moonriver-post-ή-από-τον-ιανό-στις-κούκλες

Από που ν' αρχίσει και να τελειώσει κανείς μ' αυτό το post, εν προκειμένω με τη χθεσινή νύχτα που τα είχε όλα μέσα: νεορεμπέτες, ροκάδες, blueswomen και λαϊκές τραγουδίστριες, πούστηδες και παλικάρια, τραβεστί και drag shows - κοινώς, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει! Βρέθηκα στον Ιανό στις 22.30 ακριβώς για να προλογίσω το συναυλιακό ντεμπούτο των Trio Tekke στην Αθήνα. Πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι το πατάρι του Ιανού ήταν γεμάτο, κάτι που φανερώνει πως έχει αρχίσει να γίνεται κατάσταση και στη χώρα μας με τους τρεις αυτούς ρεμπετοχίπηδες και τα ανατρεπτικά τραγούδια τους. Δεν είναι τυχαίο που, όπως έμαθα, μέχρι και ο Γιάννης Αγγελάκας στο προχθεσινό live τους στη Θεσσαλονίκη πήγε και τους άκουσε. Γιατί, η αλήθεια είναι πως η επιτυχία των παραστάσεων των Trio Tekke σε χώρες της Ευρώπης, που έχουν ήδη παίξει, θεωρείται δεδομένη. Και λογικό, εφόσον το ξένο κοινό τους ανέκαθεν αποζητούσε την επαφή με το ρεμπέτικο, όχι όμως με μια τουριστική λογική, αλλά υπό το πρίσμα μιας αντεργκράουντ και πιο πειραματικής διάθεσης, η οποία έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζει τον Αντώνη, τον Λευτέρη και τον Colin. Τζουράς, κοντραμπάσο και κιθάρα ήταν τα όργανα που χρειάστηκαν για να αποδώσουν επί σκηνής τις συνθέσεις τους, μένοντας πιστοί στο ακουστικό κλίμα των δύο δίσκων τους. Προλόγισα, λοιπόν, τους φίλους μουσικούς, τους ευχήθηκα να ξαναπαίξουν σύντομα στην Αθήνα, ώστε να μπορέσω κι εγώ να τους παρακολουθήσω και την έκανα σφαίρα για την Ακαδημία Πλάτωνος και τη μουσική σκηνή Quilombo, όπου τραγουδούσε ο Θεσσαλονικιός Γιάννης Μήτσης σε μία απ' τις σπάνιες εμφανίσεις του στα μέρη μας.

Εκτιμώ πολύ τον Μήτση, τόσο από τη θητεία του στα Ξύλινα Σπαθιά, όσο και από την προσωπική διαδρομή του. Ένας τραγουδοποιός που κατά τη γνώμη μου άργησε λίγο να ακουστεί ευρέως και που πιθανώς υπό άλλες συνθήκες να διεκδικούσε ισάξια θέση δίπλα στον Σωκράτη Μάλαμα, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τους λοιπούς κοσμαγάπητους δημιουργούς ανάλογου ύφους. Κι όταν λέω ισάξια θέση, φυσικά δεν αναφέρομαι στην καλλιτεχνική δυναμική των τραγουδιών του, αλλά στην αναγνωρισιμότητα του.

Εδώ ο pisoglendis δηλώνει για μία ακόμη φορά τον έρωτα του στον τ2φ, ο οποίος βέβαια έχει βλέμμα του στυλ Υποφέρω, υποφέρω, συνεπικουρούμενος από τη maira del mar πάντα με το ηλεκτρονικό τσιγάρο ανά χείρας! Έλα, έλα, φτάνει, φώναζε η Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) στον pisoglendis, τρομάζοντας να τον ξεκολλήσει απ' τον αγαπημένο της!

Ήταν που σε λίγο θ' ανέβαινε στη σκηνή του Quilombo στο πλάι του Γιάννη Μήτση κι ήθελε νά'χει ήσυχο το κεφάλι της από κάτω!

Τον Μήτση τίμησε με την παρουσία της και η ερμηνεύτρια Φωτεινή Βελεσιώτου, ίσως η πιο καθαρόαιμη λαϊκή φωνή που διαθέτει σήμερα το ελληνικό τραγούδι! Σημειωτέον, ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Βελεσιώτου κυκλοφόρησε μόλις την περασμένη εβδομάδα με τραγούδια σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους πολλών αξιόλογων στιχουργών.

Η Βελεσιώτου, μάλιστα, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Μήτση και ανέβηκε για να μας τραγουδήσει το συγκλονιστικό Σαν απόκληρος γυρίζω του Βασίλη Τσιτσάνη με ένα γρέζι στη φωνή της, που είχαμε ν' ακούσουμε από την εποχή ή, σωστότερα, τις ηχογραφήσεις της Σωτηρίας Μπέλλου!

Μου αρέσει που ο Μήτσης αντιλαμβάνεται το τραγούδι σαν ένα είδος...ζεν, γι' αυτό ίσως δεν έγινε ποτέ Μάλαμας ή Παπακωνσταντίνου, απ' την άποψη - ξαναλέω - της φήμης του και μόνο. Ο δε τ2φ δίπλα μου θυμήθηκε ένα παλιότερο live του Μήτση στη βόρεια Ελλάδα, όπου είχε αφήσει το δικό του πρόγραμμα και επί μιάμισι ώρα τραγουδούσε αποκλειστικά Μάνο Χατζιδάκι!

Όταν η Λίνα Σωπιάδου με τη μοναδική της εμφάνιση εικαστικού ενδιαφέροντος - κάτι μεταξύ Φρίντα Κάλο και Μπίλι Χολιντέι - πήρε τη θέση της στη σκηνή, το αρτίστικο μαγαζί μετατράπηκε με τη μία σε blues...καταγώγι!

Αναρωτιόμουν αν όντως η Λίνα είναι μεγάλη τραγουδίστρια ή απλά εμείς την αγαπάμε πολύ μεσ' στην παρέα και μας φαίνεται μεγάλη, χωρίς ενδεχομένως να είναι. Έψαχνα με άλλα λόγια να βρω για ποιο λόγο με συγκίνησε τόσο πολύ χθες, εμένα, που έχω ακούσει και δει live σχεδόν όλες τις τραγουδίστριες της γενιάς της.

Όταν όμως γύρισα και είδα τον pisoglendis και τη maira del mar δακρυσμένους και τον τ2φ περιχαρή, κατάλαβα πως η ερμηνεύτρια αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία περίπτωση.
Ευτυχώς δηλαδή που με το τραγούδι της καθήλωσε και τον pisoglendis, ο οποίος συνεχώς...αυτοσχεδίαζε! Τι έλεγε το άτομο! Καλά ε, το βιολί γαμάει, σχολίασα κάποια στιγμή στον τ2φ, οπότε πετάγεται κι ο ακατονόμαστος: Ωραία, αφού γαμάει, συμφέρει!

Ή το άλλο; Γνωρίζοντας πως η Λίνα γελάει πολύ με τις ατάκες του Πάνου Μιχαλόπουλου και της Καίτης Φίνου απ' τις αείμνηστες τραγελαφικές κοινωνικές ταινίες των 80s, ζήτησα απ' τον pisoglendis να της φωνάξει Μ' έχεις κάνει χώμα, ρε κοπέλα μου, βρίσε με τον αλλλλήτη! Αυτό να το πεις εσύ, είναι πολύ στρέιτ - μου απάντησε - εγώ θα της φωνάξω "Είσαι θεά"! Και φυσικά το φώναξε!

Και τι δεν τραγούδησε η Λίνα χθες! Marilyn Monroe, Radiohead, David Bowie, το λατρεμένο White Rabbit των Jefferson Airplane, αλλά και υπέροχα τραγούδια του Μήτση, όπως το Βουβή ασθενής!

Ακούστηκε ακόμη και το τραγούδι του σε στίχους του Κώστα Φασουλά που άνοιγε το τελευταίο άλμπουμ της Ελευθερίας Αρβανιτάκη! Εκτός της Σωπιάδου και της Βελεσιώτου, λοιπόν, που μοιράστηκαν τη σκηνή μαζί του, παρόντες στο live του Μήτση ήταν επίσης ο Φασουλάς, ο παραγωγός του, Άγγελος Σφακιανάκης, και ο τραγουδοποιός Θέμος Σκανδάμης.

Εννοείται πως κατά το τέλος του live, τους έσυρα όλους στην...τουαλέτα (ήταν ο μόνος χώρος με τον κατάλληλο φωτισμό) για τα δέοντα, δηλαδή τις αναμνηστικές φωτογραφίες για τα Άσματα και Μιάσματα: από αριστερά, ο Γιώργος, η Λίνα που εκφράζει τον θαυμασμό και την αγάπη της στη Φωτεινή, ο Κώστας και η maira.

Κι εδώ, παραλλαγή της προηγούμενης photo,

λίγο πριν απαθανατίσω τις δύο ερμηνεύτριες στο πιο ατμοσφαιρικό και ίσως αντεργκράουντ ενσταντανέ του post τούτου!





