μικρή-επίδαυρος-κωνσταντίνος-καβάφης-λένα-πλάτωνος-γιάννης-παλαμίδας-η-ανταπόκριση

Επίδαυρος, ξημέρωμα Κυριακής 11 Ιουλίου 2010
Τρίτη ημέρα εδώ στην Επίδαυρο, τέλος της δεύτερης παράστασης με τα τραγούδια σε ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη και η δημιουργός, η Λένα Πλάτωνος, αποθεώθηκε. Μαζί της και ο ερμηνευτής του έργου, ο Γιάννης Παλαμίδας, ο οποίος κατάφερε να αναδείξει την ειρωνία- όχι αποκλειστικά τραγική- της καβαφικής ποίησης μέσα από τις νότες της συνθέτριας. Ο Γιώργος Χρονάς μού τηλεφώνησε χτες το πρωί (ήταν στην πρώτη παράσταση) για να μου πει πόσο συγκλονισμένος είναι από τη δουλειά της Πλάτωνος πάνω στον Ποιητή των Ποιητών. Τον ενημέρωσα πως είχα μια συζήτηση με ένα ζευγάρι γκέι αντρών, που βρήκαν το έργο φοβικό, χωρίς...τσαχπινιά. Αυτό είναι το βλακώδες μοντέλο του γκέι εξ Αγγλίας και Ολλανδίας, σχολίασε ο Χρονάς, που θέλει τον Καβάφη μέρος μιας ροζ χαζοχαρούμενης λογικής. Ή το μοντέλο του απλού φιλότεχνου ακροατή, είπα κι εγώ, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού έχει ταυτίσει τον μελοποιημένο Καβάφη με τσέλα και πιάνα και όχι ηλεκτρονικούς ήχους, rock ποτάμια και punk τινάγματα. Εννοείται πως από τα τσέλα και τα πιάνα έχουν προκύψει αριστουργηματικές μελοποιήσεις στον Καβάφη, ανατρέχοντας στις Μέρες του 1903 από τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι ή στο Μακρυά που μελοποίησαν πιο πρόσφατα η Καλλιόπη Τσουπάκη και ο Μιχάλης Τρανουδάκης με αντίστοιχους ερμηνευτές τη Νένα Βενετσάνου και τον Παντελή Θεοχαρίδη. Της Πλάτωνος όμως η εργασία είναι άλλου κόσμου! Παρακολούθησα και τις δύο παρουσιάσεις του έργου δίπλα της, κρατώντας το χέρι της, μοιραζόμενος την εύλογη αγωνία, όπως και τη σιγουριά της, κοιτάζοντας που και που τον έναστρο νυχτερινό ουρανό της Αργολίδας. Είδα τη Μαρία Φαραντούρη να κλείνει τα μάτια από μυσταγωγία, βυθισμένη στα επιβλητικά και πένθιμα χορωδιακά μέρη της καβαφικής Δέησις. Τον κόσμο που χειροκροτούσε τη Βικτώρια με την είσοδο της στο stage, προτού ανοίξει καν τα χείλη της. Κι ακόμη, τον κόσμο που παλλόταν στο ρυθμό του βιομηχανικού trip hop, μην περιμένοντας πια τους βαρβάρους που έδειξαν προ πολλού το αληθινό τους προσωπείο. Να είναι τυχαίο που πριν από λίγες ώρες, ήταν τέτοιο το χειροκρότημα που ανάγκασε τον Παλαμίδα και τη μπάντα να ξαναβγούν στη σκηνή, παίζοντας το Η Πόλις για δεύτερη φορά; Και βέβαια την αέρινη Σαβίνα Γιαννάτου, η οποία επίσης επανεμφανίστηκε στη σκηνή για να κλείσει τη συναυλία με την Πτήση 201 και το Σαμποτάζ! Ο Καβάφης της Πλάτωνος δεν στοχεύει στο συναίσθημα, αλλά στην απώτερη εγκεφαλική διεργασία του ακροατή. Ας με συγχωρέσει εδώ ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, που χαρακτήρισε το έργο συναισθηματικό και με το παραπάνω μάλιστα!Κατά ένα μέρος, δεν είναι έργο cantabile (τραγουδένιο δηλαδή, όπως θα το ήθελε η αγαπημένη μας Φαραντούρη), αλλά αξιοποιεί -κατά το διεθνώς κοινώς λεγόμενο- το spoken word ιδίωμα. Ο Καβάφης της Πλάτωνος είναι τόσο απελπισμένος υπαρξιακά και ανικανοποίητος ερωτικά που μπροστά του ωχριά ως και ο νιχιλισμός του αυτόχειρα Καρυωτάκη. Ο Παλαμίδας δεν ήρθε στη Μικρή Επίδαυρο για να μας αποδείξει πόσο μεγάλη φωνή διαθέτει μέσα από τα νέα τραγούδια της Πλάτωνος, αλλά για να φορέσει το μαύρο πουκάμισο και να γίνει ο ίδιος ο Καβάφης με σάρκα και οστά και κυρίως με ειρωνία, με μια διάθεση...διαβολής και εντέλει ανατροπής του συμβατικού καβαφικού ερμηνευτικού προτύπου στη χώρα μας, ενίοτε με θυμό, με τσαλάκωμα και βασικά με προσωπική συντριβή. Τον άκουγα να τραγουδάει Εδώ ας σταθώ κι είχα την εντύπωση ότι η μορφή του αναδυόταν από την παύση των ηλεκτρικών ντεσιμπέλ, σαν ένας ναυαγός που τελικά επιζεί μέσα από την πλατωνική Θάλασσα του πρωιού. Ένας άλλος ερμηνευτής απ' αυτόν του πρώτου μέρους που ανέτρεξε στην νιότη του και αποκάλεσε χαριτωμένα τη Σαβίνα Βραζιλιάνα τραγουδίστρια, σαν τραγούδησαν ντουέτο τα Μαγικά μπλού τζίν, το Ραντεβού στην όαση, το Χοντρό μπιζέλι που χορεύει τσιφτετέλι και τους Εμιγκρέδες της Ρουμανίας. Στον Καβάφη, το χιούμορ του Παλαμίδα επί σκηνής έδωσε τη θέση του σε μια στοιβαρότητα, στην προαναφερθείσα ειρωνία, που ούτως ή άλλως εμπεριέχεται αφειδώς στον συγκεκριμένο ποιητικό λόγο, και στο ανθρώπινο άλγος. Πίσω από το μικρό αρχαίο θέατρο, κάπως πιο απόμερα από τα 1.300 άτομα που συνέρρευσαν συνολικά για να παρακολουθήσουν τούτες τις δύο πολυαναμενόμενες συναυλίες, ο Άγγελος Μέντης σαν νονός μύρωσε τη Λένα Πλάτωνος με ροδόνερο,καθώς ο Δημήτρης Παπαϊωάννου πρόλαβε να ανταλλάξει μαζί της δυο λόγια όλο αγάπη, γεμάτα από των ονείρων τη μεταφυσική. Όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν με την Πλάτωνος: ο Γιώργος Χρονάς, η Ντόρα Μπακοπούλου, η Ντόρια Μαρνέρη, η Μαλκίτα Χάγουελ, η Ευσταθία, η Χάρις Ποντίδα από τα Νέα, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου, ο ποιητής Λίνος Ιωαννίδης, η ζωγράφος Καίτη Μαυρομάτη, η Μαρίνα Χατζή και ο Κώστας Σέργης από την ΕΡΑ, ο Δήμαρχος της Επιδαύρου. Μέχρι και ο Γερουλάνος, ο Υπουργός Πολιτισμού, της τηλεφώνησε για να της ευχηθεί καλή επιτυχία. Κρατώ την εικόνα ενός μεσήλικα άντρα με το καθημερινό του πουκάμισο και ένα έφηβο κορίτσι δίπλα του που έσκυψε και είπε στη συνθέτρια: Είμαι ένας απλός επαρχιώτης που επειδή άκουγα τα τραγούδια σου, πριν χρόνια ήμουν ο δαχτυλοδειχτούμενος του χωριού. Σήμερα σου φέρνω την κόρη μου...και της τη σύστησε με το όνομα και το επίθετο του κοριτσιού! Μην παραλείψουμε ν' αναφερθούμε στον νεαρό Αντώνη που δεν έχει χάσει καμία εμφάνιση της Πλάτωνος, από το Ηρώδειο και το Κύτταρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και την Επίδαυρο, πάντα με άφθονο υλικό προς υπογραφή! Τους νέους ηλεκτρονικούς μουσικούς, ακόμη, που της έφεραν ρεμίξ κομματιών της από τις Μάσκες Ηλίου και το Γκάλοπ, τα οποία παίζονται ήδη σε κλαμπς. Τέλος, καθώς ανέβαινα συχνά στο υψηλότερο διάζωμα του αρχαίου θεάτρου για να ελέγξω την ποιότητα του ήχου, έβλεπα το τυρκουάζ φόρεμα της Λένας, καθισμένης στο πιάνο, να ανεμίζει σαν τα φτερά της πεταλούδας. Εάν ο Γιάννης Παλαμίδας ήταν ο Κωνσταντίνος Καβάφης, αυτές τις δύο βραδιές η Λένα Πλάτωνος ήταν η πεταλούδα Μπρένθις.
κκκ
* μέρος του κειμένου αυτού αποτελεί προδημοσίευση για τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας

