Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

από-την-εκπομπή-στο-μετα-δεύτερο-στον-δαναό-και-στη-μεγάλη-βόλτα

Άλλη μια εκπομπή χθες στο Μετα-Δεύτερο με καλεσμένα δύο νέα παιδιά της Μικρής Άρκτου, τον ερμηνευτή Απόστολο Κίτσο και τον συνθέτη Αντώνη Παπακωνσταντίνου. Αφορμή ήταν τα τρία live της Μικρής Άρκτου - αφιέρωμα στη μελοποιημένη ποίηση, σήμερα, αύριο και την Κυριακή. Όχι στον Ιανό της Σταδίου με το συνήθως απαγορευτικό εισιτήριο, αλλά στον Φιλοπρόοδο Όμιλο Υμηττού με πέντε ευρώ είσοδο και με περιορισμένο αριθμό θέσεων, θέατρο γαρ. Η εκπομπή πάντως έσκισε και το ίδιο επιθυμώ και για τις τρεις επερχόμενες παραστάσεις της 4ης Ακρόασης της Μικρής Άρκτου και του Παρασκευά Καρασούλου.
Έπειτα πέρασα από τον Δαναό να δω για μία ακόμη φορά - για την ακρίβεια να απολαύσω στη μεγάλη οθόνη - την ιταλική πολιτική κωμωδία Viva La Liberta. Με έναν Σερβίλο απίθανο στο διπλό ρόλο του αποτυχημένου πολιτικού και του ψυχασθενούς δίδυμου αδερφού του, το μήνυμα της ταινίας, όπως έχω ξαναγράψει, ήταν ιδιαίτερα εύληπτο: Μόνο ένας τρελός θα μας σώσει...Η δε σκηνή όπου ο psycho παίρνει τη Γερμανίδα καγκελάριο - παραπομπή στην Άνγκελα Μέρκελ - και χορεύουν ταγκό αντί να συζητήσουν ότι συζητάνε δύο πολιτικοί ηγέτες, ήταν όλα τα λεφτά!
Η βραδιά τελείωσε με μουσική και με μια τεράστια βόλτα σε όλο το κέντρο της Αθήνας που διήρκησε σχεδόν μια ώρα. Κι εκεί κατάλαβα πόσο τελικά βαριόμουν να περπατάω μόνος μου και αποζητούσα πάντα τα ταξί και το μετρό. Όταν όμως έχεις παρέα και μιλάς τη γλώσσα των σκυλιών, που έλεγε κι η Λένα, οι αποστάσεις μηδενίζονται και μπορείς να ανταλλάξεις και δυο-τρεις ενδιαφέρουσες κουβέντες. Τουλάχιστον ενδιαφέρουσες!

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ο-εθνικός-σταρ-στο-προσκλητήριο-της-lifo-του-περασμένου-σαββατοκύριακου

Η συνέντευξη με τον Εθνικό Σταρ Αντρεούλη Ευαγγελόπουλο δημοσιεύθηκε τελικά στη διαδικτυακή LIFO και όπως ήταν αναμενόμενο προξένησε τις πιο έντονες αντιδράσεις του αναγνωστικού κοινού. Οι μισοί υποστήριξαν ό,τι είναι θεός, ό,τι τον αγαπάνε και νοσταλγούν τις trash εκπομπές των 90s, οι άλλοι μισοί στόλισαν κι αυτόν και μένα με άσχημους χαρακτηρισμούς. Όλα αυτά τα περίμενα φυσικά. Εδώ τον Χατζιδάκι όταν έκανε τη διαβόητη εκπομπή στον Φλωρινιώτη του έσουρναν τα εξ αμάξης για πολύ καιρό από τις εφημερίδες, δε θα την έλεγαν σε μένα, τον τελευταίο τροχό της αμάξης, που αποφάσισε να δώσει βήμα στον Εθνικό Σταρ; Ανεξαρτήτως του ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Αντρεούλης - εμένα με έπεισε - ελάχιστοι στάθηκαν σ' αυτά που είπε στη συνέντευξη, τα αντιφασιστικά του πιστεύω, έστω με το δικό του χοντροκομμένο τρόπο...Μου τηλεφώνησαν ήδη από κάποιο κανάλι να βγω ως δημοσιογράφος που του πήρε τη συνέντευξη και να σχολιάσω τις δηλώσεις του, αλλά αρνήθηκα, λέγοντας τους ό,τι φεύγω στην Πράγα να μαζέψω μανιτάρια! Δε βαριέσαι, ο κάθε άνθρωπος έχει την αξία του στον κόσμο αυτό, άρα επιμένω ό,τι ορθώς έκανα αυτή τη συνέντευξη, όπως και ορθώς ο κόσμος σχολιάζει λέγοντας τη γνώμη του.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

