Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Από το live του Ηλία Λιούγκου στο live της Σοφίας Αρβανίτη - έχουν προϊστορία οι δυο τους!

Χθες βράδυ στο Polis Art Cafe που διατηρεί ο πολυπράγμων Βασίλης Χατζηιακώβου μεσ' στη στοά Πεσμαζόγλου, πάνω από το υπόγειο του Κουν, έγινε η παρουσίαση των νέων βιβλίων του Γιώργου Χρονά και του CD του Ηλία Λιούγκου - μια παραγωγή της Οδού Πανός. Κόσμος πολύς δεν υπήρχε, έχω δει δηλαδή σε παρουσιάσεις καλλιτεχνών μικρότερης εμβέλειας μαζικότερο κοινό, αλλά και ποιος νοιάζεται γι' αυτό στην τελική; Όσοι δεν ήρθαν, εκείνοι έχασαν. Εμείς περάσαμε τέλεια κι αυτό έχει σημασία! Κείμενα διάβασε η ηθοποιός Σοφία Φιλιππίδου. Μίλησε ο Χαρίλαος Τρουβάς, επίσης. Η καλύτερη εισαγωγή, πιστεύω, στο ιδιότυπο και τόσο γνώριμο μου επί σειρά ετών ποιητικό σύμπαν του Χρονά σε δύο ακόμη βιβλία: Την ''Προσωρινή μέθη'' και το ''Ο άνθρωπος Γιώργος Χρονάς'' του Θανάση Ν. Νιάρχου.  
Εδώ ο Ηλίας Λιούγκος παρακολουθεί τις ομιλίες με τη στιχουργό Ελένη Φωτάκη δίπλα του. Στην παρέα μας ήταν ακόμη οι μουσικοί Θόδωρος Κοτεπάνος, Μιχάλης Ορφανίδης και ο Φώτης Μυλωνάς που επιμελήθηκε τις ενορχηστρώσεις του δίσκου του Ηλία.  
Ο Ηλίας μου ζήτησε να μιλήσω για τη δουλειά του και δε θα μπορούσα με τίποτα να του το αρνηθώ - εδώ τό'χω κάνει γι' άλλους κι άλλους, που δεν τους ξέρω καν, στον Λιούγκο θα έλεγα ''όχι'' ή ''δεν έχω χρόνο'' που η συνεργασία και η φιλία μας μετράει πάνω από 15 χρόνια; Επειδή όμως πλέον θεωρώ βαρετό να διαβάζει κάποιος και οι άλλοι από κάτω να τον ακούνε, προτίμησα να του κάνω μια μίνι live συνέντευξη, στην οποία μιλήσαμε για τη στιχουργό του, Ζωή Παναγιωτοπούλου, το δύσκολο δισκογραφικό τοπίο με φωτεινές εξαιρέσεις σαν την Οδό Πανός, καθώς φυσικά και τον μέντορα του, Μάνο Χατζιδάκι. Στο πάνελ προστέθηκε ο Βασίλης Χατζηιακώβου, που είχε κι αυτός να θυμηθεί όμορφα πράγματα για τις λογοτεχνικές παρέες της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας. 
