Από τη συγκινητική εκδήλωση στη μνήμη του Στέλιου Βαμβακάρη με παρόντες όλους τους φίλους του

Ήταν πολύ όμορφα πραγματικά στη χθεσινή βραδιά μνήμης για τον Στέλιο Βαμβακάρη, τον Στέλιο μας. Μέσα σ' ένα λαϊκό ταβερνείο της Κοκκινιάς, χωμένο ανάμεσα στα προσφυγικά σπίτια, μαζευτήκαμε μουσικοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί και σκηνοθέτες για να πούμε δυο λόγια ουσίας και αγάπης για τον φίλο μας που χάσαμε ακριβώς πριν έξι χρόνια. 

Πρώτα τον λόγο πήρε ο Γιώργος Θανόπουλος, συγγραφέας ακόμη μίας βιογραφίας του Μάρκου Βαμβακάρη, που γράφτηκε με τις ευλογίες του Στέλιου, μα δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει τυπωμένο, αφού το βιβλίο «Μάρκος ο Συριανός» κυκλοφόρησε στα τέλη του 2024, δηλαδή μία πενταετία μετά το φευγιό του Στέλιου. Αμέσως μετά, μίλησε ο δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός Γιώργος Τσάμπρας, ένας άνθρωπος πολύ κοντινός του Στέλιου, που τον αγαπούσε και τον γνώριζε χρονολογικά περισσότερο απ' όλους μας. Η δουλειά που'χει κάνει ο Τσάμπρας πάνω στο έργο του Στέλιου Βαμβακάρη νομίζω πως θα φανεί χρήσιμη σε πολλούς μελλοντικούς μελετητές του. 

Στην παρέα μας ήρθε και ο Σιδερής Πρίντεζης, επίσης ραδιοφωνικός παραγωγός με τη δική του μεγάλη προσφορά στον ελληνικό μουσικό πολιτισμό. Ο Πρίντεζης έδωσε στοιχεία για εκείνη τη θρυλική συνεύρεση - συνέντευξη στα τέλη της δεκαετίας του 1960 του Μάρκου Βαμβακάρη με την τότε φοιτήτρια Εθνομουσικολογίας Ελένη Καραΐνδρου. Τον Πρίντεζη προλόγισε η τραγουδίστρια Εβελίνα Αγγέλου, η σύντροφος του Στέλιου, στην οποία χρωστάμε τη χθεσινή συγκινητική εκδήλωση. 

Ακολούθησαν οι σύντομες ομιλίες του δημοσιογράφου και συγγραφέα Δημήτρη Μανιάτη και του γράφοντα. Πάντα χαίρομαι με την παρουσία του Μανιάτη σε κοινό πάνελ (ας το ονομάσω πάνελ), τον οποίο θεωρώ κάπως σαν αδερφό μου μεγαλύτερο κι ας του ρίχνω εγώ λίγα παραπάνω χρονάκια. Έχουμε πολλά κοινά βιώματα με τον Μανιάτη και χθες έκανε μια κίνηση που με συγκίνησε: Μου χάιδεψε τα χέρια σε μια στιγμή σαν να ήταν πραγματικά ένας συγγενής, ένας αδερφός, που με νοιάζεται. Ήταν καλό που έκλεισαν οι ομιλίες με εκείνον, αφού έβαλε σε τάξη όλα όσα ακούστηκαν απ' τους προηγούμενους ομιλητές, εμού συμπεριλαμβανομένου. Στη φωτογραφία, ο Μανιάτης ανάμεσα στον Σιδερή Πρίντεζη και τον Χρήστο Στέργιογλου. 

Τι να πω για τον τεράστιο Στέργιογλου...Θα αρχίσω να επαναλαμβάνομαι, αλλά εγώ όσα χρόνια κι αν περάσουν θα θυμάμαι πάντα το μικρού μήκους «A la carte» που με έχρισε «συμπρωταγωνιστή» του και μου χάρισε κι ένα βραβείο β' ανδρικού ρόλου (είναι το αστείο μας με τους επαγγελματίες ηθοποιούς φίλους μου). Ο Χρήστος, αφού τον παρουσίασε η Εβελίνα, θυμήθηκε τη συμμετοχή του στο αφιέρωμα της Λίνας Νικολακοπούλου στον Μάρκο, στο Ηρώδειο κάποτε, όπου είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με τον Στέλιο Βαμβακάρη.

Επειδή θ' ακολουθούσε μουσικό πρόγραμμα θεώρησα καλό να ζητήσω να προηγηθεί η προβολή της αριστουργηματικής μικρού μήκους ταινίας του Χρήστου Πουλάκη για τον Μάρκο, τον γεννήτορα του ρεμπέτικου, με τον Στέργιογλου να τον υποδύεται με μία σπάνια εσωτερικότητα. Είναι εξαιρετική η ταινία του Πουλάκη, που πριν μερικά χρόνια μετέφρασε στα γαλλικά και τη βιογραφία του Μάρκου. Δυστυχώς επειδή δεν του δόθηκε άδεια από την οικογένεια του Μάρκου η ταινία είναι δεσμευμένη και έχει στερηθεί ευρύτερης διανομής. Πάντως, όπως του είπα, εάν η ταινία «ελευθερωθεί» και παιχτεί σε φεστιβάλ, θα σαρώσει τα βραβεία! 

Έπειτα βγήκαν τα μπουζούκια! Με άτυπο διευθυντή ορχήστρας τον μοναδικό Σωτήρη Παπατραγιάννη, ο χώρος γέμισε από τα τραγούδια του Στέλιου: Κομμάτια που πέρασαν στη δισκογραφία με τις φωνές του Νταλάρα, της Μπέλλου, του ίδιου του Στέλιου και άλλων μεγάλων λαϊκών τραγουδιστών. 

Εδώ η Εβελίνα Αγγέλου με τη σμυρναίικη φωνή ερμηνεύει τον Στέλιο, τον άνθρωπο της για σχεδόν 25 χρόνια. Στο μπουζούκι ο ταλαντούχος μπουζουξής και συνθέτης Βασίλης Κορακάκης, γιος του Βαγγέλη Κορακάκη, που συνεργαζόταν στενά με τον Στέλιο. Ξέρω πόσο ευσυγκίνητη ήταν χθες βράδυ η Εβελίνα - έχω την αίσθηση πως ακόμη δεν έχει ξεπεράσει την απώλεια του Στέλιου και μάλλον δεν θα την ξεπεράσει ποτέ, προσπαθώντας να συμβιβαστεί με την ιδέα. Και ξαναλέω, της οφείλουμε όλα όσα έγιναν χθες στον «Μέρμηγκα» της Κοκκινιάς. Ας είναι! Δεν είχε γίνει κάτι παρεμφερές τα προηγούμενα πέντε χρόνια, έγινε όμως χθες, ανήμερα της επετείου του θανάτου του Στέλιου, και μάλλον θα το καθιερώσουμε ετησίως. Αν ο Στέλιος, μία στο τρισεκατομμύριο (και λίγο λέω), μπορούσε να δει από ψηλά όσα ακούστηκαν για τον ίδιο και το έργο του, θα χαμογελούσε σαν χαρούμενο παιδάκι. 