αύριο-η-αναχώρηση-για-επίδαυρο-μεθαύριο-η-πρώτη-παρουσίαση-του-πλατωνικού-καβάφη

Αύριο πρωί- πρωί η αναχώρηση για την Επίδαυρο και το μικρό αρχαίο θέατρο. Ελλείψει βαν, θα χωριστούμε σε αυτοκίνητα: η Λένα με τη Βικτώρια και τον Γιάννη στου Στέργιου, η Σαβίνα στου άλλου Γιάννη, του ηχολήπτη, ο Vlastur στου Tsiko κι εγώ στου Στράτου. Το πρόγραμμα έχει ξεκούραση, φαγητό, ξανά ξεκούραση και αργά το βράδυ πρόβα τζενεράλε - κλειστή για τον κόσμο, απ' ότι μας ενημέρωσαν από το Φεστιβάλ Αθηνών. Πρώτη παράσταση την Παρασκευή 9 Ιουλίου και δεύτερη την επόμενη, Σάββατο 10 του μήνα. Προβλέπεται να γίνει πανικός ιδίως το Σάββατο, αν και οι περισσότεροι δικοί μου φίλοι θα μας έρθουν την πρώτη μέρα. Προβλέπεται επίσης τρέξιμο για μένα, καθώς, πέραν των συναυλιακών-οργανωτικών καθηκόντων μου, με ειδοποίησαν πως θέλουν να πάρουν πλάνα από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Όταν ζήτησα λεπτομέρειες, μου είπαν πως πρόκειται για ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ με θέμα τον Κωνσταντίνο Καβάφη.
Λίγο αργότερα χτύπησε το κινητό μου και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο φίλος μου, ο σκηνοθέτης Κώστας Μαχαίρας, ο οποίος σκηνοθετεί το καβαφικό πορτραίτο και μάλλον πολύ χάρηκε που έπεσε πάνω μου. Ενδέχεται, λοιπόν, να μην έρθει συνεργείο, αλλά να δώσω εγώ πλάνα από την πρόβα τζενεράλε που θα τραβήξω με την ψηφιακή μου κάμερα. Παρεμπιπτόντως, μια χαρά βγήκε και Η Πόλις από την πρόβα στο στούντιο με την κάμερα της φωτογραφικής μηχανής. Θα έχω μαζί μου το δανεικό μίνι laptop, επομένως σίγουρα θα μεταφέρω εικόνες από τη Μικρή Επίδαυρο, όχι αναγκαστικά μόνο από τις συναυλίες. Η Λένα μάλιστα με παρακάλεσε να συνεχίσουμε κι από 'κει τη σύνθεση σουρεαλιστικών γραφών που τόσο την ξεκουράζει!

