Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

γιορτή 2016-πρόβες-συνεντεύξεις-audition στης Πλάτωνος

Μου αρέσει που σ' αυτό το blog, τόσα χρόνια τώρα, καταγράφονται τα επιεόρτια τραπεζώματα. Μπορεί και να τό'χω ξαναπεί, πολλοί πιστεύουν πως πρέπει να εορτάζεις τα γενέθλια σου και όχι την ονομαστική σου εορτή. Σαχλαμάρες ψευδοπροοδευτικού τάχα μου τύπου...Η ονομαστική εορτή είναι ένα κοινωνικό event από μόνο του, όποιος ξέρει έναν Γιάννη, μια Μαρία, έναν Κώστα ή έναν Αντώνη μπορεί να θελήσει να τον δει στο σπίτι του ή έξω με αφορμή την ''επέτειο'' του ονόματος του. Αντιθέτως, τα γενέθλια είναι αφενός πολύ προσωπική υπόθεση του καθενός και αφετέρου ποιος χέστηκε κάθε φορά που εγώ ή ο τάδε γινόμαστε 40, 52 ή 102 ετών; Έτσι είναι, έτσι το βλέπω εγώ. Έλεγα, λοιπόν, πως με την ετήσια καταγραφή των τραπεζωμάτων στα Άσματα και Μιάσματα, σταχυολογώ και τους ανθρώπους που μπήκαν, έμειναν, έφυγαν κι εξακολουθούν να μπαίνουν στη ζωή μου. Κι αυτό μπορεί να τό'χω ξαναπεί, σαν σαπουνόπερα είναι η ζωή μας με λιγότερα δράματα και ανατροπές φυσικά, όπου διάφοροι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν σαν guests σε διάφορες φάσεις - επεισόδια μέσα στα χρόνια που περνάνε. Λόγου χάριν, το επιεόρτιο τραπέζι του 2016 ήταν αφιερωμένο στο team της παράστασης Την λένε Εύα που σε λίγες πια μέρες θα κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Αλκμήνη: Από αριστερά βλέπετε τον Θρασύβουλο, τον βοηθό μου - τον είχα και βοηθό στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου -, την Εύα Κουμαριανού και την ενδυματολόγο - σκηνογράφο Κική Μήλιου. Από δεξιά, πάλι, βλέπετε τον Άρη Ανέστη, τον μοριακό βιολόγο μας, νέο μάλλον μέλος της παρέας, εμένα, την Ελένη Φιλίνη, τη Λιάνα Μαλανδρενιώτη και τον Απόλλωνα Μπόλλα.
Ευχάριστη έκπληξη που έσκασε στη γιορτή μου η Φιλίνη. Όλοι τη λάτρεψαν! Τόσο κοινωνική, τόσο γελαστή, τόσο αθώα - ναι, βγάζει μιαν αθωότητα σαν άνθρωπος η Φιλίνη! Ήταν κι η μόνη μάλιστα που μού'φερε δώρο (ένα ωραιότατο πουλόβερ revolver), μια και τα άλλα τα...γαϊδούρια ούτε ένα πράσινο φύλλο δεν έφεραν στον φίλο τους. Με την δε Κουμαριανού, που εδώ ποζάρει σκέτη Μπαρμπαρέλα, έχουν παίξει μια φορά κι ένα καιρό στις κινηματογραφικές ''Φανταρίνες'', δίπλα στη Βλαχοπούλου και στον Ηλιόπουλο - το ΄79 πρέπει νά'ταν, νομίζω.
Κι αυτή η photo, έτσι, σαν...revenge στον Άρη που δε γουστάρει να φαίνεται πουθενά και το facebook τό'χει καραχεσμένο και μάλλον καλά κάνει. Εγώ του λέω ωστόσο πως ένα ενσταντανέ με την Ελένη Φιλίνη και την Εύα Κουμαριανού άνετα θα διεκδικούσε το βραβείο της πιο σουρεαλιστικής φωτογραφίας της χρονιάς που μπήκε πριν μερικές εβδομάδες!
 
