από-αύριο-το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στο-τριανόν

 Έγινε χθες βράδυ η...αποκαθήλωση της Κατερίνας Γώγου στον ιστορικό Δαναό, παρουσία φίλων αγαπημένων, όπως της Σαβίνας Γιαννάτου, της Σόνιας Θεοδωρίδου, του Παύλου Συνοδινού, του Ιλάν, του Θανάση Συλιβού, του Σπύρου Αραβανή, του Ηρακλή Οικονόμου, της μακιγιέζ Ιωάννας Λυγίζου, αλλά και πολλών αγνώστων μου που άφηναν τον καλό τους λόγο φεύγοντας και ζητώντας μου αφίσες της ταινίας.

Ήταν μεγάλο μάθημα αυτή η μία εβδομάδα στον Δαναό. Πρώτα απ' όλα, αξιώθηκα να φτιάξω μία ταινία που πέτυχε 100% το στόχο της, να βγει δηλαδή σε κανονική διανομή στις αίθουσες και να κινηθεί σε αξιοπρεπέστατα επίπεδα. Εννοώ πως μπορεί να μην έκοψε τρελά εισιτήρια, αλλά δεν είδαμε και το θλιβερό θέαμα της αίθουσας με τρία ή πέντε άτομα μέσα. Ακόμη δεν έχω συνολικό νούμερο, αλλά σίγουρα περισσότεροι από 500 άνθρωποι προσήλθαν μέσα σε εφτά μέρες στον Δαναό για να δουν το ντοκιμαντέρ. Απ' την άλλη, νομίζω ότι απέκτησα εμπειρία στο θέμα ''διανομή στην Ελλάδα'', δηλαδή πόσο ρόλο παίζουν το timing για να βγει μια ταινία και η τιμή του εισιτηρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι χθες που το εισιτήριο κόστιζε 5 ευρώ είχαμε 150 άτομα συγκριτικά με τις προηγούμενες μέρες που ο μέσος όρος ανήλθε στα 30 άτομα ημερησίως. Εξαιρούνται η Παρασκευή και το Σάββατο που τα πήγαμε καλά και κόπηκαν σχεδόν 200 εισιτήρια. Σκέφτομαι επίσης ότι δεν πρέπει να με καταβάλλει το γεγονός απόρριψης της ταινίας από τα βραβεία της Ακαδημίας. Ήταν απλά ένα καλό μάθημα με το συμπέρασμα πως δεν πρόκειται ποτέ να ξανακαταθέσω ταινία μου σε διαγωνισμούς, κρατικούς ή μη, ενώ κάποιοι που μάλλον τους χαλάω τη σούπα θέλουν δε θέλουν θα με τρώνε στη μάπα! Και πάλι εξαιρώ τις Νύχτες Πρεμιέρας που αγκάλιασαν τη δουλειά μου και βέβαια το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που καλώς ή κακώς αποτελεί το μοναδικό μεγάλο βήμα για κάθε συνάδελφο ντοκιμαντερίστα. Από τον Δαναό, λοιπόν, κρατάω το τεράστιο πλακάτ και ένα εισιτήριο ως τα πιο συγκινητικά δώρα και ενθύμια μέσα στο χρόνο. Τα συγχαρητήρια από ανθρώπους που έδωσαν τα λεφτά τους μέσα σε καιρό κρίσης και έφυγαν ευχαριστημένοι από το σινεμά. Το ταξίδι της ταινίας συνεχίζεται! Από αύριο, Παρασκευή 15 Μαρτίου, ξεκινάνε οι προβολές της στο Τριανόν της Κοδριγκτώνος. Όπως μού'πε και ο Γιάννης Φελέκης, η δυναμική εκκίνηση έγινε από τον Δαναό, αλλά η συνέχεια μπορεί να είναι εξίσου δυναμική στο Τριανόν, δυο βήματα μόνο από τα Εξάρχεια και το λεγόμενο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Θα παίζεται κάθε Παρακευή (21.45 και 23.00), Σάββατο (23.00) και Τετάρτη (23.00). Τι μή εισιτηρίου: 5 ευρώ για όλες τις προβολές. Από την ερχόμενη εβδομάδα μάλιστα μαζί θα προβάλλεται και το πρώτο μου ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη, ''Φλέρυ - Τρελή του φεγγαριού'': 26 λεπτά η Φλέρυ, διάλειμμα, κι άλλα 67 λεπτά μετά η Γώγου! Σας περιμένω όλους, αυτούς ειδικά που εξακολουθούν να ρωτάνε αν θα συνεχίσει η ταινία στους κινηματογράφους! Συνεχίζουμε λοιπόν με Δόξα και Τιμή! Ακολουθεί η ανάβαση μου στη Θεσσαλονίκη αυτή την Κυριακή και η μία και μοναδική πανηγυρική προβολή του ντοκιμαντέρ στην αίθουσα Παύλος Ζάννας τη Δευτέρα 18 Μαρτίου στις 22.00! Αυτό όμως που περιμένω είναι το ταξίδι μου στο Λουξεμβούργο, τέλη Απριλίου, με τις δύο προβολές του ντοκιμαντέρ στην αίθουσα LUX της πρωτεύουσας του Λουξεμβούργου! Πάμε γερά!   

η-σόνια-θεοδωρίδου-θα-τραγουδήσει-τον-καρυωτάκη-της-λένας-πλάτωνος

Η ''δουλειά'' κλείστηκε χθες βράδυ στην οικία της συνθέτριας Λένας Πλάτωνος: Η ερμηνεύτρια Σόνια Θεοδωρίδου θα τραγουδήσει ολόκληρο τον Κύκλο Καρυωτάκη, που αποτελούσε όνειρο της επί σειρά ετών, ενορχηστρωμένο εκ νέου από τον σύζυγο της, αρχιμουσικό Θεόδωρο Ορφανίδη. Το κονσέρτο θα πραγματοποιηθεί πρώτα στην Ελλάδα και κατόπιν στο Βερολίνο, ενώ θα ηχογραφηθεί κιόλας για να κυκλοφορήσει από την εταιρία The Human Voice των Θεοδωρίδου - Ορφανίδη. 

