Συμφωνία αδέσποτων ψυχών σε ντο μείζονα - Μ. Παρασκευή 2018 στο Μεταδεύτερο

Bosko - Γ. Βαλλιανάτος - Χ. Δήμας - Χ. Γεροντίδης - Π. Ρεβενιώτη

Μ. Λαγγουρέλη - Γ. Νικητόπουλος - Σ. Γιαννάτου - Γ. Βαλλιανάτος - Bosko - Π. Ρεβενιώτη - Κ. Βέρδη - Κ. Ρεπάνης

Ήταν τόσο όμορφη η βραδιά της Μ. Δευτέρας! Γράψαμε την εκπομπή της Μ. Παρασκευής για το διαδικτυακό Μεταδεύτερο στο στούντιο του Πάνου Χελιδόνη στη Νέα Φιλαδέλφεια. Στο κάλεσμα μου μέσω facebook είχαν ανταποκριθεί άμεσα φίλοι αγαπημένοι, εξαίρετοι άνθρωποι όλοι τους, ένας κι ένας που λέμε: Η Πάολα Ρεβενιώτη, ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, ο σκηνοθέτης Χρήστος Δήμας, οι ποιήτριες Μαρία Λαγγουρέλη - Καρίνα Βέρδη, η Σαβίνα Γιαννάτου, ο ερμηνευτής Ζαχαρίας Καρούνης, ο ηθοποιός και τραγουδιστής Χρήστος Γεροντίδης, ο τραγουδοποιός και τραγουδιστής Γιώργος Νικητόπουλος και ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρεπάνης. Αυτοί όλοι ήρθαν στο στούντιο στη φάση ''φύγε συ - έλα συ'', καθώς η απόσταση από το κέντρο δεν ήταν και μικρή, για να λέμε και την αλήθεια, οπότε δε θα γινόταν να σκάσουμε εκεί όλοι ''πακέτο''. Απουσία βάλαμε στη Γιώτα Γιάννα, που έπρεπε δυστυχώς να βρίσκεται αλλού κι έτσι χάσαμε την ευκαιρία να μας παίξει φυσαρμόνικα και να διαβάσει μοναδικά τον ποιητή Τάσο Λειβαδίτη που τόσο αγαπάει! Πέραν όμως των παρευρισκομένων, ήταν τιμητική και η συμμετοχή κάποιων άλλων πολύτιμων φίλων, εκτός στούντιο: Έτσι, ακόμη κι αν δεν ήταν εκεί, φρόντισαν να μου στείλουν τα ηχητικά ντοκουμέντα τους ο Σταμάτης Κραουνάκης (μου χάρισε ένα ανέκδοτο υπέροχο τραγούδι του με τη φωνή του από τη θεατρική ''Στέλλα'' του Ιάκωβου Καμπανέλλη), ο ποιητής George Le Nonce (μεταξύ τριών ποιημάτων του, έστειλε και ένα ανέκδοτο από την επερχόμενη ποιητική συλλογή του), ο Ηλίας Λιούγκος (έστειλε την απαγγελία του στη ''Μεγάλη Παρασκευή'' από τις ''Μέρες Επιταφίου'' του Νίκου Γκάτσου) και η ραδιοφωνική παραγωγός Θέκλα Τσελεπή (έστειλε την απαγγελία της σε ένα άτιτλο ποίημα της Μαριβής Γαζέτα). Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όχι για κανένα άλλο λόγο, μα για να σκοτώσω και την ώρα μου, που είναι Μεγαλοβδόμαδο και οι πιο πολλοί φίλοι μου την έχουν κάνει εκτός Αθηνών:

Συναντηθήκαμε στις 8 το βράδυ έξω από το σπίτι της Πάολας Ρεβενιώτη στον σταθμό Λαρίσης, η Πάολα, ο Βαλλιανάτος, ο Γεροντίδης κι εγώ. Περιμέναμε τον Δήμα να έρθει να μας πάρει με το αυτοκίνητο του, μια και προθυμοποιήθηκε να μας πάει - και καλά το σκέφτηκε, διότι για να πηγαίναμε στη Νέα Φιλαδέλφεια με ταξί, θα ξεπαραδιαζόμασταν κανονικά! Ήρθε ο Χρήστος πάντα ορεξάτος - λέω ''πάντα'', μα ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που τον συναντούσα από κοντά - μπήκαμε στο αυτοκίνητο του και σε λιγότερο από μισή ώρα φτάσαμε στο στούντιο. Στη διαδρομή ήταν λογικό να κάνουμε αναφορές σε κοινούς γνωστούς από το κινηματογραφικό σινάφι, εφόσον τόσο με τον Γρηγόρη, όσο και με την Πάολα, γνωρίζονται προσωπικά εδώ και πολλά χρόνια. 

