από-το-one-night-stand-του-αντώνη-σουσάμογλου-χθες-βράδυ-στον-ιανό

Ο νέος συνθέτης και μουσικός Αντώνης Σουσάμογλου, εξάρχων βιολιστής της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, ευτύχησε στο δεύτερο δίσκο του, που μόλις κυκλοφόρησε, να συνεργαστεί με εκλεκτούς ερμηνευτές: τη Δήμητρα Γαλάνη, την Έλλη Πασπαλά, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Βασιλικό, τον Μανώλη Χατζημανώλη, τον Νίκο Κατικαρίδη και τον Φαίδονα Καλοτεράκη.  

Φυσικά στη χθεσινή παρουσίαση του cd στον Ιανό της Σταδίου δε μπόρεσαν να παρευρεθούν και να ερμηνεύσουν τα τραγούδια του όλοι οι προαναφερόμενοι. Μας αποζημίωσαν όμως και με το παραπάνω οι κυρίες Δήμητρα Γαλάνη και Έλλη Πασπαλά και οι κύριοι Μανώλης Χατζημανώλης και Νίκος Κατικαρίδης. 

Ούτε μεγάλη ορχήστρα υπήρχε, πράγμα που ενδεχομένως να υποβάθμισε τη δομή των τραγουδιών, έτσι όπως ηχογραφήθηκαν τουλάχιστον. Ο Γρηγόρης Σημαδόπουλος στο πιάνο, ωστόσο, σε σύμπραξη με τον συνθέτη στο βιολί έφτιαξαν ένα όμορφο παρεΐστικο κλίμα, συνοδεύοντας επαρκώς τους τραγουδιστές. 

Τον Σουσάμογλου προλόγισε ο νέος διευθυντής της Universal, λέγοντας πως τον πήγε "συστημένα" στην εταιρεία ο Αλκίνοος Ιωαννίδης κι εκείνοι αμέσως ανταποκρίθηκαν. Μπράβο τους, πάντως, εκεί που αμφισβητούσαμε πλέον τέτοιες κινήσεις, μην πω ακόμη και την ύπαρξη δισκογραφικών στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Σουσάμογλου στη συνέχεια αναφέρθηκε στο υλικό του δίσκου που συγκέντρωσε εμπειρίες και μνήμες από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις - Βερολίνο και Λονδίνο -, όπου έζησε ως σπουδαστής.   

One night stand, μας είπε, δε σημαίνει αναγκαστικά κάτι...πονηρό, αλλά τις στάσεις που κάνουν από πολιτεία σε πολιτεία οι περιοδεύοντες μουσικοί θίασοι. Νέο παιδί ο Αντώνης Σουσάμογλου, είχε εκδώσει το πρώτο cd του προ πενταετίας από το Polytropon της Θεσσαλονίκης με εξίσου ταξιδιάρικο κοσμοπολίτικο concept. Don't mind the gap λεγόταν εκείνο το άλμπουμ, το οποίο μου χάρισε χθες βράδυ και σκοπεύω να το ακούσω μεσ' στη μέρα. 

Η Δήμητρα Γαλάνη τραγούδησε πρώτη το Θα μ' αγαπάς, το κομμάτι που υπάρχει στο cd με τη φωνή της. Ερωτική μπαλάντα υψηλότατου επιπέδου, της οποίας τους στίχους δε δύναμαι να θυμηθώ αυτή τη στιγμή, μην έχοντας και το άλμπουμ στα χέρια μου - δυστυχώς η δημοσιογραφική διανομή του δρομολογείται για τις επόμενες μέρες. 

Αυτή που με εντυπωσίασε, όμως, ήταν η γενναιοδωρία της Γαλάνη. Δε χρειάζεται να ξαναπούμε πως η συγκεκριμένη ερμηνεύτρια είναι ίσως η μόνη με τέτοια ιστορία στον τόπο αυτό που έχει αποδείξει έμπρακτα τη στήριξη της σε νέους δημιουργούς. 

Αφού θυμήθηκε τον Τσαρούχη όταν έλεγε πως στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις, η Γαλάνη είπε πως ευτυχώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο στην περίπτωση του Σουσάμογλου, μια και ο ίδιος ήδη έχει μιλήσει με το σημαντικό έργο του!

Φίλος χρόνων από τη Θεσσαλονίκη, του συνθέτη, είναι και ο ερμηνευτής Μανώλης Χατζημανώλης που τραγουδάει δύο κομμάτια μεσ' στο cd, την Καζαμπλάνκα και το Καρναβάλι. Αυτά και όχι μόνο παρουσιάστηκαν χθες βράδυ με τη φωνή του.

