Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

σπονδυλωτό-post

Πάει και η Σόφη, λοιπόν, η γάτα που πλέον λέω ότι μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν 22 όταν τη βρήκα και χώραγε μέσα στη χούφτα μου. Είμαι 40 τώρα που την έθαψα με τα ίδια μου τα χέρια. Ομολογώ ότι ο θρήνος μου ήταν δυσανάλογος συγκριτικά με το γεγονός πώς τα τελευταία χρόνια, σαν σκεφτόμουν το μοιραίο που θα ερχόταν, βούρκωνα. Τα νέα τις τελευταίες εβδομάδες με είχαν προϊδεάσει: Η υπέργηρη Σόφη σχεδόν δεν κουνιόταν, ούτε καν για να πλησιάσει το φαγητό και το νερό της. Είχε μείνει μια γούνα με κόκαλα μόνο. Το σώμα της την εγκατέλειπε. Μπαίνοντας σπίτι με τον αδερφό μου, το πρώτο που ελέγξαμε ήταν τα μπολ της. Γεμάτα, απείραχτα και τα δύο. Ύστερα πλησιάσαμε με φόβο σχεδόν τον καναπέ, εκεί που συνήθιζε να αράζει, και σηκώσαμε το κάλυμμα. ''Πέθανε...'' αναφωνεί ο αδερφός μου - εκείνος την αντίκρισε πρώτος με τα μάτια της ορθάνοιχτα. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Την τράβηξα από το ποδαράκι της. Ήταν παγωμένη, αλλά ακόμη δεν είχε επέλθει η νεκρική ακαμψία, πράγμα που μας κάνει τώρα να πιστεύουμε ότι ενδέχεται να ξεψύχησε σαν μας άκουσε να ανεβαίνουμε τις σκάλες για το σπίτι. Την κρατήσαμε κι οι δυο στα χέρια, την υψώσαμε και τη φιλήσαμε με κλάματα στα αυτάκια και το μουσούδι της. Την τύλιξα όπως - όπως σε μια μαξιλαροθήκη, τη βάλαμε στ' αμάξι, μετά πήραμε και τη μάνα μου μαζί για να οδηγήσουμε το ζώο στην τελευταία του κατοικία. Στο δικό μου σπίτι, τη θρήνησε και η μάνα μου. Την απλώσαμε σ' ένα σεντονάκι πάνω στο κρεβάτι μου, την πήρε στην αγκαλιά της και άρχισε να θυμάται όλες τις μεγάλες κοινές στιγμές τους στο πατρικό μου. Δεν είναι και λίγο να έχεις ένα ζωάκι να περιμένει από σένα για 17 ολόκληρα χρόνια. Γιατί η Σόφη εδώ και λίγο καιρό είχε αφήσει τα 17 και είχε μπει στο 18ο έτος της ζωής της, δηλαδή σα να λέμε 100 ετών άνθρωπος ήτανε...Με ένα σκαλιστήρι που είχε στο αυτοκίνητο ο αδερφός μου έσκαψα γρήγορα ένα λάκο στο παρτέρι του κήπου, την τοποθέτησα στο κέντρο σαν ένα μαζεμένο κουβαράκι και άρχισα το σκέπασμα με τα χώματα. Ήταν τέτοιο το κλάμα που αυτή τη στιγμή με θυμάμαι να κάνω μηχανικά όλες τις κινήσεις. Τέλος, η μάνα μου έβαλε ένα κλαράκι βασιλικό πάνω από τον - ας τον πούμε - τάφο της. ''Στο καλό, κοριτσάκι μου'' της είπε. Ζήτησα απ' τους δικούς μου να φύγουν και να μ'αφήσουν για να την κλάψω μόνος μου. Έτσι έγινε. Τώρα πού'χουν περάσει κάποιες μέρες και συνήθισα την απώλεια, κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω προς τον τάφο της, της λέω καλημέρα. Σήμερα παρεμπιπτόντως ο αδερφός μου ανάφερε πως είδε στον ύπνο του το πατρικό μας να έχει γεμίσει πολλές Σόφες! Κι η μάνα μου έτοιμη πάντα πρόσφερε τη δική της ερμηνεία εν είδει παρηγοριάς χριστιανικού τύπου: ''Πέθανε το σώμα της, αλλά η ψυχή της γυρίζει στο μέρος που έζησε και αγαπήθηκε''. Ας είναι καλά το μωρό μου οπουδήποτε κι αν έχει πάει, ακόμη κι αν έγινε καπνός, αέρας ή σύννεφο.   
