Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Ο ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ!

Η περιπλάνηση του ποιητή Αντρέα Παγουλάτου στον κόσμο της μουσικής ξεκινάει από τα πολύ νεανικά του χρόνια. Συγκεκριμένα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ως έφηβος είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο χορωδιακό σύνολο του έργου Επίκυκλος του Γιάννη Χρήστου υπό τη διεύθυνση του συνθέτη. Ο Χρήστου και οι ποιητές Γιάννης Ρίτσος, Τάκης Σινόπουλος και Μαντώ Αραβαντινού ήταν οι πρώτοι που παρότρυναν τον Παγουλάτο εν έτει 1970 να εκδώσει τα δικά του ποιήματα.
Ο πρώτος συνθέτης που μελοποίησε τον Αντρέα Παγουλάτο ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος κατά τη διάρκεια της χούντας. Από τη γνωριμία και συνεργασία τους προέκυψαν κάποια τραγούδια έντονα πολιτικοποιημένα που είχαν παρουσιαστεί σε μπουάτ της Πλάκας. Υπήρχαν σκέψεις για ένα ενιαίο μουσικό έργο του Μικρούτσικου βασισμένο στην ποίηση του Παγουλάτου. Αυτές ακριβώς οι σκέψεις οδήγησαν στη δημιουργία του έργου Κυμαινόμαστε μέσα από την πρώτη συλλογή του ποιητή με τίτλο Επίμαχα.
Το 1973 ο Παγουλάτος φεύγει για το Παρίσι. Από τον κύκλο του Θάνου Μικρούτσικου είχε ήδη γνωριστεί με προσωπικότητες από τον χώρο της σύγχρονης μουσικής, όπως ο Παπαϊωάννου και ο Χάρης Ξανθουδάκης. Το διάστημα τέλη του 1970 – αρχές του ΄80, θα συνεργαστούν με τον Ξανθουδάκη στη δημιουργία δύο έργων. Το ένα από αυτά, με τίτλο Commentarium, συμπεριλαμβάνεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Νέας Συντέλειας. Στο δεύτερο, συμμετείχε και ο Pierre Ρηγόπουλος, περίφημος κρουστός μουσικός.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Παγουλάτος συνεργάζεται με τον κιθαριστή και συνθέτη Πάρη Παρασχόπουλο με ένα Πανμεσογειακό Κουιντέτο σε αρκετές συναυλίες στο εξωτερικό. Αρκετά χρόνια αργότερα, ένα από τα τραγούδια του Παρασχόπουλου σε ποίηση Παγουλάτου θα ακουστεί με τη φωνή του Γιώργου Μεράντζα μέσα στο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Επίσης στο τελευταίο τεύχος της Νέας Συντέλειας, στο cd της έκδοσης, υπάρχει ένα τραγούδι των Παρασχόπουλου – Παγουλάτου.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 συνεργάζεται με τον πρωτοποριακό συνθέτη Θωμά Σλιώμη. Μελοποιούνται τρία ποιήματα, προορισμένα για τη Μαρία Φαραντούρη, από τα οποία τελικά κυκλοφορεί μόνο το ένα στο cd του Σλιώμη με τίτλο Cantos. Να τι έγραφε στο ένθετο εκείνης της δισκογραφικής έκδοσης ο συνθέτης Θωμάς Σλιώμης: Συναντιόμαστε ξανά με τον Αντρέα, αυτή τη φορά στην Αθήνα. Παίζω ένα σύντομο κομμάτι στο πιάνο, μιλάμε, μετά μου δίνει μερικά ποιήματα του. Έχω διαβάσει πρόσφατα το Black Out του Μπαλεστρίνι και το Κορμί Κείμενο του Αντρέα. Ξανά, για μια ακόμη φορά. Δύο από τα σημαντικότερα κείμενα της νεοτερικής ποίησης.
Τα επόμενα χρόνια, ο Παγουλάτος συνεργάζεται με τους πειραματικούς συνθέτες Σπύρο Φάρο και Κώστα Σίγκαρετ.
Το 2003 γνωρίζεται με τον τραγουδοποιό Ηλία Βαμβακούση. Μέσα σε τέσσερα χρόνια ολοκληρώνεται η μελοποίηση του Περάματος, της πιο πρόσφατης συλλογής του Παγουλάτου, με το χαρακτήρα ενιαίου μουσικού έργου. Σε μία πρώτη έκδοση, ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Ιταλία ύστερα από δύο συναυλίες του συγκροτήματος Πλάνητες Εν Πλω στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι. Πριν απ’ αυτή τη δίγλωσση έκδοση του Περάματος, σε ελληνικά και ιταλικά, πέντε από τα μέρη του έργου είχαν κυκλοφορήσει με τα cd και πάλι της Νέας Συντέλειας.
Αυτή τη στιγμή επίκειται η ελληνική έκδοση του Περάματος από την ανεξάρτητη εταιρεία ΑΙΓΙΣ, η οποία θα συνοδεύεται κι από μία ταινία του διακεκριμένου ντοκιμαντερίστα Γιάννη Λάμπρου.
Οι τελευταίες μελοποιήσεις στην ποίηση του Παγουλάτου έχουν πραγματοποιηθεί από τους νεότερους τραγουδοποιούς Παναγιώτη Μπούσαλη και Επίκουρο Τριανταφυλλίδη.
* στις φωτογραφίες, ο Αντρέας Παγουλάτος με την ηθοποιό Γεωργία Ζώη, τον ποιητή- δοκιμιογράφο Κώστα Σταθόπουλο, τον συνθέτη Ηλία Βαμβακούση και το συγκρότημα Πλάνητες Εν Πλω. Θέατρο Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ρέντη, 9 Νοεμβρίου 2009

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009

ΑΠΟΨΕ Η ΒΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΑΝΤΡΕΑ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ" ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΕΝΤΗ!


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Ομιλητής ο δοκιμιογράφος και ποιητής Κώστας Σταθόπουλος.
Ο κινηματογραφιστής Αντώνης Μποσκοΐτης μιλά για τις μελοποιήσεις στο έργο του ποιητή.
Η ηθοποιός Γεωργία Ζώη και ο ποιητής διαβάζουν αποσπάσματα από τις ποιητικές συλλογές του.
Συμμετέχει ο τραγουδοποιός Παναγιώτης Μπούσαλης.
Το μουσικό σχήμα Πλάνητες Εν Πλω (Ηλίας Βαμβακούσης, Ζαχαρίας Βαμβακούσης, Σπύρος Λιβάνης, Νίκος Μάρκου, Μιχάλης Μπακάλης) αποδίδει το έργο Πέραμα σε ποίηση Αντρέα Παγουλάτου και μουσική Ηλία Βαμβακούση.
Δευτέρα 9/ 11
Θέατρο Ιάκωβος Καμπανέλλης, Δημαρχείο Ρέντη, Μπιχάκη 8
Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος ελεύθερη

ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ!


