απόψε-στην-απανεμιά-στην-πλάκα-έρχεται-ο-καρυωτάκης-των-NEON-με-the-boy-και-λόλεκ

Είχαμε χρόνια να ακούσουμε ένα ελληνικό μουσικό έργο με αληθινή ατμόσφαιρα σε συνθετικό και ηχητικό επίπεδο. Για το ηχητικό ευθύνονται όχι τόσο τα electronics, όσο η φροντισμένη χρήση τους, που μοιάζει σα να χαϊδεύει και τα δέκα tracks, χωρίς να τα αγγίζει, επιβαρύνοντας τα στην τελική με αμήχανους ενορχηστρωτικούς ελιγμούς. Για το συνθετικό επίπεδο, που είναι και το σημαντικότερο στην εργασία των Neon, ας μιλήσουμε με λίγα λόγια για κάποια κομμάτια που μας εντυπωσίασαν και που ξεχώρισαν στο σύνολο τους: πρώτα απ' όλα, ''Ο Μιχαλιός'', το τραγούδι που ανοίγει το δίσκο με τις καλύτερες υποσχέσεις, με μία ταιριαστή - επίσης - αποστασιοποιημένη ερμηνεία του The Boy. Η επαναληπτικότητα στη ρυθμολογία του πετυχαίνει να δώσει την αίσθηση του στρατιώτη Μιχαλιού που τον πάνε για ενταφιασμό. Στην ''Εσπέρα'', το ακόλουθο κομμάτι με ερμηνευτή τον Λόλεκ, ακολουθείται η δομή μιας dark μπαλάντας με την προσθήκη της τρομπέτας του Λευτέρη Λουκίσα να της προσδίδει ολίγον δοξαστικό χαρακτήρα. Τα ποιήματα ''Φθορά'', ''Κι αν έσβησε σαν ίσκιος...'' και ''Τελευταίο ταξίδι'' που ερμήνευσε η Etten, αποτελούν μαζί με τα ''Ανδρείκελα'' που ερμήνευσε ο Byron και τις πιο πειραματικές μουσικές προσεγγίσεις - απλωμένες συνθέσεις, σαν ηλεκτρονικές παγωμένες στέπες, μέσα στις οποίες πορεύεται ο καρυωτακικός λόγος! Αντίθετα, τα κομμάτια ''Σε παλαιό συμφοιτητή'' με τον Byron και ''Επιστροφή'' με τον The Boy έχουν μία αυτοτέλεια που τα διαχωρίζει απ' το υπόλοιπο υλικό: το πρώτο είναι μία κιθαριστική ροκ μπαλάντα, ενώ το δεύτερο δεν κρύβει τις πανκ επιρροές του με τα ρυθμικά ηλεκτρονικά κρουστά. Αφήσαμε για το τέλος, δύο τραγούδια, τα καλύτερα του δίσκου: τον ''Δρόμο'' με ερμηνευτή τον Βαγγέλη Στρατηγάκο και το ''Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο'' με τον Λόλεκ. Ο ''Δρόμος'' θυμίζει από πολύ-πολύ μακριά τα ''Λυρικά'' του Μίκη Θεοδωράκη και το ''Μπολερό'' του Ραβέλ. Είναι κομμάτι αποσπασμένο από χορικό αρχαίας τραγωδίας και κάποιας σύγχρονης περιφοράς του Επιταφίου σε μιαν έρημη Αθήνα. Εξαιρετικός ο ερμηνευτής Στρατηγάκος! Όσο για το ''Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο'', στήθηκε για χάρη του ένα ambient νεοψυχεδελικό σκηνικό, αργόσυρτο, χαμηλότονο, σύμφωνο με τους στίχους του ποιητή που σκοτώνουν τη μικροαστική καθημερινότητα του. Εν κατακλείδι, η ''Πραγματικότης'' δεν είναι καθόλου ''αποκρουστική'' για τους Neon, τον Byron, τον Chris και τον Νίκο, που επέλεξαν να μελοποιήσουν δέκα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη. Θα λέγαμε μάλιστα πως μέσα σε μία δισκογραφία που τα τελευταία χρόνια θυμάται συχνά - πυκνά τον αυτόχειρα ποιητή, έστω και με αποσπασματικό τρόπο, η δική τους ολοκληρωμένη εργασία είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει, και για τον ίδιο τον Καρυωτάκη, και για την ανεξάρτητη ελληνική μουσική σκηνή και κυρίως για όλους εμάς που στέκουμε ως αγνοί ακροατές τους.

ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗΣ

Αθήνα, 17 Οκτωβρίου 2012  

* Αυτό είναι το κείμενο που γράψαμε χθες με τη Λένα Πλάτωνος, ύστερα από την ακρόαση του άλμπουμ Κάθε πραγματικότης αποκρουστική (10 μελοποιημένα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη) του συγκροτήματος NEON. Το κείμενο θα διαβαστεί στην αποψινή παρουσίαση του δίσκου στην μπουάτ Απανεμιά (Θόλου 4, Πλάκα). Θα τραγουδήσουν ο The Boy, ο Λόλεκ και ο Byron. Είσοδος: δωρεάν, Ώρα έναρξης: 20.30
** Στο βίντεο του post, το ποίημα Εσπέρα, έτσι όπως το μελοποίησαν οι NEON και το ερμήνευσε ο Λόλεκ. 

οι-καλύτεροι-ελληνικοί-δίσκοι-για-το-2011-που-φεύγει

Φέτος δεν έχει TOP-10 ελληνικής δισκογραφίας για τα Άσματα και Μιάσματα. Ξεχώρισα απλά μερικά άλμπουμ (κάποια είχαν παρουσιαστεί εδώ μέσα στη διάρκεια του 2011 και κάποια όχι, λόγω έλλειψης χρόνου κυρίως), τα οποία με συντρόφευσαν σε ραδιοφωνικές και κατ' ιδίαν ακροάσεις. Με την πεποίθηση ότι τόσο τα συγκεκριμένα άλμπουμ, όσο και οι δημιουργοί τους, επιτέλεσαν κανονική...αιμοδοσία στην αναιμική ελληνική μουσική σκηνή, εν μέσω μίας δισκογραφίας και ενός συστήματος διανομής υπό κατάρρευση, τα παραθέτω ευθύς αμέσως δίχως βαθμολογίες, αστεράκια και σειρά αξιολόγησης.