Λίγο αργότερα η maira, με τον πιανίστα Σημαδόπουλο εν ώρα εργασίας,

απολάμβανε κι αυτή μαζί μας το κομμάτι της συμμετοχής του Νίκου Κατικαρίδη στην εκδήλωση. Μεγάλος τραγουδιστής ο Κατικαρίδης, από τις πιο ωραίες και γνήσιες soul φωνές που άκουσα τα τελευταία χρόνια!

Ακολούθησαν και ένα - δύο ντουέτα του Κατικαρίδη με τον Χατζημανώλη σε τραγούδια από τους δύο προσωπικούς δίσκους του Σουσάμογλου,

προτού στη σκηνή ανεβεί η Έλλη Πασπαλά και απογειώσει με την εξαίσια φωνή της το Σε χάνω, μία αντισυμβατική ερωτική μπαλάντα - αντισυμβατική και από την άποψη της συνθετικής δημιουργίας, αλλά και λόγω των στίχων, οι οποίοι θα χαρακτηρίζονταν ως ο απόλυτος χρωματισμός στην καθημερινότητα ενός ζευγαριού. Μπράβο στην Έλλη και στον συνθέτη, πραγματικά πολύ ωραίο τραγούδι! 

Θα το ξαναπώ: Πέραν του ότι παρακολουθήσαμε την παρουσίαση μίας καινούργιας καλής μουσικής εργασίας, σημασία είχε ότι κάτι πάλι μοιάζει να κινείται στο δισκογραφικό τοπίο. Μόνο ως παρηγοριά ακούγεται το γεγονός ότι μία πολυεθνική εταιρεία σαν τη Universal ανέλαβε την έκδοση του έργου ενός νέου Έλληνα συνθέτη σε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο. Σε ότι αφορά, τέλος, το καμπαρέ, τη βρετανική pop των 60s και όλο το cinematic κλίμα που διαπερνάει το One night stand στο σύνολο του, συμφώνως με το δελτίο Τύπου, αυτό θα το διαπιστώσει κανείς - υποθέτω - ακούγοντας το μόνο. Γιατί η χθεσινή εκδήλωση, που εύλογα επισκιάστηκε από τη συμμετοχή καλλιτεχνών του διαμετρήματος της Γαλάνη και της Πασπαλά, έμεινε στην ουσία, διατήρησε μία λιτότητα καθ' όλη τη διάρκεια της και μας γνώρισε με τον καλύτερο τρόπο τον Αντώνη Σουσάμογλου και τα συγκινητικά τραγούδια του.   

συναυλία-της-μαρίζας-κωχ-στη-νέα-σμύρνη-αυτήν-την-παρασκευή

http://www.facebook.com/events/348844208472236/

R.I.P. ERLAND JOSEPHSON (1923 - 2012)

Έφυγε από τη ζωή πριν από δύο 24ωρα, σε βαθιά γεράματα, ο σημαντικότερος - μετά τον Ingmar Bergman - εκπρόσωπος της σουηδικής κινηματογραφίας. Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Erland Josephson που διηύθυνε από το 1966 έως το ΄75 το Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης, είχε γίνει γνωστός διεθνώς ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αριστουργηματικές ταινίες: ενδεικτικά αναφέρω το Montenegro (1981) του Dusan Makavejev, τη Νοσταλγία (1983) και τη Θυσία (1986) του Andrei Tarkovsky και φυσικά το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995) του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Για τον Erland Josephson σε προσωπικό επίπεδο μού είχε μιλήσει πριν χρόνια σε συνέντευξη της στο περιοδικό ΗΧΟΣ η συνθέτρια Ελένη Καραΐνδρου, όταν είχαν γνωριστεί στα γυρίσματα της ταινίας του Αγγελόπουλου. Από την Καραΐνδρου είχα αντλήσει την πληροφορία ότι ο μεγάλος Σουηδός καλλιτέχνης είχε πρωταγωνιστήσει επίσης σε ταινία του Manfred Eicher, του δραστήριου διευθυντή της κορυφαίας δισκογραφικής ECM. Ο σκηνοθέτης ωστόσο με τον οποίο ο Josephson ταυτίστηκε ήταν σαφώς ο συμπατριώτης του, Ingmar Bergman: η συνεργασία τους ξεκίνησε το 1946 και τερματίστηκε το 2003 σε περισσότερες από σαράντα ταινίες του κινηματογράφου και της σουηδικής τηλεόρασης. Ο Erland Josephson ήταν 88 ετών και έφυγε σε νοσοκομείο της Στοκχόλμης νικημένος από τη νόσο του Πάρκινσον. 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΕΡΒΟ

Χθες βράδυ μου τηλεφώνησε ένας νέος σκηνοθέτης. Μου εξήγησε ευγενέστατα πως εργάστηκε στο ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Νικολαΐδη και πως η μαρτυρία του Αντώνη Καφετζόπουλου μεσ' στο δικό μου ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου - η οποία μαρτυρία αφορά εν μέρει και τον Νικολαΐδη - είναι ολότελα ανακριβής. Το συζητήσαμε για κάνα τέταρτο κόσμια και πολιτισμένα, οι απόψεις του ταυτίζονταν πλήρως μ' αυτές του blogger motorcycle boy, που μόνο κόσμιος και πολιτισμένος δεν ήταν στη δική του παρέμβαση στο blog (διότι όταν κάποιος μπαίνει στο "σπίτι" σου λέγοντας: κύριε τάδε δε σας γνωρίζω και ούτε το επιθυμώ, χάνει εξ αρχής το όποιο δίκιο του) και κλείσαμε το τηλέφωνο, αφού προηγουμένως του εξήγησα πως σε ένα ντοκιμαντέρ, όπου όλο το υλικό αλέθεται κυριολεκτικά, κανείς δε μπορεί να πει τι θα κρατηθεί ή τι θα πεταχτεί. 

Πάμ' παρακάτω τώρα!

Γυρίζω σπίτι σήμερα τα ξημερώματα και βλέπω μήνυμα φίλου στο inbox του facebook που με ρωτάει χαμογελαστά γιατί με χέζει άγρια ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός στο δικό του facebook. Κόκκαλο εγώ! Μπαίνω στη σελίδα του Ζερβού και τι να δω; Τουλάχιστον πέντε αναρτήσεις, η μία μετά την άλλη, κανονικό παραλήρημα δηλαδή, στις οποίες, μεταξύ άλλων, με αποκαλεί φασίστα, βλάκα, κωλονούμερο, παπάρα, ανύπαρκτο, σούργελο κλπ. κλπ. Στην αρχή θεώρησα ότι θίχτηκε και ο Ζερβός από την ιστορία του Καφετζόπουλου περί Νικολαΐδη - Γώγου και είπα μέσα μου Ανάθεμα την ώρα που αποκάλυψα το κομμάτι αυτό της μαρτυρίας του! Στα επόμενα δύο λεπτά όμως κατάλαβα πως ο διάσημος Έλληνας σκηνοθέτης βάρεσε μπιέλες με την πάρτη μου επειδή - λέει - βρίζω και αμφισβητώ τον Νικολαΐδη. Όχι, λοιπόν, δεν έβρισα τον Νικολαΐδη αν θεωρείται βρισιά το να μη μου άρεσε Ο χαμένος τα παίρνει όλα, ταινία, την οποία ο Ζερβός χαρακτηρίζει πολύ σημαντική και τον δημιουργό της τον σημαντικότερο Έλληνα σκηνοθέτη. Δικαίωμα του, καλά κάνει ο άνθρωπος, εγώ τι φταίω όμως; Είμαι φασίστας επειδή δήλωσα πάνω σε συζήτηση ότι δεν μου άρεσε μία ταινία κάποιου κι ο Ζερβός είναι δημοκράτης που με πέρασε γι' αυτό γενεές δεκατέσσερις; 

Έπειτα, κάπου λέει ότι εγώ χαρακτήρισα τις ταινίες του Νικολαΐδη "της πλάκας". Ας ξαναδιαβάσει τα σχόλια του post, αφού φάει κάνα tavor πρώτα, και ίσως τότε δει ότι δεν ήταν σε δικό μου σχόλιο η συγκεκριμένη φράση. Δεν θα το έλεγα ποτέ αυτό, δημόσια τουλάχιστον, για έναν διακεκριμένο σκηνοθέτη που το έργο του έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα και συνεχώς ανακαλύπτεται από τους νέους ανθρώπους. Και για να τελειώνουμε, ποτέ δεν δήλωσα φαν του Νίκου Νικολαΐδη, δε μπορώ όμως να μην πω ότι θεωρώ εξαιρετική ταινία την Ευρυδίκη Β.Α. 2037, συμπαθέστατα Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, πολύ σημαντική τη Γλυκιά συμμορία και με ιδιαίτερο φορμαλιστικό ενδιαφέρον το κύκνειο άσμα του, το The Zero Years. Τις υπόλοιπες ταινίες του συχωρεμένου, με εξαίρεση το Ο χαμένος τα παίρνει όλα, που δεν μου άρεσε, δεν τις έχω δει. Που είναι το μεμπτό δε μπορώ ακόμη να καταλάβω και ο Νίκος Ζερβός με βρίζει χυδαιότατα...