Μια κι έπρεπε να παραδώσω τις δισκοκριτικές μου για το καλοκαιρινό τεύχος του διφώνου, που κλείνει πιο γρήγορα την ύλη του, εδώ και δυο μέρες έπηξα κυριολεκτικά στην ακρόαση ελληνικών δίσκων. Η Inner Ear τό 'κανε πάλι το θαύμα της! Το cd των Tango With Lions με τίτλο Verba Time είναι ότι καλύτερο αγγλόφωνο έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες! Καμιά σχέση με άλλες θρασύτατες περιπτώσεις που μας τις έχουν κάνει κλίσμα...Συγκεκριμένα, η κυρία Κατερίνα Παπαχρήστου, που υπογράφει και ερμηνεύει όλα τα κομμάτια των Tango With Lions, είναι μια εξαιρετική και εξαιρέσιμη καλλιτέχνιδα! Άψογη προφορά στον αγγλικό λόγο της, ο οποίος ευτυχώς δεν αναλώνεται στο I love you babe - Babe I love you. Και πολύ εκλεπτυσμένες ενορχηστρώσεις με εμπνευσμένους διαλόγους μεταξύ της ηλεκτρικής -ακουστικής κιθάρας, του τσέλου και του πιάνου. Ξεχώρισα το κομμάτι Black, όπου το theremin οργιάζει, θυμίζοντας μου το αγαπημένο Lather των Jefferson Airplane.

Απ' την άλλη, τα Σταφύλια Βουργουνδίας (Burgundy Grapes), πάλι από την Inner Ear, δηλαδή ο Γιώργος Κολυβάς και ο Αλέξανδρος Μιαούλης, φτιάχνουν μια instrumental μουσική τόσο αισθαντική, λυρική και ταξιδιάρικη, που σου δίνει την αίσθηση ότι έρχεται από το ανοιχτό φινιστρίνι ενός πλοίου μέσα στο πολυπρόσωπο και πολύβουο λιμάνι της Νέας Υόρκης ή από τα παράθυρα μιας αμαξοστοιχίας των αρχών του 20ου αι. καθώς μπαίνει στη Βαλτιμόρη. Νομίζω, πρόκειται για ότι καλύτερο οργανικό έχω ακούσει από το προ διετίας Every night dreams και μετά, πιστεύοντας ότι οι Θεσσαλονικείς Your Hand In Mine πραγματικά είχαν χαράξει γραμμή με τα δικά τους ανεξίτηλα χρώματα στην εγχώρια οργανική cinematic μουσική. Αναζητήστε και το cd των Burgundy Grapes, θα το απολαύσετε! Να, αυτά ακούω και παίρνω δύναμη για την εξέλιξη της μουσικής στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που κάτι ανεκδιήγητοι τύποι (ροκάδες του κερατά, σύμφωνα με τον Τζίμη Πανούση) μπλέκουν τις ηλεκτρικές κιθάρες με τα μπουζούκια, φωνάζουν και τον Βασίλη Καρρά (δεν τον αντέχω ούτε σε καταστολή!) να τους πεί ένα κομμάτι και νομίζουν κιόλας ότι κομίζουν πρωτοπορία. Δεν κάθονται σπίτι τους λέω 'γω καλύτερα...

Ο Lolek πάντως δεν κάθεται σπίτι του και ορθώς πράττει, εφόσον διανύει ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο με τα νέα τραγούδια του! Το Σάββατο 10 Ιουλίου θα δώσει την πρώτη μεγάλη του συναυλία στο Κηποθέατρο Παπάγου, συνοδευόμενος από τη σούπερ μπάντα του. Να είστε εκεί, αφού εγώ θα βρίσκομαι στην Επίδαυρο με το πλατωνικό team. Μάλιστα ο Lolek θα είναι μεταξύ των φίλων που θα παρακολουθήσουν την πρώτη συναυλία της Λένας μεθαύριο. Καλά να πάνε, και η Λένα Πλάτωνος, και ο Lolek, και κυρίως καλά να περάσουμε όλοι!

η-ευσταθία-δεν-γουστάρει-τα-πολύ-καλά-παιδιά

Η Ευσταθία είναι η τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια που ήρθε χτες βράδυ να με πάρει με τ' αμάξι της από την οικία της Λένας Πλάτωνος για την κανονισμένη συνέντευξη μας. Αφορμή ήταν η έκδοση του νέου της άλμπουμ με τίτλο Είναι πολύ καλό παιδί, για το οποίο θά 'χουμε πολλά περισσότερα να πούμε στο εγγύς μέλλον. Η Λένα εκτίμησε το γεγονός πως για μισή ώρα που κάθισε στο σπίτι της η Ευσταθία, εντάχθηκε απόλυτα στην κατάσταση με τα ασυνάρτητα σουρεαλιστικά ποιήματα πού 'χουμε στήσει. Κατά καιρούς έχουν περάσει πολλοί μουσικοί από της Πλάτωνος και συνήθως την κοιτούν αποσβολωμένοι, αδυνατώντας να μας ακολουθήσουν στο ντελίριο που ελευθερώνει τη σκέψη και κάνει τη φαντασία να οργιάζει. Είδες που η Ευσταθία γράφει η ίδια στίχους και τό 'χει το σπορ; μου έλεγε προ ολίγου η Λένα στο τηλέφωνο. Είπαμε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα με την Ευσταθία για το καλοκαιρινό τεύχος του διφώνου. Για την ακρίβεια, χάρηκα που γνώρισα έναν νέο άνθρωπο με χιούμορ, άποψη και χωρίς να μασάει τα λόγια του. Σ' ενοχλεί που όλοι λεν ακόμα το ζαμπόν της Ευσταθίας; τη ρώτησα. Είναι σημάδι των συντηρητικών καιρών μας, μου απάντησε, τη στιγμή που η Μαριανίνα Κριεζή τη δεκαετία του 1980 έγραφε μεταξύ άλλων για φασολάδες και τουρλού, μα κανείς δεν έμενε σ' αυτό. Και μάλλον δίκιο έχει. Γειά μας, λοιπόν, Ευσταθία, και χάρηκα για τη γνωριμία!

ΤΟ ΓΛΙΣΤΡΗΜΑ!

