Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017

Δύο ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη στον καινούργιο δίσκο με τη Μπέττυ Χαρλαύτη

Η ΜΠΕΤΤΥ ΧΑΡΛΑΥΤΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ, ZULFU LIVANELI, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΗΣ
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΗΧΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ
Την ερμηνεύτρια Μπέττυ Χαρλαύτη τη γνωρίζω προσωπικά αρκετά χρόνια, τόσο από τις συναυλίες, όσο και από τη δισκογραφία. Στις μεν συναυλίες την έχω δει αρκετές φορές στο πλάι της Μαρίας Φαραντούρη, στη δε δισκογραφία ανατρέχω σε ένα CD που είχε κάνει με κομμάτια του Μιχάλη Σουγιούλ, αλλά και στη συμμετοχή της στη συλλογή τραγουδιών του ποιητή και στιχουργού Δημήτρη Λέντζου. Σήμερα έχουμε στα χέρια μας τη φωνή της σε δέκα θεοδωρακικά τραγούδια υπό τον τίτλο ''Η Μπέττυ Χαρλαύτη στον κόσμο του Μίκη Θεοδωράκη''. Επίσης γνωρίζω πόσο το συγκεκριμένο project απασχολούσε την ερμηνεύτρια την τελευταία διετία, έχοντας δώσει πολλές συναυλίες με τη Λαϊκή Ορχήστρα που φέρει το όνομα του μεγαλύτερου εν ζωή Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Μπορεί και να ήμουν επιφυλακτικός προτού καν ακούσω το CD αυτό για αρκετούς λόγους, τους οποίους θα αναφέρω: Πρώτον, δεν υπάρχει Έλληνας τραγουδιστής - που λέει ο λόγος - που να μην έχει κάνει δίσκο με τραγούδια του Θεοδωράκη, από τον Μπάση και τον Πάριο μέχρι την Καλλιόπη Βέττα και τον Γιάννη Κότσιρα (μιλάω για β' εκτελέσεις πάντα). Δεύτερον, ομολογώ πως δεν μου πολυαρέσει που κάθε τραγούδι προσαρμόζεται στη φωνή του εκάστοτε ερμηνευτή, ενώ θά'πρεπε να συμβαίνει το αντίθετο: Ο ερμηνευτής να πλησιάζει τα τραγούδια και να αναμετριέται μαζί τους. Και τρίτον, στους δίσκους με επανεκτελέσεις προτιμώ τις λιτές, αποψάτες όμως, ενορχηστρώσεις. Για δες τώρα που η Χαρλαύτη κάνει την έκπληξη και μας χαρίζει ένα CD που ναι μεν δεν κομίζει καμία πρωτοτυπία απ' την άποψη του ρεπερτορίου, τι να την κάνεις όμως την πρωτοτυπία αφού εν μέσω των γνωστών επανεκτελέσων (''Το γελαστό παιδί'', '' Άσμα Ασμάτων'', ''Χαθήκανε τόσο νωρίς'' κ.λπ.) ακούμε τα δύο ολοκαίνουργια τραγούδια που της χάρισε με τη σειρά του ο Μίκης Θεοδωράκης: 
Το ''Θέλω να τραγουδήσω (Με το αίμα)'' σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και τη ''Θάλασσα πλατιά'' σε στίχους του συνθέτη. Το πρώτο είναι ένα λαϊκότροπο τραγούδι με τις αισθαντικές εικόνες που δημιούργησε και πάλι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος: Θέλω να γίνω δέντρο να σαλέψω/ μ' όλα μου τα κλαριά μόλις με δεις/ κι αν δε με καταλάβεις να μαζέψω/ κάθε μου ρίζα απ' την καρδιά της γης. Η Χαρλαύτη, αν και λυρική ερμηνεύτρια, μεταδίδει ατόφιο λαϊκό συναίσθημα, κάτι που δεν οφείλεται αποκλειστικά στην ασκημένη φωνή της, αλλά στην ευρύτερη καλλιτεχνική της αντίληψη. 