Η Ηλιοθεραπεία του The Boy - Αλέξανδρου Βούλγαρη, ενός ιδιαίτερα παραγωγικού τραγουδοποιού, ήταν ένα άλμπουμ ζοφερό, ενδεχομένως σκληρό για τον μέσο ακροατή, με στίχους που τσάκισαν κόκαλα και μουσικές που δε δίστασαν να φλερτάρουν ακόμη και με το αμιγώς έντεχνο τραγούδι, "δεμένα" όλα αυτά με μία τολμηρή ενορχηστρωτική άποψη, υπεύθυνη για τη δημιουργία πρωτότυπων punk...ζεϊμπέκικων! Έκδοση της πατρινής ανεξάρτητης εταιρείας Inner Ear.

Το δημιουργικό ντουέτο των MK-O, δηλαδή της Μαρίνας Καναβάκη και του Σωκράτη Παπαχατζή, επέστρεψε μέσα στη χρονιά, που φεύγει σε λίγες μέρες, με το cd Blues for the White Nigger, από την εταιρεία Puzzlemusik του Χρήστου Αλεξόπουλου. Δώδεκα instrumental κομμάτια με στοιχεία ambient, jazz, funk, electro-pop και disco, φιλτραρισμένα μέσα από την κλασική μουσική παιδεία και τον καλλιτεχνικό οίστρο των δύο δημιουργών!

Κινητήρια δύναμη των Illegal Operation και συνθέτης δύο αγαπημένων δίσκων (Σταματίνα - Hitchhyke και Δύσκολες μέρες - Sirius), ο Μανώλης Αγγελάκης κυκλοφόρησε την τρίτη εργασία του με τίτλο Τι κάνουν οι σκιές τη νύχτα από την Inner Ear. Ένας εξαιρετικός χαμηλότονος και ατμοσφαιρικός δίσκος, που σε μένα θύμισε το θρηνητικό Tonight's the night του Neil Young και σε άλλους - δικαιωματικά - τον Tom Waits σα να παίζει μοιρολόγια με τη μπάντα του! Άρτια ενορχήστρωση και ηχοληψία με τους δυνατούς στίχους του Χ. Κανελλόπουλου στα κομμάτια Ο Ταξιδιώτης και Ο Μετανάστης.


Ο Αχινός του λόλεκ - Γιάννη Αναγνωστάτου από το label Εξώστης της Inner Ear σηματοδότησε το πέρασμα του τραγουδοποιού στον ελληνικό στίχο, αλλά και την καλλιτεχνική ενηλικίωση του με τραγούδια απαλλαγμένα από το folk ακουστικό ύφος του ντεμπούτου του, Alone, και προσανατολισμένα σε πιο underground ηχητικά μονοπάτια! Τα κομμάτια Αχινός, Δεν αρκεί, Καλλιτέχνης και η μελοποίηση στα Κεριά του Καβάφη πιστεύω πως έχουν ήδη καταχωρηθεί στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού!
Δεν ξέρω κατά πόσο ο Σιδεροκόφτης των Stelafi μπορεί να θεωρηθεί ελληνικός δίσκος, εφόσον κυκλοφόρησε από ανεξάρτητη κυπριακή εταιρεία (Λουβάνα Δίσκοι), σίγουρα πάντως αποτελεί μία ρηξικέλευθη καλλιτεχνική πρόταση στους κόλπους ενός πειραματικού pop τραγουδιού με ηλεκτρικά, ηλεκτρονικά και κλασικά στοιχεία, καθώς και υπερρεαλιστικούς στίχους. Stelafi είναι η Στέλα Φυρογένη, ο Λευτέρης Μουμτζής και ο Ανδρέας Τραχωνίτης. Το βρίσκετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση louvana.com.cy

Το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ των Your Hand In Mine - Μάνος Μυλωνάκης και Γιώργος Παπαδόπουλος - με τίτλο The Garden Novels, κυκλοφόρησε επίσης από την Inner Ear και περιείχε ένα τραγούδι και οχτώ οργανικά θέματα. Χωρίς να φτάνει την αισθητική πληρότητα του ντεμπούτου τους, του Every night dreams, το The Garden Novels θυμίζει λιγάκι την...Ελβετία: τόσο ωραίο και με τέτοια ηδύτητα δηλαδή στις μελωδίες του, που σχεδόν σε μπουχτίζει από το τρίτο track στη ροή του cd! Λίγο παρακάτω ευτυχώς ακολουθεί το A boy and the birds, ένα πολύ όμορφο instrumental, που δικαίως χαρακτήρισε το άλμπουμ στο σύνολο του!

Πολυαναμενόμενος ήταν ακόμη ο Ελάχιστος εαυτός του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο δίσκος που σηματοδότησε τη συνεργασία του κορυφαίου Λαρισαίου τραγουδοποιού με την ανεξάρτητη Inner Ear. Έντονη πειραματική διάθεση, στίχοι υψηλού επιπέδου, η γνώριμη ψυχεδελίζουσα ανάγνωση της δημώδους παράδοσης από τον δημιουργό, αλλά και δύο εξαιρετικά τραγούδια, κομμένα και ραμμένα για τη φωνή του Ορφέα Περίδη (Ανταρκτική και Ομίχλη). Καθοριστική και η συμβολή του πνευστού Ανδρέα Πολυζωγόπουλου στη σύσταση ενός cinematic jazzy κλίματος!




