τρία-ποιήματα-του-πούλιου-του-χιόνη-και-του-μότση-συνοδεία-των-your-hand-in-mine

ΛΕΗΛΑΤΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Ο πόλεμος της Τροίας τελείωσε προσφέροντας στους τρώες

ο πολύτροπος το δούρειο τζουκ-μποξ.

Βαδίζω έξω από κέντρα που παίζει δυνατά το μπουζούκι

ενώ υψώνονται γύρω μου τα καταστήματα καταποντισμένων

ανθρώπων.

Δίπλα στο πρακτορείο του προ-πο και το σουβλατζίδικο

το κομμωτήριο ένας βυθός με γυναίκες ασάλευτες.

Εργάτες αυτή τη στιγμή στήνουν χορό πάνω σε κρανία

τρώων πολεμιστών

και μια ανήλικη πόρνη γνέφοντας κι ακτινοβολώντας

με μωβ φουστάνι πέτσινες μπότες λιγνά δάχτυλα

φουντωμένα μαλλιά και σέξι φωνή

να λικνίζεται στις 45 στροφές του δίσκου

και τα μάτια της έχοντας τη λάμψη των ματιών

της Κίρκης.

Ραψωδοί σε φωτισμένα σανίδια στο απέναντι

καμπαρέ όπου στριπτιζέζ της πεντάρας

και μισοφάλακροι νεόπλουτοι

διασκεδάζουν με την ορχήστρα 

ωραίων νεκρών. 

ΛΕΦΤΕΡΗ ΠΟΥΛΙΟΥ (Το αλληγορικό σχολείο, 1978)

ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ (απόσπασμα)

Τι πάθος παράλογο κι ο θάνατος...

Τι πάθος αλήθεια παράλογο...

Τυφλοί παραδέρνουμε μέσα του, σπαρταράμε σα νυχτερίδες χτυπημένες

ξαφνικά από τον ήλιο του καταμεσήμερου, σα μύγες πιασμένες στον ιστό

της αράχνης, ηδονικά σπαρταράμε, ερωτικά, πιασμένοι στο δίχτυ του.

Μα επιτέλους, κανείς εδώ κάτω δεν πλάστηκε για την αθανασία;

ΑΡΓΥΡΗ ΧΙΟΝΗ (Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986)

ΜΕΣ' ΑΠ' ΤΟΥΣ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ

Μεσ' απ' τους χρωματιστούς καπνούς

και τη σκόρπια στάχτη

της υπόστασης σας

στέλνω τις πρώτες συλλαβές

που αυτοσχεδίασα

για τα τραγούδια των αυριανών

παιδιών μας.

Στέλνω

μεσ' απ' τον ρόγχο

της ερειπωμένης ύπαρξης σας

σα χαριστική βολή στο θάνατο σας

μια παπαρούνα ολάνοιχτη

κι έναν προς έναν

τους όρκους των θυμάτων σας.

Σας στέλνω 

κι ένα καλοακονισμένο μαχαίρι

για να σώσετε τουλάχιστον

την ιστορία σας.

ΦΩΤΗ ΜΟΤΣΗ (Απολογία των δρόμων, 1983)

οι-καλύτεροι-ελληνικοί-δίσκοι-για-το-2011-που-φεύγει

Φέτος δεν έχει TOP-10 ελληνικής δισκογραφίας για τα Άσματα και Μιάσματα. Ξεχώρισα απλά μερικά άλμπουμ (κάποια είχαν παρουσιαστεί εδώ μέσα στη διάρκεια του 2011 και κάποια όχι, λόγω έλλειψης χρόνου κυρίως), τα οποία με συντρόφευσαν σε ραδιοφωνικές και κατ' ιδίαν ακροάσεις. Με την πεποίθηση ότι τόσο τα συγκεκριμένα άλμπουμ, όσο και οι δημιουργοί τους, επιτέλεσαν κανονική...αιμοδοσία στην αναιμική ελληνική μουσική σκηνή, εν μέσω μίας δισκογραφίας και ενός συστήματος διανομής υπό κατάρρευση, τα παραθέτω ευθύς αμέσως δίχως βαθμολογίες, αστεράκια και σειρά αξιολόγησης.