Ένα τέταρτο της ώρας κράτησε περίπου η συνέντευξη με τον Λιούγκο κι αμέσως μετά η βραδιά συνεχίστηκε και έκλεισε με το τραγούδι του. Ερμήνευσε live ολόκληρο σχεδόν το υλικό του δίσκου με τίτλο ''Ποιος;'', ενώ τα κομμάτια με τις φωνές των Παντελή Θαλασσινού, Μανώλη Μητσιά και Μπάμπη Τσέρτου ακούστηκαν ως έχουν, από το CD δηλαδή κατευθείαν. Ακούγοντας μάλιστα το τραγούδι ''Βάρυνε τόσο η καρδιά'' με τον Θαλασσινό, ο Κοτεπάνος μού σχολίασε πόσο ''Λιούγκος'' είναι ως σύνθεση, αλλά και ως ερμηνεία. Στην ''Εντατική'', πάλι, όλοι είχαμε βουρκώσει...Πρόκειται για το κομμάτι που τους στίχους του είχα δημοσιεύσει στα Άσματα και Μιάσματα προ ημερών. Χθες βράδυ είδα την Ελένη Φωτάκη να κλαίει ενόσω το τραγουδούσε ο Ηλίας και μετά να δίνει τα συγχαρητήρια της στη συνάδελφο της, στιχουργό και συνδημιουργό του κομματιού, Ζωή Παναγιωτοπούλου. Όπως φαίνεται, όμως, δεν ήμασταν οι μόνοι που μας κατασυγκίνησε η ''Εντατική'' του Λιούγκου. Ο κόσμος το ζήτησε ως ανκόρ, πράγμα που δείχνει τη δύναμη ενός αγνώστου ακόμη καινούργιου τραγουδιού. Μεγάλο τραγούδι, πραγματικά, που - θα δεις - δεν πρόκειται να πάει χαμένο μέσα στο ραδιοφωνικό ορυμαγδό και τις πληρωμένες λίστες τους! 
Τον Λιούγκο τίμησε με την παρουσία της η τραγουδίστρια Μόρφω Τσαϊρέλη, που συμμετέχει στο CD με το τραγούδι ''Αυτό που κρύβω μέσα μου''. ''Πόσο ωραία ερμηνεύτρια είναι αυτή'' σχολιάζαμε με τη Φωτάκη, την ώρα που η Μόρφω μας τραγουδούσε live το κομμάτι της. Λιούγκος και Τσαϊρέλη έχουν...προϊστορία, εφόσον πριν 20 χρόνια (19 για την ακρίβεια), είχε τραγουδήσει την αριστουργηματική ελευθέρων ηθών ''Ζανέτα'' του στο άλμπουμ ''Κωμοπόλεις''.  
Επιτέλους γνώρισα και τον αγαπημένο Γιώργο Παυριανό που όλο στο facebook και στο τηλέφωνο μιλάγαμε τα τελευταία δυο - τρία χρόνια, αλλά δεν είχαμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Respect! Εγώ δε θα μιλήσω για τη σοβαρότατη στιχουργική δουλειά του Παυριανού, τα όλο μνήμες άρθρα του που τα διαβάζω πάντα με λαιμαργία και το χιούμορ του, που γνώρισα καλά μέσω διαδικτύου, αλλά θα πω ότι το άσμα του για την Έφη Σαρρή με τίτλο ''Άι σιχτίρι, θα κλειστώ σε μοναστήρι'' είναι σκέτη λατρεία, εμένα που λατρεύω το cult και το trashy στοιχείο, αποποιούμενος την κουλτουριάρικη σοβαροφάνεια!  
Μια υπέροχη παρέα χθες στο Polis Art Cafe: Ο Ηλίας Λιούγκος με τον Γιώργο Παυριανό και τη συγγραφέα Ζυράνα Ζατέλη. Με τη Ζατέλη που πολύ θα ήθελα να της πάρω μία συνέντευξη, συμφωνήσαμε να γίνει σε λίγο καιρό, καθώς τώρα γράφει το νέο της βιβλίο.  
Τη Ζωή Παναγιωτοπούλου ήθελα επίσης πολύ να τη γνωρίσω - τόσα χρόνια ακούω τους στίχους της στα τραγούδια του Λιούγκου. ''Α, εσύ' σαι δηλαδή φαν'' μου σχολίασε με χιούμορ και της απάντησα πώς να μην είμαι, εφόσον η Φλέρυ Νταντωνάκη κάποτε έβαλε στα χείλη της τον δικό της λόγο!  
Η στιχουργός Ζωή Παναγιωτοπούλου και ο συνθέτης Ηλίας Λιούγκος, σχέση ζωής πλέον! ''Μέναμε με τη Ζωή σε ένα σπίτι στην Καισαριανή τότε'' θυμήθηκε ο Ηλίας, ''όπου μέρα παρά μέρα ερχόταν ο Μάνος Χατζιδάκις! Τι κάνετε; μας έλεγε, εσείς πρέπει κάθε μέρα να γράφετε κι από ένα τραγούδι''! 