Νάτον εδώ ο Χρήστος που σε μία επιτυχημένη selfie αποτύπωσε μια ολόκληρη βραδιά. Στην εκκίνηση της, βέβαια, καθώς αμέσως βολευτήκαμε στο στούντιο, απλώσαμε τα βιβλία και τα CD μας και λίγο μετά εμφανίστηκαν ο Καρούνης και η Λαγγουρέλη. Πόσο χάρηκα που ξανάδα τη Μαρία! Θα είχαμε τουλάχιστον δύο χρόνια να βρεθούμε, αλλά τελικά είναι γραφτό μας να κάνουμε μαζί την καθιερωμένη εκπομπή της Μ. Παρασκευής κάθε χρόνο! 

Πρώτος που διάβασε αμέσως μετά το intro της εκπομπής με το Adagieto από την 5η Συμφωνία του Mahler ήταν ο Βαλλιανάτος. Ο Δήμας απαθανάτισε το στιγμιότυπο, το οποίο έχει την αξία του! Δηλαδή νά'χεις τον Βαλλιανάτο να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα του Γιώργου Χρονά, τον ''Χριστό στα Σπάτα'', δεν είναι αμελητέα κατάσταση! Χώρια που ο Γρηγόρης διαβάζει εξαιρετικά, αποστασιοποιημένα, επειδή προφανώς δεν έχει την πετριά του ηθοποιού, αλλά μόνο του ανθρώπου που εκτιμά πραγματικά την ποίηση. 

Ο Βαλλιανάτος διάβαζε, λοιπόν, εγώ διηύθυνα την ηχογράφηση μαζί με τον Χελιδόνη και ο Δήμας έβγαζε τα ντοκουμέντα του! 

Διάβαζαν όλοι εναλλάξ, κυκλικά, όπως τους βλέπετε από τα δεξιά μου στη φωτογραφία. Ο Δήμας διάβασε Κ. Βήτα, Στέλλα Βλαχογιάνη και όχι μόνο βέβαια, ο Γεροντίδης θα δούμε παρακάτω τι έκανε και η Πάολα διάβασε ένα δικό της ποίημα από τη μοναδική ποιητική συλλογή της, ''Κράξιμο'', αλλά και ένα της Ιωάννας Κοσιώρη από τη συλλογή της με τίτλο ''Για μια Φαύστα''. 

Και πάλι ο Δήμας απαθανάτισε την Πάολα να διαβάζει το ποίημα της Κοσιώρη με όλα τα λαθάκια της real time εγγραφής. Ήταν και ένα στοιχείο που μας άρεσε, το ότι γράφαμε σε ένα home studio ναι μεν με όλα τα κομφόρ, αλλά χωρίς ηχομόνωση. Το ότι περνούσαν απ' έξω μηχανάκια, επίσης, και τα γκάζια τους συμμετείχαν στην ηχογράφηση - σε κάποια σημεία μόνο -, αλλά και το ότι κάθε λίγο και λιγάκι ανοιγοκλείναμε τη μπαλκονόπορτα για να ξεντουμανιάζει ο χώρος, δεδομένης της αναμονής της εμφάνισης της μη καπνίστριας Σαβίνας Γιαννάτου. Δε μπορώ τώρα να θυμηθώ πόσα ποιήματα διαβάστηκαν συνολικά απ' όλους, σίγουρα όμως μιλάμε για πολλά και από διαφορετικούς ποιητές, παλιούς και νέους: Από τον Δημήτρη Πέτρου (ο Δήμας διάβασε το ποίημα του, ''Οικογενειακή συγκέντρωση'') και τον Λευτέρη Ξανθόπουλο (ο Βαλλιανάτος διάβασε το ποίημα του, ''Κρίση'', από τα θρυλικά ''Αντίψυχα'') μέχρι ένα του Ερρίκου Μπελιέ κι ένα ακόμη της Βέρας Βασιλείου - Πέτσα (αυτά τα διάβασε στη συνέχεια η ποιήτρια Καρίνα Βέρδη). Φυσικά δεν έλειψαν ο Ελύτης από τα ''Ελέγεια της Οξώπετρας'', πολύς Καβάφης, ένας Χριστιανόπουλος από τον Βαλλιανάτο πάλι και αρκετή Πάολα - δεν θα ξεχάσω την ώρα που διάβαζε ο Ρεπάνης τους στίχους της από το ποίημα της με τίτλο ''Το λύτρωμα'': ''Και με δάκρυα τραβάς τη μαλακία σου''...Μόλις είχε μπει η Σαβίνα στο στούντιο και έμεινε με το στόμα ανοιχτό: ''Ωραία Μ. Παρασκευή θα κάνουν οι άνθρωποι'' είπε και σκάσαμε στα γέλια! 