Το ποτήρι του Κλείδωνα έσπασε στο κατάρτι και οι φεγγαροχτυπημένες αλτρουίστριες έδεσαν κόμπο τις κυλότες τους. Τα μεσάνυχτα χτύπησε η μπουκαπόρτα της μίας από τις στήλες άλατος της κυρα- Βαρβάρας. Μία βρέθηκε στο χαντάκι πνιγμένη με μια καλτσοδέτα του κυρ- Μπάμπη, τι να πεις και τι ν' αφήσεις που τα έξοδα του σπιτιού σκαρφαλώνουν στις σκαλωσιές της οικοδομής και το είναι μου γεμίζει τη σπασμένη λεκάνη. Σταμάτα τις νεροσακούλες που τσουλάνε από τη Γλυφάδα ίσαμε τα Αναύρυτα. Οι τροπαιοφόροι κλείδωνες ξεκλείδωνες τους αγγυλωτούς σταυρούς όταν σε βρήκα με το μπασταρδόπαιδο στην κωλότσεπη του Μουσταφά, σταρένιο μου πόδι και παξιμαδομπίφτεκο. Το συχαμένο μοντελάκι κούνησε το κωλαράκι του για άλλη μια φορά και χάθηκε στις αιωρούμενες ξαπλώστρες. Τώρα που ξάπλωσαν τα άλογα μέσα στις μπανιέρες της συμφοράς βρήκα να περιηγηθώ την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, χωρίς παγκάκια και σοκάκια βουτυγμένα στο σουσαμέλαιο και την αποκοτιά. Με την εξάτμιση να τινάζει τα μυαλά της, έχοντας στο στόμιο της μια μπανάνα του Αλή Πασά, τα κουρελόχαρτα εξανεμίστηκαν μαζί με το σφουγγαρόπονο που χρησιμοποίησα στην κηδεία του Αγίου Βερνάρδου. Άνοιξα μια μπίρα και ήπια τρία βερμούτ μονοκουκουναριά. Τα μουτρωμένα ηχεία της μεγαλειότητος μου τσίνισαν στο άκουσμα του μπάσταρδου κι η κολυμπήθρα μεγαλύτερη από τον παπά που ιερουργούσε με ξεφτισμένα άμφια γλύστρησε σαν μονοκοντυλιά κι έπεσε μέσα στο λούκι - λουκ.
* by lena, by bosko, by eustathia, by astathia...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΛΕΥΤΕΡΗ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ: "Μ' ΑΡΕΣΕΙ Η ΚΟΛΑΣΗ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΛΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"

Αντιγράφω από το βιογραφικό του Λευτέρη Ξανθόπουλου που συνοδεύει την έκδοση της Έβδομης βροχής, της νέας ποιητικής συλλογής του: Ο Λ.Ξ. γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς να δώσει πτυχιακές εξετάσεις και κινηματογράφο στο London Film School στην Αγγλία. Δημοσίευσε έξι ποιητικές συλλογές και ένα βιβλίο πεζού λόγου και σκηνοθέτησε περισσότερες από σαράντα ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ (Καλή πατρίδα σύντροφε, Ο Δραπέτης, Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα, Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης, Ποιός είναι ο τρελός λαγός, Επί Κολωνώ κ.α.) Να πω κι εγώ τώρα τα δικά μου. Γνώριζα σαφώς τον σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο για κάποιες από τις παραπάνω ταινίες του, ενταγμένες στην έκρηξη του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου από τη Μεταπολίτευση και μετά. Το 2002 που προέδρευσε της επιτροπής του Διεθνούς Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας, από τα χέρια του παρέλαβα το Α΄Βραβείο για το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη. Ήταν η ίδια ακριβώς περίοδο που γνώρισα και τον Αντρέα Παγουλάτο, τον κοινό μας φίλο, με τον οποίο την αμέσως επόμενη χρονιά συνταξιδέψαμε παρέα στην Κομοτηνή για ένα διήμερο μουσικής, ποίησης και κινηματογράφου. Ο Άγγελος των πρώτων ημερών, το μοναδικό βιβλίο πεζού λόγου του Ξανθόπουλου, ανήκουν σ' αυτά τα λογοτεχνικά έργα που θα ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να μεταφέρω στον κινηματογράφο, αν στραφώ κι εγώ στις ταινίες μυθοπλασίας και γυρίσω την πλάτη πρόσκαιρα στο αγαπημένο μου ντοκιμαντέρ. Είναι τέτοια η αυτοδυναμία των εικόνων του και κυρίως του κειμένου του, ώστε να λες ότι κρατάς στα χέρια σου ένα ολοκληρωμένο σενάριο για την παιδική ηλικία, της οποίας- θέλουμε, δε θέλουμε- είμαστε όλοι δέσμιοι. Την ίδια αίσθηση αποκομίζει ο αναγνώστης και από την Έβδομη Βροχή του Λευτέρη Ξανθόπουλου, την ποιητική σύνθεση που ακολουθεί τη δομή του δημοτικού τραγουδιού πλάι στο θρόισμα των πεύκων, το νερό που κυλάει λιγοστό και ορμητικό ανάμεσα από βουνίσιες πέτρες, ακόμη και τον σπαρακτικό αμανέ ενός Κώστα Ρούκουνα ή ενός Ευάγγελου Σωφρονίου. Ο Λόγος του Ξανθόπουλου δεν απευθύνεται στους ανθρώπους της ευμάρειας, αυτούς που εν πολλοίς ευθύνονται για την κατάντια μιας ολόκληρης χώρας. Πρέπει να τά 'χεις καλά με τη μνήμη σου πάνω απ' όλα, με το υπαρξιακό άλγος και την απώλεια, αν θες να γίνει κτήμα σου. Εκεί που μυρίζουν ακόμα το σπαθόχορτο, η μαντζουράνα, ο δυόσμος, η μέντα, το ρόιδι, το κάρδαμο και το μπάλσαμο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά τη συνεργασία μας στο ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Κούνδουρο (δεν είναι τυχαίο ότι ο ΝΚ απ' όλους τους ομιλητές μεσ' στην ταινία ξεχώρισε τον ΛΞ) και κρατώντας την Έβδομη Βροχή στα χέρια μου, υπέβαλλα στον δημιουργό της μια σειρά ερωτήσεων.

