Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

με-τον-ροβήρο-μανθούλη-στα-ποιήματα-&-εγκλήματα

Στα Ποιήματα & Εγκλήματα των εκδόσεων Γαβριηλίδης είχα μια απρόσμενη συνάντηση με τον Ροβήρο Μανθούλη, έναν σκηνοθέτη που εκτιμώ βαθύτατα, τόσο για το έργο του, όσο και για τον βίο του σε Ελλάδα, Ευρώπη κι Αμερική. Αν και είναι ογκώδης η αυτοβιογραφία του - 615 σελίδες -, ήδη βρίσκομαι στη μέση. Αυτή δεν είναι στεγνή βιογραφία, άλλωστε, αλλά μάθημα νεοελληνικής ιστορίας και πολιτισμού μέσα από τα μάτια ενός προικισμένου ανθρώπου. Να το πάρετε το βιβλίο, το προτείνω ανεπιφύλακτα! Λέγεται ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ - Ο κόσμος κατ' εμέ - Ο Βίος και τα Πάθη μου και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον Γαβριηλίδη. Διαβάστε και το σχετικό μου άρθρο στο LIFO.gr: http://www.lifo.gr/team/u46465/52463

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

ο-στέλιος-βαμβακάρης-στο-μετα-δεύτερο

Καλεσμένος της σημερινής εκπομπής μου στο αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό Μετα-Δεύτερο είναι ο Στέλιος Βαμβακάρης, ο Αγνώστου Διαμονής γιος του Μάρκου και ο πρωτεργάτης του εν Ελλάδι ρεμπετομπλούζ ιδιώματος! Θα παρουσιάσουμε το τελευταίο διπλό CD του και θα μιλήσουμε για τις παραστάσεις που δίνει αυτόν τον καιρό στη μουσική σκηνή Χίλιες & δυο Νύχτες στου Ψυρρή. Εννοείται πως θα μνημονεύσουμε και τον συχωρεμένο Σπύρο Ζαγοραίο, με τον οποίο ο Στέλιος Βαμβακάρης είχε συνεργαστεί στο ξεκίνημα της πορείας του. Συντονιστείτε για μία ώρα, από τις 6 έως τις 7, αποκλειστικά στο www.metadeftero.gr

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

για-τον-Ιερό-Πόνο-της-λένας-πλάτωνος-και-του-γιώργου-χρονά

Ο Ιερός Πόνος της Λένας Πλάτωνος και του Γιώργου Χρονά από την περασμένη Δευτέρα, 20 του μήνα, διατίθεται από την Οδό Πανός. Στα υπόλοιπα βιβλιοπωλεία και εναπομείναντα δισκοπωλεία μπήκε από την επόμενη, Τρίτη 21 Οκτωβρίου, ανήμερα των γενεθλίων της Πλάτωνος. Δεν ξέρω αν είναι από τους ωραιότερους μέχρι σήμερα δίσκους της Πλάτωνος - ο Καρυωτάκης της είναι βαριά κληρονομιά και η ίδια έχει γράψει εξαιρετικούς στίχους -, σίγουρα όμως αποτελεί μία καινούργια πρόταση στην πορεία της. Και, παρ' όλο που συνεργάζεται για πρώτη φορά με έναν αμιγώς έντεχνο τραγουδιστή, τον Θεσσαλονικιό Παντελή Θεοχαρίδη, το αξιοσημείωτο είναι πως δεν ''πήγε'' η ίδια στο έντεχνο (όπως είχε συμβεί με την Τρίτη Πόρτα με τη Μαρία Φαραντούρη), αλλά προσάρμοσε την επιλογή της, τον νέο δηλαδή συνεργάτη της, στο γνώριμο ηλεκτρονικό της κλίμα. Γι' αυτό ίσως και η συγκεκριμένη εργασία έχει πολλά στοιχεία world music, όπως το καβάλ που κλαίει κατά τη διάρκεια του εναρκτήριου ομότιτλου τραγουδιού ή το φλαμένκο ύφος που έχει ολόκληρο το κομμάτι Ο θάνατος της μητέρας μου με τον ποιητή Χρονά στην απαγγελία και τη Μελίνα Κανά στο τραγούδι. Το θέμα είναι πως η Πλάτωνος μ' αυτό το δίσκο έφτιαξε τραγούδια - τραγουδένια που διαθέτουν ραδιοφωνικό air-play και ξεχειλίζουν από έμπνευση! Ακόμη και το εφτάλεπτο Αστυνομικό δελτίο, το πιο ''στριφνό'' κομμάτι, δίνει την ευκαιρία στον Θεοχαρίδη να υποδυθεί ένα ρόλο (εκφωνητή ίσως; αφηγητή;) με τη φωνή του να ελίσσεται κανονικά μέσα σε μία ηλεκτρονική ατμόσφαιρα, όλο ηχητικές ανατροπές, εντάσεις και αυξομοιώσεις. Καλύτερες στιγμές, η Διαθήκη Α΄, τα Κορίτσια, το DNA με τη βυζαντινή ερμηνεία της Κανά, ο Ιερός Πόνος, το Μαράθηκα και το ''κρυμμένο'' ζεϊμπέκικο Ο θάνατος του πατέρα μου, που αποζητούσε οπωσδήποτε τη φωνή του Θεοχαρίδη. Σε στιχουργικό επίπεδο, έχουμε εννιά μελοποιημένα από την Πλάτωνος ποιήματα του Γιώργου Χρονά, του ανθρώπου που την έχει στηρίξει έμπρακτα από το 2008 με το comeback της κι έπειτα. Εννιά ποιήματα που φλερτάρουν με τις έννοιες της φθοράς και του θανάτου, αλλά και του ονείρου, και που, αν και απόλυτα ιδιωτικά, κατορθώνουν να συγκινήσουν και να ''αγγίξουν'' τον καθένα ξεχωριστά: Ένας άνθρωπος που έχει χάσει τη μάνα και τον πατέρα του, ένας άλλος που εγκαταλείπει την ιδέα της αυτοκτονίας ή κι ένας/ μία που προσεύχεται στον θεό της Χορτοφαγίας κατά της σφαγής των ζώων. Εικόνες σε γκρίζο, άσπρο και μαύρο με τις μελωδίες της Πλάτωνος να οδηγούν σε ένα θανάτω θάνατον πατήσας λυτρωτικό, όπως λυτρωτική οφείλει να είναι η Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της. Ομολογώ πως δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός, αφού με την Πλάτωνος μαζί κάναμε την πρώτη επιλογή των ποιημάτων του Χρονά και βρήκαμε τον τίτλο του έργου, πριν από μερικούς μήνες. Μπορώ να πω μόνο ότι έχω τρεις μέρες τον Ιερό Πόνο στα χέρια μου και τον έχω ακούσει περισσότερες από είκοσι φορές!