Η Ηλιοθεραπεία του The Boy - Αλέξανδρου Βούλγαρη, ενός ιδιαίτερα παραγωγικού τραγουδοποιού, ήταν ένα άλμπουμ ζοφερό, ενδεχομένως σκληρό για τον μέσο ακροατή, με στίχους που τσάκισαν κόκαλα και μουσικές που δε δίστασαν να φλερτάρουν ακόμη και με το αμιγώς έντεχνο τραγούδι, "δεμένα" όλα αυτά με μία τολμηρή ενορχηστρωτική άποψη, υπεύθυνη για τη δημιουργία πρωτότυπων punk...ζεϊμπέκικων! Έκδοση της πατρινής ανεξάρτητης εταιρείας Inner Ear.

Το δημιουργικό ντουέτο των MK-O, δηλαδή της Μαρίνας Καναβάκη και του Σωκράτη Παπαχατζή, επέστρεψε μέσα στη χρονιά, που φεύγει σε λίγες μέρες, με το cd Blues for the White Nigger, από την εταιρεία Puzzlemusik του Χρήστου Αλεξόπουλου. Δώδεκα instrumental κομμάτια με στοιχεία ambient, jazz, funk, electro-pop και disco, φιλτραρισμένα μέσα από την κλασική μουσική παιδεία και τον καλλιτεχνικό οίστρο των δύο δημιουργών!

Κινητήρια δύναμη των Illegal Operation και συνθέτης δύο αγαπημένων δίσκων (Σταματίνα - Hitchhyke και Δύσκολες μέρες - Sirius), ο Μανώλης Αγγελάκης κυκλοφόρησε την τρίτη εργασία του με τίτλο Τι κάνουν οι σκιές τη νύχτα από την Inner Ear. Ένας εξαιρετικός χαμηλότονος και ατμοσφαιρικός δίσκος, που σε μένα θύμισε το θρηνητικό Tonight's the night του Neil Young και σε άλλους - δικαιωματικά - τον Tom Waits σα να παίζει μοιρολόγια με τη μπάντα του! Άρτια ενορχήστρωση και ηχοληψία με τους δυνατούς στίχους του Χ. Κανελλόπουλου στα κομμάτια Ο Ταξιδιώτης και Ο Μετανάστης.


Ο Αχινός του λόλεκ - Γιάννη Αναγνωστάτου από το label Εξώστης της Inner Ear σηματοδότησε το πέρασμα του τραγουδοποιού στον ελληνικό στίχο, αλλά και την καλλιτεχνική ενηλικίωση του με τραγούδια απαλλαγμένα από το folk ακουστικό ύφος του ντεμπούτου του, Alone, και προσανατολισμένα σε πιο underground ηχητικά μονοπάτια! Τα κομμάτια Αχινός, Δεν αρκεί, Καλλιτέχνης και η μελοποίηση στα Κεριά του Καβάφη πιστεύω πως έχουν ήδη καταχωρηθεί στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού!
Δεν ξέρω κατά πόσο ο Σιδεροκόφτης των Stelafi μπορεί να θεωρηθεί ελληνικός δίσκος, εφόσον κυκλοφόρησε από ανεξάρτητη κυπριακή εταιρεία (Λουβάνα Δίσκοι), σίγουρα πάντως αποτελεί μία ρηξικέλευθη καλλιτεχνική πρόταση στους κόλπους ενός πειραματικού pop τραγουδιού με ηλεκτρικά, ηλεκτρονικά και κλασικά στοιχεία, καθώς και υπερρεαλιστικούς στίχους. Stelafi είναι η Στέλα Φυρογένη, ο Λευτέρης Μουμτζής και ο Ανδρέας Τραχωνίτης. Το βρίσκετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση louvana.com.cy

Το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ των Your Hand In Mine - Μάνος Μυλωνάκης και Γιώργος Παπαδόπουλος - με τίτλο The Garden Novels, κυκλοφόρησε επίσης από την Inner Ear και περιείχε ένα τραγούδι και οχτώ οργανικά θέματα. Χωρίς να φτάνει την αισθητική πληρότητα του ντεμπούτου τους, του Every night dreams, το The Garden Novels θυμίζει λιγάκι την...Ελβετία: τόσο ωραίο και με τέτοια ηδύτητα δηλαδή στις μελωδίες του, που σχεδόν σε μπουχτίζει από το τρίτο track στη ροή του cd! Λίγο παρακάτω ευτυχώς ακολουθεί το A boy and the birds, ένα πολύ όμορφο instrumental, που δικαίως χαρακτήρισε το άλμπουμ στο σύνολο του!