Ευτυχής και ο Βασίλης Χατζηιακώβου για την επιτυχία της βραδιάς στο cafe του. Τον εκτιμώ πολύ τον Βασίλη κι ας βρισκόμαστε πλέον σπάνια. Είναι ένας άνθρωπος που κινείται κι αυτός στην ίδια πόλη προσφέροντας της ποίηση, ήθος, χιούμορ, τρέλα! Νά'ναι καλά! ''Που πας τώρα;'' με ρώτησε ο Λιούγκος φεύγοντας. ''Στο live της Σοφίας Αρβανίτη'' απάντησα. ''Έχει πει τραγούδι μου αυτή!'' σχολίασε κι εγώ σκέφτηκα πως μάλλον λάθος θα κάνει, εφόσον ουδεμία σχέση δε μπορεί να είχαν την ίδια χρονική περίοδο ο ερμηνευτής του Μάνου Χατζιδάκι με τη μούσα του Μιχάλη Ρακιντζή! Κι όμως...
Το live της Αρβανίτη στη μικρή μουσική σκηνή ''Ρότα'' της Σόλωνος ήταν το πρώτο της μετά την κυκλοφορία του ''Αλαβαρντάχαλα'', του καινούργιου της δίσκου. Εκεί βρέθηκαν φαν της να τραγουδούν μαζί της το ''Σοκολατί'' και το ''Μη μου μιλάς για καλοκαίρια'', τα μεγάλα σουξέ της. Θαύμασα την ενέργεια της Σοφίας, τα θετικά vibes της! Εξαιρετική και η μπάντα της με το φοβερό όνομα Από την Πόλη Έρχονται και με έναν ηλεκτρικό rock ήχο που ταίριαζε πολύ στα νέα κομμάτια της σαν το ''Fuck them all'', το ''Αντέχει το καράβι'' και την αυτοβιογραφική ''Παλιοσκυλού''. Δίπλα στο δικό της ρεπερτόριο η Αρβανίτη τραγούδησε και Βιτάλη (''Εγώ τραγούδαγα στα σκυλάδικα''), Τουρνά (''Μην της το πεις''), Πυξ Λαξ (''Έπαψες αγάπη να θυμίζεις''), αλλά και μεγάλες στιγμές του λαϊκού τραγουδιού (''Άναψε το τσιγάρο'', ''Τρελή κι αδέσποτη''). Η Αρβανίτη ξέρει πια πως να επικοινωνήσει το νέο υλικό της και χρειάζεται live, πολλά live, ασχέτως αν της είναι κάπως πρωτόγνωρο να παίζει σε μικρούς ζεστούς χώρους δίχως έντονα ντεσιμπέλ!  
Όταν τέλειωσε το live, η Σοφία πέρασε από το τραπέζι μου να ακούσει εντυπώσεις ως ευγενής οικοδέσποινα. ''Σου πάει πολύ το λαϊκό ρεπερτόριο'' της σχολίασα και τι μου λέει; ''Με έχεις ακούσει να τραγουδάω τη Ζανέτα, για μια πόρνη που τά'χε μπλέξει με έναν χασικλή; Το έλεγα τότε στην πίστα με τον Στέλιο Ρόκκο και με σήκωναν στα χέρια τους οι χορευτές! Έβγαινα φορώντας καλτσοδέτες!'' Έβαλα τα γέλια! ''Ξέρεις με ποιον ήμουν πριν;'' της είπα. ''Με τον συνθέτη και τη στιχουργό της Ζανέτας, τον Ηλία Λιούγκο και τη Ζωή Παναγιωτοπούλου. Παραλίγο και θα στους έφερνα από δω''! Κόκαλο η Σοφία! Της υποσχέθηκα, ωστόσο, πως σε ένα επόμενο live του Ηλία Λιούγκου θά'ναι προσκαλεσμένη να ερμηνεύσει όπως μόνο αυτή ξέρει την ανατρεπτική ''Ζανέτα'' του! Κοίτα να δεις που είχε δίκιο ο Λιούγκος! Σωστά θυμόταν! Το καλό τραγούδι δε γνωρίζει από είδη και ταμπέλες, έντεχνο, rock, pop κ.λπ., αυτή είναι η μόνη αλήθεια!