Η ''Θάλασσα πλατιά'' είναι στην ουσία ένα απόσπασμα από το μπαλέτο ''Ζορμπάς'', στο οποίο ο Θεοδωράκης έβαλε δικούς του στίχους και το έκανε μια αυτόνομη μπαλάντα - η μελωδία ''φωνάζει'' από μακριά, όχι μόνο ότι είναι του Θεοδωράκη, αλλά και ότι αποτελεί μια φωτισμένη στιγμή του. Επιπλέον ο Θεοδωράκης έχει περάσει το 92ο έτος της ηλικίας του και η όποια δισκογραφική του δραστηριότητα περιορίζεται σε επανεκτελέσεις του υλικού του, επομένως τυχερή η Μπέττυ Χαρλαύτη που την εμπιστεύθηκε και της έδωσε δύο ανέκδοτα τραγούδια του! Ωστόσο, στο CD αυτό συναντάμε και άλλες ''καινοτομίες'': Τις συμμετοχές του Τούρκου συνθέτη Zulfi Livaneli, της Μαρίας Φαραντούρη, αλλά και του Γιώργου Περρή, ο οποίος μπαίνει δυναμικά στα μουσικά πράγματα της χώρας του ύστερα κι από τη συμμετοχή του στη χατζιδακική ''Εποχή της Μελισσάνθης'' στην Εθνική Λυρική Σκηνή πρόσφατα. Ο Livaneli αποδίδει ντουέτο με τη Χαρλαύτη τη ''Μαργαρίτα - Μαγιοπούλα'' του Ιάκωβου Καμπανέλλη - η δεύτερη στα ελληνικά και εκείνος στα τουρκικά. Η Φαραντούρη, που δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από το εγχείρημα της συνεργάτιδας της, ερμηνεύει για πολλοστή φορά το αριστούργημα ''Την πόρτα ανοίγω το βράδυ'' σε στίχους του Τάσου Λειβαδίτη. Θα ήταν αχρείαστη η συμμετοχή της, δεδομένων των πολλών ηχογραφήσεων του τραγουδιού με την ερμηνεία της, αν δεν συνέπλεε η φωνή της μ' αυτήν της Χαρλαύτη. Το αποτέλεσμα είναι κάτι αλλιώτικο σίγουρα, αλλά εδώ μεγάλο ρόλο έπαιξε και η ενορχήστρωση του Γιάννη Μπελώνη - θα πούμε παρακάτω για τη δική του δουλειά. Όσο για τον Περρή, η ερμηνεία του στα γαλλικά της ''Όμορφης πόλης'', μπορεί φυσικά να μην έχει καμία σχέση με την άλλη θρυλική της Edith Piaf, προσδίδει όμως στο κομμάτι ένα νεανικό ύφος και του δίνει την ευκαιρία καινούργιων ραδιοφωνικών μεταδόσεων. Μια μικρή έκπληξη δοκιμάζουμε και με το ''Άσμα Ασμάτων'', αφού η Χαρλαύτη το αποδίδει στα ελληνικά και στα εβραϊκά με τους στίχους αντιστοίχως του Καμπανέλλη και της Elinoar Moav Veniadis. Τέλος, εκεί που όλο το υλικό θα μπορούσε απλά να ακούγεται πομπώδες βάσει της μεγάλης κλασικής ορχήστρας που το υπηρετεί (Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ), ο Μπελώνης στις ενορχηστρώσεις και τις διασκευές έβαλε τη δική του πινελιά. Και τι πινελιά! Ζωγράφισε! Πρόσθεσε ηχοχρώματα και αρμονικούς δρόμους (ακούστε προσεχτικά το ''Την πόρτα ανοίγω το βράδυ'', την εισαγωγή του ''Χαθήκανε τόσο νωρίς'' ή ''Το γελαστό παιδί'' που σαν να παίζει - με την έννοια του παιχνιδιού και όχι της εκτέλεσης - η ορχήστρα με τη μελωδία του Θεοδωράκη). Δεν έχω καμία επιφύλαξη για να χαρακτηρίσω το CD ''Η Μπέττυ Χαρλαύτη στον κόσμο του Μίκη Θεοδωράκη'' ως το πιο αξιόλογο δείγμα με επανεκτελέσεις λατρεμένων τραγουδιών του συνθέτη τα τελευταία χρόνια! Κυκλοφορεί από τον ανεξάρτητο Καθρέφτη ήχων αληθινών του Μωυσή Άσερ.
 * Αύριο έχουμε 17 Νοέμβρη, την επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ας ακούσουμε το ''Γελαστό παιδί'' του Μίκη Θεοδωράκη, του Brendan Behan και του Βασίλη Ρώτα, το ''Γελαστό παιδί'' του 2017 με τη Μπέττυ Χαρλαύτη. 

Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2015

με-αφορμή-την-ημέρα-μνήμης-για-το-Ολοκαύτωμα-στο-LIFO.gr

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για το Ολοκαύτωμα ήταν η χθεσινή και αν μας έχει μείνει κάτι να υπερασπίσουμε αυτό είναι σίγουρα η Μνήμη! Μ' αυτή την αφορμή έκανα στο LIFO.gr ένα αφιέρωμα σε ένα από τα πιο οριακά έργα της έντεχνης ελληνικής μουσικής.
Αναφέρομαι φυσικά στη ''Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν'' που ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε στα 1966, μελοποιώντας τέσσερα ποιήματα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, συγγραφέα του βιβλίου ''Μαουτχάουζεν''. Καθοριστική και η συμβολή της νεαρότατης Μαρίας Φαραντούρη! Εδώ διαβάζετε το κείμενο μου σε απ' ευθείας σύνδεση με το LIFO.gr:
http://www.lifo.gr/team/music/55078

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

για-το-τέρας-του-ναζισμού

Όλη η νύχτα πέρασε με ποιήματα Ευρωπαίων ποιητών και συγγραφέων που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δε βρήκα ούτε ένα, που να ανταγωνίζεται έστω, το Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη - καθόλου τυχαίο που οι Times είχαν γράψει πως περιέχει τους ωραιότερους στίχους που γράφτηκαν ποτέ για το Ολοκαύτωμα. Μετά πέρασα στο ημερολόγιο της Εβραίας Άννα Φρανκ και στα φρικιαστικά πειράματα του Μένγκελε και σκεφτόμουν πως μόνο ο Παζολίνι στο Σαλό του πέτυχε να μεταφέρει ατόφιο και ωμό το τέρας του φασισμού. Τι περίπτωση αυτός ο Μένγκελε...Καμία πολιτική-θρησκευτική-φυλετική ιδεολογία δε δύναται να δικαιολογήσει τόση θηριωδία, σαδισμό και κακία. Και μόνο το ότι αφαιρούσε οστά και ζωτικά όργανα από ανθρώπους δίχως την παραμικρή αναισθησία, κλείνοντας τους τα στόματα με πανιά για να μην ακούει τα ουρλιαχτά του πόνου τους, φτάνει και περισσεύει για να θεωρείται μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο τέρας που γνώρισε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Κι από κάτω διάβαζα τα σχόλια των γνωστών ουγκ της χρυσαυγίτικης ΠαπΆριας Φυλής, πάντα ανορθόγραφων, που επαινούσαν τον Αδόλφο και χαίρονταν με τη φρίκη, παραβλέποντας φυσικά πως το ίνδαλμα τους πρώτους αυτούς τους ίδιους τους πνευματικά ανάπηρους θα έβαζε στους φούρνους. Ο ναζισμός είναι ο απόπατος της ανθρώπινης συνθήκης και κάθε υποστηρικτής του, όπου κι αν βρίσκεται, πρέπει να διώκεται και να αφανίζεται, όπως ο καρκίνος στο αρχικό στάδιο. Κοινώς, αυτά τα πράγματα πρέπει να τα σκοτώνεις από μικρά, γιατί άμα μεγαλώσουν γίνονται επικίνδυνα...