Πολυαναμενόμενος ήταν ακόμη ο Ελάχιστος εαυτός του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο δίσκος που σηματοδότησε τη συνεργασία του κορυφαίου Λαρισαίου τραγουδοποιού με την ανεξάρτητη Inner Ear. Έντονη πειραματική διάθεση, στίχοι υψηλού επιπέδου, η γνώριμη ψυχεδελίζουσα ανάγνωση της δημώδους παράδοσης από τον δημιουργό, αλλά και δύο εξαιρετικά τραγούδια, κομμένα και ραμμένα για τη φωνή του Ορφέα Περίδη (Ανταρκτική και Ομίχλη). Καθοριστική και η συμβολή του πνευστού Ανδρέα Πολυζωγόπουλου στη σύσταση ενός cinematic jazzy κλίματος!




Και κλείνω με το δεύτερο άλμπουμ των Misuse, το April, που κυκλοφόρησε μεσ' στον Δεκέμβρη, πριν λίγες εβδομάδες. Μου αρέσει πολύ αυτό το cd, παρ' όλο που το έχω ακούσει τρεις φορές όλες κι όλες απ' την αρχή ως το τέλος του. Αίσθηση μου είναι πως διαθέτει πολύ πιο ισχυρές μελωδικές βάσεις από το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, που ήταν σαφώς πιο χαοτικό, και πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το soundtrack μιας πειραματικής μεγάλου μήκους ταινίας. Τα μέρη P/8 και R/ dear hunter φανερώνουν πως ένα από τα καλύτερα, διεθνώς θα τολμούσα να πω, post-rock άλμπουμς, απ' την άποψη της παραγωγής και του περιεχομένου τους, κυκλοφόρησαν από μία μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, την Puzzlemusik σε σύμπραξη με τη Spinalonga Records. Τους Misuse αποτελούν ο Κώστας Στεργίου, ο Λευτέρης Βολάνης, ο Σταύρος Μαραγκός, ο Δημήτρης Πατσάρος και ο Nid.

* εκτός από τους παραπάνω οχτώ ελληνικούς δίσκους, με την επιφύλαξη του ότι έμειναν εκτός και κάποιες άλλες αξιόλογες δουλειές, από το χώρο της pop, του έντεχνου και του λαϊκού τραγουδιού, θα ξεχώριζα την υπερπαραγωγή Re-Be της Αλέξιας, τη Γκέμμα του Παναγιώτη Μπούσαλη, το προσωπικό άλμπουμ Έχω ένα σχέδιο του συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη με συγκεντρωμένες μουσικές και τραγούδια του από το θέατρο, καθώς και το προϊόν της ολοκληρωμένης συνεργασίας της ερμηνεύτριας Μάρθας Φριντζήλα με τον τραγουδοποιό Θέμο Σκανδάμη - το τελευταίο, έχοντας το ακούσει μόνο από τη ζωντανή παρουσίαση του. Και του χρόνου!

τι-κάνεις...