Ο Χρήστος Γεροντίδης επίσης μας έκανε ένα μεγάλο δώρο! Προτίμησε να μη διαβάσει κάποιο ποίημα στην αρχή, αλλά να μας τραγουδήσει α καπέλα ένα τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη από το ''Duende'' τους, του Lorca στη μετάφραση του Ανδρέα Αγγελάκη, που παίζεται αυτόν τον καιρό στο Θέατρο Τέχνης. Μεγάλη στιγμή, αν υποτεθεί πως τα συγκεκριμένα τραγούδια του Κραουνάκη είναι της νεανικής του περιόδου και πρόκειται σύντομα να δισκογραφηθούν. Ο Χρήστος, απ' την άλλη, έχει το προνόμιο να είναι ο πρώτος εκτελεστής τους μαζί με τον Κώστα Μπουγιώτη, επομένως τη λες και ιστορική αυτή τη live ηχογράφηση (συν τη βιντεοσκόπηση πάντα από τον Δήμα)! Έναν εκκλησιαστικό ύμνο μας τραγούδησε εν συνεχεία ο Καρούνης, υπέροχος κι αυτός, μόνο που δεν ήθελε με καμία κυβέρνηση να αναρτηθεί το σχετικό βίντεο. Δεν πειράζει, θα τον απολαύσουμε κατευθείαν από τον αέρα του Μεταδεύτερου! Και, εν τω μεταξύ, δώστου τα πρεσβυωπικά γυαλιά να αλλάζουν χέρια μεταξύ Πάολας, Βαλλιανάτου και Δήμα - κανονική σκυταλοδρομία, όπως σχολίασε εύστοχα στο facebook ο Χρήστος! 

Πάλι καλά που ο Καρούνης συμφώνησε να αναρτηθεί το βίντεο με την ανάγνωση του σε ένα από τα Τροπάρια της Μ. Παρασκευής με τον τρόπο που του δίδαξε - όπως μας είπε - η Δόμνα Σαμίου. Κι αμέσως μετά, απ' ότι θυμάμαι, έπεσε το ποίημα ''Μακριά'' του Καβάφη, μελοποιημένο από τον Μιχάλη Τρανουδάκη, με τη φωνή του Παντελή Θεοχαρίδη. 

Έχοντας ήδη αποχωρήσει από το στούντιο ο Δήμας και ο Γεροντίδης - είχε πάει η ώρα 11 το βράδυ - οι επόμενες αφίξεις ήταν της Σαβίνας Γιαννάτου, της ποιήτριας Καρίνας Βέρδη, του μουσικού Γιώργου Νικητόπουλου και του ηθοποιού Κωνσταντίνου Ρεπάνη. Πόσο την αγαπώ τη Σαβίνα! Πάντα, μα πάντα, σε ότι κάνω, είναι ''μέσα'', πρόθυμη να ακολουθήσει την τρέλα μου. Θυμάμαι το 2003 που της είχα ζητήσει να πει το τραγούδι των τίτλων μιας μικρού μήκους ταινίας μου. Ήρθε και το είπε, ακούγοντας το για πρώτη φορά τη μέρα που γράψαμε στο στούντιο, χωρίς να έχει την παραμικρή ανασφάλεια - επιφύλαξη. Δεν τα ξεχνάω εγώ αυτά! Κι ας κάνουμε καιρό πολύ να βρεθούμε με τη Σαβίνα. Έχουμε μια μοναδική επικοινωνία, που ζωήρεψε μέσα στα χρόνια κυρίως μέσα από την επαφή μου με τη Λένα Πλάτωνος. Εδώ, πάντως, φωτογραφίζεται αγαπησιάρικα με τον Βαλλιανάτο.