* Το post αφιερώνεται στη συνάδελφο του REAL FM Σαπφώ Ματσιόρη. Σπάνια σου τυχαίνει να γνωρίζεις άνθρωπο για πρώτη φορά και να σας πιάνει συντονισμένο νευρικό γέλιο μέχρι δακρύων!  

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Οι στίχοι της Ζωής Παναγιωτοπούλου για ένα καινούργιο τραγούδι του Ηλία Λιούγκου

Τρεις νύχτες στην Εντατική
Μου φέραν αποκλειστική
Την ίδια μου τη Μοίρα
Ξάγρυπνος τα χαράματα
Την κοίταζα κατάματα
Μα λέξη δεν της πήρα
Ας κάνει μιαν εξαίρεση
Ο θάνατος για μένα
Γιατί είμαι από τ' ανήλικα
κι από τα χαϊδεμένα
Ας κάνει μιαν εξαίρεση
γιατί δεν προλαβαίνω
να αγαπήσω, να χαρώ
να μάθω να πεθαίνω
Τρεις νύχτες στην Εντατική
Η Μοίρα κι αποκλειστική 
έπλεκε το πλεκτό της
την τέταρτη σηκώθηκε
ξεμούδιασε, τεντώθηκε
και μού'πε το χρησμό της
Θα κάνει μιαν εξαίρεση
ο θάνατος για σένα
γιατί'σαι από τ' ανήλικα
κι από τα χαϊδεμένα
Θα κάνει μιαν εξαίρεση
κι ίσα που προλαβαίνεις
να αγαπήσεις, να χαρείς
να μάθεις να πεθαίνεις 
* Η δισκογραφική επιστροφή του ερμηνευτή και τραγουδοποιού Ηλία Λιούγκου με το άλμπουμ ''Ποιος;''. Έντεκα τραγούδια σε μουσική δική του και στίχους της Ζωής Παναγιωτοπούλου. Ερμηνεύουν ο Ηλίας Λιούγκος, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Μπάμπης Τσέρτος, η Μόρφω Τσαϊρέλη και ο Ορέστης Λιούγκος. 
** Η επανένωση του συνθέτη Λιούγκου με τη στιχουργό Παναγιωτοπούλου, 33 χρόνια μετά τη συνεργασία τους στη ''Νυχτερινή δοκιμασία'' σε διεύθυνση Μάνου Χατζιδάκι και ενορχήστρωση Νίκου Κυπουργού.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ανοιχτή επιστολή στον Χρήστο Λεοντή (με αφορμή το ορατόριο ''Φυλάττειν Θερμοπύλας'')

Αγαπητέ Χρήστο Λεοντή,
Ομολογώ πως πολύ δύσκολα θα με κέρδιζε ένα συμφωνικό έργο. Πρόκειται για ένα είδος κλασικής μουσικής - ας την ονομάσω έτσι - που σπανίως, για να μην πω ποτέ, θα έβαζα ν' ακούσω στο σπίτι μου και που το ίδιο δύσκολα θα με κρατούσε σε μια συναυλιακή αίθουσα. Αναρωτιέμαι τώρα για ποιο λόγο ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης αγωνιούσε να εκδοθούν τα συμφωνικά έργα του, που δεν είναι και λίγα. Για να υπάρχουν δισκογραφημένα; Αυτό το αντιλαμβάνομαι! Ή για να προσφέρουν τέρψη στον εκάστοτε ακροατή σε κατ' ιδίαν και κατά μόνας ακροάσεις; Αυτό πάλι δεν το αντιλαμβάνομαι, γιατί ποτέ δεν πίστευα ότι ένας μεγάλος συνθέτης κρίνεται από το αν έχει συνθέσει ή όχι συμφωνική μουσική. Θέλω να πω ότι ακόμα και ένα τραγούδι, μια μελωδία να μου ''μιλήσει'', μου φτάνει και μου περισσεύει εμένα για να τον αναγνωρίσω