...όταν η Αθήνα βρωμάει για τα καλά φασισμό; Όταν παντού βλέπεις μόνο μπάτσους και ματατζήδες; Όταν οι γιαγιάδες στον Άγιο Παντελεήμονα φιλάνε σταυρωτά τους χρυσαυγίτες, αφού τους βλέπουν σαν σωτήρες; Τα μαζεύεις κι ανεβαίνεις Θεσσαλονίκη για δισκο-βιβλιο-παρουσιάσεις, μακρυά από τη μιζέρια. Κάνεις βόλτες στην ηλιόλουστη Αριστοτέλους ανάμεσα από ανθρώπους, που το μίασμα ακόμη δεν έχει φτάσει.
Συναντάς φίλους με ποιότητα και ήθος - τα πιο υγιή κύτταρα αυτής της πόλης σε μια εποχή αρρώστιας που δημιουργεί μίσος στον έναν για τον άλλο.
Σχεδιάζεις να πας στη συναυλία των Your Hand In Mine στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, αυτή την Τρίτη, 17 Μαΐου, στις 21.00 το βράδυ με ελεύθερη είσοδο. Μπορείς να φαντάζεσαι από τώρα τι θα περιέχει το δεύτερο άλμπουμ τους, που κυκλοφορεί οσονούπω.
Πάντως, το γεγονός ότι έπεσα πάνω σε μια blues μπάντα του δρόμου σήμερα το μεσημέρι, μού εφτιαξε πραγματικά τη διάθεση!

μνήμη-μάνου-χατζιδάκι-(1994-2010)-μέρος-8ο-ο-λόγος-στους-συναδέλφους-του-your-hand-in-mine-αλέξανδρος-εμμανουηλίδης

Το να μιλήσει κανείς για τον Χατζιδάκι, όσο εκτενής και να είναι η μελέτη του, περιορίζεται στα όρια της εισαγωγής, εφόσον υπάρχουν Τα σχόλια του Τρίτου και Το χαμόγελο της Τζοκόντας. Εξάλλου είναι μεγάλο λάθος, οποιοσδήποτε άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένου του περί ου ο λόγος, να ανάγεται σε αυθεντία. Είναι περιττό και σχεδόν αστείο να μείνουμε στο συνθετικό του ταλέντο και την ικανότητα του να εμπνέει τους ανθρώπους γύρω του. Θεωρούμε ότι ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν από τις πιο εξελιγμένες πολιτικές μορφές της σύγχρονης Ελλάδας. Ήταν ο άνθρωπος που πίστευε στην αισθητική και όχι στον ακαδημαϊσμό, στην ποιότητα των ανθρώπων και όχι των θεσμών, ήταν ο «δεξιός» για τους αριστερούς και ο «αριστερός» για τους δεξιούς. Αλλά πάνω από όλα ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις ο πραγματικός…όχι αυτός ο συμπαθητικός χοντρούλης μέσα από το παραμορφωτικό φακό δύο νεαρών μουσικών που τον θαυμάζουν, ήταν ο Χατζιδάκις για τον ίδιο, και μόνον αυτός θα μπορούσε να μιλήσει για τον εαυτό του χωρίς φόβο και πάθος, έχοντας την αμνηστία των εχθρών του, όπως και κάθε πεθαμένος…
Από τα Σχόλια του Τρίτου (εκδόσεις Εξάντας), βρήκαμε ένα κείμενο που αναφέρεται στην άποψη του για την παιδεία και ειδικότερα τη μουσική παιδεία και πως μεταδίδεται…
«…Κι όσο για τους μεγάλους μουσικούς του παρελθόντος , που έγχρωμοι και σε παλιές κορνίζες στολίζουνε τους υγρούς τοίχους των αιθουσών διδασκαλίας και τρομοκρατούν τους νέους μαθητές, λες και γεννήθηκαν, ζήσαν και γράψαν όσα γράψανε, για να πεθάνουν γέροι και ανέραστοι, και σαν κακοί μάγοι, ν’ αφήσουν πίσω τους επίτηδες, συνθέσεις δύσπεπτες μ’ αδιάβαστους κανόνες γραμματικής και συντακτικού, τακτοποιώντας έτσι τους ήχους δια παντός και «Λίαν καλώς», εκ της φύσεως και εκ των μουσικών οργάνων, όπως θάλεγεν αείμνηστος καθηγητής της Μουσικής μας Ιστορίας.»