''Δεν θα διαβάσω κανένα ποίημα'' απεφάνθη η Σαβίνα. ''Ήρθα για να τραγουδήσω στο Μεταδεύτερο'' είπε και το έκανε! Δύο κομμάτια θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε live στην εκπομπή με τη φωνή της, τον θρησκευτικό ύμνο του Λιβάνου ''Wa Habibi'' κι άλλο ένα παραδοσιακό Αρμενίας. Είναι τέτοια η ποιότητα της ηχογράφησης - το ίδιο ισχύει και για τις α καπέλα ερμηνείες του Γεροντίδη και του Καρούνη - που νομίζεις ότι ακούς δίσκο και όχι live στο στούντιο! Όταν τελείωσε το ''Wa Habibi'', γυρνάει και μου κάνει η Πάολα: ''Έχω ανατριχιάσει, είναι φανταστική τραγουδίστρια''! 

Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ρεπάνης κατάφερε να ξεκλέψει λίγο χρόνο από την επερχόμενη παράσταση, στην οποία συμμετέχει αυτόν τον καιρό. Μας διάβασε Μίλτο Σαχτούρη και Νίκο Καρούζο - εδώ η κάμερα του κινητού μου τον έπιασε να διαβάζει το συγκλονιστικό ποίημα του Καρούζου ''Απολέλυσαι της ασθενείας σου''. Είχαν προηγηθεί οι απαγγελίες της Λαγγουρέλη στο δικό της ποίημα ''Ο κύριος με την καμπαρντίνα'' και της Βέρδη σε ένα ποίημα του Νίκου Ερηνάκη από τη συλλογή του, ''Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά''. 

Γρηγόρης Βαλλιανάτος - Σαβίνα Γιαννάτου

Καρίνα Βέρδη - Σαβίνα Γιαννάτου

Η εκπομπή ολοκληρώθηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Μ. Δευτέρας μέσα σ' ένα κλίμα κεφιού παρά το πεισιθάνατο περιεχόμενο της. Ήπιαμε και κρασί που είχε την καλοσύνη να μας φέρει η Καρίνα, φάγαμε και λίγη σοκολάτα από τον Νικητόπουλο, κατασταλάζοντας πως όσοι μας ακούσουν τη νύχτα της Μ. Παρασκευής θα χρειαστούν απαραιτήτως ξυραφάκια για να κόψουν φλέβες. Ρωτάω την Πάολα: ''Θα πάμε όλοι παρέα ν' ακούσουμε τη Σαβίνα που θα τραγουδήσει τον Καρυωτάκη της Πλάτωνος στον Παρνασσό;'' και μου απαντάει: ''Άσε μας, βρε Bosko μου, εμείς είμαστε άνθρωποι της χαράς, που να τρέχουμε στα κουλτουριάρικα τα κοψοφλέβικα;'' Κάτι μου λέει, παρόλα αυτά, πως στον Παρνασσό θα πάμε και θά'μαστε και μεγάλη παρέα.

Γρηγόρης Βαλλιανάτος - Μαρία Λαγγουρέλη - Bosko - Κωνσταντίνος Ρεπάνης

Να μην παραλείψω να αναφέρω τις σπάνιες ανέκδοτες ηχογραφήσεις που θα μεταδοθούν ως δώρα στους ακροατές της εκπομπής: Το τραγούδι ''Μόνα φεύγουν τα πουλιά'' του Κραουνάκη με τον ίδιο πιάνο - φωνή (πάνω στο άγχος μου παρέλειψα να αναφέρω τον τίτλο του κομματιού), τη ''Μάνα του Χριστού'' του Βάρναλη σε μουσική - ερμηνεία Κωχ από την Εθνική Πινακοθήκη το 1978, το ''Που είναι ο θεός'' με τη Φαραντούρη από τον ''Καπετάν - Μιχάλη'' του Χατζιδάκι στο Παλλάς το 1989 και φυσικά τα δύο αποσπάσματα από το έργο της Πλάτωνος ''Θανάτω Θάνατον Πατήσας'' με τη μουσική του Brahms στη μνήμη της Βικτόριας Μπόζικ. Να μας ακούσετε, λοιπόν! Συντονιστείτε διαδικτυακώς στο www.metadeftero.gr από τις 12 τα μεσάνυχτα της Μ. Παρασκευής μέχρι τις 4 περίπου τα χαράματα του Μ. Σαββάτου (και όχι του ''Μ. Σάββατου'', όπως πάλι εκφώνησα λάθος μες το άγχος μου). Το ωραιότερο πάντως comment ανήκει στον Χρήστο Δήμα στο inbox μου λίγα 24ωρα μετά την αποπεράτωση της εκπομπής και αυτόν διάλεξα για τίτλο στο παρόν post: Η φάση ήταν Factory α λα Andy Warhol! Η φάση ήταν Συμφωνία αδέσποτων ψυχών σε ντο μείζονα...