Ο Γιώργος Λάνθιμος έβαλε μέσα στο κινηματογραφικό σέικερ του το θέατρο του παραλόγου, το παζολινικό Θεώρημα, το αναρχικό χιούμορ του Μπουνιουέλ, το θέμα- ταμπού της αιμομειξίας. Τα χτύπησε καλά όλα αυτά και κατάφερε να φτιάξει μια από τις πιο προκλητικές, αν μη τι άλλο, ελληνικές ταινίες των τελευταίων δεκαετιών. Όπως στο Θεώρημα, ο πατέρας είναι εργοστασιάρχης, έτσι κι εδώ ο Χρήστος Στέργιογλου επίσης το ίδιο. Με τη γυναίκα του, που σχεδόν δε λέει ούτε μία ατάκα μέσα στην ταινία, ζουν σ' ένα απομονωμένο περιφραγμένο σπίτι με κήπο. Αυτοί, με τον γιο τους και τις δύο τους κόρες. Υπάρχει κι άλλος γιος που έκανε το λάθος να εγκαταλείψει τη γονική εστία και γι' αυτό με ένα τέχνασμα ο πατέρας θα σπεύσει να ενημερώσει τα παιδιά του για τον φριχτό θάνατο του αδερφού τους. Διατηρώντας το στοιχείο του άχρονου, δεν καταλαβαίνουμε ποτέ πότε μπορούν να συμβαίνουν όλα αυτά: οι ήρωες, λόγου χάριν, χρησιμοποιούν βιντεοκασέτες VHS (δεκαετία 1980;), τηλέφωνα παλιού τύπου (δεκαετία 1970;), αλλά και μοντέρνα κινητά. Η Χριστίνα είναι security στο εργοστάσιο του πατέρα. Επισκέπτεται τακτικά το σπίτι της οικογένειας. Τη φέρνει με τα μάτια της πάντα δεμένα ο ίδιος ο πατέρας για να κάνει σεξ με τον μοναχογιό του. Μια μέρα που ο γιος δεν την κάνει κέφι, η Χριστίνα ζητάει από τη μεγάλη κόρη της οικογένειας να τη γλείψει. Σαν αντάλλαγμα της χαρίζει μία στέκα που φωσφορίζει για τα μαλλιά της. Όταν ο πατέρας θα αντιληφθεί την ιδιόμορφη σχέση της κόρης του με τη Χριστίνα, θα την αφήσει σέκος χτυπώντας την στο κεφάλι με τη συσκευή του βίντεο, τιμωρώντας την έτσι για το κακό που έκανε στην οικογένεια του. Λίγο αργότερα, ο γιος θα σφάξει μία γάτα, αφού έκανε το λάθος να εισβάλλει από τον έξω κόσμο στο σπιτικό τους. Τόσο οι λέξεις, όσο και η ίδια η γλώσσα αποδομούνται μέσα σ' αυτήν την αλλόκοτη τερατώδη οικογένεια. Μουνί σημαίνει πληκτρολόγιο, τηλέφωνο η αλατιέρα και ζόμπι τα μικρά κίτρινα λουλούδια. Οι γονείς θα συμφωνήσουν ότι είναι ώρα επιτέλους να κάνει έρωτα η μεγάλη τους κόρη με τον αδερφό της, εφόσον η Χριστίνα έφυγε από τη μέση. Έναν έρωτα ζωώδη, ανέκφραστο, σχεδόν τελετουργικό. Ο κυνόδοντας- έτσι έχουν μάθει τα παιδιά απ' τον πατέρα τους- είναι το μοναδικό δείγμα ουσιαστικής ελευθερίας πάνω τους. Όταν τους πέσει το συγκεκριμένο δόντι και αλλάξει, σημαίνει πως ήρθε η στιγμή ν' αποχωριστούν από την οικογένεια. Θα το επιχειρήσει η μία κόρη, σφυροκοπώντας το πρόσωπο της στο μπάνιο, βουτηγμένη στο αίμα, αλλά χωρίς ούτε ένα αχ να βγάλει. Θα τρέξει μόνο και θα κρυφτεί στο πορτ- μπαγκάζ του αυτοκινήτου του πατέρα της. Την επόμενη ο πατέρας πηγαίνει στη δουλειά του σα να μη συνέβη τίποτα. Η επανάσταση μάλλον απότυχε, καθώς κατά 99% η κοπέλα πέθανε από ασφυξία τόσες ώρες μέσα στο πορτ- μπαγκάζ. Η ταινία τελειώνει...
Δεν υπάρχει κανένα έλεος και καμία θεϊκή ευσπλαχνία στην ταινία του Λάνθιμου. Παρακάμπτω τον τρόπο γραφής του, με κύρια χαρακτηριστικά την ελλειπτική αφήγηση και τα συνήθως παράδοξα κάδρα (κομμένα κεφάλια κλπ). Παρακάμπτω επίσης τις ηθελημένα ερασιτεχνικές και θεατρικές ερμηνείες των πέντε πρωταγωνιστών, με εξαίρεση τον Στέργιογλου- πατέρα, ο μοναδικός που υποτίθεται ότι βγαίνει απ' το σπίτι και άρα έχει επαφή με τον ρεαλιστικό κόσμο. Αυτό που αξίζει να σταθεί κανείς είναι η απουσία κάθε συναισθήματος. Οι ήρωες κάνουν έρωτα, βιαιοπραγούν, σκοτώνουν χωρίς καμία, μα καμία συνείδηση, σαν άβουλα ζόμπι και κατ' εντολή του πατέρα πάντα. Γι' αυτούς δεν υπάρχουν οι έννοιες του πόνου, της ηδονής, της χαράς, ακόμη και της σημειολογίας, αλλά και της τέχνης (όπως στη σκηνή του σπαστικού χορού της μιας κόρης στην επέτειο γάμου των γονιών τους). Ενίοτε διανθίζουν την νοσηρή καθημερινότητα τους με εξίσου νοσηρά διασκεδαστικά ευρήματα- παιχνίδια (ο πατέρας που βουτάει με ψαροτούφεκο στην πισίνα για να πιάσει τα ψάρια που ο ίδιος έριξε μέσα ή όλοι μαζί που πέφτουν στα τέσσερα και γαυγίζουν για να τρομάξουν και εντέλει να διώξουν τη γάτα- εισβολέα, σουρεαλιστική σκηνή αναμφίβολα επηρεασμένη από το Κανόνι και τ' Αηδόνι του Ιάκωβου Καμπανέλλη). Ένας κλασικός σινεφίλ σαν και του λόγου μου θα βρει κι άλλες τέτοιες παραπομπές μέσα στον Κυνόδοντα του Λάνθιμου, από τον Εξολοθρευτή Άγγελο του Μπουνιουέλ μέχρι το προαναφερθέν Θεώρημα του Παζολίνι, αλλά και το Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα του ίδιου σκηνοθέτη. Προσωπικά έφαγα γροθιά στο στομάχι με την καταπάτηση κάθε στοιχείου ανθρωπιάς και αμέσως μετά το τέλος της προβολής ένιωσα σα να είχα δει την πιο διεστραμμένη ταινία που γυρίστηκε ποτέ. Κάλμαρα όμως όταν θυμήθηκα τη μπουνιουελική ρήση Το σινεμά οφείλει να ενοχλεί! Ως φαίνεται, τον Λάνθιμο τον ενοχλούν πολλά πράγματα στην κοινωνία που ζει: ο θεσμός της οικογένειας, το αδυσώπητο πατριαρχικό μοντέλο, η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, η αποκτήνωση των συνανθρώπων του. Και μένα το ίδιο, όπως και πολλούς άλλους σκεπτόμενους ανθρώπους, φαντάζομαι. Παρ' όλα αυτά, δυστυχώς δεν κατάφερα να πείσω την παρέα μου για την καλλιτεχνική αξία του Κυνόδοντα. Κάποιοι τον χαρακτήρισαν ταινία- life style και σύγκριναν τη μεγάλη προσέλευση του κοινού (με το ζόρι βρήκαμε θέσεις στο ΑΣΤΥ!) με τις συναυλίες της...Παπαρίζου! Σίγουρα είναι μία ταινία που δύναται να αποκτήσει φίλους και εχθρούς, το ίδιο φανατισμένους. Εγώ μάλλον ανήκω στους πρώτους, γι' αυτό και λέω να την ξαναδώ μεθαύριο, Τετάρτη 11 του μήνα, στο ΕΛΛΗ, στο πλαίσιο των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη. Τέλος, μπορώ να λέω ότι χαίρομαι πολύ που είδα μία μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα τίγκα στον κόσμο και μάλιστα σε ταινία της εγχώριας παραγωγής! Το καλό ελληνικό σινεμά είναι εδώ, μέσα και έξω από τα σύνορα του, και μάλιστα όχι με σαχλές κωμωδίες- αναμασήματα τηλεοπτικών σειρών, αλλά με αισθητικές προτάσεις, φιλοσοφικές θέσεις και απόψεις.