Ευτυχώς έχω τη μικρή Φλέρη να μου θυμίζει τη Σόφη. Ανήκουν στην ίδια οικογένεια, ισπανικής προέλευσης, απ' ότι έχω ακούσει. Ταρταρούγα η ράτσα τους ή, αλλιώς, τρικολόρε. Πολύ τό'χω αγαπήσει αυτό το ζωάκι που βρήκα μέσω διαδικτύου τον περασμένο Φεβρουάριο και ζήτησα να υιοθετήσω, πιθανώς ξέροντας πως η Σόφη θα μας χαιρετίσει. Είναι ζημιάρα, χουρχουρίζει σαν...ψυγείο όλη την ώρα, τρώει το καταπέτασμα, αλλά παχαίνει και της πηγαίνει σα σπιτίσια γάτα που έγινε.
Η αδυναμία μου είναι ωστόσο ο κούκλος ο Ζέπος, τριών ετών πια κι αυτός. Μοντελάκι ο δικός σου και με απίθανο χαρακτήρα! Ακόμη δεν τα έχουν βρει τόσους μήνες με τη Φλέρη και όταν κυνηγιούνται μεσ' στο σπίτι τρέχω να προφυλάξω τα διάφορα αντικείμενα, αλλά σίγουρα είναι καλύτερα να έχει μια παρέα κι αυτός από το να τον αφήνω ολομόναχο κάθε φορά που αναγκάζομαι να ταξιδέψω και να μείνω για μέρες εκτός σπιτιού.Δε βαριέσαι, άλλοι έχουν παιδιά και βάζουν ένα σωρό σκοτούρες στο κεφάλι τους, αποζητώντας την υστεροφημία τους και τη διαιώνιση του είδους. Εγώ έχω τα γατιά μου να φροντίζω, να αγαπάω και να ξέρω πότε πάνω - κάτω θα τα χάσω οριστικά.
Αλλάζω θέμα και λέω ότι ο Νίκος Τριανταφυλλίδης έκανε μια καλή καινούργια ταινία. Μιλάω για το νεο-νουάρ του με τίτλο ''Οι Αισθηματίες'' που είδα μάλιστα σε κλειστή προβολή για φίλους στο Ιντεάλ. Σε λίγες μέρες, στις 27 Σεπτεμβρίου, οι ''Αισθηματίες'' προβάλλονται στο σημαντικό Raindance Film Festival του Λονδίνου, ενώ η έξοδος τους στις αθηναϊκές αίθουσες θα γίνει σε τρεις μήνες από τώρα και συγκεκριμένα στις 11 Δεκεμβρίου, μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Ο Νίκος μού έδωσε και μία συνέντευξη - ποταμός που θα αναρτηθεί στην ηλεκτρονική LIFO, στη διάρκεια της οποίας μπορώ να λέω ότι τον γνώρισα καλύτερα, κι αυτόν και την αγαπημένη του σύντροφο, τη σκηνοθέτιδα Μαρίνα Δανέζη. Εύχομαι ότι καλύτερο για την πορεία της ταινίας του σε Λονδίνο, όπου αλλού πάει φεστιβαλικά και φυσικά στην Αθήνα!
(Η φωτογραφία είναι του φίλου και συνεργάτη μου στη LIFO, Πάρι Ταβιτιάν). 
Αυτή την ώρα, τέλος, στο Κερατσίνι οι άνθρωποι φωνάζουν ένα ηχηρό ΟΧΙ κατά του νεοναζισμού. Δίπλα στους γονείς του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα βρίσκονται οι γονείς του, επίσης δολοφονημένου από χρυσαυγίτες, Πακιστανού, αλλά και οι απολυμένες καθαρίστριες. Ο ουρανός γέμισε πολύχρωμα μπαλόνια και τα συνθήματα κατά του φασισμού περίσσεψαν. Και σ' όποιον ανόητο ρωτάει, δημόσια κιόλας, ''Και ποιος ήταν ο Παύλος Φύσσας;'', έχω να απαντήσω πως κατ' αρχάς ήταν ένα νέο παιδί που δολοφονήθηκε από φασίστες. Έπειτα, ας ήταν ότι ήταν, όποιος κι αν ήταν! Με το θάνατο του ο άνθρωπος αυτός άνοιξε το δρόμο για μια πιο σθεναρή αντιμετώπιση του ναζιστικού μορφώματος από τους πιο υγιώς σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας. Αιωνία του η Μνήμη, λοιπόν!

