Αλεξάνδρα (1951 - 2015): «Με ελκύουν οι παράνομοι και οι τσακισμένοι» (Μία σπάνια συνέντευξη με την τραγουδίστρια που πραγματοποιήθηκε πριν από 25 χρόνια)

 

Δεν θυμάμαι ποιος με είχε στείλει στην Αλεξάνδρα για συνέντευξη και, μάλιστα, μία από τις πρώτες μου συνεντεύξεις. Η Μαρίζα Κωχ; Ο Γιάννης Bach Σπυρόπουλος; Δεν θυμάμαι καθόλου 25 χρόνια μετά. Θυμάμαι μόνο πως περίμενα να ανοίξει η πόρτα του σπιτιού, κάπου στα Ιλίσια, και νά'βλεπα ένα κορίτσι με αγορίστικο μαλλί και με παντελόνι - καμπάνα, που θά'χε μια μαργαρίτα κεντημένη απάνω του. Έτσι την είχα δει από φωτογραφίες στο «Χάραμα» δίπλα στον Τσιτσάνη. Τελικά με υποδέχτηκε μία ώριμη γυναίκα με μακριά μαλλιά και ένα μακρύ αέρινο φόρεμα. Δεν ήταν η Μία Φάροου της Μεσογείου, όπως θα την κινηματογραφούσε ένας Πολάνσκι, αλλά η Τσαβέλα Βάργκας ενός Αλμοδόβαρ στο κέντρο μιας άδειας - καληώρα - καλοκαιρινής Αθήνας.

«Έλα, πέρασε, αλλά ξέχνα το κασετόφωνο σου» μου είπε, «θα πούμε πράγματα μόνο για τους δυο μας». Άλλη μία φορά θα μου ξανασυνέβαινε αυτό, πολλά χρόνια μετά, με τον Γιώργο Ρωμανό. Ευτυχώς και στις δύο περιπτώσεις, το κασετοφωνάκι έγραφε ερήμην των συνομιλητών μου. Αδύνατο να πήγαινα στης Αλεξάνδρας και να μην έπαιρνα μαζί μου τα λόγια της! Ήταν Ιούλιος του 2001 ή του 2002, νομίζω.

Ένα πέπλο καπνού μας σκέπαζε μονίμως. Και βαριά μυρωδιά από ινδικά sticks. «Σε πειράζουν;» με ρώτησε. Και μετά: «Μου τα έμαθε η Φλέρυ Νταντωνάκη το 1973 στην Πλάκα».

Η Αλεξάνδρα πήρε στα χέρια της τον ταμπουρά. «Μελετώ ταμπουρά, γράφω τα απομνημονεύματα μου κι εγώ» με ενημέρωσε. Μην έχοντας ξαναδεί ταμπουρά, της τον πήρα σχεδόν από τα χέρια για να τον παρατηρήσω. Συνέχισε: «Ο Μάνος ήθελε να κάναμε δίσκο στον Σείριο μόνο φωνή - ταμπουρά. Πήγα τις προάλλες στου Γιώργου Μητρόπουλου την εκπομπή και έπαιξα επί δύο ώρες ταμπουρά. Μου λες τι θα γίνει αυτή η ηχογράφηση;» Και τότε συνέβη το θαύμα! Η Αλεξάνδρα άρχισε να παίζει την «Προσωπογραφία της Μητέρας μου» από «Το χαμόγελο της Τζοκόντας»! Ναι, Χατζιδάκις με ταμπουρά κι εγώ είχα απέναντι μου ένα στοιχειό από παραμύθια Ανατολής και Δύσης. Την ίδια απερίγραπτη αίσθηση θα βίωνα πάλι πολλά χρόνια μετά στα Ανώγεια, εκεί που ο Ψαραντώνης έπιασε τη λύρα του και έπαιξε «Όμορφη πού'ναι η Κρήτη» από τον «Καπετάν - Μιχάλη».

Πως να ξεκινούσα μία συνέντευξη που γινόταν και δε γινόταν; Πως να έχανα τη μαγεία μιας κατ' ιδίαν επαφής με έναν καλλιτέχνη που γούσταρα; Επέλεξα να την «πάω» στην τέχνη της υποκριτικής. Αυτό μου έβγαζε ως περσόνα, μία γυναίκα που έφερε την απώλεια εντός της και έπαιζε μουσική, τραγουδούσε για να ξορκίσει το αρνητικό τούτο συναίσθημα.

Και η Αλεξάνδρα ξεκίνησε την αφήγηση της. Πάντα με τον ταμπουρά στα χέρια, ραψωδός σκοτεινών Μεγάρων και ταπεινών μετεμφυλιακών αυλών:

Ναι, ξεκίνησα σαν ηθοποιός δίπλα στον Κατράκη, αλλά δε με έφτιαχνε το κύκλωμα. Ξεκίνησα καλά, αλλά δε θα έμενα εκεί φυσικά. Γίνονταν πολλά σπουδαία με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» κι εγώ είχα συνείδηση από τα 15 - 16 μου, τόσο ήμουν τότε. Το 1965 ήμουν στη Χορωδία των Λαμπράκηδων στον Πειραιά. Ήμουν και είμαι πολιτικοποιημένη στην Αριστερά. Με ελκύουν οι παράνομοι και οι τσακισμένοι. Τα ξερονήσια και οι υπόγες. Μισώ τους λαμέ και τα στρας τους. Ήμουν όπως όλοι που τραβήξαμε στον ίδιο δρόμο...

Ήμουν ένα κορίτσι που του άρεσαν οι Beatles και το shake, αλλά με κέρδισε το λαϊκό τραγούδισμα της χώρας μου.

Μπήκα στη δισκογραφία το ΄70 περίπου. «Η δουλειά κάνει τους άντρες» του Λοΐζου ήταν το πρώτο μου κομμάτι. Γινόταν αυτό τότε, τα τραγούδια ταξίδευαν με πολλούς διαφορετικούς τραγουδιστές.

Κάπου εκεί γνώρισα τον Βασίλη Τσιτσάνη. Ωραίος! Ένας! Αγαπούσε τα κορίτσια και δεν φερόταν τσιγγούνικα! Έγραψα τα «Μούρα» του και μοιράστηκα δισκάκι με την Πόλυ Πάνου. Από τον Τσιτσάνη γνώρισα όλους τους μεγάλους της εποχής, τον Μπιθικώτση, τη Γαλάνη, τον Πουλόπουλο, τη Ρένα Κουμιώτη, τον Κόκοτα. Του άρεσαν τα επιφωνήματα που έβγαζα, με έλεγε «σοπράνο μου»! Με τον Τσιτσάνη είχαμε τραγουδήσει και με την Κωχ. «Ρεμπετάκι μου» με φώναζε η Μαρίζα, καλή της ώρα, δίνοντας μου θάρρος στα πρώτα μου βήματα! Ήμουν η πρώτη που ξανάγραψα το «Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη» μετά τη Μαρίκα Νίνου. Από μένα η Κωχ το άκουσε και το έβαλε σε δικό της δίσκο λίγο μετά. 

