάρουμε με τις αναχωρήσεις και τις αφίξεις των αεροσκαφών.

Τα αεροδρόμια πιστεύω ότι είναι το μοναδικό ευρέως αναλώσιμο είδος πολιτισμού και πολυπολιτισμικότητας. Σίγουρα στο Ελευθέριος Βενιζέλος δε θα συναντήσεις τάγματα φραγκισκανών μοναχών ή αλαλάζοντες Βουδιστές, όπως μού'χε συμβεί κάποτε στο Ντε Γκωλ του Παρισιού, στους διαδρόμους του όμως δεν υφέρπει κανένας φυλετικός ή κοινωνικός ρατσισμός, αν υποτεθεί πως η θέση σε ένα αεροπλάνο προϋποθέτει και μία στοιχειώδη οικονομική επιφάνεια.

Στην πτήση προς Λάρνακα συνταξιδέψαμε με τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Χρήστο Θηβαίο, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Παύλο Παυλίδη, τον Θύμιο Παπαδόπουλο, τον Βαγγέλη Λάππα, τη Σοφία Ευκλείδη κ.α. Όχι όλοι για τον ίδιο σκοπό - ο Μικρούτσικος με τον Θηβαίο, λόγου χάριν, παίζουν στην Αγιά'ναπα και ο Παυλίδης με τη μπάντα του σε άλλη πόλη της Κύπρου. Λογικό ήταν να μου περάσει η μαύρη σκέψη πως αν δώσει ο διάολος και πέσει τ' αεροπλάνο, θα θρηνήσει απίστευτα το ελληνικό έντεχνο τραγούδι. Πιές καμιά μπίρα να κουλάρεις, μου πρότεινε ο Χρήστος. Μπα, έχω τα xanax γι' αυτό το λόγο, του απάντησα! Και η αήθεια είναι πως έχοντας καιρό να μπω σε αεροπλάνο, έκανα την καρδιά μου πέτρα και μπήκα, έχοντας καταναλώσει ένα ταβόρ απ' το σπίτι και ένα δυομισάρι xanax λίγο πριν μπουν μπροστά οι μηχανές. Κατόπιν, ήπια και δυο μπουκάλια κρασί και αυτή τη στιγμή δε θυμάμαι απολύτως τίποτα απ' την πτήση. Μόνο τον Αλκίνοο με τον ηχολήπτη του, τον Λάππα, να γελάνε στα πίσω καθίσματα θυμάμαι, βλέποντας με προφανώς να φέρομαι ως πρεζάκι. Η ευχάριστη παρουσία της γλυκιάς τσελίστριας Σοφίας Ευκλείδη υπήρξε καταπραϋντική για το στρες μου, παρ' όλο που μόλις πριν λίγο...ξεμαστούρωσα. Φτάσαμε, λοιπόν, στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη της Λευκωσίας, όπου θα διεξαχθεί το διήμερο Loop Festival, αύριο και μεθαύριο, και πέσαμε πάνω σε φίλους αγαπημένους! Ο Λευτέρης Μουμτζής με τα μακρυά μαλλιά, τα φουλάρια και τα στενά σακάκια του μοιάζει με μέλος των Wishbone Ash ή των Emerson, Lake & Palmer στην Κύπρο του 21ου αι. Μιλάμε για έναν νέο άνθρωπο που ζει και ανασαίνει από και για την τέχνη της μουσικής, φτιάχνοντας κατά καιρούς διάφορα projects, συμπράττοντας με ένα σωρό μουσικούς Έλληνες, Κύπριους και Άγγλους και στήνοντας ωραία πράγματα, σαν και το Loop Festival - το συγκεκριμένο μαζί με τον Ανδρέα Τραχωνίτη. Που βρίσκεις και αγοράζεις τέτοια χίπικα σακάκια; τον ρώτησα! Αν σ' αρέσει τόσο, θα σ' το χαρίσω, μου πρότεινε ο Λευτέρης, γεγονός που με χαροποίησε, μια και έχω αποφασίσει να ξαναμακρύνω τα μαλλιά μου. Λίγο πριν ξεκινήσει την πρόβα του ο Αλκίνοος στο θέατρο, χάρηκα που είδα μετά από καιρό και την τραγουδοποιό Στέλλα Χρίστου. Ακόμη θυμάμαι εκείνη τη βραδυά στην οικία μου πέρσι τέτοιον καιρό, όταν η Στέλλα μας έπαιξε κάποια από τα τραγούδια της, παρουσία μάλιστα της Λένας Πλάτωνος!

Αυτή τη στιγμή γράφω από το σπίτι του Λευτέρη, από τον υπολογιστή του γραφείου του, όσο εκείνος μέσα, στο διπλανό δωμάτιο, με τον Στέλιο Ρωμαλιάδη, δηλαδή τον Luup, και την Ευκλείδη προβάρουν το αυτοσχεδιαστικό folk υλικό τους.

Προηγουμένως, ο Luup προθυμοποιήθηκε να μας ψήσει στο φούρνο μερικές ωραιότατες κυπριακές πίτες με χαλούμι! Μας αρέσει το...κάψιμο, απεφάνθη στη συνέχεια πάντα ο Luup και τόσο ο Λευτέρης, όσο και η Σοφία, δέχτηκαν να ποζάρουν μαζί του ως τρόφιμοι ψυχιατρείου ή μάλλον παρωδίας ψυχιατρείου.

Εκτιμώ πολύ το πως αντιλαμβάνονται την τέχνη της μουσικής αυτά τα παιδιά. Ο ήχος του τσέλου της Σοφίας, του φλάουτου του Luup και της φωνής του Λευτέρη είναι το καλύτερο αντίδοτο για τη θρησκευτική κλάψα των Τούρκων ιμάμηδων που πέφτει πάνω από την πόλη της Λευκωσίας, από τη μεριά των κατεχόμενων, κάνοντας την στα μάτια μου μία γυναίκα τεράστια, παχυά, βιασμένη, ηρωίδα του Τρελού του Κώστα Βάρναλη: Σε ποιο χαρέμι να παχαίνει στα μαξιλάρια ξαπλωμένη μασώντας τη μαστίχα...
Η παρουσία του Αλκίνοου, εδώ με τον Βαγγέλη Λάππα μεσ' στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, προηγουμένως υπήρξε επίσης καταπραϋντική, πόσω μάλλον που ο φίλος τραγουδοποιός δεσμεύτηκε να λουπάρει πάνω στη φωνή μου, όση ώρα θα τον παρουσιάζω στο κοινό. Θυμηθήκαμε και το προπέρσινο ταξίδι μας στο Βερολίνο, τότε πού'χε πρωτοπαρουσιάσει τα συμφωνικά έργα του μεσ' στο κτήριο της Φιλαρμονικής. Από αύριο το τρέξιμο θά'ναι εντονότερο για όλους μας. Ας πω κι εγώ στο σημείο αυτό πως χθες βράδυ ξενύχτισα στο facebook με αποτέλεσμα να έρθω εδώ με...μισά κείμενα, τα οποία και θα προσπαθήσω να ολοκληρώσω το πρωί. Θα επανέλθω με το review της πρώτης μέρας του Loop Festival.

ο-bosko-ακολούθησε-το-facebook-και-αναχωρεί-για-το-loop-festival-της-λευκωσίας

2012-01-02T00:34:00.002+02:00

Πάει, έγινε κι αυτό! Ήμουν από τους τελευταίους που δεν είχαν ανοίξει λογαριασμούς με το facebook, όχι για άλλο λόγο, αλλά για να μην παραμελήσω το blog που διατηρώ από τα τέλη του 2007. Χθες, πρωτοχρονιά του 2012 και πρωτομηνιά, ο κύβος ερρίφθη και ο bosko joined facebook! Μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι, επί ενάμισι χρόνο, παραινέσεις της φίλης μου, Μάιρας Λιούγκου, για να κάνω κι εγώ το δικό μου facebook ώστε νά'χουμε αμεσότερη επικοινωνία. Μην ξεχάσω και τον Μιχάλη Τρανουδάκη, ο οποίος προχθές μού το ξεκαθάρισε: Άπαξ και πήρες εκπομπή στο www.clipartradio.gr θα κάνεις οπωσδήποτε λογαριασμό στο facebook, δε γίνεται νά'σαι απ' έξω εσύ! Καλά, βρε παιδιά, μη βαράτε...Ορίστε, άνοιξα κι εγώ το δικό μου facebook, τι καταλάβατε; Εσείς, τίποτα, τι να καταλάβετε άλλωστε; Εγώ μόνο αισθάνομαι ήδη σαν junkie του internet κι έχω αγχωθεί με το ποιούς θά'χω φίλους ή το πως θα φτιάξω το προφίλ μου. Τέλος πάντων, ήδη συνομίλησα με τη Λένα - ναι, το facebook περίμενα για να μιλήσω με τη Λένα - και λοιπούς φίλους, γνώριμους από το blog εδώ και χρόνια. Σκοπεύω να το μεταχειριστώ ως link με το blog μου και τίποτα περισσότερο, επί της παρούσης τουλάχιστον! Σε λίγες ώρες αναχωρώ για την Κύπρο, όπου εκεί δεν ξέρω τι χρόνο θά'χω για να μπαίνω σε blog και facebook, ούτε ποια κατάσταση θα επικρατεί γενικώς με τη διαδικτυακή σύνδεση. Με βρίσκετε με τ' όνομα Antonis Bosko κι αν θέλετε, κάντε με φίλο και μένα τον μοναχικό και ακοινώνητο τύπο. Αν πάλι δε θέλετε, στα αρχίδια μας κι εμάς, Ανδρέας Ταρνανάς, που έλεγε κι ένας καλός φίλος και συνάδελφος! Καλή αρχή, λοιπόν, μού εύχομαι μαζί με Καλή παραμονή και πάμε τώρα στα της Κύπρου!

