του-σαββάτου-3-1-15

Τηλεφωνώ του φίλου συνθέτη που παίζει απόψε κάπου και του λέω να μη με παρεξηγήσει που δεν θα πάω, καθ'ότι μπατίρης αυτόν τον καιρό. Είμαι σίγουρος πως κατάλαβε, αφού κι εκείνος δεν είναι ένας χρόνος που μου τηλεφώνησε έντρομος για το πώς θα πληρώσει το ακριβό ενοίκιο του. Αυτά έχει η ζωή στην Ελλάδα του 2015 πια! Χθες πάλι μου τηλεφώνησε η Λένα, λέγοντας μου πως μέσα σ'αυτή τη χρονιά πρέπει να ξεκινήσουμε τη βιογραφία της. Αργότερα θα την κάνουμε και ταινία, νά'μαστε καλά. Το θέλουμε πολύ και οι δύο, χρόνια το συζητάμε άλλωστε και το καλό εν προκειμένω είναι πως η Λένα θυμάται τα πάντα από την παιδική της ηλικία με τρομερές λεπτομέρειες! Από τώρα θα αρχίσουμε να αναζητάμε εκδοτικό οίκο, αν και σκέφτομαι να ''κάψω'' μία δική μου πρόταση για τούτο το εγχείρημα. Εννοώ πως η βιογραφία της Λένας μπορεί να είναι το βιβλίο που μου έταξε πως θα επιμεληθεί ο καλός φίλος Λευτέρης Ξανθόπουλος στον Γαβριηλίδη. Ο Λευτέρης ήθελε το πρώτο μου βιβλίο να περιέχει ιστορίες μέσα απ' αυτό εδώ το blog, εγώ πάλι αντιπρότεινα να περιέχει δέκα από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω πάρει όλα αυτά τα χρόνια, μα τελικά βλέπω να βγαίνει ως η βιογραφία της Λένας Πλάτωνος άμα φυσικά το βρουν ενδιαφέρον, τόσο ο εκδότης, όσο και ο Λευτέρης. Τα δύο δεινά που πέρασα κατά τη διάρκεια της Πρωτοχρονιάς βαίνουν καλώς, άρα παύουν να είναι δεινά - ευτυχώς: το ένα αποκαταστάθηκε πλήρως, το άλλο μπαίνει σιγά-σιγά σε σωστό δρόμο. Κι έτσι είμαι κι εγώ πιο ήρεμος, αποκτώ συναισθηματικά δεκανίκια για να τη βγάλω μέσα σε όλες τις υπάρχουσες δυσκολίες. 

Μιλάω με τη Λίνα στη Θεσσαλονίκη, την έχω πεθυμήσει πολύ κι αυτήν και τους γονείς της. Θα ήθελα με την πρώτη ευκαιρία να τους επισκεφτώ - η οικογενειακή θαλπωρή που εκπέμπουν οι άνθρωποι αυτοί είναι απίστευτη. Να ανάψουμε το τζάκι, να ψήσουμε μεζέδες και μετά να κατέβω κάτω στο σπίτι της Λίνας να ρίξω έναν ύπνο για δυο ολόκληρες μέρες, ακούγοντας τις πάντα ψαγμένες μουσικές επιλογές της. Θέλω να τη δω πιο πολύ κι απ' τον κολλητό μου τον Παντελή. Αυτός ούτως ή άλλως θα κατέβει Αθήνα για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον φιλοξενήσω. Συζητιέται η υποψηφιότητα του Παντελή στο ψηφοδέλτιο του κόμματος για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές και εγώ ξέρω καλά πως μόνο για την πολιτική θα παρατούσε οριστικά το τραγούδι. Αυτό δήλωσε και στη συνέντευξη του στη Λιάνα Μαλανδρενιώτη στην αυριανή ''Εποχή'' με αφορμή τον ''Ιερό Πόνο'' της Πλάτωνος και του Χρονά. Τον καταλαβαίνω! Όταν έχει τραγουδήσει τους μεγαλύτερους συνθέτες σε α΄εκτέλεση, τι άλλο πλέον να διεκδικήσει σαν αυθεντικός καλλιτέχνης που τον νοιάζει η τέχνη και όχι το νά'ναι στην επικαιρότητα; Καθαρίζει μια και καλή με την υστεροφημία, που λέει ο λόγος, και ασχολείται ενεργά με τα κοινά και τα κινήματα.