Όλο αυτό το διάστημα περνάει με πρόβες και γράψιμο. Γράφω, γράφω συνέχεια, όχι μόνο για τη LIFO, αλλά και για διάφορα περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά, που μου ζητάνε συνεντεύξεις λόγω της παράστασης. Ομολογώ ότι βαριέμαι και ψάχνω πάντα λύσεις για να μην επαναλαμβάνομαι. Ευτυχώς ο βίος της Κουμαριανού είναι τόσο έντονος που θα μπορούσα να την κάνω και ολόκληρο βιβλίο πέραν ενός θεατρικού μονολόγου.
Αντικειμενικά, πάντως, οι συνεντεύξεις αποτελούν το ''ισχυρό χαρτί'' μου στη LIFO. Οι δύο πιο πρόσφατες αναρτήθηκαν στο LIFO.gr με διαφορά λίγων ημερών την περασμένη εβδομάδα. Μία με τη Σαβίνα Γιαννάτου, με την οποία μας βλέπετε στην άνωθεν photo, κι άλλη μία με την Τάνια Τσανακλίδου. Αυτό που έγινε με τη συνέντευξη της Τσανακλίδου, ομολογώ πως δεν μού'χει ξανατύχει στα 17 πλέον χρόνια που δημοσιογραφώ! Μέχρι στιγμής κοντεύει να φτάσει τα 13.000 shares (τρελό νούμερο), ενώ την επόμενη της δημοσίευσης την ''έπαιξαν'' όλα τα πρωινο-μεσημεριανάδικα. Δεν το περίμενα και χάρηκα πολύ με την έκταση που πήρε το ''θέμα''. Μ' αυτό όμως που χάρηκα πιο πολύ ήταν με την επιβράβευση ή, σωστότερα, την αναγνώριση της δουλειάς μου από το team της LIFO. Ακολούθησε ένα ραντεβού με τον Τσαγκαρουσιάνο για να δούμε πως προχωράμε από δω και πέρα με τις συνεντεύξεις μου. Εν ολίγοις, ο πήχης ανέβηκε πολύ ψηλά και παρόλο που ακούγεται ωραίο, δεν είναι και τόσο εύκολα για μένα τα πράγματα...Το ίδιο συμβαίνει όμως και με τους καλλιτέχνες. Υπήρξε τις επόμενες μέρες κάποιος που γύρισε και μού'πε: ''Τι να σου πω εγώ, ρε παιδί, μετά την Τσανακλίδου;'', σα νά'λεγε δηλαδή ''Τι να σου πω εγώ άμα τά'πε όλα η Τσανακλίδου;''! Κοίτα να δεις! Τέλος πάντων, τη συνέντευξη της Τάνιας Τσανακλίδου μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ:
http://www.lifo.gr/articles/music_articles/86371
Κι εδώ, της Σαβίνας Γιαννάτου, που επίσης εμένα μου άρεσε πολύ:
http://www.lifo.gr/articles/music_articles/86675
Να πω εδώ ότι με την Τσανακλίδου επίκειται μία μεγάλη συνεργασία! Θα αναρτήσω κάτι σχετικό αύριο βράδυ και θα το μάθετε, αν και μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τα info στο τέλος της συνέντευξης της στο LIFO.gr!
Να, δεν έλεγα πριν για συνεντεύξεις που δίνω/ δίνουμε με αφορμή το έργο Την λένε Εύα; Προ ημερών πέρασαν από τις ''Κούκλες'' της Συγγρού, την ώρα που κάναμε πρόβα, η δημοσιογράφος και η φωτογράφος από το site ''La Cultura''. Πήραν δυο λόγια από την Εύα και από τον τενόρο και ηθοποιό μας, τον Αναστάσιο Στέλλα. Εγώ δεν ήθελα να μιλήσω μετά τη μεγάλη μου συνέντευξη στο άλλο site, τα ''Θεατρικά Προγράμματα''. Μη γίνουμε και μαϊντανοί κιόλας! Το έργο, άλλωστε, από άποψη φήμης τείνει να πάρει cult διαστάσεις, μολονότι όποιος το δει θα αντιληφθεί πως καμιά σχέση δεν έχει με το cult.
Δοθείσης ευκαιρίας, με την Εύα φωτογραφηθήκαμε με ένα πακέτο προφυλακτικά εν είδει κοινωνικής καμπάνιας από το ''La Cultura''! Έπεσε τρελό γέλιο ειδικά σαν θυμηθήκαμε το κομμάτι μέσα στο έργο με την Εύα να σταυροκοπιέται που είχε ''πάρει'' όλους τους ''αραπάδες'' κάποτε στην Τρούμπα ''ξεσκούφωτα'' και, δόξα τω θεώ, δεν κόλλησε καμία ασθένεια!
Απίστευτο γέλιο όμως έριξε και η Λένα Πλάτωνος σαν η Εύα Κουμαριανού τής έπαιξε πριβέ όλο το μονόλογο! Όταν φύγαμε, βέβαια, η Λένα ψυχοπλακώθηκε τρομερά...''Μπουνιά στο στομάχι ήταν όλο αυτό με τις ιστορίες της Εύας'' μου είπε. Και μετά: ''Με το που σας αποχαιρέτισα και έκλεισα την πόρτα, έπεσα κατ' ευθείαν για ύπνο. Με ρούφηξε το έργο, απορρόφησε όλη την ενέργεια μου''!
Εδώ η Εύα με τη Λένα που αγαπήθηκαν πολύ οι δυο τους, με τον Άρη πού'ναι γείτονας της Λένας και με μένα -βλέπω τώρα τη photo αυτή και σκέφτομαι πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν έχουν ποζάρει έτσι ακριβώς, πάνω σ' αυτήν την κλίνη, την κλίνη της Λένας Πλάτωνος, στα τόσα χρόνια που γνωρίζω τη συνθέτρια!
Σημειωτέον, η Εύα για να εντυπωσιάσει τη Λένα, την οποία δεν γνώριζε, αλλά είχε επίγνωση παραδόξως του διαμετρήματος της, έπαιξε τον μονόλογο τόσο αργά και τόσο ρεαλιστικά, in real time που λεν κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι, με αποτέλεσμα να αγγίξει σχεδόν το δίωρο! ''Ώπα, Εύα, κάτσε καλά, μη μου τα κάνεις αυτά'' της είπα γελώντας, κατά βάθος χεσμένος πάνω μου, αλλά εκείνη με διαβεβαίωσε πως απλά ήθελε να τραβήξει την προσοχή της ''κοτζάμ Πλάτωνος''! Ας είναι! Τό'χω σίγουρο πως  Εύα θα σκίσει στην παράσταση, καθώς - σύμφωνα και με την ''κοτζάμ Πλάτωνος'' - πρόκειται για μία καλή ηθοποιό!

