Χειμώνιασε για τα καλά και δε θέλω να βγαίνω απ' το σπίτι. Ίσως είναι που χαίρομαι το σπίτι, παρόλο που η θέρμανση ακόμη να λειτουργήσει. Τι περιμένουν άραγε; Απορώ...Μου αρέσουν και οι καλαμωτές που έβαλα στο μπαλκόνι μου, όχι για γούστο, αλλά για να εμποδίζουν τα γατιά να φουντάρουν. Δε θέλουν πολύ τα αιλουροειδή, με ένα σάλτο άντε να τα πιάσεις. Απέναντι έρχονται συνέχεια περιστέρια και τα γατιά κολλάνε τις μύτες τους στα τζάμια και χτυπάνε νευρικά τα δόντια τους. Δεν τους ανοίγω, όμως, ή αν τους ανοίξω έχω ένα καταβρεχτήρι που τα τρομάζει ώστε να ξαναμπαίνουν μέσα γρήγορα. Βόλεψα όλα τα CD - ο αδερφός μου ήδη σχολίασε ότι το διαμέρισμα μου μοιάζει με παράρτημα του...Metropolis - και έχω αφήσει στοιβαγμένα τα DVD, την ταινιοθήκη μου. Βαριέμαι να τα ταξινομήσω κι αυτά ανά σκηνοθέτη, εδώ ο Φελλίνι, εκεί ο Μπέργκμαν, παρακάτω ο Φασμπίντερ και γίνεται ένας χαμός. Αν δε χωρέσουν κι αυτά, δεν πρόκειται να αγοράσω κι άλλη βιβλιοθήκη από το ΙΚΕΑ, κοινώς θ' αρχίσω να πετάω πράμα. Ήδη πέταξα δύο τσάντες με CD - compilations που είχα φτιάξει εγώ ο ίδιος και που σπάνια θα έβαζα ν' ακούσω ώσπου καταχωνιάστηκαν κάπου και χάθηκαν. Ήταν καλή η μετακόμιση αυτή για ξεσκαρτάρισμα. Άσε που κινδυνεύεις να σε πουν και τεχνοφοβικό, αν διατηρείς ακόμη CD και DVD σε πλαστικές θήκες, σε μία εποχή που τα βρίσκεις όλα με ένα κλικ στο διαδίκτυο. Τα βινύλια, πάντως, διατηρούν την ασυναγώνιστη γοητεία τους. Είναι σαν το φιλμ στον κινηματογράφο που μαθαίνω ότι επανέρχεται σιγά - σιγά εκεί που οι πάντες μιλούσαν για το τέλος του χημικού σινεμά.
Με επισκέφτηκαν και οι δικοί μου σήμερα. Τους μαγείρεψα γαύρο με πατάτες στο φούρνο και μια πλούσια χωριάτικη σαλάτα. Για τη μάνα μου πιο πολύ που πρέπει να τρώει ψάρι και που πλέον μαγειρεύει σπάνια. Έτσι είναι, έτσι γίνεται μέσα στα χρόνια. Ταΐζεις εσύ εκεί που σε τάιζαν, φροντίζεις εσύ αυτούς που σε φρόντιζαν. Διακριτικός άνθρωπος η μάνα μου, δε θέλει να αισθάνεται πως με αποσπά απ' τις δουλειές μου. Τώρα είναι ξαπλωμένη μέσα με τη σόμπα και βλέπει Ευαγγελάτο. Η Φλέρη, η γάτα, κοιμάται στα πόδια της και της θυμίζει τη Σόφη, την άλλη γάτα, που τη θάψαμε πριν δύο χρόνια στα 17 της. Κάθισα λίγο κοντά της, αλλά έφυγα σα νά'χα ελατήρια στα πόδια μου, εφόσον ο Ευαγγελάτος και ενδεχομένως η ελληνική TV στο σύνολο της να μην παλεύονται με την καμία, που λένε. Δεν τα κατάφερα να πάω στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Ολυμπίας που τό'χα κανονισμένο. Εκκρεμεί μία σοβαρή συνέντευξη που με έχουν στο stand by και που πιθανώς να γίνει μεσ' στο Σ/Κ, κάτι που δεν πολυπιστεύω. Για την ώρα ακούω το ''Drama of Exile'' της Nico, που θα μπορούσαν να παίζουν οι Απροσάρμοστοι του Σιδηρόπουλου μαζί της, εναλλάξ με την 5η Συμφωνία του Mahler, από βινύλιο σε CD και το αντίστροφο, κομμάτι - κομμάτι. Τα βράδια της Παρασκευής είναι μεγάλα, συνήθως!