Ακολουθεί το κείμενο μου, όπως το έγραψα και το διάβασα στη χθεσινή εκδήλωση:

Τον Στέλιο τον έζησα για είκοσι συνεχόμενα χρόνια, απ' όταν τον γνώρισα εξ αιτίας της ενασχόλησης του με τον κινηματογράφο και, συγκεκριμένα, με το σάουντρακ της ταινίας του Πανουσόπουλου, «Μια μέρα τη νύχτα», που είχε υπογράψει. Ήταν ένας τύπος που πιο πολύ θύμιζε έναν βετεράνο ρόκερ παρά τον απόγονο του στυλοβάτη του ρεμπέτικου, του Μάρκου. Πάντα αλογοουρά τα μαλλιά του, μεγάλα ασημένια δαχτυλίδια στα χέρια του και ένα υπέροχο στυλάτο ντύσιμο, που χρωστά πολλά και στη σύντροφο του, την τραγουδίστρια Εβελίνα Αγγέλου. «Τι να κάνω που με θέλει πάντα στην πένα» μου'χε πει κάποτε στην παρατήρηση μου για το πόσο ωραία ντύνεται. Πέρασα ατέλειωτα βράδια στο διαμέρισμα του Στέλιου στον Κορυδαλλό, ειδικά αφού έμενα κι εγώ στο Κερατσίνι τότε και η απόσταση ήταν μικρή μεταξύ μας. Πήγαινα από νωρίς και πότε μόνος του, πότε με τον Μιχάλη Δήμα, το πνευματικό παιδί του στο μπουζούκι, έπαιζαν τραγούδια καινούργια αδισκογράφητα. Πίσω από ένα σύννεφο μεθυστικού καπνού συνήθως, περιτριγυρισμένος από στοίβες CD με ψυχεδελικά συγκροτήματα του 1960 και του '70, ο Στέλιος μου έβαζε κι άκουγα υπέροχες μελοποιήσεις του στον Λειβαδίτη και σ' άλλους ποιητές στιχουργούς. Κάποια στιγμή ορισμένα απ' αυτά τα τραγούδια ανάλαβα τότε να τα πάω από την εταιρεία Λύρα, επί των ημερών του Κώστα Γιαννίκου, και να εκδοθούν το 2009 σε CD που έφερε τον τίτλο «Νιρβάνα». Το ίδιο διάστημα θα μάθαινα για τη φιλία του με τον Νίκ Κέιβ και για τις εμφανίσεις του στο εξωτερικό, όπου κυριολεκτικά αποθεωνόταν από λάτρεις της μείξης του μπλουζ με το ρεμπέτικο. Διότι αυτό ήταν και το μεγάλο δικό του αποτύπωμα στην ελληνική μουσική: Ως πρωτεργάτης, ο Στέλιος πήρε τα περίφημα καραντουζένια του πατέρα του στο μπουζούκι και τα έμπλεξε με μπλουζ κλίμακες, πιστεύοντας κάτι που απ' άλλους αμφισβητείται ή θεωρείται έως και τετριμμένο: Αναφέρομαι στα κοινά βιώματα των μαύρων της Αμερικής μ' αυτά των Ελλήνων ρεμπετών - μικρασιατών προσφύγων. Ας θυμηθούμε την σύμπραξη του με τον Λουισιάνα Ρεντ σε εποχές που τέτοιου είδους συνεργασίες ήταν κανονική πρωτοπορία. Ο Στέλιος αγαπούσε πολύ τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Άκη Πάνου, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Νίκο Ξυλούρη, τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τη Λένα Πλάτωνος, τον Νίκο Ξυδάκη, τον Γιώργο Νταλάρα, τον ποιητή Γιώργο Χρονά, όπως και την τραγουδίστρια Καίτη Γκρέυ που τον πρωτοτραγούδησε στα ξεκινήματα του. Στον Στέλιο οφείλω και τη δική μου γνωριμία το 2019 με την Καίτη Γκρέυ, η οποία οδήγησε σε μία μαραθώνια ανέκδοτη ακόμη συνέντευξη μας. Όσο για τις συνεντεύξεις, ειδικά με τον Στέλιο αδυνατώ να θυμηθώ πόσες φορές είχαμε συνομιλήσει για κάποιο ραδιόφωνο, τηλεόραση ή κάποιο έντυπο. Αφηγήσεις ζωής που πλέον αποτελούν κληρονομιά, όχι μόνο για μένα φυσικά, αλλά και για κάθε επίδοξο μελετητή του δικού του μουσικού ιδιώματος. Σαν ένα μωρό παιδί ήταν ο Στέλιος και αυτό δεν είναι έκφραση - κλισέ. Θα τον χαρακτήριζα ορίτζιναλ αναρχικό καλλιτέχνη, αφού ασφυκτιούσε μέσα στους νόμους της αγοράς και διανομής της μουσικής. Όταν κάναμε το δίσκο «Νιρβάνα» που έλεγα πριν και αναγκαστικά τον «έτρεχα» για φωτογραφίσεις και συνεντεύξεις, γύρισε και μου'πε μια μέρα: «Δεν είμαι εγώ γι' αυτά, Αντωνάκη. Εγώ θέλω να κάθομαι στο σπιτάκι μου και να γράφω τα τραγούδια μου και μόνο όταν μπορώ να τα παρουσιάζω στον κόσμο, να εμφανίζομαι. Απ' το να τρέχω στις τηλεοράσεις, προτιμώ να ανεβαίνω στο Μοναστηράκι και να συνομιλώ με λαϊκούς γυρολόγους για όση ώρα γουστάρω». Τον καταλάβαινα, αλλά κάπως έπρεπε να στηριχθεί και η δουλειά του. Νομίζω πως έχουν περάσει έξι χρόνια και η απώλεια του δεν χωνεύεται. Δεν μπορώ καν να σβήσω το τηλέφωνο του από τον κατάλογο του κινητού μου. Έχω την αίσθηση πως ένα μεσημέρι θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα τον ακούσω με τον χαρακτηριστικό τρόπο ομιλίας του, ένα κράμα μαγκιάς πειραιώτικης, αθωότητας και χιούμορ, να μου ζητάει να ξαναβρεθούμε για να σκαρώσουμε κάνα πρότζεκτ με τα τραγούδια του. Με θλίβει τρομερά όποτε περνάω από τον Κορυδαλλό, ξέροντας πως δεν μένει πια εκεί, όπως με θλίβει να περνάω και από την Αμφιάλη, τώρα που επίσης δεν είναι εκεί οι γονείς μου. Ο Στέλιος ήταν, είναι και θα είναι ένας καρδιακός φίλος, ένας πολύ δικός μου άνθρωπος και γι' αυτό οφείλω, όπως οφείλουν και όλοι όσοι τον αγαπούν, να διατηρήσουμε ολοζώντανη τη μνήμη του και το έργο του, το οποίο κατάφερε με τη δουλειά και το ταλέντο του να μη μείνει στη σκιά του τιτάνα Μάρκου, αλλά να πετάει ελεύθερο στην τεράστια αλάνα της ελληνικής μουσικής. Ευχαριστώ.