τσικνοπέμπτη-2014-με-τη-νένα-βενετσάνου-στο-αυτοδιαχειριζόμενο-δεύτερο-πρόγραμμα

Έσκισε κυριολεκτικά το ραδιοφωνικό Προσκλητήριο της Πέμπτης στο αυτοδιαχειριζόμενο Δεύτερο Πρόγραμμα με καλεσμένη τη Νένα Βενετσάνου, αφού το τηλέφωνο και το chat του σταθμού πήραν φωτιά! Βέβαια, ενώ η εκπομπή από προχθές πήγαινε για ωριαία, χθες έγινε δίωρη, ενώ την τελευταία στιγμή ένα ατύχημα κράτησε εκτός τον επόμενο - από μένα - παραγωγό, με αποτέλεσμα να βγω από το στούντιο στις 9 ακριβώς! Φυσικά η Βενετσάνου είχε ήδη αποχωρήσει κατά τις 8.30, δηλαδή μετά από δυόμισι ώρες στον αέρα, έχοντας διατυπώσει ορισμένες εξαιρετικές απόψεις περί τραγουδιού και τέχνης γενικότερα. Πολύ μου άρεσε, ας πούμε, η γνώμη της για τη διαφορά μίας μπουζουξούς από μία κανονική τραγουδίστρια, αλλά και αυτό που δήλωσε για πρώτη φορά, σύμφωνα με την ίδια: Δεν με επέλεξε ο Χατζιδάκις, εγώ τον επέλεξα! Προσωπικά μπορώ να καταλάβω το πνεύμα της Νένας, ειδικά αυτής, που εκτός από ερμηνεύτρια του Χατζιδάκι, προτού να τον συναντήσει, είχε αρχίσει ήδη να διαγράφει τη δική της συνθετική τροχιά!
Είπαμε πολλά με τη Βενετσάνου κι ακούσαμε άλλα τόσα on air: επιλογές από τη δισκογραφία της, αλλά και τραγούδια της Γιοβάννας από τη δεκαετία του 1960, μια και η τελευταία θα συμπράξει μαζί της στο κονσέρτο της στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός την ερχόμενη Δευτέρα! Θα είμαστε εκεί οπωσδήποτε! Ευτυχώς που η Έλενα Διάκου έφτασε λίγο πριν τις 9 στο Δεύτερο Πρόγραμμα, γιατί έτσι και δεν ερχόταν, εκεί με έβλεπα ακόμα να έχω εξαντλήσει ολόκληρη τη δισκογραφία της Νένας Βενετσάνου...Εδώ βλέπετε τη Διάκου περιστοιχισμένη από τον Στάμο Βρεττό των Ραδιοπειρατών, εμένα και τον ηχολήπτη μας, Μάκη Γίγα.
Στο μεταξύ, στην είσοδο του Ραδιομεγάρου, απέναντι από κει που εμείς κάνουμε εκπομπές, οι σύντροφοι είχαν στήσει φαγοπότι για να το τσικνήσουμε λόγω της ημέρας. Παραδίπλα ήταν και μια κλούβα των ΜΑΤ αφού προφανώς θα είδαν κόσμο μαζεμένο στην κεντρική είσοδο και θα νόμισαν πως θα κάναμε κάνα ντου...Μα τι ντου να κάνεις σε ένα κτήριο εγκαταλειμμένο και παντέρημο, η θέα του οποίου πλέον μόνο θλίψη και μιζέρια σου προξενεί;
Γι' αυτό σου λέω, καλύτερα τα σουβλάκια και τα λουκάνικα στη σχάρα μαζί με τις κούπες με κρασί. Η αντίσταση, ας πει κάποιος στα όργανα της τάξης, γίνεται καθημερινά απέναντι με καλή μουσική, ελεύθερη ενημέρωση και τον λόγο και την παρουσία σημαντικών ανθρώπων. Άλλωστε η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα είναι προ των πυλών και η πρώην ΕΡΤ ή ΝΕΡΙΤ ή όπως διάολο θα την ονομάσουν, σίγουρα δεν θα μείνει ανεπηρρέαστη. Ότι ήταν να γίνει έγινε, το μαύρο έπεσε και έμεινε στη νεότερη ιστορία ως μια πράξη φασιστοειδούς αυθαιρεσίας - από δω και πέρα να δούμε τι κάνουμε, ενωμένοι όλοι, όσοι υπήρξαν παραγωγοί της κρατικής ραδιοφωνίας στο παρελθόν και όσοι, έχοντας δουλέψει σε άλλα ραδιόφωνα, σήμερα συμπλέουμε μαζί τους.

