Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

R.I.P. ΦΩΤΗΣ ΦΕΡΕΝΙΔΗΣ (1970 - 2017): Φτωχαίνουμε, Φώτη μου, φτωχαίνουμε...

Ο Φώτης αγαπούσε πολύ τη δουλειά του στον FM100, το Δημοτικό Ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης. Οι ακροατές με τη σειρά τους, οι καλοί ακροατές, αγαπούσαν εξίσου τη δουλειά του και το μεράκι του με την ποιοτική μουσική, την ξένη και την ελληνική κυρίως. Κι αν δεν υπήρξαμε ποτέ φίλοι, που δεν θα γινόταν λόγω απόστασης ούτως ή άλλως, με τον Φώτη είχαμε αλληλοεκτίμηση και μιλούσαμε αραιά και που, από το facebook και σπανιότερα από το τηλέφωνο. Δεν είναι ούτε δύο μήνες που μου είχε ζητήσει το CD του Αλεξανδρουπολίτη Κωνσταντίνου Κάλλια για να του έκλεινα μία εκπομπή με τον ερμηνευτή Παντελή Θεοχαρίδη. Είπαμε να γινόταν από Σεπτέμβρη που θα ''μαζευόταν'' ο κόσμος από τις διακοπές του. Δε γνωρίζω αν έκανε διακοπές φέτος ο Φώτης. Μπορεί και να ήταν κάθε μέρα στο σταθμό του για να παίζει Φλέρυ Νταντωνάκη και Echo & The Bunnymen, Λένα Πλάτωνος και Marianne Faithfull... 
Το σταθμό με εκείνο το πανέμορφο μπαλκόνι με την πανοραμική θέα της Θεσσαλονίκης. Τότε - Μάρτιος του 2013 ήταν - που ο Φώτης μας φωτογράφιζε να συνομιλούμε με τη χατζιδακική ερμηνεύτρια Βούλα Σαββίδη. Τι ωραία εκπομπή είχαμε κάνει! Δε θα ξεχάσω το ενδιαφέρον του για την προβολή του ντοκιμαντέρ της Γώγου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Την αγωνία του να μάθουν οι συμπολίτες του για τη δική μου δουλειά, με πάθος, σαν να ήταν προσωπικός μου φίλος για χρόνια...Αυτά εγώ δεν τα ξεχνάω και ειδικά τώρα μ' αυτή τη θλιβερή αφορμή, δύνανται να μου φέρουν έως και δάκρυα. 
Τον Φώτη τον έβγαλα κι εγώ μια φωτογραφία σε έναν αγαπησιάρικο εναγκαλισμό με τη Βούλα Σαββίδη. ''Ήρθες στην πόλη μου και μου έφερες τη Βούλα που ζει στην πόλη μου'' ήταν τα λόγια του λίγο πριν φύγουμε από το στούντιο. Ας γνωρίζουν οι Θεσσαλονικείς πως σήμερα έχασαν ένα καλό παιδί πάνω απ' όλα και έναν εξαίρετο μουσικό παραγωγό με γούστο και αισθητική. Δεν ξέρω ποιος θα τον αντικαταστήσει, καθώς ο Φώτης είναι πραγματικά αναντικατάστατος. Ξέρω μονάχα πως για μένα το Δημοτικό Ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης ήταν αυτός μαζί με τις μνήμες από τα πιο ωραία χρόνια μου στη συμπρωτεύουσα. 
* Μιλούσαμε τακτικά με τον Φώτη για απώλειες: Της Γώγου, του Αντρέα Παγουλάτου, του Νίκου Παπάζογλου, του Ρασούλη. ''Φτωχαίνουμε'' σαν να τον ακούω τώρα. Δεν θα φανταζόμουν ότι τόσο σύντομα θα του έλεγα κι εγώ κι ας ξέρω ότι δεν πρόκειται να μ' ακούσει: ''Φτωχαίνουμε, Φώτη μου, πράγματι φτωχαίνουμε''...
** Ο Φώτης Φερενίδης πέθανε ξαφνικά σήμερα το μεσημέρι, 13 Σεπτεμβρίου του 2017, από καρδιακή ανακοπή. Ήταν μόνο 47 ετών. Τα πιο θερμά συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους. 

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Bosko 1_Αφροδίτη Μάνου_Review γυρίσματος