Και ο Πατσιφάς από τον Τσιτσάνη με γνώρισε. Μεγάλο κεφάλι αυτός. Σκοτωνόμασταν, αλλά και ποιος δεν είχε σκοτωθεί με τον Πατσιφά; Ο Πατσιφάς μού γύρισε τον πρώτο μου μεγάλο δίσκο στη Lyra του. Επιμέλεια έκανε ο Χρήστος Νικολόπουλος. Και τον επόμενο, το ΄77, ένα χρόνο μετά. Τραγουδούσα ρεμπέτικα του Μάρκου, του Τούντα, του Σκαρβέλη. Τα έλεγα πιο ροκ, όχι από ήχο, αλλά από ερμηνεία εννοώ. Συμφωνείς; Τα μακριά σου μαλλιά, ναι λένε! Τη φήμη της «καυγατζούς», ο Πατσιφάς μου την έβγαλε. Καλή του ώρα κι αυτουνού. 

Τραγούδησα Μαρκόπουλο σε στίχους Μιχάλη Κατσαρού. Μεγάλος ο Μαρκόπουλος, ήξερε από μουσική όσο λίγοι. Επιστροφή στις ρίζες και στις πρίζες! Εκεί ήμουν με τον Παύλο Σιδηρόπουλο στο στούντιο. Τον ξέρεις τον Παύλο; Τά'δε όλα το παλικάρι κι έφυγε. Τον γούσταρα και με γούσταρε, κάναμε παρέα, ταιριάζαμε. Ένας Θεούλης ήταν ο Παύλος. Σεβόταν το διαφορετικό από τον εαυτό του. 

Ιδιαίτερη δουλειά αυτή με τον Θεόφιλο, με τον Νότη Μαυρουδή και τον Άκο (σ.σ. εννοούσε το άλμπουμ «Ζωγραφιές απ' τον Θεόφιλο» σε μουσική Νότη Μαυρουδή και στίχους Άκου Δασκαλόπουλου). Δεν ήταν λαϊκός δίσκος, είχε κάτι το μυθολογικό. Τραγουδούσα με τον Χάρη Γαλανό και τον Γιώργο Μουφλουζέλη - με τον Μουφλουζέλη και τους παλιούς ρεμπέτες είχε κόλλημα ο Πατσιφάς, ήθελε να τους αναστήσει και το πετύχαινε! Καλός άνθρωπος ο Μουφλουζέλης. Εκείνες τις μέρες συνάντησα τη Σωτηρία Μπέλλου στη Lyra. Υπήρχε ένας πίνακας με τα πορτραίτα όλων των νέων τραγουδιστριών που προωθούσε ο Πατσιφάς - και το δικό μου μέσα σ' αυτά. Η Μπέλλου όλες μας «έψελνε», αλλά είχε μεγάλη πλάκα. 

Τον δίσκο μου με τον Ζαμπέτα τον ξέρεις ή όχι; Τον θάψανε κι αυτόν, όπως θάψανε τον Ζαμπέτα πριν την ώρα του για να μας φορέσουν τους πειναλέους για φώτα και δόξα. Είχε ωραία κομμάτια μέσα! Είχε τον πόνο ενός θηρίου παροπλισμένου και αγαθού. (σ.σ. εννοούσε το άλμπουμ «Η δική μας η αγάπη» του 1978 που, πράγματι, είχε περάσει απαρατήρητος). Ερχόταν στη Lyra ο Ζαμπέτας ζοχαδιασμένος. Κι από που δεν είχε περάσει για να γυριστούν τα τραγούδια του...Ποιος; Ο Ζαμπέτας! Τον θυμάμαι που φορούσε καπέλο με φτερό σαν ιππότης.

Δεν ήμουν η Βούλα Σαββίδη που είπε «Τα Πέριξ» και έγραψε ιστορία δίπλα στον Χατζιδάκι. Εμένα με προστάτευε ο Πατσιφάς, μου έδωσε βήμα από το ξεκίνημα μου μέχρι το θάνατο του. Αυτός με γνώρισε στον Χατζιδάκι. Ο Μάνος πρόθυμα δέχτηκε να πω τα τραγούδια του, τα παλιά τα λαϊκά. Ήθελε να με δοκιμάσει κιόλας, σκεπτόμενος και την πορεία μου με τον Τσιτσάνη. Έτσι, μου έδωσε και μερικά από την «Ελένη» που τά'χε μόλις βγάλει με έναν τραγουδιστή που δεν τον πολυπίστευε. Τα είχαν μαγειρέψει καλά ο Πατσιφάς με τον Μάνο για εκείνο το δίσκο που τελικά ξανάπε η Δημητριάδη και τον κέρδισε με το σπαθί της. 

Το ίδιο διάστημα γυρνούσα με τους ρεμπέτες και συναντούσα τον Μάνο και τον Μίκη. Τραγούδησα με τη Ζορμπαλά στο «Zoom» σε ένα πρόγραμμα Χατζιδάκι - Θεοδωράκη με τον Τάσο Καρακατσάνη στις ενορχηστρώσεις. Μετά μας πήγε ο Γιώργος Μητρόπουλος στα Ανώγεια και τραγουδήσαμε στις Γιορτές του Χατζιδάκι.

Το ΄81 ήμουν η πρώτη που άκουσα το «Σαμποτάζ» της Πλάτωνος και έπαθα πλάκα! Πήγα στον Πατσιφά, «Τι αριστούργημα είναι αυτό που κάνατε;» του λέω, «Κάτσε να πάρουμε τη Λένα να της το πεις» μου κάνει. Την πήραμε, της ευχήθηκα τα καλύτερα, ξαναβρεθήκαμε με τη Λένα χρόνια μετά στο σπίτι της Νίνα Ναχμία. Κι αυτή μού ταίριαζε πολύ σαν άνθρωπος, η ηλεκτρονική μάγισσα, λέγαμε για τα ερωτικά μας για ώρες στο τηλέφωνο.

Τραγούδησα σε πρώτη εκτέλεση τις «Μπαλάντες της οδού Αθηνάς». Η Νένα Βενετσάνου, πρωτόβγαλτη, έλεγε κάποια από «Τα Παράλογα» στο ίδιο πρόγραμμα. Την αγαπώ τη Νένα, επίσης μία καλλιτέχνις που σέβεται και αποπνέει σεβασμό. Κάναμε πολλά με τη Νένα, όχι μόνο εδώ, αλλά και στο εξωτερικό. Η «Μαριάνθη των Ανέμων», όμως, δεν μου άρεσε! Μια μέρα τα παίρνω άγρια και φωνάζω «Εγώ αυτό το τραγούδι δεν το λέω! Δεν είμαι τυχάρπαστη, δεν πατάω επί πτωμάτων εγώ! Τι θα πει ''Περπάτησα και πάτησα σε ζώντες και νεκρούς''»; Η Νένα να προσπαθεί να με ηρεμήσει, «Βρε Αλεξάνδρα, είναι υπέροχο τραγούδι, γιατί δεν το θες;» Τίποτα εγώ! Τελικά τό'πε η Νένα στο δίσκο, που της άρεσε και το σκίζει κιόλας! Ο Μάνος μου θύμωσε. Με αντικατέστησε από τη Σαββίδη. Μη σου φαίνονται περίεργα όλα αυτά, ποτέ δεν έβαλα τραγούδια στα χείλη μου που δεν μου μιλούσαν στην ψυχή μου. Τους αναστάτωσα, όμως! Θυμάμαι τα παιδιά, τη Νένα, τον Λιούγκο, τον Λέκκα να βγαίνουν στη σκηνή με χαρτάκια στα χέρια που έγραφαν τα λόγια από τις «Μπαλάντες της οδού Αθηνάς». Παρ' όλα αυτά ο Μάνος με αγαπούσε, ίσως αυτό ακριβώς να αγαπούσε σε μένα, την ελευθερία και την άποψη που είχα συν τη φήμη της «καυγατζούς» που σού'λεγα από τον Πατσιφά. Λίγο πριν πεθάνει, βρεθήκαμε με σκοπό να κάνουμε το δίσκο με τον ταμπουρά. Έφυγε, όμως...