* Παρόντες στην εκδήλωση ήταν, μεταξύ άλλων, ο Θοδωρής Βλαχάκης από το συγκρότημα Magic de Spell, οι σκηνοθέτες Κυριάκος Αγγελάκος, Ταξιάρχης Δεληγιάννης και Βασίλης Τσιουβάρας, η δημοσιογράφος Γιώτα Παππά, ο τραγουδιστής Πάρις Κιμιωνής και οι συνθέτριες Χρύσα Κωττάκη και Μάτα Αδαμογιάννη. Έλειψε από την παρέα μας ο μπουζουξής Μιχάλης Δήμας, το πνευματικό παιδί του Στέλιου, αλλά τις ώρες εκείνες επέστρεφε από το εξωτερικό. 

κΑΤ' οίΚΟν

Σάββατο βράδυ, αλλά δεν σκοπεύω να βγω, ούτε να δω φίλους. Δεν μίλησα καν - σκέψου - με τους γείτονες μου, τον Γιώργο και τον Βαγγέλη, που βλεπόμαστε στάνταρ δυο - τρεις φορές μεσ' στη βδομάδα για φαγοπότια και κουβέντες. Έχω τη μάνα μου στο σπίτι για Σ/Κ, η οποία - ως γνωστόν - όποτε αλλάζει περιβάλλον, παίρνει τα πάνω της. Μαγείρεψα σουτζουκάκια με κίμινο, σκόρδο και σάλτσα ντομάτα, που τα κάνω τέλεια, της έβαλα κι έφαγε, μετά της έκανα την ινσουλίνη της και της έδωσα τα δύο βραδινά της χάπια. Λίγο δηλαδή έφαγε, αφού όσο περνάνε τα χρόνια τρώει όλο και λιγότερο. Στην αρχή με στενοχωρούσε αυτό, μα μετά σκεφτόμουν πως το προτιμώ χίλιες φορές απ' το να ήταν υπέρβαρη στην ηλικία της. Οι ανεμιστήρες δουλεύουν στο φουλ και οι γάτες τεντώνονται στα πατώματα. Κάνει πολύ ζέστη, η αλήθεια είναι. Μια απ' αυτές τις μέρες ο Γιώργος με τον Βαγγέλη και έναν Αιγύπτιο μάστορα, γαμπρό του Βαγγέλη, θα μου φτιάξουν το μπαλκόνι. Θα βάλουν δηλαδή δίχτυ για να μη φουντάρει καμιά γάτα απ' το δεύτερο όροφο. Ίσως γεμίσω και λίγο με πρασινάδα το χώρο μου, καμιά γαρδένια ή δυόσμο που μοσχοβολάνε, αν και δεν τό'χω καθόλου με τα φυτά και τα άνθη. Ότι φυτό μπει εδώ μέσα, μαραίνεται μέσα σε λίγα 24ωρα απ' την ανημπόρια ή, απλά, την απροθυμία μου να το περιποιηθώ. Η τηλεόραση πάλι τα σαββατόβραδα όλο μαλακίες παίζει, συνήθως τηλεγλέντια για να νομίζουν πως περνάνε καλά οι πικραμένοι του τόπου τούτου. Πριν από λίγο ο Δούσης στο open έκανε ξενάγηση στην Ταϊλάνδη κι άκουγα τη μάνα μου απ' τ' άλλο δωμάτιο να λέει πως εκεί όλα τα τρώνε, μέχρι και τους κροκόδειλους σουβλάκι τους κάνουν. 

Δουλεύω στο laptop, στήνω το playlist για την εκδήλωση της Δευτέρας στον πεζόδρομο της Κιάφας. Παρουσιάζουμε το βιβλίο «Τα διηγήματα του Εγκλεισμού» και η Κατερίνα με τον Γιώργο από τις εκδόσεις Άπαρσις μού ζήτησαν να αναλάβω χρέη DJ. Μια χαρά, τα ίδια που παίζω κάθε Τετάρτη στη «Μυροβόλο» θα παίξω κι εκεί. Το πολύ - πολύ να ρίξω μεσ' στην τσάντα, τη βαριά κι ασήκωτη, πέντε - έξι ακόμη CD, ξένα, rock ή pop. Διότι, OK, βιβλίο παρουσιάζουμε, δε γίνεται όμως να τη βγάλουμε με «Του μικρού βοριά» και το «Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα». Το θες κι ένα «La isla bonita», ένα «Dancing Queen» ή, έστω, ένα «Roadhouse Blues». Προβλέπεται να περάσει κόσμος και κοσμάκης είτε αγοράσει, είτε δεν αγοράσει το ογκώδες βιβλίο μας. Και λέω «μας», καθώς υπάρχει μέσα κι ένα δικό μου διήγημα, δημοσιευμένο σ' αυτό το blog πολλά χρόνια πίσω, που φυσικά το πέρασα ένα δεύτερο χέρι για την τωρινή έκδοση. Κατά σύμπτωση, ήταν ένα διήγημα που'χε αρέσει πάρα πολύ στον Λευτέρη Ξανθόπουλο. Αυτό είχε διαβάσει κι ήθελε από τότε να μου έβγαζε με δική του επιμέλεια τα διηγήματα μου στον Γαβριηλίδη. Δεν το κάναμε ποτέ. Δεν προλάβαμε. Τώρα πια «έφυγαν» και ο Γαβριηλίδης και ο Ξανθόπουλος. 