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

τα-γέλια-των-φίλων-και-η-άγνοια-των-περιπτεράδων



Δεν τα μπορώ πια καθόλου τα μπαράκια και τελευταία φορά που πήγα σε κάποιο απ' αυτά πρέπει να ήταν προ δεκαετίας και βάλε. Δεν μου αρέσει η κατευθυνόμενη διασκέδαση, προσαρμοσμένη στις ορέξεις του εκάστοτε dj, όπως και το ότι αδυνατείς ν' ανταλλάξεις δυο κουβέντες της προκοπής μεσ' στη βαβούρα. Εντούτοις, χθες βράδυ πέρασα πολύ καλά σε μπαρ των Εξαρχείων κι ακόμη καλύτερα στην οικία μου, όπου έσυρα ολόκληρη την παρέα μέχρι τις εφτά το πρωί! Εδώ ξεκαρδιζόμαστε με τη Λίνα Σωπιάδου και τον Φώτη Δούσο, την τραγουδίστρια και τον leader αντιστοίχως του συγκροτήματος Δάρνακες. Πως να μην ξεκαρδιστούμε, αφού θυμηθήκαμε εκείνο το τηλεφώνημα πού'χα κάνει στον Φώτη πριν ενάμισι χρόνο ζητώντας του σε κατάσταση υστερίας να...μαζέψει την τραγουδίστρια του, διότι θα τους πάρει ο διάολος! Όταν μου εξήγησε ο άνθρωπος σε τι κατάσταση τον είχα πετύχει πάνω σε κάποιο βουνό της βόρειας Ελλάδας, το γέλιο ήταν αν μη τι άλλο αναμενόμενο! Που να φανταζόταν κι αυτός κι εγώ ότι στο εξής θα γινόμασταν όλοι οι καλύτεροι φίλοι μεταξύ μας!

Ένα πέρασμα στη συνέχεια από το μπαρ Τετράγωνο, στο οποίο τραγουδά τα Σάββατα ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, και μερικά ακόμη σφηνάκια ήταν η...χαριστική βολή για να προτείνω στους φίλους να τερματιστεί η βραδυά στο σπίτι μου με άφθονο αλκοόλ και κάτι άθλια σουβλάκια από delivery. Μας υποδέχτηκε ο Ζέπος που μάλλον δε συμπαθεί την πολυκοσμία στα πόδια του.
Τέτοια γελωτοθεραπεία ωστόσο είχα πολύ καιρό να κάνω! Η Λίνα, ο Κώστας, ο Βάνος, η Μάιρα-Vampirella και ο γράφων μάλλον θα το θυμούνται για καιρό το χθεσινοβραδυνό, αφού οι μασέλες πόνεσαν από τα γέλια, ενώ υπήρξαν στιγμές που δε μπορούσαμε να ανασάνουμε. Πάλι καλά που ήταν και ο γιατρός Βάνος στην παρέα, αν και ευτυχώς δε χρειάστηκε η παρέμβαση του εν είδει ασκήσεως επαγγέλματος!


Σήμερα το ΒΗΜΑ δίνει το Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη και χωρίς να κάνω στεγνή διαφήμιση θα πρότεινα σε όλους να το πάρετε. Πρόκειται για το μοναδικό πεζογραφικό έργο του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα που χάθηκε πέρσι, μέσα στο οποίο κατέγραψε τις εφιαλτικές εμπειρίες του από το ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το συγκεκριμένο έργο γέννησε και τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, τα τέσσερα υπέροχα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη για τη φωνή της νεαρότατης Μαρίας Φαραντούρη το 1966. Πάντως, ο περιπτεράς στο Θησείο δεν πρέπει να ήταν φαν ούτε του θεάτρου, ούτε της λογοτεχνίας γενικότερα. Τι βιβλίο δίνει το ΒΗΜΑ; τον ρώτησα. Τον Μινχάουζεν, μου απάντησε...Αυτά είναι!