Η αλληλογραφία με τον Αμερικανό Josh Cheon συνεχίζεται. Σύντομα θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ το ''Γκάλοπ'' της Πλάτωνος σε περιορισμένο αριθμό συλλεκτικών βινυλίων. Δεν του έκανε του Josh το εξώφυλλο από την ελληνική επανέκδοση σε CD, οπότε έπρεπε να σκαναριστεί το βινύλιο. Μου έδωσε ένα η Λένα - το μοναδικό που είχε κρατήσει από το μακρινό 1985 -, σκαναρίστηκε, αποθηκεύτηκε σε υψηλή ανάλυση και στάλθηκε στον Αμερικανό. Τα τελευταία χρόνια, βλέπεις, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από μικρά labels του εξωτερικού για να εκδοθούν στις χώρες τους διαμάντια της ελληνικής αντεργκράουντ ηλεκτρονικής σκηνής. Το ''Γκάλοπ'' με το α λα Pet Shop Boys εξώφυλλο είναι σίγουρα ένα απ' αυτά! Ξαναβγήκα κι από το facebook, μάλλον οριστικά αυτή τη φορά. Δεν πήγαινε άλλο με τα ξενύχτια και το να παρακολουθείς όλη την ώρα τι μαλακία θα γράψει ο καθένας ανά πάσα στιγμή - μαζί κι εγώ φυσικά. Έρχονται κι εκλογές, συνεπώς προβλέπεται ένας χαμός. Επιπλέον για μας που κάνουμε μία συγκεκριμένη δουλειά, τα όρια μεταξύ μουσικοκριτικού και καλλιτέχνη καταργούνται. Διαβάζει ο άλλος τι τού'χεις γράψει, σου αραδιάζει μήνυμα στο inbox και αναπτύσσεται ένας διάλογος που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει. Κι αυτό είναι το λιγότερο. Εγώ που είμαι επιρρεπής στους καυγάδες και το καλλιτεχνικό κατινάζ, μπούχτισα, είδα κι απόειδα και τό'κλεισα το ρημάδι και βρήκα την ηρεμία μου. Αν επιστρέψω, πάντως, θα το κάνω με άλλο όνομα και το πολύ-πολύ να ενεργοποιήσω τις σελίδες του ντοκιμαντέρ για τη Γώγου και της αρθρογραφίας μου στη LIFO. Σε καμία περίπτωση, όμως, τον προσωπικό μου λογαριασμό. Έτσι θα γλιτώσω κι από ορισμένους αχώνευτους που πολύ θα ήθελαν να με σβήσουν από ''φίλο'' τους - εγώ να δεις -, μα δεν το κάναμε για λόγους επαγγελματικής διαστροφής τόσον καιρό. Κατά τα άλλα, η ίωση της εποχής παλεύεται με σούπες και ντεπόν, γιαούρτια αγελαδίτσα που το πρωί μου δημιουργούν ξινίλες στο στομάχι, πολλά λαχανικά και, πάνω απ' όλα, καλή και ζεστή παρέα. Για να δω αύριο ποιος θα είναι ο πρώτος καλεσμένος μου στην πρώτη αντιστοίχως εκπομπή του 2015 στο ιντερνετικό Μετα-Δεύτερο! 

τρεις-προτάσεις-για-το-βράδυ-της-σημερινής-κυριακής

Συνεχίζονται οι κυριακάτικες παραστάσεις της Νένας Βενετσάνου στο Cabaret Voltaire με ώρα έναρξης 20.30 και εισιτήριο 10 ευρώ με κρασί ή μπίρα. Την κορυφαία τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια συνοδεύει το Trio Solvista σε μία αναδρομή στην προσωπική της δισκογραφία, αλλά και σε τραγούδια - σταθμούς του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού. 

Στη μπουάτ Απανεμιά της Πλάκας ο Λόλεκ θα δώσει απόψε μία μοναδική παράσταση με τη συμμετοχή της ερμηνεύτριας Λίνας Σωπιάδου σε τραγούδια δικά του, όπως και σε fados και ρεμπέτικα. Φημολογείται ότι η Μαρίζα Κωχ θα βρίσκεται επίσης στην Απανεμιά, όπου και θα συμπράξει εκτάκτως με τον Λόλεκ. Ίδωμεν! Είσοδος: 8 ευρώ με μπίρα.

Ένας νέος τραγουδοποιός, ο Πάνος Μπίρμπας, την παραγωγή του οποίου επιμελείται ο Λόλεκ αυτόν τον καιρό, θα δώσει ακόμη μία συναυλία στη μουσική σκηνή Αυλαία στο Βοτανικό, ύστερα από την πρώτη επιτυχημένη εμφάνιση του στον ίδιο χώρο. Είσοδος: 5 ευρώ

από-την-πλατεία-συντάγματος-στην-πλατεία-θεάτρου-με-τη-φωτεινή-βελεσιώτου

Η παλιά ταβέρνα Κληματαριά στην πλατεία Θεάτρου, όπου κάθε Τετάρτη ιερουργεί κανονικά η Φωτεινή Βελεσιώτου, τείνει να γίνει μόνιμο στέκι μας. Εκεί βρεθήκαμε χθες βράδυ με τους φίλους της Φωτεινής, τον Λόλεκ και τη Λίνα Σωπιάδου, οι οποίοι μοιράστηκαν τη σκηνή μαζί της. 