Και κλείνω με το δεύτερο άλμπουμ των Misuse, το April, που κυκλοφόρησε μεσ' στον Δεκέμβρη, πριν λίγες εβδομάδες. Μου αρέσει πολύ αυτό το cd, παρ' όλο που το έχω ακούσει τρεις φορές όλες κι όλες απ' την αρχή ως το τέλος του. Αίσθηση μου είναι πως διαθέτει πολύ πιο ισχυρές μελωδικές βάσεις από το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, που ήταν σαφώς πιο χαοτικό, και πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το soundtrack μιας πειραματικής μεγάλου μήκους ταινίας. Τα μέρη P/8 και R/ dear hunter φανερώνουν πως ένα από τα καλύτερα, διεθνώς θα τολμούσα να πω, post-rock άλμπουμς, απ' την άποψη της παραγωγής και του περιεχομένου τους, κυκλοφόρησαν από μία μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, την Puzzlemusik σε σύμπραξη με τη Spinalonga Records. Τους Misuse αποτελούν ο Κώστας Στεργίου, ο Λευτέρης Βολάνης, ο Σταύρος Μαραγκός, ο Δημήτρης Πατσάρος και ο Nid.

* εκτός από τους παραπάνω οχτώ ελληνικούς δίσκους, με την επιφύλαξη του ότι έμειναν εκτός και κάποιες άλλες αξιόλογες δουλειές, από το χώρο της pop, του έντεχνου και του λαϊκού τραγουδιού, θα ξεχώριζα την υπερπαραγωγή Re-Be της Αλέξιας, τη Γκέμμα του Παναγιώτη Μπούσαλη, το προσωπικό άλμπουμ Έχω ένα σχέδιο του συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη με συγκεντρωμένες μουσικές και τραγούδια του από το θέατρο, καθώς και το προϊόν της ολοκληρωμένης συνεργασίας της ερμηνεύτριας Μάρθας Φριντζήλα με τον τραγουδοποιό Θέμο Σκανδάμη - το τελευταίο, έχοντας το ακούσει μόνο από τη ζωντανή παρουσίαση του. Και του χρόνου!

μηδενισμός-βία-σεξ-αίμα-έρωτας-θάνατος-και-ευαισθησία-στην-ηλιοθεραπεία-του-the-boy

Με την Ηλιοθεραπεία του, ο The Boy αποδεικνύει πως αποτελεί μοναδική περίπτωση πλέον στα εγχώρια μουσικά πράγματα. Τα 15 αναρχικά του δοκίμια επενδυόμενα με μουσικές που έρχονται σαν τρυπάνι για να βασανίσουν τον μέσο ακροατή συστήνουν ένα προσωπικό σύμπαν ερεβώδες, νιχιλιστικό, σκληρό και τολμηρό. Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις επιρροές του από το ζεϊμπέκικο και την pop των 80s μέχρι το punk και το rock - το τελευταίο, περισσότερο λόγω του αμιγώς ηλεκτρικού ήχου του. Όλα αυτά, όμως, ευφυώς και διακριτικά ανακατεμένα σε μία δηλητηριώδη σούπα που θα σερβιριστεί την Ημέρα της Κρίσεως (όχι τη χριστιανική, αλλά την οικονομική) στους φορείς του βλαβερού μικροαστισμού, αυτούς που "η μοναξιά τους χρειάζεται λιποαναρρόφηση", που "ξαποστάσαν' σε ξαπλώστρες φέρετρα" και που αδυνατούν να χωνέψουν πως η Χώρα του Ήλιου - του Πράσινου φευ - και του τρίπτυχου "σουβλάκι, συρτάκι, μουνάκι", είναι ουσιαστικά "μια τουαλέτα, η ξεκωλιάρα η πιο φτηνή". Την κρίση αυτής της χώρας ο The Boy την προέβλεψε από την πρώτη μέρα της γέννησης του. Λίγο αργότερα φόρεσε γκροτέσκες αποκριάτικες μάσκες και βγήκε παγανιά με ένα πλαστικό σφυρί να ανοίξει κεφάλια μήπως προλάβαινε την καταστροφή. Δυστυχώς, δεν ήταν εύκολο για έναν πιτσιρικά να προβεί σε τέτοιες ακρότητες. Κι έτσι, ο The Boy μεγάλωσε, τριαντάρισε, παρ' ότι η ωριμότητα του ήταν δεδομένη από αρκετά νωρίτερα. Οι ειδήμονες τον χαρακτήρισαν μανιοκαταθλιπτικό, πορνολάγνο, απαισιόδοξο, επικίνδυνο για την έννομη τάξη του νοικοκυρεμένου ελληνικού τραγουδιού. Κι αυτός, αντί απάντησης εν είδει αντίδρασης, έμπηξε τα νύχια του στο ίδιο του το στήθος και ξερίζωσε την καρδιά του, προτείνοντας βία, θάνατο και αίμα.

Η Ηλιοθεραπεία του The Boy σιχαίνεται την κάθαρση, το έλεος και τη θεϊκή ευσπλαχνία. Τα λόγια του εκτοξεύονται από ντουντούκα που ουρλιάζει. Και εν μέσω αυτού του υπαρξιακού άλγους του καλλιτέχνη, ακούγονται μερικά πολύ εμπνευσμένα κομμάτια του από μουσικής άποψης σαν το Μακρηγορούμε, που κλείνει το μάτι στους Beatles, το Κυρία χ αλήθεια λέω, στο οποίο ο Philip Glass συναντά τον Δήμο Μούτση, και τον εξόδιο Εθνικό Ύμνο (καμία σχέση με τον άλλο του Μάντζαρου και του Σολωμού)! Χαίρομαι ειλικρινά που το παιδί αυτό με κερδίζει όλο και περισσότερο με κάθε νέα δουλειά του. Ήμουν απ' τους λίγους που δεν του έγραψαν ύμνους όταν πρωτοεμφανίστηκε, που είδαν με μεγάλη επιφύλαξη όλη αυτή την άνθιση της αγγλόφωνης indie σκηνής, παράλληλα με τη δική του, την προσωπική του, και που άρχισαν να παίρνουν χαμπάρι για την περίπτωση του μόλις στράφηκε στη μητρική του γλώσσα. Μια γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσάκισε, αρχικώς με το Please make me dance, κατόπιν με το Κοστουμάκι και τώρα με την Ηλιοθεραπεία. Τα συγχαρητήρια μου στον Αλέξανδρο Βούλγαρη και σε εσάς η προτροπή να αγοράσετε το καινούργιο άλμπουμ του. Κυκλοφορεί από το label Εξώστης της Inner Ear μαζί με το Μαύρο αίμα, το πρώτο του μυθιστόρημα. Εννοείται πως θα το διαβάσω άμεσα και θα τα ξαναπούμε από δω.
* στο βίντεο, το τραγούδι Κόπσε το χέρι που ανοίγει τον δίσκο.