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΜΕΣ' ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ!



Ξημερώματα Κυριακής και η Χρυσόσκονη της Μαργαρίτας Μαντά το έκανε το θαύμα της! Είχα πολλά χρόνια να επηρεαστώ ψυχολογικά από ελληνική ταινία. Ίσως ήταν το ανθρωποκεντρικό της σενάριο. Η συνειδητοποίηση τού πόσο μόνοι και ξένοι είμαστε στην ουσία, τόσο με τα οικεία μας πρόσωπα, όσο και με τους ίδιους τους εαυτούς μας. Αυτή η παντελής έλλειψη πρωτότυπης μουσικής με μοναδική εξαίρεση το σπαρακτικό ποίημα Κύριε του Βαγγέλη Ροζακέα που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις και που ψιθύριζαν οι τρεις πρωταγωνιστές τις στιγμές της φιλμικής μοναξιάς τους. Το μελαγχολικό πισωγύρισμα στην παιδική ηλικία και στη χαρά της ξεγνοιασιάς που αντικαταστάθηκε από το σταδιακό βύθισμα στην κατάθλιψη της καθημερινότητας. Τις πολλές όψεις μιας σαρκοβόρου Αθήνας που όλοι λίγο- πολύ έχουμε περπατήσει.

Τρία αδέρφια: η Άννα (Μάνια Παπαδημητρίου), πιανίστρια και γι' αυτό περισσότερο ευαίσθητη από τον δικηγόρο Αλέξη (Αργύρης Ξάφης) και την τραπεζική υπάλληλο Αμαλία (Άννα Μάσχα). Ο Αλέξης επιμένει να δοθεί το ερειπωμένο πατρικό τους αντιπαροχή, αφού τα χρήματα- πιστεύει- θα καλυτερεύσουν την άχαρη ζωή του. Η Αμαλία και θέλει και δεν θέλει, δέσμια κάποιων ενδοιασμών και της επίσης άχαρης ζωής της. Η Άννα είναι η μόνη που επιθυμεί με νύχια και με δόντια να κρατήσουν το σπίτι, δηλαδή τη σύνδεση με το ευτυχισμένο παρελθόν μέσα σε μια πόλη που μεταλλάσσεται μέρα με τη μέρα. Το επισκέπτεται τακτικά, φροντίζει τον ρημαγμένο κήπο και περιεργάζεται τις σκονισμένες ντουλάπες του. Τα ημερολόγια της νεκρής μητέρας τους θα γίνουν αφορμή να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους τα τρία αδέρφια. Όταν η απόφαση παρθεί για να δοθεί το σπίτι η Άννα θ' αφήσει ένα δάκρυ να κυλήσει στο μαξιλάρι της. Και η Μαντά θα κλείσει την ιστορία τους και την ταινία της με μία σεκάνς ονειρικής ποίησης. Οι πρώτες νότες στο πιάνο και οι τίτλοι πέφτουν και η φωνή του Χατζιδάκι σε ανατριχιάζει σύγκορμο: Κύριε/ είχα μια ζεστή καρδιά/ σκεπασμένη με κεραμίδια/ στην άλλη άκρη της πολιτείας...
Στη Χρυσόσκονη της Μαργαρίτας Μαντά δε θα δείτε εντυπωσιακά φαντεζί ντεκόρ. Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες της κινούνται σε μικροαστικά αθηναϊκά διαμερίσματα. Δε θα δείτε ακόμη γαμήσια, ούτε άνδρες και γυναίκες να ακρωτηριάζουν τα γεννητικά τους όργανα. Ο ερωτισμός πηγάζει από ένα χάδι το πολύ- πολύ ή ακόμη κι από μία γυναίκα που αφηγείται σ' έναν άνδρα κομμάτια του γαμημένου βίου της. Η κατάθλιψη δεν δηλώνεται με υστερίες απίθανες, αλλά με ένα κλάμα φυσιολογικό, διότι- ναι- οι άνθρωποι οφείλουν να κλαίνε περιστασιακά. Μία σημαντική ελληνική ταινία που διόλου τυχαία τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού, που δεν πουλάει στυλάκι και μαγκιά και που εύχομαι σύντομα να βρει τον δρόμο της στις αίθουσες.