Σας γνωρίζουμε ως σκηνοθέτη – ποιητή. Μία ταινία για να γίνει θέλει πολύ χρόνο, κόπο και κυρίως χρήμα. Ένα ποίημα, απ' την άλλη, για να γραφτεί δε θέλει τίποτα άλλο από ένα κομμάτι χαρτί και έμπνευση. Αν αναγκαστικά είχατε να επιλέξετε μόνο μία Τέχνη εκ των δύο, ποια θα ήταν αυτή;
Θα έμενα στον Λόγο, στον γραπτό λόγο, απ’ όπου εξάλλου και κατάγομαι. Είχα ήδη τυπώσει την πρώτη μου ποιητική συλλογή, τα Αντίψυχα, πριν φύγω στην Αγγλία να σπουδάσω κινηματογράφο. Το ποίημα είναι η ζαριά μου. Ταινία μπορείς να κάνεις οποιαδήποτε στιγμή, εφόσον υπάρχουν βέβαια οι προϋποθέσεις, οικονομικές και άλλες και η ταινία σου μπορεί να βγει καλή, μέτρια ή κακή, δεν έχει σημασία. Το ποίημα όμως, όσο και αν παρακαλάς, όσο και αν ικετεύεις, όσο και αν το βιάζεις, δεν έρχεται αν δεν ξεχειλίσουν οι δεξαμενές μέσα σου, αν δεν κοπείς χιλιάδες φορές, αν δεν πονέσεις.
Οι ταινίες σας έχουν έντονο πολιτικό στοιχείο, μοιάζουν κομμάτια μιας Ελλάδας διασπαρμένης έξω από τα στενά όρια της. Η ποίηση σας όμως είναι περισσότερο προσωποκεντρική ως προς το άτομο σας. Τι λέτε γι' αυτό;
Όλα όσα κάνω αποτελούν τις διαστάσεις του ιδίου όντος, τις εκφάνσεις του και τις παραλλαγές του. Όλα κατάγονται από τον ίδιο πυρήνα, εκκινούν από την ίδια αφετηρία που είναι η βαθιά συγκίνησή μου απέναντι στους ανθρώπους και τα πράγματα και πραγματικά δεν ξέρω με ποιόν τρόπο και για ποιόν λόγο δημιουργείται αυτή η χημεία.
Τόσο ο Άγγελος των πρώτων ημερών, αυτοβιογραφικό σας βιβλίο, όσο και η Έβδομη βροχή, τώρα, περιέχουν σκηνές, χρώματα, ήχους και αρώματα μιας ηλικίας που πέρασε ανεπιστρεπτί. Τι ρόλο παίζει τελικά η μνήμη στην ποίηση σας;
Συχνά έχω ακούσει ή έχω διαβάσει τη φράση «πατρίδα μου είναι η μνήμη» και θα το θεωρούσα κοινό τόπο να το επαναλάβω. Η συγκεκριμένη όμως μνήμη, στην οποία εγώ θα αναφερόμουν, δεν είναι οι αναμνήσεις μιας ζωής, ρομαντικές ή γλυκερές ή ρόζ ή οτιδήποτε άλλο, αλλά είναι όλα αυτά που ζήσαμε και αυτά που θα θέλαμε να ζήσουμε, είναι το στιφό και ενίοτε αποτρόπαιο βάρος του εαυτού καί των άλλων εαυτών που κουβαλάμε εντός μας. Παρ’ όλα αυτά, εγώ συνεχώς ανακαλύπτω ότι μοναδική πατρίδα μου είναι η παιδική μου ηλικία, από εκεί έρχονται όλα, όπως και αυτά που βρίσκω μπροστά μου αλλά και αυτά που πρόκειται να έρθουν. Η Έβδομη Βροχή είναι αυτή ακριβώς η ηλικία, ενός παιδιού πέντε-έξη χρονών που παρατηρεί τον κόσμο γύρω του και μεγαλώνει.
Τι μουσική προτιμάτε αλήθεια; Στην Έβδομη Βροχή υπάρχουν αναφορές στη δημοτική μας παράδοση.
Γεννήθηκα στην Αθήνα και είμαι άνθρωπος της μεγάλης πόλης. Μου αρέσει να ζω μέσα σε αυτή την φασαρία, στο ανεκπλήρωτο και στο χάος. Μ’ αρέσει η κόλαση, δεν έχω καλές σχέσεις με τον παράδεισο. Μ’ αυτό, θέλω να πω ότι δεν έχω ουσιαστικούς δεσμούς με την επαρχία και μ’ αυτό που λέμε φύση. Στην εξοχή πλήττω αφόρητα και συχνά τρομάζω, δεν ξέρω πραγματικά πώς να συμπεριφερθώ, τι να κάνω, άσε που η φύση είναι και κανίβαλος μεγαλύτερος από την πόλη. Το δημοτικό τραγούδι λοιπόν, το γνώρισα στα γυμνασιακά μου χρόνια ως ποίηση και μάλιστα πολύ μεγάλη ποίηση και το λάτρεψα. Ο ανώνυμος ποιητής του δημοτικού τραγουδιού, συχνά και εν αγνοία του, επιδιώκει διαρκώς την υπέρβαση και τότε το ποίημα βρίσκεται πολύ κοντά στον υπερρεαλισμό ή στον μαγικό ρεαλισμό. Και στα εφτά ποιητικά μου βιβλία ως τώρα, πάντα υπάρχει ως προμετωπίδα ένα δίστιχο από το δημοτικό τραγούδι. Τώρα, ως προς την μουσική που ακούω, αυτή περιορίζεται αποκλειστικά στην τζαζ και στα μπλουζ.
Σαν άνθρωπος που εκδώσατε πρόσφατα ποίηση, πιστεύετε πως η λεγόμενη οικονομική τρομοκρατία των ημερών έχει εφαρμοστεί και στα εκδοτικά; Ή μήπως ανέκαθεν η έκδοση της ποίησης επαφίονταν στην καλή θέληση του εκάστοτε εκδότη – χρηματοδότη; Όλα συρρικνώνονται, όλα μικραίνουν στις παρούσες συνθήκες, τα πάντα. Δεν είναι ακριβώς περίοδος κρίσης όπως λένε αλλά περίοδος εντονώτατης σύγχισης που ως ένα μεγάλο βαθμό καλλιεργείται, μας επιβάλλεται και μας πρεσσάρει, είναι η επίθεση του τρόμου και του κακού γούστου στο αποκορύφωμά τους, αλλά μην φοβάσαι δεν μασάμε και δεν χανόμαστε!
Ο Μίλτος Σαχτούρης ήταν ο ποιητής που σας καθόρισε και είχατε την ευκαιρία να τον κινηματογραφήσετε. Σας ερωτώ τρία πράγματα, λοιπόν: Ι. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα περιστατικό απ' τις συχνές και πολύωρες, φαντάζομαι, συνευρέσεις σας; ΙΙ. Πόσο το έργο του υπάρχει και μέσα στο δικό σας το ποιητικό; ΙΙΙ. Μπορείτε να ξεχωρίσετε την ωραιότερη μελοποίηση που' χει γίνει στον Σαχτούρη και γιατί;
Ο Σαχτούρης υπήρξε ο γέροντάς μου, με την αγιορίτικη έννοια, ο δάσκαλός μου. Έμεινα δίπλα του 35 χρόνια. Φίλος μου δεν υπήρξε, η διαφορά της ηλικίας δεν επέτρεπε φιλίες, ήταν όμως συχνά ο πατέρας μου και μην σου φανεί παράξενο, αλλά εγώ έτσι αισθανόμουν, ήταν και το παιδί μου! Εκείνος ήθελε να με βλέπει σαν αδελφό του, έτσι έλεγε. Οι συζητήσεις μας δεν ήταν τίποτα περισπούδαχτες ή μεταφυσικές, όχι καθόλου. Μιλάγαμε βεβαίως για ποίηση, ποιητές και βιβλία αλλά κυρίως γελάγαμε πολύ. Ο Σαχτούρης ήταν γεμάτος συναρπαστικές ιστορίες από τη ζωή του και είχε ένα δαιμονικό χιούμορ, πού αν προσέξει κανείς, φαίνεται και στην ποίησή του. Περισσότερο μαθήτευσα στον τρόπο ζωής του και στον τρόπο σκέψης του και δεν πιστεύω ότι η ποιητική του, άν κάπου υπάρχει, μπορεί να ανιχνευθεί εύκολα στο δικό μου έργο. Διασκέδαζε αφάνταστα, αρχές της δεκαετίας του ’70, στη Φωκίωνος που καθόμαστε, στο Οριεντάλ, του άρεσε να φοράει μια κάλτσα κόκκινη στο ένα πόδι και μιά κίτρινη ή πράσινη στο άλλο. Διασκέδαζε με την έκπληξη που προκαλούσε σ’ αυτούς που το παρατηρούσαν. Κάποτε του λέει η σημαντική ζωγράφος και σύντροφός του Γιάννα Περσάκη: Μίλτο, πάλι παράταιρες κάλτσες φόρεσες σήμερα, γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί είμαι ποιητής, της απαντάει με ένα σκανδαλιάρικο χαμόγελο. Αν θυμάμαι καλά, η μελοποίηση, που του άρεσε περισσότερο ήταν Ο Στρατιώτης Ποιητής (δεν έχω γράψει ποιήματα / μόνο σταυρούς σε μνήματα / καρφώνω). Ήταν του Σφέτσα η μελωδιά; Ίσως, δεν θυμάμαι.
Είναι νωρίς να μιλήσουμε για επόμενο βιβλίο, αφού μόλις κυκλοφόρησε η Έβδομη Βροχή. Αν σας ρωτούσα όμως περί κινηματογραφικών σχεδίων;
Θα συνεχίσω με την ίδια όρεξη και πάθος και αγάπη και προσήλωση να κάνω ντοκιμαντέρ, το είδος του κινηματογράφου που υπηρετώ 35 χρόνια τώρα, με 40 περίπου τίτλους ταινιών στην φιλμογραφία μου, και μέσω του οποίου συναντήθηκα με τον μεγάλο μου φίλο ποιητή Ανδρέα Παγουλάτο, που δεν υπάρχει πια.

