κΑΤ' οίΚΟν

Σάββατο βράδυ, αλλά δεν σκοπεύω να βγω, ούτε να δω φίλους. Δεν μίλησα καν - σκέψου - με τους γείτονες μου, τον Γιώργο και τον Βαγγέλη, που βλεπόμαστε στάνταρ δυο - τρεις φορές μεσ' στη βδομάδα για φαγοπότια και κουβέντες. Έχω τη μάνα μου στο σπίτι για Σ/Κ, η οποία - ως γνωστόν - όποτε αλλάζει περιβάλλον, παίρνει τα πάνω της. Μαγείρεψα σουτζουκάκια με κίμινο, σκόρδο και σάλτσα ντομάτα, που τα κάνω τέλεια, της έβαλα κι έφαγε, μετά της έκανα την ινσουλίνη της και της έδωσα τα δύο βραδινά της χάπια. Λίγο δηλαδή έφαγε, αφού όσο περνάνε τα χρόνια τρώει όλο και λιγότερο. Στην αρχή με στενοχωρούσε αυτό, μα μετά σκεφτόμουν πως το προτιμώ χίλιες φορές απ' το να ήταν υπέρβαρη στην ηλικία της. Οι ανεμιστήρες δουλεύουν στο φουλ και οι γάτες τεντώνονται στα πατώματα. Κάνει πολύ ζέστη, η αλήθεια είναι. Μια απ' αυτές τις μέρες ο Γιώργος με τον Βαγγέλη και έναν Αιγύπτιο μάστορα, γαμπρό του Βαγγέλη, θα μου φτιάξουν το μπαλκόνι. Θα βάλουν δηλαδή δίχτυ για να μη φουντάρει καμιά γάτα απ' το δεύτερο όροφο. Ίσως γεμίσω και λίγο με πρασινάδα το χώρο μου, καμιά γαρδένια ή δυόσμο που μοσχοβολάνε, αν και δεν τό'χω καθόλου με τα φυτά και τα άνθη. Ότι φυτό μπει εδώ μέσα, μαραίνεται μέσα σε λίγα 24ωρα απ' την ανημπόρια ή, απλά, την απροθυμία μου να το περιποιηθώ. Η τηλεόραση πάλι τα σαββατόβραδα όλο μαλακίες παίζει, συνήθως τηλεγλέντια για να νομίζουν πως περνάνε καλά οι πικραμένοι του τόπου τούτου. Πριν από λίγο ο Δούσης στο open έκανε ξενάγηση στην Ταϊλάνδη κι άκουγα τη μάνα μου απ' τ' άλλο δωμάτιο να λέει πως εκεί όλα τα τρώνε, μέχρι και τους κροκόδειλους σουβλάκι τους κάνουν. 

Δουλεύω στο laptop, στήνω το playlist για την εκδήλωση της Δευτέρας στον πεζόδρομο της Κιάφας. Παρουσιάζουμε το βιβλίο «Τα διηγήματα του Εγκλεισμού» και η Κατερίνα με τον Γιώργο από τις εκδόσεις Άπαρσις μού ζήτησαν να αναλάβω χρέη DJ. Μια χαρά, τα ίδια που παίζω κάθε Τετάρτη στη «Μυροβόλο» θα παίξω κι εκεί. Το πολύ - πολύ να ρίξω μεσ' στην τσάντα, τη βαριά κι ασήκωτη, πέντε - έξι ακόμη CD, ξένα, rock ή pop. Διότι, OK, βιβλίο παρουσιάζουμε, δε γίνεται όμως να τη βγάλουμε με «Του μικρού βοριά» και το «Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα». Το θες κι ένα «La isla bonita», ένα «Dancing Queen» ή, έστω, ένα «Roadhouse Blues». Προβλέπεται να περάσει κόσμος και κοσμάκης είτε αγοράσει, είτε δεν αγοράσει το ογκώδες βιβλίο μας. Και λέω «μας», καθώς υπάρχει μέσα κι ένα δικό μου διήγημα, δημοσιευμένο σ' αυτό το blog πολλά χρόνια πίσω, που φυσικά το πέρασα ένα δεύτερο χέρι για την τωρινή έκδοση. Κατά σύμπτωση, ήταν ένα διήγημα που'χε αρέσει πάρα πολύ στον Λευτέρη Ξανθόπουλο. Αυτό είχε διαβάσει κι ήθελε από τότε να μου έβγαζε με δική του επιμέλεια τα διηγήματα μου στον Γαβριηλίδη. Δεν το κάναμε ποτέ. Δεν προλάβαμε. Τώρα πια «έφυγαν» και ο Γαβριηλίδης και ο Ξανθόπουλος. 

Πολύ με λύπησε ο θάνατος αυτού του ανθρώπου. Ότι έχω να πω για τον Λευτέρη, αδυνατώ να το κάνω τώρα που η τέφρα του αιωρείται ακόμη στον αέρα. Για φαντάσου! Πριν μία δεκαετία τον έβλεπα να κλαίει σα μωρό παιδί πάνω απ' τη σορό του Αντρέα Παγουλάτου στο κοιμητήριο του Περιστερίου. Η δική του εξόδιος τελετή ήταν πιο πολύ «επίσημη» παρά παρεΐστικη, όπως του Παγουλάτου. Επικήδειοι, παράγοντες του ελληνικού κινηματογράφου, λογοτέχνες κ.α. Κι εκείνος μεσ' στο φέρετρο με τη γνωστή εικόνα του άψυχου νεκρού παγωμένου ανθρώπινου κελύφους. Δεν ξέρω πότε θ' αξιωθώ να ξανακάνω ταινία έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, σίγουρα όμως θα την αφιερώσω στη μνήμη του Λευτέρη, αυτού του ψηλού τύπου με τα μακριά μαλλιά και τα γένια που με πίστεψε πολύ και μου στάθηκε σε όλες τις κινηματογραφικές, δημοσιογραφικές, μα και λογοτεχνικές μου απόπειρες. Θα ήθελα σύντομα να κάνω ένα νέο ντοκιμαντέρ, αλλά δεν εξαρτάται δυστυχώς από μένα. Σχεδόν 1.500 σενάρια κατατέθηκαν - λέει - στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα του ΥΠΠΟ για δημιουργία ταινιών μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης. Σφαγή κανονική! Και ποιος θα κάτσει να διαβάσει 1.500 σενάρια μέσα σε ένα μήνα που, υποτίθεται, βγαίνουν τα αποτελέσματα; Έχω την εντύπωση πως θα διαβάσουν απλά τίτλο project και όνομα σκηνοθέτη κι έτσι θα γίνει το πρώτο «ξεσκαρτάρισμα». Φέξε μου και γλίστρησα...Την Τρίτη βράδυ, αν μπορέσει ο Μανιάτης ν' αδειάσει απ' την εφημερίδα, είπαμε να πάμε παρέα να δούμε τον Πουλικάκο στο διαμέρισμα του στα Εξάρχεια. Δεν είμαι υπερβολικός, αλλά βγαίνεις πάντα κερδισμένος ύστερα από μία συνάντηση με τον Πουλικάκο. Κάποιες στιγμές πιάνει και την κιθάρα του και σου ξαναθυμίζει τι εστί rock and roll σε εποχές «εντεχνοποίησης των πάντων», όπως λέει ο ίδιος. Την επόμενη, Τετάρτη, έχει δρομολογηθεί τηλεοπτικό γύρισμα, για το οποίο θα με...σφάξει η οικοδέσποινα αν αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία. Ωραίο θα είναι, πιστεύω, το εν λόγω τηλεοπτικό αφιέρωμα, καθώς το τιμώμενο πρόσωπο είναι πραγματικά αξιαγάπητο. Εν αναμονή της Κυριακής, λοιπόν, που μάλλον θα κυλήσει κάπως σαν το σημερινό Σάββατο. Κατ' οίκον. 