Ευχαριστώ τη Μαργαρίτα γι' αυτό το γόνιμα θλιμμένο σαββατόβραδο. Τη Μάνια για το υγρό βλέμμα της, γνήσια μπεργκμανική ηρωίδα. Και βέβαια τον αθάνατο Μάνο που από ΄κει ψηλά έδωσε την έγκριση του να πέσει η προσευχή του χρυσόσκονη απ' τον Σείριο.

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΤΟΥ Μ. ΤΡΑΝΟΥΔΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ Π. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ!


Όσοι δεν έχετε ήδη ακούσει τη μελοποίηση του Μιχάλη Τρανουδάκη στον Κωνσταντίνο Καβάφη με τον Παντελή Θεοχαρίδη μέσω κάποιων διαδικτυακών blogs, συντονιστείτε στη σημερινή εκπομπή μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά (www.kanaliena.gr) στους 90,4. Εκτάκτως πάλι για μία ώρα (18.00- 19.00) λόγω της ζωντανής μετάδοσης κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα. Συνοπτικά τα τραγούδια που θα ακουστούν σήμερα είναι τα εξής:
1. LOLEK- Have you noticed?
2. ΒΙΚΤΩΡΙΑ- Ρωσική ρομάντζα
3. ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ- Νύχτα της φωτιάς
4. ΑΡΛΕΤΑ- Εξάρχεια (Τέλος εποχής)
5. ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΔΑΣ- Το ταξίδι
6. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ- Μακρυά
7. ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ- Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
8. ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ- Μην το πεις πουθενά
9. ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑΣ- Stavento
10. ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ- Ταξίδι για να σε βρω
11. ΝΙΚΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ- Φυγάς
κλπ. κλπ.

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ- "ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ"

Οι τροχιές της Λένας Πλάτωνος και της Τάνιας Τσανακλίδου διασταυρώθηκαν πρώτη φορά το 1972 στη μπουάτ Λήδρα, όταν η πρώτη έπαιζε πιάνο και η δεύτερη τραγουδούσε στην ορχήστρα του Γιάννη Μαρκόπουλου. Σήμερα, 37 χρόνια μετά, η Προσωπογραφία της Τσανακλίδου βρίσκεται στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή της Λένας & του bosko με τα ολοκαίνουργια τραγούδια της σε μουσική των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Γιάννη Χριστοδουλόπουλου, Θοδωρή Οικονόμου, Θέμη Καραμουρατίδη, Αντώνη Ανδρέου και Δημήτρη Μπαρμπαγάλα, στίχους των Ελεάνας Βραχάλη, Γιάννη Μαύρου, Γεράσιμου Ευαγγελάτου, Άκη Δήμου και Σταύρου Σταύρου, καθώς και ένα ρεμίξ του Μιχάλη Δέλτα. Το πόρισμα της παρούσας δισκανάλυσης έχει να κάνει με μία γυναίκα – μοναχική φύσει και θέσει και έναν συμπαθέστατο δίσκο στο πλαίσιο πάντα μιας συμβατικής τραγουδοποιίας.