Η Σόνια Θεοδωρίδου είχε να συναντηθεί με τη Λένα Πλάτωνος από τους διαδρόμους του Τρίτου Προγράμματος, σχεδόν 30 χρόνια δηλαδή. Μάρτυρας η κορυφαία πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου, δασκάλα της Σόνιας και συμμαθήτρια της Λένας στο Ωδείο Αθηνών. Καλή επιτυχία σε όλη την παρέα!

από-το-σπικάζ-στο-στούντιο-στη-δισκοπαρουσίαση-του-αντώνη-λιοπύρη-και-στο-γονυπετές-τραγούδισμα-της-σόνιας-θεοδωρίδου

Ο Δημήτρης Παπαδάτος είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός και το γεγονός ότι έχει περάσει από την Επίδαυρο και όχι από τα σήριαλ του συρμού συνηγορεί στον επιθετικό προσδιορισμό που διάλεξα να βάλω δίπλα στην ιδιότητα του. Συνεργαζόμαστε στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου αυτόν τον καιρό, καθώς αναζητούσα μία ιδιαίτερη ερμηνεία. Κι ας πρόκειται μόνο για τη φωνή του που θ' ακούγεται σε μια - δυο σκηνές, άλλωστε ο Παπαδάτος εδώ και χρόνια βιοπορίζεται από το λεγόμενο σπικάζ, το δανεισμό δηλαδή της φωνής του ακόμη και σε animation ταινίες, οι οποίες προβλήθηκαν στις ελληνικές αίθουσες.

Τον ηχογράφησε χθες η ηχολήπτρια Ροζάννα Μπάγια στο Akron Studio του Βαγγέλη Φάμπα, εκεί που μοντάρεται καθημερινά το ντοκιμαντέρ. 

Κι αυτός με τις σημειώσεις του και το Ιδιώνυμο ανά χείρας ντουμπλάρισε τον λόγο του Παλαιστίνιου Ασράφ, ο οποίος μεσ' στην ταινία διαβάζει ένα από τα πιο γνωστά και σκληρά ποιήματα της Γώγου για τη Μοναξιά με αφορμή το, φλέγον από τη δεκαετία του 1980, ζήτημα του  μεταναστευτικού. 

Αμέσως μετά το σπικάζ με τον Παπαδάτο και τη συνέχιση του μοντάζ στο στούντιο, η βραδιά έκλεισε με τον πλέον μαγευτικό τρόπο στην παρουσίαση του cd Icons του μουσικού Αντώνη Λιοπύρη. Στην οικία της σοπράνο Σόνιας Θεοδωρίδου και του αρχιμουσικού Θεόδωρου Ορφανίδη στα Εξάρχεια στήθηκε μία συγκέντρωση φίλων αγαπημένων που βρέθηκαν εκεί για ν' απολαύσουν τα κομμάτια των Roland Dyens, Erik Satie, Leo Brouwer, Jorge Cardoso κ.α. με την άποψη του νεαρού Ροδίτη κιθαριστή.

Ήταν απίστευτο το ότι έξω, στην πλατεία Εξαρχείων, οι μπάτσοι με τους πυροτεχνουργούς έψαχναν για...βόμβα, ενώ εμείς μέσα στο νεοκλασικό  ακούγαμε τον Λιοπύρη να μας παίζει μουσική σε όλη την αληθινή της διάσταση! 

Παρόντες και ο Νίκος Ξυδάκης, ο Θανάσης Μωραΐτης, όπως και ο Σταύρος Λάντσιας, ο ποιητής Παναγιώτης Μπούρας, ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης και φυσικά ο κριτικός και ιστορικός μουσικής Γιώργος Β. Μονεμβασίτης, του οποίου την ομιλία-εισαγωγή στη βραδιά δεν πρόλαβα ν' ακούσω, με αποζημιώνει όμως τούτη τη στιγμή το σημείωμα του στην έκδοση του cd του Λιοπύρη.   

Καλά της τό'λεγα πάντα της ίδιας: η Σόνια Θεοδωρίδου είναι η πλέον ακομπλεξάριστη ερμηνεύτρια που διαθέτει το εγχώριο λυρικό τραγούδι! Απόδειξη ότι εκεί που κινδύνευε η εκδήλωση να γίνει...φιλολογικό τσάι, κυρίως λόγω της υφής της, την παρουσίαση δηλαδή κλασικών συνθέσεων, εκείνη έβγαλε τα υποδήματα της και γονατιστή στο πάτωμα ερμήνευσε Federico Garcia Lorca! Όση ώρα τη συνόδευε ο Αντώνης Λιοπύρης στην κιθάρα, η σπουδαία πιανίστρια Ντιάνα Βρανούση παρακολουθούσε εκστασιασμένη. 

Μεγάλη στιγμή, πραγματικά, απ' αυτές που χαίρεσαι τα ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία της προσωπικότητας ενός καλλιτέχνη - και η Σόνια Θεοδωρίδου, ως γνωστόν, έχει τραγουδήσει στις όπερες και στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου! 

Νά την κι εδώ με την ηθοποιό Μαρία Καλλιμάνη, μούσα του Γιάννη Οικονομίδη, και τον ίδιο τον σκηνοθέτη - ψήνεται μία συνεργασία που θα συζητηθεί, μου ζητήθηκε όμως να μην αποκαλύψω περισσότερα, μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο τουλάχιστον.   

Σόνια Θεοδωρίδου - Γιώργος Β. Μονεμβασίτης μετά το τέλος της εκδήλωσης. Τότε που βγαίνοντας έξω συνειδητοποίησα για πολλοστή φορά πόσο ζωντανή παραμένει η πλατεία Εξαρχείων, ες αεί πεδίο γόνιμων καλλιτεχνικών συνευρέσεων. Κι ας μην ήμασταν χθες βράδυ ακριβώς στην πλατεία, αλλά στην οικία των Θεοδωρίδου - Ορφανίδη λίγα μέτρα παραπάνω.

* το cd Icons κυκλοφορεί από την εταιρεία The Human Voice. Ο δημιουργός, Αντώνης Λιοπύρης, θα είναι καλεσμένος της εκπομπής Άσματα και Μιάσματα στον www.clipartradio.gr αυτό το Σάββατο, 10 Ιουνίου, 20.00 - 22.00 το βράδυ. 