(συνεχίζεται)
Κυρίως, όμως, αν και ο Παπατάκης στη βιογραφία του αναφέρει εκείνον τον Γερμανό γλύπτη- μέντορα του ως μοναδική ομοφυλοφιλική του σχέση, ένα παλιό αφιέρωμα στο περιοδικό ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ της Καθημερινής τον διαψεύδει! Συγκεκριμένα, το αφιέρωμα του περιοδικού αναφέρεται σε έναν άλλο Γερμανό, φωτογράφο αυτή τη φορά, ο οποίος συνήθιζε να φωτογραφίζει τις συμπατριώτισσες του Nico και Amanda Lear στη δεκαετία του 1950 ως έφηβα μοντέλα. Αυτός, λοιπόν, υπήρξε ζευγάρι με τον Παπατάκη κι όταν αργότερα ερωτεύθηκε σφόδρα την πανέμορφη Nico, της ζήτησε να την αποκαλεί με το ελληνικό όνομα του τέως συντρόφου του. Τώρα, για το αν στη συνέχεια τα έφτιαξε και ο ίδιος ο Παπατάκης με τη...συνονόματη του, Nico, θα σας γελάσω. Το όλο θέμα μού θύμισε πριν πολλά- πολλά χρόνια ένα άλλο απερίγραπτο άρθρο Έλληνα κριτικού κινηματογράφου που μας έδινε μια πρόγευση από την ταινία του Όλιβερ Στόουν για τους Doors. Τι είχε γράψει ο άνθρωπος τότε; Το ΄91 νομίζω ήτανε...Ο Στόουν, λέει, μας αποκαλύπτει ότι ο Τζιμ Μόρισον ήταν ομοφυλόφιλος, αφού δείχνει στην ταινία του μία σκηνή πεολειχίας μεταξύ του αρχηγού των Doors και κάποιου...Νίκου! Γελάστε μαζί μας! Ναι, μωρέ, τι Nico, τι Νικολάκης απ' τη Δραπετσώνα! Μ' αυτό όμως που ξεράθηκα στο γέλιο, παρ' όλο που είχα μια πολύ δύσκολη μέρα, ήταν ότι τη φωτογραφία της μικρού μήκους ταινίας που έκανε το 1950 ο Παπατάκης με τον Ζαν Ζενέ, υπέγραφε ο Ζαν Κοκτώ! Φυσικά, πρόκειται για τον Γάλλο οπερατέρ Ζακ Νατώ, συνεργάτη επίσης του Ζυλ Ντασέν, ο οποίος ουδεμία σχέση είχε με τον Ζαν Κοκτώ. Δε διάβασα άλλα στο internet για τον θάνατο του σημαντικού Νίκου Παπατάκη, αφενός γιατί βαρέθηκα και αφετέρου γιατί θά 'βρισκα κι άλλα μαργαριτάρια. Προτιμώ να φέρνω στη θύμηση μου τους ασπρόμαυρους μπουνιουελικούς Βοσκούς της συμφοράς, την υπέροχη Φωτογραφία, ακόμη και τον αριστουργηματικό Ισορροπιστή του με τον Μισέλ Πικολί. Αιωνία του η μνήμη, έφυγε ένας μεγάλος Έλληνας του διεθνούς κινηματογραφικού στερεώματος.