Πολύ με λύπησε ο θάνατος αυτού του ανθρώπου. Ότι έχω να πω για τον Λευτέρη, αδυνατώ να το κάνω τώρα που η τέφρα του αιωρείται ακόμη στον αέρα. Για φαντάσου! Πριν μία δεκαετία τον έβλεπα να κλαίει σα μωρό παιδί πάνω απ' τη σορό του Αντρέα Παγουλάτου στο κοιμητήριο του Περιστερίου. Η δική του εξόδιος τελετή ήταν πιο πολύ «επίσημη» παρά παρεΐστικη, όπως του Παγουλάτου. Επικήδειοι, παράγοντες του ελληνικού κινηματογράφου, λογοτέχνες κ.α. Κι εκείνος μεσ' στο φέρετρο με τη γνωστή εικόνα του άψυχου νεκρού παγωμένου ανθρώπινου κελύφους. Δεν ξέρω πότε θ' αξιωθώ να ξανακάνω ταινία έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, σίγουρα όμως θα την αφιερώσω στη μνήμη του Λευτέρη, αυτού του ψηλού τύπου με τα μακριά μαλλιά και τα γένια που με πίστεψε πολύ και μου στάθηκε σε όλες τις κινηματογραφικές, δημοσιογραφικές, μα και λογοτεχνικές μου απόπειρες. Θα ήθελα σύντομα να κάνω ένα νέο ντοκιμαντέρ, αλλά δεν εξαρτάται δυστυχώς από μένα. Σχεδόν 1.500 σενάρια κατατέθηκαν - λέει - στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα του ΥΠΠΟ για δημιουργία ταινιών μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης. Σφαγή κανονική! Και ποιος θα κάτσει να διαβάσει 1.500 σενάρια μέσα σε ένα μήνα που, υποτίθεται, βγαίνουν τα αποτελέσματα; Έχω την εντύπωση πως θα διαβάσουν απλά τίτλο project και όνομα σκηνοθέτη κι έτσι θα γίνει το πρώτο «ξεσκαρτάρισμα». Φέξε μου και γλίστρησα...Την Τρίτη βράδυ, αν μπορέσει ο Μανιάτης ν' αδειάσει απ' την εφημερίδα, είπαμε να πάμε παρέα να δούμε τον Πουλικάκο στο διαμέρισμα του στα Εξάρχεια. Δεν είμαι υπερβολικός, αλλά βγαίνεις πάντα κερδισμένος ύστερα από μία συνάντηση με τον Πουλικάκο. Κάποιες στιγμές πιάνει και την κιθάρα του και σου ξαναθυμίζει τι εστί rock and roll σε εποχές «εντεχνοποίησης των πάντων», όπως λέει ο ίδιος. Την επόμενη, Τετάρτη, έχει δρομολογηθεί τηλεοπτικό γύρισμα, για το οποίο θα με...σφάξει η οικοδέσποινα αν αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία. Ωραίο θα είναι, πιστεύω, το εν λόγω τηλεοπτικό αφιέρωμα, καθώς το τιμώμενο πρόσωπο είναι πραγματικά αξιαγάπητο. Εν αναμονή της Κυριακής, λοιπόν, που μάλλον θα κυλήσει κάπως σαν το σημερινό Σάββατο. Κατ' οίκον. 

''Της γραφής και της σκηνής'' σήμερα στις 6 το απόγευμα στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

Πριν ένα μήνα περίπου μου ζήτησε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μανιάτης να τον αντικαταστήσω στο ρόλο του συντονιστή της συζήτησης κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου με τις θεατρικές κριτικές του Λέανδρου Πολενάκη. Το δέχτηκα, αν και έχω πάρα πολλή δουλειά αυτόν τον καιρό με τη LIFO, αλλά και την παράσταση με την Κουμαριανού που ετοιμάζεται να ξαναπαιχτεί σε θεατρική σκηνή της Αθήνας (αύριο - μεθαύριο πιο πολλές λεπτομέρειες). Εκτιμώ άλλωστε και τον κριτικό Πολενάκη, όπως τον γνώρισα από την ''Αυγή'', και τους εξαιρετικούς ομιλητές, και τον εκδοτικό - πολιτιστικό οίκο ''Εύμαρος'', όπως πάλι μου τον είχε γνωρίσει προ 7ετίας η Νένα Βενετσάνου. Επιπλέον, είναι ιδιαίτερα τιμητικό να συντονίζεις μία συζήτηση που θα λάβει χώρα στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν στη στοά Πεσμαζόγλου. Έφτασε, λοιπόν, η μέρα που θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου ''Της γραφής και της σκηνής'' του Λέανδρου Πολενάκη. Σήμερα, σε λίγες ώρες, στις 6 το απόγευμα. Σας περιμένουμε!

* Στην αφισέτα της εκδήλωσης, αναγράφονται όλοι οι συμμετέχοντες. 

''Την λένε Εύα'' και θριάμβευσε στο Λονδίνο ή Eva takes London!

Για μένα, αλλά νομίζω και για όλη την παρέα του θεατρικού Την λένε Εύα, η εβδομάδα από 23 μέχρι 28 Οκτωβρίου στο Λονδίνο, ήταν η ωραιότερη μέσα στο τρέχον έτος, για να μην πω των τελευταίων ετών. Πάμε τώρα να σας κάνω ένα χορταστικό review απ' ότι ζήσαμε στην αγγλική πρωτεύουσα με πολλές - πολλές φωτογραφίες και βιντεάκια!  

Φτάσαμε στο Λονδίνο ξημερώματα Τρίτης η Κουμαριανού, ο βοηθός μου ο Θρασύβουλος κι εγώ. Ευτυχώς που κατάλαβα μόνο τη μία από τις τέσσερις συνολικά ώρες της πτήσης εξ αιτίας του σωτήριου xanax, που αν το πάρω μια ώρα πριν μπω στο αεροπλάνο με παίρνει ο ύπνος και ας βαράνε κανόνια δίπλα μου. Ένας Αλβανός ταξιτζής που μιλούσε ελληνικά ανέλαβε να μας οδηγήσει στο Paddington, μια από τις καλύτερες περιοχές του Λονδίνου, που κατοικεί ο παραγωγός μας, ο Ιωάννης Παπαπαναγιώτου της Serotonine Productions. Έπιασα κουβέντα με τον ταξιτζή, καθώς η διαδρομή από το Gatwyck μέχρι το Paddington δεν ήταν και μικρή. ''Γεννήθηκα στην Ελλάδα'' μας είπε, ''αλλά έχω τρία χρόνια στο Λονδίνο και δουλεύω ταξί στην υπηρεσία uber. Είχε πολλή δουλειά, αλλά τελευταία έκοψε λίγο. Έγιναν πολλές καταγγελίες για σεξουαλικές επιθέσεις μέσω του uber σε γυναίκες και άντρες με αποτέλεσμα ο Σαντίκ Καν, ο δήμαρχος, να ξεκινήσει πόλεμο κατά της υπηρεσίας. Ακόμη δεν τα έχει καταφέρει, αφού οι Λονδρέζοι μας προτιμούν ως πιο οικονομικό μέσο μετακίνησης...'' Η Κουμαριανού πίσω σχολίασε: ''Αχ, θέλω κι εγώ να δεχτώ σεξουαλική επίθεση μέσα σε ταξί'', ωραία ήταν, γελάσαμε και σε περίπου μιάμιση ώρα είχαμε φτάσει στο Paddington. Μας υποδέχτηκε ο Ιωάννης - τι ζεστό παιδί που είναι αυτός -, μας έδειξε τα δωμάτια μας κι ένα ψυγείο φορτωμένο με τρόφιμα για τις επόμενες μέρες που θα μέναμε στο διαμέρισμα του. Πρώτο πράγμα που πρόσεξα στον προσωπικό χώρο του Ιωάννη ήταν εκείνο το βινύλιο της Marianne Faithfull, που ακριβώς ένα χρόνο πριν είχαμε πάει παρέα στο σπίτι της στο Παρίσι για τη συνέντευξη της στη LIFO. Ένα πρόβλημα το είχαμε βέβαια με το σπίτι του Ιωάννη, εφόσον ασανσέρ δεν υπήρχε και μέναμε στο έκτο πάτωμα με κάτι θεόστενες σκάλες, αλλά το ξεπεράσαμε γρήγορα. ''Τα κτίρια αυτά είναι παμπάλαια'' μας ενημέρωσε ο οικοδεσπότης, και δεν επιτρέπεται η προσθήκη ασανσέρ, όπως και καμία άλλη σύγχρονη παρέμβαση'', κοινώς άμα περάσεις τα 60 - 70 σου εκεί πέρα πας ασυζητητί για ξεσπίτωμα! 