ο-λυρικός-και-κλασικός-καβάφης-του-αθανάσιου-σίμογλου-και-της-σόνιας-θεοδωρίδου

Το Μουσείο Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού στη λεωφόρο Αμαλίας, στο Σύνταγμα, είναι ένας χώρος που μάλλον λίγοι γνωρίζουν, ασχέτως αν κάποτε αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα φιλολογικά σαλόνια της Αθήνας. Για την ακρίβεια, ποιος να φανταστεί μέσα στον σημερινό θόρυβο του Συντάγματος πως στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας του 1950 περνούσαν τα απογεύματα τους ο Μόραλης, ο Τσαρούχης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Χατζιδάκις και πολλοί άλλοι μαζί βέβαια με το ζεύγος των φιλότεχνων ιδιοκτητών! Σ' αυτόν τον χώρο έγινε χθες το μεσημέρι η παρουσίαση του cd Cavafy - Shades of Love, δώδεκα ποιήματα του Αλεξανδρινού μελοποιημένα από τον συνθέτη - γιατρό Αθανάσιο Σίμογλου για τη φωνή της Σόνιας Θεοδωρίδου.
Την εκδήλωση παρουσίασε ο κριτικός - ιστορικός μουσικής Γιώργος Μονεμβασίτης με ομιλητές τον ίδιο, τον ποιητή - συγγραφέα Κωνσταντίνο Μπούρα και τον ποιητή - εκδότη Γιώργο Χρονά. Παρόντες και όλοι οι συντελεστές: ο συνθέτης Σίμογλου, η Σόνια Θεοδωρίδου, ο Θεόδωρος Ορφανίδης που διηύθυνε την κλασική Orchestra Mobile, ο βαρύτονος Κώστας Ραφαηλίδης και ο πιανίστας Μάρκος Κώτσιας. Όσο για την αίθουσα, ήταν ασφυκτικά γεμάτη, κάτι που φανερώνει πως το τμήμα δημοσίων σχέσεων της νεοσύστατης ανεξάρτητης δισκογραφικής The Human Voice, αν μη τι άλλο, έκανε άψογα τη δουλειά του!

Μεγάλη η συγκίνηση όταν ο Μονεμβασίτης μας πληροφόρησε πως στη συγκεκριμένη αίθουσα με το υπάρχον πιάνο, ο Μάνος Χατζιδάκις παρουσίασε για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό - προφανώς, στην παρέα του - ολόκληρο τον κύκλο Ο Μεγάλος Ερωτικός εν έτει 1972! Στη συνέχεια, ο Μονεμβασίτης έκανε μια αναδρομή σε όλους τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες που μελοποίησαν Καβάφη, από τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι μέχρι τον Μικρούτσικο, τον Παπαδημητρίου, αλλά και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Τη στιγμή, βέβαια, που αναφέρθηκαν ο Νικολόπουλος ή και ο Θεοδωράκης, οι οποίοι έχουν κάνει μόνο από ένα τραγούδι έκαστος σε ποίηση Καβάφη, απορώ γιατί έμειναν εκτός - τόσο από την ομιλία του, όσο και από το ένθετο της έκδοσης - ο Νίκος Μαμαγκάκης και η Λένα Πλάτωνος, που έχουν καταθέσει ολόκληρους κύκλους με μελοποιημένα καβαφικά ποιήματα.

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας μίλησε για τον ποιητή Καβάφη και για τον συνθέτη Σίμογλου με έναν τρόπο που με έκανε να σκεφτώ τι καλά που θα ήταν αν όλοι οι άνθρωποι χειρίζονταν έτσι την ελληνική γλώσσα! Δεν αναφέρομαι σε λογοτεχνίζοντα ύφη και τέτοια πράγματα, αλλά σε ένα ήθος που ανάβλυζε κυριολεκτικά μαζί με τον λόγο του. Ο δε Γιώργος Χρονάς δεν παρέλειψε ακόμη μια φορά να φανερώσει τις...pop καταβολές του (γι' αυτό και τον "πάω" περισσότερο, το ομολογώ)! Δηλαδή, αναφέρθηκε αφενός στη Τζάκι Ωνάση που ζήτησε να ταφεί με την Ιθάκη του Καβάφη και αφετέρου στον Mick Jagger, ο οποίος συνόδευσε τον Brian Jones στην τελευταία του κατοικία με ένα ποίημα του Shelley!

Στη δική του ομιλία, εμφανώς συγκινημένος, ο Αθανάσιος Σίμογλου μας πήγε στα φοιτητικά του χρόνια, τότε που ανακάλυψε και λάτρεψε τον Καβάφη, ενώ περιέγραψε με χειρουργική ακρίβεια (γιατρός γαρ), την απαράμιλλη τεχνική της ποίησης και του γραπτού λόγου του. Λίγο πριν ευχαριστήσει έναν-έναν ξεχωριστά τους εμψυχωτές της μουσικής του, μας ενημέρωσε πως το cd αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας καβαφικής τριλογίας που σκοπεύει να εκδώσει!

Σχεδόν πολιτικός ήταν ο λόγος της ερμηνεύτριας Σόνιας Θεοδωρίδου! Ούσα πολιτογραφημένη Βερολινέζα πλέον, στο πλευρό του συζύγου της και αρχιμουσικού Θεόδωρου Ορφανίδη, η Θεοδωρίδου εξήγησε πως η παρουσία όλων μας εκεί ουσιαστικά ισοδυναμούσε με την πιο ηχηρή απάντηση στα απανωτά ραπίσματα και το πρόσφατο ανθελληνικό μένος των Ευρωπαίων. Είμαστε φτωχοί και θα φτωχύνουμε κι άλλο - είπε η Θεοδωρίδου -, μπορεί να μας τα πάρουν όλα, αυτό όμως που δε θα μπορέσουν ποτέ να μας πάρουν είναι ο πολιτισμός! Και φυσικά καταχειροκροτήθηκε!

Η δισκοπαρουσίαση τερματίστηκε με τον Μάρκο Κώτσια να κάθεται στο πιάνο - ξαναλέω, το πιάνο, στο οποίο ο Χατζιδάκις πρωτοπαρουσίασε τον Μεγάλο Ερωτικό μια φορά κι ένα καιρό - συνοδεύοντας τη Σόνια Θεοδωρίδου σε τρία τραγούδια των Αθ. Σίμογλου - Κ.Π. Καβάφη. Χάρμα ώτων! Μόνο ο βαρύτονος Κώστας Ραφαηλίδης δεν τραγούδησε, εξηγώντας πως είχε έρθει απροετοίμαστος.