Εκστασιασμένος ο Λόλεκ από τη φωνή της Βελεσιώτου πήρε το μικρόφωνο και τη συνόδευσε, κατόπιν αιτήματος της, στο Δε λες κουβέντα των Δ. Μούτση - Κ. Τριπολίτη.

Ομοίως, η Λίνα Σωπιάδου ναι μεν τραγούδησε βαριά λαϊκά άσματα, η παραγγελιά όμως της οικοδέσποινας Βελεσιώτου αφορούσε ένα πορτογαλικό fado, με το οποίο έμειναν όλοι ευχαριστημένοι και παραδόξως χωρίς ν' αλλάξει καθόλου το κλίμα της βραδιάς. 

Μια βραδιά που είχε αίσια κατάληξη στην Κληματαριά, αφού στη συγκέντρωση της πλατείας Συντάγματος - εδώ με τη Μάιρα Λιούγκου -, φάγαμε βροχή, κινδυνεύσαμε να φάμε και ξύλο, ενώ το τρίτο Μνημόνιο ψηφίστηκε, όπως φυσικά αναμενόταν... 

στα-γενέθλια-της-φωτεινής-βελεσιώτου

Χθες ήταν ένα από τα ομορφότερα βράδια των τελευταίων μηνών. Η Φωτεινούλα η Βελεσιώτου, φίλη αγαπημένη, που μας έχει κάνει όλους να τραγουδάμε τις ''Μέλισσες'' του Καζαντζή και της Φωτάκη, γιόρτασε τα γενέθλια της με χαρές και με τραγούδια, όπως της ταιριάζει και της αξίζει! 

Δίπλα της ο Λόλεκ, ο οποίος αποτελεί έναν απ' τους μεγαλύτερους φαν της και τη συνόδευσε με την κιθάρα σε ένα σωρό απρόβλεπτα τραγούδια!

Το πάντρεμα ωστόσο το έκανε η τραγουδίστρια Λίνα Σωπιάδου ή Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία), που τον ερχόμενο Δεκέμβρη θα την απολαύσουμε μαζί με τη Φωτεινή Βελεσιώτου σε ένα πρόγραμμα βασισμένο στα fados και τα ρεμπέτικα!  

Η αρχή στο χθεσινό τραγούδισμα έγινε με τον Λόλεκ σε κομμάτια του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη, που εκτίμησαν δεόντως όλοι οι παρευρισκόμενοι και μπήκαν αμέσως στο ''παιχνίδι''.  

''Πες και το κομμάτι της Γώγου'' του ζήτησε η Βελεσιώτου, που είχε έρθει στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ και είχε δει live τον Λόλεκ να το ερμηνεύει! Για μένα ήταν πολύ συγκινητικό ν' ακούσω τους στίχους ''Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου'' με τη φωνή και των δυο τους! 

Εν συνεχεία, την κιθάρα πήρε η Λίνα και μετέτρεψε το αθηναϊκό διαμέρισμα σε πορτογαλική ταβέρνα! Τραγούδια της Amalia Rodrigues και της Lucilia do Carmo, εν ολίγοις μια μικρή γεύση απ' το πρόγραμμα που στήνουν με τη Φωτεινή αυτό τον καιρό! 

Οφείλω να πω ότι η Λίνα έχει κάνει την Πορτογαλία δεύτερη πατρίδα της και τον Pesoa δικό της ''εθνικό ποιητή'', κυρίως όμως έχει μελετήσει πολύ την πορτογαλική γλώσσα και την άρθρωση των λέξεων. Μάλλον πρόκειται για την πιο ''ψαγμένη'' Ελληνίδα τραγουδίστρια των fados αυτή τη στιγμή! 

Τον Βαμβακάρη και τον Pesoa διαδέχτηκαν ο Νικόλας Άσιμος και ο Leonard Cohen. Παρακολουθούσαμε μαγεμένοι τη Βελεσιώτου να τραγουδάει το ''Παπάκι'' και τη ''Suzanne'', συνοδεία πάντα του Λόλεκ. Γι' αυτό και μίλησα εξ αρχής για ένα σωρό απρόβλεπτα τραγούδια!

Ήθελα όμως ν' ακούσω και Σωτηρία Μπέλλου και το αγαπημένο μου θλιμμένο ζεϊμπέκικο ''Μεσ' στα βαριά μεσάνυχτα'' του Λαβίδα. Η Φωτεινή που επίσης γουστάρει πολύ το κομμάτι και το απογειώνει, όπως εύκολα θα φανταζόταν κανείς, πήρε την κιθάρα και μου το χάρισε κανονικά! Εγώ πάλι πέρα από ένα καλό κρασί δε μπορούσα να της χαρίσω τίποτα...Ή μάλλον της χάρισα! Συγκεκριμένα, ένα άρθρο γι' αυτήν στο ΠΟΝΤΙΚΙ που κυκλοφόρησε χθες, ανήμερα των γενεθλίων της δηλαδή, συνεπώς το έκανα το καθήκον μου ως δημ/φος και πάνω απ' όλα ως φίλος και θαυμαστής της υψηλής τέχνης της! 