Από τον περασμένο Νοέμβριο, ο Κύπριος φίλος μουσικός Λευτέρης Μουμτζής, ιθύνων νους των J. Kriste Master of Disguise και μέλος των Trio Tekke και των Stelafi, μου έκανε την τιμητική πρόταση να είμαι εγώ ο παρουσιαστής του Loop Festival της Λευκωσίας, που ξεκινάει αύριο, 3 Ιανουαρίου, και θα διαρκέσει δύο μέρες. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ underground μουσικού προσανατολισμού, στο οποίο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους αξιόλογοι...λουπαδόροι και γενικώς πειραματικοί ή πειραματιστές καλλιτέχνες από Ελλάδα, Κύπρο και Αγγλία. Μεταξύ αυτών, οι Λονδρέζοι Soundspacies, οι Raven's Arm, ο Sancho 003 και οι πολυμελείς Luup, που πολύ μου αρέσει αυτό που κάνουν, καθώς και οι πιο γνωστοί Αλκίνοος Ιωαννίδης και Μπάμπης Παπαδόπουλος. Ο Αλκίνοος, μάλιστα, ξέρω ότι θα παρουσιάσει το ίδιο πρόγραμμα μ' αυτό του περασμένου καλοκαιριού, στο οποίο η Μαρία Φαραντούρη διάβαζε Παπαδιαμάντη κι εκείνος τη συνόδευε, πειράζοντας ή, σωστότερα, παίζοντας με διάφορα μυστήρια μουσικά όργανα! Πιστεύω, θα είναι υπέροχο αυτό το ταξίδι στην Κύπρο που με έχει φτιάξει πολύ ψυχολογικά και μου χαρίζει και θετικά vibes στο ξεκίνημα ακριβώς της καινούργιας χρονιάς! Θα τα λέμε από δω και πλέον από το facebook με αναρτήσεις καθημερινών reviews και φυσικά φωτογραφιών! Να περνάμε όλοι καλά!

2012

2012-01-01T00:29:00.002+02:00

Η χρονιά η δωδεκάτη

στην καμπούρα του σακάτη

εφορτώθη ασφαλώς

και μας πέφτει ο φαλλός

Ανδρέας Κάβλος

2011-bosko-greatest-hits

2011-12-31T12:18:00.005+02:00

Το 2011 φεύγει σε λίγες ώρες, επομένως είναι ότι πρέπει για να σταχυολογήσω τώρα τα προσωπικά μου...greatest hits, δηλαδή τις καλύτερες στιγμές που έζησα και τις δραστηριότητες που έκανα καθ' όλη τη διάρκεια του!

Στο Νο 1 βρίσκεται φυσικά το ντοκιμαντέρ μου για την ηθοποιό και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου. Δεν είμαι σίγουρος αν θα προχωρούσα στην υλοποίηση του σε περίπτωση που όλα πήγαιναν καλά με το ΕΚΚ και τους άλλους κρατικούς οικονομικούς - ενισχυτικούς παράγοντες. Θέλω να πω ότι κανονικά θα έγραφα το σενάριο, θα το κατέθετα σε κάποιον απ' αυτούς τους μηχανισμούς και μετά θα περίμενα την έγκριση ή την απόρριψη του. Τώρα που κανείς δεν έχει να περιμένει τίποτα από πουθενά, το πράγμα προχώρησε πιο γρήγορα, αβίαστα και, παραδόξως, ομόψυχα! Ευχαριστώ τον συνεργάτη μου, Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, για εκείνη τη μέρα που συναντηθήκαμε τυχαία στο κέντρο και με ταρακούνησε: Τι κάνεις; μού'χε πει, είναι δυνατόν εσύ να μη σκέφτεσαι καινούργιο project; Το project αυτό, λοιπόν, ήταν το πορτραίτο της Γώγου που σχεδίαζα από το 2006. Σε λίγες εβδομάδες κλείστηκε το συνεργείο, αναζήτησα τους κατάλληλους ανθρώπους - συνδετικούς κρίκους με τη μακαρίτισσα, έστησα τις δραματοποιημένες σκηνές με την αγαπημένη Λουκία Μιχαλοπούλου και ακόμη δεν έχουμε τελειώσει! Ένα πολύ ευχάριστο νέο που μεταφέρω εδώ τώρα για πρώτη φορά είναι ότι πριν από ένα μήνα περίπου είχα μία κρούση από την ΕΡΤ για υποβολή του σεναριακού σχεδιάσματος του ντοκιμαντέρ και πιθανή χρηματοδότηση του! Ευχαριστώ όλους τους φίλους που στάθηκαν δίπλα μου στην πραγμάτωση της καινούργιας ταινίας μου, τον σκηνοθέτη Γιώργο Κορδέλλα - άνθρωπο κλειδί στη ζωή της Γώγου, για τη βοήθεια του, όπως και τον συνθέτη Βαγγέλη Φάμπα για την πρόταση συμπαραγωγής με την εταιρεία του, Massive Prod. Μου έκαναν πολύ καλό, από ψυχολογικής άποψης κυρίως, όλα τα στάδια κατασκευής αυτού του ντοκιμαντέρ και νομίζω πως πάντα θα ανατρέχω στην όλη φάση με χαμόγελα νοσταλγίας και συγκίνησης! Επιφυλάσσομαι για την πρεμιέρα του μέσα στη χρονιά που έρχεται και εύχομαι νά'ναι καλοτάξιδο! Διαβάστε εδώ εν τω μεταξύ δύο σχετικά άρθρα που δημοσιεύθηκαν ήδη: http://www.epohi.gr/portal/politismos/music/10795-%CE%9C%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9A%CE%95%CE%A3-%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%95%CE%99%CE%A3 (από την εφημερίδα Η Εποχή) και http://www.ithacanews.gr/index.php option=com_content&task=view&id=6578&Itemid=29 (από το site www.ithacanews.gr).

Στο Νο 2 βρίσκεται η γνωριμία μου με τη θρυλική Marianne Faithfull και η μικρή συνέντευξη που μου παραχώρησε κατά τη διάρκεια της συναυλίας της στη Ρόδο, την οποία άνοιξε ο φίλος τραγουδοποιός λόλεκ! Καμιά φορά ξανακούω την κασέτα με την ηχογραφημένη συνομιλία μας και η μνήμη επιστρέφει όχι τόσο σε εκείνο το φανταστικό τριήμερο στη Ρόδο, όσο στην εφηβεία μου και στα βινύλια της, στο Sister morphine και στο As tears go by. Ευχαριστώ τον λόλεκ πάνω απ' όλους που μου πρότεινε να κινηματογραφήσω την εμφάνιση του πριν απ' αυτήν της Faithfull, τον διοργανωτή Δημήτρη Μίχαλο για τη φιλοξενία, την Κατερίνα, τον Κώστα, τους Δημήτρηδες και τον Θανάση για την ωραία παρέα μας!

Το Νο 3 είναι του Ζέπου, του γατούλη που γεννήθηκε στην αυλή μου τον περασμένο Ιούνιο και που όπως όλα δείχνουν κατάφερε να με κάνει...μπαμπά του! Αυτά είναι! Άλλοι έχουν παιδιά στα 37 τους, εγώ έχω γατιά, πολύ λιγότερες ευθύνες με άλλα λόγια. Κόντεψα να τον χάσω τον Ζέπο πάνω στο άνθος της ηλικίας του από αδίστακτους φονιάδες ζώων, αλλά ευτυχώς ανάρρωσε γρήγορα και επί της παρούσης απολαμβάνει χάδια και σπιτική θαλπωρή. Με τη νέα χρονιά θα πάει σούμπιτος για στείρωση, εφόσον οι γάτες - ως γνωστόν - είναι πολύοιστρα ζώα και αυτόν θέλω να τον κρατήσω, χωρίς άγχος να εξαφανιστεί μιαν ωραία πρωΐα ή να μού'ρχεται κάθε τρεις και λίγο με "κατεβασμένη" μούρη απ' τους γατοκαυγάδες!

Στο Νο 4 βρίσκεται το ταξίδι μου στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας με τη φίλη και συνάδελφο Λιάνα Μαλανδρενιώτη, προκειμένου να καλύψουμε δημοσιογραφικά τη συναυλία του Roger Waters των Pink Floyd! Παρ' όλα τα ευτράπελα που μας συνέβησαν, όπως τη θέαση...μισής συναυλίας, λόγω κακών χειρισμών της διοργανώτριας εταιρείας, το συγκεκριμένο σύντομο οδοιπορικό στα Βαλκάνια με έφτιαξε πολύ ψυχολογικά! Αναφέρομαι βέβαια στην οικονομική κρίση που ακριβώς τότε χτύπησε και τη δική μου πόρτα. Το λάτρεψα το Ζάγκρεμπ, θα ήθελα να το επισκεφτώ ξανά με την πρώτη ευκαιρία και εννοείται πως πέρασα καλά με τους καινούργιους φίλους που έκανα στο ταξίδι!