Εξαιρετικό το artwork του Πέτρου Παράσχη, ενδεχομένως ότι καλύτερο έχει κάνει τα τελευταία χρόνια πού'ναι υπερπαραγωγικός. Κλασική κιθάρα στον Θάνατο της μητέρας μου έπαιξε ο Γιώργος Τοσικιάν και στις ενορχηστρώσεις στο πλάι της Πλάτωνος ο σταθερός συνεργάτης της σ' αυτόν τον τομέα, Στέργιος Τσιρλιάγκος.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

R.I.P. ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΣ (1928 - 2014)

Ο Σπύρος Ζαγοραίος δωρικός Θεός του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού κάθεται στο θρόνο του, στο  Εντελαμαγκέν στο Αιγάλεω, 15 Μαρτίου του 2007.
Από χθες μια βάρκα τον πήρε και τον οδήγησε πέρα απ' Της Λαρίσης το Ποτάμι στην Αχερουσία. 
Αξέχαστος!
Μοναδικός κι αυτός στο είδος που υπηρέτησε με αγάπη και συνέπεια για μισό αιώνα και βάλε! 
Ήταν 86 ετών με βεβαρημένη την ψυχή και το σώμα του! 

* η photo είναι του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου από εκείνο το γύρισμα στον προσωπικό χώρο του Σπύρου Ζαγοραίου