διαδήλωση-26.9.2012-review

Βγαίνοντας από τον ηλεκτρικό της Βικτώριας και κατευθυνόμενοι προς το Μουσείο, όπου θα ενωνόμασταν με το γκρουπ της Ανοιχτής Πόλης, ακούγαμε το Λίγο ακόμα του Θεοδωράκη και του Σεφέρη με τη Φαραντούρη, καθώς και το Σημαία από νάιλον του Σαββόπουλου. Το τελευταίο κόπηκε απότομα, μάλλον για να ακουστούν τα συνθήματα των διαδηλωτών. Καθ' όλη τη σύντομη διαδρομή η Πατησίων είχε γεμίσει με χαρτάκια που λειτουργούσαν ως επαναστατικές μπροσούρες. Πάρτε μια γεύση: 

Ακολουθεί το αγαπημένο μου: 

Σε κάποια στιγμή βλέπουμε να κατηφορίζει απ' το Μουσείο προς την Πατησίων μια ομάδα λεβεντόπαιδων με μαύρες μπλούζες! Λες νά'ναι τίποτα Χρυσαυγίτες; Αναρωτήθηκε κάποιος απ' την παρέα. Έχεις δει Χρυσαυγίτες με αλογοουρές; Απάντησα και είχα δίκιο, αφού τελικά τα παλικάρια μας ήταν μέλη του Αντιφασιστικού Μετώπου Γερανείων, που είχαν έρθει για να περιφρουρήσουν την πορεία.

Μεταξύ των μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ, της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και της Ανοιχτής Πόλης, ακολουθήσαμε το τελευταίο. Κυριολεκτικά τελευταίο, εφόσον πίσω δεν υπήρχε κανένα άλλο μπλοκ διαδηλωτών. Δεν πάμε, ρε παιδιά, λίγο πιο μπροστά μη γίνει κάνα ντου και την πληρώσουμε οι τελευταίοι; Παρότρυνα την παρέα ως γνωστός χέστης και φιλειρηνικός τύπος. Που να ήταν το μπλοκ των αναρχικών; Έλεγα, τελευταίοι θά'ναι αυτοί, πίσω μας θα τους έχουμε, μια χαρά θα φτάσουμε μέχρι το Σύνταγμα! 

Να και η Ελένη Πορτάλιου, η επικεφαλής του συνδυασμού Ανοιχτή Πόλη πρώτη - πρώτη, όπως πάντα, στους κοινωνικούς αγώνες. Την έβλεπα και σκεφτόμουν πως αν μας τουλουμιάσουν στο ξύλο οι μπάτσοι δε θα μπορέσουμε να είμαστε στην αυριανή πρεμιέρα της Γώγου, ούτε αυτή, ούτε εγώ. 

Εδώ ο τ2φ, η Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία), ο bosko και η maira del mar, αναζητώντας απεγνωσμένα μια ανάσα δροσιάς, όπως είπε χαρακτηριστικά και μια άλλη φίλη, προκαλώντας τη φοβερή ατάκα του τ2φ: Καλά, εσύ σε διαφήμιση της...Amita δουλεύεις; 

Κι εδώ η Λιάνα Μαλανδρενιώτη, που πάλι δεν πολυφαίνεται και θα μου βάλει τις φωνές που όλο την αφήνω εκτός των φωτογραφιών του blog τούτου, κρατάει το πλακάτ της Ανοιχτής Πόλης με την Πορτάλιου και τους λοιπούς συντρόφους. 

Η ανάσα δροσιάς, που λέγαμε. Τα δέντρα της Πατησίων στο ύψος της Κάνιγγος, όαση πραγματική μεσ' στον καυτό ήλιο. Ευτυχώς που περνούσαν συνεχώς νερουλάδες ανάμεσα στα πλήθη. 