caro diario

Η Αρλέτα συνεχίζει να βρίσκεται στην Εντατική του νοσοκομείου και να αναρρώνει. Εγώ δε θα πω να δίνει τη μάχη για τη ζωή, πρώτα απ' όλα γιατί δεν μου αρέσει να πετάω ιατρικά ανακοινωθέντα δεξιά κι αριστερά. Οι δικοί της άνθρωποι, που είναι μονίμως στο πλευρό της, κάνουν το καλύτερο γι' αυτήν. Οι υπόλοιποι, το μόνο που μας μένει είναι να ευχόμαστε ή και να προσευχόμαστε να βγει για μία ακόμη φορά νικήτρια απ' αυτή τη νέα περιπέτεια με την υγεία της. Προσωπικά, είμαι αισιόδοξος. Η Αρλέτα είναι γερό σκαρί, έχει αντέξει πολλά και θα τα καταφέρει. Μια προσευχή λοιπόν είναι αρκετή για την ώρα μαζί με τη σιωπή που απορρέει από σεβασμό προς τους οικείους της και κυρίως προς τη σοβαρότητα της κατάστασης της.

Μου τηλεφώνησε ο σκηνοθέτης - ποιητής και καλός φίλος Λευτέρης Ξανθόπουλος. Ο Συλιβός πρόκειται να επανεκδώσει από τον Μετρονόμο του την εξαντλημένη μνημειώδη ποιητική συλλογή του με τίτλο ''Αντίψυχα (περιπέτειες πλανόδιου σωματοφύλακα ονείρων)''. Ύστερα από πενήντα χρόνια! μου έλεγε κατενθουσιασμένος ο Ξανθόπουλος κι εγώ καταλάβαινα τη χαρά του, μια και τα ''Αντίψυχα'' κοσμούν από το 2003 τη βιβλιοθήκη μου από βιβλιόδετες φωτοτυπίες. Μακάρι να έχουμε σύντομα την επανέκδοση στα χέρια μας και να πάρω και μια ωραία μεγάλη συνέντευξη του δημιουργού είτε για τον Μετρονόμο, είτε για τούτο το blog.

Ο σκηνοθέτης - ποιητής Λευτέρης Ξανθόπουλος

Τελευταία τα Άσματα και Μιάσματα έχουν ενεργοποιηθεί αρκετά με αποκλειστικές συνεντεύξεις που δημοσιεύω. Η αρχή έγινε με τον Μανώλη Δεστούνη, ακολούθησαν η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, ο Σταύρος Ζαλμάς, ο Παντελής & ο Μιχάλης Καλογεράκης και πιο πρόσφατα ο Γιώργος Περρής. Μου κάνει εντύπωση που όταν οι μάνατζερ - να τους πω έτσι - απευθύνονται σε μένα, γνωρίζουν πως οι συνεντεύξεις των καλλιτεχνών ''τους'' πάνε για τα Άσματα και Μιάσματα και όχι για κάποιο άλλο μέσο. Αυτό πάλι δε σημαίνει πως διαθέτω το χρόνο μου σε όλους. Εργάζομαι άλλωστε στη LIFO και πιο περιστασιακά στο DownTown, άρα οι συνεντεύξεις που δημοσιεύονται στο blog μου είναι μόνο με ανθρώπους που εγώ θα ήθελα να γνωρίσω από κοντά και να συνομιλήσω δημόσια μαζί τους. Το λέω ενημερωτικά, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, εφόσον το inbox μου στο facebook τιγκάρει από μηνύματα για συνεντεύξεις με τον Α ή Β καλλιτέχνη. 

Η παράσταση Την λένε Εύα είναι υποψήφια από την Κουλτουρόσουπα Θεσσαλονίκης για μία από τις πέντε καλύτερες θεατρικές παραστάσεις της σαιζόν 2016 - 17. Μεγάλη μας τιμή να είμαστε συνυποψήφιοι με παραστάσεις - μεγαθήρια, εμείς, μια ταπεινή και εκ των ενόντων θεατρική παραγωγή. Η Εύα Κουμαριανού φυσικά τό'χει χαρεί περισσότερο απ' όλους μας, μια και όπου πηγαίνουμε, εισπράττει την αγάπη του κόσμου. Πριν λίγες εβδομάδες παίξαμε στην Πάτρα, στο θέατρο Λιθογραφείο, πάντα υπό την αιγίδα του φεστιβάλ Όψεις Πολιτισμού. Δεδομένου του ό,τι περνάμε σα να πηγαίνουμε 6ήμερη εκδρομή με το σχολείο κάθε φορά, ανυπομονούμε με την Εύα και τον Θρασύβουλο για την επόμενη αναχώρηση μας στην Καλαμάτα μεσ' στον Μάρτιο και στη Σάμο λίγο αργότερα. Κι έπεται συνέχεια! 

Η Εύα Κουμαριανού με τον συνθέτη Γιώργο Δίπλα και την ερμηνεύτρια Δώρα Πετρίδη αμέσως μετά το τέλος της πρώτης παράστασης του έργου Την λένε Εύα στο Λιθογραφείο της Πάτρας

Αυτές τις μέρες έχω και τη μάνα μου στο σπίτι. Χτύπησε το πόδι της έπειτα από μικρή πτώση. Ευτυχώς δεν υπέστη σπάσιμο, αλλά ράγισμα στο ένα δάχτυλο του ποδιού. Προμηθευτήκαμε και ''πι'' για να βαδίζει πιο άνετα μεσ' στο σπίτι, μα με χαρά βλέπω ότι δεν το χρειάζεται. Θέλει προσοχή ωστόσο και φροντίδα, όπως θέλουν όλοι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι - και τα μωρά, επίσης. Συνέρχεται κι από ένα βαρύ κρυολόγημα, ευτυχώς πάλι άνευ πυρετού. Και δώσ'του εγώ να της φτιάχνω όλη την ώρα ζεστά υγρά και ελαφριά γεύματα. Χαρά μου είναι, πόσο μάλλον όταν με τη μάνα μου μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε, που λένε. Τό'χω σίγουρο να πλακωθούμε άγρια όσο θα συγκατοικούμε, αλλά αυτό είναι που κρατά τη σχέση μας τόσα χρόνια αγαπησιάρικη κι ελεύθερη. Είναι πολύ διακριτικός άνθρωπος η μάνα μου. Έχει σκιστεί κυριολεκτικά για τα παιδιά της χωρίς να γίνει ούτε για μία στιγμή παρεμβατική ή ενοχλητική ή...σπαζαρχίδω. Τα ίδια και ο συχωρεμένος ο πατέρας μου, αν κι αυτός το έκανε από αδιαφορία και το γνωρίζουμε όλοι καλά αυτό. 

Ο γράφων στα γυρίσματα των κιν/φικών ''Ιερόσυλων'' της Μάρσας Μακρή (φώτο: Μπάμπης Γιαννικάκης)

Ένα περίεργο πράγμα: Μετά το θάνατο του πατέρα μου, ήρθαμε πιο κοντά και με τα ξαδέρφια μου, τα παιδιά του Παναγιώτη, του Άγγελου και της Ελένης. Τώρα, στα 40φεύγα μου, νιώθω οικογένεια μ' αυτά τα παιδιά, συνομήλικοι μου όλοι πάνω - κάτω. Ο Χρήστος, μάλιστα, με τη γυναίκα του τη Μιρέγια έχουν γίνει η αδυναμία της μάνας μου! Ισπανίδα η Μιρέγια, απ' τη χώρα των Βάσκων για την ακρίβεια, είναι βέρα μεσογειακή ροκ τύπισσα, ευγενής και γλυκύτατη. Τον ξάδερφο μου τον Χρήστο, by the way, τον κάλεσα να παίξει και ένα μικρό ρολάκι στους κινηματογραφικούς ''Ιερόσυλους'' της Μάρσας Μακρή, πράγμα που έκανε με μεγάλη προθυμία!