Κάπου εδώ η κασέτα με τη φωνή της Αλεξάνδρας τερμάτισε. Η συνέντευξη θα δημοσιευόταν στον «ΗΧΟ», κάτι που ποτέ δεν έγινε, αφού δεν είχα παραδώσει τίποτα. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ηλεκτρονικά με ελάχιστες περικοπές στο LIFO.gr στη μνήμη μιας μοναδικής ιδιοσυγκρασιακής καλλιτέχνιδας που έφυγε από τη ζωή στις 25 Ιουλίου του 2015 σε ηλικία 64 ετών.

Τέλος για την περιπέτεια της ''Περιπέτειας'' του Δημήτρη Αρναούτη - πλήθος συμμετοχών, επιρροών και, κυρίως, έμπνευσης!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

YAFKA RECORDS

Η καινούργια δισκογραφική εξόρμηση του τραγουδοποιού Δημήτρη Αρναούτη είναι υπερπαραγωγή...μαμούθ, αφού περιλαμβάνει δύο CD με 44 τραγούδια και οργανικά θέματα, στα οποία πέτυχε να συγκεντρώσει μια πλειάδα εξαιρετικών ερμηνευτών και κυρίως όλες τις επιρροές του, όντας ένας ''χατζιδακικός ροκάς'' με μουσική παιδεία και κατάρτιση. Έχουμε και λέμε: Νένα Βενετσάνου, Ηλίας Λιούγκος, Βασίλης Γισδάκης, Δώρος Δημοσθένους, Γιάννης Bach Σπυρόπουλος, Γιάννης Παλαμίδας, Ηρώ Σαΐα, Σοφία Παπάζογλου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Αϊβαλής, Ορέστης Ντάντος, Μπάμπης Στόκας, αλλά και οι Βασίλης Σαλταγιάννης, Αποστόλης Αρμάγος, Έλσα Μουρατίδου, Θανάσης Χριστοδούλου, Γιάννης Φίλιας, Ευτυχία Γεωργακοπούλου, Βαγγέλης Σαριδέλης. Εν ολίγοις, ο Αρναούτης κάλεσε είτε ερμηνευτές που εκτιμά, είτε φίλους του, για να αποδώσουν το υλικό του, το οποίο έχει ομοιογένεια και ο ακροατής, παραδόξως, δεν χάνει τη μπάλα. Κι έτσι, ενώ το πρώτο CD ξεκινά με το γκρουβάτο ''Δεν φοβάμαι'' που ερμηνεύει ο ίδιος ο Αρναούτης, καταφέρνει εν συνεχεία να εντάξει στο δικό του ηχητικό προγκρεσιβοροκάδικο σύμπαν (για του λόγου το αληθές, ο instrumental ''Βομβαρδισμός της Δρέσδης'' θυμίζει Emerson Lake & Palmer) ακόμη και ερμηνευτές που δεν είχαν καμία σχέση με το συγκεκριμένο είδος. 

Έκπληξη αποτελεί το ''Μπλοκ'' με τη φωνή του Λιούγκου, ας πούμε, εκεί που ο Παλαμίδας στο ''Και πάλι απόψε'' ακούγεται απολύτως μες τα νερά του, όπως και η Σαΐα με τη μπαλάντα ''Χρώματα''. Το ''Πέφτει ο ήλιος'' που ερμηνεύει ο Δημοσθένους είναι από τις καλύτερες στιγμές του πρώτου CD, μια μπαλάντα νεοκυματικού ύφους (εξ ου, να υποθέσω, και τα σκρατς από παλιό βινύλιο), προτού οι τόνοι ανέβουν ξανά με το ''Ησυχία και σιωπή'' με τον Αρναούτη και λίγο μετά κάνει την εμφάνιση του το λαϊκότροπο στοιχείο με τη φωνή του Στόκα στο ''Μες στο κρύο''. Οι techno - rock αναφορές συνεχίζονται με την οργανική ''Salsanova Casanova'', ενώ το ακόλουθο κομμάτι, ο ''Χορός κι ο Χάρος'', δόθηκε στον Γιάννη τον Bach προκειμένου να καταθέσει μια σχεδόν ψυχεδελική ερμηνεία. Στο ''Είμαστε μόνοι'' ο Αρναούτης καυτηριάζει την εξάρτηση από τα social media με έναν χιουμοριστικό ρεαλισμό και όχι διδακτισμό.

Δημήτρης Αρναούτης (photo: Bosko)

Πάμε και στο δεύτερο CD: Το εναρκτήριο ''Ήρθαμε εδώ για να πονάμε'' επίσης είναι μία δυνατή στιγμή στο σύνολο του έργου αυτού. Το τραγουδά ο Ορέστης Ντάντος και το χάρισμα του ραδιοφωνικού air play είναι δεδομένο. Ακόμη ένα προγκρεσιβοροκάδικο οργανικό, η ''Παραμονή'', ένα όμορφο γνήσιο λαϊκό τραγούδι με τη Σοφία Παπάζογλου, ''Αγχόνη'' λέγεται, το οργανικό ''Σουσέλ'' μαζί με το ''Ζω'' με τον Αρναούτη, δύο εντελώς φρανκζαπικά κομμάτια, για να ακολουθήσει ''Το κόστος της αιώνιας ποινής'' με την απαγγελία του Νίκου Αϊβαλή - οι επιρροές και από τη Λένα Πλάτωνος δεν κρύβονται! Τι υπέροχη, λίγο παρακάτω, η ερμηνεία της Έλσας Μουρατίδου στο ''Πνεύμα του πόθου'' - τύφλα νά'χουν οι χιψτεράδες μαζί με όλα τα καλοκαιρινά love songs τους που παίζονται κατά κόρον από τα ραδιόφωνα! 