Λίγο πριν φτάσουμε στο Σύνταγμα, έσκασε το πρώτο δακρυγόνο. Λέγεται πως τα επεισόδια ξεκίνησαν μεταξύ αναρχικών και ΜΑΤατζήδων. Σε ελάχιστα λεπτά ο χώρος έγινε αποπνικτικός. Μέχρι να κατέβω στην Ομόνοια, όπου πήρα το μετρό, η σύρραξη είχε γενικευθεί προς τους περισσότερους κεντρικούς δρόμους, στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα. Διαβάζω τώρα στο Indymedia (https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1424507) ότι υπάρχουν και τραυματίες, όπως και ένταση έξω από τη ΓΑΔΑ. Εγώ ωστόσο δεν είδα/ δεν άκουσα αψιμαχίες μεταξύ ομάδων διαδηλωτών, συνεπώς οι δυνάμεις καταστολής ήταν εκείνες που δημιούργησαν τον σαματά με μόνο σκοπό να διασπαστεί η πορεία και να μην ξεχυθεί το πλήθος στην πλατεία Συντάγματος. Τι πρωτότυπο! Ούτε πλήρη εικόνα του μεγέθους της διαδήλωσης μπορώ να μεταφέρω, αφού, όπως είπα, βρισκόμασταν με το τελευταίο μπλοκ στη σειρά κι αποχωρήσαμε με την έναρξη των επεισοδίων. Πάντως, ήμουν κι εγώ εκεί, ως όφειλα. Κατά τα άλλα, προχωρώ στη θλιβερή διαπίστωση ότι ο Έλληνας απέχει μακράν απ' το να ξυπνήσει και να παραδειγματιστεί απ' την Πορτογαλία και την Ισπανία. Του πάει περισσότερο, φαίνεται, η Βαϊμάρη και τελευταία η Ισλαμαμπάντ. Δυστυχώς...

hair-hair-hair

Ελλείψει χρημάτων πια για κουρεία και κομμωτήρια φώναξα τη Λ. Σ. να έρθει απ' το σπίτι και να μου τα πάρει λίγο που πετάγονταν από δεξιά κι αριστερά και δεν ήξερα τι να τα κάνω, τόσο που είπα να βάλει μπρος τη μηχανή και να τα ξυρίσει, αλλά στο τέλος σκέφτηκα ότι θα μοιάζω με Χρυσαυγίτη, ειδικά με τα μαύρα που συνηθίζω να φοράω, κι έτσι αποφασίσαμε να τα κρατήσω σε επίπεδο φαντάρου απολυμένου κάνα τετράμηνο περίπου, τα οποία δυστυχώς θέλουν ζελέ και ένας καλός ζελές κοστίζει και που να τρέχεις με ζελέ τη σήμερον ημέρα που ξημερώνει με μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, στις οποίες θα συμμετάσχω κι ας χάσω τη βουλγάρικη ταινία που ήθελα να δω σε δημοσιογραφική προβολή στην ΟΠΕΡΑ, μα φέτος οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι για μένα ουσιαστικά το ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου και για να γίνω πιο συγκεκριμένος ΖΩ για τη βραδιά της αυριανής Πέμπτης, 27ης Σεπτεμβρίου, που θα υποδεχόμαστε με την Τζίνα, την παραγωγό, τους καλεσμένους μας, συγγενείς, φίλους και όσους μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους, στην είσοδο του κινηματογράφου ΔΑΝΑΟΣ!

* Λ. Σ., αν ξανασβήσεις φωτογραφία από τη μηχανή, θα γίνει της πουτάνας!  