λόλεκ-six-d.o.g.s.-του-μέλλοντος-οι-μέρες-στέκονται-μπροστά-μας-σα-μια-σειρά-κεράκια-αναμμένα

Συνήθισα στον πόνο, δε σφίγγω καν τα δόντια, δεν κλείνω πια τα μάτια...
Μα κάποιοι λένε πως το νερό έχει μνήμη, άμα βρωμίσει δεν το ξεχνά, ποτέ δεν καθαρίζει...
Κανένα έλεος στους έρωτες με τάσεις μικροαστικές, με βλέψεις πάντα κτητικές, με πολυκαιρισμένες μυρωδιές...

Δεν αρκεί να πονέσεις για μια αμαρτία, δεν αρκεί σε κάθε δήμο και μια εκκλησία...

Για όλα αυτά απλά αδιαφορώ, αφήστε με να είμαι αληθινός, να είμαι κανενός...

Το πλήθος χειροκροτά δυνατά, αισθάνεται ξανά σιγουριά και λέει τραγούδια για την λευτεριά...

Τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν...

κκκ

* η παρουσίαση του δεύτερου δίσκου του Λόλεκ έγινε χθες βράδυ στο SIX D.O.G.S. στο Μοναστηράκι και μάλλον ήταν ένα από τα πιο δυνατά live του, εφόσον το κοινό που τραγουδούσε όλα τα κομμάτια του, ελληνικά και αγγλόφωνα, δεν τον άφηνε να φύγει από τη σκηνή. Ακούστηκαν τα περισσότερα τραγούδια από τον Αχινό, μερικά από το Alone, καθώς και οι γνώριμες διασκευές του τραγουδοποιού στον Μπαγιαντέρα, τον Κώστα Χατζή και τα επτανησιακά παραδοσιακά. Εξαιρετική η μεταποίηση που έκανε στο Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη (έγινε λυπημένος) του Βασίλη Τσιτσάνη με κυρίαρχο τον ήχο των ντραμς. Η έκπληξη ωστόσο ήρθε από τον The Boy που βρισκόταν μεταξύ του κοινού και ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του Λόλεκ, ανέβηκε στη σκηνή, πήρε τη θέση του στα ντραμς και έπαιξαν παρέα δύο κομμάτια! Συγκινητική στιγμή, αν υποτεθεί πως οι δύο αυτοί ταλαντούχοι νέοι, εν μέρει ξεκίνησαν μαζί την περιπλάνηση τους στη μουσική και τώρα που έχουν ήδη δώσει το προσωπικό στίγμα τους, ο ένας μοιάζει να χαίρεται και να συμμετέχει στη χαρά του άλλου. Να είναι τυχαίο που ο Λόλεκ μας πρόσφερε έναν Αχινό μεσ' στην άνοιξη, ενώ ο The Boy ετοιμάζεται να μας στείλει για Ηλιοθεραπεία;