Ξύπνησα στις 9 το πρωί με λίγες ώρες ύπνου. Ήθελα να ρουφήξω όλες τις ομορφιές του Λονδίνου. Περίμενα τους άλλους να σηκωθούν για να επισκεφτούμε το Hyde Park, ένα δεκάλεπτο μόνο περπάτημα από το σπίτι. Το κάναμε! Με t-shirts και μπουφανάκια, εφόσον ο καιρός το επέτρεπε. Η Κουμαριανού τάιζε τις πάπιες και τις χήνες - μία μάλιστα την πήρε στο κατόπι και μας ακολουθούσε καθ' όλη τη διάρκεια σχεδόν της βόλτας μας. Ελάχιστοι, ειδικά οι ξένοι, γνωρίζουν ότι όλες οι πάπιες του Hyde Park είναι τσιπαρισμένες. Κάποτε, λέει, δύο πεινασμένοι Ρουμάνοι στραγγάλισαν μια πάπια και την πήραν στο διαμέρισμα τους για να τη φάνε. Σε μισή ώρα Άγγλοι αστυφύλακες ήταν έξω από την πόρτα τους και τους συνέλαβαν, πέρασαν από δίκη και φυλακίστηκαν...Το ίδιο ισχύει και για τα εκατοντάδες σκιουράκια που ξεχύνονται από το δάσος και φτάνουν μέχρι τα πόδια των τουριστών για να δεχτούν λίγη τροφή. Έτσι και σε δει μπάτσος να αγγίζεις τα σκιουράκια, τρως βαρύ πρόστιμο! Θεωρούνται ιδιοκτησία της Βασίλισσας και το πολύ - πολύ μπορείς να τα χαζεύεις ή να τους δίνεις εδέσματα. Το Hyde Park όμως ήταν γεμάτο και από ποντίκια που περνούσαν σε ορδές ανάμεσα απ' τα πόδια μας. Δεν ήταν και ότι καλύτερο...

Επιστρέψαμε το μεσημέρι στο σπίτι και το απόγευμα περάσαμε μία με την Εύα το κείμενο της παράστασης. Κατάλαβα πως οι πρόβες μάλλον είναι αχρείαστες. Η Εύα έχει πια μάθει τόσο καλά το κείμενο ώστε θα χάναμε πολύτιμο χρόνο κι απ' άλλες εξορμήσεις στο Λονδίνο. Το πρώτο βράδυ στο Λονδίνο επικοινώνησα με τον φίλο Σταύρο Δρίτσα, που σπουδάζει σύνθεση στο Guildham, και τραβήξαμε κατά Soho μεριά. Η Εύα και ο Θρασύβουλος δεν με ακολούθησαν, αφού προτίμησαν να ξεκουραστούν. 

Στο Soho συναντηθήκαμε και με έναν άλλο Έλληνα, σπουδαίο φίλο, που είχα να δω πολλά χρόνια, από το 2003 καταλήξαμε να λέμε ότι είχαμε βρεθεί στην Αθήνα τελευταία φορά. Πρόκειται για τον Αντώνη Δημητροκάλη, ηθοποιό, με θητεία στο Απλό Θέατρο του Αντώνη Αντύπα και όχι μόνο. Ο Αντώνης σήμερα εργάζεται στο Selfridges, ένα από τα μεγαλύτερα αρωματοπωλεία στο κέντρο του Λονδίνου. Η ιστορία του έχει ενδιαφέρον: Πριν μερικά χρόνια, έπιασε δουλειά σε ένα μέσο αρωματοπωλείο, στο πλαίσιο βιοπορισμού ταυτόχρονα με τις σπουδές του στο μιούζικαλ. Μια μέρα ένας κύριος πέρασε από το κατάστημα, ζητώντας να του υποδείξει ένα καλό άρωμα. ''Αυτό εδώ, είναι το καλύτερο μας και καινούργιο'' του απάντησε ο Αντώνης και του έδειξε ένα μπουκάλι συγκεκριμένης μάρκας. Ο κύριος χαμογέλασε. ''Εγώ το βγάζω αυτό!'' του απάντησε. Ήταν ο Robert Piquet αυτοπροσώπως που την επόμενη κιόλας μέρα του ζήτησε να περάσει από interview. Έτσι, ο Αντώνης παράτησε το θέατρο και το μιούζικαλ και τώρα πουλάει αρώματα στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του Λονδίνου, συναναστρεφόμενος από Σαουδάραβες εμίρηδες μέχρι τη Βικτώρια Μπέκαμ και τη Madonna! 

Με τον συνονόματο μου, τον Αντώνη, και τον Σταύρο περάσαμε καλά στο Soho. Για την ακρίβεια, η τάση του Αντώνη να κερνάει μονίμως, αναγκαστικά μας έκανε να πιούμε δυο μπουκάλια κρασί, χώρια τις τεκίλες, με αποτέλεσμα στο γυρισμό να χαθώ...Όταν δηλαδή με άφησαν οι φίλοι μου στο σταθμό του Paddington περασμένα μεσάνυχτα, έκανα το λάθος και βγήκα απ' άλλη έξοδο. Πιθανώς αν ήμουν νηφάλιος, να τά'χα χρειαστεί, που λένε. Παρά το τσουχτερό κρύο ωστόσο, αλλά κυρίως λόγω του μεθυσιού, τη βρήκα την άκρη. Περπάτησα, ρώτησα έναν άστεγο, μπήκα σε κάτι μίνι μάρκετ που ξενυχτούσαν, αλλά τη λύση τη βρήκε ένας καλός μαύρος κύριος που καθόταν μεσ' στο τζιπ του κι έπαιζε με το i-phone του. Του χτύπησα το τζάμι, του εξήγησα ότι χάθηκα κι αυτός πρόθυμα βγήκε απ' το αυτοκίνητο και με το google map στο κινητό με κατατόπισε. Ευτυχώς που εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου τηλεφώνησε ο Ιωάννης, του είπα που βρισκόμουν κι ήρθε και με μάζεψε. 

Την επόμενη μέρα ο Αντώνης που είχε ρεπό, μου έκανε μια περιήγηση στα βασικά του Λονδίνου. Και που δεν πήγαμε! Συναντηθήκαμε στο Picadilly, κάτω από το Eros Statue, που την ''πίνουν'' όλοι αβέρτα κι από κει μπήκαμε στην κεντρική λαϊκή αγορά, ήπια καφέ freddo (τάχα μου), είδα ένα παραδοσιακό βρετανικό κουρείο και όσο νύχτωνε ο Αντώνης πάλι θέλησε να με κεράσει σε ένα από τα καλύτερα λονδρέζικα οινοπωλεία. Ήπιαμε ένα μπουκάλι κρασί αιματώχρουν και στο καπάκι επισκεφτήκαμε τον Τάμεση, το δημαρχείο του Λονδίνου, έναν από τους παλαιότερους αγγλικανικούς ναούς και άλλα εντυπωσιακά μέρη που τώρα δε μπορώ να θυμηθώ. 