Το πρόγραμμα μετά είχε Κούκλες! Μην ξεχνιόμαστε κιόλας, σε μία βδομάδα ξεκινάω γυρίσματα, όπως όλα δείχνουν, επομένως η παρουσία μίας τραβεστί που θα διαβάσει το ποίημα της Γώγου για τη Σόνια, επιβάλλεται!

Δε συγκράτησα τα μικρά ονόματα των κυριών που υποδύθηκαν με πραγματικό ταλέντο τις Μελίνα Μερκούρη - εδώ βλέπετε την εκπληκτική ιμιτασιόν Ίλια Ντάρλινγκ στα Παιδιά του Πειραιά -, τη Madonna, την Άντζελα Δημητρίου, τη Celine Dion και πολλές ακόμη περσόνες φαμ φατάλ. Οι άνθρωποι το γλεντάνε με την ψυχή τους εκεί μέσα και όπως είδα, αλλά και όπως με πληροφόρησε ο Γιώργος, το κοινό τους έχει διευρυνθεί τόσο πολύ, που κάθε Παρασκευοσάββατο το μαγαζί τιγκάρει από στρέιτ ζευγάρια και παρέες, ενώ συχνοί θαμώνες είναι η Λάσκαρη, η Βίσση και άλλες προσωπικότητες της σόου μπιζ! Είδαμε και τον Νικόλα, ένα φοβερό τύπο που κάνει drag show και που παλιότερα υποδυόταν μέχρι και τη...Μαρίζα Κωχ! Έβγαινε, λέει, με μια ξανθιά περούκα που την...πατούσε και τραγουδούσε, playback φυσικά, το Παναγιά μου - Παναγιά μου! Αυτό θα ήθελα να το δω και, μου φαίνεται, θα τραβήξω και τη Μαρίζα κάνα βράδυ να κάνουμε καινούργιο συκώτι απ' το γέλιο!

Όλα τα λεφτά ήταν επίσης το λαϊκό πρόγραμμα που έκλεισε τη βραδυά! Ολόκληρος ο φελλινικός θίασος επί σκηνής αποδίδοντας τραγούδια του Καζαντζίδη, του Μενιδιάτη, της Γιώτας Λύδια και της Πόλυς Πάνου! Ο κακός χαμός, κάηκε το μαγαζί! Και για να ξαναγυρίσω στα του ντοκιμαντέρ και να κλείσω, τελικά το ποίημα της Γώγου θα το διαβάσει η κυρία Εύα Κουμαριανού. Πρόκειται για έναν ευγενέστατο και ζεστό άνθρωπο, που γνώριζε μάλιστα τη δολοφονημένη Σόνια και με μεγάλη χαρά - απ' ότι έδειξε - θ' ανταποκριθεί στο κάλεσμα μου. Σε θέλω τελείως αμακιγιάριστη, της είπα κι εκείνη μου απάντησε επί λέξει Άντε καλέ, ότι θες, δεν έχω ΄γω τέτοια κολλήματα! Νά'ναι καλά η γυναίκα και σε λίγες μέρες συμφωνήσαμε να βρεθούμε για να πάρει το κείμενο στα χέρια της και να το προβάρει!

Στο σπίτι, τις πρώτες πρωινές ώρες, με περίμενε ο γιός μου ο Ζέπος, που τον είχα κλείσει μέσα για πρώτη φορά για να γλιτώσει το ψοφόκρυο της αυλής. Άναψα τον αργιλέ, τραβήξαμε από δυο-τρεις τζούρες μαζί και αμέσως μετά την πέσαμε για ύπνο. Είχα να ξενυχτήσω πολύ καιρό, χρόνια νομίζω, μα τώρα που τέλειωσα αυτό το post αίσθηση μου είναι πως χθες συμμετείχα σε μία κανονική παρέλαση ανθρώπων, μουσικών και χρωμάτων!

το-πραγματικό-επάγγελμα-του-ευάγγελου-βενιζέλου

See you in Hell, my friend...

οι-trio-tekke-στον-ιανό-ο-γιάννης-μήτσης-στο-quilombo-&-το-team-του-ντοκιμαντέρ-στις-κούκλες

Ύστερα από τις δύο συναυλίες τους σε Γιάννενα και Θεσσαλονίκη, που, απ' ότι πληροφορήθηκα, πήγαν αρκετά καλά, ο Αντώνης, ο Λευτέρης και ο Colin, οι Trio Tekke δηλαδή, απόψε δίνουν το πρώτο ραντεβού τους με το αθηναϊκό κοινό. Έτσι, στον Ιανό της Σταδίου, θα βρεθώ κι εγώ εκεί, όπου θα πω λίγα λόγια για τα δύο cd τους και την τάση τους να πειράζουν παλιά ρεμπέτικα, αλλά και να γράφουν πρωτότυπα τραγούδια ανάλογου ύφους. Η έναρξη του live των Trio Tekke είναι προγραμματισμένη για τις 22.30, μα δυστυχώς δε θα μπορέσω να το παρακολουθήσω, αφού θα πρέπει να μεταβώ στη νέα μουσική σκηνή Quilombo στην Ακαδημία Πλάτωνος. Εκεί θα εμφανιστεί ο τραγουδοποιός Γιάννης Μήτσης (τέως Ξύλινα Σπαθιά), έχοντας στο πλευρό του τη Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία), κατά κόσμον Λίνα Σωπιάδου. Θα ακουστούν τραγούδια του Μήτση απ' όλες τις μέχρι τώρα δισκογραφικές εργασίες του, καθώς και συνθέσεις των Δάρνακες, του συγκροτήματος της Λίνας. Η είσοδος είναι δωρεάν (καλή φάση για τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε) και μπορείτε να βρείτε το μαγαζί στην οδό Σερβιών 10 & Λεωφόρος Αθηνών. Κατά τις 02.00 τη νύχτα, όταν θα έχουν τελειώσει και οι Trio Tekke και ο Μήτσης, ενδέχεται να περάσουμε με τη Σπυράτου και τον Τσιτιρίδη από τις Κούκλες - ο Γιώργος επικοινώνησε με τη Βακαλίδου και την Κουμαριανού, οι οποίες θα βοηθήσουν να βρούμε αυτό που ψάχνουμε. Άντε να δούμε, διότι σε λίγη ώρα έχουμε ραντεβού με την παραγωγό μου και τον συνθέτη Βαγγέλη Φάμπα, στο στούντιο του οποίου θα στηθεί το post production του ντοκιμαντέρ. Από αύριο, επίσης, οργανώνεται και η πιο δύσκολη δραματοποιημένη σκηνή με τη δυσκολία της να έγκειται στο γεγονός ενός γυρίσματος (όσο πιο σύντομου γίνεται...) μέσα στην πλατεία Εξαρχείων. Στο συγκεκριμένο γύρισμα θα χρειαστούν κομπάρσοι, περίπου 30 - 40 άτομα, επομένως θα επανέλθω με ανακοίνωση προς εξεύρεση τους!

ζητείται-τρανσέξουαλ-να-διαβάσει-το-ποίημα-της-κατερίνας-γώγου-για-τη-δολοφονημένη-σόνια