Στο Νο 5, τέλος, ανήκει η εκπομπή μου στο clipartradio που έκανε πρεμιέρα μόλις χθες βράδυ με φίλους αγαπημένους να οργιάζουν την ίδια στιγμή στο blog και στο chat room του σταθμού! Γέλασα πολύ τη νύχτα που μας πέρασε και τα στάδια προετοιμασίας και παραγωγής της νέας ιντερνετικής εκπομπής αποτέλεσαν ακόμη μία ευχάριστη διαδικασία για μένα. Κι αφού έμεινε ευχαριστημένο όλο το μεταμεσονύχτιο ακροατήριο μου έχω κάθε λόγο νά'μαι εξίσου ευχαριστημένος κι εγώ, όσο και αγχωμένος για τα καλύτερα του μέλλοντος! Στα bosko' s greatest hits του 2011 θα έβαζα ακόμη την ένταξη μου στη συντακτική ομάδα του περιοδικού fagazine που εκδίδει ο φίλος Γιώργος Τσιτιρίδης - πάλι καλά που το έντυπο σκίζει, διαφορετικά φοβάμαι ότι θ' άρχιζε να εκδίδεται ο ίδιος ο Γιώργος για να το εκδώσει...Και μπορώ να πω τώρα ότι δεδομένης της αγάπης μου προς όλες τις πληθυσμιακές μειονότητες και της αποστροφής μου στην αποστροφή των πολλών να σκοτώνουν το διαφορετικό - που έλεγε και ο Νικόλας Άσιμος -, ο Τσιτιρίδης και το fagazine μου έδωσαν πραγματικά την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και να συνομιλήσω με σπάνια παραδείσια πουλιά, τα οποία ανέκαθεν ασκούσαν γοητεία πάνω μου, πολύ περισσότερο απ' τον Α ή Β διάσημο τραγουδιστή - καλλιτέχνη. Το 2011, ακόμη, ανήκει εν μέρει και στους πρώην διαδικτυακούς ορκισμένους εχθρούς μου, τη Λίνα Σωπιάδου και τον Κώστα Τόμπορη, που έχουμε γίνει πλέον οι καλύτεροι φίλοι και μιλάμε πέντε φορές τη μέρα στο τηλέφωνο. Όποτε δε βρισκόμαστε δηλαδή στην οικία τους, συνήθως μαζί με τον Θρασύβουλο, για να τα κάνουμε όλα πουτάνα! Ο Κώστας και η Λίνα έφτασαν ήδη στην Πορτογαλία, όπου σε λίγες μέρες θα τους παντρέψει ο Έλληνας πρέσβης μέσα στο προξενείο μας στη Λισαβόνα! Σε ότι αφορά, τώρα, τα άσχημα του 2011, ευτυχώς αυτά δεν ήταν πολλά, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο, αν υποτεθεί πως όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει για τα καλά το χάλι της χώρας που ζούμε: ανεργία, μιζέρια, κοινωνικός και φυλετικός ρατσισμός, απαξίωση της πολιτικής ζωής και των πολιτικών, φτώχεια, απελπισία. Ζητώ συγνώμη αν στενοχώρησα ή πλήγωσα κάποιους ανθρώπους μεσ' στο 2011, αλλά ας γίνει κατανοητό πως φίλος ουσιαστικός δε μπορείς να είσαι με όλους τους ανθρώπους, ούτε να ικανοποιείς τις ψυχολογικές ανάγκες - απαιτήσεις τους. Εύχομαι μία ευτυχισμένη καινούργια χρονιά με Υγεία, Αγάπη και λεφτά - ναι, χρειάζονται κι αυτά, έστω και ελάχιστα πλέον. Και δανειζόμενος τον τίτλο ενός post από το blog του φίλου mhulot ετοιμάζομαι να βγω σε μπαλκόνι και να φωνάξω κι εγώ: Άντε γαμήσου 2011!

πρεμιέρα-για-τα-άσματα-και-μιάσματα-σήμερα-τα-μεσάνυχτα-στο-clipartradio

2011-12-30T15:14:00.005+02:00

Στην εκπνοή του 2011 και συγκεκριμένα με την είσοδο στην τελευταία μέρα του έτους, τα Άσματα και Μιάσματα κάνουν τη διαδικτυακή ραδιοφωνική τους πρεμιέρα στο Clip Art Radio. Ευχαριστώ τον Βάσο Γεώργα και τον Μιχάλη Τρανουδάκη για την πρόσκληση που μου έκαναν να ενταχθώ στο δημιουργικό team του εν λόγω διαδικτυακού ραδιοφώνου! Κάθε Παρασκευή, λοιπόν, θα τα λέμε με μουσικές επιλογές μου - ξένες ως επί το πλείστον - και για δύο ώρες, από τις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα μέχρι τις 2 τα ξημερώματα του Σαββάτου! Ομολογώ ότι είμαι ιδιαίτερα αγχωμένος για την αποψινή πρώτη εκπομπή, όχι για το ρεπερτόριο και τις επιλογές μου γενικότερα, αλλά για το θέμα της διαδικτυακής σύνδεσης. Θα το πάρεις γρήγορα το κολάι, μου είπε όμως ο φίλος μου ο Τρανουδάκης και με καθησύχασε! Επομένως, συγχωρέστε μου τα ενδεχόμενα λάθη στην αποψινή πρεμιέρα και συντονιστείτε στις 12 το βράδυ στη διεύθυνση www.clipartradio.gr Τώρα, σε ότι αφορά τα κομμάτια που θα σας παίξω, ενημερωτικά λέω πως, μεταξύ πολλών άλλων, θ' ακουστούν η Marissa Nadler, η Charlotte Gainsbourg, ο Rufus Wainwright, οι Belle & Sebastian, οι Blonde Redhead, αλλά και οι Your Hand In Mine, ο Μανώλης Αγγελάκης και οι Electric Litany! Καλή αρχή σε μένα και καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν!

* στο μεταξύ, επισκεφθείτε και το chat room του σταθμού, ώστε να επικοινωνούμε καθ' όλη τη διάρκεια της εκπομπής! Αυτή την ώρα, πάντως, επικρατεί μεγάλη...κίνηση!

η-λουκία-ρικάκη-στο-μεγάλο-ταξίδι

2011-12-30T14:00:00.003+02:00

Σύσσωμος ο κινηματογραφικός κόσμος της χώρας απέδωσε πριν από λίγη ώρα το ύστατο χαίρε στη Λουκία Ρικάκη, που έφυγε την περασμένη Τετάρτη σε ηλικία μόλις 50 ετών. Ο Ναός του Αγίου Χαραλάμπους γέμισε από σκυθρωπά πρόσωπα και γοερά κλάματα. Ο Ξανθόπουλος, ο Παπαστάθης, ο Μπακογιαννόπουλος, ο Μαζωμένος, η Αγγελίδη, ο Καβουκίδης, ο Νιάρχος, ο Βαλλιανάτος, ο Άκης Σακελλαρίου, ο Χάρης Παπαδόπουλος, κριτικοί κινηματογράφου, μέλη του ΕΚΚ και της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, περίμεναν υπομονετικά στη σειρά για να φιλήσουν τελευταία φορά τη Λουκία πάνω από το τζάμι του νεκροκρέβατου της. Ομολογώ ότι δεν έχω αντικρίσει ποτέ ξανά τόσο όμορφο πρόσωπο σε ένα άψυχο πλέον σώμα. Η Λουκία κηδεύεται αυτήν την ώρα με τα γυαλάκια της, αυτά με τον χαρακτηριστικό ροζ σκελετό και μ' ένα αιματώχρουν πρόσωπο. Θα έλεγε κανείς ότι όλο της το αίμα, άχρηστο τώρα για τη λειτουργία των ζωτικών οργάνων, πήγε και κάθισε στο πρόσωπο της για να απαλύνει κάπως τη σκληρότητα του θανάτου.

Η Λουκία δεν ήθελε πομπώδη τη νεκρική τελετή της. Τα είχε ετοιμάσει όλα με κάθε λεπτομέρεια, γνωρίζοντας το αναπόφευκτο βιολογικό τέλος της, σα να έστηνε τη sequence ακόμη μίας ταινίας της. Μόνο δυο λόγια ακούστηκαν από τον συντετριμμένο αδερφό της και τον σύντροφο της, Νίκο Νικολαΐδη, κατόπιν δικής της επιθυμίας. Μεταξύ αυτών, στίχοι του Μανώλη Αναγνωστάκη και μια συγκινητική επιστολή "προς νέους δημιουργούς" που είχε συντάξει η ίδια μόλις πριν μερικές εβδομάδες. Στην έξοδο του ναού η μητέρα της, η Αθηνά, η Σιδηρά Κυρία της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής, εντυπωσιακά ψύχραιμη, όχι απλώς να δέχεται, μα περισσότερο να προσφέρει εκείνη αγκαλιές σε όλους όσοι αποχαιρετούσαν με δάκρυα στα μάτια το παιδί της. Ένα πνιγμένο "Κουράγιο" μπόρεσα να πω του αδερφού της, που λάτρευε η Λουκία. Τη θυμάμαι να μου μιλάει με περηφάνια γι' αυτόν που ζει στην Αμερική και διαπρέπει ως μουσικοσυνθέτης. Έτσι το θέλησε η μαύρη μοίρα, ένα ολοζώντανο και δημιουργικό πλάσμα να λιώσει σαν το κερί, εξ αιτίας του όγκου που φύτρωσε σε τέτοιο σημείο του εγκεφάλου ώστε να μην ήταν καν εφικτό το χειρουργείο...Στο καλό, Λουκία! Άνθρωποι σαν και σένα ζουν αιωνίως μέσω της μνήμης!

γιαννάτου-καρλαύτη-τριανόν-29.12.2011-με-kurt-weill-χατζιδάκι-και-τραγούδια-του-κόσμου

2011-12-30T00:57:00.003+02:00

Η Σαβίνα Γιαννάτου είναι η πιο κατάλληλη ερμηνεύτρια των τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι που διαθέτουμε σήμερα! Την ακούς να τραγουδάει Τ' άλογο τ' άλογο Ομέρ Βρυώνη από τα Παράλογα με τη φωνή της να υποδύεται πότε τον Σαββόπουλο και πότε τη Μελίνα! Καμία άλλη δε μπορεί να τραγουδήσει Τα παιδιά κάτω στον κάμπο και στα κλειστά μάτια του θεατή-ακροατή να μεταμορφωθεί σε ένα απ' αυτά τα διαβολεμένα αναρχικά παιδιά που κοροϊδεύουν τον παπά και πετσοκόβουν τα κεφάλια των αστών! Αν μάλιστα περάσεις νύχτα από την οδό Αθηνάς θα την ακούσεις κρυμμένη μεσ' στις σκοτεινές γωνιές της κλειστής κρεαταγοράς να τραγουδάει με πάθος την περιπέτεια της με τρεις δολοφόνους - αστυνόμους που κοιμούνται νηστικοί!