Ακούω το cd την ώρα αυτή που γράφω το post κι έχω να παρατηρήσω, σαν ένα πρώτο και ενδεχομένως επιπόλαιο σχόλιο, πως ο Σίμογλου, πέραν των κλασικών ενορχηστρώσεων, την ερμηνεία της σοπράνο Θεοδωρίδου και το γενικότερο λόγιο ύφος, στην πραγματικότητα έφτιαξε δώδεκα εντέχνως δομημένα και πολύ μελωδικά τραγούδια με μιαν αξιοζήλευτη χρήση της σύμβασης κουπλέ-ρεφρέν, παρ' ότι μελοποίησε τον κατ' εξοχήν δύσκολο, αν και πολυμελοποιημένο, Έλληνα ποιητή! Μου αρέσει πολύ η δουλειά του Σίμογλου σε συνδυασμό με τη συγκλονιστική ερμηνεία της Θεοδωρίδου και σίγουρα θα με συνοδεύσει σε πιο αυστηρές ιδιωτικές ακροάσεις! Εσείς φροντίστε να προμηθευτείτε το cd Cavafy - Shades of Love, μέρος από τα έσοδα του οποίου θα πάνε στη συντήρηση του Μουσείου Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού. Μπορείτε ακόμη και να επισκεφθείτε το εν λόγω διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας (Λεωφ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, τηλ. 210 - 3221040). Σας βεβαιώνω, τα...vibes εκεί μέσα είναι απίστευτα!

από-την-δισκοπαρουσίαση-του-συμφωνικού-συνθέτη-θανάση-μωραΐτη

Σήμερα το μεσημέρι στον Ιανό της Σταδίου έγινε η παρουσίαση ενός διπλού cd (ας με συγχωρέσει εδώ ο Γιώργος Μονεμβασίτης που δεν συμπαθεί την έκφραση διπλό cd και μάλλον δίκιο έχει), το περιεχόμενο του οποίου έχω την αίσθηση ότι αποτελεί επιτομή της σύγχρονης συμφωνικής μουσικής στην Ελλάδα. Τίτλος του, Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης (εξαιρετικός τίτλος)! Δημιουργός- συνθέτης ο Θανάσης Μωραΐτης, που λίγοι συνάδελφοι του έχουν καταφέρει τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα όσα αυτός από το 1985 που υπάρχει στη μουσική (δεν είναι λίγα τα χρόνια). Για όσοι δε γνωρίζουν, ο Θανάσης Μωραΐτης ήταν ο ερμηνευτής του Διόνυσου του Μίκη Θεοδωράκη (πρώτη παραγωγή του Μάνου Χατζιδάκι στον Σείριο), συνεργάτης επί 18 χρόνια του Μάρκου Δραγούμη στο Λαογραφικό Αρχείο της Μέλπως Μερλιέ, προσωπικός φίλος της Φλέρυς Νταντωνάκη- απ' τους λίγους που στάθηκαν πραγματικά δίπλα της- ενώ, αν τα λέω σωστά, επρόκειτο να τραγουδήσει σε β΄εκτέλεση, πριν τη συχωρεμένη Μαρία Δημητριάδη, και τον κύκλο Για την Ελένη του Χατζιδάκι. Σημαντικό μέρος της δουλειάς του καλύπτει επίσης η ενασχόληση του με τα αρβανίτικα τραγούδια ως ερευνητής, συγγραφέας και ερμηνευτής.
Πιθανώς, λοιπόν, να ξενίζει κάποιους η τωρινή δραστηριότητα του αναφορικά με την λόγια μουσική. Εννοώ από δισκογραφικής άποψης, διότι τα έργα που περιέχονται στην έκδοση έχουν γραφτεί μέσα σε διάστημα εννέα ετών, από το 2000 έως το 2009. Ενδεχομένως να ήμουν απ' τους λίγους που ήξεραν τον συμφωνικό Θανάση Μωραΐτη- κάτι που μου είπε κι ο ίδιος σήμερα. Πηγαίνω αρκετά χρόνια, το 2001, τότε που συνάντησα τον Θανάση σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Πλάκα και του ζήτησα να εμφανιστεί στο ντοκιμαντέρ μου για τη Νταντωνάκη. Εκεί μου είχε βάλει ν' ακούσω τις μελοποιήσεις του στον Κώστα Καρυωτάκη με τη φωνή της Μαριάνθης Σοντάκη. Τον θυμάμαι απογοητευμένο σχεδόν από τη δισκογραφία της εποχής να μου λέει πως δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί κανείς ώστε να εκδώσει τα έργα του. Ομολογώ ότι με συγκίνησε αφενός η εργασία του αυτή καθ' αυτή και αφετέρου το ήθος του και με τις ελάχιστες γνωριμίες που είχα στον χώρο, πήρα την πρωτοβουλία και φρόντισα να του κλείσω ραντεβού με κάποια δισκογραφική εταιρεία. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έγινε αυτό κι ίσως δεν έχει σημασία, αφού ο δίσκος του κυκλοφορεί σήμερα από την εγνωσμένου κύρους EMI CLASSICS. Ο ίδιος πάντως μου δήλωσε ευγνώμων κι ότι αυτό δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Εγώ τώρα τι να πω που κατά έναν τρόπο χρωστώ στον Μωραΐτη τη θέση μου, οχτώ χρόνια τώρα, στο δίφωνο;
Κι εξηγούμαι: πριν γίνει καν η ταινία μου για τη Νταντωνάκη, μου είχε δώσει μία συνέντευξη για το περιοδικό ΗΧΟΣ, στα πρώτα μου βήματα στη μουσική δημοσιογραφία. Την είχε χαρακτηρίσει υποδειγματική για το νεαρό της ηλικίας μου. Το 2002 τού 'χε τηλεφωνήσει ο Μιχάλης Κουμπιός, ο τότε δ/ντής του διφώνου, για να δώσει κοινή συνέντευξη με τον Μάρκο Δραγούμη περί του Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ που διηύθυναν κι ακόμη διευθύνουν. Τον Μποσκοΐτη τον γνωρίζετε- είχε απαντήσει ο Μωραΐτης- είναι νέος δημοσιογράφος και γράφει στον ΗΧΟ. Θα επιθυμούσα να δώσω σ' αυτόν τη συνέντευξη που μου ζητάτε! Όπως και έγινε και έκτοτε παραμένω μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές στο συντακτικό team του διφώνου. Επομένως, ευκαιρία να του πω κι εγώ από δω αμοιβαία τα αισθήματα, Θανάση!
Ξαναγυρνάμε στον Ιανό, εκεί όπου την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο μουσικολόγος- συνθέτης Γιώργος Παπαδάκης, ο τραγουδοποιός- κιθαριστής Νότης Μαυρουδής και ο ποιητής Γιώργος Χρονάς. Ο Παπαδάκης και ο Χρονάς ήταν από τους ομιλητές στο πάνελ για τον Μωραΐτη και την εργασία του.