Η τραβεστί Σόνια υπήρξε ακόμη ένα μέλος του Θιάσου των Απόκληρων που ανέβαζαν τα προσωπικά τους δράματα εν είδει καθημερινών live παραστάσεων στα Εξάρχεια της δεκαετίας του 1980. Η δολοφονία της έγινε αφορμή για να δημοσιεύσει η ομόφυλη της, Πάολα, ένα συγκλονιστικό κείμενο στο περιοδικό Κράξιμο που εξέδιδε την εποχή εκείνη, αλλά και για να της αφιερώσει η Κατερίνα Γώγου ένα εξίσου συγκλονιστικό ποίημα της. Ακόμη και ο Νικόλας Άσιμος που συνήθιζε να φτιάχνει τραγούδια, απολύτως εντός του προσωπικού του σύμπαντος, ασχολήθηκε με την περίπτωση της σε ένα κομμάτι, ανέκδοτο μέχρι πρότινος, το οποίο εντάχθηκε στο διπλό cd Η βιομηχανία του πεζοδρομίου (MINOS-EMI, 2002). Βέβαια, παρ' όλες τις μεταξύ διαφορές τους - ιδεολογικής φύσης κυρίως -, ο Άσιμος και η Σόνια σχετίζονταν αρκετά μεταξύ τους. Υπάρχουν αφίσες από συναυλίες του αυτόχειρα τραγουδοποιού των αρχών του ΄80, στις οποίες η τραβεστί Σόνια φαίνεται να συμμετείχε στο συγκρότημα του ως αντεργκράουντ ατραξιόν! Ακούγοντας κανείς το τραγούδι με τίτλο Τραβεστί, που έγραψε ο Άσιμος, εμπνεόμενος από τον τραγικό θάνατο της συντρόφισσας του, θα μπορούσε να τον κατηγορήσει για στιχουργική ευτέλεια μέχρι και ομοφοβία. Έτσι, απ' τη μια οι στίχοι λένε Μη μου πιάνεις την ψωλή/ δε σε θέλω τραβεστί κλπ., απ' την άλλη όμως φανερώνουν και πάλι την απέραντη ευαισθησία του απέναντι στις μειονότητες και τους ανθρώπους του περιθωρίου: Μη ζητάς απαλλαγή/ οι καιροί είναι πονηροί/ και τη Σόνια τη ζαβή/ τη στραγγάλισαν κι αυτή...Παρ' όλο που το εν λόγω τραγούδι είχε κυκλοφορήσει μόνο σε μία από τις περιβόητες κασέτες του Άσιμου με τίτλο Πάλι στην ξεφτίλα (1986), η ιστορία λέει πως ενόχλησε πολύ τις φεμινίστριες, οι οποίες έδιναν τον δικό τους αγώνα από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας. Και, εν αντιθέσει με τον φαινομενικά χοντροκομμένο επί του θέματος Νικόλα Άσιμο, τόσο το ποίημα της Γώγου, όσο και το κείμενο της Πάολα, διέπονταν από μία τρομερή καταγγελτική διάθεση, ισάξια κατά τη γνώμη μου, με έναν στίχο του αναρχικού τροβαδούρου από ένα άλλο τραγούδι του και από την ίδια κασέτα: Να διαδώσουμε σ' αυτούς/ τους γκαντεμιάρικους καιρούς/ να μη σκοτώνουνε τους διαφορετικούς...(Πάλι στην ξεφτίλα). Το κουβάρι της δολοφονίας της Σόνιας προσπαθήσαμε να ξετυλίξουμε χθες το μεσημέρι με τον πολιτικό ακτιβιστή Γιάννη Φελέκη, πρόσωπο - σύμβολο της πλατείας Εξαρχείων, και τη συγγραφέα Βιργινία Σπυράτου. Μέσα από πολλές ιστορίες, φυσικά, που ο Φελέκης έζησε από πρώτο χέρι! Ιστορίες με πρωταγωνιστές τον Άσιμο, τη Γώγου, τη Σόνια, αλλά και τη Φλέρυ Νταντωνάκη! Όσο ψάχνει μαθαίνει κανείς, λοιπόν, και δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως η Φλέρυ αποτελούσε τον...μπελά των διοργανωτών συναυλιών αλληλεγγύης εκείνης της εποχής, εφόσον, όποτε ανέβαινε στη σκηνή ως "η τραγουδίστρια του Χατζιδάκι", ξεχνούσε να κατέβει, γαμωσταυρίζοντας τον μουσικό της (ένας πάντα έβγαινε μαζί της) και τραγουδώντας α καπέλα, μόνη της, επί ώρες! Την ίδια ακριβώς εποχή, η Γώγου και ο Άσιμος μπαινόβγαιναν στα ψυχιατρεία, η πρώτη για απεξάρτηση από την ηρωίνη και ο δεύτερος για κατευνασμό της σχιζοφρενοβλαβίωσης, απ' την οποία έπασχε. Η μεν Γώγου αποζητούσε τη δημιουργία μίας ομάδας καταστολής της πρέζας, που αφάνιζε τα καλύτερα μυαλά της γενιάς της, ο δε Άσιμος τριγύριζε στην πλατεία και απειλούσε θεούς και δαίμονες, επειδή οι...αδερφοί Ταβιάνι είχαν κλέψει κάποιες ιδέες του! Τις ιστορίες με την Κατερίνα Γώγου τις κρατάω για το ντοκιμαντέρ μαζί με τον σχεδιασμό των πλάνων που θα τις συνοδεύσουν. Σκοπεύω όμως να αναζητήσω μία τρανσέξουαλ, η οποία θα διαβάσει το ποίημα της για τη δολοφονημένη Σόνια. Υπάρχουν πολλές σκέψεις. Κάποιες εγκαταλείφθηκαν, καθώς δε με ενθουσιάζει η ιδέα προσώπων με συχνή παρουσία, είτε σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ, είτε και σε μεσημεριανάδικα. Αφήνω κατά μέρος και το casting στις περιβόητες Κούκλες, αφού, όπως με ενημέρωσε ο Τσιτιρίδης, που γνωρίζει τα κατατόπια, ως και η Ζωή Λάσκαρη πηγαίνει εκεί πλέον για να πιεί το ποτό της. Τι απομένει, λοιπόν; Να βγούμε απόψε στη Συγγρού με τον Τσιτιρίδη, άρτι αφιχθέντα από τη Θεσσαλονίκη, και τη Σπυράτου, η οποία ούτως ή άλλως ενδιαφέρεται, έχοντας ολοκληρώσει τη διατριβή της πάνω στις Σπουδές Φύλου και τη Φεμινιστική Θεωρία της Λογοτεχνίας. Και τι θα λέμε, ρε τρελέ, στους ανθρώπους μεσ' στα μαύρα μεσάνυχτα; ρώτησα εύλογα τον Τσιτιρίδη! Άσ' το πάνω μου, απάντησε αυτός! Θα τους λέμε: Θέλετε να διαβάσετε ένα ποίημα σε ποιοτικό ντοκιμαντέρ; Νομίζω πως η υπόθεση σηκώνει μεγάλη ανταπόκριση για το blog, ελπίζω μόνο να τα καταφέρουμε και να περάσουμε απόψε από τις πιάτσες της νύχτας. Κι επειδή σας τσάκισα ενδεχομένως με τις ιστορίες του περιθωρίου (ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου πάμε να κάνουμε), μπορώ να ανακοινώσω με ιδιαίτερη χαρά ακόμη δύο συμμετοχές: της ηθοποιού Μάρως Κοντού και του ποιητή Θανάση Νιάρχου, ο οποίος θα εκπροσωπήσει και την πλευρά του Θανάση Καστανιώτη, του βασικού εκδότη των ποιημάτων της!

ο-λυρικός-και-κλασικός-καβάφης-του-αθανάσιου-σίμογλου-και-της-σόνιας-θεοδωρίδου

Το Μουσείο Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού στη λεωφόρο Αμαλίας, στο Σύνταγμα, είναι ένας χώρος που μάλλον λίγοι γνωρίζουν, ασχέτως αν κάποτε αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα φιλολογικά σαλόνια της Αθήνας. Για την ακρίβεια, ποιος να φανταστεί μέσα στον σημερινό θόρυβο του Συντάγματος πως στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας του 1950 περνούσαν τα απογεύματα τους ο Μόραλης, ο Τσαρούχης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Χατζιδάκις και πολλοί άλλοι μαζί βέβαια με το ζεύγος των φιλότεχνων ιδιοκτητών! Σ' αυτόν τον χώρο έγινε χθες το μεσημέρι η παρουσίαση του cd Cavafy - Shades of Love, δώδεκα ποιήματα του Αλεξανδρινού μελοποιημένα από τον συνθέτη - γιατρό Αθανάσιο Σίμογλου για τη φωνή της Σόνιας Θεοδωρίδου.
Την εκδήλωση παρουσίασε ο κριτικός - ιστορικός μουσικής Γιώργος Μονεμβασίτης με ομιλητές τον ίδιο, τον ποιητή - συγγραφέα Κωνσταντίνο Μπούρα και τον ποιητή - εκδότη Γιώργο Χρονά. Παρόντες και όλοι οι συντελεστές: ο συνθέτης Σίμογλου, η Σόνια Θεοδωρίδου, ο Θεόδωρος Ορφανίδης που διηύθυνε την κλασική Orchestra Mobile, ο βαρύτονος Κώστας Ραφαηλίδης και ο πιανίστας Μάρκος Κώτσιας. Όσο για την αίθουσα, ήταν ασφυκτικά γεμάτη, κάτι που φανερώνει πως το τμήμα δημοσίων σχέσεων της νεοσύστατης ανεξάρτητης δισκογραφικής The Human Voice, αν μη τι άλλο, έκανε άψογα τη δουλειά του!

Μεγάλη η συγκίνηση όταν ο Μονεμβασίτης μας πληροφόρησε πως στη συγκεκριμένη αίθουσα με το υπάρχον πιάνο, ο Μάνος Χατζιδάκις παρουσίασε για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό - προφανώς, στην παρέα του - ολόκληρο τον κύκλο Ο Μεγάλος Ερωτικός εν έτει 1972! Στη συνέχεια, ο Μονεμβασίτης έκανε μια αναδρομή σε όλους τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες που μελοποίησαν Καβάφη, από τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι μέχρι τον Μικρούτσικο, τον Παπαδημητρίου, αλλά και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Τη στιγμή, βέβαια, που αναφέρθηκαν ο Νικολόπουλος ή και ο Θεοδωράκης, οι οποίοι έχουν κάνει μόνο από ένα τραγούδι έκαστος σε ποίηση Καβάφη, απορώ γιατί έμειναν εκτός - τόσο από την ομιλία του, όσο και από το ένθετο της έκδοσης - ο Νίκος Μαμαγκάκης και η Λένα Πλάτωνος, που έχουν καταθέσει ολόκληρους κύκλους με μελοποιημένα καβαφικά ποιήματα.