** οι στίχοι του post είναι του Λόλεκ και του Κ. Π. Καβάφη

*** ο τίτλος του post είναι από το ποίημα Κεριά του Κ. Π. Καβάφη

χρωστούμενο-post-διαβάζεται-από-κάτω-προς-τα-πάνω

Διαβάζοντας κανείς, λοιπόν, από κάτω προς τα πάνω το post, δεν εκπλήσσεται καθόλου όταν βλέπει πως στο Νο 1 του TOP 10 της χρονιάς που έφυγε, βρίσκεται το έργο Καβάφης 13 τραγούδια της Λένας Πλάτωνος. Έχω να πω πολλά για τον δίσκο αυτό, που έζησα από τα γεννοφάσκια του, και που χτυπήθηκε αλύπητα (ως παράσταση περισσότερο) από την πλειοψηφία των μουσικοκριτικών. Το παράδοξο θα ήταν να άρεσε σε όλους και να μη χτυπιόταν αλύπητα! Υπενθυμίζω ότι δημοσιογράφος ανάγκασε τη δημιουργό έως και να αποκηρύξει το Σαμποτάζ της εν έτει 1981, κατόπιν επιθέσεων που δέχτηκε. Το ίδιο συνέβη μια τριετία αργότερα και με τις ρηξικέλευθες Μάσκες Ηλίου της. Πως, δηλαδή, σήμερα ο Καβάφης της Πλάτωνος, ένα απόλυτα δύσκολο, για τον μέσο ακροατή, έργο να γνώριζε την καθολική αποδοχή; Η ιστορία επαναλαμβάνεται και είμαι σίγουρος 1000% πως θα δικαιώσει τη Λένα Πλάτωνος! Όσο για τη δική μου γνώμη, χαρακτηρίζω το cd αυτό αριστούργημα, ξεχωρίζω τα τραγούδια Η Πόλις, Κεριά, Μακρυά και Περιμένοντας τους βαρβάρους ως τις πιο επιτυχημένες και πιο σύγχρονες καβαφικές μελοποιήσεις και ταυτίζομαι απόλυτα με την άποψη φίλου blogger που σχολίασε εδώ μέσα ότι για πρώτη φορά η μελοποίηση στον συγκεκριμένο ποιητή θυμίζει ανάσταση και όχι μνημόσυνο! Τέλος, μην περιμένουμε από έναν καλλιτέχνη με εγνωσμένο κύρος και μεγάλη ιστορία στον χώρο, να επιχειρεί ες αεί να φέρνει τα πάνω- κάτω με κάθε καινούργια δουλειά του. Και μόνο για το ότι στην ιστορία της εγχώριας δισκογραφίας ο Καβάφης μελοποιήθηκε πραγματικά σαν ηλεκτρονικό λίντερ έργο για πρώτη φορά, η δημιουργός του κατάφερε πάλι να χαράξει τομή στην τραγουδοποιία των καιρών της. Τα συγχαρητήρια μου στον ικανότατο Γιάννη Παλαμίδα και ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Λένα Πλάτωνος για την αφιέρωση της προς το πρόσωπο μου μέσα στο πανέμορφο εικαστικό της έκδοσης, που επιμελήθηκε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου. Ο Νίκος Χαλβατζής με το άλμπουμ Γκόλεμ# καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στο φετινό (περσινό) TOP 10 της ελληνικής δισκογραφίας. Κατά τη Λένα Πλάτωνος, ο τρόπος που φτιάχνει τη μουσική του ο Χαλβατζής ενδεχομένως να του στερεί το ραδιοφωνικό εφήμερο air-play, φορτώνει το δισάκι του όμως με αυθεντικά έργα τέχνης, πλούσια σε αρμονίες, ιδιότυπους συμπυκνωμένους στίχους και προοδευτικά ακούσματα, τα οποία δεν είναι απλές επιρροές, αλλά κανονικά βιώματα.
Στο Νο 3 βρίσκονται οι Electric Litany του Κερκυραίου φίλου μου, Αλέξανδρου Μίαρη, με το ντεμπούτο άλμπουμ τους, How to be a child and win the war. Δίσκος, που με έπιασε με την πρώτη- που λένε, γεμάτος από ένα ατόφιο rock συναίσθημα και με αγγλικούς στίχους, ικανούς να μεταδώσουν την ποιητική διάθεση του δημιουργού τους, χωρίς φλυαρίες. Κομμάτια σαν το Time (never be late) με την άφυλη φωνή του Μίαρη, το The roses came και το A dream worth dreaming έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό κάτι σαν το απόκρυφο μουσικό ευαγγέλιο μου! Όσο για το πολυακουσμένο Tear με sample από τον Γιάννη Ρίτσο που απαγγέλλει τη Σονάτα του Σεληνόφωτος, ακόμη ακούγεται σαν την πιο απρόβλεπτη και ταιριαστή ένωση του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού με τη νέα γενιά των αγγλόφωνων alternative μουσικών!
Στο Νο 4 συναντάμε τον The Boy- κατά κόσμον, Αλέξανδρο Βούλγαρη- με το Κουστουμάκι του, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και πολυσυζητημένα άλμπουμ των τελευταίων μηνών! Γράφτηκαν και κάποια πράγματα, όπως ότι το Κουστουμάκι είναι κάτι σαν τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι ή το Σαμποτάζ της Πλάτωνος, τα οποία θα χαρακτηρίζονταν ακρότητες στο πλαίσιο βέβαια του ελεύθερου προσωπικού γούστου του καθενός. Για μένα, πάντως, σίγουρα το Κουστουμάκι του The Boy ήταν μια ξεχωριστή δουλειά σε μουσικό και στιχουργικό επίπεδο, αποκύημα της δημιουργικότητας ενός ταλαντούχου νέου ανθρώπου. Μπορεί να μην το έπαιξα αρκετά από τις εκπομπές μου, με συντρόφευσε όμως καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς στο i-pod μου. Τόσο, ώστε συχνά έπιανα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει τους ευφυείς σκοτεινούς στίχους του!

Χάρηκα πολύ όταν έμαθα πως ένα άλμπουμ που είναι ο ορισμός του αντεργκράουντ στη μουσική, στέφτηκε από καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία μέσα στην περασμένη χρονιά! Ένας μάλλον ιστορικής σημασίας δίσκος, αφού για πρώτη φορά μελοποιήθηκε ολοκληρωμένα ο σουρεαλιστής ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος από τον νέο συνθέτη Socos και ερμηνεύθηκε από τον παππού του ελληνικού rock, Δημήτρη Πουλικάκο. Εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις, θυελλώδεις ηχητικές καταστάσεις και άναρχες μελωδικές γραμμές, συμφώνως με το πνεύμα του ποιητή. Όποιος περίμενε ν' ακούσει συμβατική μελοποίηση, έστω εντεχνοροκάδικη, θα απογοητεύθηκε σφόδρα. Η Ύδρα των Πουλιών ήταν, είναι και θα είναι ένας δυναμίτης στα λιμνάζοντα νερά της τρέχουσας δισκογραφίας, φτιαγμένος από τρεις original καλλιτέχνες (βάζω μέσα και τον ίδιο τον Εγγονόπουλο) που δεν έκαναν την παραμικρή έκπτωση στην τέχνη τους, στοχεύοντας παράλληλα στην πολυπόθητη ανατροπή!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ THE BOY - DIRECTOR'S CUT