ως σημαντικό, σπουδαίο και όλα αυτά που μάλλον έχουν να κάνουν με άχαρες ταμπέλες. Άκουσα για δύο ώρες το ''Φυλάττειν Θερμοπύλας'' και νιώθω την ανάγκη να σ' ευχαριστήσω δημόσια. Πρωτίστως για την ιστορική μνήμη που δεν πρέπει να σβήνει όσο οι δεκαετίες προχωρούν και τα πάντα αλλάζουν με γρήγορους, σχεδόν διαστημικούς, ρυθμούς. Σαν σήμερα ή για την ακρίβεια σαν χθες, λοιπόν, πριν από 73 χρόνια η Αθήνα απελευθερωνόταν από τη ναζιστική Κατοχή που άφησε πίσω της πτώματα, πείνα και εξαθλίωση. Ποιος το θυμήθηκε αυτό το γεγονός σε μια πόλη που οι άνθρωποι της τρέχουν μεσ' στο άγχος για την επιβίωση; Να σκεφτείς ότι γυρνώντας με το μετρό κρατούσα το πρόγραμμα της συναυλίας στο χέρι και σκεφτόμουν ότι όσοι το έβλεπαν, θα με περνάγανε για ούφο στην καλύτερη ή για κάναν ψωνισμένο κουλτουριάρη στη χειρότερη. Μου είπες ότι συνέθεσες το έργο το 1971 πάνω σε μια ποιητική αντίστοιχη σύνθεση του φίλου σου, Γιάννη Νεγρεπόντη, ο οποίος το είχε εμπνευστεί κατά τη διάρκεια της εξορίας του. Θα σχολιάσω με κάτι κοινότοπο, μα αληθινό 100%: Είναι η τέχνη που γεννιέται σε εποχές ζόρικες απ' τη μία, αλλά είναι και η παιδεία ανθρώπων σαν και εσάς που πιάσατε αυτά τα ζόρια απ' τα μαλλιά και τα μετατρέψατε σε κάτι άλλο, πιο βαθύ και πιο αισιόδοξο, χαρμόσυνο, ελπιδοφόρο. Η μουσική σου για το ''Φυλάττειν Θερμοπύλας'' διέθετε ανάσες! Δεν μπούκωνε τον ακροατή με πομπώδεις συμφωνικές φόρμες όπου ο λόγος συνήθως χάνεται, ειδικά όταν αποδίδεται από λυρικούς ερμηνευτές. Μου άρεσε που το διαπερνούσε ένας μόνιμος παλμός, άλλοτε ήρεμος και άλλοτε ορμητικός σα χείμαρρος μέχρι το δοξαστικό φινάλε, όπως συνηθίζεται σε όλα τα συμφωνικά ορατόρια. Θα τολμούσα να πω ότι ήταν και το πρώτο συμφωνικό έργο με χιούμορ που άκουγα, αναφερόμενος σε ένα κομμάτι του β' μέρους, λίγο πριν το τέλος, όπου διέκρινα έως και αμυδρά τζαζ ρυθμικά στοιχεία. Μπορεί να κάνω λάθος τώρα, εσύ σαφώς γνωρίζεις καλύτερα, μα αναφέρομαι συγκεκριμένα στην επίκληση αρχικά του αφηγητή και ύστερα του ερμηνευτή στον Οδυσσέα και τον Προμηθέα. Αφού κατάφερες δηλαδή να χτυπάμε τα πόδια μας στο ρυθμό του κομματιού - χρησιμοποιώ α' πληθυντικό, διότι δεν ήμουν ο μόνος στο θεωρείο που καθόμουν - και κυρίως να σιγοτραγουδάμε τα λόγια του ποιητή, μάλλον έφτιαξες ακόμη ένα απολύτως λαϊκό έργο, ανεξαρτήτως της φόρμας και της απόδοσης του.  