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας μίλησε για τον ποιητή Καβάφη και για τον συνθέτη Σίμογλου με έναν τρόπο που με έκανε να σκεφτώ τι καλά που θα ήταν αν όλοι οι άνθρωποι χειρίζονταν έτσι την ελληνική γλώσσα! Δεν αναφέρομαι σε λογοτεχνίζοντα ύφη και τέτοια πράγματα, αλλά σε ένα ήθος που ανάβλυζε κυριολεκτικά μαζί με τον λόγο του. Ο δε Γιώργος Χρονάς δεν παρέλειψε ακόμη μια φορά να φανερώσει τις...pop καταβολές του (γι' αυτό και τον "πάω" περισσότερο, το ομολογώ)! Δηλαδή, αναφέρθηκε αφενός στη Τζάκι Ωνάση που ζήτησε να ταφεί με την Ιθάκη του Καβάφη και αφετέρου στον Mick Jagger, ο οποίος συνόδευσε τον Brian Jones στην τελευταία του κατοικία με ένα ποίημα του Shelley!

Στη δική του ομιλία, εμφανώς συγκινημένος, ο Αθανάσιος Σίμογλου μας πήγε στα φοιτητικά του χρόνια, τότε που ανακάλυψε και λάτρεψε τον Καβάφη, ενώ περιέγραψε με χειρουργική ακρίβεια (γιατρός γαρ), την απαράμιλλη τεχνική της ποίησης και του γραπτού λόγου του. Λίγο πριν ευχαριστήσει έναν-έναν ξεχωριστά τους εμψυχωτές της μουσικής του, μας ενημέρωσε πως το cd αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας καβαφικής τριλογίας που σκοπεύει να εκδώσει!

Σχεδόν πολιτικός ήταν ο λόγος της ερμηνεύτριας Σόνιας Θεοδωρίδου! Ούσα πολιτογραφημένη Βερολινέζα πλέον, στο πλευρό του συζύγου της και αρχιμουσικού Θεόδωρου Ορφανίδη, η Θεοδωρίδου εξήγησε πως η παρουσία όλων μας εκεί ουσιαστικά ισοδυναμούσε με την πιο ηχηρή απάντηση στα απανωτά ραπίσματα και το πρόσφατο ανθελληνικό μένος των Ευρωπαίων. Είμαστε φτωχοί και θα φτωχύνουμε κι άλλο - είπε η Θεοδωρίδου -, μπορεί να μας τα πάρουν όλα, αυτό όμως που δε θα μπορέσουν ποτέ να μας πάρουν είναι ο πολιτισμός! Και φυσικά καταχειροκροτήθηκε!

Η δισκοπαρουσίαση τερματίστηκε με τον Μάρκο Κώτσια να κάθεται στο πιάνο - ξαναλέω, το πιάνο, στο οποίο ο Χατζιδάκις πρωτοπαρουσίασε τον Μεγάλο Ερωτικό μια φορά κι ένα καιρό - συνοδεύοντας τη Σόνια Θεοδωρίδου σε τρία τραγούδια των Αθ. Σίμογλου - Κ.Π. Καβάφη. Χάρμα ώτων! Μόνο ο βαρύτονος Κώστας Ραφαηλίδης δεν τραγούδησε, εξηγώντας πως είχε έρθει απροετοίμαστος.

Ακούω το cd την ώρα αυτή που γράφω το post κι έχω να παρατηρήσω, σαν ένα πρώτο και ενδεχομένως επιπόλαιο σχόλιο, πως ο Σίμογλου, πέραν των κλασικών ενορχηστρώσεων, την ερμηνεία της σοπράνο Θεοδωρίδου και το γενικότερο λόγιο ύφος, στην πραγματικότητα έφτιαξε δώδεκα εντέχνως δομημένα και πολύ μελωδικά τραγούδια με μιαν αξιοζήλευτη χρήση της σύμβασης κουπλέ-ρεφρέν, παρ' ότι μελοποίησε τον κατ' εξοχήν δύσκολο, αν και πολυμελοποιημένο, Έλληνα ποιητή! Μου αρέσει πολύ η δουλειά του Σίμογλου σε συνδυασμό με τη συγκλονιστική ερμηνεία της Θεοδωρίδου και σίγουρα θα με συνοδεύσει σε πιο αυστηρές ιδιωτικές ακροάσεις! Εσείς φροντίστε να προμηθευτείτε το cd Cavafy - Shades of Love, μέρος από τα έσοδα του οποίου θα πάνε στη συντήρηση του Μουσείου Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού. Μπορείτε ακόμη και να επισκεφθείτε το εν λόγω διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας (Λεωφ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, τηλ. 210 - 3221040). Σας βεβαιώνω, τα...vibes εκεί μέσα είναι απίστευτα!

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στα-ΝΕΑ

Η σημερινή μέρα προβλέπεται ιδιαίτερα δραστήρια σε ότι αφορά το ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου. Σε λίγη ώρα θα συναντηθώ με την Αγάπη-Βιργινία Σπυράτου και τον Γιάννη Φελέκη για να συζητήσουμε τα της κοινής τους συνέντευξης. Η Βιργινία τό'χει πάρει πολύ πάνω της και βοηθάει σε μεγάλο βαθμό, αξιοποιώντας τις επαφές και τις γνωριμίες που είχαν χρησιμεύσει και στην ίδια για το βιβλίο της. Το βράδυ επίσης θα επισκεφτώ το σπίτι στο Μετς, το οποίο ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί ως χώρος για τις συνεντεύξεις και τα live των μουσικών. Αργότερα, αν υπάρχει χρόνος, θα περάσουμε και από το καφέ των εκδόσεων Γαβριηλίδης, αφού μου άρεσαν πολύ τα εγκαταλειμμένα κτίρια που το περιβάλλουν για τις δραματοποιημένες σκηνές. Εν τω μεταξύ, στα ΝΕΑ της περασμένης Δευτέρας 7 Νοεμβρίου, η δημ/φος Χάρις Ποντίδα δημοσίευσε το πρώτο άρθρο για το ντοκιμαντέρ! Σχεδόν καρμικό, εφόσον η συγκεκριμένη δημ/φος και φίλη ήταν πάλι εκείνη που πριν μία δεκαετία είχε γράψει το πρώτο-πρώτο κείμενο, πάλι στα ΝΕΑ, για το ντοκιμαντέρ της Φλέρυς Νταντωνάκη! Την ευχαριστώ και παραθέτω το link: http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4670860

ο-επίκαιρος-"ένας-όμηρος"-του-brendan-behan-του-βασίλη-ρώτα-του-μίκη-θεοδωράκη-&-της-τατιάνας-λύγαρη

Το θεατρικό έργο Ένας Όμηρος του Ιρλανδού Brendan Behan σε ελληνική απόδοση του Βασίλη Ρώτα και σε μουσική και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη πρωτοπαρουσιάστηκε το 1962 και έκτοτε ταυτίστηκε με τους αγώνες των Λαμπράκηδων και τη γενιά του 1-1-4. Το έργο αυτό ανέλαβε να αναβιώσει η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα Τατιάνα Λύγαρη, εορτάζοντας παράλληλα τα 15 χρόνια λειτουργίας του Τρένου στο Ρουφ, ενός προσωπικού της πολυσύνθετου project που στέφθηκε από εμπορική και κυρίως καλλιτεχνική επιτυχία. Πολυσύνθετου ακόμη και σήμερα, αν υπολογίσει κανείς πως και φέτος μέσα στα βαγόνια του τρένου θα παρουσιάζονται τρεις διαφορετικές μουσικο-θεατρικές παραστάσεις με κορυφαία, βέβαια, αυτήν του Ένας Όμηρος των Behan - Ρώτα - Θεοδωράκη. Όπως εύστοχα σχολίασε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στην αίθουσα του Μουσείου Ακρόπολης, όπου έλαβε χώρα προ λίγων ωρών η συνέντευξη Τύπου, το συγκεκριμένο έργο δε θα είχε τέτοια απήχηση στη χώρα μας εάν δεν είχε ασχοληθεί μαζί του ο Μίκης Θεοδωράκης.

Αποδέχτηκα την πρόσκληση της Λύγαρη και βρέθηκα κι εγώ εκεί, έχοντας έναν επιπλέον λόγο βέβαια: ο συνεργάτης μου, Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, είναι ο άνθρωπος που ανέλαβε τους φωτισμούς της παράστασης. Μάλιστα, με τη σύζυγο του, τη σκηνοθέτιδα Μάρσα Μακρή, είχαμε μια ευχάριστη συνάντηση και με τον ζωγράφο Γιάννη Ψυχοπαίδη. Σημειωτέον, ένα έργο του Ψυχοπαίδη με τίτλο Η Ανάκριση, του 1978, κοσμεί την αφίσα του τωρινού ανεβάσματος του έργου. Θυμηθήκαμε με τον Δημήτρη που είχαμε πάει στην Καλών Τεχνών το 2005 για να βρούμε φοιτητές-γυμνά μοντέλα για τη χίπικη σκηνή στο Ζωντανοί στο Κύτταρο-Σκηνές Ροκ. Όχι μόνο σκίστηκε κυριολεκτικά να μας βοηθήσει ο Ψυχοπαίδης, αλλά - ως φαίνεται - θα μας έκοψε και για πεινασμένους ή εξαντλημένους με τον φίλο οπερατέρ, εξ ου και μας μοίρασε στα δύο το μεσημεριανό κολατσιό του! Τη θυμήθηκε κι ο ίδιος ο Ψυχοπαίδης τη φάση και γελούσε κι αυτός σήμερα. Ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης κι ένας γλυκύτατος άνθρωπος!