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

η-χθεσινοβραδινή-αποθέωση-της-μαρίας-φαραντούρη-με-τον-τάκη-φαραζή-και-τους-carousel-στον-''παρνασσό''

Το λέω με κάθε επίγνωση, η Μαρία Φαραντούρη παραμένει η σημαντικότερη Ελληνίδα τραγουδίστρια, δικαιώνοντας τον Μάνο Χατζιδάκι όταν δήλωνε πως μετά τη Φλέρυ Νταντωνάκη δεν βάζει καμία άλλη πάνω απ' αυτήν! Η φωνή της μεταφέρει μνήμη, ιστορία, πολιτισμό και δεν προσφέρεται καθόλου για φτηνή συναισθηματική εκτόνωση, όπως δυστυχώς συμβαίνει με την πλειοψηφία των Ελληνίδων ερμηνευτριών.
Εδώ είμαστε με τη συνάδελφο της Φαραντούρη, την τραγουδίστρια Νάντια Καραγιάννη και τη δημοσιογράφο Λιάνα Μαλανδρενιώτη, στην ''Κόκκινη Κλωστή'', το στέκι μας, μετά το τέλος της χθεσινής συναυλίας. 
Μια συναυλία που στο πρώτο μέρος τη Φαραντούρη συνόδευσε στο πιάνο ο πολυτάλαντος Τάκης Φαραζής, ενώ στο δεύτερο παρακολουθήσαμε τη σύμπραξη της με το πολυμελές συγκρότημα των Carousel. 
 