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Γνωρίζοντας καλύτερα την Εύα Κουμαριανού!

Χθες είχαμε άλλη μία συνάντηση με τον συνθέτη της παράστασης, Στέφανο Χυτήρη. Μας έφερε σε αρχεία τις μουσικές του και τις ακούσαμε all together, αναγνωρίζοντας τα σημεία που θα μπουν. Η Εύα τρελάθηκε και δεν το περίμενα, μια και αυτού του είδους η μουσική δεν πρέπει να είναι και ιδιαιτέρως του γούστου της. Κι όμως! Από μόνη της πεταγόταν κι έλεγε ''Αυτό θα μπει εκεί που λέω για τη φυλακή'' ή, ακούγοντας ήχους πόλεις κι αγοράς, ''Αυτό θα μπει εκεί που λέω για τις πιάτσες''...Και σαν ο Στέφανος μάς δήλωσε πως δεν επιθυμεί να βγει στην τηλεόραση κι εγώ του είπα ''Α ναι, είσαι κι αναρχικός εσύ'', η Εύα τον πρόγκηξε με τον τρόπο της: ''Άντε καλέ, κι εγώ αναρχικιά είμαι. Υπάρχουν πιο αναρχικά πλάσματα από τους τρανς;'' Συμφωνήσαμε όλοι με τρανταχτά γέλια, συνειδητοποιώντας κατά βάθος πόσο σοβαρό ήταν αυτό που είπε. Έπειτα η Λιάνα μας έκανε το τραπέζι. Μαγείρεψε ένα ωραιότατο χοιρινό με λαχανικά και μπόλικο τυρί φέτα, που της παρήγγειλε η Εύα. Ο Απόλλωνας ήταν τρομερά κουρασμένος, σχεδόν έκλειναν τα μάτια του. Δουλεύει πολύ αυτός, τρέχοντας ως παραγωγός όλη την παράσταση. Τηλεφωνήματα, εξεύρεση χορηγών, ξενύχτια, προγράμματα, αφίσες κλπ. Μάλιστα, επειδή θα έχει περιοδεία με τους ''12 Ενόρκους'' στη Θεσ/νίκη τον Απρίλιο, μου ζήτησε να κάνω εγώ τον δημ/φο δίπλα στην Εύα (για ''περιορισμένο αριθμό παραστάσεων'' που λένε). ''Μαλάκα, πως θα παίζουμε εμείς οι δύο επί σκηνής;'' αναρωτήθηκε η Εύα! Και μετά: ''Πως θα σε κοιτάω και δε θα σκάμε στα γέλια;'' Είναι που εγώ, κάθε φορά που η Εύα μιλάει και αναφέρεται σε συγκεκριμένα πράγματα, επειδή έχω γράψει το κείμενο, γουρλώνω τα μάτια, άλλοτε από αποτροπιασμό, άλλοτε από έκπληξη και άλλοτε από θαυμασμό - βάσει των όσων αφηγείται πάντα. Εκείνη με παρακολουθεί και ξεχνάει τα λόγια της, αλλά ευτυχώς τα ''ξαναβρίσκει'' αμέσως. Χώρια που με τον Απόλλωνα ως δημ/φο υποτίθεται πως αναπτύσσεται και μια ψιλοερωτική σχέση μεταξύ τους - η περπατημένη τρανς που την πέφτει στο τεκνό, σα να λέμε. Με μένα, πάλι, στη σκηνή είναι σίγουρο πως η ''σχέση'' μας