Γλυκύτατος, ορεξάτος και χιουμορίστας ήταν και ο Μίκης στην 40λεπτη ομιλία του! Αφού εξήγησε πως πρωτοσυνάντησε την Τατιάνα Λύγαρη, κοριτσάκι, αρχές του ΄80 στη Θεσσαλονίκη, μας εκμυστηρεύθηκε πως λίγο έλειψε να την ερωτευθεί! Έπειτα, παραδέχτηκε πως αν τον αφήσουν να μιλάει, δεν έχει τελειωμό, δεν παρέλειψε όμως και να πολιτικολογήσει, αναφερόμενος στα πετρέλαια που κρύβει ο ελληνικός βυθός και στο ότι η Τρόικα και οι Αμερικανοί αποσκοπούν ουσιαστικά στο μοίρασμα του ελληνικού φιλέτου! Τις ομιλίες του Γεωργουσόπουλου, του συνθέτη Γιώργου Κουρουπού και της συγγραφέως Φωτεινής Τσαλίκογλου δεν μπόρεσα να τις ακούσω, καθώς έπρεπε να αποχωρήσω. Κρατάω μόνο ακόμη ένα εύστοχο σχόλιο του Γεωργουσόπουλου, ότι η παράσταση θα έπρεπε να έχει χορηγό το...ΔΝΤ, μια και αποτελεί σύμπραξη Ελλάδας - Ιρλανδίας, δηλαδή δύο χωρών που βρίσκονται κυριολεκτικά κάτω από τη μπότα της Τρόικα αυτή τη στιγμή! Και, βέβαια, έφυγα με τα δύο ολοκαίνουργια τραγούδια του Μίκη που ακούσαμε, γραμμένα ειδικά για τις παραστάσεις του Τρένου στο Ρουφ, σε ποίηση φυσικά των Brendan Behan - Βασίλη Ρώτα! Θα επανέλθω μόλις βρω ευκαιρία και δω τη σύγχρονη εκδοχή του έργου που σκηνοθέτησε η Λύγαρη. Επί σκηνής θα βρίσκονται οι ηθοποιοί Εβελίνα Αραπίδη, Μιχάλης Afolayan, Θανάσης Βλαβιανός, Δάφνη Καφετζή, Παναγιώτης Κλίνης, Κων/νος Κωτσαδάμ, Βασίλης Πουλάκος, Κωστής Τζανοκωστάκης, Έλενα Χατζηαυξέντη και Απόστολος Θεοδοσίου. Καλή επιτυχία - δε χρειάζεται να πούμε πόσο επίκαιρο είναι ξανά το συγκεκριμένο έργο - και προσεχώς περισσότερα!

λίγο-πριν-το-πρώτο-live-των-trio-tekke-στην-αθήνα

Οι Trio Tekke μόλις πάτησαν επί ελληνικού εδάφους, έτοιμοι για τις πρώτες συναυλίες τους, στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή, και στην Αθήνα, στον Ιανό, το Σάββατο. Θεώρησαν λοιπόν σωστό να βρεθούμε σήμερα στην οικία μου για ένα πρωινό καφέ, οργανώνοντας εν μέρει και το live του Ιανού. Διότι, μου έκαναν τιμή, ζητώντας μου προ μερικών εβδομάδων να προλογίσω αυτή την πρώτη τους αθηναϊκή εμφάνιση! Υποσχέθηκα ότι θα το κάνω, μόνο που μετά θα πρέπει να φύγω σφαίρα, αφού στο Quilombo θα τραγουδήσει ο Γιάννης Μήτσης με τη Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία), κατά κόσμον Λίνα Σωπιάδου!

Δεν τους πολυάρεσε η είδηση, εξ ου και άρχισε να επιτίθεται ο ένας του άλλου με απίστευτη αγριότητα, αναγκάζοντας ως και τον φιλήσυχο γάτο Ζέπο να το σκάσει από το ανοιχτό παράθυρο!

Από αριστερά, ο κοντραμπασίστας Colin Somervell, μισός Βρετανός, μισός Χιλιανός, στο κέντρο ο Κύπριος Αντώνης Αντωνίου, ιθύνων νους των Trio Tekke και στα δεξιά ο Λευτέρης Μουμτζής, η προσωποποίηση του νεοχιπισμού στον 21ο αι. και ένας πολυσχιδής μουσικός με πολλά και διαφορετικά projects στο ενεργητικό του!

Αυτή την ώρα οι τρεις παίδες δίνουν συνέντευξη στο ραδιόφωνο και αύριο πρωί - πρωί αναχωρούν για Θεσσαλονίκη, όπου επίσης τους περιμένει φόρτος εργασίας, στο πλαίσιο promo της δουλειάς και του εκεί live τους. Σε άσχημη περίοδο πέσατε...τους ενημέρωσα κι αυτοί συμφώνησαν, απαντώντας ωστόσο πως η εποχή σηκώνει τέτοια πράγματα, δηλαδή τέχνη παιγνιώδη και ανατρεπτική! Τα ίδια έλεγα και με τον σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο το απόγευμα στο πανέμορφο καφέ των εκδόσεων Γαβριηλίδης στο Μοναστηράκι, αλλά αυτό πάει σε άλλο post.

το-κορίτσι-μπαταρία-της-όλιας-λαζαρίδου-στη-σημερινή-"εποχή"-της-κυριακής

ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ
Το + Κορίτσι Μπαταρία - εξομολογείται στο θέατρο "Προσωρινός"