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

15αύγουστος-στην-καρδαμύλη-με-τη-μαρίζα-κωχ

Στην πανέμορφη Καρδαμύλη, λοιπόν, για την ονομαστική εορτή της Μαρίζας Κωχ με φαγητά, κρασιά και φυσικά πολλή μουσική και τραγούδι! Πρώτη φορά επισκέπτομαι το σπιτάκι της Μαρίζας στη μεσσηνιακή Μάνη, παρ' ότι γνωριζόμαστε προσωπικά και συνεργαζόμαστε επί 13 χρόνια. Κι όταν λέμε σπιτάκι, εννοούμε ένα ζεστό πέτρινο οίκημα - ξενώνας για τους φίλους και την οικογένεια της που θέλουν να αποδράσουν από την Αθήνα. Όχι σαν κάτι άλλους καλλιτέχνες της γενιάς της Μαρίζας που έχουν χτίσει βιλάρες και ξεγυμνώσει όλες τις παραλίες από βότσαλα για τη διακόσμηση τους. Να σε χαιρόμαστε, Μαριζάκι! Πάντα γερή και δημιουργική!

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

δύο-απώλειες-για-το-hollywood

Πλήρης ημερών, στα 90 της, έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Lauren Bacall, υπέροχη ως καλλιτέχνιδα και ως γυναίκα. Ας πάει να βρει ξανά τον Humphrey Bogart να θυμηθούν τα παλιά...
Αντίθετα, ο ηθοποιός Robin Williams έφυγε νεότατος, μόλις 63 ετών, βυθίζοντας στο πένθος το Hollywood και τους φαν του ανά την υφήλιο. Αυτοκτόνησε, καθώς πάλευε εδώ και χρόνια με τις καταχρήσεις και τη μανιοκατάθλιψη. Θα τον θυμόμαστε πάντα για τη φράση Carpe diem που εμψύχωνε τους καταπιεσμένους μαθητές στο Dead Poets Society και για τις μουσικές επιλογές του που χάριζαν το γέλιο στους φαντάρους στο Βιετνάμ...

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ο-Γιάννης-Παλαμίδας-αύριο-στο-Μετα-Δεύτερο

Καλεσμένος στο αυριανό Προσκλητήριο της Παρασκευής στο αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό Μετα-Δεύτερο είναι ο συνθέτης και ερμηνευτής Γιάννης Παλαμίδας. Αφορμή για την παρουσία του στο στούντιο είναι τα ανέκδοτα (ακόμη) καινούργια τραγούδια του και οι πειραματικές μουσικές του, που θα μεταδοθούν για πρώτη φορά από το ραδιόφωνο. Φυσικά δε θα μείνουν εκτός και κομμάτια από την προσωπική του δισκογραφία, έως και με τους Apocalypsis, καθώς και από τις συνεργασίες του με τη Λένα Πλάτωνος. Συντονιστείτε, αύριο Παρασκευή και πρωτομηνιά, για δύο ώρες, από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 8 το βράδυ, αποκλειστικά στο www.metadeftero.gr