Οι ''Ιερόσυλοι'' αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο στάδιο του post production και τα vibes που έχουμε λάβει, είναι θετικότατα! Όποιος δει μάλιστα και το ανεπίσημο trailer, αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για μία σπάνια πραγματικά ελληνική ταινία με μια α λα David Lynch ατμόσφαιρα και ένα κλίμα παραδοξότητας και σουρεαλισμού - η δε Λουκία Μιχαλοπούλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο νομίζω έχει δώσει ρεσιτάλ ερμηνείας! Υπάρχουν κι άλλες θετικές εξελίξεις με την ταινία αυτή, μα που δε μου επιτρέπεται να ανακοινώσω επί της παρούσης. 

(συνεχίζεται)

ο-πατέρας-παντού

Σήμερα έγιναν τα εννιάμερα του πατέρα μου. Ήταν αδύνατο να παραστώ, καθώς τώρα συνέρχομαι από το ψυχολογικό βάρος των τελευταίων ημερών συν το άγχος των γραφειοκρατικών θεμάτων που προέκυψαν μοιραία. Ευτυχώς η μάνα μου που τη ''φοβόμουν'' είναι δυνατή γυναίκα. Στην κηδεία την έβγαλε με λαξοτανίλ που σύστησε και ο γιατρός της. Ήρθε όλο το σόι απ' τη μεριά του πατέρα μου, τα τέσσερα αδέρφια του, θείοι, θείες, ξαδέρφια που είχα να δω τουλάχιστον 25 χρόνια. Κάναμε αξιοπρεπέστατη κηδεία...μας είπαν όλοι, λες και στήσαμε κάποια εκδήλωση που στέφθηκε από επιτυχία. Ακόμη δε μπορώ να το χωνέψω. Πως έγινε αυτό; Πως πήγε τζάμπα ο άνθρωπος δίχως νά'χει πρόβλημα με την υγεία του; Έχω το κινητό του δίπλα μου αυτή την ώρα. Σε λίγο θα σβήσει από μπαταρία, αφού ο φορτιστής δε βρέθηκε. Από το δικό μου κινητό πάλι έσβησα το όνομα του. Προχθές ψάχνοντας κάτι, έπεσα πάνω στον αριθμό του και βούρκωσα. Το ίδιο και χθες στο πανηγύρι του Αγίου Φανουρίου στη Δραπετσώνα. Άφησα τη μάνα μου να προσκυνήσει και κάθισα σ' ένα λαϊκό καφενείο. Το βλέμμα μου συνάντησε το Lidl της Δραπετσώνας, απ' όπου συνήθιζε να ψωνίζει τα τελευταία χρόνια. Χωρίς να πρωτοτυπήσω θα πω ότι νόμισα πως θα τον δω να περιφέρεται ανάμεσα στους προσκυνητές με το καπελάκι του το τζόκεϊ και τις σακούλες στα χέρια. Έγινα κουρέλι. Δεν ξέρω πότε θα το ξεπεράσω εντελώς τέτοιο σοκ. Τόσο το ίδιο το γεγονός του θανάτου, όσο και εκείνο το τηλεφώνημα που μου είπαν ''Τα συλληπητήρια μας, είναι νεκρός''...Δεν είμαι σε θέση να γράψω κάτι άλλο. Θα παραθέσω μόνο ένα ποίημα του Λευτέρη Ξανθόπουλου που με είχε εντυπωσιάσει απ' όταν τό'χα πρωτοδιαβάσει. Λέγεται ''Ο πατέρας παντού'':

Άνοιξε το ντουλάπι της κουζίνας
και βγήκε από μέσα ο πατέρας
κρατούσε δίχτυ με ψώνια
πατάτες μακαρόνια μοσχαρίσιο κιμά
τυριά από τον Ζαφόλια 50 δράμια καφέ˙
σας έφερα να φάτε είπε
ακούμπησε το δίχτυ στο τραπέζι και βγήκε.
Έπειτα ήρθε η μυρωδιά του καπνού από το μπάνιο
από το χολ απ’ το υπνοδωμάτιο από το σαλόνι
απ’ το φωταγωγό από τον κήπο.

η-αφίσα-της-ταινίας-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-και-η-επικείμενη-πρεμιέρα-της