Τα ''Ζώα'' που αποδίδει ο Φοίβος Δεληβοριάς και που φλερτάρουν με το δημοτικό, αλλά και το λαϊκό τραγούδι είναι σίγουρα ένα από τα πιο ιδιαίτερα κομμάτια με τη φωνή του σημαντικού συναδέλφου του δημιουργού. Στο τραγούδι ''Τα κλισέ μου'', πάλι, ο Αρναούτης καταθέτει μία αμιγώς χατζιδακική μπαλάντα με το ντουέτο Ηλία Λιούγκου - Ευτυχίας Γεωργακοπούλου. Πανέμορφο! Στο ''Η20'' έχουμε μία blues - rock αναλαμπή του δημιουργού, που προηγείται του λαϊκότροπου ''Μελαχρινό κορίτσι'' με τη φωνή του Βασίλη Σαλταγιάννη. Ενδεικτικοί στίχοι: Μελαχρινό κορίτσι μου, ποιος Μπάτης σ' έχει φέρει;/ Σε υμνήσανε ρεμπέτηδες, μέχρι κι ο Τσακ ο Μπέρρι...Μία διαφορετική - απ' ότι τον είχαμε συνηθίσει - ερμηνεία καταθέτει ο Βασίλης Γισδάκης στη ντυλανική ρυθμική μπαλάντα ''Φίλε'' (θα τό'χα σκίσει αυτό το κομμάτι αν είχα μια δική μου εκπομπή στο ραδιόφωνο, μιλάω ειλικρινά), εκεί που με το ''Πριν το ωδείο'' ο Αρναούτης μαζεύει τα ψήγματα όλων των μουσικών του πρώιμων αναζητήσεων σε ένα ιδιαίτερο σύντομο instrumental - ιδιαίτερο είναι και το instrumental εν είδει ηχητικού κολάζ, ''Έκτακτο δελτίο συγχύσεων'', που θα ζήλευε ως και ο Μιχάλης Σιγανίδης! Το τραγούδι ''Νανούρισμα'' που κλείνει το δεύτερο CD και την ''Περιπέτεια'' του Αρναούτη το ερμηνεύει η Νένα Βενετσάνου και μας χαρίζει την καλύτερη ευχή για τους μελλοντικούς μουσικόφιλους: Πάρε ύπνε τ' αγγελούδι μ' ολοκαίνουργιο τραγούδι/ νά'χει πάντα συντροφιά, φίλο του στη συννεφιά...Οι οργανικές ''Πέντε μινιατούρες για πιάνο'' με σολίστ τον Πέτρο Μπούρα είναι το 44ο και τελευταίο κομμάτι του διπλού αυτού δίσκου, ένα μικρό πιανιστικό έργο του συνθέτη που άνετα θα θεωρείτο bonus track μες στην όλη έκδοση και που αποδεικνύει πως ο Δημήτρης Αρναούτης είναι συνθέτης και όχι τροβαδούρος. Εν κατακλείδι, δεν ξέρω μετά από τέτοιο πακτωλό συνθέσεων, κινούμενο μάλιστα σε ποικίλες μουσικές κατευθύνσεις, τι άλλο θα μπορούσε να μας παρουσιάσει ο Αρναούτης. Έχω την εντύπωση πως η επιθυμία του να χωρέσουν τα πάντα μαζί, σε ένα άλμπουμ - μαμούθ, όπως είπα και στην αρχή, δείχνει και την επίγνωση της δυσκολίας για κάθε συνάδελφο του, όταν πασχίζει μόνος του, χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από τα ΜΜΕ. Και ερωτώ δημόσια: Είναι καλή ή δεν είναι η εργασία του Αρναούτη; Εγώ λέω ότι είναι! Και κάτι παραπάνω! Το θέμα είναι πως θα σπάσει η ''Περιπέτεια'' το φράγμα της απομόνωσης, στην οποία εμπίπτουν δυστυχώς και πολλά ακόμη αξιόλογα έργα, ερήμην των δημιουργών τους, οι οποίοι απλά κάνουν σωστά τη δουλειά τους χωρίς να επιδίδονται στο παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων. Επειδή όμως η μουσική και τα τραγούδια έχουν σημασία - ''κάθε τι καλό πάντα βρίσκει το δρόμο του'' έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις - χαιρετίζω την πρωτοβουλία της ανεξάρτητης Yafka Records να εκδώσει ένα τέτοιο αμιγώς καλλιτεχνικό έργο, το οποίο χαρακτηρίζω σαν μία από τις πιο πρωτότυπες κυκλοφορίες της χρονιάς που διανύουμε!

Review από τη δισκοπαρουσίαση του Νίκου Καρακαλπάκη στον κήπο του Black Duck

Από αριστερά ο βιολιστής Μάριος Ιβάν Παπούλιας, ο ερμηνευτής Νίκος Καρακαλπάκης και η κιθαρίστρια Αρετή Κοκκίνου

Όμορφη βραδιά η χθεσινή στον κήπο του Black Duck της Ντόρας Ρίζου και απόλυτα επιτυχημένη ως δισκοπαρουσίαση, εφόσον ο χώρος γέμισε από κόσμο και γενικώς ακούστηκαν καλά πράγματα - από τους ομιλητές, από τον οικοδεσπότη της εκδήλωσης, Νίκο Καρακαλπάκη, με τους μουσικούς του, αλλά κυρίως απ' το κοινό αμέσως μετά το τέλος του live. Σήμερα μάλιστα, έχοντας κληθεί να μιλήσω για πολλούς δίσκους τα τελευταία χρόνια, η αίσθηση μου είναι πως το καλοκαιρινό Black Duck Garden είναι ίσως ο καλύτερος χώρος για τέτοια events σε ολόκληρη την Αθήνα.

Νένα Βενετσάνου - Κώστας Κωτούλας - Μπόσκο

Ένα θεματάκι το είχαμε με τα του προλόγου της εργασίας του Καρακαλπάκη: Ο στιχουργός και ιστορικός μουσικός παραγωγός - όπως τον χαρακτήρισα - Κώστας Κωτούλας ήθελε να είμαστε και οι τρεις μας καθισμένοι στο stage, η Νένα Βενετσάνου ήθελε και τραπεζάκι για ν' ακουμπάμε τα χαρτιά μας κι έτσι δεν εισακούστηκε η πρόταση μου για να κάναμε μια συζήτηση με θέμα τον δίσκο του καλλιτέχνη αντί βαρετών συνήθως ομιλιών. Είναι μία καλή ιδέα που εφαρμόσαμε με τον Δημήτρη Μανιάτη πριν δύο εβδομάδες στην άλλη δισκοπαρουσίαση, των Πάνου Παπαϊωάννου - Χρυσόστομου Καραντωνίου - Δημήτρη Παπαχαραλάμπους, και που σκοπεύω να ακολουθώ στις επόμενες αντίστοιχες εκδηλώσεις που θα με καλούν ως ομιλητή. 

Μπόσκο - Κώστας Κωτούλας - Νένα Βενετσάνου (φώτο: Ντόρα Ρίζου)

Ωστόσο, τελικά εγώ διάβασα ένα σύντομο κείμενο - αυτό που ανάρτησα εδώ σε χθεσινό post - και κράτησα ως ενθύμια τα χαρτιά με τα κείμενα του Κωτούλα και της Βενετσάνου. Είπαν μεγάλα λόγια για τον Καρακαλπάκη και οι δυο τους: Ο Κωτούλας αναφέρθηκε στην πρώτη γνωριμία τους με τον νέο τραγουδιστή, όταν του ζήτησε να ερμηνεύσει ένα τραγούδι του σε μουσική του Γιάννη Σπανού. Ο ίδιος ο Σπανός βρισκόταν στο Κιάτο και δε μπόρεσε να παραστεί, αλλά ο Κωτούλας μας μετέφερε τα εξής λόγια του: ''Δεν υπάρχει λόγος και δε μπορώ να παραστώ. Το ότι εκτιμώ τον Καρακαλπάκη ως ερμηνευτή το αποδεικνύουν οι συναυλιακές μας συνεργασίες''. Ο Κωτούλας, επίσης, δεν παρέλειψε να θυμηθεί τις μεγάλες στιγμές του στη δισκογραφία δίπλα στη Νένα Βενετσάνου, τον Δημήτρη Κάππο της MBI και τη Ντόρα Ρίζου της Lyra. Η Νένα Βενετσάνου απ' την πλευρά της σύστησε στον Καρακαλπάκη να μην έχει κανένα άγχος για τα τραγουδιστικά του προσόντα, αφού βρίσκεται σε καλό δρόμο με δυνατότητες κι άλλης εξέλιξης. Μας πληροφόρησε επίσης πως άλλαξε ένα στίχο στη ''Λιλήθ'' της που επανεκτέλεσε ο Καρακαλπάκης, εφόσον το τραγούδι είχε γραφτεί για το γυναικείο κίνημα των 80s, αλλά σήμερα αποκτά μια πιο καθολική σημασία. Η Νένα έχει χιούμορ, αυτό είναι γνωστό τοις πάσι, οπότε δυο - τρία άλλα λόγια της εν είδει διαλόγου με τον Καρακαλπάκη μεταξύ του κοινού ελάφρυναν το κλίμα της βραδιάς και έδιωξαν κάθε υπόνοια σοβαροφάνειας.