Η χθεσινή συναυλία στο Τριανόν, ένα 24ωρο μετά απ' αυτήν της Κωχ και της Πλάτωνος, έφτασε και περίσσεψε για να κλείσει όμορφα, από μουσικής άποψης τουλάχιστον, το 2011. Το πρόγραμμα της Σαβίνας με την εξαίσια πιανίστα Ευγενία Καρλαύτη είναι γνωστό πια και ένα μεγάλο μέρος του είχα παρακολουθήσει πριν λίγες εβδομάδες στο Half Note: τραγούδια από την Αρμενία, την Παλαιστίνη, το Ισραήλ, την Κορσική, αλλά και το Terra ca nun senti της μεγάλης Rosa Balistreri. Έκπληξη αποτέλεσε χθες βράδυ η τραγουδιστική και πιανιστική προσέγγιση των δύο γυναικών στο Alabama Song του Kurt Weill ή μάλλον τώρα κατάλαβα γιατί η Σαβίνα άκουγε πολύ για ένα φεγγάρι τα, κατά Marianne Faithfull, τραγούδια του Brecht! Μοιραία έγινε η σύγκριση μέσα μου: η δαιμονομάχος Marianne τα ερμήνευσε μια φορά κι ένα καιρό ως αυθεντική απόκληρη, κυνηγημένη από ένα ενδεχομένως διαχρονικό ναζιστικό καθεστώς. Η Σαβίνα πολύ απλά έγινε ηθοποιός που ανέλαβε να αποδώσει ένα μονόπρακτο λούμπεν δράμα μέσα σε τρία-τέσσερα λεπτά. Εν συνεχεία, όταν η Καρλαύτη μας πήγε στη Nebraska του 1932 μόνο και μόνο για να τραγουδήσει το θρυλικό Willow weep for me της Ann Ronell και να αυτοσχεδιάσει, το χρονικό πισωγύρισμα τέθηκε ως αιτούμενο και ως συνθήκη αναπόφευκτη. Ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα μεσολάβησε για να μεταφερθούμε στην αρχαία Ελλάδα και ν' ακούσουμε την ερωτική επίκληση της Σαπφούς στη Γογγύλα. Κι από ΄κει στην Αθήνα του 1948, στο Θέατρο Τέχνης και στο πιο προκλητικό και jazzy Χάρτινο το φεγγαράκι που παίχθηκε τελευταία μπροστά σε κοινό! Θερμά συγχαρητήρια και μία υπόκλιση εκ μέρους μου, αφού ο χρόνος πίεζε και δε μπόρεσα να δω την άλλη υπόκλιση, της Σαβίνας Γιαννάτου και της Ευγενίας Καρλαύτη, μετά το τέλος της συναυλίας τους.

στην-αύρα-της-λουκίας-ρικάκη

2011-12-29T13:36:00.002+02:00

Τη Λουκία Ρικάκη τη γνώρισα προσωπικά το 2002 στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Είχε δει το ντοκιμαντέρ για τη Νταντωνάκη στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Την επόμενη, με ειδοποίησαν πως ζήτησε να με δει. Πήγα, λοιπόν, σ' ένα γραφείο, όπου με περίμενε, αυτή, η οποία βρισκόταν εκεί ως παράγοντας κι εγώ ομολογώ ότι τότε τουλάχιστον δε συμπαθούσα καθόλου τους παράγοντες. Προτιμούσα να κάνω παρέα στα φεστιβάλ με μουσάτους τύπους που κυκλοφορούσαν ακόμη με ταγάρι και μπουκάλια ούζο. Κάτι έχεις εσύ, μού'χε πει εκεί η Λουκία, κι οφείλουμε όλοι στον χώρο να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη σου! Την ευχαρίστησα, ανταλλάξαμε άλλες πέντε-έξι τυπικότητες κι έφυγα. Δε γίναμε ποτέ φίλοι, κολλητοί- που λένε, αλλά όποτε τη συναντούσα να τριγυρίζει στα Εξάρχεια με το μηχανάκι της πάντα θα στεκόμασταν και θα τα λέγαμε. Πριν από ένα χρόνο και κάτι ξανασυναντηθήκαμε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας του Σταύρου του Ιωάννου. Μου μίλησε και πάλι με πολύ κολακευτικά λόγια για το κουνδουρικό ντοκιμαντέρ, παρ' όλο που ήμασταν ανταγωνιστές στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Θυμάμαι τα γέλια στο πρωινό γεύμα του ξενοδοχείου και την αστεία φωτογραφία που βγάλαμε, την οποία η Λουκία ανάρτησε στο facebook της. Έκτοτε, αναπτύξαμε μία ζεστή ηλεκτρονική αλληλογραφία. Τη διαβάζω τώρα και αδυνατώ να πιστέψω πως ο άνθρωπος που μιλούσα μαζί του δεν είναι πια εν ζωή...Αρχές του 2011 ο κοινός φίλος Λευτέρης Ξανθόπουλος - αν θυμάμαι καλά - μου μετέφερε την άσχημη είδηση: η Λουκία Ρικάκη διαγνώστηκε με καρκίνο στο κεφάλι. Σε προχωρημένο στάδιο κιόλας, συνεπώς μη αναστρέψιμη κατάσταση. Την παρακολουθούσαμε όλοι να διαχειρίζεται την αρρώστια με τρόπο χιουμοριστικό, καλλιτεχνικό και ποιητικίζοντα. Ροζ συννεφάκι αποκαλούσε τον όγκο που φύτρωσε σαν σπόρος θανάτου στο κρανίο της και την πήρε πρόωρα από κοντά μας. Πρόωρα, γιατί η Λουκία ήταν μόνο 50 ετών και άφηνε το ένα project για να πιάσει το άλλο. Δεν θα απαριθμήσω το έργο της, ούτε θα κάνω κριτική αποτίμηση της ποιότητας και της ποσότητας του. Αν σε μένα θα λείψει κάτι από τη Λουκία, αυτό είναι το χαμόγελο της και το κέφι της για ζωή. Η έντονη κοινωνική δραστηριότητα της και η ευαισθησία της για τις μειονότητες και το διαφορετικό, τα ευπαθή παιδιά και τους οικονομικούς μετανάστες. Δεν ξέρω αν θα πετάξω ή θα κρατήσω την αλληλογραφία μας - άλλωστε, ο κατάλογος του κινητού μου και η παλιά ατζέντα μου ακόμη περιέχουν τηλέφωνα ανθρώπων που δεν είναι πια ανάμεσα μας. Κάποιοι έσπευσαν να γράψουν στο διαδίκτυο ότι με το χαμό της Λουκίας το κακό τρίτωσε και άρα 'ξορκίστηκε, αναφερόμενοι φυσικά στον επίσης πρόωρο θάνατο των άλλων δύο κοριτσιών του ελληνικού κινηματογράφου, της Φρίντας Λιάππα και της Τόνιας Μαρκετάκη. Αλήθεια είναι αυτό, λες και μια κατάρα βαραίνει τις γυναίκες σκηνοθέτιδες αυτού του τόπου. Στην αύρα της Λουκίας που από χθες το μεσημέρι σκορπίστηκε σε δισεκατομμύρια σωματίδια στην ατμόσφαιρα φωνάζουμε από μέσα μας ότι δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ, με την ελπίδα να μας ακούσει και να χαμογελάσει πάλι. Στο γαμημένο 2011 λέμε απλώς να πάει στα τσακίδια για τον πόνο που μας έδωσε αφειδώς καθ' όλη τη διάρκεια του...

κωχ-πλάτωνος-τριανόν-28.12.2011-έλα-βράδυ-αγαπημένο-σαν-δέσμη-από-τριαντάφυλλα

2011-12-29T01:43:00.009+02:00

...για τη Μαρίζα Κωχ και τη Λένα Πλάτωνος

τον Βασίλη Ρακόπουλο και τον Γιάννη Παλαμίδα

χθες στο Τριανόν που γέμισε από κόσμο

για ν' ακούσει δύο διακριτικά ρεσιτάλ

κιθάρα - φωνή και πιάνο - φωνή

με τη Διπλή βάρδια, το Βράδυ,

τη Μπαλάντα του καλού τεχνίτη, το Μόνο,

τα Κεριά, το Ζεϊμπέκικο για σένα,

αλλά και τον Peter Gabriel και τους Pink Floyd

μπλεγμένους με το Αλίμονο και τον Δωρητή σώματος του Παλαμίδα.

Στο τέλος, η Λουκία Μιχαλοπούλου έδωσε ένα τρυφερό φιλί

στην Πλάτωνος, όσο ο Νίκος Κούνδουρος μιλούσε περιχαρής για

την έκβαση των γυρισμάτων της νέας ταινίας του.

Όμορφη βραδυά, ζεστά χειροκροτήματα, αγάπη στα καμαρίνια,

καλή μουσική και καλοί μουσικοί.

Μακάρι να επαναληφθεί!

R.I.P. ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ (1961 - 2011)

2011-12-28T16:02:00.001+02:00

Καλό ταξίδι, Λουκία...

Απίστευτο...