Πάμε τώρα και στην περίπτωση του.

Το όνομα του Νίκου Ζερβού είναι κόκκινο πανί στο κινηματογραφικό συνάφι. Αν πεις στο 99% του συνόλου των Ελλήνων σκηνοθετών, ειδικά της γενιάς του, ότι σου άρεσε κάποια ταινία του, το λιγότερο που θα υποστείς είναι κράξιμο. Κι όμως! Πέρσι τσακώθηκα έξω από το νεοκλασικό της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών με "κουλτουριάρη" σκηνοθέτη που μιλούσε υποτιμητικά για τον Ζερβό αναφορικά με την τελευταία ταινία του, στην οποία έπαιξαν ο Πασχάλης και ο Λευτέρης Πανταζής. "Τουλάχιστον ο Ζερβός κάνει το κέφι του" είπα του πρεσβύτερου συνάδελφου "δεν υποκρίνεται και κυρίως δεν σηκώνει ολόκληρο τον προϋπολογισμό του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου όποτε κάνει ταινία". Ακόμη και τώρα που το γράφω, μετά δηλαδή απ' τα εξ αμάξης που μου έσυρε ο Ζερβός, δεν νιώθω μετανιωμένος για την κρίση μου πάνω στη δουλειά του. 

Ας απευθυνθώ τώρα και στον ίδιο, μια και διερωτάται δημόσια ποιος ειμ' εγώ και τι έχω κάνει:

Σου θυμίζω ότι συναντηθήκαμε πριν δύο χρόνια στην αίθουσα προβολής των κινηματογραφικών εργαστηρίων Σκλαβής στα Εξάρχεια, όπου περιμέναμε αμφότεροι να δούμε υλικό από τις ταινίες μας. Εγώ την πρώτη κόπια του ντοκιμαντέρ μου για τον Νίκο Κούνδουρο και εσύ το τρέιλερ του Show Bitch. Μου έκανε εντύπωση πως γνώριζες το όνομα μου από το προηγούμενο ντοκιμαντέρ μου για το Κύτταρο και την ελληνική rock σκηνή των 70s και μάλιστα μου δήλωσες πως θα σε ενδιέφερε να είχες μία κόπια του. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα, παρουσία του οπερατέρ μου, Δημήτρη Θεοδωρόπουλου. Δεσμεύθηκα πως όταν θα έβγαινε η δική σου ταινία στις αίθουσες θα σου έκανα ευχαρίστως μία συνέντευξη για το blog Άσματα και Μιάσματα, πιθανώς και για το δίφωνο - δε θυμάμαι ακριβώς. Μου φάνηκες συμπαθέστατος και είχα χαρεί πραγματικά με τη γνωριμία. 

Συνεπώς, γνωρίζεις πολύ καλά και ποιος είμαι και τι έχω κάνει, γι' αυτό και είσαι επιεικώς απαράδεκτος για τον κατάπτυστο τρόπο με τον οποίο μου επιτίθεσαι. Όχι, μεγάλε σκηνοθέτη, αν έκανα ταινίες για το περιθώριο για να τα κονομήσω, όπως λες, δεν θα έκανα ντοκιμαντέρ την Κατερίνα Γώγου, αλλά τον φίλο σου τον Νικολαΐδη με τέτοιο ρεύμα που είχε, έχει και θα έχει. Τέλος, επειδή, ξέρεις, δεν είμαι και κάνα παιδάκι - δουλεύω 15 χρόνια στο σινεμά κι έχω τιμηθεί και με 5-6 κρατικά βραβεία για τα μικρού και μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ μου -, συνεπώς δεν γουστάρω να μου μιλάει κανείς όπως εσύ απ' το συνάφι, θα σου ζητούσα μία χάρη: Μπορείς να ΜΗ ΜΟΥ ΠΡΗΖΕΙΣ Τ' ΑΡΧΙΔΙΑ;      