changes

Μια ήλιος, μια βροχή, μεσ' στη σύγχιση είναι και ο καιρός τούτη την εποχή. Ενημέρωσα τη σπιτονοικοκυρά ότι αδειάζω το διαμέρισμα της οδού Ελπίδος μέχρι τέλος του μήνα. Όχι μόνο δε θύμωσε, εφόσον το συμβόλαιο λήγει Νοέμβριο, αλλά ήταν έως και συγκινητική: μού έκανε αντιπρόταση να μείνω με 200 ευρώ μηνιαίως. Εν ολίγοις, έριξε το ενοίκιο 60% κάτω! Ευχαριστώ πάρα πολύ, της απάντησα, αλλά φοβάμαι ότι από Σεπτέμβριο ούτε σ' αυτό το ποσό δε θα δύναμαι ν' ανταπεξέλθω. Σκέψου το, πάντως, μου είπε και κλείσαμε το τηλέφωνο. Την έχω πάρει όμως την απόφαση μου. Αμέσως μετά την Επίδαυρο, ξεκινάω το πακετάρισμα με την εξίσου συγκινητική συμβολή των φίλων: του Νίκου, του Βασίλη, του Lolek, της angel, ξανά μανά απ' την αρχή...Χαρτόκουτα (ελπίζω να καταφέρω να μη χάσω την αλφαβητική σειρά στα cd και τα βινύλια), ξεμοντάρισμα βιβλιοθηκών, κρεβατιών, καναπέδων κλπ., ρούχα σε μεγάλες μαύρες σακούλες, τα γνωστά δηλαδή σε κάθε έναν που ετοιμάζεται να μετακομίσει. Εν τω μεταξύ, αυτή τη στιγμή κάποιος γελάει κάτω απ' το μπαλκόνι μου με ένα πνιχτό εκνευριστικό γέλιο διαρκείας - κάνας μεθυσμένος θα είναι πρωινιάτικα...

Χτες έγινε ένα σημαντικό ραντεβού στης Λένας για τη δισκογραφική έξοδο του Καβάφη της, κατόπιν δικής μου, εδώ και αρκετό καιρό, παρότρυνσης. Μακάρι να ευοδωθεί, καθ' ότι θεωρώ ή, σωστότερα, θεωρούμε τη συγκεκριμένη εταιρεία ίσως σαν ότι πιο προοδευτικό και καλόγουστο υπάρχει αυτή την εποχή στη λεγόμενη δισκογραφική πιάτσα. Κατόπιν, παίξαμε με τη Λένα το παιχνίδι των τυχαίων συνευρέσεων! Αγαπημένο μου! Η συνθέτρια, με δυο λόγια, μού αφηγείται κι εγώ καταγράφω τις απρόσμενες συναντήσεις της με πρόσωπα εκτός του δικού της καλλιτεχνικού σύμπαντος, από τη Σωτηρία Μπέλλου και τον Γιώργο Ζωγράφο μέχρι τη Ρίτα Σακελλαρίου και τον Χρήστο Νικολόπουλο! Πολύ σύντομα θα αναρτήσω μερικές τέτοιες πλατωνικές ιστοριούλες που παρουσιάζουν τρομερό ενδιαφέρον, όπως και γέλιο!