Πολυτάλαντος, δραστήριος, οργισμένος, γόνιμα θλιμμένος, βαθιά φιλοσοφημένος και δέσμιος μιας πανηδονιστικής ανηδονίας, ο The Boy κυκλοφορεί σ' αυτή την πόλη, συνήθως με το μετρό, εκτοξεύοντας την κριτική ματιά του που ασφυκτιά να εξωτερικευθεί, μέσω μιας προσωπικής ποιητικής οδού. Πέρσι αναζητούσε την αιτία που θα τον κάνει να χορέψει, να κινητοποιηθεί ενδεχομένως, γυρνώντας την πλάτη οριστικά και αμετάκλητα σε παθητικές παθογενείς καταστάσεις. Φέτος, φόρεσε το Κουστουμάκι του, τέντωσε αλήτικα το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του και μίλησε στη γλώσσα του, γνωστοποιώντας στην ουσία τα προσωπικά του ημερολόγια.
του Αντώνη Μποσκοΐτη Πως μπορούν, αλήθεια, η βία που προτάσσεται ως τρόπος αλλαγής και των πράξεων το δίκιο να χωρέσουν μέσα σ' ένα Κουστουμάκι; Σκεφτήκατε μήπως κάτι έμενε απ' έξω;
Ο άνθρωπος εμπεριέχει μέσα στην ψυχή του κυρίως αντιφάσεις. Δυστυχώς τείνει να αγνοει αυτό το κομμάτι της φύσης του και οδηγείται σε μια επιφανειακή και μονόπλευρη αντίληψη της πραγματικότητας. Η βία όπως και το δίκιο είναι δύο αντίθετες όψεις ενός ίδιου νομίσματος όταν μιλάμε για τρόπους αντίδρασης. Παρόλα αυτά και η βία άλλα και το δίκιο έχουν διαστρεβλωθεί τελείως σαν έννοιες στη σημερινή εποχή. Υπάρχει δύναμη και ανθρωπιά στη βία και είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να μην γυρνάνε την πλάτη τους σε αυτή την πλευρά του εαυτού τους. Επίσης η αίσθηση του δικαίου πια έχει να κάνει περισσότερο με κρίσεις εγωισμού παρά με μια αληθινή αίσθηση του δικαίου που ακόμα και αυτό αν έχουμε δει το Ρασομόν ξέρουμε πια οτι κάθε υπόθεση κρύβει πολλά υποκειμενικά δίκαια. Ακόμα και σε ένα δικαστήριο το δίκαιο κρίνεται απο την πλευρά της κυβέρνησης. Ο λαός σπάνια συμφωνεί με την αίσθηση δικαίου του δικαστηρίου.
Σε αρκετά από τα νέα κομμάτια σας, ανεξαρτήτως ηχητικού περιβλήματος, είναι εμφανής ο ζεϊμπέκικος ρυθμός. Θυμηθείτε δυο- τρία καλά πράγματα που ακούσατε, όντας παιδί, από το λαϊκό τραγούδι και ενδόμυχα σας επηρέασαν.
Μικρός απο το λαϊκό τραγούδι μου άρεσε πάρα πολύ ο Τσιτσάνης. Μεγαλώνοντας απέκτησα μια εμμονή με τον ρυθμό του ζεϊμπέκικου. Μου δημιουργεί απίστευτη ένταση και για κάποιο λόγο μάλλον προσωπικό νιώθω μια έντονη συγγένεια του ζεϊμπέκικου με το doom metal. Τα τελευταία χρόνια τα δύο κομμάτια που με επηρέασαν όσο τίποτε άλλο και πιστεύω οτι είναι και τα κορυφαία τραγούδια απο ελληνικής δισκογραφίας είναι Τα Παραθύρια Ορθάνοιχτα του Θεοδωράκη και το Δεν λες κουβέντα του Μούτση.
Είστε γιος του Παντελή Βούλγαρη και της Ιωάννας Καρυστιάνη, συνδεδεμένοι αμφότεροι με την Αριστερά μέσω της τέχνης τους στην Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, την οποία βλέπετε να μη ζητάει βοήθεια πλέον, αφού έχει τον Μάνο και τον Μίκη. Αναρωτιέμαι πόσο καθοριστικό υπήρξε το γεγονός της ενηλικίωσης σας μέσα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον.
Δεν θα ήθελα να απαντήσω σε ερωτήσεις που αφορούν το οικογενειακό μου περιβάλλον. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να ενδιαφέρεται ο κόσμος για τέτοια πράγματα.
Στο Είμαι αυτός χαρακτηρίζετε λίγο- πολύ μαλακίες την κλασική μουσική, για να σταθώ μόνο σε ένα σημείο αυτού του τραγουδιού- ποταμό. Ενστερνίζεστε λοιπόν το σύνθημα έξω από το Μέγαρο Νά το το μπουρδέλο που παίζει βιολοντσέλο;
Θεωρώ χυδαία και προκλητική την ύπαρξη ενος Μεγάρου Μουσικής από τη στιγμή που η κοινωνία δεν έχει φροντίσει για κάτι αντίστοιχο σε επίπεδο βοήθειας που να αφορά τον σύγχρονο ήχο που προσεγγίζουν οι νεότεροι μουσικοί. Θεωρώ μικροαστική και παιδική την αντίληψη του κράτους περι κλασσικής μουσικής γενικότερα . Λατρεύω την κλασσική μουσική άλλα θέλω να πιστεύω οτι οι ίδιοι οι μεγάλοι συνθέτες θα θεωρούσαν μουσολινική την παρουσίαση του έργου τους μέσα σε τέτοιους χώρους. Επιτέλους η κλασσική μουσική πρέπει να απελευθερωθεί απο τις αυλές του βασιλιά για να σταματήσει ο κόσμος να τη φοβάται. Γιατί αυτό που νιώθει ο κόσμος τώρα για την κλασσική μουσική είναι φόβος και όχι σεβασμός.