the-private-life-of-zepos

Το 1947 ήταν η τελευταία χρονιά στον γάμο του Τσέχου ντοκιμαντερίστα Alexander Hammid με την  Αμερικανίδα σκηνοθέτιδα, ποιήτρια, συγγραφέα και φωτογράφο Maya Deren. Γατόφιλοι αμφότεροι, αποφάσισαν να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την ετοιμόγεννη γάτα τους, τον γάτο σύντροφο της, την προσπάθεια ανεύρεσης χώρου εκ μέρους της για τα γατάκια που θα γεννηθούν και τον ίδιο τον τοκετό της. Η ασπρόμαυρη αυτή μικρού μήκους ταινία του Hammid ονομάστηκε The private life of a cat και μέχρι σήμερα θεωρείται εξαίσιο δείγμα ποιητικού αβάν-γκαρντ κινηματογράφου. Μου την είχε χαρίσει πριν χρόνια ο συχωρεμένος Αντρέας Παγουλάτος σε ένα σπάνιο dvd με τα άπαντα της Maya Deren, την ξαναείδα το 2010 σε μεγάλη οθόνη στην Κύπρο, στο Φεστιβάλ Αντεργκράουντ Κινηματογράφου της Λευκωσίας. Την αφιερώνω στον γάτο μου τον Ζέπο που δεν μεγαλώνει σε κανένα διαμέρισμα του Manhattan, όπως τα γατιά του Hammid και της Deren, αλλά του Παγκρατίου, και που από σήμερα δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει μπαμπάς, ούτε το σεξ να γνωρίσει. 

η-λένα-πλάτωνος-για-τον-πέτρο-κωστόπουλο:-όχι-δεν-είμαστε-ψωροχιλιάρικα

Άνθρωποι αργοπεθαίνουν καθημερινά στη χώρα που τα ηνία της πήρε η Γενιά του ΚΛΙΚ μετά απ' αυτήν του Πολυτεχνείου. Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε, εκεί φτάσαμε, αφού προηγουμένως ανατράφηκαν με σκουπίδια πολιτιστικά, αέρα κοπανιστό, δηλητηριώδη και βλαβερό. Οι τελευταίες γενιές των κοριτσιών των ταμείων ξεκληρίστηκαν μαζί με τα ταμεία του κράτους που διαχειρίστηκαν πολιτικοί φαύλοι και επικίνδυνοι. Και τώρα ο κ. Πέτρος Κωστόπουλος εξομολογείται δημόσια τον καταποντισμό του. Να κλάψουμε ή να γελάσουμε; Και τα δύο λέω εγώ, μια και αυτήν, την υποτιθέμενη ύστατη στιγμή, αδιαφορεί για τους συνανθρώπους και τους συμπολίτες του, περιαυτολογώντας παραληρητικά, κάνοντας αποτίμηση του θεάρεστου έργου του, θυμίζοντας τραγελαφικό σύμβολο του καπιταλισμού στην απόλυτη έκπτωση του. Όχι, δεν είμαστε ψωροχιλιάρικα...

περί-μουσικών-δικαιωμάτων-στο-σινεμά-προσκλήσεων-στο-εξωτερικό-και-ανασφαλειών-του-σκηνοθέτη