ΠΑΝΤΑ
Η ηρωίδα έχει μια πολύ αρνητική εμπειρία για τον έρωτα και μάλλον αναλώνεται στα ¾ του στιχουργήματος περιγράφοντας τη. Στο υπόλοιπο ¼ μας φανερώνει το καινούργιο πρόσωπο στη ζωή της, έτοιμο να τη δεχτεί όπως είναι, μονίμως με τα χέρια του ανοιχτά. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα μπαλάντα σε ημιζεϊμπέκικο ρυθμό, όπου το ζεϊμπέκικο υποβόσκει, έτοιμο να υποδαυλίσει και να γκρεμιστεί παράλληλα από το παίξιμο του πιάνου. Μια πολύ λεπτή ισορροπία που με σοφία διατηρείται από την ενορχήστρωση του Τάκη Φαραζή. Η ερμηνεία της Τσανακλίδου χάνει σ’ αυτό το αίσθημα της υγρασίας, ερχόμενη σε ρήξη κάπως με το παίξιμο του Φαραζή.
ΝΥΧΤΩΝΕΙ
Οι στίχοι του Άκη Δήμου αναφέρονται σαφώς σ’ έναν έρωτα μαζοχιστικό (Ματώνει/ αυτός ο έρωτας που όλο δυναμώνει/ και δε μ’ αφήνει από σένα να σωθώ). Πρόκειται για ένα πολύ έξυπνο, ευαίσθητο και πρωτότυπο στιχούργημα. Το πρώτο μέρος του τραγουδιού είναι απλά συμπαθητικό σε αντίθεση με το μεσαίο μέρος, που εξελίσσεται σε ένα ενδιαφέρον ηλεκτρικό ζεϊμπέκικο με ενορχηστρωτική μαεστρία. Η ερμηνεία της Τσανακλίδου σε όλο το τραγούδι είναι φανερά επηρρεασμένη από την παλαιότερη συνεργασία της με τον Μιχάλη Δέλτα και το ύφος της είναι ύφος διαμαρτυρίας, ενώ θα την περιμέναμε περισσότερο ερωτική εντός των συγκεκριμένων στίχων.
ΜΟΝΗ ΜΟΥ
Οι στίχοι της Ελεάνας Βραχάλη μιλούν για μοναξιά, ατολμία στη ζωή, αλλά και την ελπίδα για κάτι καλύτερο, την ίδια την ομορφιά. Η μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου κινείται σ’ ένα παθιασμένο μινόρε χασάπικο με ευέλικτη μελωδική γραμμή και πολύ φροντισμένη ενορχήστρωση. Πολύ καλή και η ερμηνεία της Τσανακλίδου.
ΕΓΩ ΓΙΑ ΔΥΟ
Η ηρωίδα παραλογίζεται από τη μοναξιά της και πλέον ζει με εικονικό ανύπαρκτο σύντροφο. Μουσικά, πρόκειται για ένα ερωτολάγνο (καψούρικο) ζεϊμπέκικο, το οποίο υποτίθεται ότι χορεύει η ηρωίδα για τον Κανένα. Υπερβολικός ο τρόπος ένταξης του μπουζουκιού, που φαίνεται ότι στοχεύει σε κάτι σουξεδιάρικο. Καλός παίκτης ο Καραντίνης, υπερβολικός όμως ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε μεσ’ στο κομμάτι. Αρχίζοντας το τραγούδι, προτού φορτιστεί, η Τσανακλίδου είναι έως και συγκλονιστική. Στο τέλος όμως η ένταση της γίνεται εξίσου υπερβολική.
ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ
Ένα φανταχτερό τραγούδι σε στυλ εμβατήριου με εντυπωσιακούς ηλεκτρονικούς ήχους, οι οποίοι οδηγούν (;) την Τσανακλίδου στη στερεότυπη ερμηνευτική υπερβολή της. Εν αντιθέσει με τους στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου που μπορεί να μην χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία, διατυπώνουν όμως τις θέσεις της ηρωίδας για το ότι δεν πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξει και να τη δεχτούν οι άλλοι όπως είναι.
ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
Εδώ είναι αρκετά πρωτότυποι οι στίχοι του Ευαγγελάτου, παρ’ ότι αναλώνονται στη γνώριμη μυθολογία αλκοόλ=χορός. Η ηρωίδα τον παροτρύνει να χορέψει σε μια προσπάθεια να απαλύνει το θυμό του, δηλαδή το μαύρο σύννεφο στη σχέση τους. Έξυπνος ο διαχωρισμός απαίτησης – θέλησης, προσταγής – επιθυμίας. Μουσικά, πρόκειται για το πιο σύνθετο και επίσης πιο πρωτότυπο μέχρι τώρα τραγούδι. Πολύ όμορφα ενορχηστρωμένο με το ακορντεόν του Παναγιώτη Τσεβά να αναδεικνύει το κομμάτι, αλλά και κάποια στοιχεία γκαράζ που προκύπτουν από τις ηλεκτρικές κιθάρες και τη δομή της κλασικής ροκ μπάντας. Ερμηνευτικά η Τσανακλίδου δίνει τον καλύτερο εαυτό της. Τη βοηθάει το τραγούδι, μουσικά και στιχουργικά, κι αυτή αντιστοίχως βοηθάει το ίδιο το τραγούδι.
INTRO
Πολύ ωραία ανάσα για όλο το δίσκο ο καλοπαιγμένος αυτοσχεδιασμός στο τρομπόνι από τον Αντώνη Ανδρέου.
ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ
Και πάλι το στιχούργημα της μοναξιάς, εδώ από τον Άκη Δήμου, με ποιητική διάθεση χωρίς ιδιαίτερο ειρμό. Ας πούμε ότι η ηρωίδα βρίσκεται στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή και έχει αφεθεί στους συνειρμούς της (φέρτε κι άλλα σκοτάδια/ να χορέψουν για μένα, Σκοτεινό μου φεγγάρι/ ποια χαρά μου’ χουν πάρει κλπ.) Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο το πώς ο Θοδωρής Οικονόμου πιάστηκε από τους στίχους και έφτιαξε ένα τραγούδι με παραληρητική ηχητική δομή, με το τρομπόνι του Αντώνη Ανδρέου και το ακορντεόν του Τσεβά σε πρώτο επίπεδο, καθώς και τη χρήση ροκ μπάντας. Προς το τέλος, βέβαια, το κομμάτι παραδίνεται σε μια ενορχηστρωτική σαλάτα. Ερμηνευτικά, η Τσανακλίδου κερδίζει, αφού αξιοποιεί τις υποκριτικές ικανότητες της στην υπηρεσία του τραγουδιού.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
Κλασική ροκιά α λα Λαυρέντης Μαχαιρίτσας με τους κάπως αντιφατικούς στίχους του Γιάννη Μαύρου, εφόσον αρχίζουν μεν με την άποψη περί αρχής και τέλους κάθε πράγματος, τελειώνουν δε με την αγάπη της ηρωίδας να διαφοροποιείται απ’ όλο αυτό, να μην έχει δηλαδή τέλος. Ερμηνευτικά, η Τσανακλίδου εδώ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο θηλυκός...Βασίλης Παπακωνσταντίνου κι αυτό δεν αποτελεί μομφή σε καμία περίπτωση.
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Καταπληκτικός ο Φαραζής σ’ αυτό το κομμάτι, υπηρετώντας τη σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου. Οι στίχοι του Σταύρου Σταύρου διέπονται από ορισμένες μεταφυσικές ανησυχίες, καθώς η ηρωίδα αναζητά τον Παράδεισο, τον οποίο έχασε με την ενηλικίωση της και φοβάται μη και δεν τον βρει μεταθανάτια. Αυτός ο Παράδεισος είναι και μια όψη του έρωτα. Απροσδόκητο το πως η μικρούλα Ανδρομάχη Μπαρμπαγάλα, ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας, τραγουδάει το δικό της μέρος για αρκετή ώρα, δίνοντας μια χαριτωμένη νοσταλγική νότα στο κομμάτι. Χαμηλότονη και ως εκ τούτου υπέροχη η ερμηνεία της Τσανακλίδου.
ΕΞΟΔΟΣ
Πολύ ποιητικίζουσα και νοσταλγική η έξοδος του cd με φράσεις απ’ όλα τα τραγούδια που ακούσαμε. Το theremin μέσα από τους προγραμματισμούς του Δημήτρη Μπαρμπαγάλα εντείνει τη νοσταλγική διάθεση, σα να λυπεί τον ακροατή για το ηχογράφημα που έφτασε στο τέλος του.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ (REMIX BY MIKAEL DELTA)
Ο Μιχάλης Δέλτα έδωσε τη χορευτική βερσιόν του τραγουδιού των Λ. Μαχαιρίτσα/ Γ. Μαύρου με τον ήχο του προσωπικού του ηλεκτρονικού σύμπαντος. Η Τσανακλίδου, απολύτως εντός κλίματος.

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009

ΕΛΑΤΕ, ΕΛΑΤΕ ΟΛΟΙ...