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

πολυτεχνείο-2011



Από το θεατρικό έργο Εχθρός Λαός του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ένα από τα ωραιότερα και μάλλον πιο άγνωστα επαναστατικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Ερμηνεύουν η συχωρεμένη Τζένη Καρέζη και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Όταν έκανα ραδιόφωνο, κάθε χρόνο τέτοια μέρα έπαιζα το Ο αδερφός τον αδερφό και πάντα δεχόμουν τηλεφωνήματα, ακόμη και από φανατικούς θεοδωρακικούς, που δεν γνώριζαν το τραγούδι. Λόγω της ημέρας, λοιπόν!

Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

R.I.P. ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ (1922 - 2011)

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο ιδρυτής ουσιαστικά της νεοελληνικής θεατρικής δραματουργίας, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών. Σα να περίμενε ν' ακολουθήσει στον Άλλο Κόσμο την επί σειρά ετών αγαπημένη του σύζυγο, που επίσης έφυγε πριν από πέντε μέρες. Η Αυλή των Θαυμάτων του αποτέλεσε ένα πραγματικό θαύμα για τα θεατρικά εγχώρια δεδομένα της δεκαετίας του 1950. Δικά του τα σενάρια στον Δράκο του Νίκου Κούνδουρου και στη Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη, τις δύο πρώτες ενήλικες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Δικά του ακόμη τα οριακά έργα Έβδομη μέρα της δημιουργίας, Η ηλικία της νύχτας, Ο γορίλας και η ορτανσία, Ασπασία, Αποικία των τιμωρημένων κ.α. Τα μονόπρακτα Αυτός και το παντελόνι του/ Κρυφή ζωή που παρουσίασε πρώτος ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Δικοί του και οι στίχοι στη Γειτονιά των Αγγέλων, στη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν και στον Εχθρό λαό του Μίκη Θεοδωράκη, στο Παραμύθι χωρίς όνομα του Μάνου Χατζιδάκι και στο Μεγάλο μας τσίρκο του Σταύρου Ξαρχάκου. Δικοί του, τέλος, οι καημοί, οι ελπίδες και τα όνειρα των συμπατριωτών του που βγήκαν αλώβητοι από μια Κατοχή, έναν Εμφύλιο και μια δικτατορία. Σήμερα είναι ημέρα πένθους για τον νεοελληνικό πολιτισμό. Ενός λεπτού σιγή σε όλα τα θέατρα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Όπως τό 'χε ζητήσει ο ίδιος: Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι, στην ερημιά φτεροκοπά ένα αηδόνι... Χαίρομαι, που μέσα από τη δουλειά μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη κι αυτόν τον γλυκύτατο άνθρωπο έστω για ένα απόγευμα μόνο. Η συμμετοχή του στο ντοκιμαντέρ μου, Οδύσσειες σωμάτων - Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο, τον Μάιο του 2009, απ' όπου και οι φωτογραφίες του post, αποτελεί πλέον την τελευταία δημόσια εμφάνιση του Ιάκωβου Καμπανέλλη και για μένα προσωπικά την αιώνια διάσωση της φιγούρας του μέσω του φιλμ 35 χιλιοστών.

Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011

δύσκολες-ώρες-για-τον-ιάκωβο-καμπανέλλη

Η είδηση του θανάτου του Ιάκωβου Καμπανέλλη δεν έχει διασταυρωθεί επίσημα, αφού και η έγκριτη Καθημερινή την αφαίρεσε από την ιστοσελίδα της. Με τις ευχές όλων μας για ταχεία ανάρρωση στον σημαντικότερο Έλληνα θεατρικό συγγραφέα, αλλάζω το post κι ελπίζω να μην ξανακάνω το ίδιο για τρίτη φορά. κκκ
φωτογραφία Ιάκωβου Καμπανέλλη: Αντώνης Μποσκοΐτης