Μπόσκο - Κώστας Κωτούλας - Νένα Βενετσάνου

Ο Νίκος Καρακαλπάκης live με τη μπάντα του

Αμέσως μετά το τέλος των ομιλιών, νομίζω πως το live του Καρακαλπάκη αποζημίωσε τον κόσμο αναφορικά με την αναμονή του μουσικού μέρους. Μου άρεσε που ακούσαμε ''ζωντανά'' ολόκληρο το CD από το πρώτο ως το τελευταίο track χωρίς άλλα τραγούδια, διασκευές κ.λπ. Έτσι, για να ξέρουν ακριβώς και το περιεχόμενο του δίσκου του Καρακαλπάκη, όσοι τουλάχιστον δεν τον είχαν ακούσει μέχρι χθες βράδυ. Εξαιρετικοί οι μουσικοί και φάνηκε πόσο είχαν δουλέψει για ό,τι είδαμε/ ακούσαμε με προεξάρχουσα την Αρετή Κοκκίνου στις κιθάρες και τις ενορχηστρώσεις, τον Μάριο Ιβάν Παπούλια στο βιολί, τον Σταύρο Παργινό στο τσέλο, τον Γάσπατη Μαμμά στο κλαρινέτο και τον Γιώργο Γκίκα στα κρουστά.

Ο Λίνος Κόκοτος μιλάει για τον Νίκο Καρακαλπάκη

Ο Καρακαλπάκης είχε άγχος για τον ήχο και δεν θά'πρεπε καθώς σε μας από κάτω ''έφτανε'' άψογος. ''Μου θυμίζει τον Διονύση Θεοδόση'' παρατηρούσε δίπλα μου η Νένα Βενετσάνου, καθώς τον ακούγαμε να ξεδιπλώνει τις φωνητικές του ικανότητες, όχι μόνο φυσικά στη ''Λιλήθ'', αλλά και στα άλλα κομμάτια του δίσκου, σαν ''Τα δαγκωμένα μήλα'' του Λίνου Κόκοτου και της Μαρίας Παπαδάκη, το ωραιότερο - κατά κοινή ομολογία - καινούργιο κομμάτι της δουλειάς. Εκεί ήταν και ο Κόκοτος που πήρε το λόγο σε κάποια φάση και τίμησε τον ερμηνευτή για τη συνεργασία τους.

Νένα Βενετσάνου - Γιώργος Καγιαλίκος - Πηγή Λυκούδη - Μπόσκο - Κώστας Κωτούλας

Εκτός από τον Λίνο Κόκοτο και τους ομιλητές Κώστα Κωτούλα και Νένα Βενετσάνου, τον Νίκο Καρακαλπάκη τίμησαν ακόμη πολλοί συνάδελφοί του, μουσικοί και ραδιοφωνικοί παραγωγοί: Οι τραγουδοποιοί Λεωνίδας Μαριδάκης - Μιχάλης Τσαντίλας, οι συνθέτες - στιχουργοί του άλμπουμ Μαρία Παπαδάκη, Νίκος Δούκας, Γιώργος Καγιαλίκος, Πηγή Λυκούδη, οι συνθέτες Δημήτρης Λέκκας - Ηρακλής Πασχαλίδης, οι ερμηνεύτριες Πένυ Ξενάκη - Μαρία Κανελλοπούλου, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί Γιώργος Τσάμπρας, Δημήτρης Μεϊδάνης, Αριστέα Γιάννου, Νικόλ Κατσάνη, ο στιχουργός Δημήτρης Παπαχαραλάμπους κ.α. Η εκδήλωση διήρκεσε όσο έπρεπε, δύο ώρες μάξιμουμ, για να ακολουθήσουν όπως ήταν αναμενόμενο τα πηγαδάκια στο κατάμεστο Black Duck Garden.

Για τον Νίκο Καρακαλπάκη και το ''Ό,τι μας ανήκει'' που παρουσιάζεται απόψε στο Black Duck Garden

Δεν πάνε πολλοί μήνες που παρέλαβα το CD ενός νέου ερμηνευτή με τίτλο ''Ό,τι μας ανήκει'', δική του παραγωγή, ανεξάρτητη, σε διανομή της MLK του Κάππου. Θυμάμαι πως όταν διάβασα τους τίτλους των τραγουδιών και τους συντελεστές του CD, είπα μέσα μου με μία αίσθηση πίκρας: ''Τι να κάνεις κι εσύ τώρα με τους ποιητές, με τον Σπανό, τη Βενετσάνου, τη Νικολακοπούλου και τον Λίνο Κόκοτο...Αν δε βγεις σε κάνα Star Academy με τον Καρβέλα και τη Βίσση, ποιος θα σ' ακούσει;'' Δυστυχώς το πίστευα απόλυτα! Γνωρίζω καλά πως παν τα πράγματα σε μια εποχή που η δισκογραφία είναι υπό κατάρρευση, τα ραδιόφωνα παίζουν τους ίδιους και τους ίδιους, ακόμη και τους λεγόμενους ''έντεχνους'' που είναι μεσ' στην καλή χαρά, κλείνοντας ηθελημένα τ' αυτιά σε οτιδήποτε άλλο έχει να προτείνει κάτι διαφορετικό, ενδεχομένως πιο μελαγχολικό και πιο εσωστρεφές. Ευτυχώς, όμως, που ο καλλιτέχνης του δίσκου ''Ό,τι μας ανήκει'', ο Νίκος Καρακαλπάκης, με διέψευσε κανονικότατα! Τον παρακολούθησα όλο τον υπόλοιπο καιρό, μέχρι τη σημερινή μέρα που είμαστε εδώ και παρουσιάζουμε τη δουλειά του, να αγωνίζεται μόνος του στα social media για να στηρίξει το έργο του, δίχως τις πλάτες κανενός μεγαλοπαράγοντα της δισκογραφίας ή των ραδιοφώνων. Με έκπληξη ενημερωνόμουν πως το CD του πάει καλά - κατά το κοινώς λεγόμενο -απ' την άποψη των πωλήσεων και πως κάθε νέο τραγούδι που αναρτούσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook συγκέντρωνε πλήθος like! Έπειτα διάβασα μερικές συνεντεύξεις του σε περιοδικά και sites και συνειδητοποίησα πως πρόκειται για έναν ισορροπημένο καλλιτέχνη που σέβεται το καλό ελληνικό τραγούδι, απολαμβάνει τη συνεργασία του με τόσους και τόσο σπουδαίους προκατόχους του και κινείται χωρίς κανένα άγχος για την προώθηση της εργασίας του. Για την ερμηνευτική δεινότητα του Καρακαλπάκη θα σας μιλήσουν, φαντάζομαι, και οι αξιότιμοι Κώστας Κωτούλας και Νένα Βενετσάνου. Κι εγώ άλλωστε απόψε θά'χω την ευκαιρία να τον δω και να τον ακούσω να αποδίδει τα τραγούδια του μαζί σας για πρώτη φορά. Ένα μόνο έχω να πω: Το ''Ό,τι μας ανήκει'' επιχειρεί τη σύνδεση με το αμιγώς έντεχνο και το αμιγώς ελληνικό τραγούδι, τότε που ένας ερμηνευτής βρισκόταν στην υπηρεσία του συνθέτη και του ποιητή - στιχουργού. Κι αν εδώ ο Καρακαλπάκης έδρασε πολυσυλλεκτικά, συγκέντρωσε δηλαδή τραγούδια που είτε γράφτηκαν για τη φωνή του, είτε απλώς ξεχώρισε ο ίδιος προς επανεκτέλεση, πέτυχε την ένωση των μεγάλων δημιουργών με τους νεότερους συναδέλφους τους: Τον Νικηφόρο Βρεττάκο, τη Λίνα Νικολακοπούλου, τον Γιάννη Σπανό, τον Λίνο Κόκοτο και τη Νένα Βενετσάνου με τον Γιώργο Καγιαλίκο, τον Νίκο Δούκα, τη Μαρία Παπαδάκη, την Ανδριανή Ζαγγανά, την Πηγή Λυκούδη και την Αρετή Κοκκίνου. Νομίζω μάλιστα πως στην καλλιτεχνική επιτυχία του δίσκου συνέβαλε και η Αρετή Κοκκίνου με τις εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις της. Ο λόγος στον Κώστα Κωτούλα και στη Νένα Βενετσάνου. Καλή πορεία να έχει το ''Ό,τι μας ανήκει'' και ας περάσουμε μία όμορφη βραδιά! 