Γιώργος Παπαδόπουλος - Μάνος Μυλωνάκης (Your Hand In Mine), συνθέτες

Στα 13 μου, ακούγοντας ηλεκτρονική μουσική, ο Χατζιδάκις ήταν για μένα άγνωστη λέξη. Ακόμα κι αν ήξερα δυο – τρία τραγούδια του ως άκουσμα, σίγουρα δεν ήξερα ότι ήταν δικά του. Μπορεί και να τον μπέρδευα με τον Θεοδωράκη!
Στα 18 μου, ακούγοντας πανκ και ροκ, ο Χατζιδάκις ήταν απαγορευμένη λέξη, αφού εμείς οι σκληροπυρηνικοί δεν καταδεχόμασταν τον λυρισμό του!
Στα 23 μου, ακούγοντας όλους τους τραγουδοποιούς του '60, '70, '80, '90, ο Χατζιδάκις ήταν για μένα κατι σαν τον Μπετόβεν! Καταπληκτικός, αλλά δεν μπορούσα να τον εντάξω στην καθημερινότητά μου.
Σήμερα που όλες μου οι επιρροές , ζητάνε μια θέση στην δημιουργία μου, ο Χατζιδάκις είναι εκεί και με παροτρύνει να γίνω πιο μελωδικός, να παίξω με τις αρμονίες και να πατήσω πάνω στην όποια διαφορετικότητά μου. Είναι απίστευτο, πως ένας δημιουργός που απείχε τόσα χρόνια απ’ τα ακούσματά μου είναι τόσο παρών στην σκέψη μου και στην συνείδησή μου. Μάλλον αυτό είναι και το μεγαλείο του, το οποίο ανακαλύπτω μέρα με τη μέρα.

Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, τραγουδοποιός

ξημερώνοντας...

Η είσοδος στη νέα εβδομάδα με βρίσκει να ολοκληρώνω ένα μεγάλο κείμενο για τον Κύκλο Καβάφη της Λένας Πλάτωνος που θα δημοσιευθεί στη lifo. Εν τω μεταξύ, μόλις χθες κατάφερα να τελειώσω άλλο ένα κείμενο για το αφιέρωμα της Οδού Πανός στον Charles Baudelaire. Ευτυχώς δηλαδή που ο The Boy είχε κι αυτός τα δικά του τρεχάματα, οπότε η συνέντευξη του για το δίφωνο έγινε μέσω email. Ταυτίστηκα με πολλά απ' αυτά που είπε. Όπως το ότι η δική μας γενιά είναι μονίμως καυλωμένη και περιβάλλεται από την πορνογραφία, έτσι που το τραγούδι πια οφείλει να περιέχει σεξ, χιούμορ, πολιτική, βία, έρωτα και θάνατο. Ο γραπτός λόγος, είτε είναι σενάριο, είτε στίχος, είτε απαντήσεις σε μία συνέντευξη, ανήκει στα ατού του εν λόγω καλλιτέχνη. Το δήλωσε μάλιστα ξεκάθαρα, όταν με πληροφόρησε πώς λατρεύει τις επιστολές και τις θεωρεί την πιο αγνή μορφή λογοτεχνίας. Το άλμπουμ Please make me dance, πέρσι, χαρακτηρίστηκε δίσκος της χρονιάς. Το φετινό του Κουστουμάκι είναι ακόμη πιο ανατρεπτικό, αφού σίγουρα ξεβολεύει τον εκάστοτε ακροατή του. Είναι ίσως που του μιλάει πρώτη φορά στη γλώσσα του για πολλά και διάφορα πράγματα, τα οποία φέρνουν αμηχανία, αν όχι ταραχή: για την πρόταξη της βίας, για το ορμέμφυτο της ενηλικίωσης, για την κατάθλιψη, αλλά και για την κλασική μουσική, που εκεί όπου παρουσιάζεται, προξενεί τελικά τον φόβο και όχι τον σεβασμό. Όλα αυτά μέσα από τον ήχο του πιάνου, των electronics, ενός συχνού και υφέρποντος ζεϊμπέκικου ρυθμού, καθώς και με τους πιο καυστικούς στίχους που γράφτηκαν τελευταία στο ελληνικό τραγούδι. Όσο για το εξώφυλλο, ο δημιουργός μάλλον προϊδεάζει για το περιεχόμενο του έργου του, εφόσον ως πιτσιρικάς- κωλόφατσα προτείνει στους καταναλωτές του υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του.