Του Αντώνη Μποσκοΐτη

Η αρχή είχε γίνει με την ποιητική σύνθεση Η προσευχή του ελαχίστου της Όλιας Λαζαρίδου, που παρουσιάστηκε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς στο γκαράζ του ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, στο πλαίσιο του 1ου Low Budget Festival. Η συγκεκριμένη εναλλακτική πρόταση - εναλλακτική, τουλάχιστον στο επίπεδο του χώρου - μεταφέρεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο "Προσωρινός" στο Κολωνάκι, πίσω από τη Δεξαμενή, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Για την ακρίβεια, στον ισόγειο χώρο μιας πολυκατοικίας και με τους θεατές καθισμένους σαν σε σαλόνι, παρακολουθώντας όχι ευτυχώς μία βραδυά "φιλολογικού τσάι", αλλά το ψυχικό ξεγύμνωμα της καλής ηθοποιού. Η αλήθεια είναι πως το να συνθέτεις ένα θεατρικό δρώμενο με κομματάκια μνημών από την παιδική έως την πιο πρόσφατη ηλικία, εμπεριέχει τον κίνδυνο μίας παράστασης - λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα, την απουσία δηλαδή ενός κειμένου εν είδει "σκελετού" που πάνω του θα σηκώσει όλο το βάρος του έργου. Η Όλια Λαζαρίδου ξεπέρασε αυτόν τον σκόπελο, λειτουργώντας συνειρμικά, πρωτίστως ως συγγραφέας - ποιήτρια και κατόπιν ως ηθοποιός, όπως και οι πρώιμοι σουρεαλιστές. Έτσι, το κουβάρι των προσωπικών ιστοριών της ξετυλίγεται άλλοτε με το ξεχασμένο "κουτάκι της θείας" που ανακαλύφθηκε σ' ένα συρτάρι και άλλοτε με αγαπημένα της κομμάτια - αναφορές, είτε στον Στέλιο Καζαντζίδη, είτε στον Tom Waits και τον Renato Carosone. Το + Κορίτσι Μπαταρία - της Όλιας Λαζαρίδου επιχειρεί στην ουσία μία μεγάλη βόλτα με την ίδια και το κοινό της στα αθηναϊκά στέκια, αρχής γινομένης από τη Βασιλίσσης Σοφίας της δεκαετίας του 1960 έως τις σημερινές ανταμώσεις της με διάφορους ανθρώπους στα καφέ της Σκουφά. Η απώλεια (όχι απαραιτήτως λόγω θανάτου), οι συνεχείς μετακινήσεις από τόπο σε τόπο κι από γειτονιά σε γειτονιά, οι κινηματογραφοφιλικές αναφορές στο λαϊκό σινεμά της νιότης της δημιουργού, στα πολύ συγγενικά της πρόσωπα επίσης, καθώς και σε έρωτες απρόσιτους, είναι τα θέματα που την απασχολούν γι' αυτή τη μία ώρα σκηνικής παρουσίας της. Κοινώς, όσο χρειάζεται για να αλλάξει περσόνα και φωνή, να γίνει πρόσκαιρα μέχρι και το απρόσιτο αντικείμενο του πόθου της, να πιεί ουίσκι ως θαμώνας ατμοσφαιρικού μπαρ, να ζωγραφίσει φιγούρες με κιμωλία σε πίνακα και στο τέλος ν' ανοίξει την μπαλκονόπορτα και να χαθεί στη νεροποντή - εξαιρετικά, στον τομέα αυτό, τα εφέ και οι φωτισμοί της Σοφίας Αλεξιάδου. Είναι δεδομένη η έλλειψη ενός συλλογικού κοινωνικού στόχου εκ μέρους της Λαζαρίδου. Ο λόγος της προσπερνάει τη χούντα ή την ευρύτερη πολιτική ιστορία του τόπου της και εμμένει στο "Εγώ", το οποίο, όσο η παράσταση εξελίσσεται, μετατρέπεται σε "Εμείς". Πόσοι και πόσοι άνθρωποι στην πραγματικότητα δεν εγκατέλειψαν νωρίς τη σίγουρη οικογενειακή πρίζα για ν' ακολουθήσουν το ατομικό τους ηλεκτρικό φορτίο; Πόσοι δεν δάκρυσαν μυρίζοντας ένα παλιό ξεχασμένο ρούχο, όπως ακριβώς το λέει η ίδια η Λαζαρίδου; "Τα αρώματα μένουν, οι άνθρωποι φεύγουν"...Τέλος, πόσοι δεν χαμογέλασαν στη θύμηση ενός ανικανοποίητου εφηβικού έρωτα; Καταλυτικός είναι και ο παράγοντας του χιούμορ, ενός σαφώς ποιοτικού χιούμορ, που αποφορτίζει τον θεατή, ενόσω παρακολουθεί μέσα από ένα καλειδοσκόπιο, το οποίο μοιάζει να γεμίζει ασφυκτικά προς στιγμή από τις εικόνες - μνήμες της Λαζαρίδου. Καταλυτική είναι ακόμη η παρουσία των δύο μουσικών επί σκηνής, του Κωνσταντίνου Τσιώλη και του Γιώργου Πούλιου, που με τη βοήθεια ενός λάπτοπ κι ενός παιδικού πιάνου παράγουν πρωτότυπους ηλεκτρονικούς ήχους και ατμόσφαιρες ή αναπαράγουν οικείες ξένες μελωδίες, εξυπηρετώντας πάντα την υποτυπώδη δραματουργική εξέλιξη. Μινιμαλιστικά και γι' αυτό ταιριαστά, τόσο με το κείμενο, όσο και με την ερμηνευτική κατεύθυνση της Λαζαρίδου, η σκηνοθεσία του Ευριπίδη Λασκαρίδη, το αλμοδοβαρικό ντεκόρ της Μυρτώς Σταμπούλου και το καλόγουστο πράσινο φόρεμα της διά χειρός Πλάτονα Λούβαρη. Προσωπικά, είχα την αίσθηση μίας πρόσκλησης εκ μέρους της ηθοποιού για να συγκεντρώσει κόσμο στον χώρο της και να του "ανοιχτεί", να του μιλήσει σε ιδιωτικό επίπεδο, αξιοποιώντας την άνεση και τη φυσικότητα των ερμηνευτικών προσόντων της. Το + Κορίτσι Μπαταρία - διοχετεύει την ενέργεια του κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.15 το βράδυ (τις Κυριακές στις 20.30) στο θέατρο "Προσωρινός", Δεινοκράτους 103, τηλ. 6949/ 556389. Είσοδος: 15 και 10 ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραστάσεις πήραν παράταση μέχρι και τις αρχές Δεκεμβρίου!

* οι φωτογραφίες του post είναι της Μαριλένας Σταφυλίδου

** αναδημοσίευση από την εφημερίδα Η Εποχή της Κυριακής 6 Νοεμβρίου 2011

την-επόμενη-μέρα-η-ζωή-συνεχίζεται

Εν μέσω δραματικών - τάχα μου - εξελίξεων, προσπαθώ να συντονίσω τα πρώτα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ για τη Γώγου και, όπως όλα δείχνουν, ξεκινάμε στις 20 του μήνα. Και λέω τάχα μου, διότι δραματικό δεν είναι αν θα φτιάξει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ο Παπανδρέου (τώρα, τι σόι σωτηρία θά 'ναι αυτή με τον Καρατζαφέρη και τη Μπακογιάννη μέσα, δεν το συζητώ), αλλά το πως διάολο θα δουλέψουν σ' αυτόν τον τόπο οι νέοι άνθρωποι, στους οποίους χθες μάλιστα έκανε έκκληση ο Πρωθυπουργός να μην εγκαταλείψουν τη χώρα! Ομολογώ, ωστόσο, ότι κάτι είπε εκεί πέρα πάλι για αποφυγή του βυζαντινισμού και την αποποινικοποίηση της κάναβης και σκέφτηκα ότι είναι τα μόνα σημεία που θα συμφωνούσα μαζί του, διότι σ' όλα τ' άλλα, άσ 'τα να πάν' στο διάολο...Η αχώνευτη ΝΔ, στον αντίποδα, μια απ' τα ίδια! Τα παιδία παίζει με στόμφο και σοβαροφάνεια! Σαν παιδάκι φέρεται ο Σαμαράς που του πήραν τις καραμέλες, εν προκειμένω την πρωθυπουργική καρέκλα, και νιώθει πως δύσκολα θα τις/τη γευθεί κι αυτός στη ζωή του και την καριέρα του. Φοβερό το ότι η ΝΔ έχει μούτρα και μιλάει μετά την καραμανλική διακυβέρνηση της χώρας με τη μεγαλύτερη διασπάθηση του δημόσιου χρήματος από τη Μεταπολίτευση κι ύστερα! Να πω εδώ ότι επικοινώνησα σήμερα με Αγγλίδα φίλη μου, η οποία εργάζεται ως σκηνοθέτης σε τηλεοπτικό σταθμό του Sheffield και μου είπε ακριβώς το εξής: Μας απογοήτευσε ο Παπανδρέου, αλλά αυτόν τον Σαμαρά πως τον ανέχεστε; Ούτε βίζα δε θά 'παιρνε για να πάει να συναντήσει τους ξένους, ασχέτως αν δεν τίθεται θέμα βίζας (αρέσει ο σουρεαλισμός στην φίλη μου)! Όσο για τον Τσίπρα, αν και πρόσκειμαι ιδεολογικώς σε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχω πρόβλημα να πω ότι ειν' ο μόνος που με μπερδεύει εδώ και καιρό τώρα... Δηλαδή, εντάξει, τα ξέρουμε και τα φωνάζουμε, το κακό κεφάλαιο, οι διαπραγματεύσεις που έπρεπε να ήταν πιο μαχητικές απ' την ελληνική πλευρά προ ενάμισι έτους, αλλά και μια ασάφεια σχετικά με το αν είναι καλή ή κακή η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Πως θα μείνουμε, λόγου χάριν, στην Ευρωζώνη χωρίς να υποστούμε τα πακέτα των βάναυσων μέτρων από τους ξένους; Πως θα καταπολεμηθεί η ανεργία, στο σημείο που έχει φτάσει, όταν το ταμείον είναι μείον και το δημοσιονομικό πρόβλημα έχει χτυπήσει κόκκινο; Τουλάχιστον, η Παπαρήγα είναι πιο συγκεκριμένη και μιλάει όπως θα μίλαγε και πριν από μισό αιώνα: Οι εκβιασμοί δε θα περάσουν, έξω απ' την Ευρωζώνη εδώ και τώρα κλπ. Κοινώς, έξω οι Βάσεις, έξω το ΝΑΤΟ! Άσε μας, ρε Αλέκα, και σ' έχω και σε εκτίμηση...Το αποκορύφωμα ήταν η επανεγγραφή της Λούκας Κατσέλη στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ελέω συμμόρφωσης της, μέχρι βέβαια να έρθει κάνα καινούργιο νομοσχέδιο και να ξαναδιαγραφεί, μετά να επανενταχθεί κ.ο.κ. Αηδία καταντήσανε! Αμ, η άλλη η Εύα Καϊλή; Δες την εδώ, τύφλα νά 'χει η Καϊλή Μινόγκ! Φτου σου, κοπελάρα μου, όπως θά 'λεγε κι ο Βέγγος! Μια βδομάδα μαζί της ασχολούμασταν, θα δώσει ή δε θα δώσει ψήφο και Κοίτα να δεις από που τού 'ρθε του Παπανδρέου και όλα αυτά τα ωραία. Σόου κανονικό, η απόλυτη μεταφορά της πολιτικής ζωής στα μεσημεριανάδικα! Κάποιοι θα γελάνε σίγουρα με την Ελλάδα στις Βρυξέλλες, αν όχι παγκοσμίως. Ήδη τα αστειάκια μεταξύ Μέρκελ - Σαρκοζί για τον Μπερλουσκόνι ξεκίνησαν. Ο Ευρωπαίος ηγέτης - κλόουν, με αφορμή την είσοδο της χώρας του στο ΔΝΤ, βγήκε και δήλωσε πώς δεν είναι δυνατόν να μαστίζεται από φτώχεια η Ιταλία, εφόσον τα εστιατόρια είναι γεμάτα και δε βρίσκεις εύκολα αεροπορικό εισιτήριο! Ωχ, το μάτι μου! Ωραίοι τύποι κι οι γείτονες, η προσωποποίηση της απογοήτευσης. Μια χώρα με μια τέτοια παράδοση στην Αριστερά και τα αντιεξουσιαστικά κινήματα να καταλήγει στην Τσιτσιολίνα και μετά στον γελοίο μπερλουσκονισμό. Και για να ξαναγυρίσω στα δικά μας και να κλείσω με το θέμα, ο Υπουργός Οικονομικών χθες βράδυ έκανε το παν για να μας ψήσει πως δεν επίκεινται νέα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά αντιθέτως θα γεμίσουμε παραδάκι με την εκταμίευση της δανειακής σύμβασης! Δηλαδή, θα φουσκώσουν πάλι τα ασφαλιστικά ταμεία, θα δοθούν οι μισθοί, οι συντάξεις κλπ. Τι να τους κάνεις τους μισθούς, κύριε Υπουργέ - δεν τού 'πε κανείς - που δεν έχουμε δουλειές πλέον...Αλλά, καλύτερα, άσε μην πεταγόταν πάλι κάνα μέλος του ΛΑ.Ο.Σ. κι έλεγε ότι μας πήραν τις δουλειές οι Αλβανοί κι οι Πακιστανοί! Εν κατακλείδι, τουρλουμπούκι, σύντροφοι, Μπανανία, ξεφτίλα, λαϊκισμός και καρεκλοκενταυρισμός, τη στιγμή δε που όλοι ξέρουμε πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη. Γι' αυτό κι εγώ με την ομάδα μου θα το ρίξουμε στο ντοκιμαντέρ, έτσι, για να ανασάνουμε και να μη σκάσουμε απ' τη βρώμα τους. Και ο ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου αποδέχτηκε την πρόσκληση μου να συμμετάσχει στην ταινία, αφού πρώτα μού εξήγησε πως η μόνη επαφή που είχε με την Κατερίνα Γώγου ήταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα. Πρόβλημα ουδέν, άλλωστε γι' αυτό ακριβώς το φιλμ ήθελα κι εγώ τη συμμετοχή του. Η αγαπημένη Όλια Λαζαρίδου προτιμά να διαβάσει ή και να παίξει εν είδει μονολόγου το, γραμμένο για την ίδια, δημοσιευμένο ποίημα της Γώγου με φόντο την παρακμιακή πια οδό Ελπίδος στην πλατεία Βικτωρίας. Εκκρεμούν ακόμη η απάντηση του Θανάση Καστανιώτη, εκδότη των ποιητικών έργων της μακαρίτισσας, καθώς και η κρούση στο στενό οικογενειακό περιβάλλον της με τη βοήθεια του Κορδέλλα. Έτσι, η λίστα θα ολοκληρωθεί και θα γκρουπαριστούν οι συνεντεύξεις ανά ημέρα γυρίσματος. Στο μεταξύ, είχα μία σκέψη να μη μείνει εκτός και η διάδοση του ποιητικού έργου της Γώγου στο σήμερα μέσω του διαδικτύου. Για το λόγο αυτό θα ακουστούν και δυο λόγια από νέα παιδιά, ιδιοκτήτες ιστολογίων, που κατά καιρούς έχουν ασχοληθεί σε αναρτήσεις τους με το θέμα. Ο πρώτος που αποδέχτηκε την πρόταση είναι ο 19χρονος Θρασύβουλος Καλαϊτζίδης, πρωτοετής φοιτητής στην Καλών Τεχνών. Του εξήγησα του παιδιού πως δεν θέλουμε να μιλήσει ως ειδήμονας περί της Γώγου, αλλά να εκθέσει την άποψη του ως νέος άνθρωπος που εκτιμά την ποίηση και ενδεχομένως τη στάση ζωής της. Σε ότι αφορά τη Λουκία Μιχαλοπούλου, ακόμη να πάρει στα χέρια της το οριστικό σεναριακό μου σχεδίασμα, αφού τρέχει με τις πρεμιέρες του Λιβαθηνού και του Καταλειφού - θα γίνει σίγουρα, όπως είπαμε, μεσ' στην επόμενη εβδομάδα. Τέλος, αύριο θα επισκεφτούμε και την ταράτσα στο Μετς, δίπλα στο Α΄ Νεκροταφείο, εκεί που γίνονται τα alternative μουσικά πάρτι της orila records, μήπως χρησιμοποιηθεί το κτίριο ως χώρος για τις συνεντεύξεις και για κάποια live καλλιτεχνών που ήδη μελοποίησαν Γώγου - ο λόλεκ ειν' ένας απ' αυτούς, ενώ περιμένω και το κομμάτι των Electric Litany από το Λονδίνο. Αυτά τα ολίγα και life goes on, που λένε κι οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες!