Εκτός από στίχους και ενίοτε σενάρια, γράφετε και άλλα πράγματα; Ποίηση, λογοτεχνία κλπ.;
Έχω γράψει ένα μυθιστόρημα που λέγεται Μαύρο Αίμα. Σε κάποια φάση θα προσπαθήσω να το εκδώσω. Γενικά με ενδιαφέρει πολύ η λογοτεχνία και νομίζω οτι και μελλοντικά θα ασχοληθώ με αυτήν. Επίσης λατρεύω τις επιστολές. Όποτε επικοινωνώ με γραπτό λόγο πραγματικά βάζω όλη μου την ψυχή μέσα και θεωρώ τις επιστολές την πιο αγνή μορφή λογοτεχνίας.
Τελικά τι είναι πιο χρονοβόρο; Ένα cd ή μία ταινία;
Προφανώς μια ταινία. Αν κάποιος έχει γυρίσει ταινία, το cd είναι παιχνιδάκι μπροστά σε αυτό. Πολύ πιο οικονομικό και πιο εύκολο απο πλευράς συνεργασίας. Για μένα η μουσική είναι η ξεκούραση ανάμεσα στην πραγματικά μοναδική εμπειρία, που θεωρώ οτι είναι η κατασκευή μιας ταινίας.
Συμφωνώ απόλυτα! Το Please make me dance ακούστηκε πολύ πέρσι και πήρε εξαιρετικές κριτικές. Εύχομαι να συμβεί το ίδιο και με το Κουστουμάκι. Τώρα που τραγουδάτε ελληνικά, αποκλείεται να σας δούμε να μοιράζεστε τη σκηνή με κάποιον συνάδελφο σας του λεγόμενου έντεχνου; Μην το γελάτε, έχουμε δει τέτοια παντρέματα, όχι απαραίτητα κακόγουστα.
Αποκλείεται! Δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξω ποτέ τέτοια πόρτα για μένα. Δεν έχω πρόβλημα με το έντεχνο, απλά δεν το καταλαβαίνω. Δεν νιώθω τίποτα άρα και δεν θα μπορούσα να συνυπάρξω με κάποιον έντεχνο καλλιτέχνη. Με τον μουσικό που θα με ενδιέφερε να συνεργαστώ είναι ο Νικήτας Κλίντ. Φαντασιώνομαι να κάνουμε ένα μπουλούκι χωρίς μουσική, α καπέλα με τραγούδι, ρίμες, stand up comedy, χορό και διάφορα τέτοια ωραία. Και θα ονομαζόταν το σχήμα Μίκης και Μάνος .
Χαρακτηρίζετε το Κουστουμάκι, Ηλεκτρονικό Μελόδραμα. Δε νομίζετε ότι η επιτήδευση τού να φτιάξουμε κάτι ως ηλεκτρονικό μελόδραμα, ένα συγκεκριμένο project δηλαδή, συγκρούεται κάπως με την ελευθεριότητα που συναντάμε στη μουσική και στον στίχο σας;
Σίγουρα. Απο την άλλη ήθελα να το γράψω και το έγραψα. Και στην τελική όλα αυτά δεν σημαίνουν και τίποτα. Όταν κάποιος φτάνει να ακούσει μια μουσική είναι μόνος με αυτήν. Δεν πα’να λένε οτι οι Doors παίζουν rock. Εγώ μέσα μου ξέρω οτι παίζουν rock και άλλα πεντακόσια πράγματα μαζί. Η κατηγοριοποίηση είναι απλά ένας κώδικας επικοινωνίας. Και ευτυχώς η αληθινά ελεύθερη τέχνη ξεπερνάει τους ανθρώπινους κώδικες επικοινωνίας και δεν φυλακίζεται μέσα σε αυτούς.
Όταν μας εστάλη το Είμαι αυτός ως κομμάτι- promo, είπαμε Φόρος τιμής στους Στέρεο Νόβα θα' ναι το άλμπουμ. Έπειτα, ξαφνιαστήκαμε ευχάριστα από τη χρήση του πιάνου, τον ωμό λυρισμό και τον προαναφερθέντα υπαινικτικό ζεϊμπέκικο σκοπό. Αν σας ρωτούσα ποιες επιρροές μουσικές φέρει το Κουστουμάκι, τι θα απαντούσατε;
Δεν πρόκειται ποτέ να έκανα κάτι τόσο επιφανειακό όπως ένας φόρος τιμής σε κάποιον. Με ενδιαφέρει να αναπτύξω τις δικές μου ανησυχίες και όχι να χορεύω γύρω από τις ζωές άλλων. Οτιδήποτε αγαπάω διαπερνά τη δουλειά μου. Πραγματικά δεν ξέρω αν έχει νόημα να αναφέρω επιρροές γιατί θα έλεγα σχεδόν τους πάντες . Κάποια ονόματα που τα τελευταία χρόνια με έχουν καταβάλλει είναι: Matt Elliott, Μούτσης,Ρέτσος, Prince, John Carpenter, Vangelis, Άσιμος, Madonna, Trent Reznor, Lou Reed, Παριζιάνος, Legowelt, Mike Patton και άλλοι πολλοί.
Η σεξουαλικότητα είναι εντονότατη σε πολλά τραγούδια του άλμπουμ. Σκέφτομαι αν αυτό γίνεται συνειδητά, ασυνείδητα, βιωματικά ή απλώς και σαν κόντρα με τον άκρατο σεξισμό της εποχής. Εσείς θα μου πείτε.
Νιώθω οτι τα πάντα περιβάλλονται απο την πορνογραφία και οτι η δική μας γενιά είναι μια μονίμως καυλωμένη γενιά. Πραγματικά αδυνατώ να σταματήσω να σκέφτομαι το σεξ. Νομίζω οτι είναι η ατομική ενέργεια της εποχής μας. Το πιο επικίνδυνο άλλα και επαναστατικό όπλο, αναλόγως ποιος το χειρίζεται. Όσον αφορά τα τραγούδια μου, προσπαθώ να τα ποτίζω με όλα τα στοιχεία της ζωής έτσι όπως εγώ τα ξεχωρίζω. Δεν μου αρέσουν τα μονόπλευρα πράγματα. Τα λυπητερά τραγούδια ή τα χαρούμενα τραγούδια. Σεξ, χιούμορ, κατάθλιψη, πολιτική, κοινωνία, αγάπη, οικογένεια, θάνατος ...όλα αυτά και άλλα πολλά πρέπει να συνυπάρχουν μέσα σε ένα τραγούδι.