Σκότωσα και την πρώτη κατσαρίδα του φετινού θέρους. Όχι εκεί που μένω πια, αλλά στο πατρικό μου. Καφετιά και μεγάλη, σαν πουλί. Χαλκομανία την έκανα την πουτάνα! Στη Βικτώρια, αντιθέτως, στον τελευταίο όροφο δεν με προτιμάνε τέτοιου τύπου κατσαρίδες. Συνήθισα μόνο να συμβιώνω χειμώνα- καλοκαίρι με κάτι μικροσκοπικά ξανθά κατσαριδάκια, τα οποία δεν θα εξολόθρευα κάθε φορά, αν δεν αρέσκονταν να βολτάρουν στα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα. Σαν και προχθές που τραπέζωσα τους ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. και μετά βαρέθηκα να καθαρίσω. Πώς μού το λέει συχνά η μάνα μου; Καημένε, θα σε φάνε η βρώμα κι οι κατσαρίδες καμιά ώρα, μου φαίνεται...
Έγινε η απώλεια συνήθεια μας, τι ωραίος τίτλος για καλλιτεχνικό έργο! Μετράω για την ώρα δύο απώλειες: η μία μπορεί να αποκατασταθεί με ένα ταξίδι, που δεν ξέρω αν πρέπει ή αν θέλω να το κάνω. Η άλλη δυστυχώς δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Αυτές τις μέρες παραδόξως θέλω να πάω να κάτσω λίγη ώρα στο μνήμα, έτσι, για ένα τσιγάρο, σα να δηλώνω παρουσία εγώ που έμεινα πίσω κι όχι αυτός που έφυγε. Στα τέλη του μήνα θα λείψω για λίγες μέρες στην Κύπρο. Η δεύτερη απώλεια, η αναντικατάστατη, γνωρίζει πόσο με θρέφουν τα ταξίδια και σα να με στέλνει από 'κει πάνω στη Λευκωσία.

Η οικονομική κρίση μας πήρε και μας σήκωσε όλους. Και όχι, δεν είμαι ηλικιωμένος συνταξιούχος που του έκοψαν τα 180 ή τα 200 ευρώ του επιδόματος, αλλά σκηνοθέτης που του έκατσε μια δουλειά, δούλεψε σαν σκυλί και παραμένει απλήρωτος επί δύο χρόνια, όπως και μάχιμος δημοσιογράφος που γράφει στα μεγαλύτερα έντυπα πότε στο τσάμπα και πότε για ένα κομμάτι ψωμί. Εγώ που φώναζα να μη δουλεύει κανείς στο τσάμπα, ακόμη κι αν είναι καινούργιος στην πιάτσα, διότι πολύ απλά τη χαλάει, το λούζομαι τώρα παρά τη θέληση μου. Πολύ φοβάμαι ότι θα ξαναπέσω στα δανεικά, κάτι που' χει να μου συμβεί από το 2005 και δεν το γουστάρω καθόλου. Όσο αντιπαθώ τους τσιγκούνηδες και τους φιλοχρήματους ανθρώπους, άλλο τόσο και περισσότερο δεν μου αρέσουν οι επιβεβλημένες αποταμιεύσεις, η έκφραση άσε και κάτι στην άκρη... Τέλος, είναι τυχεροί οι Θεσσαλονικείς που αύριο βράδυ, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα, θα μπορούν να δουν το ακριβοθώρητο δημιουργικό ντουέτο των Your Hand In Mine. Πολύ θα ήθελα να ακούσω, εάν εκτός του αγαπημένου Every night dreams (cd αναφοράς πια, το πρώτο που μου σύστησε με τον καλύτερο τρόπο την εταιρεία Inner Ear), τα παιδιά θα παίξουν και καινούργιες συνθέσεις τους. Τόσο, που αν δεν ήμουν busy αυτό τον καιρό, θα άξιζε ν' ανέβαινα πάνω μόνο και μόνο για ένα τέτοιο χαμηλότονο, δίχως τυμπανοκρουσίες, και καλαίσθητο live...

κκκ

* οι φωτογραφίες του The Boy είναι από το myspace του

** το ζωγραφικό έργο για την Απώλεια είναι του Evripidis & His Tragedies

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ YOUR HAND IN MINE ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ!