Λέω σήμερα να κατεβώ από το πατρικό μου στον Πειραιά να δω και τη μάνα μου, που μ' έχει χάσει πάλι, να πάρω και κάνα φράγκο κιόλας. Με χαροποιεί απίστευτα το γεγονός πως πριν μερικούς μήνες νομίζαμε πως έχει καρκίνο, ενώ προ ημερών πήρε τις απαντήσεις του τσεκ-απ της κι ήταν καλύτερες από ανθρώπου 40 ετών! Νά 'ναι καλά κι εκείνη, κι εγώ, κι όλος ο κόσμος.

Μιλάω με την Κωχ, η οποία έχει την τρελή ιδέα να μπούμε όλοι σ' ένα βαν και να οργώσουμε την ελληνική επικράτεια με μια σειρά συναυλιών που θα λέγονται Φτου κι απ' την αρχή! Μια ζωή χίπισσα η Μαρίζα, σχολιάζει η Λένα και χαμογελάει! Την Πέμπτη έρχεται από τη Νέα Υόρκη και η φίλη μας, η μουσικολόγος Gail Holst. Κατά 90%, θα την πάρει η Μαρίζα και θα έρθουν στη Μικρή Επίδαυρο την επόμενη μέρα. Γενικώς θα έρθει κόσμος και κοσμάκης στις δύο καβαφικές συναυλίες της Λένας: η Λιάνα, ο Χαλβατζής, ο Lolek, η angel, η maira del mar, ο Περικλής, η Έφη κι ο Παναγιώτης που ενδέχεται να καταλύσουν κάπου και να μη φύγουν αυθημερόν. Διαβάζω επίσης ότι θα μας τιμήσουν ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Δήμητρα Παπαδοπούλου, η Ελένη Ράντου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Αφήνω εκτός τους φίλους bloggers, για τον αριθμό των οποίων δεν έχω ακόμη σαφή εικόνα, σίγουρα όμως θά 'ναι αρκετοί.

Η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; του Ντίνου Κατσουρίδη είναι ένα αριστούργημα! Την έδωσαν τα χτεσινά Νέα κι είπα ότι θά 'ναι η τελευταία εφημερίδα που αγοράζω με προσφορά. Ξενύχτησα βλέποντας τον Θανάση Βέγγο να τραβάει τα πάνδεινα από τον φίλο μου, Μανώλη Δεστούνη, ως αξιωματούχο των Ες- Ες και ξεκαρδίστηκα για μιαν ακόμη φορά με τον απαγορευμένο Ελευθερωτή που έγινε πρόχειρο χάρτινο πιάτο για τη σαρδέλα των εργατών στο γερμανοκρατούμενο εργοστάσιο. Υπέροχη κι η Γώγου ως Φρόσω - αντιστασιακή αδερφή του φουκαρά Θανάση. Ανέκαθεν θυμόμουν τον μεγάλο λαϊκό κωμικό μας να φωνάζει όλο και κάποια Φρόσω στις ταινίες του!

Κατά τ' άλλα μού αρέσει η σιωπή και οι απαραίτητες αλλαγές που μοιραία επιφέρει. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει είναι τα καινούργια cd που συνεχίζουν να βγαίνουν, αν και τα περισσότερα, όπως συχνά λέω, σα να μην έχουν κανένα λόγο ύπαρξης και μαζί κυκλοφορίας.

νύχτα-της-καμπίρια-νούμερο-1.1222

Τα μπλοκάκια παροχής ξεδιπλώνονται και χτυπάνε το τακούνι την ώρα του ολέ. Είναι το τάνγκο της Παξιμάδας, που ήρθε από τα Μάταλα μια νύχτα ηλιόλουστη. Πόσο να κάνει το ένα ευρώ στα τρία; ρώτησε η πρωινή περικοκλάδα τον φούρναρη την ώρα που έβαφε τα ρολά του. Αν ήξερα εγώ τέτοιες τούφες θα είχα πέσει στο μπουντρούμι των επιθυμιών μου του Πέρση του Αιόλου. Μια ηλικιωμένη κοκκάλω άνοιξε τη μαντινάδα και έσταξε το ξύδι μέσα στο ταψί με τα καλολαδωμένα χελιδονόψαρα. Τουλάχιστον οι τρύπες της αισιοδοξίας μου να ήσαν τετράπλευρα με μπορντούρες από φυτιλάκια μπλε του διοξείδιου του θείου του Λεωνίδα. Τα τριγωνάκια έπαιξαν τα κάλαντα και έγιναν άμμος στις χούφτες των παιδιών με τα τρύπια παντελόνια και τα ψωμιά στη μασχάλη. Να μην σας φεύγει και τα τελευταία, κρατήστε δάχτυλα σφιχτά, φώναξε η νερατζούλα Βικτώρια μέσα από την κουζίνα του υποβρυχίου. Καθισμένη μέσα στο ψυγείο σέρβιρε βύσσινα τον Γιαπωνέζο με το αρχαίο ελληνοπρεπές όνομα και του είπε: Μη στέκεσαι στ' αυτιά σου, βρε, κοτζάμ εταιρεία έχεις. Κι αυτός απήντησε: Παίρνω το σπαθί μου και κόβω τους λαιμούς των μπουκαλιών μου σα να είναι Νίντζα τα Παιδιά από την Πάτρα. Σε παρακαλώ, πήγαινε μέχρι το περίπτερο και αγόρασε μου ένα πακετάκι τραπεζομαντηλάκια να ακουμπήσω τον καημό που μου εξέφρασαν τα βρύα και οι λειχήνες. Αν έχετε καταλάβει τίποτα απ' αυτά που έγραψα, τόσα έχω καταλάβει απ' αυτά που άκουσα, είπαν οι κυρα - δασκάλες από την παρά φύση έδρα του νυκτερινού τουρκόσπορου. Πέντε λιοτρίβια ξάπλωσαν να χαρούν την αμμουδιά στα Σπάτα με μαγιό και ρακέτες, καθώς εκείνος ξεπάστρεβε το μπιζάνι τον κερατάδων σκορπιών. Φέρτε τους λουλάδες, μήνυσε η Καμπίρια και τράβηξε για τη Σονάτα του Σεληνόφωτος. Στο δρόμο όμως γέροντα απαντά: Που πας, ω ρε Καμπίρια, με φυστικιές φυτεμένες στην πλάτη σου; Πάω προς νερού μου, του είπε, και δίνοντας ένα σάλτο βούτηξε στο νεκρωμένο σάλιο.

κκκ

Το χελιδονόψαρο ξέφυγε απ' τη μαμά του που ήταν μια κοκέτα γλειφιτζούρα.