Για μένα το ''Φυλάττειν Θερμοπύλας'' αποτελεί την πρώτη μου γνωριμία με μια πτυχή της μουσικής σου που δεν γνώριζα, στο περιθώριο της δισκογραφίας σου, της τραγουδοποιίας σου και των μουσικών σου για τον Κουν. Ένα πλούσιο εμπνευσμένο έργο που κουβαλάει μέσα του ψήγματα βυζαντινού μέλους, επαναστατική διάθεση, συγκίνηση για το παρελθόν, λυρισμό και ευαισθησία. Ήσουν και τυχερός, όμως, θα μου επιτρέψεις! Η παρουσίαση του έργου σου έτυχε ενός εξαιρετικού ήχου που επέτρεψε να φτάσει σε όλους εμάς η λεπτομέρεια των αρμονιών σου και των ενορχηστρώσεων, καθώς και οι φωνές των δύο πιο άρτιων λυρικών φωνών που διαθέτουμε: Του βαρύτονου Τάση Χριστογιαννόπουλου και της μέτζο σοπράνο Ιωάννας Φόρτη. Πόσο συμφώνησα με το σχόλιο εκείνου του κυρίου που το ''πέταξε'' δυνατά μέσα στην αίθουσα: ''Είστε όλοι υπέροχοι''! Εσύ πάλι δεν ήσουν στη σκηνή, ήσουν από κάτω, στην πρώτη σειρά και είχες δίπλα σου τον μικρό εγγονό σου που έσκυβες στ' αυτί του και του φανέρωνες τα μυστικά ενός μελωδού σαν τον καλύτερο δάσκαλο. Όλα τα έβλεπα εγώ από εκεί ψηλά. Με εντυπωσίασε και η εντελώς ισορροπημένη κατανομή των φωνών. Των δύο τραγουδιστών και των χορωδιακών συνόλων, εννοώ, της Χορωδίας της ΕΡΤ συγκεκριμένα και της παιδικής χορωδίας ''Μανώλης Καλομοίρης''. Στο ''Φυλάττειν Θερμοπύλας'' καμία χορωδία δεν είχε διακοσμητικό ρόλο! Παρακολουθήσαμε έναν κανονικό διάλογο μεταξύ των μελών τους και των τραγουδιστών σου. Οδηγός βέβαια όλων ήταν ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, αυτό το μελαψό λιοντάρι που επίσης δεν περιορίστηκε σε διακοσμητική παρουσία, αλλά ως γνήσιος απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου εισήγαγε τους ακροατές στο μάλλον άχρονο, αν και τοποθετημένο σε συγκεκριμένο χρόνο, ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο του Νεγρεπόντη. Στο πόστο του μαέστρου ο έμπειρος και εγνωσμένου κύρους Μιχάλης Οικονόμου, η προσωποποίηση του μέτρου θα τον χαρακτήριζα. Δεν έχω τι άλλο να σου πω, με το ''Φυλάττειν Θερμοπύλας'' ένιωσα λίγο περήφανος σαν Έλληνας που δεν ξεχνάει την ιστορία της πόλης που του έλαχε να ζει και του λαού του. Ένιωσα ακόμη χαρά που συμμετείχα στην αποθέωση ενός συνθέτη του διαμετρήματος σου στην πλήρη ωριμότητα του. Πάω πολλά - πολλά χρόνια πίσω, βλέπεις, τότε που ήμουν παιδί στο Κερατσίνι και στο σπίτι μας ακούγονταν συνέχεια το ''Τέτοιος τρανός θαλασσοπόρος'' με τη νεανική φωνή της Τσανακλίδου και οι ''Νεκροί της πλατείας'' του Πάβλο Νερούδα με την ερμηνεία του Ξυλούρη που πάντα θα με ανατριχιάζει. Για όλους αυτούς τους λόγους, πολύ σ' ευχαριστώ, Χρήστο Λεοντή! Νά'χεις την υγειά σου και να δημιουργείς! 