Αρχικά τον λόγο πήρε ο ίδιος ο Θανάσης Μωραΐτης και ευχαρίστησε προσωπικά έναν- έναν τους συντελεστές του δίσκου του. Μιλάμε για υπερπαραγωγή κανονική, σχεδόν ανήκουστο γεγονός για τα δεδομένα της σημερινής ετοιματζίδικης δισκογραφίας. Θα καταλάβετε λίγο παρακάτω!

Εδώ βλέπετε τη Σοφία Μιχαηλίδη, την καλή ερμηνεύτρια που όποτε τη συναντώ, της λέω πόσο μού άρεσε ο δίσκος Τα κορίτσια της Κυριακής πού 'χε κάνει με τον Μιχάλη Τερζή. Τον άλλο Μιχάλη, τον φίλο μου, τον Τρανουδάκη, δεν συνάντησα μόνο! Δίπλα στη Μιχαηλίδη, ο συνάδελφος διφωνίτης, συνθέτης- ενορχηστρωτής και ραδιοφωνικός παραγωγός Στο Κόκκινο 105,5 Αλέξης Βάκης.

Ακούστηκαν πολλά ωραία πράγματα το μεσημέρι στον Ιανό. Σταχυολογώ ευθύς αμέσως κάποια από αυτά με το φόβο ότι σίγουρα θά 'χω ξεχάσει τα περισσότερα...Άλλωστε ποτέ και πουθενά δεν κρατώ σημειώσεις.

Το ότι ο γαλλοτραφής Αλέξανδρος Μυράτ είναι ένας εξαίρετος αρχιμουσικός, το γνωρίζουμε όλοι. Τον εκτίμησα πολύ και ως άνθρωπο διανοούμενο. Σε μια έκρηξη θυμού για το χάλι της Ελλάδας στον τομέα του πολιτισμού επικαλέστηκε φράσεις του Ρήγα Αξελού και του Ζαν- Λυκ Γκοντάρ. Μπορεί να είμαστε οι τρελοί, το περιθώριο- σχολίασε- αλλά όπως είπε κάποτε ο Γκοντάρ, το περιθώριο ειν' αυτό που κρατάει τη σελίδα του βιβλίου ολόκληρη! Πάνω στο περιθώριο κρατάμε πάντα κι εμείς τις σημειώσεις μας γι' αυτό που διαβάζουμε!

Συγκινητική και συγκινημένη ήταν η Σόνια Θεοδωρίδου στη δική της σύντομη ομιλία. Περισσότερο αναφέρθηκε στον άνθρωπο Θανάση Μωραΐτη που στάθηκε παραστάτης στο πλευρό της, στα εύκολα και στα δύσκολα, τα τελευταία χρόνια. Στις Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης, η Θεοδωρίδου ερμηνεύει τα μελοποιημένα ποιήματα του Καρυωτάκη από τον Μωραΐτη, η συνεργασία τους όμως ξεκίνησε λίγα χρόνια πριν με το μουσικό λεύκωμα Νάνι τ' άνθι των ανθώ- Ωδή στη Μητέρα.

Τον λόγο πήρε μετά ο διακεκριμένος σολίστ του όμποε, Βαγγέλης Χριστόπουλος. Μεταξύ άλλων, είπε ότι του έλειψε η φωνή του ερμηνευτή Μωραΐτη μέσα σ' αυτό το ορχηστρικό concept, ενώ εξ αιτίας και μιας ερώτησης που έκανε, μάθαμε από τον δημιουργό ποια είναι η Ελένη και γιατί τα ξανθά κορίτσια έχουν θλίψη!

Ο Δημήτρης Κοτρωνάκης είναι ένας ταλαντούχος νέος κιθαριστής που με την υψηλή τέχνη του συνέβαλε στην αισθητική πληρότητα του έργου Κονσέρτο του Άμστερνταμ για κιθάρα και ορχήστρα εγχόρδων (ανοίγει το δεύτερο cd της έκδοσης). Το χαρακτήρισε, έργο εφάμιλλο ενός Villa- Lobos και πολύ πρωτότυπο συγκριτικά με ανάλογες εργασίες Ελλήνων συνθετών. Στο τέλος, ο Μυράτ δεν δίστασε να παραδεχτεί πως κάποτε είχε βάλει πολύ κακό βαθμό στον Κοτρωνάκη, φανερώνοντας έτσι την αλαζονία που διέπει τα μέλη των εκάστοτε επιτροπών. Δεν θα το ξανακάνει, είπε, κι αφού αποκάλεσε σπουδαίο καλλιτέχνη τον Κοτρωνάκη, όπως ήταν φυσικό, καταχειροκροτήθηκε.

Ο βιολιστής Γιώργος Δεμερτζής, μέλος του Νέου Ελληνικού Κουαρτέτου που απέδωσε το έργο του Μωραΐτη με τίτλο Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 1 σε χρωματικούς τόνους, αφού είπε ότι δεν γνώριζε εκ των προτέρων τη δουλειά του, στη συνέχεια θαύμασε το μεγάλο συνθετικό του ταλέντο. Έκλεισε την ομιλία του, λέγοντας ότι ένα από τα δυσκολότερα έργα του Σκαλκώτα, ενώ δεν παίζεται ποτέ στην Ελλάδα, λόγω ακριβώς της δυσκολίας του, στην Αυστρία αποτελεί υποχρεωτική εξεταστέα ύλη. Δεσμεύτηκε, έτσι, να παρουσιαστεί το έργο του Μωραΐτη σύντομα από το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο.