Από τις πιο όμορφες στιγμές ήταν το κομμάτι του Ross Daly που τραγούδησε η Φαραντούρη με τον Μάκη Παπαγαβριήλ στο λαούτο και τη Μαριλένα Σπίνουλα στα φωνητικά από τους Carousel. 
Εννοείται πως όταν τραγούδησαν μαζί εκείνο το κομμάτι του ισπανικού Εμφυλίου κι αμέσως μετά το ''Bella Ciao'' και το ''Kalinifta'' από την Κάτω Ιταλία, η αίθουσα του ''Παρνασσού'' κόντεψε να πέσει από το χειροκρότημα!
 Της πήγε πολύ σα χώρος της Φαραντούρη η αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου ''Παρνασσός''!
Άλλωστε, τραγούδια βασισμένα σε ποίηση ερμηνεύει κατά κόρον, και ο ''Παρνασσός'' υπήρξε κυριολεκτικά λίκνο των ελληνικών γραμμάτων του 20ου αι.! 
Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, της Λένας Πλάτωνος, του Θάνου Μικρούτσικου και ένα του Δημήτρη Μαραμή σε ποίηση Lorca, που ήρθε και ταίριαξε υπέροχα με τη φωνή της Φαραντούρη!
Αν και λιτό απ' την άποψη του ήχου, τι να την κάνεις τη μεγάλη ορχήστρα, όταν υπήρχε στο πρώτο μέρος ο Τάκης Φαραζής στο πιάνο; Μου άρεσε και η επιλογή κάποιων τραγουδιών του Χατζιδάκι που δε συνηθίζει να τραγουδάει η Φαραντούρη - για παράδειγμα δεν ακούσαμε τον Εφιάλτη της Περσεφόνης, αλλά το Ήσουν μια βρύση τ' ουρανού από τη Σκοτεινή Μητέρα και το Για την Ελένη από τον ομότιτλο κύκλο! 
Το δεύτερο μέρος άνοιξαν οι Carousel με πέντε κομμάτια από τη Γαλικία, το Ισραήλ, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Θράκη. Εξαιρετικοί!
Ακορντεόν και κιθάρα απ' τη μία πλευρά, τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος απ' την άλλη, και η Μαρία Φαραντούρη στο κέντρο της σκηνής να τραγουδάει μαζί τους ένα σχετικά σπάνιο ρεπερτόριο, τουλάχιστον για δική της συναυλία! 
Φυσικά οι Carousel δεν παρέλειψαν να την ευχαριστήσουν που, ενώ έχει μια τόσο μεγάλη και γνωστή καριέρα, εξακολουθεί να ψάχνεται μουσικά και να δίνει βήμα σε νέους μουσικούς δίπλα της. Χθες βράδυ τουλάχιστον η συγκεκριμένη σύμπραξη της Φαραντούρη με τους Carousel, τη δικαίωσε απόλυτα, δίνοντας μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε και ένα πολυφωνικό ethnic σχήμα! Το κονσέρτο στον Παρνασσό παρακολούθησαν ακόμη η Νένα Βενετσάνου, ο Γιώργος Παπαστεφάνου, ο Κώστας Κωτούλας, ο Μάτσας της MINOS EMI και αρκετοί δημοσιογράφοι. Ραντεβού στον ίδιο χώρο την ερχόμενη Δευτέρα με τη συναυλία της Νένας Βενετσάνου με guest τη Γιοβάννα!

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

από-τη-μεγάλη-κοινή-συνέντευξη-της-γιοβάννας-και-της-νένας-βενετσάνου-για-το-προσκλητήριο-της-lifo

Στις 7 και κάτι, αμέσως μετά το τέλος της ραδιοφωνικής μου εκπομπής, πέρασε και με πήρε με το αυτοκινητάκι του ο φωτογράφος Πάρις Ταβιτιάν. Είχαμε αποστολή και μάλιστα σημαντική για το blog μου στη LIFO. Εκείνος θα φωτογράφιζε κι εγώ θα έπαιρνα συνέντευξη από δύο σπουδαίες κυρίες του ελληνικού τραγουδιού: Τη Γιοβάννα και τη Νένα Βενετσάνου. Το ότι ο Πάρις άκουγε Τρίτο Πρόγραμμα και κλασική μουσική μέχρι να φτάσουμε στο Ψυχικό, στην οικία της Βενετσάνου, ήταν κάτι που μού'φτιαξε τη διάθεση! 
Και η συνέντευξη - συζήτηση με τις δύο καλλιτέχνιδες ξεκίνησε. Είπαμε πολλά, πάρα πολλά, αφού διήρκησε περίπου ένα δίωρο η καταγραφή του λόγου τους, όχι μόνο αμιγώς καλλιτεχνικά, αλλά και ανθρώπινα, δικά τους, ιδιωτικά, κατάλληλα βέβαια προς δημοσίευση.
Ειλικρινά δεν έχω γνωρίσει καλλιτέχνη με περισσότερη αυτογνωσία απ' αυτήν της Γιοβάννας! ''Δεν ήξερα ποια ήμουν τότε'' μου εξομολογήθηκε ''και σίγουρα δεν είχα δίπλα μου ένα μυαλό σαν του άντρα μου, του Δημήτρη, να με κατευθύνει και να συζητήσουμε ότι μου συνέβαινε''. 
Στο τέλος η Γιοβάννα μού διάβασε και ένα ποίημα δικό της που αγαπάει πολύ, αφού προηγουμένως μου μίλησε για τον μέντορα της, Γιάννη Ρίτσο, ο οποίος την παρότρυνε να γράψει και να εκδώσει ποίηση!
Δεν έμειναν εκτός και οι αναφορές στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι, εφόσον μέχρι σήμερα θυμόμαστε τη Γιοβάννα ως την πρώτη ερμηνεύτρια του ''Αν θυμηθείς τ' όνειρο μου'' σε μουσική του Μίκη και ενορχήστρωση του Μάνου. Αυτά κι άλλα πολλά θα διαβάσετε στην κοινή συνέντευξη των Νένας Βενετσάνου - Γιοβάννας αυτή τη Δευτέρα 17/2 αποκλειστικά στο Προσκλητήριο της διαδικτυακής LIFO!

* οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του post είναι του Π. Ταβιτιάν

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

εκπομπή-δευτέρας-10.02.14-&-η-βιτάλη-έρχεται-στη-lifo

Στο χθεσινό Προσκλητήριο του Δευτέρου Προγράμματος της Αυτοδιαχειριζόμενης Ελληνικής Ραδιοφωνίας παρουσιάσαμε με τον Νίκο Ξυδάκη τη σουρεαλίστρια Κατερίνα Ηλιοπούλου με την ποιητική συλλογή της, Ο κύριος Ταυ, από τις εκδόσεις μελάνι. Αντίστοιχος νέος συνθέτης της εβδομάδας ήταν ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου με τα δύο τραγούδια του που κυκλοφόρησαν στο πρώτο cd - single από την 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου. Ακούστηκαν ακόμη οι John Tavener, Bill Evans, Lucilla Galeazzi, Maluma, Riuychi Sakamoto κ.α. Όσο για τη μεγάλη συνέντευξη που μου παραχώρησε η Ελένη Βιτάλη, αυτή θα δημοσιευθεί στο φύλλο της LIFO που κυκλοφορεί αύριο, Τετάρτη βράδυ, στη στήλη Αθηναίος της Εβδομάδας. Παρ' όλα αυτά δηλώνω στενοχωρημένος. Ενώ η κορυφαία ερμηνεύτρια μίλησε για πολλές πτυχές της ζωής της, στο παρά πέντε ζήτησε να κάνω αφαιρέσεις και να περιοριστούμε στα του ξεκινήματος της στο τραγούδι και στο τι κάνει αυτόν τον καιρό με τον Σταύρο Ξαρχάκο στην Ιερά Οδό. Δεν πειράζει, η συνέντευξη και πάλι είναι καλή, ολοζώντανη, θα έλεγα. Απλά το πάθημα μού'γινε μάθημα. Δεν πρόκειται ποτέ να παραδώσω ξανά συνέντευξη που μου έδωσε καλλιτέχνης στον ίδιο για να την τσεκάρει. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, που λένε, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται...