* η φωτογραφία της Αλέκας Παπαρήγα αποσπάστηκε από το blog Coyote The Unrated

** αφιερωμένο στον Γεώργιο Τσιτιρίδη που μου την είπε ότι έχω καιρό να αναρτήσω φωτογραφία μου και άρα αυτό ισοδυναμεί με κοινωνικό θάνατο!

R.I.P. ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ (1959 - 2011)

Μεσ' στον ορυμαγδό της πολιτικής επικαιρότητας, αθόρυβα, όπως έζησε και άσκησε την τέχνη του, έφυγε προχθές ξαφνικά από τη ζωή ο μουσικός Άγγελος Σκορδίλης. Είχε γεννηθεί στις 21 Δεκεμβρίου του 1959 στη Θεσσαλονίκη, απ' την οποία ήρθε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το 1986 θα χαρακτηριζόταν αναμφισβήτητα η χρονιά του, αφού συμμετείχε στο soundtrack της ταινίας Νοκ - άουτ του Παύλου Τάσσιου, μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Βλάσση Μπονάτσο και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, όπου και ερμήνευσε το τραγούδι Μην κλαις για μένα, Ελλάδα σε μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους του σκηνοθέτη. Την ίδια χρονιά, το τραγούδι του με τίτλο Η φευγάτη συμπεριλήφθηκε στο δίσκο ενάντια στα ναρκωτικά Στον δρόμο για την Ιθάκη. Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο άνθρωπο, ιδεαλιστή και φανατικό εραστή της ηλεκτρικής κιθάρας. Η τελευταία φορά που είχα δει το όνομα του ήταν πριν μερικά χρόνια στο team των δημιουργών ενός μίνι άλμπουμ της Ελένης Βιτάλη, και η αλήθεια είναι πως ο Άγγελος Σκορδίλης αγαπούσε εξίσου τη rock και το ρεμπέτικο. Από το 2003 πηγαινοερχόταν στα Χανιά για συναυλίες και διαμονή, έχοντας ξεχωρίσει αυτό το κομμάτι της Κρητικής γης ως προσωπικό του παράδεισο. Νεότατος έφυγε ο Σκορδίλης, μόνο 52 ετών! Καλό του ταξίδι...

εταιρεία-ελλήνων-σκηνοθετών-υπέρ-ελευθεροτυπίας

H ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ».
Μπορείτε να στέλνετε τα μηνύματα στήριξής σας στο ακόλουθο e-mail:

stiriksi.eleutherotypias@gmail.com
Σε στιγμές ιδιώτευσης και έλλειψης οραμάτων, σε μια περίοδο κρίσης της χώρας μας, ένα ελεύθερο μέσο ενημέρωσης και επικοινωνίας, όπως η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» ανέστειλε την λειτουργία της.
Εμείς οι έλληνες δημιουργοί, στηρίζουμε τους δημοσιογράφους και το προσωπικό της Ελευθεροτυπίας, μιας εφημερίδας που έκρινε πάντα με ανεξάρτητο και ελεύθερο λόγο τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις και ιδιαίτερα τα θέματα του πολιτισμού και των δημιουργών του.
Καλούμε, λοιπόν, όλους τους ανθρώπους του Πολιτισμού να δηλώσουν την στήριξη τους στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία και το προσωπικό της, ώστε να μην αναστείλει την λειτουργία του για πάντα ένα από τα σημαντικότερα μέσα ενημέρωσης της χώρας μας.

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ

ΟΧΙ ΑΛΛΟ...DALLARA!