Ο ερμηνευτής του άλμπουμ ''Ό,τι μας ανήκει'', Νίκος Καρακαλπάκης, που παρουσιάζουμε σήμερα Τρίτη 6 Ιουνίου στο Black Duck Garden της πλατείας Καρύτση

* Ο δίσκος ''Ό,τι μας ανήκει'' του Νίκου Καρακαλπάκη παρουσιάζεται απόψε στις 20.30 στο Black Duck Garden της πλατείας Καρύτση. Θα μιλήσουν κατά σειρά ο Αντώνης Μποσκοΐτης, ο Κώστας Κωτούλας και η Νένα Βενετσάνου. Θ' ακολουθήσει συναυλία με το υλικό του δίσκου στο σύνολο του. 

η-Ελένη-Πορτάλιου-και-η-Νένα-Βενετσάνου-τιμήθηκαν-από-το-Λιμάνι-της-Αγωνίας-την-Παγκόσμια-Ημέρα-της-Γυναίκας

Στην πίσω σειρά, στη γωνία η Νένα Βενετσάνου και δίπλα της όρθιος ο κρουστός Σόλη Μπαρκής. Καθιστοί στη μπροστινή σειρά, η Ελένη Πορτάλιου, ο Απόλλων Μπόλλας, η Ντάσσα Παπαδοπούλου - χήρα του Πάνου Τζαβέλλα - και ο Παρασκευάς Καρασούλος. Η εκδήλωση ξεκινάει. 

Τον πρώτο λόγο είχε ο Παρασκευάς Καρασούλος της Μικρής Άρκτου, εκδότης του ποιητικού βιβλίου της Ελένης Πορτάλιου.

 Δεύτερος μίλησε ο αρχιτέκτονας Νίκος Γαζέπης, συνάδελφος και φίλος της Ελένης Πορτάλιου.

Από την ποιητική συλλογή ''Ίχνη ζωής'' της Ελένης Πορτάλιου, αρκετά από τα ποιήματα της διάβασαν η ίδια και ο ηθοποιός Απόλλων Μπόλλας. Άλλη μία βραδιά που αν και όχι αμιγώς μουσική, έπρεπε σίγουρα να έχει ηχογραφηθεί. Την Ελένη και τον Απόλλωνα συνόδευσε στην κλασική κιθάρα κατά τις απαγγελίες τους ο Γιώργος Καραγιάννης.

Αμέσως μετά την Πορτάλιου, το επόμενο τιμώμενο γυναικείο πρόσωπο ήταν η τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Νένα Βενετσάνου. Αφού μίλησε αρκετά για το φεμινιστικό κίνημα, στο οποίο ανήκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Βενετσάνου τραγούδησε πολλά δικά της τραγούδια με τη συμμετοχή του Σόλη Μπαρκή στα κρουστά. Έτσι γιόρτασε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το Λιμάνι της Αγωνίας του Πειραιά στο στέκι του, παρουσία πολλών ανθρώπων. Δύο αγωνίστριες δημιουργοί τιμήθηκαν για το έργο, την πολιτική στάση και το ήθος τους.

από-την-εκπομπή-με-τη-νένα-βενετσάνου-στο-πατσατζίδικο-με-τη-γιώτα-γιάννα

Με τη Νένα Βενετσάνου χθες στο στούντιο του Μετα-Δεύτερου. Κι εγώ κι οι ακροατές μας, την ακούσαμε να τα χώνει άσχημα στο αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι στο Ηρώδειο πριν ένα μήνα με την ορχήστρα της ΝΕΡΙΤ, την Πασπαλά και τον Βασιλικό. Χαρακτήρισε την ορχήστρα ''δευτεράτζα'' και τόνισε πως ουδέποτε ο Μάνος Χατζιδάκις θα συνεργαζόταν με μια τέτοια ομάδα μουσικών. Ενώ για τον Βασιλικό είπε πως δεν εμπεριέχει τον Χατζιδάκι και πως τον τραγουδάει σα να φοράει τη φουστανέλα του κι από κάτω το τζιν του. Στο τέλος, κλείνοντας με το ''Έλα πάρε μου τη λύπη'' με τη δική της φωνή, το παράφρασε ως ''Έλα πάρε μου τα λίπη'' και δεν μας έμεινε άντερο! 

Εδώ με τη Βενετσάνου, τον ραδιοφωνικό παραγωγό και ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη και τον καραγκιοζοπαίχτη Άθω Δανέλλη. Καταλήξαμε στα παραπλεύρως mikel με τη Νένα, εκείνη ήπιε ένα διπλό καπουτσίνο, εγω έφαγα ένα σάντουιτς και μετά με πέταξε με το ταξί ως την Πανόρμου, όπου θα συναντούσα τη Γιώτα Γιάννα

για να μεταβούμε στο γύρισμα της Μαρίνας Δανέζη σε σουπάδικο του Χαλανδρίου, μια και γυρίζει το επεισόδιο για τη σειρά ''Στέκια'' με θέμα τα πατσατζίδικα. Μιλήσαμε αρκετή ώρα με τη Γιώτα στο φακό - ποιος ξέρει τι θα κρατήσουν απ' όλα αυτά στο μοντάζ ο Νικόλας και η Μαρίνα -, μετά τσακίσαμε από'να πιάτο σούπα γίδα βραστή και στο τέλος χωρίσαμε έξω από το μαγαζί στο Κολωνάκι που θα τραγουδούσε. Τα ''Στέκια'' προσεχώς στους δέκτες σας, ενδεχομένως λίγο πριν τα Χριστούγεννα, απ' ότι ενημερωθήκαμε.