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

40

Πως είναι να γίνεσαι 40 ετών; Να είσαι δηλαδή όσο δύο εικοσάρηδες μαζί; Να σε αποκαλούν κύριε και όχι με το μικρό σου όνομα μόνο; Το κύριε όταν στο λένε άνθρωποι του σιναφιού σου που δε σε γνωρίζουν προσωπικά, όπως και να το πάρεις, έχει ένα κύρος, μια επιβεβαίωση. Όταν όμως στο λένε εικοσάχρονα, εκεί καταλαβαίνεις πως δεν είσαι πια ο ίδιος, έχεις ωριμάσει. Εξωτερικά, διότι εσωτερικά, όσο του επιτρέπει η καλή ψυχολογική του κατάσταση αισθάνεται ο καθένας. Χθες, παραμονή των γενεθλίων μου, πήρα μια ιδιαίτερη συνέντευξη για το καινούργιο περιοδικό, τη ΓΚΡΕΚΑ του φίλου μου, mhulot. Όχι από κάποιον τραγουδιστή, συνθέτη κλπ., αλλά από ένα άτομο καθοριστικό για τη ζωή μου. Για το λόγο αυτό έπρεπε να βρεθώ στον Άγιο Παντελεήμονα. Έβρεχε, ο καιρός ήταν πολύ μουντός. Διάλεξα ένα σοκάκι για να βγω στον πιο κεντρικό δρόμο που προφανώς διαπερνούσε φτωχόσπιτα οικονομικών μεταναστών. Εκεί, σε ένα μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου μιας πολυκατοικίας, με συνθήματα γραμμένα από κάτω του και με απλωμένα ρούχα, άκουσα να ξεχύνεται η φωνή του Robert Plant από το Black dog των Led Zeppelin. Σκάλωσα! Έμεινα να κοιτάζω για λίγη ώρα μάλλον για ν'ακούσω ολόκληρο το κομμάτι που κι εγώ πριν από μια εικοσαετία ακριβώς είχα λιώσει το βινύλιο του. Τι ωραία χρόνια! Δεν υπήρχε διαδίκτυο, ευρέως διαδεδομένο τουλάχιστον, δεν είχαμε κινητά, δεν ξεκατινιαζόμασταν στα facebook και τα blogs, όλα τα κάναμε από κοντά, χωρίς διαμεσολαβητές. Ακόμη κι η μουσική έχει αλλάξει - λογικότατο! Μήπως το ν'ακούς Led Zeppelin το ΄90 δεν ήταν παρωχημένο, σα ν' άκουγες...βαλς στα 60s; Αν θα μου ζητούσε κάποιος να απαρριθμήσω τι κατάφερα σ' αυτά τα είκοσι χρόνια, από τα 20 στα 40 μου δηλαδή, πολλά θά'χα να του πω σίγουρα. Κι άμα ήμουν τίμιος δε θά'λεγα μόνο τα καλά. Θά'βαζα μέσα και στενοχώριες που δεν τις χωράει ανθρώπου νους, νοσοκομεία, τη θλίψη για τους πιο δικούς μου ανθρώπους που μεγαλώνουν πολύ περισσότερο απ' όσο εγώ σήμερα, έως και το θάνατο που - ευτυχώς - ακόμη δεν μας πολυγουστάρει για παρέα. Πάλι καλά να λέμε. Θα μπορούσα τώρα να ήμουν ένας διαφορετικός άνθρωπος, με παιδί. Να είχα τα δικά μου και να σκεφτόμουν και το πώς θα τη βγάλει ο νέος άνθρωπος στην απαίσια κοινωνία της σύγχρονης Ελλάδας. Όχι, δε θα γινόταν, η φύση δε θα το ήθελε. Διότι, να κατέληγα εγώ αγρότης στα βουνά της Ικαρίας, σαν και τον άλλον στο ντοκιμαντέρ, που δε φημίζομαι για τη φυσιολατρεία μου κιόλας, δεν θα μου πήγαινε και δεν θα το άντεχα. Μου αρέσει η πόλη, η κίνηση, οι άνθρωποι, τα περίπτερα, τα καφενεία, τα σουβλατζίδικα, τα ψαράδικα, μέχρι και τα παρεκκλήσια που βλέπω παντού κάτω από μεγάλες εκκλησίες, αφού οι ηλικιωμένοι δε μπορούν συνήθως να ανέβουν τα σκαλιά. Ίσως κατά βάθος μου αρέσει να είμαι μόνος μου, πάντα μόνος, περιστοιχισμένος παραδόξως από πολύ κόσμο. Αλλά μόνος! Εξακολουθώ να αγαπώ τους φίλους μου - μετρημένοι στα δάχτυλα είναι - και να νοιάζομαι αυτούς που εγώ κρίνω ότι πρέπει να νοιάζομαι. Δεν ξέρω πως θα είμαι σε 20 χρόνια από σήμερα, μπορεί και να μην είμαι εν ζωή, άνθρωποι είμαστε, ξέρω καλά όμως ότι οι αλλαγές στη ζωή μου θά'ναι δραματικές για το μέσα μου. 40, λοιπόν! Έτσι, για να καταρριφθεί και η φοβία της εφηβείας μου ότι θα ζούσα έως τα 33. Όπως και ο Χριστός.