ξημερώνοντας...

Η είσοδος στη νέα εβδομάδα με βρίσκει να ολοκληρώνω ένα μεγάλο κείμενο για τον Κύκλο Καβάφη της Λένας Πλάτωνος που θα δημοσιευθεί στη lifo. Εν τω μεταξύ, μόλις χθες κατάφερα να τελειώσω άλλο ένα κείμενο για το αφιέρωμα της Οδού Πανός στον Charles Baudelaire. Ευτυχώς δηλαδή που ο The Boy είχε κι αυτός τα δικά του τρεχάματα, οπότε η συνέντευξη του για το δίφωνο έγινε μέσω email. Ταυτίστηκα με πολλά απ' αυτά που είπε. Όπως το ότι η δική μας γενιά είναι μονίμως καυλωμένη και περιβάλλεται από την πορνογραφία, έτσι που το τραγούδι πια οφείλει να περιέχει σεξ, χιούμορ, πολιτική, βία, έρωτα και θάνατο. Ο γραπτός λόγος, είτε είναι σενάριο, είτε στίχος, είτε απαντήσεις σε μία συνέντευξη, ανήκει στα ατού του εν λόγω καλλιτέχνη. Το δήλωσε μάλιστα ξεκάθαρα, όταν με πληροφόρησε πώς λατρεύει τις επιστολές και τις θεωρεί την πιο αγνή μορφή λογοτεχνίας. Το άλμπουμ Please make me dance, πέρσι, χαρακτηρίστηκε δίσκος της χρονιάς. Το φετινό του Κουστουμάκι είναι ακόμη πιο ανατρεπτικό, αφού σίγουρα ξεβολεύει τον εκάστοτε ακροατή του. Είναι ίσως που του μιλάει πρώτη φορά στη γλώσσα του για πολλά και διάφορα πράγματα, τα οποία φέρνουν αμηχανία, αν όχι ταραχή: για την πρόταξη της βίας, για το ορμέμφυτο της ενηλικίωσης, για την κατάθλιψη, αλλά και για την κλασική μουσική, που εκεί όπου παρουσιάζεται, προξενεί τελικά τον φόβο και όχι τον σεβασμό. Όλα αυτά μέσα από τον ήχο του πιάνου, των electronics, ενός συχνού και υφέρποντος ζεϊμπέκικου ρυθμού, καθώς και με τους πιο καυστικούς στίχους που γράφτηκαν τελευταία στο ελληνικό τραγούδι. Όσο για το εξώφυλλο, ο δημιουργός μάλλον προϊδεάζει για το περιεχόμενο του έργου του, εφόσον ως πιτσιρικάς- κωλόφατσα προτείνει στους καταναλωτές του υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του.

Σκότωσα και την πρώτη κατσαρίδα του φετινού θέρους. Όχι εκεί που μένω πια, αλλά στο πατρικό μου. Καφετιά και μεγάλη, σαν πουλί. Χαλκομανία την έκανα την πουτάνα! Στη Βικτώρια, αντιθέτως, στον τελευταίο όροφο δεν με προτιμάνε τέτοιου τύπου κατσαρίδες. Συνήθισα μόνο να συμβιώνω χειμώνα- καλοκαίρι με κάτι μικροσκοπικά ξανθά κατσαριδάκια, τα οποία δεν θα εξολόθρευα κάθε φορά, αν δεν αρέσκονταν να βολτάρουν στα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα. Σαν και προχθές που τραπέζωσα τους ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. και μετά βαρέθηκα να καθαρίσω. Πώς μού το λέει συχνά η μάνα μου; Καημένε, θα σε φάνε η βρώμα κι οι κατσαρίδες καμιά ώρα, μου φαίνεται...
Έγινε η απώλεια συνήθεια μας, τι ωραίος τίτλος για καλλιτεχνικό έργο! Μετράω για την ώρα δύο απώλειες: η μία μπορεί να αποκατασταθεί με ένα ταξίδι, που δεν ξέρω αν πρέπει ή αν θέλω να το κάνω. Η άλλη δυστυχώς δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Αυτές τις μέρες παραδόξως θέλω να πάω να κάτσω λίγη ώρα στο μνήμα, έτσι, για ένα τσιγάρο, σα να δηλώνω παρουσία εγώ που έμεινα πίσω κι όχι αυτός που έφυγε. Στα τέλη του μήνα θα λείψω για λίγες μέρες στην Κύπρο. Η δεύτερη απώλεια, η αναντικατάστατη, γνωρίζει πόσο με θρέφουν τα ταξίδια και σα να με στέλνει από 'κει πάνω στη Λευκωσία.

Η οικονομική κρίση μας πήρε και μας σήκωσε όλους. Και όχι, δεν είμαι ηλικιωμένος συνταξιούχος που του έκοψαν τα 180 ή τα 200 ευρώ του επιδόματος, αλλά σκηνοθέτης που του έκατσε μια δουλειά, δούλεψε σαν σκυλί και παραμένει απλήρωτος επί δύο χρόνια, όπως και μάχιμος δημοσιογράφος που γράφει στα μεγαλύτερα έντυπα πότε στο τσάμπα και πότε για ένα κομμάτι ψωμί. Εγώ που φώναζα να μη δουλεύει κανείς στο τσάμπα, ακόμη κι αν είναι καινούργιος στην πιάτσα, διότι πολύ απλά τη χαλάει, το λούζομαι τώρα παρά τη θέληση μου. Πολύ φοβάμαι ότι θα ξαναπέσω στα δανεικά, κάτι που' χει να μου συμβεί από το 2005 και δεν το γουστάρω καθόλου. Όσο αντιπαθώ τους τσιγκούνηδες και τους φιλοχρήματους ανθρώπους, άλλο τόσο και περισσότερο δεν μου αρέσουν οι επιβεβλημένες αποταμιεύσεις, η έκφραση άσε και κάτι στην άκρη... Τέλος, είναι τυχεροί οι Θεσσαλονικείς που αύριο βράδυ, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα, θα μπορούν να δουν το ακριβοθώρητο δημιουργικό ντουέτο των Your Hand In Mine. Πολύ θα ήθελα να ακούσω, εάν εκτός του αγαπημένου Every night dreams (cd αναφοράς πια, το πρώτο που μου σύστησε με τον καλύτερο τρόπο την εταιρεία Inner Ear), τα παιδιά θα παίξουν και καινούργιες συνθέσεις τους. Τόσο, που αν δεν ήμουν busy αυτό τον καιρό, θα άξιζε ν' ανέβαινα πάνω μόνο και μόνο για ένα τέτοιο χαμηλότονο, δίχως τυμπανοκρουσίες, και καλαίσθητο live...

κκκ

* οι φωτογραφίες του The Boy είναι από το myspace του

** το ζωγραφικό έργο για την Απώλεια είναι του Evripidis & His Tragedies