η-τραγουδοποιός-και-ερμηνεύτρια-νένα-βενετσάνου-στο-αυτοδιαχειριζόμενο-Μετα-Δεύτερο

 

Με νωπή ακόμη τη μνήμη από την εμφάνιση της Νένας Βενετσάνου στο αφιέρωμα στον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο, την περασμένη εβδομάδα, δε θα μπορούσα να μην την καλέσω στην εκπομπή μου στο αυτοδιαχειριζόμενο Μετα-Δεύτερο. Άλλωστε η κορυφαία ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός είναι φίλη χρόνων και χρειάζονται στήριξη οι παραστάσεις της στη μουσική σκηνή ΡΥΘΜΟΣ Stage της Ηλιούπολης. Για την ακρίβεια, μία παράσταση έμεινε, την ερχόμενη Παρασκευή 29 του μήνα. Μαζί θα ανατρέξουμε σε μάλλον πιο άγνωστες πτυχές της δισκογραφίας της (συνεργασίες της με Μιχάλη Τερζή, Τάσο Γκρους, Ηλία Ανδριόπουλο, Νίκο Κυπουργό, Νίκο Μαμαγκάκη κ.α.) και για μισή ώρα, από τις 17.00 έως τις 17.30, προτού η Βενετσάνου έρθει στο στούντιο, θα σας παίξω κομμάτια των Μάνου Χατζιδάκι, Δημήτρη Μαραμή, Μάρθας Οικονομοπούλου, Δανάης Παναγιωτοπούλου. Συντονιστείτε για μιάμισι ώρα (17.00 - 18.30) αποκλειστικά στο διαδικτυακό www.metadeftero.gr

η-εκδήλωση-μνήμης-αντρέα-παγουλάτου-από-το-περιοδικό-ΟΥΤΟΠΙΑ-απόψε-στο θέατρο-γιώργου-αρμένη

Σήμερα θα είμαστε όλοι στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη για να τιμήσουμε τη μνήμη του ποιητή και αγαπημένου φίλου μας, Αντρέα Παγουλάτου, που έφυγε από τη ζωή τον Μάρτιο του 2010. Το καλό μ'αυτές τις εκδηλώσεις - εννοώ στη μνήμη του Αντρέα - είναι πως πάντα στήνονται από τους φίλους του και κάπου έχω την αίσθηση πως το πνεύμα του ποιητή δεν κινδυνεύει από την ''κακή θέληση'' των κρατικοδίαιτων, επί των πολιτιστικών, ''καλοθελητών''. Ο ίδιος, άλλωστε, παρ' όλες τις μεγάλες διασυνδέσεις του, ήταν η απόλυτη έκφραση της αντισυστημικότητας στην Τέχνη, ποτέ δεν έβγαλε χρήματα, δεν έγινε πλούσιος ή ακόμη δεν έγινε αρεστός σε αυτούς που εν μέρει κινούσαν και κινούν τα νήματα της Τέχνης στη χώρα μας, αποκαλώντας τον έως και γραφικό. Κι ας γνώριζαν κατά βάθος πως δεν διαθέτουν τίποτα σχεδόν από τη σκέψη και τη γνώση του! Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 20.00 και αν όλα πάνε καλά θα τελειώσει στις 22.00...Προσωπικά, το κόβω να τελειώνουμε μετά τα μεσάνυχτα, όπως ανέκαθεν συνέβαινε με παρεμφερείς μουσικο-ποιητικές εκδηλώσεις. Δεν πειράζει, καλά θα περάσουμε και πάλι! Ο σκηνοθέτης - ποιητής Λευτέρης Ξανθόπουλος κι εγώ θα είμαστε συντονιστές της βραδιάς. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ψυχή του περιοδικού ΟΥΤΟΠΙΑ που ανάλαβε τη διοργάνωση, θα κάνει μία πρώτη εισήγηση για ν'ακολουθήσουν σύντομες παρεμβάσεις περί της ποιήσεως του Παγουλάτου από τους ποιητές Κώστα Κρεμμύδα, Κώστα Σταθόπουλο, Κωστή Τριανταφύλλου, Μαρία Λαγγουρέλη και, αν το θελήσει, και από τον Λεωνίδα Εμπειρίκο. Η Εύα Κοταμανίδου θα διαβάσει ποιήματα του Παγουλάτου εν συνεχεία, θα προβληθεί ένα 10λεπτο βίντεο σε σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη και αμέσως μετά θα τραγουδήσει η Νένα Βενετσάνου. Το λόγο θα πάρουν στο σημείο εκείνο οι βετεράνοι κινηματογραφιστές Νίκος Κούνδουρος, Λάκης Παπαστάθης και Θανάσης Ρεντζής. Συνέχεια με την Εύα Κοταμανίδου στα υπόλοιπα ποιήματα του Παγουλάτου και τραγούδι από τη Μαρίζα Κωχ. Οι εισηγήσεις θα ολοκληρωθούν με τους νεότερους κινηματογραφιστές Γιάννη Οικονομίδη και Εύα Στεφανή και τον εικαστικό Δημήτρη Αληθεινό. Τέλος, τραγούδι από τα ''παιδιά'' του Παγουλάτου, τον Ηλία Βαμβακούση και τον Πάνο Μπούσαλη. Σημειωτέον, στη βραδιά θα παραστεί και η Γιώτα Γιάννα, η οποία θα συνοδεύσει κάποιους ποιητές με τη φυσαρμόνικα της!

τσικνοπέμπτη-2014-με-τη-νένα-βενετσάνου-στο-αυτοδιαχειριζόμενο-δεύτερο-πρόγραμμα

Έσκισε κυριολεκτικά το ραδιοφωνικό Προσκλητήριο της Πέμπτης στο αυτοδιαχειριζόμενο Δεύτερο Πρόγραμμα με καλεσμένη τη Νένα Βενετσάνου, αφού το τηλέφωνο και το chat του σταθμού πήραν φωτιά! Βέβαια, ενώ η εκπομπή από προχθές πήγαινε για ωριαία, χθες έγινε δίωρη, ενώ την τελευταία στιγμή ένα ατύχημα κράτησε εκτός τον επόμενο - από μένα - παραγωγό, με αποτέλεσμα να βγω από το στούντιο στις 9 ακριβώς! Φυσικά η Βενετσάνου είχε ήδη αποχωρήσει κατά τις 8.30, δηλαδή μετά από δυόμισι ώρες στον αέρα, έχοντας διατυπώσει ορισμένες εξαιρετικές απόψεις περί τραγουδιού και τέχνης γενικότερα. Πολύ μου άρεσε, ας πούμε, η γνώμη της για τη διαφορά μίας μπουζουξούς από μία κανονική τραγουδίστρια, αλλά και αυτό που δήλωσε για πρώτη φορά, σύμφωνα με την ίδια: Δεν με επέλεξε ο Χατζιδάκις, εγώ τον επέλεξα! Προσωπικά μπορώ να καταλάβω το πνεύμα της Νένας, ειδικά αυτής, που εκτός από ερμηνεύτρια του Χατζιδάκι, προτού να τον συναντήσει, είχε αρχίσει ήδη να διαγράφει τη δική της συνθετική τροχιά!