Αλλαγή πάνελ με τους κύριους ομιλητές: Μάρκος Δραγούμης, Γιώργος Μονεμβασίτης, Γιώργος Παπαδάκης, Γιώργος Χρονάς. Παρ' ότι είχε ανακοινωθεί, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος δεν ήρθε τελικά στην εκδήλωση.

Ο Δραγούμης που χωρίς υπερβολή κρατάει μέχρι σήμερα τον εθνικό πολιτισμό μιας ολόκληρης χώρας στα χέρια του (τον ξεκουράζει συχνά και η Δόμνα Σαμίου), αναφέρθηκε στη φιλία του με τον Θανάση Μωραΐτη, καθώς και στη σημαντική πορεία του συνεργάτη του.

Εδώ ο Μαυρουδής και ο Μωραΐτης παρακολουθούν την ομιλία του Δραγούμη. Πόσο αληθινός ήταν ο Θανάσης στην έναρξη της εκδήλωσης όταν είπε ότι ανυπομονεί ν' ακούσει τα λόγια αγαπημένων του ανθρώπων!

Ο Γιώργος Μονεμβασίτης εν συνεχεία χαρακτήρισε τις καρυωτακικές μελοποιήσεις του Μωραΐτη, mahlerικού επιπέδου! Τον συνεχάρη ακόμη που κατάφερε παρά τις μεγάλες διάρκειες των συμφωνικών του έργων, να μη γίνει συνθετικά φλύαρος, αλλά αντιθέτως να δημιουργεί προσμονή στον ακροατή για το επόμενο ακρόαμα! Ακόμη δεν άκουσα τα δύο CDs του Θανάση και όχι το διπλό cd, όπως είπε και ο Μονεμβασίτης, που δεν καταλαβαίνει γιατί λέμε βιβλίο σε δύο τόμους, ενώ καλούμε ένα cd ως διπλό λες και πρόκειται για...σουβλάκι (αυτό δεν τό 'πε ο Μονεμβασίτης, δικό μου σχόλιο είναι), πάντως εκτιμώντας τόσο την εργασία του συνθέτη, όσο και τον λόγο του συγκεκριμένου ομιλητή, συμφωνώ απόλυτα με ότι ειπώθηκε.

Τόσοι άνθρωποι προηγήθηκαν στο πάνελ, εύλογα ο Γιώργος Ε. Παπαδάκης δήλωσε ότι τον κάλυψαν οι προλαλήσαντες. Ευκαιρία να πω εδώ ότι με τον Παπαδάκη συνεργάστηκα πριν μία τριετία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όταν μαζί με τον Βασίλη Νικολαΐδη συνσκηνοθετήσαμε ένα κονσέρτο της Μαρίας Φαραντούρη κι εκείνος είχε επιμεληθεί τις ενορχηστρώσεις.

Παρ' όλα αυτά, εκτός από το έργο του Μωραΐτη, εξήρε και το θάρρος ή την τρέλα μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας που σε δύσκολους καιρούς εκδίδει τέτοια μουσικά έργα. Έκλεισε, μιλώντας για τα πιο όμορφα συναισθήματα που του δημιούργησαν τα έργα στο σύνολο τους!

Τελευταίος πήρε τον λόγο και τερμάτισε την εκδήλωση ο Γιώργος Χρονάς. Ήταν μάλλον ο πιο...pop ομιλητής που σίγουρα αν τον άκουγε ο Μάνος Χατζιδάκις θα το φχαριστιόταν- του τό 'πα κιόλας! Διάβασε ένα κείμενο του που απ' ότι μάθαμε θα δημοσιεύσει και στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας.

Από τον λόγο του Χρονά, κράτησα ότι η μουσική του Μωραΐτη αναδύεται από πλάνα του Αντρέι Ταρκόφσκι και ότι η ποίηση του Καρυωτάκη δεν διαφέρει, απλά προηγείται, αυτής της Joni Mitchell, του John Lennon και του Bob Dylan. Προσωπικά, περίμενα από τον ποιητή Χρονά να αναφέρει πάλι κάπου τον αγαπημένο του, Πιέρ Πάολο Παζολίνι, και να ταυτίσει το Κονσέρτο του Άμστερνταμ για κιθάρα και ορχήστρα εγχόρδων του Μωραΐτη με το άλλο Amsterdam του Jacques Brel στην εκτέλεση, μάλιστα, του David Bowie! Έπεσα μέσα σε όλα! Και τώρα σας αφήνω, εφόσον οι Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης προσφέρονται για νυχτερινές ατομικές ακροάσεις. Ας πω μόνο ότι χαίρομαι αφάνταστα που μία αξιόλογη και δύσκολη εργασία, δύσκολη ως προς την πραγμάτωση της και όχι ως προς το περιεχόμενο της, την οποία γνώρισα από τα σπάργανα της, τελικά εκδόθηκε με τις ιδανικότερες συνθήκες. Σαν τη νίκη του Καλού επί του Κακού μού φάνηκε η δισκοπαρουσίαση του Θανάση Μωραΐτη!

μίμης-πλέσσας-βεάκειο-το-ζήσαμε-κι-αυτό

Ντύσου, σενιαρίσου και πάμε να εγκαινιάσεις την περμανάντ στο μαλλί απόψε στον Μίμη Πλέσσα, είχα πει από το μεσημέρι στη μάνα μου, μια κι είχα υποσχεθεί στην φίλτατη Σόνια Θεοδωρίδου ότι θα παραστώ στη συναυλία του Βεάκειου, όπου θα συμμετείχε. Διότι, να με συγχωρούν ο rena fan και οι Μάκηδες Δελλαπόρτες του κόσμου όλου, η αισθητική μου απέχει έτη φωτός απ' αυτήν του πιο εμπορικού Έλληνα συνθέτη όλων των εποχών!
Και είναι αλήθεια πώς ο πιο εμπορικός δίσκος στην ιστορία της εγχώριας δισκογραφίας είναι Ο Δρόμος του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου που βγήκε το 1970, μεσούσης της χούντας, ενώ το περιεχόμενο του το ξέρει πια απ' έξω κι ανακατωτά κι η κουτσή Μαρία! Εμένα, αφήστε με να λέω...και να βγάζω φλίκταινες με το Άγαλμα ή το άλλο το Θα πιω απόψε το φεγγάρι με τον υπερρεαλιστικό στίχο όπου ο τύπος θέλει να καρφώσει το...φεγγάρι στα μαλλιά της αγαπημένης του. Τι Εμπειρίκος και αηδίες, αυτός είναι σουρεαλισμός διά χειρός Λευτέρη Παπαδόπουλου!