Το Σάββατο έχουμε πάρτι, λέει! Η Τζίνα, η my producer, που έχει ένα καλό, μπήκε δηλαδή στο χώρο της κιν/φικής παραγωγής για να υπηρετήσει το όραμα των νέων σκηνοθετών και όχι για να κονομήσει - δεν ξέρω, βέβαια, κατά πόσο αυτό είναι τελικά καλό και για την ίδια και για τους σκηνοθέτες - διοργανώνει πάρτι στην οικία της με αφορμή το rap των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου. Σε σύγκριση με την προηγούμενη κοινή μας δουλειά, το Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ, όπου είχαμε ξεσκιστεί στα πάρτι, προ, κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη των γυρισμάτων, με αποκορύφωμα μια βραδυά σε bar-restaurant του Κεραμεικού, όπου είχε τραγουδήσει κι ο Διονύσης Σαββόπουλος, με αποτέλεσμα να παρατήσουν όλοι τα παραπλεύρως μπαρ και καφέ και να μαζευτούν στη σύναξη των...πουρόκερς που είχαμε στήσει, τούτη τη φορά κρίνω απαραίτητο το επερχόμενο πάρτι! Είναι μια μορφή ευχαριστίας προς όλα τα παιδιά που δούλεψαν χωρίς αμοιβή, αφενός γιατί γούσταραν το project και αφετέρου γιατί είχαν ξανασυνεργαστεί μαζί μου. Είναι που δένομαι κι εγώ με φιλίες και αν απέφυγα τόσα χρόνια να δουλέψω στην τηλεόραση οφειλόταν στο ότι δεν ήθελα να μου επιβάλλει ή να μου "φορέσει" κανείς καινούργιο συνεργείο. Χώρια που τα παιδιά, από τον Γιάννη τον ηλεκτρολόγο μέχρι την Εύη τη μακιγιέζ και, βέβαια, τον Δημήτρη τον οπερατέρ, έχουν φάει τα νιάτα τους κυριολεκτικά μέσα στο σινεμά και αρκεί μόνο μία ματιά ώστε να συνεννοηθούν με τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Καμαρώνω και χαίρομαι για τους συνεργάτες μου, ειδικά όταν ξέρω πως αυτό που έκαναν για μένα τελευταία, πιθανώς να μην το έκαναν για άλλο συνάδελφο. Τους ευχαριστώ που μου χάρισαν την απόλυτη κιν/φική αίσθηση στην πρώτη μου ταινία, γυρισμένη σε ψηφιακό βίντεο και όχι σε φιλμ Super 16mm. Θα έχουμε κλακέτα; θυμάμαι την αφελέστατη ερώτηση μου στον δ/ντή φωτογραφίας, φοβούμενος πως θα γίνουμε κι εμείς βιντεατζήδες, απ' αυτούς που βγαίνουν στο δρόμο με μια κάμερα και δεν τους απασχολούν ούτε ο ήχος, ούτε ο φωτισμός. Όταν είχαν πρωτοσκάσει μύτη στα φεστιβάλ τέτοιες ταινίες, εμείς του φιλμ τις σνομπάραμε. Ο βετεράνος Λάκης Παπαστάθης είχε κάνει κι ένα εύστοχο σχόλιο: Σε λίγο θα διαγωνίζονται στα φεστιβάλ και τα δελτία ειδήσεων των 8.30! Σήμερα πια συνηθίσαμε και φτάσαμε στο σημείο να μας ξενίζει η χρήση του φιλμ. Επομένως, δίκιο είχαν φίλοι όταν μου έλεγαν πριν δυο χρόνια για το πορτραίτο του Νίκου Κούνδουρου ότι τρελαθήκαμε, γυρίζοντας σε φιλμ ένα ντοκιμαντέρ, το τελευταίο που γυρίστηκε στην Ελλάδα μ' αυτό το format. Κι ας μη βγάλαμε λεφτά, τουλάχιστον κάναμε την καύλα μας με αξιοπρέπεια πάνω απ' όλα, δίχως να καταχραστούμε το ελληνικό δημόσιο, αλλά αντιθέτως ψάχνοντας για χορηγούς προκειμένου να τυπωθούν οι 35άρες κόπιες ή να κάνουμε ένα tele-cine της προκοπής. Ευκαιρία να πω εδώ ότι το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ μου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη ακόμη αποτελεί το...greatest hit μου - που λένε. Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη προβολή του και μέχρι σήμερα μου το ζητούν σε διάφορες προβολές.  Δυστυχώς, τόσο η Φλέρυ, όσο και το Κύτταρο, δεν μπόρεσαν να βγουν στη διανομή του DVD, απ' όπου θα έρχονταν μοιραία κάποια χρήματα για όλους τους συντελεστές - τους μουσικούς που συμμετείχαν, εννοώ. Παρ' όλο που ο Γιώργος Χατζιδάκις μού'χε παραχωρήσει την άδεια χρήσης της μουσικής του Μάνου Χατζιδάκι για το ντοκιμαντέρ της Φλέρυς, εμφανίστηκαν η ΑΕΠΙ και οι δισκογραφικές, οι οποίες ζήτησαν τα μαλλιοκέφαλα τους στην περίπτωση της εμπορικής διανομής. Κι έτσι, το παράτησα το θέμα κι αποφάσισα να χαρίζω τις ταινίες μου χέρι με χέρι, σε όποιους μου τις ζητούν. Σίγουρα στο ντοκιμαντέρ για τη Γώγου δε θα υπάρξει ανάλογο πρόβλημα! Οι μουσικές που θα γραφτούν και τα τραγούδια που ήδη γράφτηκαν είναι πρωτότυπα και τα copy-rights θα ανήκουν εν μέρει σε μένα και τους δημιουργούς. Για το τέλος, μπορώ να ανακοινώσω τρία πολύ ευχάριστα γεγονότα που προέκυψαν και που νομίζω είναι ανακοινώσιμα: πριν λίγες μέρες επικοινώνησε μαζί μου μέσω facebook εκπρόσωπος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και με ενημέρωσε πως το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη αγοράστηκε από το Κανάλι της Βουλής, το τηλεοπτικό...Τρίτο Πρόγραμμα σα να λέμε! Εννοείται πως όταν ενημερωθώ, θα ενημερώσω κι εγώ με τη σειρά μου για τις ημερομηνίες προβολής του στην τηλεόραση - αυτό που έλεγα πριν, για φαντάσου, μία ταινία που έκλεισε δεκαετία ακόμη "τραβάει"! Ανήμερα των γενεθλίων μου, επίσης, πριν από δύο εβδομάδες, έλαβα ένα ευγενέστατο email από το σημαντικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου στη Σκοτία, το οποίο έλεγε να στείλω επειγόντως κόπιες των μουσικών ντοκιμαντέρ μου, διότι πολύ θα ήθελαν να προβληθούν στη διοργάνωση τους! Εγώ να δεις! Ένα ταξιδάκι στην πανέμορφη Σκοτία δε θα με χάλαγε καθόλου μεσ' στην εδώ μιζέρια! Και το τρίτο θετικό που συνέβη είναι πως είχαμε μία κρούση από την ΕΡΤ για να κατατεθεί το σεναριακό σχεδίασμα του ντοκιμαντέρ για τη Γώγου, μπας και πάρουμε κάποια χρήματα τη στιγμή που η ταινία ετοιμάζεται να μπει στο post production. Σαν ψέματα ακούγεται να επιχορηγηθεί κανείς για ταινία τούτη την περίοδο, εξ ου και κρατάω μικρό καλάθι. Δεν χάνω/χάνουμε τίποτα, πάντως, με το να υποβληθεί ο φάκελλος του ντοκιμαντέρ στο πρωτόκολλο της ΕΡΤ. Ένα μόνο με ψιλοχαλάει: Δεν είναι λίγο οξύμωρο ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου να κατατίθεται προς χρηματοδότηση από τον κρατικό μηχανισμό; Αφού ούτως ή άλλως και δεν πρόκειται πάλι να πλουτίσουμε και, το κυριότερο, η ταινία βγήκε μια χαρά όπως βγήκε μέχρι τώρα. Μήπως παραείμαι...dreamer και ομιλώ αυτή τη στιγμή σαν Εξαρχειόπαιδο και όχι σαν επαγγελματίας - τρομάρα μου - κινηματογραφιστής; Να, κάτι τέτοια ενοχικά με πιάνουν και θυμάμαι με χαμόγελο και νοσταλγία τον φίλο μου τον Ταρνανά που κάποτε τον κυνήγησε ο Νικόλας Άσιμος πάνω σε μία ρόδα ποδηλάτου επειδή τον θεώρησε άνθρωπο του ΕΚΚ, δηλαδή συμβιβασμένο και βολεμένο.   