Έτσι όπως είσαστε
με τα ρούχα που φοράτε τώρα.
Την παλιά μου υπόσχεση
να συγκατοικήσουμε όλοι μαζί
σε ένα εξαίσιο ρετιρέ
τώρα που έσβησε η Ακρόπολη
θα την τηρήσω. Μην φέρετε τίποτα,
θα σας στρώσω εγώ
τα κόκκινα απ' τα γεράνια
ΗΚ
* ποίηση Σωτήρη Παστάκα, από τη συλλογή 'Ορος Αιγάλεω, εκδόσεις ΕΝΔΥΜΙΩΝ

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗ Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ!


Και αφορμή για το επεισόδιο που έλαβε χώρα δεν ήταν ούτε ο δικός μου πρόλογος, ούτε τα γλυκοπαρεΐστικα σχόλια της Νατάσσας Μποφίλιου για τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και τη Δανάη Παναγιωτοπούλου, ούτε καν η όλο πνεύμα και χιούμορ σύντομη ομιλία της Στέλλας Βλαχογιάννη.

Ήταν η έκρηξη του Γιώργου Χρονά που επίπληξε τον χαβαλετζή Εμμανουηλίδη, υποστηρίζοντας πώς δεν μπορείς να μελοποιείς Γιώργο Σεφέρη και ταυτόχρονα να γίνεσαι φαιδρός. Διότι αυτό είπε με λίγο διαφορετικά λόγια!

Προηγουμένως ο τραγουδοποιός, τελειώνοντας την παρουσίαση της μελοποίησης του στους Θεατρίνους του Σεφέρη, είχε αστειευθεί για τα μαύρα τραγούδια του και το χρωματιστό του πουκάμισο.

Ενοχλημένος, όμως, από το σχόλιο του Χρονά ή ενδεχομένως και σοκαρισμένος, αντέδρασε λέγοντας στο κοινό πώς πέραν του Σεφέρη έχει μελοποιήσει και Μάνο Ελευθερίου!

Η Δανάη Παναγιωτοπούλου εν τω μεταξύ προσπαθούσε με την κιθάρα της και τις χαμηλότονες μπαλάντες της να ηρεμήσει τα πνεύματα!

Κάπου εκεί πετάχτηκε και η Αλίκη Καγιαλόγλου να διαμαρτυρηθεί για τη μη στήριξη του διφώνου προς το πρόσωπο της, για το ότι πέρσι νοίκιασε το Ηρώδειο ιδίοις εξόδοις και για το ότι η συνέντευξη της που προοριζόταν για το δίφωνο εξοβελίστηκε τελικά σ' ένα άλλο έντυπο. Τι κι αν προσπάθησε να την αντικρούσει η Μαριάνθη Πελεβάνη, η διευθύντρια του περιοδικού, η κατάσταση είχε ήδη ξεφύγει με τον οικοδεσπότη Μιχάλη Γελασάκη να στέκεται εμβρόντητος στην καρέκλα του. Ίσως αν η Μαριάνθη έλεγε στην Αλίκη πώς το culture, στο οποίο τελικά είχε μπει η συνέντευξη της, πουλάει πολύ περισσότερο απ' ότι το δίφωνο, να μη γινόταν όλο αυτό!

Και η Δανάη τραγουδούσε! Στην τσάντα σου έχεις σαρκασμό/ και δέκα τόνους χιούμορ/ μα δεν προλάβαμε να μετρηθούμε/ γιατί ακούστηκε ένα μπαμ! Ούτε να το' ξερε τι θα γινόταν μελλοντικά σε μία παρουσίαση, όταν έγραφε το κομμάτι αυτό!

Η Βλαχογιάννη, απ' την άλλη, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην πιο δημιουργική -κατά τη γνώμη της- τριάδα του νέου ελληνικού τραγουδιού, δηλαδή τη Μποφίλιου, τον Ευαγγελάτο και τον Καραμουρατίδη και στη συνέχεια στη Δανάη και στον Αλέξανδρο. Μίλησε ακόμη για ένα απολυταρχικό καθεστώς πολιτιστικού τύπου που έχει επιβληθεί τελευταία. Πάνω- κάτω, δηλαδή, γιατί είναι αδύνατο να θυμάμαι σήμερα τι ακριβώς ειπώθηκε από τον καθένα χθες βράδυ.

Φάουλ μάλλον σημείωσε και η Μαρία Παπαγεωργίου, η νεαρή ερμηνεύτρια των ανέκδοτων ακόμη καινούργιων τραγουδιών του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη. Την ώρα που μιλούσε ο Γιώργος Χρονάς κι αφού είχε επιπλήξει τον τραγουδοποιό, η Μαρία θεώρησε σωστό το timing- που λένε- να πάει προς το καμαρίνι. Που πάτε, δεσποινίς, δυσανασχετείτε μ' αυτά που λέω; της απηύθυνε τον λόγο ο Χρονάς, εκλαμβάνοντας ως υποτιμητικό το πέρασμα της δίπλα από το πάνελ, δίχως να έχει ολοκληρώσει την ομιλία του.

Αφενός ο Χρονάς δεν γνώριζε ότι η Παπαγεωργίου έπρεπε από ώρα να βρίσκεται αλλού, αφετέρου η Μαρία θα μπορούσε να περιμένει δύο- τρία λεπτά ακόμη ώστε πάλι να μη συνέβαινε όλο αυτό. Κι έτσι θα μέναμε με τις ψυχωμένες ερμηνείες της στα κομμάτια του Αλέξανδρου και στο Blues της Δανάης!