Στη μουσική σκηνή ''Σφίγγα'' κάθε Τετάρτη κάτι μοναδικό έχει στήσει η Λίνα Νικολακοπούλου!

Μια οικογένεια χθες βράδυ στη Σφίγγα: Όρθιοι από αριστερά ο Θανάσης Συλιβός του Μετρονόμου, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Bosko. Καθιστοί, η Αργυρώ Καπαρού, ο Θοδωρής Βουτσικάκης, ο Γιώργος Νικητόπουλος και ο Γιάννης Παλαμίδας. 

Είχα ακούσει για τις Τετάρτες που κάνει η Λίνα Νικολακοπούλου στη μουσική σκηνή Σφίγγα, αλλά χθες βράδυ τελικά τα κατάφερα να περάσω κατόπιν πρόσκλησης της. Πήγαμε μαζί με τον φίλο τραγουδοποιό και ερμηνευτή Γιώργο Νικητόπουλο. Για την ακρίβεια, ο Γιώργος με παρακίνησε να πάμε μια και δεν μ' αρέσει καθόλου το κρύο για να βγαίνω απ' το σπίτι μου. Η αλήθεια είναι πως χθες, όπως κι αυτή τη στιγμή που γράφω τυλιγμένος στην ηλεκτρική κουβέρτα μου, το κρύο είναι τσουχτερό. Χειμώνας με τα όλα του! Ήθελα πολύ όμως να δω τι σκάρωσε πάλι η Λίνα που δεν κάθεται ποτέ ήσυχη κι αυτό μου θυμίζει εμένα τον ίδιο! Μπαίνοντας στη Σφίγγα κατά τις 9, δηλαδή αργοπορημένοι εφόσον η εκδήλωση είχε ξεκινήσει τουλάχιστον μισή ώρα πριν, αντικρίσαμε το πάνελ επί σκηνής, στο οποίο κάθονταν η ηθοποιός Φωτεινή Μπαξεβάνη μαζί με δύο άλλες κυρίες από το team της παράστασης για την Κυρά της Ρω. Έχοντας παραστεί πρόσφατα στην πρεμιέρα της συγκεκριμένης παράστασης, η κουβέντα που είχε ανάψει - με συντονίστρια φυσικά τη Νικολακοπούλου - με ενδιέφερε πολύ. Και όχι μόνο εμένα, αλλά και τον κόσμο που βρισκόταν στο μαγαζί. 

Κακή η ποιότητα της φωτογραφίας, αλλά δίνει μια εικόνα από το χθεσινό πάνελ για την Κυρά της Ρω με συντονίστρια τη Λίνα Νικολακοπούλου