Δύο παιδιά- κανονική ορχήστρα, αποτελούμενη από ακορντεόν, μαντολίνο, κιθάρα, toy πιάνο, wurlitzer πιάνο, μελόντικα και glockenspiel.

Επίγονοι του Χατζιδάκι; Ίσως ακραία, όσο και μπανάλ άποψη.

Κλώνοι του Yann Tiersen; Θα ήταν αδικία ένας τέτοιος χαρακτηρισμός.

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι Θεσσαλονικείς Your Hand In Mine μαζί με τον Lolek, με τον οποίο μοιράζονται την ίδια δισκογραφική στέγη αυτή τη στιγμή, φτιάχνουν μια μουσική χειροποίητη, συγκριτικά με τον ηχητικό διάκοσμο της επικρατούσας εναλλακτικής σκηνής, αγνή, ανόθευτη και βαθιά συναισθηματική.

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος

συνάντησε τον

Μάνο Μυλωνάκη

και δημιούργησαν αυτό το πρωτότυπο συγκρότημα ονειρικής pop, κάνοντας ιδιαίτερη αίσθηση με τη μουσική τους για μια βουβή γιαπωνέζικη ταινία της δεκαετίας του 1930. Κι ας είναι ντουέτο, στην ουσία πρόκειται για συγκρότημα με μεγάλη μάλιστα ποικιλία στις ενορχηστρώσεις και τη μελωδική δομή τους. Μόνο που δε βρίσκουν συχνά κάποιον να τους βοηθήσει στη μεταφορά του εξοπλισμού τους κι αυτό, όπως και να το δει κανείς, είναι ένα μικρό πρόβλημα.

Ο Ιανός χθες βράδυ δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτος, δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι, ούτε ακούστηκαν λογίδρια πριν τα παιδιά βγουν στη σκηνή. Καμιά ΄κατοσταριά άτομα μόνο, που αν μη τι άλλο ήξεραν γιατί βρέθηκαν εκεί.

Σ' αυτό βέβαια βοήθησε και ο πολυπράγμων Τέλλος Φίλης, ο πρώτος ίσως που μας γνώρισε το γκρουπ στο διαδίκτυο και μας κόλλησε όλους...YourHandInMine- ίτιδα!

Με κλειστά μάτια, όρθιος, άκουγα τα One way home/ Calendar και η μνήμη μου γύρισε σε ένα μουσικό κουτί που υπήρχε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Ως παιδί συνήθιζα να το σκαλίζω, ώσπου μια μέρα το χάλασα και ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω το γεγονός πως έγινα αιτία να χαθεί η μουσική μέσα στο σπίτι. Μια τέτοια μουσική ξαναβρήκα χθες βράδυ, 25 χρόνια μετά!

Εδώ, τα όπλα της αθωότητας, του υψηλού λυρισμού και της μελωδικής αρτιότητας. Πάνω απ' όλα, όμως, τα μέσα για το νοσταλγικό προσωπικό μου trip.

Κι εδώ ο Lolek, που ρωτάει τον Γιώργο για τη χρήση όλων αυτών των παιδικών οργάνων.

Οι Your Hand In Mine δεν μας έρχονται τακτικά από τα βόρεια, επομένως όσοι δεν ήσασταν στον Ιανό, απλώς χάσατε! Αν και οι πληροφορίες μου μού λένε ότι όχι μόνο δεν θα αργήσει η επόμενη εμφάνιση τους στην πρωτεύουσα, αλλά κι ότι θα' ναι πολύ τρανταχτή ως είδηση! Υπάρχει λόγος σοβαρός και θα επανέλθω!

ΟΙ YOUR HAND IN MINE ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ & ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ!