Η αφίσα της μικρού μήκους ταινίας ''Γράμματα στη Γερμανία'' είναι έτοιμη εδώ και μερικές μέρες. Ο Απόλλων έκανε καλή δουλειά, αξιοποιώντας δύο διαφορετικά stills από τη σκηνή του τέλους με τον ίδιο και τον Μανώλη Δεστούνη, τον κινηματογραφικό πατέρα του, να εξαϋλώνονται στο βαλς του κοινού τους θανάτου. Φυσικά, στην αφίσα μπήκε κι η LIFO, ο μέγας χορηγός επικοινωνίας μας, καθώς και το όνομα του φωτογράφου μας στο Λουξεμβούργο, Βύρωνα Γκουλάκη. Τα vibes είναι πολύ θετικά απ' όσους μέχρι στιγμής έχουν δει την ταινία. Προ ημερών δέχτηκα ένα inbox στο facebook από έναν άνθρωπο - παράγοντα του σινεμά που συμπαθώ ιδιαιτέρως, παρ' ότι με τους ''παράγοντες'', ειδικά του σινεμά στην Ελλάδα, δεν είχα ποτέ και τις καλύτερες σχέσεις. Εντάξει, ας μην υπερβάλλω, παράπονο δεν έχω κανένα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, ωστόσο. Προτίμησα η ταινία να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ''Νύχτες Πρεμιέρας'' και όχι στη Δράμα. Αφενός με τις ''Νύχτες Πρεμιέρας'' με συνδέει συναισθηματικά η καλή πορεία της προηγούμενης ταινίας μου, του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, αφετέρου δεν θα ήθελα με τίποτα να πάω πάλι στη Δράμα και να πέσω πάνω στις ίδιες και τις ίδιες φάτσες, που βλέπω από το 1995...Να το πω αλλιώς, δεν είναι και ό,τι καλύτερο να κρίνει τη δουλειά ενός νέου ανθρώπου - και δε μιλάω για μένα αυτή τη στιγμή - ο 70άρης και ο 80άρης. Για φεστιβάλ νεότητας μιλάμε, όχι για μάζωξη δεινόσαυρων που ενδεχομένως να έχουν μείνει κολλημένοι στο σινεμά των 70s - 80s. Έτσι είναι και λυπάμαι πραγματικά που το γράφω και, τέλος πάντων, ο καθένας θέλει να προβάλλει τη δουλειά του όσο μπορεί καλύτερα, μιλώντας για κινηματογράφο, δηλαδή το ακριβότερο καλλιτεχνικό...σπορ διεθνώς. Θα εξαιρούσα τον σκηνοθέτη - ποιητή Λευτέρη Ξανθόπουλο, αλλά αυτός είναι ακριβώς ποιητής, λογοτέχνης, αφουγκράζεται τη νεότητα και σιχαίνεται να κουνάει το δάχτυλο δασκαλίστικα σε άλλους ανθρώπους - τον ξέρω καλά, εξ ου και το πιστεύω τώρα αυτό που λέω. Παρεμπιπτόντως ακύρωσα τη συμμετοχή της ταινίας σε κάποια φεστιβάλ του εξωτερικού, όπως στην Κύπρο, στη Γαλλία και στην Τουρκία. Για την ακρίβεια, ακύρωσα την υποψηφιότητα της, μια και τα αποτελέσματα για τα εν λόγω τρία φεστιβάλ θα ανακοινώνονταν μεσ' στον Σεπτέμβρη. Θεωρώ πως δεν πρέπει να βιαζόμαστε. Η πορεία της ταινίας στην Ελλάδα, στις ''Νύχτες Πρεμιέρας'', θα δείξει πολλά και μετά θά'χω όλο το χρόνο να τη στείλω παντού. Χαίρομαι απίστευτα, πάντως, που εν μέσω της γαμημένης κρίσης, η οποία ολοένα και βαθαίνει και μας παρασέρνει όλους, εγώ έχω έτοιμη μια καινούργια ταινία. Ανυπομονώ για μια ακόμη φορά για τη θέαση της στη σκοτεινή αίθουσα μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους, για το χειροκρότημα που θα δικαιώσει όλους όσοι δούλεψαν για να τη φτιάξουν. Οι παραγωγοί μου από τώρα ετοιμάζουν τις προσκλήσεις: Θα μας τιμήσουν, λέει, ακαδημαϊκοί, ηθοποιοί, εικαστικοί - έχουν δικό τους μεγάλο κύκλο αυτοί, εκεί που εγώ τους είπα το περίφημο ''Θα σας πήξω στους μουσικούς''! Μακάρι να τα καταφέρει να έρθει η Λένα Πλάτωνος, που έχει τιμήσει όλες τις πρεμιέρες μου στο παρελθόν, παρά τη δύσκολη μετακίνηση της. Το ίδιο και η αγαπημένη μου Μαρίζα Κωχ. Δεν πρόκειται να καλέσω προσωπικά κανένα μουσικό της νεότερης γενιάς. Τους είδα και στη Γώγου! ''Θα έρθουμε, θα έρθουμε'' και ούτε πάτησαν! Και, εν τω μεταξύ, εξακολουθούν να μου στέλνουν τους δίσκους τους κι εγώ να γράφω. Δε βαριέσαι...Ποιος μπορεί να ξέρει σε τι mood και σε τι φάση βρίσκεται ο καθένας. Μήπως εγώ πηγαίνω όπου με καλούν; Σπάνια πλέον. Κατά τα άλλα, οι παραγωγοί θέλουν να τυπώσουμε το εξωφρενικό νούμερο των χιλίων αφισών, να γεμίσουν τα Εξάρχεια, το Γκάζι, η Κυψέλη και το Κολωνάκι με τα ''Γράμματα στη Γερμανία''! Πραγματικά εξωφρενικό, αν υποτεθεί πως σε κάθε προηγούμενη ταινία μου τα λεφτά έφταναν με το ζόρι για είκοσι, μάξιμουμ τριάντα αφίσες, μεγάλες και μικρότερες. Τι να πω επ' αυτού; Ας βγάλουν και τρεις χιλιάδες αφίσες! Άλλωστε η πρώτη προβολή θά'ναι φεστιβαλική και όχι εμπορική με το αιώνιο ζητούμενο: Η ταινία να αρέσει στον κόσμο, να του ''μιλήσει'' και να τον συγκινήσει! Τώρα, το γεγονός ό,τι την έχω δει πάνω από τριάντα φορές και πάντα με ικανοποιεί να τη βλέπω, να το εκλάβω ως βαυκαλισμό ή κάτι άλλο; Μπα, βαυκαλισμός δεν είναι σίγουρα, αφού κάθε ταινία μου πρέπει πρωτίστως να αρέσει σε μένα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις μονταζιακές αδυναμίες της και φροντίζοντας να τις διορθώσω πριν την τελική πρώτη κόπια. Ζω για την πρεμιέρα στα μέσα προς τέλη του επόμενου μήνα. Αυτό μόνο!

photo-review-από-τα-ελληνικά-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-μέσω-Λουξεμβούργου

Το περασμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο στο Λουξεμβούργο ήταν μαγευτικό, παρά την εύλογη κούραση του 16ωρου γυρίσματος συν άλλο ένα 10ωρο που φάγαμε στο ρεπεράζ την πρώτη μέρα. Όλα πήγαν πρίμα και σ'αυτό βοήθησαν οι καταπληκτικοί Έλληνες της Ελληνικής Κινηματογραφικής Λέσχης Λουξεμβούργου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, με το που άνοιξα το κινητό μου, βρήκα ευχετήριο μήνυμα του φίλου μου, σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλου. Επειδή τον θεωρώ γουρλή (ήταν ο πρώτος που το 2005 μου είχε ευχηθεί ''όλα να πάνε καλά'' με το ντοκιμαντέρ ''Ζωντανοί στο Κύτταρο-Σκηνές Ροκ'' και, πράγματι, πήγαν καλά), του αφιερώνω το post τούτο μαζί με τις υπέροχες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Βύρωνα Γκουλάκη, Αντιπροέδρου της Ελληνικής Κινηματογραφικής Λέσχης Λουξεμβούργου. Η ταινία ''Γράμματα στη Γερμανία'' αυτές τις μέρες μοντάρεται και θα είναι έτοιμη μέχρι την επόμενη εβδομάδα, προκειμένου να κατατεθεί στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας της Αθήνας. Από Δευτέρα θα ''φορτωθούν'' πάνω στην εικόνα και οι αισθαντικές jazzy μουσικές της Ελένης Καραΐνδρου. Καλή μας επιτυχία!

οι-12-ένορκοι-και-7-ποιητικές-συλλογές-στο-προσκλητήριο-του-lifo.gr

Για τη θεατρική παράσταση ''12 Ένορκοι'' του Reginald Rose σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη που παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Αλκμήνη:  

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/54362

Για 7 ποιητικές συλλογές που ξεχώρισαν κατ' εμέ μέσα στο 2014:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/54292

του-σαββάτου-3-1-15

Τηλεφωνώ του φίλου συνθέτη που παίζει απόψε κάπου και του λέω να μη με παρεξηγήσει που δεν θα πάω, καθ'ότι μπατίρης αυτόν τον καιρό. Είμαι σίγουρος πως κατάλαβε, αφού κι εκείνος δεν είναι ένας χρόνος που μου τηλεφώνησε έντρομος για το πώς θα πληρώσει το ακριβό ενοίκιο του. Αυτά έχει η ζωή στην Ελλάδα του 2015 πια! Χθες πάλι μου τηλεφώνησε η Λένα, λέγοντας μου πως μέσα σ'αυτή τη χρονιά πρέπει να ξεκινήσουμε τη βιογραφία της. Αργότερα θα την κάνουμε και ταινία, νά'μαστε καλά. Το θέλουμε πολύ και οι δύο, χρόνια το συζητάμε άλλωστε και το καλό εν προκειμένω είναι πως η Λένα θυμάται τα πάντα από την παιδική της ηλικία με τρομερές λεπτομέρειες! Από τώρα θα αρχίσουμε να αναζητάμε εκδοτικό οίκο, αν και σκέφτομαι να ''κάψω'' μία δική μου πρόταση για τούτο το εγχείρημα. Εννοώ πως η βιογραφία της Λένας μπορεί να είναι το βιβλίο που μου έταξε πως θα επιμεληθεί ο καλός φίλος Λευτέρης Ξανθόπουλος στον Γαβριηλίδη. Ο Λευτέρης ήθελε το πρώτο μου βιβλίο να περιέχει ιστορίες μέσα απ' αυτό εδώ το blog, εγώ πάλι αντιπρότεινα να περιέχει δέκα από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω πάρει όλα αυτά τα χρόνια, μα τελικά βλέπω να βγαίνει ως η βιογραφία της Λένας Πλάτωνος άμα φυσικά το βρουν ενδιαφέρον, τόσο ο εκδότης, όσο και ο Λευτέρης. Τα δύο δεινά που πέρασα κατά τη διάρκεια της Πρωτοχρονιάς βαίνουν καλώς, άρα παύουν να είναι δεινά - ευτυχώς: το ένα αποκαταστάθηκε πλήρως, το άλλο μπαίνει σιγά-σιγά σε σωστό δρόμο. Κι έτσι είμαι κι εγώ πιο ήρεμος, αποκτώ συναισθηματικά δεκανίκια για να τη βγάλω μέσα σε όλες τις υπάρχουσες δυσκολίες. 