το-δράμα-του-μεγαλοεκδότη

Ο Πέτρος Κωστόπουλος φαλήρισε. Του παίρνουν - λέει - τα σπίτια του, τα αυτοκίνητα του, ότι έχει και δεν έχει. Ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι είναι άρρωστος από κατάθλιψη, ότι πλέον δυσκολεύεται να ζήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, αλλά και ότι θα επιστρέψει μια μέρα, κατά πως τό'πε και το είδωλο του ο Άρνι: I' ll be back...Λυπηρό, όσο και χαριτωμένο όλο αυτό, εννοώ το ν' ακούς έναν γνωστό ζάπλουτο επιχειρηματία να εξομολογείται την πορεία του προς την καταστροφή. Τον θυμάμαι πριν από 20 χρόνια στην παντοδυναμία του. Κόντευε τα σαράντα, όσο είμαι εγώ σήμερα δηλαδή, έχοντας καταφέρει να αποκτήσει τα πάντα: φήμη, χρήματα, ένα φωτομοντέλο για σύζυγο, δύναμη στα εκδοτικά, φιλίες με την πολιτική και λαϊφσταϊλίστικη ηγεσία του τόπου (ο ίδιος υπήρξε μάλλον ιδρυτής του λάιφ στάιλ στην ψωροκώσταινα που τότε ακόμη άντεχε) κλπ. Τότε τον βλέπαμε ως εχθρό, ως εκπρόσωπο της χειρότερης μορφής κατεστημένου, φορέα του βδελυρού γιαπισμού, έναν κοινό φασίστα και γινόμασταν μάλιστα έξαλλοι με τις ανεγκέφαλες γκόμενες που έπιναν νερό στα νιάτα του και στην ομορφιά του! Λίγο αργότερα πάψαμε να ασχολούμαστε με την περίπτωση του. Αποδεχτήκαμε τη θέση μας σε μία άκρως ανταγωνιστική ανθρωποφάγο κοινωνία του θεάματος, από την οποία όμως εκείνος συνέχισε να πλουτίζει. Το θετικό είναι ότι πλούτισαν και άλλοι δίπλα του, όπως γίνεται σ' αυτές τις περιπτώσεις. Ευτυχώς εμείς δεν μασήσαμε με τέτοιες καταστάσεις ακόμη κι όταν κληθήκαμε να εργαστούμε κάπου ή για κάποιον που σίγουρα θα έμοιαζε ή θα ήθελε να είναι Κωστόπουλος στη θέση του Κωστόπουλου. Προτιμούσαμε να ανανεώνουμε το ενδιαφέρον μας για κάνα καλό βιβλίο και να φτύνουμε έντυπα που υποδείκνυαν στον κόσμο πως θα γαμήσει καλύτερα! Να ανακαλύπτουμε παλιές και καινούργιες καλές μουσικές και όχι να τα σπάμε στη Βίσση κι όλο το σκυλολόι της συφοράς! Να γοητευόμαστε από το άσπρο και μαύρο ενός Μπέλα Ταρ και να μας γυρνάνε τα άντερα με τα τηλεοπτικά καμώματα των VIPS. Παραμείναμε βέβαια γραφικοί, φρικιά, αριστεριστές, αναρχικοί και αναρχίζοντες, μονίμως άφραγκοι, σαβουρογάμηδες, φτωχοδιάβολοι, αστείοι και περιθωριακοί - ναι, εμείς ήμασταν και εν μέρει είμαστε το περιθώριο και όχι βέβαια το ΚΛΙΚ, όπως θέλει και το λέει ο Κωστόπουλος, αποδίδοντας μόλις σήμερα την αξία του περιθωρίου στο κάποτε πανίσχυρο έντυπο του, το οποίο αποβλάκωσε χιλιάδες Ελληνίδες και Έλληνες και προετοίμασε μια χαρά το έδαφος για την τωρινή κατάντια. Ωστόσο, παραδόξως αισθανόμασταν πιο πλούσιοι από τον Κωστόπουλο κι ας μετράγαμε τα ψιλά για κάνα κρασί στον Μπαρμπα-Γιάννη των Εξαρχείων. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος σαν γυρίζω στο παρελθόν που τούτη τη στιγμή δε μπορώ να νιώσω κανέναν οίκτο για την κατάρρευση του Κωστόπουλου. Δε με αφήνει, βλέπεις, η κατάρρευση των πιο δικών μου ανθρώπων που συντελείται καθημερινά μπροστά στα μάτια μου, ενδεχομένως και η δική μου που έρχεται.   