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Η-Γυναίκα-της-Πάτρας-του-Γιώργου-Χρονά-θα-γίνει-κινηματογραφική-ταινία

Νομίζω είναι ώρα ν' αποκαλύψω το επόμενο κινηματογραφικό μου project, δυόμισι χρόνια μετά το ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, που έκλεισε ήδη τον κύκλο του. 
Εδώ και αρκετά χρόνια είχα εκφράσει την επιθυμία να γυρίσω μία ταινία βασισμένη στη Γυναίκα της Πάτρας, το βιβλίο του Γιώργου Χρονά, που παίχτηκε και εξακολουθεί να παίζεται με επιτυχία σε θεατρικές σκηνές εντός κι εκτός Αθήνας. 
Μάλιστα, πίσω, στο 2010, το είχα συζητήσει με τον Νίκο Κούνδουρο, ο οποίος επίσης προτίθετο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 να κάνει εκείνος ταινία το ίδιο βιβλίο. Φυσικά, μεσολάβησαν οι άλλες ταινίες του από τότε μέχρι σήμερα και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε από πλευράς Κούνδουρου. 
Στο trip της κινηματογραφικής Γυναίκας της Πάτρας με ξανάβαλαν πρόσφατα ο ίδιος ο Γιώργος Χρονάς, ο διευθυντής φωτογραφίας Δημήτρης Θεοδωρόπουλος και ο ηθοποιός Απόλλων Μπόλλας. 
Ο Χρονάς πρώτος απ' όλους, το σπίτι του οποίου χωρίζει μισό τσιγάρο δρόμος από το δικό μου, εν μέσω μεσημεριανών και βραδινών τραπεζωμάτων, μού είχε μιλήσει για το πως θα μπορούσε να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του. 
Του είχα απαντήσει πως σε ένα τέτοιο έργο θα ταίριαζε ένα ύφος φασμπιντερικής ταινίας δωματίου με κάποια λιγοστά εξωτερικά γυρίσματα που θα έσπαγαν την έντονα θεατρική φόρμα. Συμφώνησε απόλυτα! Το ύφος αυτό σκέφτομαι να υιοθετήσω, λοιπόν, εμπλουτισμένο με ένα κινηματογραφικό εύρημα, σύνηθες μέσα στα ντοκιμαντέρ μου, το οποίο δεν υπάρχει λόγος να φανερώσω από τώρα. 
Αυτές οι συζητήσεις με τον συγγραφέα Χρονά, το ενδεχόμενο δηλαδή να κάνω εγώ ταινία τη Γυναίκα της Πάτρας του, ήταν και ο κύριος λόγος που συνειδητά απέφυγα να δω τις θεατρικές βερσιόν, με δεδομένη τη μεγάλη μου εκτίμηση, τόσο στη σκηνοθέτιδα Λένα Κιτσοπούλου, όσο και στην ηθοποιό Ελένη Κοκκίδου. 
Έπειτα, ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, ο οπερατέρ όλων των ταινιών μου εδώ και δεκατρία χρόνια, λειτούργησε ακόμη μία φορά ως κινητήρια δύναμη. Τι κάνουμε; μου έλεγε και μου ξανάλεγε τους τελευταίους μήνες, η Γώγου τελείωσε, δε μπορείς να μη σκέφτεσαι καινούργια πράγματα! Τον άκουσα, επομένως, τον Δημήτρη και γνωρίζοντας πια καλά πως ότι ξεκινήσουμε, σύντομα το αποπερατώνουμε κιόλας, είπα να ριχτώ με τα μούτρα στο καινούργιο project. 
Τέλος, ήταν και ο ηθοποιός Απόλλων Μπόλλας, μέλος κι αυτός της κοινής δημιουργικής καλλιτεχνικής παρέας μας από τις αρχές του χρόνου, ιδανικός φαντάρος - συνοδός της Πανωραίας, κατά πώς τον σχεδίασε ο Χρονάς, που συνέχεια μου μιλούσε για την υλοποίηση του συγκεκριμένου κινηματογραφικού σχεδίου.  