απόψε-η-κοινή-συναυλία-της-μαρίζας-κωχ-&-της-λένας-πλάτωνος-στο-τριανόν

2011-12-28T00:07:00.012+02:00

Όλα είναι έτοιμα για την αποψινή κοινή συναυλία της Μαρίζας Κωχ και της Λένας Πλάτωνος στο κινηματοθέατρο Τριανόν επί της Κοδριγκτώνος. Η πρόβα και η κατάληξη της πριν από λίγες ώρες στην οικία της Πλάτωνος περισσότερο θύμισε οικογενειακή γιορτή παρά μια απλή μουσική σύμπραξη. Ο Λεωνίδας, ο άνθρωπος που με νύχια και με δόντια κυριολεκτικά κρατάει τον ιστορικό κινηματογράφο του κέντρου, δήλωσε περιχαρής με τις κρατήσεις και τη ζήτηση των εισιτηρίων. Οι δύο κυρίες μού ζήτησαν να προλογίσω εγώ τη συναυλία τους, μάλλον λόγω...κουμπαριάς και κατ' εξαίρεσιν, εφόσον ο πλέον αρμόδιος Γιώργος Μονεμβασίτης έχει αναλάβει αυτό το ρόλο για όλες τις εκδηλώσεις του Τριανόν. Δεν ξέρω ακόμη αν θα το κάνω, καθώς δεν έχω ετοιμάσει κανένα κείμενο. Χωρίς να αποκαλύψω τις εκπλήξεις του προγράμματος, οι οποίες θα προκύψουν όταν ο Γιάννης Παλαμίδας αντικαταστήσει την Πλάτωνος στο πιάνο, ενημερωτικά λέω ότι στο πρώτο μέρος θα βγουν η Μαρίζα Κωχ και ο Βασίλης Ρακόπουλος. Συγκεκριμένα, η Μαρίζα θα ερμηνεύσει δικά της τραγούδια, πειραγμένα από τον κιθαριστή Ρακόπουλο, τα οποία θα καλύψουν τη δισκογραφία της από το 1973 μέχρι το 2010 (Μια στο καρφί και μια στο πέταλο, Δεν είναι αυτή ζωή, Η μπαλάντα του καλού τεχνίτη, Έλα βράδυ αγαπημένο, Διπλή βάρδια, Για έναν έρωτα ζω κ.α.) Αμέσως μετά, η Λένα στο πιάνο με τον Γιάννη στο τραγούδι θα παρουσιάσουν κομμάτια από τους Κύκλους Καρυωτάκη και Καβάφη, Μάσκες Ηλίου, Το σπάσιμο των πάγων και Ημερολόγια. Παρεμπιπτόντως, πρώτη φορά άκουσα κατ' ιδίαν, για πιάνο - φωνή, τη Δέησις και τα Κεριά από τον Κύκλο Καβάφη της Πλάτωνος και πραγματικά έπαθα πλάκα! Κανονικό λιντ, ουδεμία σχέση με το ηλεκτρονικό ηχητικό περίβλημα που υπάρχει στις ηχογραφήσεις του cd! Πάντως, το ανέκδοτο της χθεσινής βραδυάς κατέφτασε με το που είπα ότι ο Λεωνίδας ζήτησε τίτλους για τα ρεσιτάλ της Μαρίζας και της Λένας, προκειμένου να μοιραστεί στο κοινό κάποιο πρόγραμμα. Το δικό μου θα λέγεται "Σα δέσμη από τριαντάφυλλα" είπε η Λένα! Το δικό μου "Εδώ μπροστά στην αγορά" έκανε η Μαρίζα! Μα, δεν κολλάει, βρε Μαρίζα, η αγορά με τα ποιητικά τριαντάφυλλα, πετάχτηκα εγώ! Και λέει τη φοβερή ατάκα η Μαρίζα και μας έστειλε όλους: Δεν πειράζει, θά'ναι τριαντάφυλλα από τη...λαϊκή! Ωραία θα περάσουμε απόψε στο Τριανόν! Στις 21.00 ακριβώς να είστε εκεί! Εισιτήρια θα πωλούνται προς 12 ευρώ και 10 το φοιτητικό!

R.I.P. ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ (1943 - 2011)

2011-12-27T13:47:00.002+02:00

Είναι μια μεγάλη απώλεια για τα ελληνικά γράμματα στην εκπνοή ενός επάρατου έτους...Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, από ανακοπή καρδιάς, στα 68 του χρόνια, ανήμερα των Χριστουγέννων. Θυμάμαι ακόμη την ασκητική φιγούρα του στην κηδεία του φίλου του, του στιχουργού Ηλία Κατσούλη πριν από δύο χρόνια στο Κάτω Λουτρό Κορινθίας. Ήταν κοντοχωριανοί, άλλωστε, με τον Κατσούλη - στο βιογραφικό του ο Χιόνης σημείωνε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια ζούσε στο Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, ασχολούμενος με τη γεωργία και την ποίηση. Αυτός, ένα πρώην παιδί των λουλουδιών που σπούδασε στο Άμστερνταμ ιταλική φιλολογία και από το 1967 έως το ΄92 πλανήθηκε σε χώρες της βόρειας Ευρώπης. Ο Αργύρης Χιόνης αφήνει σημαντικό έργο πίσω του, δεκαπέντε ποιητικές συλλογές, πεζογραφήματα και θεατρικά έργα. Επίσης, στίχους για τραγούδια, με γνωστότερο το σουρεαλιστικό Ωραίο καλοκαίρι του που μελοποίησαν οι Κατσιμιχαίοι το 1992 με τη συμμετοχή του ερμηνευτή Πασχάλη Αρβανιτίδη. Κάθομαι τώρα και σκέφτομαι την ιστορία που μού'χε αφηγηθεί η κοινή μας φίλη, ποιήτρια Μαρία Λαγγουρέλη, για την ατυχία που τον είχε χτυπήσει πριν αρκετά χρόνια να καεί ολοσχερώς το σπίτι του - ιστορία που τον είχε κάνει στα μάτια μου ήρωα ποιητικής θλιμμένης μπαλάντας του Leonard Cohen. Θυμάμαι ακόμη τη λατρεία που του είχε ο Βασιλικός και τα αφιερώματα του από τη ραδιοφωνική εκπομπή του στον politia FM της Πάτρας με αναγνώσεις ποιημάτων και κειμένων του Αργύρη Χιόνη. Καλό του ταξίδι...Ακολουθεί ένα υπέροχο ποίημα του από την περσινή συλλογή του Ό,τι περιγράφω με περιγράφει (εκδόσεις Γαβριηλίδης):

ΕΛΕΗΣΟΝ ΣΕ

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για νά'χεις

συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.

Έσφαλες όμως πλάθοντας μας

καθ' εικόνα και ομοίωσίν σου,

πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.

Τώρα είσαι μόνος μέσα σ' ένα πλήθος μόνων.

Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.

οι-καλύτεροι-ελληνικοί-δίσκοι-για-το-2011-που-φεύγει

2011-12-26T14:22:00.013+02:00

Φέτος δεν έχει TOP-10 ελληνικής δισκογραφίας για τα Άσματα και Μιάσματα. Ξεχώρισα απλά μερικά άλμπουμ (κάποια είχαν παρουσιαστεί εδώ μέσα στη διάρκεια του 2011 και κάποια όχι, λόγω έλλειψης χρόνου κυρίως), τα οποία με συντρόφευσαν σε ραδιοφωνικές και κατ' ιδίαν ακροάσεις. Με την πεποίθηση ότι τόσο τα συγκεκριμένα άλμπουμ, όσο και οι δημιουργοί τους, επιτέλεσαν κανονική...αιμοδοσία στην αναιμική ελληνική μουσική σκηνή, εν μέσω μίας δισκογραφίας και ενός συστήματος διανομής υπό κατάρρευση, τα παραθέτω ευθύς αμέσως δίχως βαθμολογίες, αστεράκια και σειρά αξιολόγησης.

Η Ηλιοθεραπεία του The Boy - Αλέξανδρου Βούλγαρη, ενός ιδιαίτερα παραγωγικού τραγουδοποιού, ήταν ένα άλμπουμ ζοφερό, ενδεχομένως σκληρό για τον μέσο ακροατή, με στίχους που τσάκισαν κόκαλα και μουσικές που δε δίστασαν να φλερτάρουν ακόμη και με το αμιγώς έντεχνο τραγούδι, "δεμένα" όλα αυτά με μία τολμηρή ενορχηστρωτική άποψη, υπεύθυνη για τη δημιουργία πρωτότυπων punk...ζεϊμπέκικων! Έκδοση της πατρινής ανεξάρτητης εταιρείας Inner Ear.

Το δημιουργικό ντουέτο των MK-O, δηλαδή της Μαρίνας Καναβάκη και του Σωκράτη Παπαχατζή, επέστρεψε μέσα στη χρονιά, που φεύγει σε λίγες μέρες, με το cd Blues for the White Nigger, από την εταιρεία Puzzlemusik του Χρήστου Αλεξόπουλου. Δώδεκα instrumental κομμάτια με στοιχεία ambient, jazz, funk, electro-pop και disco, φιλτραρισμένα μέσα από την κλασική μουσική παιδεία και τον καλλιτεχνικό οίστρο των δύο δημιουργών!

Κινητήρια δύναμη των Illegal Operation και συνθέτης δύο αγαπημένων δίσκων (Σταματίνα - Hitchhyke και Δύσκολες μέρες - Sirius), ο Μανώλης Αγγελάκης κυκλοφόρησε την τρίτη εργασία του με τίτλο Τι κάνουν οι σκιές τη νύχτα από την Inner Ear. Ένας εξαιρετικός χαμηλότονος και ατμοσφαιρικός δίσκος, που σε μένα θύμισε το θρηνητικό Tonight's the night του Neil Young και σε άλλους - δικαιωματικά - τον Tom Waits σα να παίζει μοιρολόγια με τη μπάντα του! Άρτια ενορχήστρωση και ηχοληψία με τους δυνατούς στίχους του Χ. Κανελλόπουλου στα κομμάτια Ο Ταξιδιώτης και Ο Μετανάστης.