με την Εύα θα αναλωθεί στο κωμικό στοιχείο και μόνο σ' αυτό! Γλυκάθηκα ωστόσο! ''Ρε συ Απόλλωνα'' είπα του ηθοποιού, ''μήπως να έχεις εσύ αποκλειστικά το ρόλο του παραγωγού και να παίξω εγώ τον δημ/φο, τον εαυτό μου δηλαδή;'' ''Ξέχνα το, θα σε δολοφονήσω'' απεφάνθη ο Μπόλλας κι έτσι έκανα μόκο! Είχε πλάκα χθες που η καλή Λιάνα προσπαθούσε να...εκπολιτίσει την Κουμαριανού. Μέσα στο υπέροχο διαμέρισμα της, όπου η Εύα φώναζε κάθε τρεις και λίγο ''Πού'ναι, καλέ, το χοιρινό;'', εκείνη μας έβαλε ν' ακούσουμε το ''Γρήγορα η ώρα πέρασε'' του Ξυδάκη με την Αρβανιτάκη. ''Τι ωραία που τραγουδάει εδώ η Αρβανιτάκη'' σχολίασε η Εύα, ''στα άλλα δε μπορώ να την ακούσω''! Όταν όμως η Λιάνα το...προχώρησε και έβαλε στο CD - player πιανιστικά κομμάτια του Mozart, η Εύα δεν κρατήθηκε: ''Κυρία Λιάνα, μήπως σας βρίσκεται κάτι σε Βανδή ή Madonna;'' Είχαμε ξεκαρδιστεί...Για ώρα ακουγόταν ο Mozart, ώρα πολλή μάλλον, αφού γύρισε και μού'πε συνομωτικά η Εύα: ''Πες της, καλέ, να το βγάλει, θα με πάρει ο ύπνος''...Γνωρίζοντας την, όμως, καλά πλέον, κατάλαβα πως η Κουμαριανού αυτοσαρκαζόταν για μία ακόμη φορά, όπως της αρέσει να κάνει πάντα και παντού, ούσα ο εαυτός της και όχι κάτι ''άλλο'', ψεύτικο...Στο τέλος, σηκώθηκε όρθια και μας ψάρωσε! ''Άκουσε να δεις'' μου είπε σε αυστηρό τόνο, ''είναι η τελευταία φορά που δεν κάνουμε πρόβα και το ρίχνουμε στη μάσα και τα τραγούδια''! ''Ναι, βάλε μας και χέρι τώρα'' της απάντησα, νιώθωντας cool στην ουσία που έχει προοδεύσει με το κείμενο της. Αν και οι συνάξεις αυτές, τα τραπεζώματα, είναι πολύ σημαντικά κατά τη γνώμη μου. Μας φέρνουν πιο κοντά μέρα με τη μέρα, με βοηθούν να την κατανοήσω περισσότερο σαν ψυχισμό και σαν προσωπικότητα, με κάνουν να καταγράφω μέσα μου τις ιστορίες της σαν μαγνητόφωνο. Με την Κουμαριανού αισθάνομαι ώρες - ώρες σα να είμαι γλύπτης κι έχω ένα κομμάτι μάρμαρο που σμιλεύοντας το σιγά - σιγά, το βλέπω να μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης. Κι αυτό, ομολογώ, ότι μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ! 
* Στη photo από το φτωχικό μου, η Λιάνα κάνει δραματουργική ανάλυση του κειμένου στην Εύα!