Περιέργως, όμως, η συναυλία κράτησε το ενδιαφέρον μου. Όχι φυσικά με το δεύτερο λαϊκό μέρος, στο οποίο πρωταγωνίστησε ο Κώστας Μακεδόνας (ας του πει επιτέλους κάποιος να μην τραγουδάει σαν τελάλης), αλλά με το πρώτο που επρόκειτο για καθαρόαιμο και μάλιστα απρόβλεπτο jazz πρόγραμμα! Για την ακρίβεια, αναρωτιόμουν για ποιο λόγο ο αναμφισβήτητα ταλαντούχος και ευφυής Πλέσσας χαράμισε το μουσικό αυτί και τις ικανότητες του σε λαϊκά καψουροτράγουδα που συνοδεύουν μέχρι σήμερα τα μικροαστικά μιούζικαλ του Δαλιανίδη. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τη λαϊκή επιδοκιμασία που μια ζωή πολέμησε ο άσπονδος φίλος και εχθρός του, ο Μάνος Χατζιδάκις. Τέλος πάντων, την απάντηση τη βρήκα όταν είδα το κατάμεστο Βεάκειο να τραγουδάει με μια φωνή Η ζωή εδώ τελειώνει, Μέθυσ' απόψε το κορίτσι μου κλπ., σα να είχαμε απελευθέρωση μετά τη δικτατορία και άκουγες το Πάλης ξεκίνημα και το Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους εν μέσω ομαδικής παράκρουσης.

Η Μπέσσυ Μάλφα, πάντως, που άνοιξε τη συναυλία στις 21.30 ακριβώς, μπορεί να προξένησε το πρώτο θερμό χειροκρότημα, σε καμία περίπτωση όμως τις παρακρούσεις γλεντζέδικης υφής εκ μέρους του κοινού. Άλλωστε πρόκειται για μια jazz ερμηνεύτρια με ισχυρή θεατρική παρουσία επί σκηνής.

Αειθαλής αποδείχτηκε ο Δάκης στο Τόσα καλοκαίρια, που αν θυμάμαι καλά το τραγούδησε και στα αραβικά. Σκεφτείτε ότι αυτός ο καλλιτέχνης είχε ανοίξει τη συναυλία των Rolling Stones επί ελληνικού εδάφους το 1967, ενώ καμιά τριανταριά χρόνια μετά ηχογράφησε τη Θωρακισμένη Μερσεντές, για την οποία ο Αργύρης Ζήλος στην κριτική του υπήρξε λακωνικός και ακριβοδίκαιος: Θα τη χρειαστείς, μεγάλε! Η μάνα μου πάλι δίπλα μου συγκινήθηκε με την περίπτωση του Δάκη και θυμήθηκε τα νειάτα της, λες κι έβλεπε τον Ροδόλφο Βαλεντίνο. Οπότε κι εγώ, τουμπεκί ψιλοκομμένο...

Μου άρεσε πολύ η Τουρκάλα της παρέας, η Fide Koksal, που κατόπιν άδειας από τον Μίμη Πλέσσα τραγούδησε στη γλώσσα της δύο από τα πιο γνωστά τραγούδια του- εδώ που τα λέμε, δηλαδή, υπάρχει κι άγνωστο τραγούδι του εν λόγω συνθέτη; Υπέροχη φωνή και όμορφη λεπτή παρουσία.

Τον Παναγιώτη Πετράκη δεν τον ήξερα, αλλά μάλλον πρέπει νά 'χει ήδη γίνει αρκετά δημοφιλής αφού προξένησε το πρώτο κρούσμα παράκρουσης στο κοινό. Τραγούδησε μάλιστα στα γερμανικά ένα τραγούδι του Πλέσσα πού 'χε πρωτοπαρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης του ΄60. Εύστοχο το σχόλιο του συνθέτη: Τότε που τα φεστιβάλ ήταν φεστιβάλ και τα τραγούδια ήταν τραγούδια! Να σημειωθεί εδώ ότι ο συνθέτης βρισκόταν σε εξαιρετικά χιουμοριστική διάθεση καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας, ενώ αμέσως μετά το τέλος κάθε τραγουδιού σηκωνόταν από το πιάνο, πήγαινε στο μικρόφωνο, προλόγιζε και υποδεχόταν τον επόμενο ερμηνευτή του. Αξιοθαύμαστη η ευγένεια του απέναντι σε όλους τους τραγουδιστές και τους μουσικούς της μπάντας του!

Ντουέτο με τον Πετράκη τραγούδησε ο Σπύρος Κλείσσας, άλλος ένας νέος ερμηνευτής και στάνταρ- απ' ότι κατάλαβα- συνεργάτης του Πλέσσα. Φωνές με προσωπικότητα, αλλά και χωρίς καμία διάθεση τσαλακώματος- που λένε- όπως ακριβώς και τα κοστούμια που φορούσαν.

Ζωή Κουρούκλη 2010 μ.Χ.! Ουδέν άλλο σχόλιο, πέραν ενός μπράβο στον Μίμη Πλέσσα που δεν ξεχνάει τους παλιούς συνεργάτες του και τους δίνει καλλιτεχνικό βήμα, την ίδια τη ζωή με άλλα λόγια, με την πρώτη ευκαιρία. Ειλικρινά, πάντως, η κυρία Κουρούκλη δεν με ενόχλησε κι αντιθέτως απόρησα πως τη γλίτωσε η φωνή της από το ανελέητο βιμπράτο που συνήθως δίνει ο χρόνος.

Ακολούθησε η υψίφωνος Klaudia Delmer, η πρώτη απόλυτη ethno-jazz νότα της βραδιάς.

Γνωστή εδώ και χρόνια στη χώρα μας, η πολυεθνική Delmer πρόσφατα σχετικά ηχογράφησε
το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ με συνθέσεις του Μίμη Πλέσσα σε στίχους Ισπανών και Ελλήνων ποιητών. Θεωρώ τη συμμετοχή της από τις πιο δυνατές μέσα σε όλο το ερμηνευτικό team της συναυλίας.