rainy-mood-post

Ο πρώτος ζεστός καφές μετά το καλοκαίρι είναι γεγονός. Στη μικρή μπλε κούπα που γράφει Luxembourg απάνω. Έχει μπόλικο αφρό και τέσσερις μπίλιες ζαχαρίνης μέσα. Το φακελάκι περίμενε για μήνες να καταναλωθεί στο ράφι πλάι στα μπαχάρια. Πόσο μου αρέσει που έχει πάει μία η ώρα και έξω δεν υπάρχει ήλιος. Στο μεγάλο περβάζι του παραθύρου μου έχουν ξαπλώσει οι τρεις από τις τέσσερις γάτες της αυλής, για να προφυλαχθούν απ' το ψιλόβροχο ή για να τις λυπηθώ και να τις βάλω μέσα. Θα το κάνω άμα χειμωνιάσει για τα καλά, όπως κάθε χρόνο που στρώνω κουβερτάκι πάνω στο κρεβάτι μου για να μπουν και να κουρνιάσουν αγκαλιασμένες σαν μια τεράστια τρίχινη μπάλα, ενώ εγώ μεταφέρομαι στο διπλανό δωμάτιο. Σκέφτομαι τη μητέρα μου, η οποία κάθε σαββατοκύριακο σχεδόν μετακομίζει στο σπίτι της καλύτερης της φίλης, που την έχουν μεσ' στην περιποίηση. Φιλία κι αυτή! Ογδόντα ετών γυναίκες κι είναι μαζί απ' τα δέκα τους χρόνια! Το καλό είναι ότι δεν αναλώνονται στα παλιά, όπως θα περίμενε κανείς. Τρέχει τόσο η καθημερινότητα και των δυονών τους, ώστε να μη βαριούνται. Πρόσεχε την πίεση σου, συμβουλεύει η μάνα μου τη φίλη της, βλέποντας την να αδιαφορεί για τα χάπια της και της θυμίζει ότι κι εκείνη έτσι θα έκανε αν δεν την έβαζαν σε μια ''σειρά'' οι γιοι της. Τις προάλλες έλεγα στη μάνα μου πως δεν είναι πια πιτσιρίκα και από δω και πέρα να προετοιμάζεται για την απώλεια δικών της ανθρώπων. Μη μου το λες αυτό, μου απάντησε με παραπονιάρικο ύφος. Αυτή τη γυναίκα δεν την κρατάς μέσα με τίποτα! Μαραζώνει αν κάθεται σπίτι της. Για μπάνιο πότε θα ξαναπάμε; Καμιά συναυλία έχουμε; με ρωτάει συνέχεια κι εγώ απ' την μια χαίρομαι, απ' την άλλη τρέχω με τα δικά μου και δεν της δίνω τη δέουσα σημασία. Της είπα για πλάκα ότι δε φτάνουν οι προσκλήσεις της Πέμπτης και να έρθουν με τον αδερφό μου στην επαναληπτική προβολή της Παρασκευής καλύτερα. Να πας εσύ Παρασκευή, απάντησε όλο τσαντίλα, σιγά μη χάσω το επίσημο event! Και γελάμε, γελάμε πολύ! Το επόμενο χαρμόσυνο γεγονός που έχω να περιμένω μετά το τέλος των Νυχτών Πρεμιέρας είναι η μετάβαση μου στο Λονδίνο στα τέλη Νοεμβρίου για καμιά βδομάδα. Θα φιλοξενηθώ στην Αστέρω, καλή φίλη του Filtig και δική μου πλέον, η οποία κάνει τη σπουδαιότερη δουλειά απ' όλους τους ανθρώπους που ξέρω: σε εργαστηριακό κέντρο του Λονδίνου ασχολείται επί 16 χρόνια με τις νέες θεραπευτικές μεθόδους για τον καρκίνο του πνεύμονα. Θα σε γυρίσω παντού, μου λέει όποτε μιλάμε στο skype πλέον, ετοιμάσου για βραδιές λονδρέζικου αντεργκράουντ!   Η αλήθεια είναι πως την πρώτη φορά που πήγα στην αγγλική πρωτεύουσα, το καλοκαίρι του 2004 ήταν, δεν τη φχαριστήθηκα. Έπαιρνα κάτι βαριά αγχολυτικά χάπια τότε και σε κάθε μου βόλτα με έπιαναν ζαλάδες απ' το ύψος των κτηρίων κι ήθελα να κάτσω σε παγκάκια - κανονική ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Ήταν τέτοιο το πρόβλημα μου, ώστε έβγαλα εισιτήριο με το τρένο, αυτό που περνάει κάτω απ' τη Μάγχη, εγκατέλειψα την Αγγλία και μεταφέρθηκα στην Ολλανδία, όπου πέρασα στο Άμστερνταμ ζωή χαρισάμενη για λίγες ακόμη μέρες. Τι να φάω σήμερα; Το ψυγείο δεν έχει τίποτα, μόνο φρούτα και λαχανικά και δε θέλω να τη βγάλω πάλι με βραστά λεμονάτα κολοκύθια, λες και αναρρώνω από εγχείρηση, σαν τη Λίνα που έβγαλε τη χολή της και ησύχασε. Τι κακό κι αυτό, τίποτα δε μπορούσε να φάει το κορίτσι. Και μακαρονάδα να έφτιαχνα, έπρεπε να απαριθμήσω όλα τα συστατικά της σάλτσας αν θέλαμε κι εγώ κι αυτή κι η παρέα ολόκληρη να βάλει κάτι στο στομάχι της. Η Λίνα ετοιμάζει κάτι για τη χειμερινή περίοδο, μία συνεργασία, η οποία σίγουρα θα συζητηθεί και θα τραβήξει κόσμο, όπως το δικαιούται τόσα χρόνια που αγωνίζεται. Κι επειδή ανέλαβα την επιμέλεια προγράμματος, θα ενημερώσω πολύ σύντομα για το τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί! Αυτές τις μέρες επικοινώνησα με τον ιστορικό τέχνης, Θανάση Μουτσόπουλο. Μου ζήτησε να παιχτούν τα ντοκιμαντέρ για το Κύτταρο και τη Γώγου στο φεστιβάλ για το ελληνικό αντεργκράουντ που έστησε κάπου στην πλατεία Κοτζιά, με εστίαση στα εικαστικά και τον κινηματογράφο. Θα έκανα οτιδήποτε μου ζητούσε ο Θανάσης! Σ' αυτόν οφείλω εν πολλοίς την είσοδο μου στο χώρο της μουσικής δημοσιογραφίας, αφού το 1999, όταν έπρεπε να φύγει από το περιοδικό ΗΧΟΣ, πρότεινε εμένα, έναν ολότελα άγνωστο νέο δημοσιογράφο, να τον αντικαταστήσει. Εγώ τότε δεν είχα καν κομπιούτερ και έδινα κριτικές γραμμένες σε χαρτί, στο χέρι. Λίγο αργότερα πήγαινα στον αρχισυντάκτη, άφηνα δισκέτες με τα κείμενα μου κι έφευγα. Αυτός, όπως ήταν λογικό, δεν μου τις επέστρεφε, αλλά κι εγώ όμως δεν είχα ιδέα ότι κοστίζουν πολύ φθηνά. Θυμάμαι μια ωραία πρωΐα που μπήκα στο γραφείο του αρχισυντάκτη και του ζήτησα να μου επιστρέψει τις δισκέτες, διότι δε μπορούσα να δίνω χρήματα για να αγοράζω πακετάκια κάθε λίγο και λιγάκι. Ο άνθρωπος τά'χασε...Ορίστε, πάρ'τες, μου είπε! Που να του εξηγούσα ότι πήγαινα αλλού για να χτυπήσω τα κείμενα σε κομπιούτερ κι ότι είχα άγχος να επιστρέψω τις...πανάκριβες δισκέτες που δανειζόμουν. Τέλος πάντων, ο καφές μου ήδη τελείωσε σε αντίθεση με μία μεγάλη συνέντευξη που απομαγνητοφωνώ αυτή τη στιγμή για να παραδώσω στο Ποντίκι μέχρι αύριο πρωί.  