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Ειν' η αγάπη χίμαιρα

Είν’ η αγάπη χίμαιρα
που κυβερνά τα νιάτα
με όνειρα εφήμερα
χρυσούς καπνούς γεμάτα.

Γιατί στον κόσμο χύνεται
πολύ μελάνι κι αίμα
αλλά ζωή δε γίνεται
χωρίς αυτό τ’ ωραίο ψέμα

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Η τελευταία συνέντευξη για τη χρονιά που έφυγε ήταν με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Το 2015 μού επιφύλαξε μερικές συνεντεύξεις με πρόσωπα που ανέκαθεν ήθελα να γνωρίσω! Πάντα για τη LIFO, εννοείται, είτε την έντυπη, είτε την ηλεκτρονική. Μπορώ τώρα να θυμηθώ τους συνθέτες Γιάννη Σπανό και Γιάννη Μαρκόπουλο, τον ερμηνευτή Γιώργο Νταλάρα που ναι μεν μού είχε ξαναδώσει συνέντευξη, αλλά αρκετά χρόνια πίσω, την Αρλέτα που επίσης μού'χε ξαναδώσει πάνω από μία συνεντεύξεις στο παρελθόν, τον τραγουδοποιό Φοίβο Δεληβοριά, τον λαϊκό τραγουδιστή Γιάννη Ντουνιά, τον cult θρύλο Τάσο Μπουγά, την ερμηνεύτρια Φωτεινή Βελεσιώτου κ.α.
Η τελευταία συνέντευξη για τη χρονιά που έφυγε, παρ'όλα αυτά, ήταν με μια νέα και άκρως επιτυχημένη τραγουδίστρια, την Ελεωνόρα Ζουγανέλη. Αυτό το ''άκρως επιτυχημένη'' με έκανε ακριβώς να της απευθύνω κάπως σκληρές ερωτήσεις, στις οποίες η Ζουγανέλη τα έβγαλε πέρα άψογα! Την ερχόμενη εβδομάδα θα περάσω από το μαγαζί που εμφανίζονται αυτόν τον καιρό με τη Βελεσιώτου. Πιθανώς να πάμε παρέα με τον Νταλάρα, όπως είπαμε χθες, στις ευχές που ανταλλάξαμε για τον καινούργιο χρόνο! Εσείς μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη εδώ:
http://www.lifo.gr/articles/music_articles/85077

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Η πρώτη φωτογραφία του 2016

Το πορτραίτο του Μάνου Χατζιδάκι πάνω στο πιάνο της Ντόρας Μπακοπούλου.
Καλή Χρονιά σε όλο τον κόσμο!