Αντ' αυτού, πολύ λυπάμαι για ότι έγινε, μια και συμμετείχα κι εγώ στην εκδήλωση του Γελασάκη. Αν μου επιτρέπεται τώρα ένα προσωπικό σχόλιο, αίσθηση μου είναι πώς οι περισσότεροι που βρίσκονταν εκεί χθες ήθελαν να πουν τα δικά τους- ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του, που λέγανε κι οι γιαγιάδες μας. Γνωρίζω πολύ καλά, τόσο τον Αλέξανδρο, όσο και τη Μαρία, εξ ου και δέχτηκα να μιλήσω για τη δουλειά τους. Η Μαρία θα θυμάται καλά, φαντάζομαι, μία συνάντηση μας προ λίγων εβδομάδων που κόντεψε να εξελιχθεί σε καυγά τρικούβερτο- εννοείται για μουσικά πάντα θέματα. Και σ' αυτήν και στον Αλέξανδρο συγχωρούνται η νεανική τσαντίλα, αυτή η ομαλή τάση αμφισβήτησης, ακόμη και η αφέλεια τους. Θεωρώ ατόπημα ακόμη αυτό που είπε ο Αλέξανδρος περί μελοποίησης του στον Ελευθερίου. Όσο κι αν μου εξήγησε μετά ότι δεν είχε καθόλου τέτοια πρόθεση και λυπήθηκε που τελικά ακούστηκε έτσι, έστω και σε μερικούς μέσα στην αίθουσα, είναι λίγο...γηπεδικής λογικής να έχεις απέναντι σου τον Χρονά και να δηλώνεις πως μελοποιείς τον Ελευθερίου. Εν ολίγοις, δεν είναι Ολυμπιακός- Παναθηναϊκός οι ποιητές κι οι στιχουργοί, αγαπητέ Αλέξανδρε, θα έπρεπε να έχεις ενημερωθεί λίγο περισσότερο για το τι έχει κάνει ο Α και ο Β που δέχτηκαν να συμμετάσχουν στην παρουσίαση σου. Η πλειοψηφία, πάντως, των παρευρισκομένων δυσανασχέτησε με τη στάση του Χρονά απέναντι στον νεαρό τραγουδοποιό. Μπορούσε να του το πει μετά κατ' ιδίαν, είπαν πολλοί, οι πιο ήπιοι απ' αυτούς. Ο Χρονάς όμως είναι ο Χρονάς, αυτός που είναι τόσες δεκαετίες τώρα- λέω εγώ- και οφείλεις περισσότερο σεβασμό στο πρόσωπο του, σ' αρέσουν- δε σ' αρέσουν αυτά που λέει κάθε φορά. Κλείνοντας, θέλω να πω ότι και ο Αλέξανδρος όμως είναι αυτός που είναι, ένα νέο παιδί με χιούμορ που απλά στη σκηνή είναι ο εαυτός του και που- συμφώνως με τη Βλαχογιάννη- έχει κάνει αλματώδη βήματα στην τέχνη του συγκριτικά με το πρώτο του άλμπουμ.
Τη χθεσινή ζωντανή συνέντευξη των Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη- Δανάης Παναγιωτοπούλου παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ο Βασίλης Γισδάκης, ο Παντελής Θεοχαρίδης, ο Δημήτρης Λέκκας, ο Lolek, ο Νίκος Χαλβατζής και σύσσωμο το επιτελείο του περιοδικού δίφωνο.

Μετά απ' όλα αυτά πως να ξύπναγα στην ώρα μου και να πήγαινα από το ραδιόφωνο του διφώνου, όπου η Μαριάνθη θα ηχογραφούσε την παρθενική εκπομπή της με εμένα ως guest; Εύχομαι τα καλύτερα για το νέο ξεκίνημα της από τα διφωνικά ερτζιανά, αν και τη συγκεκριμένη πρώτη εκπομπή η αλήθεια είναι ότι τη φοβάμαι πολύ...

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Η ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ & Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ!

Συνεχίζονται στον Ιανό της Σταδίου οι ζωντανές συνεντεύξεις καλλιτεχνών, που επιμελείται και συντονίζει ο δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης του διφώνου, Μιχάλης Γελασάκης. Για τη φετινή χρονιά, τη δεύτερη κατά σειρά, έχουν ήδη προηγηθεί οι συνεντεύξεις του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, του Μπάμπη Στόκα και του Μιλτιάδη Πασχαλίδη. Σήμερα, το βήμα δίνεται σε δύο εκλεκτούς φίλους και αξιόλογους νέους τραγουδοποιούς, στους οποίους έχω αναφερθεί εκτενώς σε παλαιότερες αναρτήσεις αυτού του blog: στη Δανάη Παναγιωτοπούλου, δημιουργό δύο εξαιρετικών δίσκων (Οίκος Αντοχής, Homo Logotypus) και στον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη, με ένα άλμπουμ στο ενεργητικό του (Φυσάει αλλιώς εδώ ο αέρας) κι ακόμη ένα στα...σκαριά! Μεγάλη μου τιμή, λοιπόν, που ο Γελασάκης με όρισε δημοσιογράφο- εισηγητή στο έργο των συγκεκριμένων παιδιών για την αποψινή τους εκδήλωση. Ευκαιρία να ξαναβρεθώ με αγαπημένα πρόσωπα, σαν τη Στέλλα Βλαχογιάννη, τη Νατάσσα Μποφίλιου και τον Γιώργο Χρονά. Η Στέλλα θα μιλήσει για τον Αλέξανδρο, ο Χρονάς για τη Δανάη και η Νατάσσα και για τους δυο τους, ως συνάδελφος της γενιάς τους!
Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος: ελεύθερη
Ιανός, Σταδίου 24
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οι νέοι τραγουδοποιοί που θα φιλοξενηθούν φέτος στις ζωντανές συνεντεύξεις
είναι ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ
που γνωρίσαμε από την Δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου
και η ευαίσθητη και βαθιά πολιτικοποιημένη
ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Για τους καλλιτέχνες θα μιλήσουν:
η δημοσιογράφος ΣΤΕΛΛΑ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ,
ο ποιητής και εκδότης ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ,
η ερμηνεύτρια ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ
και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της μουσικής σκηνής «Πυρήνας»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΜΗΣ.
Προλογίζει o δημοσιογράφος και σκηνοθέτης ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗΣ
Συντονισμός- Οργάνωση: ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ
Χορηγός: Α.Ε.Π.Ι
Χορηγοί επικοινωνίας: Μελωδία fm 99,2, δίφωνο, www.musicheaven.gr
Οι βραδιές θα μεταδίδονται ζωντανά από το
ianosradio.gr

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ, ΤΗ ΛΙΝΑ & ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ!







Σήμερα το μεσημέρι, μετά από έναν γρήγορο εσπρέσσο στου Φλόκα της πλατείας Βικτωρίας και με τη βροχή να λυσσομανάει! Ο Ηλίας Λιούγκος, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Παντελής Θεοχαρίδης, δηλαδή ο συνθέτης, η στιχουργός και ο ερμηνευτής του τραγουδιού για τους τίτλους τέλους του κουνδουρικού ντοκιμαντέρ! Εγώ είμαι κάτι σαν τον κουμπάρο της όλης ιστορίας και χαίρομαι ιδιαιτέρως γι' αυτό! Και οι τέσσερις ήταν χαρούμενοι, λοιπόν, θα μπορούσε να λέγεται το post! Η Λίνα διότι, συμφώνως με την ίδια, ο κινηματογράφος τους ένωσε με τον Ηλία! Ο Ηλίας που εδώ και χρόνια ήθελε να συνεργαστεί μαζί της και τώρα αυτό συνέβη μέσω ενός φιλμ για τον Κούνδουρο! Και ο Παντελής διότι, όπως μου είπε γυρνώντας στο σπίτι, δεν ξέρω αν κατάλαβες και ανεξαρτήτως που θα πω τραγούδι τους, μόλις ήπιαμε καφέ με το ήθος του Χατζιδάκι προσωποποιημένο και τη μεγαλύτερη Ελληνίδα στιχουργό! Την ώρα που τρέχαμε για τον υπόγειο του ηλεκτρικού, ένας τύπος από διπλανό τραπέζι στου Φλόκα, αναγνώρισε τη Λίνα, της έσφιξε το χέρι και την ευχαρίστησε για την ποίηση που έβαλε στη ζωή του!
Δεν υπάρχει πιο ωραία αίσθηση από το να βρέχει και να τρέχεις να προφυλαχτείς με μια παρέα φίλων αγαπημένων!
* οι photos του post είναι του Νίκου Χαλβατζή

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ!