Δεν είχαμε και πολύ χρόνο, αφού το βράδυ θα συναντιόμασταν με την Εύα και τον Θρασύβουλο στο ελληνικό εστιατόριο ''Μαζί'' στην περιοχή του Notting Hill. Θα ήταν αδύνατο να το έβρισκα μόνος μου, εξου και με συνόδευσε ο Δημητροκάλης και κάτσαμε όλοι παρέα στο πιο φημισμένο ελληνικό ρεστοράν μιας άλλης λονδρέζικης αριστοκρατικής συνοικίας. Εκεί πρέπει, λέει, να έχεις κλείσει τραπέζι πολλές μέρες πριν. Η Κουμαριανού έλαμπε τρισευτυχισμένη! Όλοι θέλανε να της πιάσουν την κουβέντα, να τη ρωτήσουν για το πρόσφατο νομοσχέδιο με την ταυτότητα φύλου στη χώρα μας. Μας σέρβιρε ο Ιωάννης, ο παραγωγός μας, που καθώς άφηνε τις πιατέλες με τα νοστιμότατα ελληνικά εδέσματα - μινιατούρες, έσκυψε και μου είπε: ''Σε έβαλα να κάτσεις στη θέση της Ντρου Μπάριμορ''. ''Που τη θυμήθηκες αυτήν;'' τον ρώτησα, μα μου εξήγησε πως η Ντρου είναι θαμώνας του μαγαζιού, όποτε βρίσκεται στο Λονδίνο, και λατρεύει την ελληνική κουζίνα. Όπως και η Άνι Λένοξ των Eurythmics! Κοίτα να δεις τι γίνεται στον κόσμο...

Στο μεταξύ, οι βόλτες με το μετρό έδιναν κι έπαιρναν! Αρκετά κλειστοφοβικό το λονδρέζικο μετρό, αλλά μην ξεχνάμε πως είναι κι από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Δε μπορέσαμε να μη σταθούμε στην αφίσα - διαφήμιση της καινούργιας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου και να νιώσουμε λίγη εθνική περηφάνια! 

 Ο Θρασύβουλος με την Εύα, πάντα κομψά ντυμένη μες το μετρό και όχι μόνο!

Μια επίσκεψη από τα Selfridges επιβαλλόταν! Ο Δημητροκάλης μας ειδοποίησε να περάσουμε από το πόστο του για να μας έκανε μερικά δώρα: Από' να μπουκάλι άρωμα (θα ήταν απλησίαστη η τιμή του σε διαφορετική περίπτωση) για την Εύα που ήταν εκεί, για την Πάολα Ρεβενιώτη που επίσης εκτιμάει, για μένα και για τη μητέρα μου! 

Στο Selfridges η Κουμαριανού συγκινήθηκε τα μάλα με ένα νεαρό τρανς κορίτσι που εργαζόταν στα αρώματα. ''Τα βλέπεις;'' μου έλεγε...''Και τα παιδιά στην Ελλάδα οδηγούνται στην πορνεία''...Αυτό δεν ήταν τίποτα συγκριτικά με δύο άλλες νεαρές τρανς Ελληνίδες που γνωρίσαμε την ημέρα της παράστασης: Η μία διαπρέπει ως ψυχολόγος και η άλλη ως οδηγός του λονδρέζικου μετρό!

Αμέσως μετά, φορτωμένοι με τα αρώματα του Αντώνη, περάσαμε από τον πολυθρησκευτικό χώρο της Sainte Ethelbourga που θα παιζόταν η παράσταση μας. Άφησα τα σκηνογραφικά στον Θρασύβουλο και άρχισα να περιεργάζομαι αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο: Μια εκκλησία 800 (!) ετών, στο κέντρο του Λονδίνου, στην πολύβουη Liverpool Street, περιστοιχισμένη από γυάλινα κτίρια - μεγαθήρια! Ο Ιωάννης κανόνιζε τα ποτά για το πάρτι που θ' ακολουθούσε, εγώ έβγαινα στο αίθριο για τσιγάρο και το χιούμορ της Εύας είχε φτάσει στο Θεό καληώρα εκεί μέσα που βρισκόμασταν! 

Στην επιστροφή στο σπίτι, αγοράσαμε λαχανικά από παρακείμενο μίνι μάρκετ. Έχοντας πήξει στα τοστ και στην κρεατοφαγία τις προηγούμενες μέρες, πεθυμήσαμε ένα μπριάμ και μένα το μπριάμ είναι η σπεσιαλιτέ μου, αν κι η Εύα υποστηρίζει ότι το φτιάχνει ωραιότερο! Μου έκαναν εντύπωση που τα λαχανικά των Άγγλων, ειδικά τα κολοκύθια, ήταν καταπράσινα και γεμάτα νερό, προφανώς λόγω του κλίματος. Μια χαρά, πάντως, βγήκε το μπριάμ και το τιμήσαμε δεόντως!

Εννοείται πως μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι, τραβήξαμε ακόμη ένα πλακατζίδικο βιντεάκι με την Κουμαριανού έξω από έναν χαρακτηριστικό εγγλέζικο τηλεφωνικό θάλαμο...

Το βράδυ, το προτελευταίο μας στο Λονδίνο, είχαμε μεγάλη έξοδο. Περισσότερο για την Εύα που με εξαίρεση το δείπνο στο Notting Hill είχε κάτσει μέσα και μας έβλεπε όλους να βγαίνουμε. Έτσι είναι όμως η Κουμαριανού, μάλλον τά'χει βαρεθεί όλα! Υπήρξαν στιγμές που την είδα να συνομιλεί με τη Μαριλού και τη Μάνια από τις ''Κούκλες'' και να κλαίει όλο νοσταλγία λες και ήταν εξόριστη από τη χώρα της. Της έλειπε πολύ και ο Καισαράκος της, το λαμπραντόρ της που λατρεύει και κάθε μέρα ρώταγε αν έφαγε ή αν τον έβγαλαν βόλτα οι φίλες της. Anyway, με δική της θέληση πήγαμε στο Soho για να αλήτευε σε κάποιο gay bar. Σιγά την αλητεία, έτσι τά'λεγε, για να πείσει τον εαυτό της και να ξεκουνηθεί. Μας συνόδευσε πάλι ο Σταύρος Δρίτσας ο μουσικός. Ξεκινήσαμε από την China Town και φάγαμε ένα νοστιμότατο μεν, απίστευτα καυτερό δε, ταϊλανδέζικο με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα να πονάνε τα στομάχια μας. Γυρίσαμε ένα - δυο ήσυχα μπαρ με καλή μουσική και αρκετό κόσμο, προτού καταλήξουμε σε ένα και την αράξουμε για ποτό. Εμένα έκλειναν τα μάτια μου, αλλά ''ζωντάνεψα'' σαν είδα μερικούς τύπους, Έλληνες και Κύπριους, να αναγνωρίζουν την Εύα και να ζητάνε φωτογραφίες μαζί της! Ένας νεαρός - αυτός με το καπέλο στις φωτογραφίες - Ισπανός την πλησίασε κι άρχισε να της λέει πως είναι νέος στο drag show κι ήθελε τα φώτα της. Η Εύα του έδειχνε βιντεάκια από τις ''Κούκλες'' που υποδυόταν την Τίνα Τάρνερ και τη Μαρινέλλα κι ο Ισπανός έπαθε σοκ! ''Δεν έχω δει πιο καλό drag show'' της έλεγε, ''εδώ δεν έχουν ντυσίματα και περούκες σαν τα δικά σας''! Η χαρά της Εύας δεν περιγραφόταν. Ήθελε να γυρίσουμε πίσω για να τα έλεγε στη Μαριλού να χαιρόταν κι εκείνη! Τελικά, φύγαμε από το μπαρ μετά από μία ώρα περίπου και πήγαμε να καθίσουμε στο Eros Statue, έξω από το σταθμό Picadilly, που έμοιαζε να έχει ζωή όλες τις ώρες από νεανικές παρέες. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, κάναμε μεγάλες πλάκες, αλλά έπρεπε να προλάβουμε το τελευταίο μετρό για το σπίτι. Θα είχαμε και μια μεγάλη άφιξη μέσα στη νύχτα!

