ένα-αγαπημένο-ποίημα-του-λεφτέρη-πούλιου

 Η μηχανή σπάει τις πέτρες σαν κόκαλα μικρού παιδιού
κάποτε συντρίβει τα χέρια του χειριστή πάντοτε
ακολουθεί ένα νόμο.
ο τραγουδιστής Ντύλαν που είχε μια κιθάρα και μια καλύβα
στον Αμαζόνιο έφτυνε στο ποτάμι ακολουθώντας δικό του νόμο
για να χωθεί στα γρανάζια της μηχανής
απ’ την καλύβα και το ποτάμι.
άνοιξε
μία
τρύπα και βούλιαξε μαζί με την κιθάρα
στον Αμαζόνιο ουρλιάζοντας ένα σκοπό αψηφώντας
στα φρεναρίσματα της μηχανής στην αγκαλιά
της πόρνης εκμετάλλευσης
κατέληξε
νικημένος
πια.

 το μηχάνημα εξαπέλυσε ένα βλήμα στη σελήνη
αν και θα διαγείρει τις συνειδήσεις των νεκρών.
ο Ντύλαν μπροστά στο χωνί μασούσε χαλίκια
σαν υποταχτικό σκυλί.
γύρω του έσπαγε η κραυγή η πρωτινή του
πάνω σε τζάμια σε γρανάζια σε μάνατζερς
όχι σαν κραυγή που αδυνατεί να τρυπήσει ένα τύμπανο
ή ένα τζάμι, μα σαν οργανισμός από νερό
που πνίγεται στο νερό,
ήρεμα
οργισμένα
και γίνεται ψάρι.
αυτό το χρονικό μιας καλύβας
το ποτάμι ακολουθώντας τον νόμο του το χρήμα σαρώνοντας
τις θελήσεις, μια κοπέλα με παίδευε χθες όλη νύχτα
χτίζαμε έναν πύργο με χάδια το πρωί μας τον γκρέμισαν
ίσως να μην την ξαναδώ, πού θα πάω αλήθεια;

ο Θεός με παιδεύει
ξεκινώντας από ένα σύννεφο κοπριάς μέχρι
το μπρούντζινο άγαλμα του ήρωα
το μυαλό μου είναι θολό από χιλιάδες σαλιγκάρια
κι η παλάμη μου μια εξέδρα καθώς
ταξιδεύει για την Αφροδίτη
ω να ’ξερα να σου μίλαγα, χρόνε,
με διφορούμενα πέδιλα αγώνων σκοτώνοντας νόμους
συμβιβασμούς παραδόσεις ακολουθώντας τον δικό μου νόμο
μα τότε δεν θ’ άξιζα όσο μια μηχανή;

τρία-ποιήματα-του-πούλιου-του-χιόνη-και-του-μότση-συνοδεία-των-your-hand-in-mine

ΛΕΗΛΑΤΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Ο πόλεμος της Τροίας τελείωσε προσφέροντας στους τρώες

ο πολύτροπος το δούρειο τζουκ-μποξ.

Βαδίζω έξω από κέντρα που παίζει δυνατά το μπουζούκι

ενώ υψώνονται γύρω μου τα καταστήματα καταποντισμένων

ανθρώπων.

Δίπλα στο πρακτορείο του προ-πο και το σουβλατζίδικο

το κομμωτήριο ένας βυθός με γυναίκες ασάλευτες.

Εργάτες αυτή τη στιγμή στήνουν χορό πάνω σε κρανία

τρώων πολεμιστών

και μια ανήλικη πόρνη γνέφοντας κι ακτινοβολώντας

με μωβ φουστάνι πέτσινες μπότες λιγνά δάχτυλα

φουντωμένα μαλλιά και σέξι φωνή

να λικνίζεται στις 45 στροφές του δίσκου

και τα μάτια της έχοντας τη λάμψη των ματιών

της Κίρκης.

Ραψωδοί σε φωτισμένα σανίδια στο απέναντι

καμπαρέ όπου στριπτιζέζ της πεντάρας

και μισοφάλακροι νεόπλουτοι

διασκεδάζουν με την ορχήστρα 

ωραίων νεκρών. 

ΛΕΦΤΕΡΗ ΠΟΥΛΙΟΥ (Το αλληγορικό σχολείο, 1978)

ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ (απόσπασμα)

Τι πάθος παράλογο κι ο θάνατος...

Τι πάθος αλήθεια παράλογο...

Τυφλοί παραδέρνουμε μέσα του, σπαρταράμε σα νυχτερίδες χτυπημένες

ξαφνικά από τον ήλιο του καταμεσήμερου, σα μύγες πιασμένες στον ιστό

της αράχνης, ηδονικά σπαρταράμε, ερωτικά, πιασμένοι στο δίχτυ του.

Μα επιτέλους, κανείς εδώ κάτω δεν πλάστηκε για την αθανασία;

ΑΡΓΥΡΗ ΧΙΟΝΗ (Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986)

ΜΕΣ' ΑΠ' ΤΟΥΣ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ

Μεσ' απ' τους χρωματιστούς καπνούς

και τη σκόρπια στάχτη

της υπόστασης σας

στέλνω τις πρώτες συλλαβές

που αυτοσχεδίασα

για τα τραγούδια των αυριανών

παιδιών μας.

Στέλνω

μεσ' απ' τον ρόγχο

της ερειπωμένης ύπαρξης σας

σα χαριστική βολή στο θάνατο σας

μια παπαρούνα ολάνοιχτη

κι έναν προς έναν

τους όρκους των θυμάτων σας.

Σας στέλνω 

κι ένα καλοακονισμένο μαχαίρι

για να σώσετε τουλάχιστον

την ιστορία σας.

ΦΩΤΗ ΜΟΤΣΗ (Απολογία των δρόμων, 1983)