Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Το συγκινητικό δώρο της Αρλέτας: Μια χάντρα του Donovan στη μνήμη του πατέρα μου

Τον Μάιο του 2015 η Αρλέτα μού'χε δώσει για τη LIFO την τελευταία της μεγάλη συνέντευξη. Σε εκείνη τη συνέντευξη, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ
(http://www.lifo.gr/articles/music_articles/128580)
η Αρλέτα μου μίλησε για τον Donovan και τη γνωριμία - φιλία που είχαν τη δεκαετία του 1960. Μπροστά της, την ώρα που μου μιλούσε, υπήρχε ένα βάζο. ''Να, δες τι έχει εδώ'' μου είπε κι εγώ έβαλα το χέρι μου μέσα, τραβώντας έξω μερικές χρωματιστές χάντρες. ''Είναι από ένα χαϊμαλί του Donovan που για να μην το χάσω ποτέ, το διέλυσα και κράτησα τις χάντρες του μέσα σ' αυτό το βάζο''! Ομολογώ πως πολύ θα ήθελα να αποκτούσα εκείνη τη στιγμή κι εγώ μια χάντρα από το χαϊμαλί του Donovan, του οποίου πολλά βινύλια κοσμούν τη δισκοθήκη μου εδώ και πολλά χρόνια, μα φυσικά δεν είπα τίποτα της Αρλέτας. Ο καιρός πέρασε και τρεις μήνες μετά πέθανε ο πατέρας μου. Ήταν 20 Αυγούστου του 2015, ακριβώς σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια. Την επόμενη μέρα ο συνεργάτης μου ο Απόλλωνας Μπόλλας πέρασε από το σπίτι της Αρλέτας. ''Τι κάνει ο Αντώνης;'' τον ρώτησε κι αυτός την ενημέρωσε πως μια μέρα πριν είχα χάσει τον πατέρα μου κι ήμουν χάλια ψυχολογικά...Τα μάτια της Αρλέτας άστραψαν, μου αφηγήθηκε ο Απόλλωνας. Κοίταζε δεξιά - αριστερά σαν κάτι να έψαχνε. Δεν πέρασε πολλή ώρα και τράβηξε μια χάντρα από το βάζο πάνω στο τραπέζι που καθόταν. ''Αυτή τη χάντρα να τη δώσεις του Αντώνη από μένα'' του είπε! Ο Απόλλωνας παραξενεύτηκε, σκεπτόμενος τι σόι δώρο ήταν αυτό μεσ' στο πένθος μου. Η Αρλέτα συνέχισε: ''Αν τον κάνει έστω και να χαμογελάσει λίγο στην κατάσταση που είναι, θα είναι ένα καλό δώρο, πίστεψε με''...Ήξερε η Αρλέτα! Τη χάντρα αυτή μου παρέδωσε ο Απόλλωνας μέσα σε κουτάκι την ημέρα της κηδείας της Αρλέτας, πριν μιάμισι εβδομάδα. Όντως χαμογέλασα στην αρχή. Μετά όμως όταν θυμήθηκα την κουβέντα μας πάνω στη συνέντευξη για τον Donovan, κατάλαβα πως η Αρλέτα τό'χε καταγράψει εκείνο το αχόρταγο βλέμμα μου. Έκλαψα πολύ εκείνη τη μέρα που παρέλαβα τη χάντρα του Donovan από τα χέρια της Αρλέτας, έστω δύο χρόνια μετά. Πόσο μάλλον όταν πια δε βρίσκονται στη ζωή τόσο εκείνη, όσο και ο πατέρας μου...Νομίζω πως δεν έχω παραλάβει ποτέ άλλοτε ένα τόσο συγκινητικό δώρο...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Όταν η Ζωή Λάσκαρη πήγαινε κι άκουγε τη Φλέρυ Νταντωνάκη στον Πύργο των Αθηνών