Είπαμε πολλά με τη Βενετσάνου κι ακούσαμε άλλα τόσα on air: επιλογές από τη δισκογραφία της, αλλά και τραγούδια της Γιοβάννας από τη δεκαετία του 1960, μια και η τελευταία θα συμπράξει μαζί της στο κονσέρτο της στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός την ερχόμενη Δευτέρα! Θα είμαστε εκεί οπωσδήποτε! Ευτυχώς που η Έλενα Διάκου έφτασε λίγο πριν τις 9 στο Δεύτερο Πρόγραμμα, γιατί έτσι και δεν ερχόταν, εκεί με έβλεπα ακόμα να έχω εξαντλήσει ολόκληρη τη δισκογραφία της Νένας Βενετσάνου...Εδώ βλέπετε τη Διάκου περιστοιχισμένη από τον Στάμο Βρεττό των Ραδιοπειρατών, εμένα και τον ηχολήπτη μας, Μάκη Γίγα.

Στο μεταξύ, στην είσοδο του Ραδιομεγάρου, απέναντι από κει που εμείς κάνουμε εκπομπές, οι σύντροφοι είχαν στήσει φαγοπότι για να το τσικνήσουμε λόγω της ημέρας. Παραδίπλα ήταν και μια κλούβα των ΜΑΤ αφού προφανώς θα είδαν κόσμο μαζεμένο στην κεντρική είσοδο και θα νόμισαν πως θα κάναμε κάνα ντου...Μα τι ντου να κάνεις σε ένα κτήριο εγκαταλειμμένο και παντέρημο, η θέα του οποίου πλέον μόνο θλίψη και μιζέρια σου προξενεί;

Γι' αυτό σου λέω, καλύτερα τα σουβλάκια και τα λουκάνικα στη σχάρα μαζί με τις κούπες με κρασί. Η αντίσταση, ας πει κάποιος στα όργανα της τάξης, γίνεται καθημερινά απέναντι με καλή μουσική, ελεύθερη ενημέρωση και τον λόγο και την παρουσία σημαντικών ανθρώπων. Άλλωστε η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα είναι προ των πυλών και η πρώην ΕΡΤ ή ΝΕΡΙΤ ή όπως διάολο θα την ονομάσουν, σίγουρα δεν θα μείνει ανεπηρρέαστη. Ότι ήταν να γίνει έγινε, το μαύρο έπεσε και έμεινε στη νεότερη ιστορία ως μια πράξη φασιστοειδούς αυθαιρεσίας - από δω και πέρα να δούμε τι κάνουμε, ενωμένοι όλοι, όσοι υπήρξαν παραγωγοί της κρατικής ραδιοφωνίας στο παρελθόν και όσοι, έχοντας δουλέψει σε άλλα ραδιόφωνα, σήμερα συμπλέουμε μαζί τους.

η-χθεσινοβραδινή-αποθέωση-της-μαρίας-φαραντούρη-με-τον-τάκη-φαραζή-και-τους-carousel-στον-''παρνασσό''

Το λέω με κάθε επίγνωση, η Μαρία Φαραντούρη παραμένει η σημαντικότερη Ελληνίδα τραγουδίστρια, δικαιώνοντας τον Μάνο Χατζιδάκι όταν δήλωνε πως μετά τη Φλέρυ Νταντωνάκη δεν βάζει καμία άλλη πάνω απ' αυτήν! Η φωνή της μεταφέρει μνήμη, ιστορία, πολιτισμό και δεν προσφέρεται καθόλου για φτηνή συναισθηματική εκτόνωση, όπως δυστυχώς συμβαίνει με την πλειοψηφία των Ελληνίδων ερμηνευτριών.

Εδώ είμαστε με τη συνάδελφο της Φαραντούρη, την τραγουδίστρια Νάντια Καραγιάννη και τη δημοσιογράφο Λιάνα Μαλανδρενιώτη, στην ''Κόκκινη Κλωστή'', το στέκι μας, μετά το τέλος της χθεσινής συναυλίας. 

Μια συναυλία που στο πρώτο μέρος τη Φαραντούρη συνόδευσε στο πιάνο ο πολυτάλαντος Τάκης Φαραζής, ενώ στο δεύτερο παρακολουθήσαμε τη σύμπραξη της με το πολυμελές συγκρότημα των Carousel. 

 

Από τις πιο όμορφες στιγμές ήταν το κομμάτι του Ross Daly που τραγούδησε η Φαραντούρη με τον Μάκη Παπαγαβριήλ στο λαούτο και τη Μαριλένα Σπίνουλα στα φωνητικά από τους Carousel. 

Εννοείται πως όταν τραγούδησαν μαζί εκείνο το κομμάτι του ισπανικού Εμφυλίου κι αμέσως μετά το ''Bella Ciao'' και το ''Kalinifta'' από την Κάτω Ιταλία, η αίθουσα του ''Παρνασσού'' κόντεψε να πέσει από το χειροκρότημα!

 Της πήγε πολύ σα χώρος της Φαραντούρη η αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου ''Παρνασσός''!

Άλλωστε, τραγούδια βασισμένα σε ποίηση ερμηνεύει κατά κόρον, και ο ''Παρνασσός'' υπήρξε κυριολεκτικά λίκνο των ελληνικών γραμμάτων του 20ου αι.! 

Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, της Λένας Πλάτωνος, του Θάνου Μικρούτσικου και ένα του Δημήτρη Μαραμή σε ποίηση Lorca, που ήρθε και ταίριαξε υπέροχα με τη φωνή της Φαραντούρη!

Αν και λιτό απ' την άποψη του ήχου, τι να την κάνεις τη μεγάλη ορχήστρα, όταν υπήρχε στο πρώτο μέρος ο Τάκης Φαραζής στο πιάνο; Μου άρεσε και η επιλογή κάποιων τραγουδιών του Χατζιδάκι που δε συνηθίζει να τραγουδάει η Φαραντούρη - για παράδειγμα δεν ακούσαμε τον Εφιάλτη της Περσεφόνης, αλλά το Ήσουν μια βρύση τ' ουρανού από τη Σκοτεινή Μητέρα και το Για την Ελένη από τον ομότιτλο κύκλο! 

Το δεύτερο μέρος άνοιξαν οι Carousel με πέντε κομμάτια από τη Γαλικία, το Ισραήλ, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Θράκη. Εξαιρετικοί!

Ακορντεόν και κιθάρα απ' τη μία πλευρά, τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος απ' την άλλη, και η Μαρία Φαραντούρη στο κέντρο της σκηνής να τραγουδάει μαζί τους ένα σχετικά σπάνιο ρεπερτόριο, τουλάχιστον για δική της συναυλία! 

Φυσικά οι Carousel δεν παρέλειψαν να την ευχαριστήσουν που, ενώ έχει μια τόσο μεγάλη και γνωστή καριέρα, εξακολουθεί να ψάχνεται μουσικά και να δίνει βήμα σε νέους μουσικούς δίπλα της. Χθες βράδυ τουλάχιστον η συγκεκριμένη σύμπραξη της Φαραντούρη με τους Carousel, τη δικαίωσε απόλυτα, δίνοντας μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε και ένα πολυφωνικό ethnic σχήμα! Το κονσέρτο στον Παρνασσό παρακολούθησαν ακόμη η Νένα Βενετσάνου, ο Γιώργος Παπαστεφάνου, ο Κώστας Κωτούλας, ο Μάτσας της MINOS EMI και αρκετοί δημοσιογράφοι. Ραντεβού στον ίδιο χώρο την ερχόμενη Δευτέρα με τη συναυλία της Νένας Βενετσάνου με guest τη Γιοβάννα!