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

αντίο-2015-με-ακόμη-μία-πρόβα-με-την-Εύα-Κουμαριανού

Την τελευταία μέρα του 2015 θα την περάσω κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο σπίτι μου παρέα με την Εύα Κουμαριανού σε ακόμη μία πρόβα, οι δυο μας τούτη τη φορά. Ο Θρασύβουλος έφυγε για τον Βόλο, ο Απόλλωνας θα είναι με τους πιο δικούς του ανθρώπους, η Κική επίσης βρίσκεται ήδη εκτός Αθηνών. Την πρόβα μού τη ζήτησε η ίδια η Εύα, που καταλαβαίνει τις αδυναμίες της, όσο φτάνει ο μονόλογος της προς το τέλος ειδικά, κάτι που φανερώνει και πόσο ευσυνείδητη είναι. Ίσως αργά, μετά την πρόβα, πάω από της Λένας Πλάτωνος και αλλάξουμε μαζί χρόνο, όπως κάνουμε πάντα από το 2009 περίπου. Νομίζω πως η Λένα θέλει πιο πολύ να της μεταφέρω ιστορίες που έχω ακούσει από την Εύα - ιστορίες ξεκαρδιστικές συχνά, σαν την άλλη που η Εύα κάποτε, στο ''ξεκίνημα'' της, την ώρα που έπαιρνε τσιμπούκι από έναν πελάτη, άρπαξε ένα πάκο χιλιάρικα απ' την τσέπη του και τα έκρυψε μεσ' στην...περούκα της!
Η πρόβα χθες έγινε στις ''Κούκλες'', παρουσία και του συνθέτη μας, Στέφανου Χυτήρη, του μοναχογιού της Μαρίας Φαραντούρη. Είναι απίστευτο παιδί αυτός, λιγομίλητο, ευγενικό και τζίνιους. Η αγκαλιά του στην Εύα και σε όλο το team του θεατρικού, ζέστανε το κλίμα από την πρώτη στιγμή. Ο Στέφανος κουβάλησε το λάπτοπ του, καθίσαμε παρέα και ενόσω η Εύα έπαιζε στη σκηνή, απέναντι μας, τον μονόλογο, κρατούσαμε σημειώσεις πάνω στο κείμενο. Όταν κάποια στιγμή ο Στέφανος έβαλε το ακουστικό στ' αυτί μου, προτείνοντας τις μουσικές του, άκουσα κάτι που με ικανοποίησε - κάτι μεταξύ Brian Eno και Γιάννη Αγγελάκα! Έχοντας ακούσει τη δουλειά του Στέφανου, τόσο με τους Die Haken, όσο και τον PyrIn, ήμουν και είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα: Samples από φυσικούς ήχους και μελωδίες αντιστικτικές, σκοτεινές οι περισσότερες, υπόκωφα βουητά - μηνύματα από τον Κάτω Κόσμο ή οιωνοί ενός μεγάλου σεισμού, καθώς η Εύα αφηγείται έναν βίο πολυτάραχο και καταραμένο.
Όσο για την Εύα, ήταν πραγματικά συγκλονιστική παρ' όλες τις ατέλειες της, οι οποίες δεν θα υφίστανται σε ένα μήνα από τώρα που θά'χουμε πρεμιέρα. Χθες συνειδητοποίησα την άνεση της επί σκηνής. Είμαι σίγουρος πως όσα προβληματάκια υπάρχουν τώρα, δεν θα υπάρχουν στο θέατρο, καθώς η Εύα θα παίζει μπροστά στο κοινό. Τη φτιάχνει το κοινό, η έκθεση, το ''μπροστά στον κόσμο'' που λένε, κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ αγχώνεται και το παίρνει πάνω της.
Την παρακολουθούσα να παίζει με την κόκκινη περούκα της, να αλλάζουν οι εκφράσεις του προσώπου της μαζί με τα συναισθήματα της, από τη μελαγχολία στην οργή κι από την ιλαρότητα στο δράμα, και σκεφτόμουν πως έχουμε μπροστά μας μια ορίτζιναλ φασμπιντερική ηρωίδα, ένα κρυμμένο ταλέντο, που ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να εκδηλωθεί - καλά, εδώ παίζει να την έχουμε ψωνίσει και λίγο, ομαδικώς, όλοι μας, αλλά τέλος πάντων κάνουμε αυτό που γουστάρουμε και δικαιούμαστε να το χαιρόμαστε, ακόμη και σε υπερβολικό σημείο. Ακόμη μία πρόβα, λοιπόν, τις τελευταίες ώρες του 2015 με την ελπίδα η ''Αγάπη ν' απλωθεί παντοτινά στη γη σαν προσευχή'' (στίχοι του Μάνου Χατζιδάκι).