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

σπονδυλωτό-post

Πάει και η Σόφη, λοιπόν, η γάτα που πλέον λέω ότι μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν 22 όταν τη βρήκα και χώραγε μέσα στη χούφτα μου. Είμαι 40 τώρα που την έθαψα με τα ίδια μου τα χέρια. Ομολογώ ότι ο θρήνος μου ήταν δυσανάλογος συγκριτικά με το γεγονός πώς τα τελευταία χρόνια, σαν σκεφτόμουν το μοιραίο που θα ερχόταν, βούρκωνα. Τα νέα τις τελευταίες εβδομάδες με είχαν προϊδεάσει: Η υπέργηρη Σόφη σχεδόν δεν κουνιόταν, ούτε καν για να πλησιάσει το φαγητό και το νερό της. Είχε μείνει μια γούνα με κόκαλα μόνο. Το σώμα της την εγκατέλειπε. Μπαίνοντας σπίτι με τον αδερφό μου, το πρώτο που ελέγξαμε ήταν τα μπολ της. Γεμάτα, απείραχτα και τα δύο. Ύστερα πλησιάσαμε με φόβο σχεδόν τον καναπέ, εκεί που συνήθιζε να αράζει, και σηκώσαμε το κάλυμμα. ''Πέθανε...'' αναφωνεί ο αδερφός μου - εκείνος την αντίκρισε πρώτος με τα μάτια της ορθάνοιχτα. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Την τράβηξα από το ποδαράκι της. Ήταν παγωμένη, αλλά ακόμη δεν είχε επέλθει η νεκρική ακαμψία, πράγμα που μας κάνει τώρα να πιστεύουμε ότι ενδέχεται να ξεψύχησε σαν μας άκουσε να ανεβαίνουμε τις σκάλες για το σπίτι. Την κρατήσαμε κι οι δυο στα χέρια, την υψώσαμε και τη φιλήσαμε με κλάματα στα αυτάκια και το μουσούδι της. Την τύλιξα όπως - όπως σε μια μαξιλαροθήκη, τη βάλαμε στ' αμάξι, μετά πήραμε και τη μάνα μου μαζί για να οδηγήσουμε το ζώο στην τελευταία του κατοικία. Στο δικό μου σπίτι, τη θρήνησε και η μάνα μου. Την απλώσαμε σ' ένα σεντονάκι πάνω στο κρεβάτι μου, την πήρε στην αγκαλιά της και άρχισε να θυμάται όλες τις μεγάλες κοινές στιγμές τους στο πατρικό μου. Δεν είναι και λίγο να έχεις ένα ζωάκι να περιμένει από σένα για 17 ολόκληρα χρόνια. Γιατί η Σόφη εδώ και λίγο καιρό είχε αφήσει τα 17 και είχε μπει στο 18ο έτος της ζωής της, δηλαδή σα να λέμε 100 ετών άνθρωπος ήτανε...Με ένα σκαλιστήρι που είχε στο αυτοκίνητο ο αδερφός μου έσκαψα γρήγορα ένα λάκο στο παρτέρι του κήπου, την τοποθέτησα στο κέντρο σαν ένα μαζεμένο κουβαράκι και άρχισα το σκέπασμα με τα χώματα. Ήταν τέτοιο το κλάμα που αυτή τη στιγμή με θυμάμαι να κάνω μηχανικά όλες τις κινήσεις. Τέλος, η μάνα μου έβαλε ένα κλαράκι βασιλικό πάνω από τον - ας τον πούμε - τάφο της. ''Στο καλό, κοριτσάκι μου'' της είπε. Ζήτησα απ' τους δικούς μου να φύγουν και να μ'αφήσουν για να την κλάψω μόνος μου. Έτσι έγινε. Τώρα πού'χουν περάσει κάποιες μέρες και συνήθισα την απώλεια, κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω προς τον τάφο της, της λέω καλημέρα. Σήμερα παρεμπιπτόντως ο αδερφός μου ανάφερε πως είδε στον ύπνο του το πατρικό μας να έχει γεμίσει πολλές Σόφες! Κι η μάνα μου έτοιμη πάντα πρόσφερε τη δική της ερμηνεία εν είδει παρηγοριάς χριστιανικού τύπου: ''Πέθανε το σώμα της, αλλά η ψυχή της γυρίζει στο μέρος που έζησε και αγαπήθηκε''. Ας είναι καλά το μωρό μου οπουδήποτε κι αν έχει πάει, ακόμη κι αν έγινε καπνός, αέρας ή σύννεφο.   
Ευτυχώς έχω τη μικρή Φλέρη να μου θυμίζει τη Σόφη. Ανήκουν στην ίδια οικογένεια, ισπανικής προέλευσης, απ' ότι έχω ακούσει. Ταρταρούγα η ράτσα τους ή, αλλιώς, τρικολόρε. Πολύ τό'χω αγαπήσει αυτό το ζωάκι που βρήκα μέσω διαδικτύου τον περασμένο Φεβρουάριο και ζήτησα να υιοθετήσω, πιθανώς ξέροντας πως η Σόφη θα μας χαιρετίσει. Είναι ζημιάρα, χουρχουρίζει σαν...ψυγείο όλη την ώρα, τρώει το καταπέτασμα, αλλά παχαίνει και της πηγαίνει σα σπιτίσια γάτα που έγινε.
Η αδυναμία μου είναι ωστόσο ο κούκλος ο Ζέπος, τριών ετών πια κι αυτός. Μοντελάκι ο δικός σου και με απίθανο χαρακτήρα! Ακόμη δεν τα έχουν βρει τόσους μήνες με τη Φλέρη και όταν κυνηγιούνται μεσ' στο σπίτι τρέχω να προφυλάξω τα διάφορα αντικείμενα, αλλά σίγουρα είναι καλύτερα να έχει μια παρέα κι αυτός από το να τον αφήνω ολομόναχο κάθε φορά που αναγκάζομαι να ταξιδέψω και να μείνω για μέρες εκτός σπιτιού.Δε βαριέσαι, άλλοι έχουν παιδιά και βάζουν ένα σωρό σκοτούρες στο κεφάλι τους, αποζητώντας την υστεροφημία τους και τη διαιώνιση του είδους. Εγώ έχω τα γατιά μου να φροντίζω, να αγαπάω και να ξέρω πότε πάνω - κάτω θα τα χάσω οριστικά.
Αλλάζω θέμα και λέω ότι ο Νίκος Τριανταφυλλίδης έκανε μια καλή καινούργια ταινία. Μιλάω για το νεο-νουάρ του με τίτλο ''Οι Αισθηματίες'' που είδα μάλιστα σε κλειστή προβολή για φίλους στο Ιντεάλ. Σε λίγες μέρες, στις 27 Σεπτεμβρίου, οι ''Αισθηματίες'' προβάλλονται στο σημαντικό Raindance Film Festival του Λονδίνου, ενώ η έξοδος τους στις αθηναϊκές αίθουσες θα γίνει σε τρεις μήνες από τώρα και συγκεκριμένα στις 11 Δεκεμβρίου, μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Ο Νίκος μού έδωσε και μία συνέντευξη - ποταμός που θα αναρτηθεί στην ηλεκτρονική LIFO, στη διάρκεια της οποίας μπορώ να λέω ότι τον γνώρισα καλύτερα, κι αυτόν και την αγαπημένη του σύντροφο, τη σκηνοθέτιδα Μαρίνα Δανέζη. Εύχομαι ότι καλύτερο για την πορεία της ταινίας του σε Λονδίνο, όπου αλλού πάει φεστιβαλικά και φυσικά στην Αθήνα!
(Η φωτογραφία είναι του φίλου και συνεργάτη μου στη LIFO, Πάρι Ταβιτιάν). 
Αυτή την ώρα, τέλος, στο Κερατσίνι οι άνθρωποι φωνάζουν ένα ηχηρό ΟΧΙ κατά του νεοναζισμού. Δίπλα στους γονείς του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα βρίσκονται οι γονείς του, επίσης δολοφονημένου από χρυσαυγίτες, Πακιστανού, αλλά και οι απολυμένες καθαρίστριες. Ο ουρανός γέμισε πολύχρωμα μπαλόνια και τα συνθήματα κατά του φασισμού περίσσεψαν. Και σ' όποιον ανόητο ρωτάει, δημόσια κιόλας, ''Και ποιος ήταν ο Παύλος Φύσσας;'', έχω να απαντήσω πως κατ' αρχάς ήταν ένα νέο παιδί που δολοφονήθηκε από φασίστες. Έπειτα, ας ήταν ότι ήταν, όποιος κι αν ήταν! Με το θάνατο του ο άνθρωπος αυτός άνοιξε το δρόμο για μια πιο σθεναρή αντιμετώπιση του ναζιστικού μορφώματος από τους πιο υγιώς σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας. Αιωνία του η Μνήμη, λοιπόν!

