TOP 10 ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ 2010 - Νο 6 - BURGUNDY GRAPES: MAN IN THE LIGHTHOUSE (INNER EAR)

Στο Νο 6 βρίσκεται το instrumental άλμπουμ Man in the lighthouse από το δημιουργικό ντουέτο των Burgundy Grapes με συμμετοχές πολλών ακόμη εκλεκτών μουσικών. Μια δουλειά που τίμησα, τόσο από τα ερτζιανά, όσο και στις ιδιωτικές μοναχικές ακροάσεις μου. Θεωρώντας ότι το συγκεκριμένο cd είχε και έχει όλα τα προσόντα για ένα άνοιγμα μέσα στην διεθνή dreamy pop σκηνή, το χαρακτηρίζω σαν ένα από τα ομορφότερα που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2010. Εδώ (http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2010/10/blog-post.html) διαβάζετε την πρώτη παρουσίαση του.

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ ΙΙΙ

BURGUNDY GRAPES

MAN IN THE LIGHTHOUSE (INNER-EAR)

Τα Σταφύλια Βουργουνδίας είναι βασικά ντουέτο: ο Γιώργος Κολυβάς και ο Αλέξανδρος Μιαούλης. Με τις ερμηνείες τους καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα οργάνων, από κλασική, ηλεκτρική και slide κιθάρα, μέχρι μεταλλόφωνο, εβραϊκή άρπα και κρουστά, χωρίς να λείπουν οι συμμετοχές σημαντικών μουσικών: του Νίκου Βελιώτη στο τσέλο, του Φώτη Σιώτα στο βιολί και στη βιόλα, του Γιώργου Κατσάνου στα theremin, αρμόνιο, θιβετανικό μπολ, κρουστά κ.α. Έπειτα από το προ διετίας Every night dreams των Θεσσαλονικιών Your Hand In Mine, το Man in the lighthouse των Burgundy Grapes είναι το δεύτερο καλύτερο instrumental άλμπουμ, τόσο της παραγωγού εταιρείας, όσο και της ανεξάρτητης δισκογραφίας γενικότερα. Δεκατέσσερα κομμάτια όλο λυρισμό και ευαισθησία, που δεν τους λείπει καθόλου ο λόγος. Για την ακρίβεια, πρόκειται για αυτοδύναμα τραγούδια, ικανά να επενδύσουν εκ των υστέρων πλάνα από το σινεμά μιας Ανιές Βαρντά ή του δικού μας Τάκη Κανελλόπουλου. Οι συνθέσεις των Burgundy Grapes δανείζονται στοιχεία από την αμερικανική folk (The wind blew her in and then blow her out, Anticipation song), την ευρωπαϊκή cinematic αισθητική (Letters in a shoe-box, At sea the biggest danger is land) και τη φόρμα της πιο καλόγουστης διεθνιστικής pop μπαλάντας (On the train to Berlin, Fine blossoming day). Κι επειδή είναι κομματάκι δύσκολο να σας τις φέρει ο άνεμος, καθώς η άμαξα πλησιάζει τη Βαλτιμόρη και το πλοίο φτάνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, απλώς αναζητήστε το cd που μόλις κυκλοφόρησε. Είχε πολλά χρόνια μουσική δίχως στίχους να γεννήσει τόσο όμορφες εικόνες!

TOM PETTY & THE HEARTBREAKERS

MOJO (REPRISE RECORDS)

Κι εκεί που κινδύνευε να γίνει σκιά του εαυτού του, αναμασώντας όλα τα FM-rock κλισέ των 80s, ο Tom Petty επέστρεψε με όχημα τους Heartbreakers, ξεκούραστος μεν, φουριόζος δε, όσο και εμπνευσμένος. Το Mojo δεν αποτελεί κατάθεση κάποιου παλαιομοδίτη νεόκοπου rocker, αλλά ακούγεται από το πρώτο ως το δέκατο πέμπτο track, σαν το πιο ουσιώδες comeback ενός μουσικού με τη δική του μεγάλη ιστορία, ο οποίος παρ' όλα αυτά θα μπορούσε να είναι πρωτοεμφανιζόμενος. Αξιοποιώντας μια τάση επανεξέτασης των προγονικών blues, την οποία μάλλον ο Bob Dylan- το είδωλο του Tom Petty- κόλλησε ως παιδική ασθένεια σε πολλούς ομότεχνούς του τελευταία, το Mojo περιέχει συνθέσεις που μοιραία όλο και κάτι θυμίζουν από το ένδοξο παρελθόν. Έτσι, το Running man' s bible μοιάζει να ξέφυγε από το ντυλανικό Time out of mind του 1997, εκεί που το I should have known it μας πηγαίνει αρκετά χρόνια πιο πίσω, στα Volume II και III των Led Zeppelin. Το Takin' my time είναι μια σαφέστατη παραπομπή στην blues τραγουδοποιία του Muddy Waters, με το ωμό μπάσο του Ron Blair να του προσδίδει μια ψυχεδελική α λα Bloodrock χροιά. Μέχρι και στοιχεία reggae (Don' t pull me over) συναντάει κανείς στο καινούργιο άλμπουμ του Tom Petty, προτού αυτό κλείσει με μια κλασική rock μπαλάντα, πλούσια σε αρμονίες και εξάρσεις (Good enough).