Ενδεικτικό είναι πως δεν εισπράξαμε τις συνήθεις αντιδράσεις των Νεοελλήνων που φωνασκούν και δεν ξέρουν τι έχουν πάει ακριβώς να δουν και να ακούσουν. Δεν υπήρχε αυτό εκεί! Μια ησυχία υπήρχε μόνο και αντιδράσεις που προκαλούνταν από τη συζήτηση - μία συζήτηση που για μένα είχε εκπαιδευτικό και ιστορικό χαρακτήρα μέσω της θεατρικής πράξης. Παρακολουθούσα τη Λίνα να μιλάει, να κατευθύνει διακριτικά τις συνομιλήτριες της και σκεφτόμουν πόσο ζει και ανασαίνει από και για την τέχνη αυτή η γυναίκα. Έχει μια όρεξη, ένα κέφι και μια διάθεση για δραστηριότητες αξιοζήλευτο από πολλούς άλλους ομότεχνούς της. Σαν ένα παιδί είναι η Λίνα που θέλει να ψάχνει συνέχεια τα πάντα κι όταν τα ανακαλύπτει, γουστάρει να τα μοιράζεται. Δεν ξέρω γιατί δεν ανακατεύτηκε ποτέ με την πολιτική, καλώς βέβαια, πάντως η Νικολακοπούλου σε ένα πόστο πολιτισμού θα έκανε πολλά πράγματα γι' αυτόν τον τόπο. Γνώμη μου είναι ακόμη πως οι εκδηλώσεις της στη Σφίγγα θα πρέπει με κάποιο τρόπο να προσελκύσουν την εκπαιδευτική κοινότητα, συλλόγους καθηγητών και μαθητές από τα Γυμνάσια και τα Λύκεια της χώρας. Δεν το θεωρώ δύσκολο ένα τέτοιο στήσιμο με δεδομένο το ότι είναι από μόνο του εγγύηση το όνομα της! 

Αμέσως μετά, κατά τις 10 περίπου, τη θέση τους στο stage πήραν οι τρεις ερμηνευτές: Ο Θοδωρής Βουτσικάκης πρώτος, έπειτα η Αργυρώ Καπαρού και τελευταίος ο Γιάννης Παλαμίδας ως το βαρύ πυροβολικό! Εξαιρετική και η ορχήστρα που έπαιξε για αρκετή ώρα εμβόλιμα ορχηστρικά κομμάτια του Παπαϊωάννου, του Τσιτσάνη, του Χιώτη, του Ξαρχάκου και του Χατζιδάκι στις ενορχηστρώσεις του Βασίλη Δρογκάρη. Παρακολουθούσα τον Βουτσικάκη να αποδίδει ένα κομμάτι του Νικόλα Πιοβάνι, με ελληνικούς στίχους της Νικολακοπούλου, και μια υπερηφάνεια την ένιωσα, καθώς ήμουν ο πρώτος που είχα γράψει για το ταλέντο του σε μια κριτική μου πριν χρόνια στο LIFO.gr! Δεν περίμενα, να πω την αλήθεια, να ανατριχιάσω με το τραγούδισμα κανενός ερμηνευτή, ο Βουτσικάκης ωστόσο με κατάφερε! 

Συγκλονιστική ήταν και η Καπαρού, η μοναδική νέγρα Ελληνίδα τραγουδίστρια! Κι ας είναι ξανθή και ανοιχτόχρωμη, το λαρύγγι της είναι νέγρικο, είτε αποδίδει το Μαρόκο των Κραουνάκη - Νικολακοπούλου, είτε το Alfonsina y el mar της Mercedes Sosa! Θυμάμαι τη Φαραντούρη να μου μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τις φωνητικές δυνατότητες της Καπαρού κι εγώ φανταζόμουν τις δυο τους να μπλουζάρουν σε ένα υπόγειο με ένα κοντραμπάσο κι ένα πιάνο μόνο! Μη λέμε μπανάλ πράγματα, πάντως αν η Καπαρού ζούσε στο εξωτερικό θα είχε κάνει διεθνή καριέρα! Ομοίως και ο Γιάννης Παλαμίδας, που είχα πολύ - πολύ καιρό να τον δω live και τον απόλαυσα στον ''Ηθοποιό'' του Χατζιδάκι, αλλά και σε πολλά λαϊκά τραγούδια! Μα εγώ μια ζωή ήμουν λαϊκός τραγουδιστής, μου είπε ο ίδιος σε μια στιγμή και ο νους μου πήγε στις παραστάσεις της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, τότε που τον είχε κοντά της και του έδινε να τραγουδήσει τις Αμφιβολίες του Μυτιληναίου!