Περνάω από την Οδό Πανός στη Διδότου. Ο Χρονάς μου φορτώνει μια τσάντα γεμάτη βιβλία και το ολοκαίνουργιο τεύχος, 146 τον αριθμό. Μου γνωρίζει τον Ηλία Στέργιο, νέο συνθέτη που μελοποίησε και τραγούδησε με την κιθάρα του τον Σάρκινο λόγο του Ρίτσου, στο cd της έκδοσης...
Σκίζω ζελατίνες να βγάλω τις εφημερίδες να ανασάνουν. Βλέπω διάφορα κείμενα μου δημοσιευμένα και σκέφτομαι ότι σα να μην έχει καμία σχέση η συγκεκριμένη στιγμή με την ώρα που τα έγραφα. Δε μπαίνω καν στον κόπο να τα διαβάσω, πετάω τη σαβούρα του σαββατιάτικου Τύπου και κρατάω τα δικά μου για το αρχείο μου. Πάλι καλά που ένα άρθρο για τη Μαρία Κάλλας σπανίως θα χαρακτηριζόταν σαβούρα...
Παντού στην Αθήνα ο Michael Jackson ζει! Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σου χαμογελάσει σε όλες του τις βερσιόν: μικρός, μεγάλος, με μαλλί άφρο, μαλλί- πρόκα, άσπρος, μαύρος! Αναρωτιέμαι αν θα έβλεπες το ίδιο πράγμα συγχρόνως στα περίπτερα και στα εφημεριδοπωλεία του Λονδίνου ή του Παρισιού. Ο κ. Ζωτάλης, απ' την άλλη, στη στήλη Ποντικοφάρμακα της Οδού Πανός περνάει γενεές δεκατέσσερεις όσους τολμούν να αμφισβητήσουν το μεγαλείο του νεκρού Θεού της Μουσικής! Αποκαλεί καραβλαχάρες, τζατζικοκόριτσα και καραγκούνες του κερατά δύο γυναίκες δημοσιογράφους των Νέων και της Καθημερινής που, υποτίθεται, έριξαν τον Michael Jackson στο δικό τους χαμηλότατο επίπεδο! Σκέφτομαι αν ο αρθρογράφος απλώς υπερασπίζει τον τίτλο της στήλης του ή αν βγάζει ασυνείδητα τέτοιο μένος, λόγω ειλικρινούς αγάπης στα όρια του φανατισμού! Να με τι θα αντικρούω τώρα τα παράπονα φίλων που μου λένε ότι έριξα το επίπεδο του blog με την πρόσφατη διαμάχη Άννας Βίσση- Γιώργου Χατζιδάκι! Εμείς τουλάχιστον το θυμόμαστε κι ακόμη γελάμε...
Κρατάω στα χέρια μου το dvd με την Αναπαράσταση του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μου φαίνεται απίστευτο σχεδόν η μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου να γίνεται κτήμα του καθενός, να τοποθετείται στην ταινιοθήκη του ή ακόμη και να πετιέται σε μια γωνιά του σπιτιού, να σκονίζεται και να αχρηστεύεται, να κακοποιείται- όλο αυτό με 3,50 ευρώ...
Η εκπομπή μου σήμερα στο Κανάλι 1 στους 90,4 θα διαρκέσει εκτάκτως μία ώρα, από τις εφτά έως τις οχτώ το βράδυ (www.kanaliena.gr). Δεν έχω ετοιμάσει κάτι, θα ρίξω μια γρήγορη ματιά και θα αρπάξω πέντε- δέκα cd προτού αναχωρήσω για τον Πειραιά. Χαίρομαι, όμως, που λίγο πριν το τέλος της εκπομπής, θα συνδεθώ τηλεφωνικά με τον Γιώργο Παπαδόπουλο, τον ένα εκ των δύο Your Hand In Mine...
Αφού το βράδυ οι Your Hand In Mine εμφανίζονται στον Ιανό της Σταδίου, στις εννέα, με είσοδο 10 ευρώ. Μαζί τους θα είναι και ο Serafim Tsotsonis. Το πιο μελωδικό σχήμα που έβγαλε η ανεξάρτητη δισκογραφία τα τελευταία χρόνια, δε χάνεται με τίποτα! Ακούω τώρα τον Χρονά να απαγγέλλει με τη σοβαρή φωνή του την Άμεση αναπαραγωγή του Ρίτσου και νομίζω πως το A walk των παιδιών θα ήταν η καταλληλότερη μουσική συνοδεία...
Στο μεταξύ, έξω πάλι άρχισε να βρέχει, μονότονα και διακεκομμένα, σαν πειραματική ραδιοφωνική συχνότητα στα βραχέα...