Ταινία βέβαια δε φτιάχνει κανείς απ' τη μια μέρα στην άλλη και εγώ τουλάχιστον τη φάση ''κάνουμε ταινία - ρεφενέ'', ενώνουμε όλοι τις δυνάμεις μας κλπ., την εξάντλησα στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου. Να το πω αλλιώς, δεν αισθάνομαι άνετα να αρχίσω τα τηλεφωνήματα σε γνωστούς και φίλους, επαγγελματίες του χώρου, παροτρύνοντας τους να δουλέψουν αμισθί για τη δική μου νέα ταινία. 
Κάποια τηλεφωνήματα έκανα όμως και η ανταπόκριση των ανθρώπων ήταν υπέρ το δέον συγκινητική.  
Η Ντίνα Κώνστα θα είναι η τέλεια Γυναίκα της Πάτρας, άπαξ και συμφωνήσουμε! Βρισκόμαστε σε καλό δρόμο! Την πέτυχα εκτός Αθηνών, ακούστηκε ενθουσιασμένη με το project και σε λίγες μέρες θα συναντηθούμε από κοντά. Δεν ξέρω, μα από την πρώτη στιγμή που διάβασα το βιβλίο, αυτή την ηθοποιό έβλεπα να αφηγείται το ''βίος'' της ηρωίδας. 
Τηλεφώνησα ακόμη του Μαρίνου Αθανασόπουλου, του σπουδαίου ηχολήπτη και φίλου μου, συνεργάτη μου στα ντοκιμαντέρ για το Κύτταρο και τον Νίκο Κούνδουρο. Να με βάλεις μεσ' στον φάκελλο, είπε, μεγάλη μου τιμή και χαρά! Εμένα να δεις, Μαρίνο μου! 
Τον καιρό αυτό συγγράφουμε με τον Χρονά το σεναριακό treatment. Έχω ήδη στα χέρια μου μία αναθεωρημένη θεατρική εκδοχή του βιβλίου, απ' την οποία να προκύψει πιθανώς το οριστικό σενάριο. Η πρώτη γραφή είναι του Χρονά, η δεύτερη θά'ναι δική μου και στην τρίτη θα καταλήξουμε από κοινού. 
Εννοείται πως στην ταινία αυτή, τη μουσική θα συνθέσει η Λένα Πλάτωνος. Χωρίς να είναι ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να εκφέρω άποψη, μιλάμε για μία μουσική μάλλον διαφορετική από το σύνηθες ηλεκτρονικό πλατωνικό background. Αυτή τη φορά οι νότες της Πλάτωνος θα ξεχυθούν από λαϊκά μαύρα καταγώγια, πορνεία και καφενεία, ετοιμόρροπα σπίτια και μαχαλάδες. 
Εν κατακλείδι, θα δουλέψουμε μεσ' στο καλοκαίρι ώστε ο φάκελλος να είναι έτοιμος προς κατάθεση στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Το χρηματοδοτικό πρόγραμμα που θα απευθυνθούμε είναι το low budget, δηλαδή για ταινίες μέχρι 50.000 ευρώ μαξιμουμ. 
Εγώ και οι συνεργάτες μου ότι είναι να κάνουμε, θα το κάνουμε με την κατάθεση του φακέλλου: σενάριο, βιογραφικά, crew list, προϋπολογισμός και όλα αυτά τα απαραίτητα που τα έχω ξανακάνει αρκετές φορές στο παρελθόν. 
Εύχομαι να έχουμε θετική ανταπόκριση και η ταινία να υλοποιηθεί μέσα στο επόμενο έτος!
Μέχρι τότε, δουλειά και μόνο δουλειά!
Ευχαριστώ τον Γιώργο Χρονά που μου εμπιστεύεται την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του και όλους τους ανθρώπους που με στηρίζουν και σιγοντάρουν την όρεξη και την καλή μου διάθεση!