Τι είδηση - βόμβα ήταν κι αυτή μεσ' στην καρδιά του φετινού καλοκαιριού...Να πεθάνει εντελώς ξαφνικά η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη που δεν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας και που ήταν παραγωγική και κοινωνική...Αυτές τις μέρες θα διαβάσετε πολλά στο διαδίκτυο, κυρίως στα gossip sites που πετάνε τη σκούφια τους για ''μυστικά'' της ζωής αυτού που έφυγε από τη ζωή. Τα γνωστά δηλαδή, τα ξέρουμε όλοι. Εγώ πάλι αναρτώ αυτή τη σπάνια φωτογραφία από το βιβλίο του Γιώργου Λιάνη ''Φλέρυ Νταντωνάκη - Η φεγγαρική αηδόνα'': Η Ζωή Λάσκαρη μαζί με τη Φλέρυ Νταντωνάκη στον Πύργο των Αθηνών του Βαγγέλη Σκούρτη, εκεί που τραγουδούσε η Φλέρυ με τον Γιάννη Bach Σπυρόπουλο στο πιάνο στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η Λάσκαρη πήγαινε τακτικά και την άκουγε, άλλοτε με τον άντρα της τον Λυκουρέζο και άλλοτε με τον ποιητή Καρούζο και τον Μινωτή. Λέγεται πως ένα βράδυ που η Φλέρυ την αναγνώρισε, σταμάτησε το τραγούδι, πήγε κοντά της, της έπιασε τα χέρια και άρχισαν μια φιλοσοφικού τύπου κουβέντα για τα μεγάλα μυστήρια της ζωής. Οι άλλοι περίμεναν να τελειώσει η συζήτηση τους για να συνεχίσει η ερμηνεύτρια το τραγούδι...

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Η Αρλέτα είναι πλέον αέρας, ενέργεια, φυσική δύναμη, ηρεμία, στοχασμός

Δε θέλω και δε μπορώ να γράψω κανένα σχόλιο για τον τελευταίο αποχαιρετισμό στην Αρλέτα. ''Τώρα σιωπή...'' είναι ο στίχος του Παπαστεφάνου που η ίδια τραγούδησε πριν από πενήντα χρόνια. Ας πω μόνο ότι ο θάνατος της δεν ήταν ακόμη ένας θάνατος ενός αγαπημένου καλλιτέχνη. Ήταν μια απώλεια που τη νιώσαμε στο πετσί μας όλοι όσοι την αγαπήσαμε και είχαμε την τύχη να τη γνωρίζουμε προσωπικά. Η Αρλέτα είναι πλέον αέρας, ενέργεια, φυσική δύναμη, ηρεμία, στοχασμός...

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Καλοκαίρι 48 ωρών στην Αίγινα

Η πυκνοκατοικημένη Αίγινα...
Οι αδυνατισμένες γάτες της...
Το Κτήμα Κολλάτου και λίγο πιο πάνω το χειμωνιάτικο σπίτι του Κούνδουρου...
Οι ψαροταβέρνες και τα σουβλατζίδικα της...
Το ισχνό internet...
Τα ''Λαδάδικα'' του Μητροπάνου, μια άρια του Bach και το ''Julia'' των Pavlov's dog από τα ανοιχτά παράθυρα των εξοχικών σπιτιών...
Οι κατσαρίδες της, νεκρές ή ζωντανές...
Παντού φυστίκι Αιγίνης σε όλες τις βερσιόν...
Η παραλία της Αύρας...
Φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται...
Η συναυλία της Έλλης Πασπαλά με την Underground Youth Orchestra...
Πλαστικές καρέκλες και κουλτούρα, Nino Rota, Astor Piazzolla και Piovani...
Προβολή ντοκιμαντέρ...
Συζήτηση με το κοινό - τα ίδια και τα ίδια εδώ και χρόνια...
Ο παρών Κούνδουρος...
Το χιούμορ του Κολλάτου...
Η ευγενική φυσιογνωμία της Δέσποινας Τομαζάνη...
Ο Αντρέας Παγουλάτος στην οθόνη...
Τα γιαπωνέζικα χαϊκού του Κώστα Χατζόπουλου...
Το γέλιο της Κατερίνας Νιτσοπούλου...
Οι φωτογραφίες που φορτώθηκαν σε ένα τεταρτάκι...
Η αγχωμένη και αγχωτική Ντόρα Μπακοπούλου...
Η Κατερίνα Αγγελιδάκη με τον Ηρακλή και τους φίλους τους - οποία έκπληξις! ...
Η Ρίτα Σακελλαρίου ζει μέσω της LIFO στην Αθήνα...
Καύσωνας εδώ, καύσωνας και στην Αθήνα...
Καλλιτεχνικά φωτογραφεία...
Οίκοι καλλυντικών μέσα σε σοκάκια - τρύπες...
Ελαιοσάπουνα προς πάσα χρήση...
Ο freddo που νεροζουμιάζει σε μισή ώρα...
Χωριάτικα σοκάκια που θυμίζουν Λατινική Αμερική...
Κι ένα πρόσφατο (2012) ποιητικό κείμενο της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ:
Ποιο να 'ναι άραγε το μυστικό της γοητείας της Αίγινας; Είναι το φως της, όλη η ατμόσφαιρά της, που συνδυάζει την ιδιαιτερότητα της Αττικής με αυτή του νησιού. «Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη» και μαζί αισθάνεσαι το μάρμαρο του ναού της Αφαίας, του Παρθενώνα, να στεφανώνει τον ορίζοντά σου.