Ο Αχινός του λόλεκ - Γιάννη Αναγνωστάτου από το label Εξώστης της Inner Ear σηματοδότησε το πέρασμα του τραγουδοποιού στον ελληνικό στίχο, αλλά και την καλλιτεχνική ενηλικίωση του με τραγούδια απαλλαγμένα από το folk ακουστικό ύφος του ντεμπούτου του, Alone, και προσανατολισμένα σε πιο underground ηχητικά μονοπάτια! Τα κομμάτια Αχινός, Δεν αρκεί, Καλλιτέχνης και η μελοποίηση στα Κεριά του Καβάφη πιστεύω πως έχουν ήδη καταχωρηθεί στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού!
Δεν ξέρω κατά πόσο ο Σιδεροκόφτης των Stelafi μπορεί να θεωρηθεί ελληνικός δίσκος, εφόσον κυκλοφόρησε από ανεξάρτητη κυπριακή εταιρεία (Λουβάνα Δίσκοι), σίγουρα πάντως αποτελεί μία ρηξικέλευθη καλλιτεχνική πρόταση στους κόλπους ενός πειραματικού pop τραγουδιού με ηλεκτρικά, ηλεκτρονικά και κλασικά στοιχεία, καθώς και υπερρεαλιστικούς στίχους. Stelafi είναι η Στέλα Φυρογένη, ο Λευτέρης Μουμτζής και ο Ανδρέας Τραχωνίτης. Το βρίσκετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση louvana.com.cy

Το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ των Your Hand In Mine - Μάνος Μυλωνάκης και Γιώργος Παπαδόπουλος - με τίτλο The Garden Novels, κυκλοφόρησε επίσης από την Inner Ear και περιείχε ένα τραγούδι και οχτώ οργανικά θέματα. Χωρίς να φτάνει την αισθητική πληρότητα του ντεμπούτου τους, του Every night dreams, το The Garden Novels θυμίζει λιγάκι την...Ελβετία: τόσο ωραίο και με τέτοια ηδύτητα δηλαδή στις μελωδίες του, που σχεδόν σε μπουχτίζει από το τρίτο track στη ροή του cd! Λίγο παρακάτω ευτυχώς ακολουθεί το A boy and the birds, ένα πολύ όμορφο instrumental, που δικαίως χαρακτήρισε το άλμπουμ στο σύνολο του!

Πολυαναμενόμενος ήταν ακόμη ο Ελάχιστος εαυτός του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο δίσκος που σηματοδότησε τη συνεργασία του κορυφαίου Λαρισαίου τραγουδοποιού με την ανεξάρτητη Inner Ear. Έντονη πειραματική διάθεση, στίχοι υψηλού επιπέδου, η γνώριμη ψυχεδελίζουσα ανάγνωση της δημώδους παράδοσης από τον δημιουργό, αλλά και δύο εξαιρετικά τραγούδια, κομμένα και ραμμένα για τη φωνή του Ορφέα Περίδη (Ανταρκτική και Ομίχλη). Καθοριστική και η συμβολή του πνευστού Ανδρέα Πολυζωγόπουλου στη σύσταση ενός cinematic jazzy κλίματος!

Και κλείνω με το δεύτερο άλμπουμ των Misuse, το April, που κυκλοφόρησε μεσ' στον Δεκέμβρη, πριν λίγες εβδομάδες. Μου αρέσει πολύ αυτό το cd, παρ' όλο που το έχω ακούσει τρεις φορές όλες κι όλες απ' την αρχή ως το τέλος του. Αίσθηση μου είναι πως διαθέτει πολύ πιο ισχυρές μελωδικές βάσεις από το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, που ήταν σαφώς πιο χαοτικό, και πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το soundtrack μιας πειραματικής μεγάλου μήκους ταινίας. Τα μέρη P/8 και R/ dear hunter φανερώνουν πως ένα από τα καλύτερα, διεθνώς θα τολμούσα να πω, post-rock άλμπουμς, απ' την άποψη της παραγωγής και του περιεχομένου τους, κυκλοφόρησαν από μία μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, την Puzzlemusik σε σύμπραξη με τη Spinalonga Records. Τους Misuse αποτελούν ο Κώστας Στεργίου, ο Λευτέρης Βολάνης, ο Σταύρος Μαραγκός, ο Δημήτρης Πατσάρος και ο Nid.

* εκτός από τους παραπάνω οχτώ ελληνικούς δίσκους, με την επιφύλαξη του ότι έμειναν εκτός και κάποιες άλλες αξιόλογες δουλειές, από το χώρο της pop, του έντεχνου και του λαϊκού τραγουδιού, θα ξεχώριζα την υπερπαραγωγή Re-Be της Αλέξιας, τη Γκέμμα του Παναγιώτη Μπούσαλη, το προσωπικό άλμπουμ Έχω ένα σχέδιο του συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη με συγκεντρωμένες μουσικές και τραγούδια του από το θέατρο, καθώς και το προϊόν της ολοκληρωμένης συνεργασίας της ερμηνεύτριας Μάρθας Φριντζήλα με τον τραγουδοποιό Θέμο Σκανδάμη - το τελευταίο, έχοντας το ακούσει μόνο από τη ζωντανή παρουσίαση του. Και του χρόνου!

άγια-νύχτα-σε-προσπέκτους

2011-12-25T20:03:00.001+02:00

Άγια Νύχτα σε προσπέκτους

να διαλέξουμε με χαρά

χίλια χρώματα και στολίδια

Κάθε χρόνο νέα και ίδια

Σε μιαν αγορά γιορτινή

Όλα έχουν μια τιμή

Δέκα κάνει ο αδερφός μου

Κι άλλα τρία ο διπλανός

Πέντε ακόμα μήπως γιορτάσω

Κι άλλα τόσα για να χορτάσω

Τον εαυτό μου ξεπουλώ

Και σιγοτραγουδώ

Η ψυχή μου φτερουγίζει-

τι φανταχτερή εποχή!-

Κι ας μην ξέρει κανείς τι ζητάει

Λίγη αγάπη; Μα ναι, δεν χρωστάει

Με το χρήμα τα πάντα ξοφλάει

Και το χρόνο κι αυτούς που αγαπάει

Νοικιασμένη μου ζωή

Τι φοβερή παροχή!

Η ψυχή μου φτερουγίζει

Μοιάζουν όλα τόσο καλά,

μα κάπου, κάποιος μόνος λυγάει

Για ένα βλέμμα σου πόσο διψάει

Κάπου ο πόλεμος κυβερνάει

Το παιδί κάπου κλαίει και πεινάει

Πες μου πού να βρω τη χαρά

Αν το παιδί δεν γελά

Άγια Νύχτα σε προσπέκτους

Λίγο πριν το νέο έτος

Τρέξε-τρέξε δεν θα προφτάσεις

Τρέχει ο χρόνος πώς να τον φτάσεις

Τρέχει-τρέχει κι η ζωή

Κι είναι στ΄αλήθεια πικρή...

* ίσως το πραγματικό νόημα της χριστουγεννιάτικης Άγιας Νύχτας, όπως το συνέλαβε η στιχουργός Γεωργία Βεληβασάκη και το ενορχήστρωσε ο συνθέτης Κώστας Αθυρίδης. Μια πολύ καλή στιγμή για το ντουέτο των GAIA και μια ανέκδοτη ηχογράφηση τους, που στέλνεται ως δώρο αυτές τις μέρες.

χριστούγεννα-2011

2011-12-25T10:02:00.004+02:00

...με ένα πολύ καλό αντιμουσχουρικό βίντεο που έφτιαξε ο filtig και που από πέρσι ήθελα να αναρτήσω!

Καλές γιορτές σε όλους!

δέκα-λέξεις

2011-12-24T23:20:00.005+02:00

Ένα μυστήριο πράγμα, με τον ερμηνευτή και τραγουδοποιό Γιώργη Χριστοδούλου είμαστε στενοί φίλοι εδώ και μία 10ετία, βρισκόμαστε κατά μέσο όρο δέκα φορές όλο το χρόνο, μα μέσα σ' αυτές τις δέκα μέρες θα συμπεριλαμβάνονται πάντα τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Έτσι, ενώ άλλοι περνάνε τέτοιες μέρες με τους δικούς τους ή βγαίνουν έξω να διασκεδάσουν, εμείς ξεμένουμε στην πόλη σαν τις καλαμιές στον κάμπο ή σαν αδειούχοι τρόφιμοι ψυχιατρείου. Αιτία γι' αυτό είναι, πιστεύω, η όχι και τόσο μεγάλη υπόληψη που αποδίδουμε στο θεσμό της οικογένειας τόσο ο Γιώργης, όσο κι εγώ, ο καθένας για προσωπικούς του λόγους. Αν φας μόνος σου αύριο, πες μου να φάμε παρέα, τον ακούω να μου λέει κάθε χρόνο παραμονή Χριστουγέννων και συγκινούμαι βαθύτατα, δεδομένου ότι καλώς ή κακώς την επόμενη μέρα περνάω λίγες ώρες κι εγώ γύρω από ένα τραπέζι με τους δικούς μου.

Μου τηλεφώνησε τ' απόγευμα ο Γιώργης, άρτι αφιχθείς από την Ισπανία, όπου το cd του σκίζει κυριολεκτικά, ενώ αρχίζουν να τον αναγνωρίζουν στο δρόμο οι περαστικοί της Βαρκελόνης και της Μαδρίτης. Εδώ έχεις χάσει επεισόδια, του είπα, αναφερόμενος φυσικά στη φτώχεια μας, στο μαύρο χάλι μας, στο κλείσιμο των δισκάδικων και στην ολική κατάρρευση της δισκογραφίας.