Από αριστερά: Θανάσης Συλιβός - Ουρανία Μπασλή - Χρήστος Λεοντής - Μιχάλης Τερζής - Δημήτρης Λέντζος
Υ.Γ. Που να έβρισκα το χρόνο να σου τά'λεγα όλα αυτά εν μέσω των συγχαρητηρίων του κοινού σου; Επέστρεψα σπίτι μου και με τους ήχους σου να γυρίζουν ακόμη στο μυαλό μου, έκατσα κι έγραψα τούτο το κείμενο. Ας υπάρχει ανοιχτό, δημόσια, για να το βλέπουν κι άλλοι φαν και μη της μουσικής, του έργου και της ιστορίας σου. Λατρεύω, άλλωστε, τις ανοιχτές επιστολές. 

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Συνέβη στην Αθήνα λίγα 24ωρα πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου για την ταυτότητα φύλου

Η Μ. γεννήθηκε σε ένα χωριό της Καβάλας. Μητριαρχική οικογένεια, ο πατέρας μάλλον αμέτοχος και η μάνα εκπαιδευτικός, καθηγήτρια σε Γυμνάσιο. Από μικρή η Μ. κατάλαβε ότι της άρεσαν τα κορίτσια. Κουβέντα δεν είχε πει. Σε κανέναν. Στα 18 πέρασε στο πανεπιστήμιο στην Αθήνα κι έτσι ήρθε εδώ, νοίκιασε ένα διαμέρισμα και ξεκίνησε τη ζωή όπως θα την ονειρευόταν. Μήπως δεν είχε καν δικαίωμα στο όνειρο; Στα 19 η Μ. άρχισε τις ορμόνες για την όσο το δυνατόν πιο ομαλή μετάβαση στο ανδρικό φύλο, με άλλα λόγια η Μ. είναι ένα τρανς αγόρι. Οι γονείς της και ειδικά η μητέρα της άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι το παιδί τους δεν είναι καλά όταν απαίτησε από τηλεφώνου να μην του απευθύνονται πλέον με το θηλυκό όνομα, αλλά με το αρσενικό, το καινούργιο. Η μάνα, συγκεκριμένα, παρά τη μόρφωση της, πίστεψε ότι η κόρη της ήταν δαιμονισμένη που ο Σατανάς με τη μορφή του Άντρα κατέλαβε το σώμα της! Χθες, ημέρα Πέμπτη, οι γονείς του Μ. (διατηρώ το αρχικό γράμμα του θηλυκού ονόματος) κατέβηκαν στην Αθήνα για να σύρουν το παιδί τους δια της βίας πρώτα στον ψυχίατρο και μετά σε έναν παπά. Ο Μ. την πονηρεύτηκε τη φάση και ζήτησε από τρεις φίλους του να κάτσουν μαζί του στο διαμέρισμα του. Πρώτα του χτύπησε το κουδούνι ένας τύπος αγνώστων στοιχείων. ''Ήρθα από την Καβάλα'' του είπε, ''είμαι φίλος των γονιών σου, πρέπει να μου ανοίξεις''. Ο Μ. δεν άνοιγε, δεν απαντούσε καν και ο τύπος άρχισε να χτυπάει δυνατά, απειλητικά την πόρτα. Αναγκάστηκε ο Μ. με τους φίλους του να καλέσουν την αστυνομία για να τους απαλλάξει από έναν άγνωστο εισβολέα. Όταν η αστυνομία έφτασε μετά από ένα εικοσάλεπτο, ο άγνωστος είχε εξαφανιστεί, τη θέση του όμως έξω από την πόρτα του Μ. είχαν πιάσει οι γονείς του μαζί με τη διαχειρίστρια της πολυκατοικίας κιόλας. Η διαπόμπευση έπρεπε να είναι μαζική, όχι μισοπράγματα...