Για την τηλεοπτική εκπομπή που μου ανατέθηκε να επιμελούμαι και να παρουσιάζω θα τα γράψω κάποια άλλη στιγμή όταν φτάνει ο καιρός για να βγει στον αέρα, κάτι που υπολογίζεται να γίνει κατά τα τέλη του ερχόμενου Οκτώβρη. Εδώ θα γράψω για την εμπειρία ενός γυρίσματος με την Αφροδίτη Μάνου στον προσωπικό της χώρο. Πρωτομπήκα στο σπίτι της Μάνου το 2001 - το θυμάμαι καλά το έτος, καθώς τότε είχε κάνει τη μουσική για το ''Κλάμα βγήκε απ' τον Παράδεισο'' και χρειαζόμουν την υπογραφή της για το συλλεκτικό CD της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, την παραγωγή του οποίου ''έτρεχα'' επί σειρά ετών. Θυμάμαι μία Μάνου τελείως διαφορετική σε σχέση με τη σημερινή εικόνα της. Τότε δεν είχε πενηνταρίσει καν και είχε μακριά κατάμαυρα μαλλιά. Είχα καθίσει πολύ λίγο μαζί της, μου έβαλε μια υπογραφή, αλλά πριν φύγω άρχισα να τη ρωτάω για τις εμφανίσεις της στον Σείριο του Μάνου Χατζιδάκι το '87 - ΄88. ''Ξέρεις, έχω το βινύλιο με την υπογραφή του Χατζιδάκι'' με είχε ενημερώσει κι εγώ, μην έχοντας κανένα θάρρος, δεν της ζήτησα καν να μου το έδειχνε. Τα χρόνια πέρασαν, την Αφροδίτη Μάνου την ξαναβρήκα σε ένα άλλο soundtrack, το ''Οξυγόνο'' του Νίκου Κυπουργού, ως στιχουργός εκείνη τη φορά, αλλά για νά'μαι ακριβής ποτέ δεν την έχασα, εφόσον όλο και κάποιο βινύλιο της θα έπαιρνα από το Μοναστηράκι πάντα. Αν υπολογίσω και τα social media με κορυφαίο το facebook, όπου όλοι ξαφνικά γίναμε ''κολλητοί'' με τα ινδάλματα της νιότης μας, αν βάλω μέσα κι εκείνη την παράσταση που είχαμε κάνει με τη Μάνου στο ''Αγγέλων Βήμα'', θα έλεγα πως τη νιώθω φίλη μου ή τουλάχιστον συνεργάτιδα μου. Τό'χει αυτό η Μάνου: Να είναι δηλαδή προσωπικότητα ελκυστική, να θες να της μιλάς, να της λες τα μυστικά σου, τις χαρές σου, τις λύπες σου. Προσωπικά χαίρομαι γιατί δεν θα την απομυθοποιήσω ποτέ τη γυναίκα αυτή! Είναι που κι εγώ απ' το ραδιόφωνο άκουσα δυνατά τζαζ ροκ με τη δική της φωνή - κι ας μη με έπιασε ποτέ κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου -, είναι ίσως που γνωρίζω πως ο Χατζιδάκις αμέσως μετά την ακρόαση του τραγουδιού της ''Ο βασιλιάς κι εγώ'' της τηλεφώνησε για συγχαρητήρια ή είναι πάλι που απλά η Μάνου δεν έκανε την παραμικρή έκπτωση στη σημαντική πορεία της, κάτι που σέβομαι απεριόριστα σε κάθε καλλιτέχνη. 
Ο μακιγιέρ μας, Γιώργος Τορώσης, μακιγιάρει την Αφροδίτη Μάνου
Δεν ξέχασα ποτέ βέβαια πως η Μάνου μένει σε...ουρανοξύστη, αυτόν στα σύνορα Χολαργού και Ψυχικού ή για να είμαι πάλι ακριβής μου το θύμισε η ίδια: ''Στον 13ο όροφο θα ανεβείτε!'' Και ανεβήκαμε! Με την ψυχή στο στόμα (κλειστοφοβικός γαρ). Αμέσως ο μακιγιέρ Γιώργος Τορώσης έπιασε δουλειά! 
Μετά την Αφροδίτη, ήταν η σειρά μου να περάσω από τα χέρια του μακιγιέρ Γιώργου Τορώση

Ας δούμε καλύτερα όλο το set των φωτογραφιών από το γύρισμα πρώτα:
Η Αφροδίτη τσεκάρει τις λεπτομέρειες του πλάνου της με τον διευθυντή φωτογραφίας και μοντέρ Θανάση Καμαρέτσο και τον κάμερα μαν Γιάννη Κορφιάτη. 
Μακιγιάζ και στον πιανίστα μας, Αντώνη Παπακωνσταντίνου, πάντα από τον Γιώργο Τορώση


Ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου συνόδευσε την Αφροδίτη Μάνου στο αγαπημένο τραγούδι της - το ποιο δεν το λέω, ας το δείτε στην εκπομπή από τους τηλεοπτικούς δέκτες σας. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί ξανά για εκείνη τη βραδιά στο ''Αγγέλων Βήμα'' και υπήρχε καλή χημεία ανάμεσα τους!
Η συνέντευξη, το κυρίως γύρισμα δηλαδή, διήρκεσε περίπου 50 λεπτά με προοπτική να κρατηθούν 30 λεπτά ωφέλιμου τηλεοπτικού χρόνου. Είχα μεγάλο άγχος καθώς άλλο πράγμα είναι οι συνεντεύξεις για τη LIFO και άλλο για την τηλεόραση. Φοβόμουν μην ήμουν σφιγμένος, σοβαροφανής και όλα αυτά που δεν τα έχω καθόλου στη δουλειά μου. Με καθησύχασαν οι συνεργάτες μου και κυρίως η σκηνοθέτιδα, η Κίρκη Καραλή, που μου τόνισαν πως σχεδόν δεν πετιέται τίποτα ΚΑΙ από τα 50 λεπτά! Α, η Κίρκη! Τι πλάσμα ειν' αυτή! Cool τύπος, ήρεμη και συγκεντρωτική παράλληλα και γι' αυτό ίσως περνάει την άποψη της εν ώρα δουλειάς. Θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλα πολλά ''καλά'' της, αλλά θα περιοριστώ στα του γυρίσματος. Κι εγώ άλλωστε τώρα τη γνωρίζω σε βάθος κι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας. Πάντως, είμαι πραγματικά χαρούμενος που ξεκινάμε αυτήν την τηλεοπτική εκπομπή: Η Κίρκη, εγώ, ο Θανάσης, ο Γιώργος, ο Γιάννης, ο Αντώνης και οι εκλεκτοί καλλιτέχνες που μας κάνουν την τιμή να ανοίγουν σε όλους μας τα σπίτια τους και σε μένα την ψυχή τους!