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Η-αφίσα-του-θεατρικού-έργου-''Την-λένε-Εύα''-και-ένα-δικό-μου-μήνυμα

Επειδή απόψε την κάνω από το facebook για λίγο, επιστρέφοντας στο blogging, και βασικά επειδή ήδη πρόλαβα τα πρώτα αρνητικά δημόσια σχόλια για την παράσταση μας, λέω να πω κι εγώ μερικές κουβέντες: Πρώτον, όλες οι ζωές μαζί αυτών που τη λένε στην Κουμαριανού, είναι ένας φραπές δικός της. Δεύτερον, αν θέλετε να την πείτε οπωσδήποτε στην Εύα, προτιμήστε εμένα και αφήστε ήσυχη εκείνη. Το έργο, άλλωστε, εγώ το υπογράφω, όχι η Εύα. Τρίτον και βασικότερον, δεν έχω γνωρίσει άλλο άνθρωπο πέραν της Κουμαριανού που νά'χει υποστεί την πιο ακραία βία και εκμετάλλευση από τα 9 του χρόνια. Κι ας μην έχει κάνει ακτιβισμό, τουλάχιστον έτσι όπως τον έχουν οι περισσότεροι μεσ' στο κεφάλι τους. Διότι, ακτιβισμός είναι και το νά'χεις παραχωρήσει το σπίτι σου σε κάποιον που καταζητείται άδικα απ' την αστυνομία κι εσύ να ζεις στο δρόμο ως χαμίνι. Πολλά είπα πάλι, μου φαίνεται, και ποιος θα τα καταλάβει...Τέλος, αν η Κουμαριανού έχει πει και καμιά καραμπινάτη μαλακία τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον δεν έβλαψε κανέναν συνάνθρωπο της παρά τον εαυτό της. Τα υπόλοιπα είναι ανούσιες κόντρες που δεν μας αφορούν στην τελική. Εγώ αγαπώ Εύα, στηρίζω Εύα και χαίρομαι πολύ που δουλεύουμε παρέα σε κάτι - θα μου επιτρέψετε - αμιγώς καλλιτεχνικό. 

Υ.Γ. Λίγες μέρες αφότου ανακοινώθηκε το project, η Κουμαριανού έλαβε...σενάριο από έναν πασίγνωστο θεατρικό σκηνοθέτη που την καλούσε να κάνουν μαζί μία παράσταση - το είδα με τα μάτια μου το κείμενο στο σπίτι της. Πιθανώς τα λεφτά που θα έβγαζε η Εύα από μία συνεργασία με τον εν λόγω σκηνοθέτη να ήταν πολύ περισσότερα. Κι εκείνη απλά του απάντησε: ''Σ' ευχαριστώ, αλλά αυτά τα παιδιά είναι η οικογένεια μου πλέον και, ως γνωστόν, εγώ ποτέ δε γνώρισα οικογένεια''...