Πήδηξε τον φράκτη με τις μαντεμουαζέλες και έσπρωξε τον εαυτό του ώσπου να φυσήξει ούριος άνεμος.

Οι κουμπότρυπες θα πληθαίνουν και θα πληθαίνουν εάν οι ατομικές βόμβες δε μπορέσουν να καλύψουν τις επιταγές μου.

Τα παπούτσια μυρίζουν ψαρόκολλα από τα παγκάκια της Αυστροουγγαρίας που σύχναζαν όποτε δεν είχαν τι να κάνουν φορεμένα από νεαρούς παπάδες.

Η θάλασσα αιωρείται πλαγίως και κάμπτεται υποδορίως, έκραξε ο καθηγητής των πορτοκαλικών και των μανταρινιών.

Η Σαβινιόν βρίσκεται πέριξ της Καλύμνου και βόρεια της Λήμνου. Κάνει κρύο και όμως τώρα! Τι λες, βρε παιδί μου, μονολόγησε ο καστανάς δίπλα από τη λίμνη των Κύκνων.

Η Ντιριντάουα τελευταίως κάνει παρέα με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που ξεβράστηκαν από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

'Οχι δε με νοιάζει, αναφώνησε η σταχτολήθρα βυζού, κοιτώντας μπαγαπόντικα στον αστερισμό του μπαμπουίνου. Μπα, της είπε η μία βυζοθήκη, μπου, της είπε η άλλη.

Τινάξτε όλοι τις πυτζάμες σας να γίνουν ανάλατοι πασατέμποι! Πότε θα μου τηλεφωνήσεις, λαέ; Πότε θα λάβω email από αμέλεια των μπουζουξήδων; Τα πιάνα λιγοστεύουν στις αγορές της Βαρβάκειου αγοράς και στα μποστάνια των βαρβαρίγων. Έτσι θα τη βγάλεις, με ριγέ παντόφλες κεντημένες με κάστανα και βιολετιές μουσούδες αφουγκράνων; Όχι, απήντησε και κάλεσε ραδιοταξί πληγωμένο από τη μανία των ερτζιανών και τα χωρατά των μουσουλμάνων. Ω, καλή μου ξανθιά, του φώναξε ο περιπτεράς απ' τη γωνία και χέστηκε α λα Ματαντόρ! Βάνος: ωραίο όνομα, αν και λόγιος της Φιλικής Εταιρείας, που τον υποστήριζε ο Τσακάλωφ, ο Σκουφάς και η Τρίτη Σεπτεμβρίου. Αλογοπεταλιές δεν επιτρέπονται, είπε, και έφραξε τη γουνότρυπα

μέχρι εκεί!

* by lena, by bosko, by bozhyk, by bzzzzzzzzzzzz...

ο-κατά-λένα-πλάτωνος-κωνσταντίνος-καβάφης-τέταρτη-πρόβα-(και-τελευταία)

Όπως υποσχέθηκα, σας κάνω δώρο δώδεκα βίντεο που τράβηξα από τη σημερινή, τέταρτη και τελευταία, πρόβα της Λένας Πλάτωνος με τους ερμηνευτές και τους μουσικούς της. Σε πρώτη παγκόσμια, μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τον ολοκαίνουργιο Καβάφη της, που θα παρουσιαστεί σε μία εβδομάδα ακριβώς στη Μικρή Επίδαυρο. Ευχαριστώ τη Λένα που μού επίτρεψε να αναρτήσω στα Άσματα και Μιάσματα ολόκληρο το τραγούδι Η Πόλις με έναν απίθανο πραγματικά Γιάννη Παλαμίδα - άλλωστε θεωρούμε ότι το blog αυτό είναι και δικό της τρόπω τινά. Απολαύστε λοιπόν τον πιο τριπαριστό μελοποιημένο Καβάφη που γνώρισε το νεότερο ελληνικό τραγούδι με τη φωνή του δικού μας Freddy Mercury! Μπορείτε ακόμη βλέποντας και τα υπόλοιπα βίντεο να κατανοήσετε πόσο καλά περάσαμε, αν μη τι άλλο, την εβδομάδα που πέρασε, κλεισμένοι στο προβάδικο της Μεσογείων. Ειδικά σήμερα είχαμε ξεφύγει όλοι και η φάση θύμισε παιδική χαρά! Ανάμεσα στα τραγούδια που βιντεοσκόπησα εκ του προχείρου (στην Επίδαυρο θά 'χω μαζί μου επαγγελματική κάμερα), η Σαβίνα Γιαννάτου ξεκαρδίζεται όσο ο Παλαμίδας τραγουδάει Καβάφη α λα...Σαπφώ Νοταρά ή και το Ποτέ του Κραουνάκη! Το γέλιο μέχρι δακρύων της Λένας στη Γαλάζια κιθάρα οφείλεται στο ότι είχα πέσει στο πάτωμα, χάριν της λήψης, συνθλίβοντας το πλαστικό ποτήρι του φρέντο καφέ και κάνοντας χάλια τη μοκέτα του στούντιο! Οι άνθρωποι αυτοί πλέον είναι οικογένεια μου, με τιμούν απεριόριστα με τη φιλία τους και νιώθω ότι κοντά τους, πέραν της Επιδαύρου, θα βρεθούμε all together στα σύννεφα! Αναχώρηση την ερχόμενη Πέμπτη 8 Ιουλίου!

ο-κατά-λένα-πλάτωνος-κωνσταντίνος-καβάφης-τρίτη-πρόβα

Δεν έχετε παράπονο, αγαπητοί φαν της Λένας Πλάτωνος και του blog αυτού, σαράντα πέντε φωτογραφίες ανάρτησα από τη σημερινή τρίτη πρόβα με τον Γιάννη Παλαμίδα, τη Σαβίνα Γιαννάτου και τη Βικτώρια Μπόζικ. Ακούστηκαν πέντε τραγούδια από τον Κύκλο Καβάφη, δύο από τον Καρυωτάκη, άλλα δύο από τη Λιλιπούπολη, η Ρωσική Ρομάντζα, αρκετά από τα Ημερολόγια με την ίδια τη δημιουργό τους, καθώς και επιλογές από τις Μάσκες Ηλίου, το Σαμποτάζ και το Γκάλοπ.

Αύριο θα σας έχω και αποκλειστικό βίντεο ντοκουμέντο!