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΟΛΦΕΣΗΣ

SECOND HAND (ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΗΧΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ)

Υπάρχει στη δισκογραφία από το 1983, αν και για ένα μεγάλο διάστημα τον απορρόφησαν η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το θέατρο. Επέστρεψε το 2006 με τους δίσκους 21 χρόνια μετά, Αντίθετο και την, εμπνευσμένη από το...Star Trek, rock όπερα Ταξίδι στ' αστέρια. Το cd Second Hand είναι η τελευταία δισκογραφική κατάθεση του Αλέξανδρου Μολφέση και όπως υποδηλώνει ο τίτλος περιέχει διασκευές του σε συνθέσεις άλλων. Ωιμέ! Τι άλλο ν' αναφωνήσει κανείς, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, με το που διαβάζει στο οπισθόφυλλο το track-list; Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιώργος Ρωμανός, ο Δημήτρης Πουλικάκος και ο Κώστας Τουρνάς συνυπάρχουν με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Ζακ Στεφάνου, τον Γιάννη Λογοθέτη (ΛοΓό), τον Κώστα Καπνίση και τον Χάρρυ Κλυνν! Κάπου βλέπουμε και το όνομα του Lou Reed, έτσι, για να ολοκληρωθεί το σουρεαλιστικό ρεπερτοριακό ντελίριο. Ούτε λόγος για τις ενορχηστρώσεις που δεν απέχουν από επιτυχημένες- δυστυχώς- δολοφονικές απόπειρες: πλαστικοποιημένος ήχος, κομπιουτερίστικα πνευστά εν είδει δημιουργίας jazzy κλίματος, το οποίο όμως θυμίζει ηχητική επένδυση προγραμμάτων της Trash TV. Και αναρωτιέμαι, κλείνοντας: ο Μολφέσης ήθελε να διασκευάσει το Τραπεζάκια έξω του Σαββόπουλου, λόγου χάριν, και το διασκεύασε. Ο Σαββόπουλος το ξέρει άραγε;

αύριο-η-αναχώρηση-για-επίδαυρο-μεθαύριο-η-πρώτη-παρουσίαση-του-πλατωνικού-καβάφη

Αύριο πρωί- πρωί η αναχώρηση για την Επίδαυρο και το μικρό αρχαίο θέατρο. Ελλείψει βαν, θα χωριστούμε σε αυτοκίνητα: η Λένα με τη Βικτώρια και τον Γιάννη στου Στέργιου, η Σαβίνα στου άλλου Γιάννη, του ηχολήπτη, ο Vlastur στου Tsiko κι εγώ στου Στράτου. Το πρόγραμμα έχει ξεκούραση, φαγητό, ξανά ξεκούραση και αργά το βράδυ πρόβα τζενεράλε - κλειστή για τον κόσμο, απ' ότι μας ενημέρωσαν από το Φεστιβάλ Αθηνών. Πρώτη παράσταση την Παρασκευή 9 Ιουλίου και δεύτερη την επόμενη, Σάββατο 10 του μήνα. Προβλέπεται να γίνει πανικός ιδίως το Σάββατο, αν και οι περισσότεροι δικοί μου φίλοι θα μας έρθουν την πρώτη μέρα. Προβλέπεται επίσης τρέξιμο για μένα, καθώς, πέραν των συναυλιακών-οργανωτικών καθηκόντων μου, με ειδοποίησαν πως θέλουν να πάρουν πλάνα από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Όταν ζήτησα λεπτομέρειες, μου είπαν πως πρόκειται για ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ με θέμα τον Κωνσταντίνο Καβάφη.
Λίγο αργότερα χτύπησε το κινητό μου και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο φίλος μου, ο σκηνοθέτης Κώστας Μαχαίρας, ο οποίος σκηνοθετεί το καβαφικό πορτραίτο και μάλλον πολύ χάρηκε που έπεσε πάνω μου. Ενδέχεται, λοιπόν, να μην έρθει συνεργείο, αλλά να δώσω εγώ πλάνα από την πρόβα τζενεράλε που θα τραβήξω με την ψηφιακή μου κάμερα. Παρεμπιπτόντως, μια χαρά βγήκε και Η Πόλις από την πρόβα στο στούντιο με την κάμερα της φωτογραφικής μηχανής. Θα έχω μαζί μου το δανεικό μίνι laptop, επομένως σίγουρα θα μεταφέρω εικόνες από τη Μικρή Επίδαυρο, όχι αναγκαστικά μόνο από τις συναυλίες. Η Λένα μάλιστα με παρακάλεσε να συνεχίσουμε κι από 'κει τη σύνθεση σουρεαλιστικών γραφών που τόσο την ξεκουράζει!