Είχα το άγχος, επίσης, του λαβωμένου Ζέπου, που επέστρεψε σπίτι με εμφανή τον απόηχο του κακού που τον βρήκε: διάρροια, ακεφιά, αλλά ευτυχώς όχι και άρνηση για τροφή. Μού'χει κάνει μεγάλη εντύπωση που το ζώο δεν ξεκολλάει από πάνω μου. Πάω σε άλλο δωμάτιο και αρχίζει το γατίσιο κλάμα του, γυρίζω, ανεβαίνει στα πόδια μου και ηρεμεί ο ταλαίπωρος.

Θα πρέπει για τις επόμενες τρεις μέρες να του κάνω ενέσεις με φάρμακο, πράγμα που δε γουστάρω καθόλου, εξ ου και απευθύνθηκα σ' ένα καλό μου φίλο γιατρό και φιλόζωο. Γενικώς, πόσο μίζερα είναι κάθε, μα κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα. Τι καλά που θα ήταν να ανήκα κι εγώ σ' αυτούς που στολίζουν τα σπίτια τους, ανάβουν το τζάκι, κοτσάρουν κι ένα cd με Nat King Cole και Presley (αγορασμένο, δώρο ίσως, αλλά σίγουρα όχι από προσφορά εφημερίδας) και καμώνονται πως περνάνε τέλεια ή τουλάχιστον όπως πρέπει και όπως συνηθίζεται. Η ζωή περνάει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία - τελικά είναι πολύ μεγάλος ο Σαββόπουλος! Τά'πε όλα με δέκα λέξεις...

τα-10-σύντομα-παραμύθια-των-stelafi-για-τις-κλειστές-πόρτες-και-τις-ανοιχτές-αγκαλιές

2011-12-24T14:16:00.010+02:00

STELAFI

Ο ΣΙΔΕΡΟΚΟΦΤΗΣ

(ΛΟΥΒΑΝΑ ΔΙΣΚΟΙ)

Ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ μας έρχεται από την Κύπρο, από τη μουσική κολεκτίβα Λουβάνα και από το τρίο των Stelafi, δηλαδή την ηθοποιό και τραγουδίστρια Στέλα Φυρογένη (μουσική, στίχοι, φωνή), τον Ανδρέα Τραχωνίτη (κρουστά, φωνές, programming, ηχοληψία) και τον Λευτέρη Μουμτζή (κιθάρες, μπάσο, μελόντικα, μπουζούκι, programming, φωνές). Τον Μουμτζή τον γνωρίζουμε πλέον ως έναν πολύ δραστήριο μουσικό από το προσωπικό του σχήμα J.Kriste, Master of disguise και τους Trio Tekke. Εδώ, μαζί με τη Φυρογένη συνυπογράφουν συνθετικά και στιχουργικά τα περισσότερα κομμάτια ενός δίσκου, ο οποίος συνολικά θα χαρακτηριζόταν project πειραματικής pop. Επιρροές σαφώς διακρίνει κανείς στη μουσική τους - κι είναι και πολλές -, αυτό όμως που σε κερδίζει είναι η διακριτική σχηματοποίηση των διαφορετικών μουσικών ειδών, από το κλασικό rock μέχρι τη μπόσα-νόβα και την electronica, σε ένα ενιαίο concept, αυτόνομο και πολύ ιδιαίτερο. Υπάρχουν, ας πούμε, η Ευκολία, καθαρόαιμη pop σύνθεση του Μουμτζή που κλείνει με ένα πανέμορφο ποτάμι εγχόρδων για να ακολουθηθεί από την πειραματική μελοποίηση της μετάφρασης του Γιώργου Χειμωνά σε απόσπασμα από τις Βάκχες του Ευριπίδη - ειδικά το κομμάτι αυτό φανερώνει πόσο οι δύο δημιουργοί του, η Στέλα Φυρογένη και ο Ανδρέας Τραχωνίτης συγκεκριμένα, είναι γνώστες των πιο πρωτοποριακών μελοποιήσεων του παρελθόντος σε μεταφρασμένα ή πρωτότυπα αποσπάσματα αρχαίου δράματος. Απ' την άλλη, η ευκολία του Μουμτζή στον ξένο στίχο, δίνει την ευχέρεια σε όλα τα μέλη της ομάδας να φτιάξουν καλοδομημένα αγγλόφωνα τραγούδια (Seven flat-headed bubbles, Lizard Dance) - φόρους τιμής στον πιο θεατράλε Tom Waits, στην ώριμη περίοδο των Nick Cave & The Bad Seeds, χωρίς να μένουν εκτός, όποτε έχουμε ελληνικό λόγο, οι αναφορές στη Λ. Πλάτωνος, στον Ν. Κυπουργό, ακόμη και στο έργο Μαρία Ντολόρες παρελθόν του Δ. Μαραγκόπουλου! Πάντως, κατά υποκειμενική εκτίμηση, καλύτερες στιγμές είναι ο Σιδεροκόφτης, μία αρκετά ιδιόμορφη σύνθεση, και ο Αποχαιρετισμός, το αιρετικό, από στιχουργικής άποψης, νανούρισμα που κλείνει το cd. Εκτός από το τρίο των Stelafi, έπαιξαν ακόμη οι μουσικοί James Adams (τρομπόνι, φωνή), Colin Somervell (κοντραμπάσο), Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Παύλος Μιχαηλίδης (βιολί), Stefan Melovski (κιθάρα) κ.α. Μπορείτε να αναζητήσετε τον Σιδεροκόφτη των Stelafi στο site της ανεξάρτητης εταιρείας τους: www.luvana.com.cy

ντοκιμαντέρ-κατερίνα-γώγου-γύρισμα-VI

2011-12-23T17:29:00.026+02:00

Σήμερα ήταν το τελευταίο γύρισμα με τη Λουκία Μιχαλοπούλου ως Κατερίνα Γώγου και νομίζω πως αμφότεροι θα θυμόμαστε για πολλά χρόνια αυτή τη συνεργασία. Η ίδια μου ζήτησε αντί δώρου τη φωτογραφία αυτή με τη σημείωση Για την Κατερίνα Γώγου & την αποκατάσταση του μαύρου, Δεκέμβριος 2011. Μου αρέσει που η Λουκία είναι άνθρωπος της μνήμης, περισσότερο συναισθηματικός από εγκεφαλικός, όπως κι εγώ, πόσω μάλλον που εδώ μοιάζουμε με το απόλυτο rock couple! Το έργο - για να πάμε και στα του γυρίσματος - τό'χουμε...ξαναδεί: το ραντεβού δόθηκε πρωί-πρωί στο σπίτι του κομμωτή Χρόνη με τον ίδιο, τη Λουκία και τη μακιγιέζ Εύη Ζαφειροπούλου.

Έφτιαξαν την ηθοποιό στα γρήγορα, αφού το κολάι υπήρχε από το προηγούμενο γύρισμα, και αμέσως μετά η Εύη μάζεψε τα εργαλεία της τέχνης της, έτοιμη για τεστάρισμα ενός άλλου ηθοποιού σε μιαν άλλη ταινία που ξεκινάει αυτόν τον καιρό.

Στο εξαρχειώτικο καφέ Ginger Ale, που έχει γίνει το στέκι μας τελευταία, η Λουκία παρατηρούσε το εξώφυλλο της σπάνιας αμερικανικής έκδοσης του Τρία κλικ αριστερά της Γώγου.

Ευτυχώς που διέσωσε ο Γιώργος Κορδέλλας ένα αντίτυπο της πρώτης συλλογής της Γώγου από τις εκδόσεις Night Horn Books του Σαν Φρανσίσκο κι έτσι μπορέσαμε κι εμείς να χρησιμοποιήσουμε το εξώφυλλο στη δραματοποιημένη σκηνή του ντοκιμαντέρ.

Στο νεοκλασικό των εκδόσεων Αιγόκερως αφίχθη και ο Γιώργος Χρονάς στην ώρα του πάντα! Ελλείψει της Εύης και της Ιωάννας, μακιγιέζ χρήστηκε η παραγωγός Τζίνα Πετροπούλου, η μόνη γυναίκα άλλωστε μεταξύ των μελών του κιν/φικού συνεργείου.

Στη μαρτυρία του για τη Γώγου, ο Χρονάς αναφέρθηκε στην πρώτη γνωριμία τους στα καμαρίνια της παράστασης Φιλουμένα Μαρτουράνο με τη Νοταρά, τη Λαμπέτη και τη Λαζαρίδου. Επίσης, στην τελευταία τους, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, μεταφέροντας σε εικόνες όλη την ποιητική του διάθεση από το ύστατο χαίρε. Τη χαρακτήρισε Σπάρτακο υπό την έννοια του μαρτυρίου, μέσα από το οποίο πέρασε για να ασκήσει τη βιωματική τέχνη της. Τέλος, ο Χρονάς παρομοίασε την Κατερίνα Γώγου και τη Φλέρυ Νταντωνάκη με δύο κορίτσια που ξεκίνησαν από το ίδιο σπίτι για να χαθούν σε λαβυρίνθους επικίνδυνους, όσο και δημιουργικούς - το τελευταίο, εννοείται, εγώ του το ζήτησα, γεγονός που ανάγκασε τη Τζίνα να σχολιάσει αμέσως μετά: Εσύ, αγόρι μου, ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ ξανακάνεις μού φαίνεται, μόνο που τώρα θα τ' ονομάσεις "Φλέρυ-Γώγου: Βίοι παράλληλοι"! Μη ρίχνεις ιδέες, πετάχτηκε και ο οπερατέρ Θεοδωρόπουλος με αποτέλεσμα να το ρίξουμε πάλι το μεσημεριάτικο γέλιο μας!