Τι ωραία στιγμή όταν Παλαμίδας, Καπαρού και Βουτσικάκης τραγούδησαν μαζί το Χάρτινο το φεγγαράκι και το Εμείς που μείναμε των Μάνου Χατζιδάκι, Σταύρου Ξαρχάκου/ Νίκου Γκάτσου! Το πιο σουρεαλιστικό σκηνικό, βέβαια, μας το χάρισε ο Παλαμίδας, αποδίδοντας με τις φωνητικές ακροβασίες και τη θεατρικότητα του το Κάθε λιμάνι και καημός των Γιώργου Κατσαρού/ Πυθαγόρα. Για σκέψου δηλαδή τον πάλαι ποτέ τραγουδιστή των αγγλόφωνων Apocalypsis, τον ερμηνευτή του Σαμποτάζ και τον συνεργάτη των Magic de Spell να ερμηνεύει ένα παλιό δημοφιλές λαϊκό τραγούδι! Ο επίλογος δόθηκε από την οικοδέσποινα Λίνα Νικολακοπούλου επί σκηνής να χαιρετάει το θερμό κοινό, να συστήνει τους μουσικούς της ορχήστρας και να ευχαριστεί φυσικά το τραγουδιστικό team. Το ραντεβού μας στη Σφίγγα ανανεώνεται για την ερχόμενη Τετάρτη σε ακόμη μία βραδιά λόγου μετά μουσικής. Δεν το χάνω με τίποτα! Περάστε και θα με θυμηθείτε: Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια άλλη πόλη και να γίνεσαι μύστης μίας κατάστασης αμιγώς καλλιτεχνικής που δεν έχει καμία σχέση με τα στημένα προγράμματα των μουσικών σκηνών! 

''Κάτι από σένα'' λέγονται τα δέκα πρώτα ιδιαίτερα τραγούδια του Γιώργου Νικητόπουλου

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ

Με την ασπρόμαυρη αισθητική και τις φωτογραφίες του John D. Carnessiotis να παραπέμπουν σε...BDSM (πρωτότυπο και τολμηρό, αν μη τι άλλο, ανεξαρτήτως των προθέσεων του δημιουργού), έχουμε το ντεμπούτο άλμπουμ του ερμηνευτή και τραγουδοποιού Γιώργου Νικητόπουλου. Ο Νικητόπουλος είναι εδώ και χρόνια γνωστός στους παροικούντες των social media και των μικρών μουσικών σκηνών σαν ένας νέος καλλιτέχνης που μέσα από ομάδες παρουσιαζόταν άλλοτε ως τραγουδοποιός - στιχουργός και άλλοτε ως τραγουδιστής. Το γεγονός της έκδοσης ενός δίσκου προφανώς και θα τον απασχολούσε, σήμερα ειδικά που οι παραγωγές γίνονται ιδίοις εξόδοις και δεν υπάρχει εταιρεία που θα βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη. Παρότι, λοιπόν, ο δημιουργός σήκωσε το βάρος της έκδοσης του με την αρωγή του Θανάση Συλιβού και του Μετρονόμου του, το αποτέλεσμα είναι άκρως επαγγελματικό και καλαίσθητο, ενώ φαίνεται πως όλα έγιναν χωρίς βιασύνη και το άγχος για απλά μία δισκογραφική έξοδο. Ωραίες οι ενορχηστρώσεις, που υπογράφει ο έμπειρος πιανίστας και συνθέτης Νεοκλής Νεοφυτίδης, όπως και τα παιξίματα μουσικών σαν του Μιχάλη Πορφύρη στο τσέλο, του Παντελή Ντζιάλα στην κιθάρα, του Σωκράτη Γανιάρη στα κρουστά, του Ορέστη Τσικούρη στη φυσαρμόνικα κ.α. Πάμε τώρα να ασχοληθούμε με το υλικό καθ'αυτό, αποτελούμενο συνολικά από δέκα πρωτότυπα κομμάτια - και τη λέξη ''πρωτότυπα'' μάλλον δεν τη χρησιμοποιώ τυχαία, εφόσον μέσα στο CD συναντάμε αρκετές ιδιαιτερότητες από συνθετικής άποψης: 