παράλληλες-δραστηριότητες

Όση ώρα στο Akron Studio προσπαθούσαμε με τον συνθέτη Βαγγέλη Φάμπα και τον μοντέρ Κώστα Μακρινό να ταξινομήσουμε όλες τις λήψεις του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου,

παραδίπλα, σε ένα άλλο δωμάτιο, ηχογράφησης και όχι μοντάζ, η Λίνα Σωπιάδου πρόσθετε τη φωνή της πάνω στη μουσική που ήρθε από τις Σέρρες, θυμίζοντας ως φιγούρα τουλάχιστον τη Billie Holiday

και ολοκληρώνοντας έτσι ακόμη μία συνεργασία της με το φοβερό και τρομερό συγκρότημα των Δάρνακες. 

Την ίδια πάντα ώρα, κάπου αλλού, στην οικία μου συγκεκριμένα, ο Παντελής Θεοχαρίδης και ο Λάζαρος Σαμαράς προβάριζαν το κοινό υλικό τους που θα κυκλοφορήσει οσονούπω

ως το πρώτο άλμπουμ του νέου αυτού τραγουδοποιού με βασικό ερμηνευτή τον Παντελή. Έκπληξη: Μεσ' στο cd θα υπάρχει και ντουέτο του Παντελή Θεοχαρίδη με την Ανδριάνα Μπάμπαλη σε ένα τραγούδι που διαθέτει το απόλυτο airplay, πιθανώς όμως να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο youtube και όχι στο ραδιόφωνο! 

από-τον-εορτασμό-των-38

Η τρέχουσα επικαιρότητα δεν μου επέτρεψε την ανάρτηση του post από το γενέθλιο τραπέζι του περασμένου Σαββάτου, το οποίο προέκυψε εν μέρει απρογραμμάτιστα, εφόσον φίλοι αγαπημένοι μπούκαραν κυριολεκτικά στην οικία μου με τούρτες, φαγητά και δώρα. 

 Έσβησα, λοιπόν, τα 38 κεράκια της τούρτας black forest που έφτιαξε με τα χεράκια του ο Τάσος Νικολός - χρωστάω ένα ξεχωριστό post για τον ζαχαροπλάστη φίλο -, παρουσία της Λένας Πλάτωνος, του Ηλία Λιούγκου, του Λόλεκ, της Μάιρας Λιούγκου, της Λίνας Σωπιάδου και του Κώστα Τόμπορη, του Κωνσταντίνου Τσιώλη, της Μαρίας Λαγγουρέλη,

 του Γιώργη Χριστοδούλου, της Λιάνας Μαλανδρενιώτη, του Γιώργου Τσιτιρίδη, του Βάνου Παπαδημητρίου, του Στέργιου Τσιρλιάγκου, του Θρασύβουλου Καλαϊτζίδη, της Σταυρούλας Σαββίδου και του Κωνσταντίνου Τζίκα.

 Στις καλύτερες στιγμές της βραδυάς περιλαμβάνονται το ξεκαρδιστικό ντουέτο Γιώργη Χριστοδούλου - Λίνας Σωπιάδου συνοδεία του Λόλεκ στην κιθάρα, 

η επιμονή της μάλλον μεθυσμένης Λιάνας να πάει στο Μέγαρο για ν' ακούσει τον...Serge Gainsbourg,

 το πορτογαλικό τραγούδι που ερμήνευσε μοναδικά η Λίνα, 

 τ' Αστέρι του βοριά των Μ. Χατζιδάκι - Ν. Γκάτσου που τραγούδησαν ο Ηλίας Λιούγκος και η Λένα Πλάτωνος (εξαιρετικά και τα άλλα δύο δικά του κομμάτια που μας χάρισε ο Ηλίας),