Ένας Κομισάριος στο Λονδίνο! Ο καλός μου φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Μανιάτης ήρθε στο Λονδίνο την ημέρα της παράστασης για να επιστρέψει την επόμενη μαζί μας στην Αθήνα! Ήταν κανονισμένο, το ξέραμε πολλές μέρες πριν. Τον υποδεχτήκαμε με τον Ιωάννη στις δύο τα ξημερώματα. Οι άλλοι κοιμόντουσαν. Τού'βαλα κι έφαγε από το μπριάμ του μεσημεριού και μέχρι το πρωί βλέπαμε συναυλίες στο YouTube των Queen, του Roger Waters και της Marianne Faithfull, συνομιλώντας για την αγγλοσαξονική ποπ - ροκ κουλτούρα! 

Ξημέρωσε η μέρα της παράστασης και τελευταία μας στο Λονδίνο! Ευτυχώς που είχα μαζί μου τον Θρασύβουλο και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Κάμντεν, το Μοναστηράκι του Λονδίνου, όπως μου είχε πει και ο Άκης Καπράνος από την Αθήνα. Η καλύτερη παρέα είναι ο μικρός από το 2011 που τον πήρα βοηθό μου στο ντοκιμαντέρ της Γώγου και παραδόξως δεν έχουμε πλακωθεί ούτε μία φορά. Τ' αγαπάω το Θρασάκι, είναι ο μικρός μου αδερφός και ψυχούλα! Άσε που άμα δεν ήταν κι αυτός, το πολύ - πολύ να πήγαινα μέχρι το μίνι μάρκετ στη γωνία που μέναμε...Με το λεωφορείο, λοιπόν, φτάσαμε μετά από μία ώρα περίπου στο Κάμντεν και ξεχυθήκαμε στα παλιατζίδικα και στο τεράστιο λονδρέζικο flea market. Με έπιασε μια νοσταλγία για το χίπικο παρελθόν μου, τα βινύλια των Beatles και του David Bowie - δεν αγόρασα τίποτα, ήταν πανάκριβοι οι δίσκοι και ήδη έχω κάνει πλούσια δισκοθήκη, δεν χρειαζόμουν. Κάτσαμε σε ένα παλιό καφέ που δεν διέθετε wi-fi και λιαζόμασταν, μια και ο καιρός ήταν ασυνήθιστα ζεστός. Ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης του κατάλαβε από που ερχόμαστε και μας έπιασε την κουβέντα στα ελληνικά. Ήταν Κύπριος από την κατεχόμενη πλέον Αμμόχωστο, εγκατεστημένος εδώ και πολλές δεκαετίες στην Αγγλία. Μας είπε τον πόνο του ο άνθρωπος και μας σύστησε να επισκεφτούμε και μιαν Ορθόδοξη εκκλησία. Μόνο σε εκκλησία δεν πήγαμε ωστόσο! Με το google map στο κινητό του, ο Θρασύβουλος σεβάστηκε την επιθυμία μου να πάμε στο σπίτι της Amy Winehouse, εκεί που η σπουδαία ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός άφησε την τελευταία της πνοή το 2011! Το κάναμε! Εδώ δεν θα πω άλλα, τα έγραψα σε ένα άρθρο στο LIFO.gr: http://www.lifo.gr/articles/music_articles/166197 Μετά το προσκύνημα στης Amy τα λημέρια, ξαναπεράσαμε με τον Θρας από μαγαζιά με second hand ρούχα, αλλά πάλι τίποτα της προκοπής δεν βρήκαμε. Το μόνο πράγμα που πήρα εγώ ήταν ένα μαύρο t-shirt στις δύο λίρες με ένα ποπ πορτραίτο του Jesus Christ που από κάτω έγραφε Never trust a hippie - παλιό και καλό πανκ σύνθημα! Πίσω γρήγορα, δεν έχουμε πολύ χρόνο για την παράσταση στις 6.30 το απόγευμα! 

Γυρίσαμε σπίτι, πήραμε την Κουμαριανού που μας περίμενε έτοιμη, ντυμένη, για να μεταβούμε στον χώρο εργασίας του φοβερού και τρομερού Έντι Γαβριηλίδη, κολλητού φίλου του Ιωάννη. Ο Έντι θα μεταμόρφωνε την Εύα σε κανονική αυτοκράτειρα, όπως θα δούμε παρακάτω. Στο δρόμο νάσου και ο Μανιάτης. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί τη διαδρομή μας. Ο Θρασύβουλος, εγώ, ο Κομισάριος Δημήτρης Μανιάτης και η Κομισάρια Εύα Κουμαριάνοβα!

Πήραμε το μετρό, αλλά είχαμε και τρελό ποδαρόδρομο μέχρι το γραφείο του Έντι. Η Εύα με τις γόβες τά'χε παίξει. Δήλωσε καταπονημένη, αλλά δεν ανησυχούσα. Ήμουν σίγουρος πως με το που θα έβλεπε τον κόσμο να ερχόταν στην παράσταση μας, θα τα ξέχναγε όλα! Έτσι και έγινε! 

 

Το λέω και το ξαναλέω, αλλά αυτός ο Έντι είναι μεγάλη περίπτωση καλλιτέχνη! Πριν λίγα χρόνια θα έβλεπες τη φάτσα του στα μεγαλύτερα περιοδικά μόδας του κόσμου, εφόσον ήταν ο στυλίστας της Lady Gaga! Ο Έντι κατοικεί μόνιμα στο Λονδίνο με τον Μαρκ, τον σύντροφο του, που είναι ίδιος κι απαράλλαχτος ο David Bowie - Ziggie Stardust! Φαντάσου τώρα χαρά η Κουμαριανού που ανέλαβε να τη ντύσει ο συνεργάτης της Lady Gaga! ''Αχ, μία η Lady Gaga και μία εγώ η πουτάνα'' έλεγε και ξεκαρδιζόμασταν! Πραγματικά, όμως, ο Έντι έκανε εξαιρετική δουλειά πάνω στο σώμα και την ψυχοσύνθεση της θεατρίνας Κουμαριανού! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν πολύ συγκινητικό που της χάρισε το φόρεμα και το κόσμημα να τα φοράει στις επόμενες παραστάσεις μας! Νά'ναι καλά! 