Μιλάω με τη Λίνα στη Θεσσαλονίκη, την έχω πεθυμήσει πολύ κι αυτήν και τους γονείς της. Θα ήθελα με την πρώτη ευκαιρία να τους επισκεφτώ - η οικογενειακή θαλπωρή που εκπέμπουν οι άνθρωποι αυτοί είναι απίστευτη. Να ανάψουμε το τζάκι, να ψήσουμε μεζέδες και μετά να κατέβω κάτω στο σπίτι της Λίνας να ρίξω έναν ύπνο για δυο ολόκληρες μέρες, ακούγοντας τις πάντα ψαγμένες μουσικές επιλογές της. Θέλω να τη δω πιο πολύ κι απ' τον κολλητό μου τον Παντελή. Αυτός ούτως ή άλλως θα κατέβει Αθήνα για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον φιλοξενήσω. Συζητιέται η υποψηφιότητα του Παντελή στο ψηφοδέλτιο του κόμματος για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές και εγώ ξέρω καλά πως μόνο για την πολιτική θα παρατούσε οριστικά το τραγούδι. Αυτό δήλωσε και στη συνέντευξη του στη Λιάνα Μαλανδρενιώτη στην αυριανή ''Εποχή'' με αφορμή τον ''Ιερό Πόνο'' της Πλάτωνος και του Χρονά. Τον καταλαβαίνω! Όταν έχει τραγουδήσει τους μεγαλύτερους συνθέτες σε α΄εκτέλεση, τι άλλο πλέον να διεκδικήσει σαν αυθεντικός καλλιτέχνης που τον νοιάζει η τέχνη και όχι το νά'ναι στην επικαιρότητα; Καθαρίζει μια και καλή με την υστεροφημία, που λέει ο λόγος, και ασχολείται ενεργά με τα κοινά και τα κινήματα.

Η αλληλογραφία με τον Αμερικανό Josh Cheon συνεχίζεται. Σύντομα θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ το ''Γκάλοπ'' της Πλάτωνος σε περιορισμένο αριθμό συλλεκτικών βινυλίων. Δεν του έκανε του Josh το εξώφυλλο από την ελληνική επανέκδοση σε CD, οπότε έπρεπε να σκαναριστεί το βινύλιο. Μου έδωσε ένα η Λένα - το μοναδικό που είχε κρατήσει από το μακρινό 1985 -, σκαναρίστηκε, αποθηκεύτηκε σε υψηλή ανάλυση και στάλθηκε στον Αμερικανό. Τα τελευταία χρόνια, βλέπεις, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από μικρά labels του εξωτερικού για να εκδοθούν στις χώρες τους διαμάντια της ελληνικής αντεργκράουντ ηλεκτρονικής σκηνής. Το ''Γκάλοπ'' με το α λα Pet Shop Boys εξώφυλλο είναι σίγουρα ένα απ' αυτά! Ξαναβγήκα κι από το facebook, μάλλον οριστικά αυτή τη φορά. Δεν πήγαινε άλλο με τα ξενύχτια και το να παρακολουθείς όλη την ώρα τι μαλακία θα γράψει ο καθένας ανά πάσα στιγμή - μαζί κι εγώ φυσικά. Έρχονται κι εκλογές, συνεπώς προβλέπεται ένας χαμός. Επιπλέον για μας που κάνουμε μία συγκεκριμένη δουλειά, τα όρια μεταξύ μουσικοκριτικού και καλλιτέχνη καταργούνται. Διαβάζει ο άλλος τι τού'χεις γράψει, σου αραδιάζει μήνυμα στο inbox και αναπτύσσεται ένας διάλογος που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει. Κι αυτό είναι το λιγότερο. Εγώ που είμαι επιρρεπής στους καυγάδες και το καλλιτεχνικό κατινάζ, μπούχτισα, είδα κι απόειδα και τό'κλεισα το ρημάδι και βρήκα την ηρεμία μου. Αν επιστρέψω, πάντως, θα το κάνω με άλλο όνομα και το πολύ-πολύ να ενεργοποιήσω τις σελίδες του ντοκιμαντέρ για τη Γώγου και της αρθρογραφίας μου στη LIFO. Σε καμία περίπτωση, όμως, τον προσωπικό μου λογαριασμό. Έτσι θα γλιτώσω κι από ορισμένους αχώνευτους που πολύ θα ήθελαν να με σβήσουν από ''φίλο'' τους - εγώ να δεις -, μα δεν το κάναμε για λόγους επαγγελματικής διαστροφής τόσον καιρό. Κατά τα άλλα, η ίωση της εποχής παλεύεται με σούπες και ντεπόν, γιαούρτια αγελαδίτσα που το πρωί μου δημιουργούν ξινίλες στο στομάχι, πολλά λαχανικά και, πάνω απ' όλα, καλή και ζεστή παρέα. Για να δω αύριο ποιος θα είναι ο πρώτος καλεσμένος μου στην πρώτη αντιστοίχως εκπομπή του 2015 στο ιντερνετικό Μετα-Δεύτερο! 

πρασκευή-17/5-η-εκδήλωση-για-τη-γώγου-στο-σινεμά-ίλιον

Όλα είναι έτοιμα για τη μεθαυριανή εκδήλωση αφιερωμένη στην Κατερίνα Γώγου στο σινεμά ΙΛΙΟΝ της Πατησίων. Η ταινία θα παιχτεί από dvd με τους αγγλικούς υπότιτλους, μια και δεν υπάρχει υποδομή για προβολή της Digital BETA. Δεν έχω καμία ανησυχία για το αποτέλεσμα, αφού και στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ της Θεσσαλονίκης οι τελευταίες προβολές έγιναν από dvd. Το ενδιαφέρον από τον κόσμο είναι αυξημένο και το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο δέχεται τηλεφωνήματα από ανθρώπους που ρωτάνε λεπτομέρειες. Χαίρομαι που δεν θα υπάρχει εισιτήριο και που η εκδήλωση - προβολή θά'ναι ανοιχτή για όλους. Άλλωστε από αρχές Ιουνίου θα ξεκινήσω ένα...mini tour με την ταινία σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια σε ολόκληρη την Ελλάδα που μου την είχαν ζητήσει εδώ και αρκετούς μήνες. Τις προσεχείς εβδομάδες θα έχω να ανακοινώσω και κάτι ευχάριστο σε σχέση με την πορεία του ντοκιμαντέρ στο εξωτερικό. Αυτή την Παρασκευή, για την ώρα, σας περιμένω όλους στο ΙΛΙΟΝ να το δείτε ή και να το ξαναδείτε, ν' ακούσετε ακόμη τις εισηγήσεις των Λευτέρη Ξανθόπουλου - George Le Nonce και ν' απολαύσουμε όλοι μαζί μελοποιημένη Κατερίνα Γώγου! Πόσο ανάγκη, πραγματικά, έχουν οι καιροί μας αυτή τη γυναίκα...