review-μιας-πρόβας-με-την-Εύα-Κουμαριανού

Άλλη μια πρόβα είχαμε χθες στο σπίτι μου για το θεατρικό έργο ''Την λένε Εύα''. Αυτή τη φορά μόνο με την Κουμαριανού, τον Απόλλωνα και τον Θρασύβουλο. Η καλύτερη μου είναι να μαγειρεύω για όλους και να τρώμε παρέα. Από τότε που μπήκαμε για τα καλά στην κρίση, κόψαμε οι φίλοι να πηγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου. Που λεφτά για βενζίνες άμα ο ένας μένει στην Κηφισιά κι ο άλλος στον Πειραιά, λόγου χάριν...Που λεφτά, επίσης, για σούπερ-μάρκετ και μαγειρέματα...Ευτυχώς δηλαδή που τώρα, με αφορμή την παράσταση, ξαναδέχομαι κόσμο στο χώρο μου και περνάμε το χρόνο μας ζεστά, οικογενειακά και αγαπησιάρικα.
Για την Εύα που μου έλεγε τις προάλλες πόσο της αρέσουν οι πατάτες, έφτιαξα μπιφτέκια με πατάτες στο φούρνο. Κι επειδή της αρέσουν και τα καυτερά, έβαλα στον κιμά ασιατικά βαριά μπαχαρικά. Την παρατηρώ, τρώει λίγο κάθε φορά, προσέχοντας τη σιλουέτα της. Της φρατζόλας με το ψωμί, παρόλα αυτά, της δίνει και καταλαβαίνει.
Πρόβα σαφώς και γίνεται, αν και περνάει πολλή ώρα με ιστορίες της Εύας. Ιστορίες άλλοτε κωμικές και άλλοτε δραματικές, σαν το έργο που πάμε να κάνουμε, βγαλμένες μέσα από έναν πολυτάραχο και ενδιαφέροντα βίο! Είχε δίκιο όταν είπε προχθές η Λιάνα πως όλοι μας είμαστε του νηπιαγωγείου, ενώ η Εύα είναι του Πανεπιστημίου. ''Καλέ, άντε, εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά'' έκανε η Εύα με τον τρόπο της. Και συνέχισε: ''Φοβάμαι μην πουν οι περισσότεροι πώς αυτοί, εσείς δηλαδή, πήγατε και μπλέξατε με μια τραβεστί που έβγαινε κι έλεγε μαλακίες στην τηλεόραση, λες και δε μπορώ να είμαι και να κάνω και κάτι διαφορετικό''...''Δεν πα'να λένε; Ασ' τους να λένε'' της είπαμε κι εμείς. ''Εδώ είμαστε και θα σε προστατεύσουμε''!
Εμένα ειλικρινά όχι δεν με πειράζει καθόλου που ασχολούμαι με την αξιολάτρευτη Εύα, μα αντιθέτως δεν έχω εισπράξει και κανένα αρνητικό σχόλιο μέχρι στιγμής. Και να εισέπραττα, βέβαια, στ' αρχίδια μου τους γράφω όλους! Γουστάρω τόσο πολύ αυτό που συμβαίνει, χαίρομαι με τη χαρά της Εύας κι επιπλέον είμαστε σίγουροι όλοι πως θα σκίσουμε! Τις διαφορές μεταξύ της κατασκευής μίας ταινίας και της προετοιμασίας μίας θεατρικής παράστασης, θα τις αναλύσω σε ένα άλλο post, by the way.
Κατά τ' άλλα, ο Απόλλωνας ως παραγωγός είναι άψογος! Τό'χει πάρει τόσο πολύ πάνω του, που είναι σχεδόν συγκινητικό να τον βλέπεις να κάνει τα πάντα για να γίνει καλά η δουλειά και να μη μείνουν παραπονεμένοι οι συνεργάτες μας. Εκτός από τα κατασκευαστικά του ντεκόρ, που επιμελείται η σκηνογράφος μας η Κική, πλήρωσε από τώρα τον Θρασύβουλο για όλο το τρέξιμο του. Εντάξει, ένα μικροποσό, που ο πιτσιρικάς βέβαια εκτίμησε δεόντως για όλο το τρέξιμο του, τα πήγαινε - έλα στο σπίτι της Εύας μέχρι να μάθει τα λόγια της, αλλά και τη δραστηριότητα του ως βοηθός και της Κικής (Της Καλών Τεχνών γαρ ο Θρασύβουλος). Σαν ηθοποιός, τέλος, ο Απόλλωνας είναι έμπειρος και δεν έχω άγχος που ακόμη δεν έχει μάθει καλά τα σημεία που παρεμβαίνει στον μονόλογο της Εύας. Αύριο θα μεταφερθούμε στις Κούκλες, όπου θα παρακολουθήσει την πρόβα ο συνθέτης μας, ο ταλαντούχος τζαζίστας Στέφανος Χυτήρης. Και με το έμπα του 2016, στις πρόβες θα μας συντροφεύει και ο ηθοποιός - τενόρος Αναστάσιος Στέλλας με τον μικρό, αλλά πολύ χαρακτηριστικό του ρόλο!