η απίστευτη μάσα που έπεσε

και βέβαια το ασυναγώνιστο χιούμορ του pisoglendis - Γιώργου Τσιτιρίδη που η Λένα εκτίμησε ιδιαιτέρως και τον λάτρεψε! Κάτι τέτοιες μαζώξεις είναι που μας κρατάνε στα πόδια μας για να μη σαλτάρουμε και για να μη μας πάρει ολοκληρωτικά από κάτω...Ή όπως είχε πει η Μαρίζα Κωχ, στην οποία όμως μπήκε απουσία, Να μαζευόμαστε σε σπίτια, να μιλάμε και να τραγουδάμε! Είναι η μόνη λύση για να γλιτώσουμε τα λεφτά που θα δίναμε στον ψυχίατρο...

Ευχαριστώ όλους τους αγαπημένους φίλους που ομόρφυναν 

με την παρουσία τους το πέρασμα 

στο 38ο έτος της ζωής μου! 

Και του χρόνου νά' μαστε καλά!

τα-γέλια-των-φίλων-και-η-άγνοια-των-περιπτεράδων

Δεν τα μπορώ πια καθόλου τα μπαράκια και τελευταία φορά που πήγα σε κάποιο απ' αυτά πρέπει να ήταν προ δεκαετίας και βάλε. Δεν μου αρέσει η κατευθυνόμενη διασκέδαση, προσαρμοσμένη στις ορέξεις του εκάστοτε dj, όπως και το ότι αδυνατείς ν' ανταλλάξεις δυο κουβέντες της προκοπής μεσ' στη βαβούρα. Εντούτοις, χθες βράδυ πέρασα πολύ καλά σε μπαρ των Εξαρχείων κι ακόμη καλύτερα στην οικία μου, όπου έσυρα ολόκληρη την παρέα μέχρι τις εφτά το πρωί! Εδώ ξεκαρδιζόμαστε με τη Λίνα Σωπιάδου και τον Φώτη Δούσο, την τραγουδίστρια και τον leader αντιστοίχως του συγκροτήματος Δάρνακες. Πως να μην ξεκαρδιστούμε, αφού θυμηθήκαμε εκείνο το τηλεφώνημα πού'χα κάνει στον Φώτη πριν ενάμισι χρόνο ζητώντας του σε κατάσταση υστερίας να...μαζέψει την τραγουδίστρια του, διότι θα τους πάρει ο διάολος! Όταν μου εξήγησε ο άνθρωπος σε τι κατάσταση τον είχα πετύχει πάνω σε κάποιο βουνό της βόρειας Ελλάδας, το γέλιο ήταν αν μη τι άλλο αναμενόμενο! Που να φανταζόταν κι αυτός κι εγώ ότι στο εξής θα γινόμασταν όλοι οι καλύτεροι φίλοι μεταξύ μας!

Ένα πέρασμα στη συνέχεια από το μπαρ Τετράγωνο, στο οποίο τραγουδά τα Σάββατα ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, και μερικά ακόμη σφηνάκια ήταν η...χαριστική βολή για να προτείνω στους φίλους να τερματιστεί η βραδυά στο σπίτι μου με άφθονο αλκοόλ και κάτι άθλια σουβλάκια από delivery. Μας υποδέχτηκε ο Ζέπος που μάλλον δε συμπαθεί την πολυκοσμία στα πόδια του. Τέτοια γελωτοθεραπεία ωστόσο είχα πολύ καιρό να κάνω! Η Λίνα, ο Κώστας, ο Βάνος, η Μάιρα-Vampirella και ο γράφων μάλλον θα το θυμούνται για καιρό το χθεσινοβραδυνό, αφού οι μασέλες πόνεσαν από τα γέλια, ενώ υπήρξαν στιγμές που δε μπορούσαμε να ανασάνουμε. Πάλι καλά που ήταν και ο γιατρός Βάνος στην παρέα, αν και ευτυχώς δε χρειάστηκε η παρέμβαση του εν είδει ασκήσεως επαγγέλματος!

Σήμερα το ΒΗΜΑ δίνει το Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη και χωρίς να κάνω στεγνή διαφήμιση θα πρότεινα σε όλους να το πάρετε. Πρόκειται για το μοναδικό πεζογραφικό έργο του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα που χάθηκε πέρσι, μέσα στο οποίο κατέγραψε τις εφιαλτικές εμπειρίες του από το ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το συγκεκριμένο έργο γέννησε και τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, τα τέσσερα υπέροχα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη για τη φωνή της νεαρότατης Μαρίας Φαραντούρη το 1966. Πάντως, ο περιπτεράς στο Θησείο δεν πρέπει να ήταν φαν ούτε του θεάτρου, ούτε της λογοτεχνίας γενικότερα. Τι βιβλίο δίνει το ΒΗΜΑ; τον ρώτησα. Τον Μινχάουζεν, μου απάντησε...Αυτά είναι!