ακυρώθηκε-καλλιτεχνική-εκδήλωση-μνήμης-λόγω-φασιστικών-απειλών

Η Ευάννα Βενάρδου, γνωστή δημοσιογράφος του καλλιτεχνικού - κινηματογραφικού ρεπορτάζ και εγγονή του Αλέκου Ξένου, του συνθέτη της Αντίστασης, καταγγέλλει ότι η εκδήλωση στη μνήμη του παππού της, η οποία είχε δρομολογηθεί από τον Δήμο Πεύκης για τις 9 Νοεμβρίου, ακυρώνεται. Αιτία είναι οι φασιστικές απειλές που δέχτηκε η δημοτική αρχή από τους μελανοχιτώνες της Χρυσής Αυγής για να μη γίνει εκδήλωση τιμής σ' έναν σημαντικό καλλιτέχνη της Εθνικής Αντίστασης! Μετά το Corpus Christi και τους κίναιδους, ακολουθούν λοιπόν οι κουμμουνιστές και τα φλώρια οι καλλιτέχνες! Ποιος έχει σειρά; 

Ευχαριστώ τον σκηνοθέτη - ποιητή Λευτέρη Ξανθόπουλο για το παρακάτω κείμενο που μας γνωρίζει τον μουσουργό Αλέκο Ξένο:

Ο Αλέκος Ξένος (1912 - 1995) ανήκει σε μια παλαιότερη εποχή, τότε που οι άνθρωποι είχαν την δύναμη, την αντοχή και την σοφία των μυθικών κενταύρων. Με μουσικά του εφόδια τα πλούσια παραδοσιακά ακούσματα της ιδιαίτερης πατρίδας του Ζακύνθου, έρχεται στην Αθήνα το 1930, σπουδάζει μουσική στο Ωδείο Αθηνών και μέχρι τον θάνατό του γράφει περισσότερα από 120 συμφωνικά έργα, με πιο αντιπροσωπευτικά του τα εξής: Συμφωνία αρ.1 - της Αντίστασης (1945), Ο Διγενής δεν πέθανε (1952), Σπάρτακος (1963), Κύπρος – Ελλάδα μας (1964) και πολλά ακόμα. Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής, μαζί με την γυναίκα του ηθοποιό Άννα, παίρνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση, περιοδεύοντας τα χωριά της ελεύθερης Ελλάδας μαζί με τον “Θίασο του βουνού” του Βασίλη Ρώτα, δίδοντας παραστάσεις, οργανώνοντας χορωδίες και γράφοντας τραγούδια που τραγουδήθηκαν από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, με αντιπροσωπευτικότερο το τραγούδι του Άρη ή του Μικρού Χωριού. Το μεγαλύτερο μέρος της συμφωνικής μουσικής του Ξένου, που τον Μάιο του 2012 συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του, παραμένει ανέκδοτο και μόλις τώρα, μια νέα γενιά Ελλήνων μουσουργών και ερευνητών μουσικής, με σύγχρονα επιστημονικά εφόδια ανακαλύπτει τον συνθέτη Αλέκο Ξένο και συστηματικά ανασύρει τον πλούτο, την ευγένεια και την ποιητική της μουσικής του και τα φέρνει επιτέλους στο προσκήνιο.

η-κριτική-των-φίλων

Επειδή η γνώμη των φίλων και των ''άμεσα εμπλεκόμενων'' σε μία ταινία μετράει πολύ:

Ε-ξαι-ρε-τι-κό, μπράβο Αντώνη. Συνομιλείς με την Γώγου με απόλυτο σεβασμό και δεν κάνεις αγιογραφία. Την ανασταίνεις. Από κοντά, έχω πολλά να πω, Λευτέρης

Λευτέρης Ξανθόπουλος, σκηνοθέτης - ποιητής

Εύγε

Ανδρέας Θωμόπουλος, σκηνοθέτης - τραγουδοποιός

Δεν ξέρω αν κατάλαβες τη συγκίνηση μου από τη ματιά σου στη Γώγου και την εποχή της. Με τόσο διαφορετικά βιώματα, νιώθω συγγενής στην αισθητική και τη γενικότερη θέση σου στα πράγματα...Όποτε μπορείς, τα λέμε

Γιώργος Τσάμπρας, δημοσιογράφος - παραγωγός ραδιοφώνου

Πρώτη φορά μου συνέβη μ' αυτή την ταινία ν' ακούω ποίηση και να μην κλείνω τα μάτια για να μη χάσω τις εικόνες...

Δήμητρα Χατούπη, ηθοποιός

οι-γάτες-εδώ-&-οι-γάτες-αλλού-του-λευτέρη-ξανθόπουλου

Ο ταξιτζής που με μεταφέρει από τα Ιλίσια στο Παγκράτι - πέντε λεπτά δρόμος - δεν είναι Έλληνας. Το καταλαβαίνω από τα προκλητικά σπαστά ελληνικά του, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Ακούει ΕΡΑ 3, Τρίτο Πρόγραμμα δηλαδή, όπως αναγράφεται στο ψηφιακό καντράν του ραδιοφώνου του. Μία πολύ επιβλητική όπερα αγνώστων στοιχείων. Δες τι έφτιαξαν οι Ρώσοι, μου λέει όλο θαυμασμό, δίνοντας μου έτσι πληροφορίες για την εθνική καταγωγή του ακροάματος. Ρώσος είσαι; τον ρωτάω. Όχι, απ' τα Τίρανα είμαι, απαντάει. Παίρνω θάρρος απ' τη σύντομη κουβέντα και ρίχνω μια ματιά στην κασετίνα με τις Συμφωνίες του Beethoven, τέσσερα cd, που τα έδωσε όλα μαζί η Ημερησία του Σαββάτου. Για δες τι κάνει η κρίση, σκέφτομαι, πριν ένα χρόνο θα μας είχαν ένα cd κάθε εβδομάδα ώσπου να συμπληρωθεί η κασετίνα! Ο ταξιτζής συνεχίζει δικαίως τη φιλορωσική του προπαγάνδα: Αυτή είναι μουσική να σηκωθούν τα κόκαλα των πεθαμένων απ' το χώμα! Χαμογελάω, τύφλα νά'χει ο Θεοδωράκης! Η παραγωγός του Τρίτου μας ενημερώνει πως ήταν ζωντανή μετάδοση από την Όπερα Metropolitan της Νέας Υόρκης - αδύνατο να συγκρατήσω τον τίτλο του έργου και το όνομα του συνθέτη, πολύ δε περισσότερο τα ονόματα των ερμηνευτών. Για δες τι ομορφιά βγαίνει απ' το νεοϋρκέζικο Metropolitan, εκεί που από το δικό μας, το ιδιωτικό νοσοκομείο του Φαλήρου, μόνο ιστορίες θανάτου και θλίψης έχω να θυμάμαι. Γυρίζω σπίτι, ψάχνω στο διαδίκτυο και πληροφορούμαι πως η όπερα που άκουγα στο ταξί ήταν η Χοβάνστσινα του Μόντεστ Μουσόργκσκι. Βάζω κι ακούω μια κι έξω την 3η του Beethoven, την Eroica, με τη Φιλαρμονική της Βιέννης. Ένα δυσοίωνο συναίσθημα με περιτριγυρίζει, περιέχοντας τα κόκαλα των πεθαμένων που ανέφερε ο φιλόμουσος Αλβανός ταξιτζής. Φοβάμαι να βγω στην αυλή μεσ' στο σκοτάδι μην πατήσω το άψυχο σώμα ακόμη ενός γατιού.