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

15αύγουστος-στην-καρδαμύλη-με-τη-μαρίζα-κωχ

Στην πανέμορφη Καρδαμύλη, λοιπόν, για την ονομαστική εορτή της Μαρίζας Κωχ με φαγητά, κρασιά και φυσικά πολλή μουσική και τραγούδι! Πρώτη φορά επισκέπτομαι το σπιτάκι της Μαρίζας στη μεσσηνιακή Μάνη, παρ' ότι γνωριζόμαστε προσωπικά και συνεργαζόμαστε επί 13 χρόνια. Κι όταν λέμε σπιτάκι, εννοούμε ένα ζεστό πέτρινο οίκημα - ξενώνας για τους φίλους και την οικογένεια της που θέλουν να αποδράσουν από την Αθήνα. Όχι σαν κάτι άλλους καλλιτέχνες της γενιάς της Μαρίζας που έχουν χτίσει βιλάρες και ξεγυμνώσει όλες τις παραλίες από βότσαλα για τη διακόσμηση τους. Να σε χαιρόμαστε, Μαριζάκι! Πάντα γερή και δημιουργική!

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

δύο-απώλειες-για-το-hollywood

Πλήρης ημερών, στα 90 της, έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Lauren Bacall, υπέροχη ως καλλιτέχνιδα και ως γυναίκα. Ας πάει να βρει ξανά τον Humphrey Bogart να θυμηθούν τα παλιά...
Αντίθετα, ο ηθοποιός Robin Williams έφυγε νεότατος, μόλις 63 ετών, βυθίζοντας στο πένθος το Hollywood και τους φαν του ανά την υφήλιο. Αυτοκτόνησε, καθώς πάλευε εδώ και χρόνια με τις καταχρήσεις και τη μανιοκατάθλιψη. Θα τον θυμόμαστε πάντα για τη φράση Carpe diem που εμψύχωνε τους καταπιεσμένους μαθητές στο Dead Poets Society και για τις μουσικές επιλογές του που χάριζαν το γέλιο στους φαντάρους στο Βιετνάμ...