bazaar-ειδών-τέχνης-και-χειροποίητων-δημιουργιών

OURBAZAAR.gr / Bazaar Φεβρουαρίου 2012

www.ourbazaar.gr – ourbazaar.gr@gmail.com

Bazaar ειδών τέχνης, χειροποίητων δημιουργιών,

χρηστικών και διακοσμητικών αντικειμένων και ρούχων

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012 5μμ – 11μμ

Προσφέρονται κρασί και μπουκίτσες Σαντορίνης καθώς και δώρο

η μουσική συλλογή Santorini σε mp3 με τη Μαρίζα Κωχ

Δράκου 33, Κουκάκι

στάση Μετρό Συγγρού-Φιξ

Το OURBAZAAR

Το ourbazaar.gr είναι ένα χώρος έκθεσης εικαστικών έργων, έργων χειροποίητης δημιουργίας, χρηστικών αντικειμένων, vintage ειδών, καθώς και ρούχων.

Το OURBAZAAR είναι ένα κατάστημα που προσφέρει τον χώρο του για την δωρεάν τοποθέτηση από τον καθένα αντικειμένων με στόχο τη μεταπώλησή τους. Απευθύνεται σε όσους έχουν παλιά, καινούργια, ανεκμετάλλευτα αντικείμενα και σε όσους ψάχνουν να βρουν κάποια προϊόντα σε πολύ καλές τιμές και πολύ καλή ποιότητα. Το OURBAZAAR είναι ένας τρόπος ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης πολλών αντικειμένων..

H αγορά από το OURBAZAAR είναι ένας ιδανικός τρόπος για εξοικονόμηση χρημάτων, καθώς διαθέτει ποιοτικά προϊόντα σε πολύ χαμηλές τιμές. Η ποικιλία των προϊόντων αλλάζει συνεχώς, αφού καθημερινά δέχεται δεκάδες μοναδικά κομμάτια από διαφορετικούς ανθρώπους. Έτσι, καλύπτει όλα τα γούστα και τις οικονομικές δυνατότητες.

Η ονομασία των παρόμοιων καταστημάτων στις αγγλοσαξονικές χώρες, όπου και έχουν μεγάλη διάδοση, είναι Consignment Stores (Dépot-Vente στη Γαλλία). Στην ελληνική γλώσσα μπορεί να αποδοθεί ως Κατάστημα Τοποθέτησης ή Κατάστημα Μεταπώλησης. Το OURBAZAAR φέρνει στην Ελλάδα αυτήν την κουλτούρα της επαναχρησιμοποίησης των αντικειμένων.