Γιατί σαν ξημερώσει ξέρω πως η μικρή η θηλυκιά, αυτή με το γκρίζο, το ποντικί χρώμα, θα κείτεται νεκρή και θα τη βρω και θα την οδηγήσω στον σκουπιδοτενεκέ πάλι με κλάματα. Όχι από δηλητήριο κακούργων τούτη τη φορά, αλλά από την πληγή στην ουρά της που κακοφόρμισε. Την έσκισαν κυριολεκτικά οι αρσενικοί της γειτονιάς την περασμένη εβδομάδα, την πλήγιασαν με μανία και τώρα δεν επιδέχεται θεραπεία, μια και δεν είναι καθόλου κοινωνική. Αν γλιτώσει, καλώς, δεν το βλέπω πάντως...Άσε που ο μέγας Beethoven με προετοιμάζει για το μοιραίο, καμία σχέση με την επαναστατικότητα του Μουσόργκσκι και τα κατορθώματα των ηρώων του στην τσαρική Ρωσία! Απ' την άλλη, θυμάμαι αυτό που μού'χε πει ο Μιχάλης Τρανουδάκης τις προάλλες: Μη στενοχωριέσαι, οι γάτες είναι ζώα αναλώσιμα! Άκου αναλώσιμα, χαρτο-tape είναι, σαν κι αυτό που χρησιμοποιούμε στο σινεμά; Απ' το να τρέχεις βέβαια για κάναν δικό σου άνθρωπο, καλύτερα να τρέχεις για τις γάτες, οι οποίες ούτως ή άλλως αναπαράγονται αφειδώς και δεν πρόκειται να εκλείψουν. Μοιραία ανατρέχω στη συλλογή διηγημάτων του Λευτέρη Ξανθόπουλου Γάτες αλλού (εκδόσεις Γαβριηλίδης). 

 

Είναι τρελός αυτός ο Ξανθόπουλος, γι' αυτό και τον πάω! Η σουρεαλιστική ιστορία του με τίτλο Η Σύσκεψη, που τη διαβάζαμε ένα βράδυ με τον Παντελή Θεοχαρίδη και πολύ γελάσαμε, σίγουρα θα έκανε ευτυχισμένους τον Νταλί, τον Μπουκόφσκι και τον κοινό μας φίλο τον Παγουλάτο! Περιγράφει μια μέρα από τη ζωή ενός γιάπη, όχι σαν όλες τις άλλες, αφού την ώρα που παίρνει το πρωινό μπάνιο του συνειδητοποιεί πως χωρίς καμία αιτία και κανέναν πόνο αποκολλήθηκε ένα κομμάτι από το...καυλί του. Κι ενώ τρελαίνεται, θέλει να συμβουλευθεί γιατρό και φίλους, δίχως να ξέρει πως να περιγράψει την παράδοξη αυτή κατάσταση, θυμάται πως δεν μπορεί για κανένα λόγο να λείψει από τη σύσκεψη στελεχών της εταιρείας του. Παίρνει, λοιπόν, το κομμάτι του γεννητικού μορίου του, το κλείνει μέσα σε μια θήκη γυαλιών Porche Carrera και το βάζει στο...ψυγείο, μονολογώντας τα εξής: Μπορεί να περιμένει ακόμα λίγο το καυλί μου, θα αντιμετωπίσω την περίπτωση του αργότερα...Μεσ' στο βιβλίο του Ξανθόπουλου υπάρχουν κι άλλες, πολλές ιστορίες, όχι απαραιτήτως χιουμοριστικές, καθώς και ποιήματα Κινέζων ποιητών που δε γεννήθηκαν ποτέ και φυσικά δε θα πεθάνουν και ποτέ! Ωστόσο, αυτές που εγώ χαίρομαι να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω είναι η Σύσκεψη, το Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και ο Άγιος Φανούριος, δηλαδή οι πιο αστείες, οι πιο αναρχικές και ως εκ τούτου οι πιο πνευματώδεις! Σίγουρα θα αναρτήσω το Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή τον Άγιο Φανούριο για να τις διαβάσουν κι άλλοι, μια και αφενός ήδη αποκάλυψα το περιεχόμενο της Σύσκεψης και αφετέρου ήμουν απ' τους πρώτους που προδημοσίευσα εδώ μέσα μιαν άλλη ιστορία απ' το βιβλίο, τη Στάση σκαλάκια. Οι Γάτες αλλού και άλλες ιστορίες - εικοσιπέντε για την ακρίβεια - του Λευτέρη Ξανθόπουλου κοστίζουν 12 ευρώ και πραγματικά σε ταξιδεύουν σαν το μαγικό χαλί του παραμυθιού, σε πτήση λοξή ενίοτε, προσφέροντας θαλπωρή, παρηγοριά και περιπέτεια. Μία απόλαυση!

* τα σχέδια του post είναι της Εύας Στεφανή από την έκδοση του βιβλίου 

απόψε-στην-ετ-1-το-"παρασκήνιο"-που-σκηνοθέτησε-ο-λευτέρης-ξανθόπουλος

Σήμερα στις 22.00 το βράδυ θα προβληθεί από την ΕΤ-1 το επεισόδιο της εκπομπής Παρασκήνιο που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Ξανθόπουλος με τίτλο Οι συλλέκτες. Συμμετέχει και ο γράφων. Μπορείτε να δείτε το trailer του επεισοδίου επισυναπτόμενο με το post.  

από-τα-χρώματα-και-τραγούδια-του-έρωτα-της-τατιάνας-ζωγράφου-στο-ίδρυμα-μιχάλης-κακογιάννης

Πέρασα πολύ καλά χθες βράδυ στη συναυλία της Τατιάνας Ζωγράφου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με τα τραγούδια από την τελευταία εργασία της (Μ' έναν τρόπο μυστικό, εκδόσεις Καλειδοσκόπιο). Ίσως ήταν που είχε τα γενέθλια του ο φίλος σκηνοθέτης Λευτέρης Ξανθόπουλος και πήγαμε παρέα (τσεκαρισμένο πλέον, οι καλύτεροι φίλοι μου ανήκουν στον αστερισμό του Υδροχόου!), ίσως πάλι ήταν το ότι έψαχνα μια αφορμή για ν' ακούσω ποιοτικά και αμιγώς ελληνικά τραγούδια σε μία ιδιαίτερα μίζερη περίοδο για τη χώρα που ζούμε...Μπαίνοντας στο κατάμεστο από κόσμο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης το πρώτο πράγμα που είδα στο video wall ήταν η ζωγραφική του Χρήστου Κεχαγιόγλου από το εξώφυλλο του έργου της Ζωγράφου. 

Τη συναυλία άνοιξε στις 9 ακριβώς η δημιουργός με τα Δύο γκαρσόνια, το κομμάτι της σε ποίηση Γιώργου Χρονά που στο cd ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Ακολούθησαν ακόμη δύο τραγούδια με την ίδια τη Ζωγράφου σε ποίηση Μαργαρίτας Μπακοπούλου και Ιουλίτας Ηλιοπούλου, 

ενώ αμέσως μετά ο Τάσος Αποστόλου ανέλαβε να αντικαταστήσει και την Δάφνη Πανουργιά, που μία ίωση την κράτησε εκτός συναυλίας, σε ένα τραγούδι χατζιδακικού ύφους του Γιώργου Κουρουπού. 