Τη Νίνα Λοτσάρη τη γνώριζα και την είχα ξαναδεί live, επομένως δεν αποκόμισα και τίποτα καινούργιο. Θεατρικότητα, μπρίο, τσαχπινιά και η μεγάλης έκτασης φωνή της στην υπηρεσία λαϊκότροπων και φερμένων προς τη jazz τραγουδιών του Πλέσσα. Της πάει ο Πλέσσας ως συνθέτης, αυτό είναι σίγουρο!

Μαγική υπήρξε η Maria Markesini, άλλη μια σημαντική παρουσία της χώρας μας στο εξωτερικό στο πεδίο της jazz. Έπαιξε πιάνο και τραγούδησε με τη συμβολή του σαξοφωνίστα Αντώνη Λαδόπουλου τόσο όμορφα, αλλά και τόσο πειραματικά- αυτοσχεδιαστικά, που μάλλον φρίκαρε τις κυρίες με τα εμπριμέ ξώπλατα και τους κυρίους με τα πουκαμισάκια και τις ριχτές ζακέτες στους ώμους, που είχαν έρθει καλεσμένοι του Παγκόσμιου Συνεδρίου Λογοθεραπείας και Φωνιατρικής, υπό την αιγίδα του οποίου τελούσε η συναυλία. Κόβω το κεφάλι μου ότι ο Ρίζος του Αδέσμευτου που καθόταν δυο θέσεις μπροστά μου δεν θά 'βλεπε την ώρα να αποχωρίσουν οι τζαζίστες και νά 'ρθουν επιτέλους οι μπουζουξήδες!

Τα συγχαρητήρια μου στη Markesini και συστήνω ανεπιφύλακτα τα δύο cd της που έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας. Στο ένα ερμηνεύει Μίμη Πλέσσα τελείως αφαιρετικά- σαν και χτες βράδυ- ενώ στο άλλο κομμάτια των Bob Dylan, Ennio Morricone, Μάρκου Βαμβακάρη και άλλων ετερόκλητων δημιουργών.

Ήρθε η σειρά της Σόνιας Θεοδωρίδου και όπως το περίμενα ήταν όλα τα λεφτά! Μιλάμε, δεν παίζεται η γυναίκα αυτή!

Άνοιξε τα χέρια διάπλατα, τραγούδησε Άνοιξε πέτρα και η φωνή της σκέπασε κυριολεκτικά την ορχήστρα. Δεν με ένοιαζε αν άκουγα Pucchini ή Πλέσσα εκείνη την ώρα, είχα μείνει εμβρόντητος μονάχα απ' την καλλιτεχνική φιλελεύθερη στάση της και τη δύναμη της να παίρνει ένα, ομολογουμένως αφόρητο, άσμα της Μαρινέλλας και να το μετατρέπει σε συγκλονιστικό αριστούργημα! Η ερμηνεία της σοπράνο Σόνιας Θεοδωρίδου στο Άνοιξε πέτρα μού θύμισε ένα παρεμφερές επιτυχημένο πείραμα για τον κινηματογράφο, τότε που ο Ρωσσόπουλος πήρε το Σ' έχω κάνει θεό της Στανίση και το έδωσε στην Ειρήνη Καράγιαννη.

Να και ο Κώστας Μακεδόνας, συμπαθέστατο παιδί και καλός λαϊκός τραγουδιστής, αλλά πολύ φωνάζει, βρε παιδί μου...Είχε προηγηθεί η εξαιρετική Αναστασία Μουτσάτσου στου Ρολογιού τους δείκτες, αλλά δεν μπόρεσα να τη φωτογραφήσω, καθώς απειλήθηκε απ' τις ταξιθέτριες η ζωή της μηχανούλας μου. Ο Μακεδόνας, λοιπόν, όπως αναμενόταν, ξεσήκωσε τα πλήθη με όλα τα γνωστά από τον προκάτοχο του, Γιάννη Πουλόπουλο, λαϊκά τραγούδια του Πλέσσα.

Του την έφερε όμως ο ίδιος ο συνθέτης, αφού την ώρα που τραγουδούσε το Άγαλμα εμφανίστηκε η Maria Markesini και πήρε πάνω της το δεύτερο μέρος του τραγουδιού, ερμηνεύοντας το ανορθόδοξα και γι' αυτό καταπληκτικά κατ' εμέ.

Τι να πει κανείς και για το Τι σού 'κανα και πίνεις από τη Ζωή Κουρούκλη, τον Κώστα Μακεδόνα και την Αναστασία Μουτσάτσου, το λαϊκό σουξέ του ΄60 που σάρωσε κόσμο και πάλι μέσω της ιδιωτικής τηλεόρασης! Τελικά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος θα πρέπει να επανεκτιμηθεί ως σουρεαλιστής στιχουργός. Άδικο έχω; Άκου Νά 'ξερες πως πονάνε τα μέσα μου για σένα...Τι εικόνα ειν' αυτή; Εντόσθια ζωντανά και αυτόνομα που πονάνε και σπαρταράνε!

Τέλος της συναυλίας με σύσσωμο τον θίασο του Μίμη Πλέσσα επί σκηνής. Για νά 'μαι ειλικρινής, είχα βαρεθεί να παρακολουθώ συναυλίες όπου έκλειναν με όλους τους τραγουδιστές μαζί να λένε Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ. Έστω κάτι άλλαξε χτες βράδυ, ρε αδερφέ, οι άνθρωποι μας χαιρέτισαν μ' ένα κομμάτι από τον Δρόμο...

Πανευτυχής ο συνθέτης υποκλίθηκε στο κοινό που όρθιο αποθέωσε τους καλλιτέχνες!
Εμπειρία πραγματική ήταν η συναυλία αυτή κι αν πρέπει να σας αφήσω τώρα κρατώντας μερικά ονόματα θα διάλεγα αυτά της Maria Markesini, της Klaudia Delmer, της Fide Koksal και φυσικά της Σόνιας Θεοδωρίδου. Όσο για τον Μίμη Πλέσσα, η παιγνιώδης jazzy διάθεση του και οι απελευθερωμένες πιανιστικές ερμηνείες του σε πολύ γνωστά και άρα πολυακουσμένα με διαφορετικό τρόπο τραγούδια του, προσωπικά ομόρφυναν την παρουσία μου στο Βεάκειο και, αν μη τι άλλο, με έκαναν να πω μέσα μου: Είχαμε- δεν είχαμε, το ζήσαμε κι αυτό!