Κρατηθείτε! Έφτασε η ώρα της παράστασης!

Καρφίτσα δεν έπεφτε στο χώρο της Sainte Ethelbourga! Περιμέναμε μάξιμουμ 70 - 75 άτομα κι ήρθαν περίπου 120! Ήταν βέβαια και το πάρτι που είχε ανακοινώσει ο Ιωάννης εκ μέρους της Serotonine Productions, αλλά τέτοια επιτυχία δεν την φανταζόμασταν ομολογουμένως! Οι πάντες κρέμονταν απ' τα χείλη της Εύας, έτοιμοι να γελάσουν και να κλάψουν μαζί της. Εκείνη το κατάλαβε και έδωσε για πρώτη φορά διαδραστικό ύφος στην παράσταση. Κινούμενη μεταξύ του κοινού, έπιανε ψιλοκουβεντούλα: 

''Ελληνίδα είστε;'' ρωτάει μια κοπέλα. ''Ναι'' της απαντάει. ''Άρα καταλαβαίνεις τι λέω'' της κάνει η Εύα και έπεσε η αίθουσα από τα γέλια. Με ένα λιτό σκηνικό και το εξαίσιο φόρεμα από τον Έντι, η Κουμαριανού έδωσε μάλλον την καλύτερη - εδώ και δύο χρόνια ακριβώς - performance! Απίθανη στιγμή ήταν το χτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας σε ανύποπτο χρόνο εν ώρα παράστασης. Η Εύα άρχισε να σταυροκοπιέται και έγινε ο χαμός από τα γέλια! Βέβαια, όπως διαπιστώσαμε μετά, δεν ήταν μόνο Έλληνες και Κύπριοι που απόλαυσαν το Την λένε Εύα. Υπήρχαν και αρκετοί ξένοι, Άγγλοι, Ολλανδοί και Ισπανοί, που είχαν ακούσει για την ''Ελληνίδα Amanda Lear στο Λονδίνο'' κι έσπευσαν να τη δουν επί σκηνής! Άλλη μεγάλη πλάκα είχε που λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση, ένα ελικόπτερο έκανε συνέχεια κύκλους πάνω από την Sainte Ethelbourga. ''Να δεις που θα έστειλε η πουρή η Ελισάβετ τη Σκωταριά (τη Σκότλαντ Γιάρντ!) να με μαζέψουν...'' απεφάνθη η Εύα με το ασυναγώνιστο χιούμορ της!

Από αριστερά, ο Κύπριος Νίκος Στυλιανού, ο Ιωάννης Παπαπαναγιώτου, η Εύα, ο Έντι κι εγώ.

Μας τίμησε και ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, ένας από τους καλύτερους γραφιάδες, που ήρθε από το Λίβερπουλ ειδικά για την παράσταση. Πριν λίγες μέρες μάλιστα δημοσίευσε και μία εξαιρετική κριτική στο fragilemag.gr: http://fragilemag.gr/ti-lene-eva-sto-londino-alexandros-papadopoulos/ Τον ευχαριστούμε για τα ζεστά του λόγια και την κρίση του!

Περιχαρής ο Ιωάννης Παπαπαναγιώτου με την Εύα αμέσως μετά την παράσταση!

Το ίδιο και ο Έντι Γαβριηλίδης που άκουσε τις καλύτερες κριτικές για την εικαστική του παρέμβαση στο κοστούμι της Κουμαριανού!

Ήταν ένας θρίαμος το Την λένε Εύα στο Λονδίνο κι αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνο όποιος ήταν εκεί. Ούτε τα λέω τώρα από τον ενθουσιασμό μου. Η παράσταση άρεσε και καταχειροκροτήθηκε!

Ακόμη ένας σπάνιος φίλος που μας τίμησε ήταν και ο Αναστάσιος Στρίκος, ο οποίος εργαζόταν εκείνες τις μέρες στο Λονδίνο ως διευθυντής κλασικής ορχήστρας. Ο Στρίκος ζει μόνιμα στη Βιέννη και ασχολείται με την κλασική μουσική ως επαγγελματίας μαέστρος, επομένως ήταν τιμή για μας που μπόρεσε να έρθει στην παράσταση!

Δε μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου στην υπόκλιση του τέλους, καθώς όλοι όρθιοι μας χειροκροτούσαν για σχεδόν πέντε λεπτά. Όπως ήταν σωστό, κάλεσα στο stage και τον παραγωγό μας τον Ιωάννη, τον ενδυματολόγο μας τον Έντι και τον βοηθό μου τον Θρας! Αξέχαστη εμπειρία!

Η Εύα ξεσάλωσε στο πάρτι που είχε στήσει η παραγωγή! Το τι τσιφτετέλια έριξε, δεν περιγράφεται! Κατά τη μία το βράδυ, όμως, σαν να ήθελε να ξεκουραστεί μετά απ' όλο αυτόν τον πανέμορφο χαμό που έγινε. Η Εύα ζει για το ''τώρα'' σαν να μην υπάρχει ''αύριο'' κι αυτό είναι ακόμη ένα στοιχείο που εκτιμώ πάνω της. Εξαντλημένοι κι ενόσω το πάρτι είχε ανάψει (τελείωσε κατά τις εφτά το πρωί), την πήραμε με τον Θρας και με ταξί γυρίσαμε στο σπίτι για ύπνο. Αργήσαμε όπως ήταν αναμενόμενο να αποσυρθούμε στα ιδιαίτερα μας, καθώς δεν χώραγε ο νους μας την επιτυχία της βραδιάς!

Ο τελευταίος νέος φίλος που κάναμε στο Λονδίνο ήταν ο δημοσιογράφος Σπύρος Κατοπόδης. Ήρθε στο σπίτι του Ιωάννη πρωί - πρωί και πήρε μία συνέντευξη της Εύας για το Antivirus. Αναχωρήσαμε λίγη ώρα μετά με ταξί για το αεροδρόμιο του Gatwyck. Δεν ξέρω για τους άλλους, πάντως εγώ το λάτρεψα το Λονδίνο για δεύτερη φορά που το επισκεπτόμουν (η πρώτη ήταν το 2004, το καλοκαίρι της Ολυμπιάδας στην Αθήνα) και δεν ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Με την καμία, όμως...

Είναι τόσο όμορφο το φθινόπωρο στο Λονδίνο. Πόσο μάλλον όταν μέρος του φθινοπώρου γίνονται και οι άνθρωποι, οι σχέσεις μεταξύ τους, το χιούμορ, η ζεστασιά, η καλλιτεχνική επιτυχία και οι θερμές ευχαριστίες. Τον Οκτώβριο του 2017 θα τον θυμάμαι για όσα χρόνια κι αν περάσουν σαν τον ωραιότερο της μέχρι τώρα ζωής μου!