Μια κι έπρεπε να παραδώσω τις δισκοκριτικές μου για το καλοκαιρινό τεύχος του διφώνου, που κλείνει πιο γρήγορα την ύλη του, εδώ και δυο μέρες έπηξα κυριολεκτικά στην ακρόαση ελληνικών δίσκων. Η Inner Ear τό 'κανε πάλι το θαύμα της! Το cd των Tango With Lions με τίτλο Verba Time είναι ότι καλύτερο αγγλόφωνο έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες! Καμιά σχέση με άλλες θρασύτατες περιπτώσεις που μας τις έχουν κάνει κλίσμα...Συγκεκριμένα, η κυρία Κατερίνα Παπαχρήστου, που υπογράφει και ερμηνεύει όλα τα κομμάτια των Tango With Lions, είναι μια εξαιρετική και εξαιρέσιμη καλλιτέχνιδα! Άψογη προφορά στον αγγλικό λόγο της, ο οποίος ευτυχώς δεν αναλώνεται στο I love you babe - Babe I love you. Και πολύ εκλεπτυσμένες ενορχηστρώσεις με εμπνευσμένους διαλόγους μεταξύ της ηλεκτρικής -ακουστικής κιθάρας, του τσέλου και του πιάνου. Ξεχώρισα το κομμάτι Black, όπου το theremin οργιάζει, θυμίζοντας μου το αγαπημένο Lather των Jefferson Airplane.

Απ' την άλλη, τα Σταφύλια Βουργουνδίας (Burgundy Grapes), πάλι από την Inner Ear, δηλαδή ο Γιώργος Κολυβάς και ο Αλέξανδρος Μιαούλης, φτιάχνουν μια instrumental μουσική τόσο αισθαντική, λυρική και ταξιδιάρικη, που σου δίνει την αίσθηση ότι έρχεται από το ανοιχτό φινιστρίνι ενός πλοίου μέσα στο πολυπρόσωπο και πολύβουο λιμάνι της Νέας Υόρκης ή από τα παράθυρα μιας αμαξοστοιχίας των αρχών του 20ου αι. καθώς μπαίνει στη Βαλτιμόρη. Νομίζω, πρόκειται για ότι καλύτερο οργανικό έχω ακούσει από το προ διετίας Every night dreams και μετά, πιστεύοντας ότι οι Θεσσαλονικείς Your Hand In Mine πραγματικά είχαν χαράξει γραμμή με τα δικά τους ανεξίτηλα χρώματα στην εγχώρια οργανική cinematic μουσική. Αναζητήστε και το cd των Burgundy Grapes, θα το απολαύσετε! Να, αυτά ακούω και παίρνω δύναμη για την εξέλιξη της μουσικής στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που κάτι ανεκδιήγητοι τύποι (ροκάδες του κερατά, σύμφωνα με τον Τζίμη Πανούση) μπλέκουν τις ηλεκτρικές κιθάρες με τα μπουζούκια, φωνάζουν και τον Βασίλη Καρρά (δεν τον αντέχω ούτε σε καταστολή!) να τους πεί ένα κομμάτι και νομίζουν κιόλας ότι κομίζουν πρωτοπορία. Δεν κάθονται σπίτι τους λέω 'γω καλύτερα...

Ο Lolek πάντως δεν κάθεται σπίτι του και ορθώς πράττει, εφόσον διανύει ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο με τα νέα τραγούδια του! Το Σάββατο 10 Ιουλίου θα δώσει την πρώτη μεγάλη του συναυλία στο Κηποθέατρο Παπάγου, συνοδευόμενος από τη σούπερ μπάντα του. Να είστε εκεί, αφού εγώ θα βρίσκομαι στην Επίδαυρο με το πλατωνικό team. Μάλιστα ο Lolek θα είναι μεταξύ των φίλων που θα παρακολουθήσουν την πρώτη συναυλία της Λένας μεθαύριο. Καλά να πάνε, και η Λένα Πλάτωνος, και ο Lolek, και κυρίως καλά να περάσουμε όλοι!