Ο Παντελής Θεοχαρίδης αφίχθη χθες βράδυ για τη σημερινή πρόβα με τον Μιχάλη Τρανουδάκη, αλλά και την ηχογράφηση του καβαφικού τραγουδιού τους (γίνεται αυτή την ώρα στο στούντιο), καθώς και για την αυριανή κοινή μας φωτογράφηση με τον Ηλία Λιούγκο και τη Λίνα Νικολακοπούλου με αφορμή, βέβαια, το κουνδουροτράγουδο!

Εκκρεμούν ακόμη οι ηχογραφήσεις των τραγουδιών του Μιχάλη Τερζή και του Χρήστου Λεοντή με τη φωνή του, αλλά αυτές μάλλον θα πραγματοποιηθούν κάποια άλλη στιγμή που θα ξαναέρθει στην Αθήνα.

Η σύντομη πρόβα τους με τον Τρανουδάκη πριν από λίγη ώρα ήταν πραγματικά μια όαση! Το ποίημα Μακριά του Καβάφη που μελοποίησε ο Μιχάλης και που θα ενορχηστρωθεί τελικά με τον ίδιο στο πιάνο και τον Μιχάλη Πορφύρη στο τσέλο σίγουρα θα ευχαριστούσε τον μέντορα του, Μάνο Χατζιδάκι. Και δεν είναι καθόλου κοινότοπη η άποψη μου- όποιος ακούσει το κομμάτι, όταν με το καλό κυκλοφορήσει το τεύχος της Οδού Πανός με το cd, θα συμφωνήσει 100%!

Γνωρίζω άλλες δύο πρόσφατες μελοποιήσεις στο Μακριά, τη μία δισκογραφημένη και την άλλη ανέκδοτη. Η πρώτη ανήκει στο δίσκο Το πρόσωπο της αγάπης με τη Νένα Βενετσάνου σε μουσική της Καλλιόπης Τσουπάκη και η δεύτερη, η αδισκογράφητη, είναι της Λένας Πλάτωνος. Αν, όπως είπα, η τωρινή μελοποίηση του Τρανουδάκη θα ευχαριστούσε τον Χατζιδάκι, με της Πλάτωνος θα ευφραίνονταν οι...Prodigy! Αυτό μόνο μπορώ να πω!

Παρατηρούσα τον Παντελή να ρωτάει τον Μιχάλη λεπτομέρειες σχετικά με την άρθρωση των λέξεων του ποιήματος μέσα από τη μουσική. Του άρεσε αυτό του Μιχάλη, καθώς- όπως είπε- συνδημιουργοί ενός τραγουδιού κάθε φορά είναι ο συνθέτης, ο στιχουργός και ο ερμηνευτής. Θυμήθηκε μάλιστα την ηχογράφηση της Μυθολογίας του Σαββάτου με τη Μαρία Δημητριάδη στο στούντιο. Κάνε ότι θες με την ορχήστρα και τους μουσικούς σου, τον είχε απελευθερώσει τότε ο Χατζιδάκις. Η μόνη παρέμβαση του ήταν η διδασκαλία της Δημητριάδη την ώρα της εγγραφής. Πραγματικό σχολείο, συνέχισε ο Μιχάλης, να κάθομαι λοιπόν κι εγώ σε μια μεριά και να βλέπω τον Χατζιδάκι να διευθύνει τη Μαίρη!

Εξπέρ ο Τρανουδάκης στη μουσική δημιουργία, απορρέουσα από τον λόγο των ποιητών, εξπέρ και ο Θεοχαρίδης στην ερμηνεία της. Ίσως αν ζούσαν σε άλλη χώρα ή έστω αν η εποχή δεν ήταν τόσο παρακμιακή στα του πολιτισμού, καλλιτέχνες σαν κι αυτούς να έκαναν περισσότερο αισθητή και συχνότερη την σημαντική παρουσία τους.

Σε μερικές ώρες θα έχω στην κατοχή μου το cd με το τραγούδι στην τελική μορφή του. Αύριο- μεθαύριο και του Lolek, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι ένα αριστούργημα, ενδεχομένως ωραιότερο και από τα κομμάτια του Alone. Όσο για τη Μάιρα και τον Τάσο, απ' όσο γνωρίζω, επίσης τούτη την ώρα ολοκληρώνουν κάπου μακριά απ' την Αθήνα τη μουσική επένδυση τους πάνω στην Εν τη οδώ απαγγελία του Θάνου!
Στον αστερισμό της Οδού Πανός και του Κωνσταντίνου Καβάφη, λοιπόν, μέχρι να παραδώσω όλο το υλικό στον Γιώργο Χρονά! Το dead- line πλησιάζει κι εγώ για την ώρα τρέχω τους μουσικούς!

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ!

Ζεστός καφές, έξω, με αιωρούμενη σόμπα, την πρώτη ουσιαστικά μέρα του χειμώνα. Η γλυκιά Melanie βιαζόταν να κελαηδήσει μέσα από το χάρτινο κλουβάκι της το Nickel Song και το Birthday of the Sun!

Όχι ότι η Joan Baez πήγαινε πίσω, με το Farewell Angelina του Dylan και το Colours του Donovan! Ο ποιητής γελάει...που ξανακόλλησε με τους Strawbs και τους Incredible String Band!
Αμετανόητος hippy ο Παγουλάτος!

QUIZ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ!


Ποιοι είναι αυτοί οι δύο κύριοι που με επισκέφτηκαν χθες βράδυ και θα συνεργαστούν, δίνοντας μία κοινή συναυλία στις 14 του μήνα στον Πειραιά;