Σίγουρα θα την πάτησαν κι άλλοι, δεν υπάρχει περίπτωση! Όλες τις προηγούμενες μέρες δεν παρακολουθούσα τηλεόραση, αλλά ενημερωνόμουν από το internet για τις εξελίξεις του εθνικού δράματος. Εκεί, λοιπόν, συχνά έβλεπα τίτλους άρθρων σαν τους ακόλουθους: Αύριο η συνάντηση στις Βρυξέλλες του Παπανδρέου με τη Μέρκελ και τον Νταλάρα ή Απαισιόδοξα για την ελληνική οικονομία τα λόγια του Νταλάρα κλπ. Μα, είναι δυνατόν; σκεφτόμουν...Και στο ΔΝΤ ο Νταλάρας λύνει και δένει; Help, δηλαδή! Μέχρι που φαντάστηκα (και φυσικά γελούσα μόνος μου) τον Πρωθυπουργό να προσπαθεί να εξευμενίσει τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, μοιράζοντας κόπιες του τελευταίου live cd του δημοφιλούς τραγουδιστή από το Ηρώδειο ή το Μέγαρο, καθώς και τον ίδιο τον Νταλάρα να ρίχνει κι ένα Το πουκάμισο το θαλασσί παρουσία όλων μεσ' στο Ευρωκοινοβούλιο! Ε, μία - δύο, έκανα κλικ σε κάποιον απ' τους τίτλους και τότε ανακάλυψα ότι πρόκειται για άλλον Νταλάρα και συγκεκριμένα για τον Charles Dallara, έναν απ' τους πιο στυγνούς καπιταλιστές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Αν, πάντως, είχαν διατηρηθεί τα δύο λάμδα της λατινικής γραφής του ονόματος του και στην ελληνική, δε νομίζω να μπερδευόμουν τόσο πολύ. Κοίτα να δεις σύμπτωση!

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: "ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ"

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
Είτε ο Γιώργος Παπανδρέου τα έχει εντελώς χαμένα προκειμένου να κρατηθεί στην καρέκλα του Πρωθυπουργού και φέρεται σαν ταύρος εν υαλοπωλείω προκαλώντας διεθνή κρίση με κύριο θύμα την ίδια την χώρα του.
Είτε περιβάλλεται από άγνωστους σε μας διεθνείς συμβούλους, που αποβλέπουν στην κρίση των χρηματιστηρίων προκειμένου να αποκομίσουν τεράστια οικονομικά οφέλη αποδιοργανώνοντας το πολιτικό μας σύστημα και μηδενίζοντας το όποιο διεθνές κύρος είχε απομείνει για τη χώρα μας.
Με δύο μόνο λέξεις κατάντησε την Ελλάδα περίγελo και ηθικό ράκος σε όλο τον κόσμο. Από την άποψη αυτή έχει καταστεί επικίνδυνος για την ίδια την επιβίωση της χώρας και του λαού. Είναι απίστευτο το ότι ο σημερινός πρωθυπουργός με τη συμπεριφορά του όχι μόνο εμφανίζει την Ελλάδα αναξιόπιστη και αφερέγγυα διεθνώς αλλά και δίνει την δυνατότητα στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σαρκοζί να μας υποδεικνύουν τι ερώτημα θα έχει το δημοψήφισμα στο οποίο προσπαθεί να μας σύρει η κυβέρνησή μας.
Όμως τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν λύνονται με εκβιαστικά διλήμματα αλλά μόνο με ελεύθερες εκλογές, μέσα από τις οποίες θα αναδειχθεί η πραγματική θέληση του ελληνικού λαού.

Μίκης Θεοδωράκης, Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 2011

ΕΜΠΑΙΝΕ, ΛΙΑΝΑ, ΕΜΠΑΙΝΕ!

Η κυβέρνηση παραπαίει, η Ελευθεροτυπία κλείνει, οι ξένοι ηγέτες του ΔΝΤ μας θεωρούν κακομαθημένα παιδάκια, το ελληνικό φιλότιμο έχει γίνει ρόμπα ξεκούμπωτη διεθνώς, όλα τα σενάρια παίζουν και η Λιάνα Κανέλλη, αγέρωχη και μαχητική, με φόντο τον Παρθενώνα, θυμάται την...Τόλμη και Γοητεία (The Bold & The Beautiful) και θυμίζει τη Μελίνα Μερκούρη! Αφού δεν απαίτησε από τον dear παρουσιαστή - δημοσιογράφο του βρετανικού Channel 4 καί την επιστροφή των μαρμάρων, πάλι καλά! Έμπαινε, Λιάνα, έμπαινε, διότι δεν μας έμεινε και τίποτα άλλο!

* αφιερωμένο στη Λένα Πλάτωνος που το 1974 έπαιξε στο πιάνο την op. 111 Σονάτα του Beethoven για τη Λιάνα Κανέλλη, όση ώρα εκείνη έκανε διαλογισμό κι έβλεπε την αύρα της.

η-μαρία-φαραντούρη-&-ο-charles-lloyd-στο-athens-concert-την-ερχόμενη-τετάρτη

Το προϊόν της συνεργασίας του Αμερικανού τζαζίστα Charles Lloyd με την Ελληνίδα ερμηνεύτρια Μαρία Φαραντούρη μόλις κυκλοφόρησε σε ένα διπλό cd από την ECM (διανομή: Μικρή Άρκτος) και σύμφωνα με το σημείωμα του Lloyd στο ένθετο, πρόκειται για ένα πλησίασμα των μουσικών κόσμων των δύο καλλιτεχνών. Ακόμη δεν το έχω ακούσει - θα το κάνω τις επόμενες μέρες - και ούτε στη συναυλία του Ηρωδείου είχα καταφέρει να πάω, ωστόσο από τα οπτικοακουστικά δείγματα στο youtube αντιλαμβάνομαι πως στην ουσία εκείνος που ήρθε πιο κοντά στον κόσμο της Φαραντούρη (και άρα στον δικό μας) είναι περισσότερο ο Lloyd και λιγότερο η κορυφαία ερμηνεύτρια προς τον δικό του. Το ρεπερτόριο τα λέει όλα: ηπειρώτικα, Θεοδωράκης, Καραΐνδρου, Κυπουργός κ.α., εκεί που θα περίμενε κανείς ν' ακούσει τη μεγαλύτερη jazzy φωνή της χώρας μας και σε ανάλογες συνθέσεις. Και μην ξεχνάμε πως ο 73χρονος σήμερα Charles Lloyd στο ξεκίνημα της δικής του καριέρας συνεργάστηκε με θρύλους της blues και jazz σκηνής (B.B. King, Howlin' Wolf, Keith Jarrett, μερικά μόνο από τα πολύ τρανταχτά ονόματα). Σίγουρα η απόδοση ενός τέτοιου μουσικού και της μπάντας του σε κομμάτια σαν το Ταξίδι στα Κύθηρα και το Κράτησα τη ζωή μου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και αποδεικνύει το διεθνώς εγνωσμένο κύρος της Μαρίας Φαραντούρη, της Joan Baez της Μεσογείου, κατά τον Francois Mitterrand! Γι' αυτούς τους λόγους λέω να παρευρεθώ στην κοινή συναυλία τους στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την ερχόμενη Τετάρτη 9 Νοεμβρίου, στην επίσημη παρουσίαση του cd τους και φυσικά θα επανέλθω με ανταπόκριση.

η-σαβίνα-γιαννάτου-στο-επερχόμενο-υπ'-αριθμόν-2-fagazine

Η Σαβίνα Γιαννάτου μου έχει παραχωρήσει τουλάχιστον δέκα συνεντεύξεις την τελευταία 10ετία για τα έντυπα και το ραδιόφωνο. Είναι τόσες πολλές που κάθε φορά αναρωτιόμαστε τι να λέμε για να μην επαναληφθούμε αμφότεροι, ασχέτως αν συνήθως η αφορμή είναι η εκάστοτε καινούργια δισκογραφική εργασία της. Ευτυχώς που το fagazine έχει τελείως άλλη κατεύθυνση, απ' την άποψη του περιεχομένου του, συνεπώς παραχωρώ ένα μικρό απόσπασμα απ' τη συνέντευξη που μου έδωσε η Σαβίνα για τις ανάγκες του επερχόμενου δεύτερου τεύχους του εν λόγω εντύπου (αφού βέβαια ξεπέρασε το υποτιθέμενο...σοκ της θέασης των φωτογραφιών του):

Έχεις ακούσει ποτέ να λένε Η Σαβίνα Γιαννάτου είναι λεσβία;
Βέβαια. Τον πρώτο καιρό που τραγουδούσα, αρχές του ΄80, το άκουγα αρκετά από ένα συγκεκριμένο χώρο. Μέχρι και σήμερα μπορεί να υπάρχει ένας απόηχος.
Σε ενοχλούσε;
Δεν με ένοιαζε καθόλου και ουδέποτε υπήρξε επίπτωση στα επαγγελματικά και τα προσωπικά μου. Δηλαδή, όποιος άνδρας ενδιαφερόταν για μένα, δεν τό 'χε ακούσει. Οι συνεργάτες μου αντίθετα τό 'χαν ακούσει. Για κάποιο λόγο αυτό είχε κυκλοφορήσει στη δουλειά μου. Νομίζω πως ζήλεψε κάποια τραγουδίστρια τότε κι έβγαλε αυτή τη φήμη, για να δικαιολογήσει το γιατί εγώ είχα αυτή τη δουλειά και όχι εκείνη.

* το fagazine κυκλοφορεί την Παρασκευή στην Αθήνα. Τα συγχαρητήρια, τόσο εμού, όσο και της Σαβίνας, στον Γιώργο Στριφτάρη για τις φωτογραφίες του (καμία σχέση μ' αυτές που βλέπετε στο παρόν post)!