Λίγο πριν αποχωρήσει ο Χρονάς, τα μέλη του συνεργείου τού απέδωσαν τα συγχαρητήρια τους για το Βραβείο Καβάφη, με το οποίο τιμήθηκε πρόσφατα. Η δε Λουκία έσπευσε να δηλώσει τον θαυμασμό της κι εκείνος να ανταποδώσει με αμοιβαιότητα.

Συμπρωταγωνιστής της Λουκίας στην εσωτερική δραματοποιημένη sequence ήταν ο πολυτάλαντος Γιώργος Στριφτάρης, ηθοποιός, φωτογράφος και συνεργάτης στο fagazine του Τσιτιρίδη.

Υποδύθηκε τον άνθρωπο που πρόσφερε κάποτε στην Κατερίνα Γώγου ένα αντίτυπο της συλλογής της, Τρία κλικ αριστερά, ως Three clicks left, μόνο που εκείνη δε συγκινήθηκε ιδιαιτέρως...Πρόκειται για την ιστορία που μού'χε αφηγηθεί ο Αντρέας Παγουλάτος και που είπε μεσ' στο ντοκιμαντέρ και ο αληθινός συμπρωταγωνιστής της Γώγου, ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης.

Εδώ η Τζίνα συνεχίζει να εκτελεί χρέη μακιγιέζ, πουδράροντας τον Στριφτάρη.

Κατόπιν, πριν ξεκινήσουν οι λήψεις, η Τζίνα ζήτησε μια φωτογραφία με τα μέλη του τεχνικού crew, δηλαδή τον ηχολήπτη Γιώργο Πόταγα και τον ηλεκτρολόγο Γιάννη Μαραγκουδάκη! Μεγάλη τιμή του - θα έλεγε ο Μαραγκουδάκης - που η μορφή του αιωρείται αιωνίως πλέον στη μπλογκόσφαιρα μέσω bosko και Ασμάτων & Μιασμάτων!

Τελευταίες λεπτομέρειες πριν πάμε πλάνο και συνεχές προβάρισμα του σεναριακού κειμένου.

Για πρώτη φορά Έλληνας ποιητής μεταφράζεται από τις εκδόσεις Night Horn Books, είπε ο Γιώργος - Βαλαωρίτης στη Λουκία - Γώγου, τονίζοντας στη συνέχεια πως οι κριτικές μιλούν ήδη για ποίηση εφάμιλλη του Άλεν Γκίνζμπεργκ! Το πως αντέδρασε η ποιήτρια θα το δούμε παρακάτω!

Να χαιρετίσουμε πρώτα τον Στριφτάρη που πρέπει να φύγει, καθώς τελείωσε η δική του συμμετοχή. Χρειαζόταν να μοιραστεί μια ζεστή αγκαλιά με τη Λουκία

κι εγώ μαζί τους, βέβαια, περιχαρής που όλα πήγαν ρολόι!

Το γύρισμα παρακολουθούσε και ο φίλος μας, εκδότης και σκηνοθέτης Γιάννης Σολδάτος, εδώ μαζί με τον οπερατέρ Δημήτρη Θεοδωρόπουλο. Αυτό είναι ντοκιμαντέρ, Αντώνιε - σχολίασε εύστοχα ο Σολδάτος - ούτε με Κούνδουρους να μπλέκεις, ούτε να σε κυνηγάνε μετά...Σωστός ο Γιάννης!

Ας περάσουμε τώρα έξω, στη βροχή, συνεχίζοντας την εσωτερική sequence με τη Λουκία-Γώγου να κομματιάζει το Three clicks left και να το γκρεμοτσακίζει απ' το παράθυρο!

Ούτε εμείς να είχαμε φτιάξει το ντεκόρ με τα γκράφιτι στους τοίχους του κτιρίου: Revolution και μάλιστα Queer Revolution, πορείες, διαδηλώσεις και το πιο σουρεαλιστικό Χρόνια Πολλά - Ευτυχισμένο το 1984! Μην ξεχνιόμαστε, όμως, στα Εξάρχεια βρισκόμαστε, είκοσι μέτρα απ' την πλατεία!

Πού'σαι, ρε Θρασύβουλε, με την κλακέτα σου;

Την ώρα που η Λουκία έσκιζε το βιβλίο, ουρλιάζοντας για σάπια θέματα, τόμους μουχλιασμένους, βιβλιοθήκες ύπουλες και λέξεις τσανακογλύφτες, αίσθηση μου είναι τώρα πως όλοι είχαμε ανατριχιάσει σύγκορμοι!

Γιώργο, πρόσεξε μη μπει το boom στο κάδρο, γιατί δεν έχουμε κι άλλα βιβλία να σκίσουμε, όχι τίποτ' άλλο!

Να και η πιο φανατική θαυμάστρια της Λουκίας Μιχαλοπούλου, η blogger ΧΡΙΣΤΙΝΑ, η οποία μού'χε ζητήσει μέσω email να παρακολουθήσει διακριτικά το γύρισμα. Ήρθε, έχασε τον δρόμο, αλλά τον βρήκε τελικά εύκολα, αφού την προσανατόλισαν τα οργισμένα λόγια - κραυγές της Λουκίας, που ακούγονταν μέχρι την πλατεία Εξαρχείων!

Φινάλε με Χρήστο Στέργιογλου, τον πατέρα στον Κυνόδοντα του Λάνθιμου, αλλά κι έναν από τους ερμηνευτές στους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Κέρκυρας του Μάνου Χατζιδάκι. Όχι, δε συμμετέχει και ο Χρήστος στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, τον συνάντησα απλά κατά την επιστροφή της περούκας της Λουκίας στον Χρόνη και την Εύη, οι οποίοι δουλεύουν επίσης σε μια καινούργια ταινία μ' αυτόν πρωταγωνιστή! Καλή επιτυχία στα παιδιά, καλή επιτυχία και σε μένα και τους συνεργάτες μου, αν και ήδη νιώθω ότι μάλλον κάνω το καλύτερο μέχρι τώρα ντοκιμαντέρ μου. Μένει τώρα να κουλάρουμε, να εορτάσουμε την έλευση των βαρετών Χριστουγέννων και του ανούσιου νέου χρόνου - ανούσιου, μια και δε φαίνεται φως στο τούνελ για τίποτα - και, βέβαια, να αφεθούμε στο γλυκόπικρο συναίσθημα των απουσιών γύρω μας.

φόλα-παρτίδα

2011-12-23T00:54:00.005+02:00

Πολύ έχει χαλάσει η διάθεση μου με το θανατικό που έριξαν μεσ' στην ίδια μου την αυλή τα ασυνείδητα κτήνη. Αυτοί είναι κτήνη, εννοείται, γαμώ το σπίτι τους, και όχι τα αθώα γατιά που δεν ενοχλούν κανέναν στην τελική. Χθες ένα από τα αδερφάκια του Ζέπου βρέθηκε νεκρό μεσ' στη βροχή και τη λάσπη. Το πήρα στα χέρια μου, ξύλο κανονικό, κοκαλωμένο, κι αφού το θρήνησα ίδιος με μαθητή του Χριστού που κρατούσε το σώμα του δασκάλου του μετά την Αποκαθήλωση, το έβαλα σε μια σακούλα και το πέταξα στα σκουπίδια. Ένα πλάσμα που το τάιζα με τα χέρια μου εφτά μήνες τώρα κείτονταν άψυχο, πεθαμένο. Ως φαίνεται, όντας το πιο αδύναμο και καχεκτικό απ' όλα τ' άλλα, δε μπόρεσε να αντέξει στο ισχυρό ποντικοφάρμακο. Γιατί, ποντικοφάρμακο τους έριξαν, συμφώνως και με τον γιατρό που ακόμη έχει τον Ζέπο στο ιατρείο του. Τον επισκέφτηκα πάλι χθες και μου είπαν ότι σταμάτησε ο κίτρινος δύσοσμος εμετός του, αλλά εξακολουθεί να έχει αίμα στα κόπρανα. Ωστόσο, τον είδα καρδαμωμένο. Πλάνταξε στα νιαουρίσματα μόλις με μυρίστηκε. Τον έβγαλα απ' το κλουβί, τον πήρα αγκαλιά, πήγα παραμέσα στο ιατρείο και με πήραν τα ζουμιά για το αδερφάκι του που είχε δολοφονηθεί λίγες ώρες πριν. Πόσο καιρό τον έχεις και σε γνωρίζει τόσο πολύ; με ρώτησε ο γιατρός, βλέποντας το γατί ήρεμο και κουλουριασμένο πάνω μου. Το Σάββατο τελικά θα τον πάρω σπίτι, παραμονή Χριστουγέννων, εφόσον ακόμη δέχεται τροφή μόνο υποστηρικτικά. Και μετά, εμβόλια, στείρωση και καθόλου έξω, τουλάχιστον στο Παγκράτι, που φημίζεται για τις...φόλες του. Το ίδιο έκανα και με τον Ζορό, τον άλλο αδερφό του Ζέπου, που στάθηκε πιο τυχερός και το γλίτωσε το φαρμάκωμα. Βγήκα έξω, πήγα, ήρθα κι αυτός κλεισμένος μέσα με τροφή, νερό και την άμμο του. Η μόνη λύση, αφού δεν ήθελα να βρω κι άλλο πτώμα στην αυλή μου...Να βρέξει κι άλλο, πολύ, μέχρι το βράδυ, ασχέτως αν εγώ θα έχω σήμερα ακόμη ένα ημιεξωτερικό γύρισμα. Ίσως έτσι μόνο ξεπλυθεί ο τόπος απ' τα δηλητήρια κι απ' αυτή την απαίσια θανατίλα που μ' έχει ζώσει εδώ και τρεις μέρες.