Σωστή σκέψη να εναλλάσσονται επί σκηνής οι ερμηνευτές του τελευταίου έργου της Ζωγράφου κι έτσι, τον Αποστόλου και τη συνθέτρια διαδέχτηκε η Σοφία Παπάζογλου στο λαϊκότροπο Για πάντα σε στίχους του Κώστα Καρτελιά. Τό'χω ξαναπεί εδώ μέσα, θεωρώ την Παπάζογλου με τα μοναδικά σμυρναίικα γυρίσματα στη φωνή της ως την καλύτερη ίσως Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια!

Με εντυπωσίασε πολύ και η Ειρήνη Δερέμπεη, την οποία γνώριζα εδώ και μία δεκαετία από τη δισκογραφία, πρώτη φορά την έβλεπα όμως live. Και με εντυπωσίασε απ' όλες τις απόψεις, σαν παρουσία, σαν μουσικός και σαν ερμηνεύτρια! Το κομμάτι Ψευτιές κι αλήθειες σε μουσική και στίχους της Τατιάνας Ζωγράφου, που ερμήνευσε, ήταν ένα ωραιότατο λαϊκό τραγούδι.

Ταυτόχρονα, μαζί με τους τραγουδιστές, στο video wall εναλλάσσονταν και οι πίνακες του Κεχαγιόγλου. Άλλωστε ο τίτλος της παράστασης ήταν Χρώματα και τραγούδια του έρωτα, υποδηλώνοντας τη συνάντηση της Μουσικής με την Ποίηση και τη Ζωγραφική. 

Εξαιρετική η Δερέμπεη στο Βλέφαρο μου του Νίκου Κυπουργού και της Λίνας Νικολακοπούλου, που ευτύχησε να περάσει στη δισκογραφία με τη φωνή του μεγάλου Χρόνη Αηδονίδη. Η Δερέμπεη όχι απλά το τραγούδησε, προκαλώντας το θερμό χειροκρότημα του κοινού, αλλά έπαιξε και καβάλ, το παραδοσιακό ανατολίτικο πνευστό. 

Νομίζω ωστόσο πως το ένα από τα τρία γκραν σουξέ της βραδυάς ήταν το ζεϊμπέκικο Γυρνάς που έγραψε η Ζωγράφου σε στίχους του Χρονά και που τραγούδησε η Παπάζογλου - τα άλλα δύο ήταν η σουινγκάτη ρυθμική Χιονάτη σε στίχους Ιουλίτας Ηλιοπούλου με την συνθέτρια στο τραγούδι εν τη απουσία, όπως είπαμε, της Δάφνης Πανουργιά και το Είσαι, πάλι σε στίχους του Χρονά, επίσης με τη Σοφία Παπάζογλου!  

Τα πιο εσωστρεφή κομμάτια, σαν το Οι λέξεις που δεν είπες σε στίχους Σπύρου Βλέτσα, δόθηκαν στον Τάσο Αποστόλου, ταιριάζοντας περισσότερο με τη λυρική ασκημένη φωνή του. 

Η Φαίδρα (Αστέρι μου - φεγγάρι μου) του Μίκη και του Γιάννη Θεοδωράκη που τραγούδησε η Παπάζογλου ήταν μαζί με το Τώρα που ήρθες είναι αργά του Μανώλη Χιώτη τα μοναδικά δύο τραγούδια της συναυλίας που ενορχήστρωσε ο βιρτουόζος του κοντραμπάσου, Βαγγέλης Ζωγράφος.  

Δυνατή στιγμή και η ερμηνεία του Τάσου Αποστόλου στο κομμάτι Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα του Νίκου Κυπουργού και της Λίνας Νικολακοπούλου - κατά αυστηρά υποκειμενική εκτίμηση, πρόκειται για το καλύτερο τραγούδι που ηχογράφησε η Χάρις Αλεξίου από το 2000 και μετά!  

Ακόμη δύο καλές στιγμές της βραδυάς ήταν σίγουρα το Σαν παλιό λαϊκό σε στίχους του Σταμάτη Δαγδελένη και Η προσευχή του ακροβάτη του Μάνου Χατζιδάκι και της Αγαθής Δημητρούκα, αμφότερες με την Τατιάνα Ζωγράφου στο τραγούδι. Σημειωτέον, η Ζωγράφου είχε το σθένος να αναμετρηθεί φωνητικά και με την άρια When I am laid on Earth του Henry Purcell, όπου βγήκε κερδισμένη! Πάντως, εντύπωση μου είναι πως θα πρέπει να εστιάσει δημιουργικά στη σύνθεση λαϊκών τραγουδιών - το καημένο το λαϊκό τραγούδι, όπως θα έλεγε και η Δήμητρα Γαλάνη, έχει τόσο δεινοπαθήσει επί δεκαετίες ώστε χρειάζεται επειγόντως καλλιτέχνες σαν τη Ζωγράφου ν' ασχοληθούν σοβαρά μαζί του!   

Στο τέλος, το κοινό έσπευσε να επιβραβεύσει τη δημιουργό, τους ερμηνευτές και την ορχήστρα της με ένα παρατεταμένο ζεστό χειροκρότημα. Ευκαιρία να παρουσιάσω στο σημείο αυτό και τους μουσικούς: στις ενορχηστρώσεις και στο ακορντεόν ήταν ο Κώστας Βόμβολος, ένας διανοούμενος μουσικός, η δουλειά του οποίου έδωσε σε μία κλασική έντεχνη συναυλία μία απρόβλεπτη και θεμιτή jazzy αυτοσχεδιαστική χροιά με τη συμβολή επίσης του Θοδωρή Ρέλλου των Mode Plagal στο σοπράνο σαξόφωνο. Ο Βόμβολος έκλεισε τη συναυλία, όπως ακριβώς και στο cd, παίζοντας δηλαδή πιάνο και τραγουδώντας το αγγλόφωνο It is always August σε ποίηση Γιώργου Χρονά! Μαντολίνο έπαιξε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πιάνο ο Δημήτρης Μπουζάνης, κοντραμπάσο ο Βαγγέλης Ζωγράφος, τσέλο ο Μιχάλης Πορφύρης και παραδοσιακά κρουστά ο Νίκος Σουλιώτης. 

Στα καμαρίνια, στην απόδοση των συγχαρητηρίων προς την Τατιάνα Ζωγράφου, ο Λευτέρης Ξανθόπουλος είχε μία απρόσμενη ευχάριστη συνάντηση με τον εικαστικό Χρήστο Κεχαγιόγλου. Από 20 ετών τον ξέρω που πρωτοδούλεψε κοντά μου στο σινεμά, μου εξήγησε ο Λευτέρης!  

Κι εδώ ο Γιώργος Χρονάς, έχοντας κάθε λόγο να νιώθει ευτυχής, συνομιλεί με τη δημιουργό και μελοποιό των ποιημάτων του. Τον πρόσεξε πολύ η Ζωγράφου, αφού κατά κοινή παραδοχή σε δικούς του στίχους κατέθεσε τα καλύτερα τραγούδια του καινούργιου έργου της. Έτσι κι εγώ, μπαίνοντας στο αμφιθέατρο, είπα του Χρονά: Απόψε έχεις εν μέρει την τιμητική σου! Τη συναυλία της Τατιάνας Ζωγράφου παρακολούθησαν μεταξύ άλλων η πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου, η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου και ο στιχουργός Σταμάτης Δαγδελένης.