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

το-ντοκιμαντέρ-για-τη-φλέρυ-νταντωνάκη-στο-trivial-pursuit

 Η ερώτηση πάνω!
Η απάντηση κάτω!

* Εντάξει, το ήξερα ότι το πρώτο μικρού μήκους ντοκιμαντέρ μου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη θεωρείται πια συλλεκτικό κομμάτι, αλλά δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι θά'μπαινε μέχρι και στο παιχνίδι γνώσεων trivial pursuit! Ευχαριστίες στον Δημήτρη Αναγνωστόπουλο που μου σφύριξε την είδηση!

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

με-τον-συνθέτη-μανώλη-γαλιάτσο-στο-αυτοδιαχειριζόμενο-Μετα-Δεύτερο

Τον τραγουδοποιό, στιχουργό και ενορχηστρωτή - παρ' ότι ο ίδιος προτιμά τον χαρακτηρισμό συνθέτης - Μανώλη Γαλιάτσο τον ξέρω εδώ και πολλά χρόνια και, παραδόξως, ενώ κινούμασταν σε ίδιους χώρους, δεν είχαμε ποτέ γνωριστεί προσωπικά. Κι έτσι, ενώ επίσης είχα κατά νου τον Γαλιάτσο των τραγουδιών με τη Βιτάλη, την Τσαλιγοπούλου και τη Γλυκερία, τα τελευταία χρόνια μας φανέρωσε ένα διαφορετικό συνθετικό πρόσωπο.
Αυτό του δημιουργού οργανικής ή ορχηστρικής (ή ορχηστικής;) μουσικής με δικές του παραγωγές, ανεξάρτητες, στις οποίες πάντα από πίσω υπάρχει ένα concept βασισμένο σε μία ποιητική ιδέα. Κι αν στο Άφοβοι Έφηβοι καταπιανόταν με τη νεανική εξέγερση των Δεκεμβριανών του 2008, στο σημερινό Τρέξε σα σφαίρα ασχολείται μ' αυτούς ακριβώς τους έφηβους που πλησιάζουν το 25ο έτος της ζωής τους και ήδη παλεύουν με τα πιο άγρια θηρία των σκληρών πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών και κοινωνικών συνθηκών του τόπου.
Ταυτόχρονα με το Τρέξε σα σφαίρα, η άλλη δουλειά του Γαλιάτσου που κυκλοφόρησε, λέγεται Η θερμότητα των πραγμάτων και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από ηχητικής και από μουσικής άποψης: fusion rock - ηλεκτρικό το ένα άλμπουμ, πιο κοντά στις δομές της κλασικής μουσικής το άλλο. Σίγουρα, άκρως ενδιαφέροντα και πρωτότυπα και τα δύο άλμπουμ συγκριτικά με ότι πιο συμβατικό και ανέμπνευστο κυκλοφορεί τη σήμερον ημέρα - και όχι μόνο απλά κυκλοφορεί, αλλά και μας πλασάρεται ως κάτι σημαντικό. Η μουσική του Μανώλη Γαλιάτσου δεν έχει ανάγκη από κράχτες, ούτε από ελιγμούς. Διατηρεί ατόφιες στον πυρήνα της τις ποιητικές ιδέες του δημιουργού της, είτε πρόκειται για συνθέσεις δίχως λόγια, είτε για τραγούδια σε στίχους του ιδίου ή σε κείμενα του συνάδελφου δημοσιογράφου Θάνου Μαντζάνα για τη φωνή της Μαριάνθης Σοντάκη! Αξίζει να ψάξετε και να ανακαλύψετε τους εν λόγω δύο δίσκους!