Οι αστυνομικοί μπήκαν στο διαμέρισμα, αφήνοντας τους γονείς απ' έξω που ούρλιαζαν και καταριόντουσαν το μίασμα που έβγαλαν. Ο Μ. έκλαιγε, το ίδιο και οι φίλοι του, νέα παιδιά όλοι, 20 με 22 ετών. Ο ένας αστυνομικός, ο πιο νέος, έδειχνε σαν να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Ο άλλος, μεγαλύτερος, γύρω στα 50, αν και έδειχνε πιο διαλεκτικός με τον Μ., εξακολουθούσε να του απευθύνεται στο θηλυκό. ''Έλα, κοπελιά'' του έλεγε, ''θα τα βρείτε με τους γονείς σου''. Η αστυνομία αποχώρησε, αλλά οι γονείς δεν μπήκαν στο διαμέρισμα, δεν τους ήθελε ο Μ. Η μάνα άρχισε να κλαίγεται στους αστυνομικούς, να τους ενημερώνει ότι είναι καλή δασκάλα και όλοι οι μαθητές της την αγαπάνε, αλλά δεν ξέρει πως το ίδιο της το παιδί δαιμονίστηκε και θέλει να γίνει αγόρι. Όταν έμειναν μόνοι τους, συνέχισαν να ουρλιάζουν έξω απ' την πόρτα. Η οποία πόρτα άνοιξε για μια στιγμή, ίσα - ίσα για να πεταχτεί έξω ένας από τους φίλους του Μ. που έπρεπε να πάει στη δουλειά του. Η μάνα του Μ. σε κατάσταση υστερίας, του έχωσε μια γροθιά και του έσπασε το σκελετό από τα γυαλιά του. Το παιδί λίγο μετά τηλεφώνησε του Μ.: ''Η μάνα σου είναι για δέσιμο, παραλίγο και θα με χτύπαγε άσχημα''. Κλάματα πίσω και κατάρες έξω απ' την πόρτα ενός διαμερίσματος στο κέντρο της Αθήνας. Οι βάρβαροι αφού τελείωσαν τη λεηλασία τους στις 9 το βράδυ - η όλη ιστορία ξεκίνησε στις 6 το απόγευμα - έφυγαν, αφήνοντας το παιδί τους σε κατάσταση σοκ. Ωραίοι γονείς, τεφαρίκια! Σήμερα δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση βρίσκεται ο Μ. Την ιστορία του μου την αφηγήθηκε ένας κοινός μας φίλος, που εργάζεται στην τηλεοπτική σειρά για το RISE TV. Για την ακρίβεια, ο φίλος αυτός ήταν ένας από τους τρεις που συντρόφευαν τον Μ. ενόσω οι πιο δικοί του άνθρωποι έβγαζαν πάνω του (ευτυχώς σε απόσταση) όλη τους την αμορφωσιά, το μίσος και το ρατσισμό.
Αυτή την ιστορία ας τη διαβάσουν όλοι όσοι αντιτίθενται στην ψήφιση του νομοσχεδίου για την ταυτότητα φύλου, φιλελέδες και φασίστες ως επί το πλείστον. Ο Μ. είναι ένα παιδί που μένει δίπλα μου και αν δεν μου έλεγε την ιστορία του ένας φίλος που την έζησε από κοντά, θα νόμιζα πως πρόκειται για σενάριο κακόγουστου ελληνικού μελό. Δυστυχώς δεν είναι σενάριο. Παιδιά σαν τον Μ., κορίτσια που θέλουν να προσδιορίζονται ως αγόρια ή το αντίστροφο, τρανς άτομα δηλαδή, ζουν ανάμεσα μας και δε ζητάνε καμία συμπόνια. Το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή ζητάνε, σε μια ζωή όπως τη ζουν αξιοπρεπώς όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Τόσο απλά, χωρίς ποιητικούρες. Ο κόσμος προχωράει, οι κοινωνικές δομές αλλάζουν και τα μυαλά δε μπορούν να μένουν κολλημένα στο πιο μαύρο και βασανιστικό, για μια μερίδα συνανθρώπων μας, παρελθόν. Πόσο μάλλον σε δεισιδαιμονίες...
* Στη φώτο του post, η τραγουδίστρια Cher με τον τρανς γιο της, Chaz Bono, που είχε γεννηθεί ως Chastify