Η εναρκτήρια ''Καριέρα'' είναι ένα jazzy σουινγκάτο κομμάτι, που θα λέγαμε ότι έχουμε ξανακούσει αν...Αν δεν υπήρχε αυτός ο δαιμονισμένος διάλογος του πιάνου του Νεοφυτίδη με το βιολί του Βασίλη Ραψανιώτη και, βασικά, αν δεν υπήρχαν οι ειρωνικοί στίχοι του Νικητόπουλου, οι οποίοι σχολιάζουν την έκθεση του εκάστοτε καλλιτέχνη: Ελάτε, καθίστε, θαυμάστε, μετρήστε/ φθηνά να το δείτε/ ψυχή πως πουλώ...Το ''Σε μια σκηνή'' είναι ένα βαλς χατζιδακικού αισθήματος που αντλεί την έμπνευση του από τη θητεία του Νικητόπουλου στο θέατρο (ως συνθέτης, αλλά και ως ηθοποιός), φαίνεται δηλαδή πως πρόκειται για ένα εκ των έσω φτιαγμένο τραγούδι. Από τις δυνατές στιγμές του δίσκου είναι ''Το σπίτι'', ένα ατμοσφαιρικό blues με την ερμηνεία και τα φωνητικά της Αγγελικής Τουμπανάκη και το σόλο του Τσικούρη στη φυσαρμόνικα. Στις ''Κότες'', που ακολουθούν, ο δημιουργός φανερώνει το χιούμορ του - ακόμη ένα κομμάτι που μπλουζίζει με τους έξυπνους στίχους του. ''Ο καπνός'' είναι ένα από τα ιδιαίτερα τραγούδια, που λέγαμε, σε ενορχηστρωτικό και συνθετικό επίπεδο. Η ερμηνεία του Νικητόπουλου θυμίζει αυτήν του Ηλία Λιούγκου στα τραγούδια του Χατζιδάκι από τη δεκαετία του 1980! Όμορφες πιανιστικές αρμονίες μέσα σ' ένα πακέτο που ακούγεται σαν ένα μίνι αυτόνομο λυρικό έργο με τη χρήση των εγχόρδων. Το ''Σε κάποια βόλτα'' είναι ένα εξάλεπτο λαϊκότροπο κομμάτι, που θα χαρακτήριζα επίσης δυνατή στιγμή με τη στιβαρή μελωδία, τους μελαγχολικούς στίχους, το μπουζούκι του Νίκου Κατσίκη και την ερμηνεία της Παυλίνας Κατσή - όπως πληροφορούμαστε από το ένθετο, ενορχηστρωτικές ιδέες πρόσθεσε και ο Φώτης Μυλωνάς. Η Κατσή ερμηνεύει και το ακόλουθο ''Χωρίς'', επίσης λαϊκότροπο, ένα ''γυναικείο'' τραγούδι ενορχηστρωμένο με λόγια τεχνοτροπία, αφού κυριαρχούν το μαντολίνο του Μιχάλη Δάρμα και το τσέλο του Πορφύρη. Το ''Πουκάμισο καρό'' θυμίζει πάλι Λιούγκο με Χατζιδάκι, ερμηνευτικά και συνθετικά, επομένως έχουμε ένα όμορφο τραγούδι και πάλι! Εδώ δεσπόζουν το πιάνο του Νεοφυτίδη και οι ποιητικοί και κάπου αυτοαναφορικοί στίχοι του Νικητόπουλου. Προτελευταίο τραγούδι το ομότιτλο, το ''Κάτι από σένα'', που εμπεριέχει όλες τις μουσικές εμμονές του δημιουργού: Τα βαλς, τα μπλουζ, τον Χατζιδάκι, ακόμη και το λεγόμενο dark cabaret - ένα μονόλογο διαβάζει η Μυρτώ Γκόνη, ενώ επιπλέον ύφος προσθέτουν τα φωνητικά της Τουμπανάκη. Το άλμπουμ κλείνει με ένα σαιξπηρικό σονέτο μεταφρασμένο από τον Βασίλη Ρώτα, δοξαστικά μελοποιημένο από τον Νικητόπουλο, κατά τη διάρκεια του οποίου συμπράττουν και οι υπόλοιποι συνεργάτες του: Ο Θάνος Λέκκας με τον Κωνσταντίνο Ρεπάνη στο τραγούδι και ο Κώστας Μπερικόπουλος με την Παυλίνα Κατσή στην απαγγελία. Εν κατακλείδι: Το ''Κάτι από σένα'' του Γιώργου Νικητόπουλου μπορεί να μην κομίζει καμία μουσική πρωτοπορία, διαθέτει όμως στυλ και πάνω απ' όλα εκφράζει απόλυτα τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του δημιουργού του, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με το θέατρο, την ποίηση, την προσωπική του ενδοσκόπηση, αλλά και ένα παρεΐστικο κλίμα σπάνιο σχετικά στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία.