από-τη-δεύτερη-παράσταση-αφιέρωμα-στον-μανώλη-ρασούλη-στο-ρυθμός-stage

Ο Παντελής Θεοχαρίδης, η Βάσω Αλλαγιάννη και η Ναταλία Ρασούλη τραγουδούν Μπαίνουμε στον Υδροχόο και το ''Ρυθμός Stage'' καίγεται στην κυριολεξία. Βέβαια, δεν μας μπήκε πολύ καλά ο Υδροχόος φέτος - ακούω ότι πολύς κόσμος τσακώνεται τελευταία -, αλλά κι αυτό μεσ' στο παιχνίδι της ζωής είναι. Εμείς πάντως, όσοι βρεθήκαμε το βράδυ του Σαββάτου στη δεύτερη παράσταση - αφιέρωμα στον Μανώλη Ρασούλη, τα περάσαμε περίφημα! 

Τον Γιώργο Σαρρή, τον ''εθνικό μας νταλικέρη'', όπως τον έλεγε ο Μανώλης Ρασούλης, δεν τον είχα ξαναδεί live. Η ερμηνεία του στις Νταλίκες των Χρήστου Νικολόπουλου - Μ. Ρασούλη, που γύριζε μεσ' στο κεφάλι μου από τα παιδικά μου χρόνια, σίγουρα ήταν μια μεγάλη στιγμή της βραδιάς!

Για τους φαν του Ρασούλη, αν και η λέξη φαν ίσως να αδικεί τους ανθρώπους που αγαπούν το έργο του, η Βάσω Αλλαγιάννη ήταν και είναι μία εμβληματική δημιουργός, ταυτισμένη απόλυτα με την πορεία του. Πόσο συγκινητικό να βλέπεις στην οθόνη τον Μανώλο και τη Svarno να τραγουδούν το Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Κέρκυρας του Μάνου Χατζιδάκι και αμέσως μετά το βίντεο να ζωντανεύει με τον Θεοχαρίδη και την κόρη Ρασούλη δίπλα στην Αλλαγιάννη!

Ομοίως συγκινητική ήταν και η Νένα Βενετσάνου στο κείμενο της για το υπό ποιες συνθήκες γνώρισε τον Ρασούλη κάποτε στην Κρήτη, για τη μετέπειτα σχέση που απέκτησαν και φυσικά για τη συνεργασία τους σε ένα μοναδικό τραγούδι.

Το συγκεκριμένο τραγούδι, το Η μαμά μου η αγορά, σε μουσική Πέτρου Βαγιόπουλου και στίχους Μ. Ρασούλη, η Βενετσάνου το ερμήνευσε με την ορχήστρα χωρίς πρόβα και χωρίς να κοιτάει καθόλου το χαρτί με τους στίχους (εν ολίγοις, στη photo διαβάζει ακόμη το δικό της κείμενο).

Γιώργος Γαβαλάς, respect! Μέρος της ιστορίας του ελληνικού rock κι αυτός, συνεργάτης του Μανώλη Ρασούλη, ένας καλλιτέχνης έξω από κάθε κύκλωμα, κανονικός Χέβι-Ματαλάς, όπως τον αποκαλούσε ο στενός φίλος του.

Τον Γαβαλά πετύχαινα καμιά φορά να παίζει στο δρόμο, στην Αρεοπαγίτου, κάτι που έχει χρόνια να συμβεί, γι' αυτό και χάρηκα που τον ξανάδα και θυμηθήκαμε τη συμμετοχή του στο Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ.

Εδώ με το γλυκύτατο και ταλαντούχο πλάσμα που ακούει στο όνομα Μαρία Κώτη, που είναι η τραγουδίστρια των Χαΐνηδων και που μαζί με τον Ζαχαριουδάκη μάγεψαν το κοινό του ''Ρυθμός Stage'', κανονικά όμως!

Αγαπημένη και πολύτιμη Νένα Βενετσάνου, σε λίγες εβδομάδες γίνομαι 40 ετών και η γνωριμία μας θα συμπληρώσει 25 ολόκληρα χρόνια! Τη γνωρίζω παιδιόθεν, που λένε!

Αλλά και η Ναταλία Ρασούλη αισθάνθηκε ιδιαίτερη τιμή που η κορυφαία ερμηνεύτρια την τίμησε με το να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της, να έρθει και να τραγουδήσει το μοναδικό τραγούδι της με στίχους του πατέρα της! Αν και πολύ θα το ήθελα να παρακολουθήσω την τρίτη και τελευταία παράσταση - αφιέρωμα στον Μανώλη Ρασούλη το ερχόμενο Σάββατο (θα εμφανιστούν οι Παντελής Θεοχαρίδης, Λιζέτα Καλημέρη, Πέτρος Βαγιόπουλος, Σπύρος Γραμμένος και οι Magic de Spell), δε θα μπορέσω καθώς θα βρίσκομαι στη Λαμία για ακόμη μία προβολή του ντοκιμαντέρ για τη Γώγου. 

* οι photos του post είναι της Έλλης Ρουμπέν και δικές μου.

μνήμη-θόδωρου-αγγελόπουλου-στο-προσκλητήριο-της-lifo

Σαν σήμερα έφυγε απρόσμενα από τη ζωή ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατά τα γυρίσματα της τελευταίας ταινίας του. Με αφορμή το αφιέρωμα στο έργο του που θα κατακλύσει από απόψε την Αθήνα, έγραψα το α΄ μέρος του δικού μου αφιερώματος στη μνήμη του για το Προσκλητήριο της LIFO. Το διαβάζετε εδώ:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/45528

η-γαλάνη-στο-passport-και-στη-lifo-η-νατάσσα-παπαδοπούλου-στο-δεύτερο-πρόγραμμα-και-ο-πάνος-τζαβέλλας-στο-ρυθμός-stage

Την περασμένη Τρίτη ανταποκρίθηκα κι εγώ στην πρόσκληση του ραδιοσταθμού ΔΙΕΣΗ για την ανεπίσημη πρεμιέρα της Δήμητρας Γαλάνη στο Passport του Πειραιά. Η βραδιά ήταν αποκλειστικά για δημοσιογράφους και σύμφωνα με την ίδια την καλλιτέχνιδα επρόκειτο για μία πρόβα τζενεράλε, ανοιχτή σε συγκεκριμένο κόσμο, όπως συνέβαινε και τα παλιά καλά χρόνια. Δε λέω τίποτα περισσότερο εδώ, αφού το review μου θα αναρτηθεί αύριο στο διαδικτυακό Προσκλητήριο της LIFO. Για τη LIFO επίσης η Γαλάνη μου παραχώρησε προ ημερών μία απολαυστική συνέντευξη - ποταμό, για την οποία μόνο καλά σχόλια άκουσα και πολύ χαίρομαι. Γενικά, μπορώ να πω ότι νιώθω απόλυτη ικανοποίηση, γράφοντας στο εν λόγω free press και στον διαδικτυακό του τόπο. Δεν είναι μόνο ότι με διαβάζουν πολλοί - το βλέπω από τις στατιστικές καθημερινά -, είναι βασικά ότι ο Τσαγκαρουσιάνος και ο Μιχαήλ, οι δύο κινητήριες δυνάμεις της LIFO, άμα δουν ότι έχεις να δώσεις πράγματα, και σου δίνουν ώθηση, και σε αμοίβουν κιόλας. Σκέψου ότι πλέον ζω με τα λίγα μεν, αξιοπρεπή δε, χρήματα που παίρνω από τη LIFO, εκεί που το ΠΟΝΤΙΚΙ δυσκολεύεται να μας πληρώσει κι όλο λέω ότι θα τα παρατήσω και θ' ασχολούμαι αποκλειστικά με τη LIFO και το Δεύτερο Πρόγραμμα, κι όλο τελικά ξαναδίνω κείμενα. Επιπλέον, τρέφω μεγάλο σεβασμό για τον Στάθη, που το 2001, πριν το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη κάνει τη φεστιβαλική του πρεμιέρα, τό'χα γράψει σε μία VHS κασέτα και τό'χα στείλει στο σπίτι του στο Κολωνάκι, γνωρίζοντας την εξαιρετική συνέντευξη πού'χε αξιωθεί να πάρει από την ερμηνεύτρια. Και τέλος πάντων φαινόταν εδώ και αρκετά χρόνια, από τότε που η LIFO πάντα ασχολιόταν με τις μουσικές - κινηματογραφικές μου δραστηριότητες, ότι θα'ρχόταν ο καιρός που θα εντασσόμουν στο συντακτικό της team.

 

Ξαναπάω στο Passport και στη Γαλάνη και κρατώ το ντουέτο της με τη Νατάσσα Μποφίλιου, πέραν φυσικά της αναδρομής που επιχείρησε σε όλη τη μεγάλη πορεία της στο έντεχνο τραγούδι. Το ντουέτο αυτό, λοιπόν, μου άφησε την αίσθηση πως οι δύο γυναίκες ασκούν την ίδια ακριβώς μορφή τραγουδιού: Ένα τραγούδι εξωστρεφές μεσ' στην φαινομενική εσωστρέφεια του, επικοινωνιακό, λαϊκό κατά βάση - για να μην πω σουξεδιάρικο - και κατά κόρον αυτό που λέμε ερωτικό. Η Μποφίλιου για την ακρίβεια μοιάζει με τη φυσική συνέχεια της Γαλάνη και η μεταξύ τους χημεία, έστω και σε ένα μόνο τραγούδι, ήταν κάτι που άρεσε στον κόσμο και γι' αυτό τις καταχειροκρότησε.

Εδώ με τη Νατάσσα Παπαδοπούλου, τη χήρα του αείμνηστου ανταρτο-ρόκερ Πάνου Τζαβέλλα, πριν από μερικές ώρες στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Αφορμή για την εκπομπή ήταν η παράσταση - αφιέρωμα στον Τζαβέλλα που θα πραγματοποιηθεί αυτή τη Δευτέρα, 27/1, στο Ρυθμός Stage της Ηλιούπολης. Θα τραγουδήσουν μεταξύ άλλων η Καλλιόπη Βέττα, η Νατάσσα Μωυσόγλου, οι Magic de Spell, αλλά και η Νατάσσα Μποφίλιου μαζί με τον πατέρα της, Νίκο Μποφίλιο. Σημειωτέον, η Μποφίλιου ζήτησε να πει το κομμάτι του Τζαβέλλα, Μάημ - Μάημ, πού'χε ηχογραφηθεί με την Αλεξίου σε εκείνον τον θρυλικό live δίσκο από τη μπουάτ Λήδρα το 1975. Ως δώρο για το...Προσκλητήριο στο ραδιόφωνο, η Νατάσσα Παπαδοπούλου μού έφερε μερικά πολύτιμα δώρα: σπάνιους δίσκους και βιβλία του Πάνου Τζαβέλλα, καθώς και το 45άρι δισκάκι του από τα 1973 με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. Έτσι, κοντεύω να εγκατασταθώ στο Ρυθμός Stage, μου φαίνεται - το Σάββατο είναι η δεύτερη παράσταση αφιερωμένη στον Μανώλη Ρασούλη με τη Νένα Βενετσάνου κ.α. (ο Παντελής Θεοχαρίδης έρχεται αύριο από Θεσσαλονίκη) και μετά από δυο μέρες θά'χουμε το αφιέρωμα στον Πάνο Τζαβέλλα.

* στο link αυτό μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη 

της Δήμητρας Γαλάνη στη LIFO:

http://www.lifo.gr/mag/features/4132

το-προσκλητήριο-με-νίκο-ξυδάκη-στο-δεύτερο-πρόγραμμα-παίρνει-το-δρόμο-του-σιγά-σιγά

Είναι πολύ ωραίο αυτό που γίνεται κάθε Δευτέρα απόγευμα με τον Νίκο Ξυδάκη στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Το κοινό μας ραδιοφωνικό Προσκλητήριο αρχίζει να καθιερώνεται σιγά - σιγά. Αυτό τουλάχιστον φανερώνουν τα μηνύματα από την Αθήνα μέχρι τη Νίσυρο και τα συγχαρητήρια που δεχόμαστε από τον κόσμο. Και δεν είναι μόνο η εκπομπή, την οποία γουστάρουμε on air, αλλά και το όλο στήσιμο της, η προετοιμασία της. Χθες το πρωί ο Νίκος πήρε τους δρόμους και ξεχύθηκε προς αναζήτηση ποιητικών συλλογών νέων ποιητών - όχι βέβαια στην τύχη, αλλά αυτούς που τους ανακαλύπτουμε μαζί στο διαδίκτυο ή μας στέλνονται τα βιβλία τους. Ήδη παρουσιάσαμε τον George Le Nonce και τη Λίλιαν Μπουράνη, ενώ έπεται ο Δημήτρης Αθηνάκης με την ποιητική συλλογή του που έχει και κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Όσο για τις μουσικές που παρεμβάλλονται ενδιάμεσα, μέχρι τώρα οδηγούμαστε σ' αυτές από τα ποιήματα και κυμαίνονται από κλασική μουσική μέχρι jazz και blues. Πάντα όμως θα παίζονται και κομμάτια νέων Ελλήνων δημιουργών και θα σχολιάζονται χωρίς καμία κριτική διάθεση - το τονίζουμε αυτό! Μέχρι την επόμενη Δευτέρα, να ακούτε Δεύτερο Πρόγραμμα αποκλειστικά στο www.ertopen.com 

Εμένα θα με ακούσετε πάλι σήμερα, Τρίτη, στις 6 ακριβώς το απόγευμα και για δύο ώρες με μουσικές επιλογές μου και καλεσμένη μου στο στούντιο την ηθοποιό Βάσια Παρασκευοπούλου. 

Καλό ξημέρωμα σε όλους!

με-τον-καβάφη-του-χρονά-στο-ραδιόφωνο-και-τον-ιερό-πόνο-των-πλάτωνος-θεοχαρίδη-στο-home-studio

Πέμπτη 16/1: Με τον ποιητή - εκδότη Γιώργο Χρονά στο στούντιο του Δευτέρου Προγράμματος και σε μία εκπομπή, για την οποία λάβαμε μηνύματα απ' όλη την Ελλάδα και τηλεφώνημα από το Μόναχο της Γερμανίας. Αφορμή ήταν οι δύο επικείμενες παραστάσεις του Χρονά στη Θεσ/νίκη με τίτλο Ο Κ. Π. Καβάφης στο Ξενοδοχείο ''Βαλκάνια''.

Παρασκευή 17/1, του Αγίου Αντωνίου ανήμερα: Η Λένα Πλάτωνος διευθύνει τον Παντελή Θεοχαρίδη, ο οποίος έχει τα άπαντα του Χρονά στα χέρια του. Ο Ιερός Πόνος των τριών τους είναι κάτι που περιμένουμε σαν θείο δώρο μεσ' στο 2014!

κάθε-δευτέρα-στο-δεύτερο-πρόγραμμα-live-bosko-&-νίκος-ξυδάκης

Δεν το περιμέναμε να έχει τόση επιτυχία η πρώτη μας κοινή εκπομπή με τον Νίκο Ξυδάκη στο αυτοδιαχειριζόμενο Δεύτερο Πρόγραμμα. Τελικά η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Ο Εμονίδης του George Le Nonce ήταν η καλύτερη έναρξη! Έδωσε την ευκαιρία στον Ξυδάκη να χαρίσει συγκινητικές απαγγελίες και στους δυο μας να επενδύσουμε αυτές ακριβώς τις απαγγελίες με ωραίες μουσικές, από Ella Fitzgerald και Nico μέχρι Debussy και Χατζιδάκι. Το πιο όμορφο μήνυμα ήρθε από έναν ανώνυμο φίλο ή φίλη από την επαρχία: Είχαμε να απολαύσουμε τέτοιο ραδιόφωνο από τότε που ζούσε εκείνος...Πολύ τον/την ευχαριστούμε!

Εδώ με τον Νίκο Ξυδάκη και τον Γιώργο Μητρόπουλο να μας λέει για τη σαρωτική επιτυχία του νέου Δευτέρου με τις 500.000 κλικ μέσα σε μία εβδομάδα! Ότι πρέπει είναι για να σε εμψυχώνει ο πάντα δραστήριος Μητρόπουλος! Κάθε Δευτέρα, λοιπόν, θα τα λέμε από το www.ertopen.com παρέα με τον Νίκο Ξυδάκη για μία ώρα, από τις 7 έως τις 8! Να είστε συντονισμένοι!

από-την-προβολή-του-ντοκιμαντέρ-για-τη-γώγου-στην-κινηματογραφική-λέσχη-ηλιούπολης

Με τον Γιώργο Χρονά και τον Δημήτρη Αθηνάκη, τους δύο αγαπημένους φίλους ποιητές, που πολύ με τίμησαν για μία ακόμη φορά με την παρουσία και το λόγο τους. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!

Το ευχαριστώ βέβαια πηγαίνει και στον Δημήτρη Καλαντίδη, τον άνθρωπο που τρέχει την Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης και που κατάφερε να την κάνει τη Νο 1 κινηματογραφική λέσχη της Αθήνας! Διόλου τυχαίο που όλες μου οι ταινίες έχουν προβληθεί στην Ηλιούπολη από το 2002 μέχρι σήμερα με την ίδια πάντα επιτυχία: 250 άνθρωποι προσήλθαν χθες κι έγινε το αδιαχώρητο με αποτέλεσμα να προστεθούν καθίσματα ακόμη κι έξω από την αίθουσα. Μόνο η καημένη η Δήμητρα Οικονόμου ήταν απούσα, αφού τη χάσαμε πριν μερικούς μήνες από τον γαμημένο καρκίνο, σε νεότατη ηλικία. Στη μνήμη της αφιερώσαμε την προβολή και μάλιστα είδαμε κι ένα ημίωρο ποτρτραίτο της Κινηματογραφικής Λέσχης Ηλιούπολης με τη Δήμητρα εν καιρώ δράσης, σκηνοθετημένο από τον Άγγελο Κοβότσο και μέλη της λέσχης.

Στη δική του ομιλία ο Χρονάς αμέσως μετά το τέλος της προβολής διάβασε το ποίημα Rock'n'Roll Αυτοκτονία του Δαυίδ Μπάουι, όπως συνηθίζει να ονομάζει τον David Bowie, αναφέρθηκε στην έκδοση Πάνω-κάτω η Πατησίων της Οδού Πανός και φυσικά στη σχέση του με την Κατερίνα Γώγου.

Το κείμενο του Αθηνάκη με συγκίνησε πολύ, αφού έβριθε από σημειολογικές αναφορές σε σχέση με την ποίηση της Γώγου και το ντοκιμαντέρ. Ειλικρινά, μου θύμισε παλιά κινηματογραφικά κείμενα του Βασίλη Ραφαηλίδη με τέτοια γνώση για το σινεμά και την ποίηση!

Μεταξύ ενός πραγματικά ποιοτικού κοινού, ήταν και ο διανοητής Ευτύχης Μπιτσάκης με τη σύζυγο του, τη ζωγράφο Μαρία Κοκκίνου, ο ερμηνευτής Νίκος Ανδρουλάκης, μέλη της ΑΚΟΑ, πολιτικοί ακτιβιστές, σινεφίλ, καθώς και σύντροφοι της Γώγου από την πρώτη κατάληψη της Βαλτετσίου.

 Ειλικρινά τόσο κόσμο δεν περίμενα να δω σε μια λέσχη - με παρέπεμψε σε φεστιβαλικές προβολές! Το ραντεβού μας ανανεώθηκε για μία επόμενη προβολή πιθανώς του ακριβοθώρητου ντοκιμαντέρ μου για τον Νίκο Κούνδουρο.

σήμερα-η-προβολή-του-ντοκιμαντέρ-για-τη-γώγου-στη-λιβαδειά

Σε λίγο αναχωρώ για τη Λιβαδειά προκειμένου να παραστώ στην προβολή του ντοκιμαντέρ 

Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου 

στο Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς. 

Η προβολή θα ξεκινήσει λίγο μετά τις 8 και αμέσως μετά θ' ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό. 

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης όσοι είστε εκεί θα μπορείτε να προμηθευτείτε την έκδοση του βιβλίου - cd  

Πάνω κάτω η Πατησίων, 

καθώς και το τεύχος της Οδού Πανός - αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου. 

Την εκδήλωση διοργανώνουν η Κινηματογραφική Λέσχη Λιβαδειάς μαζί με την Αντιρατσιστική - Αντιφασιστική Κίνηση Πολιτών Λιβαδειάς.

Επιστροφή αύριο, Κυριακή, για την προβολή του ντοκιμαντέρ στην Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης.

η-κατερίνα-γώγου-στο-προσκλητήριο-του-δευτέρου-προγράμματος

Στο σημερινό ραδιοφωνικό Προσκλητήριο του Δευτέρου Προγράμματος, θα παιχτεί ένα ωριαίο αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου με αφορμή την, προγραμματισμένη γι' αυτή την Κυριακή, προβολή του ντοκιμαντέρ στην Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης. 

Βασικά θα σας παρουσιάσω την έκδοση Πάνω-κάτω η Πατησίων μαζί με ανέκδοτα ηχογραφήματα του Κωνσταντίνου Τσιώλη από τη βραβευμένη μουσική του ντοκιμαντέρ. Ακόμη, θα δοθούν προσκλήσεις για την Κυριακή που θα έχει free είσοδο ούτως ή άλλως, απλά θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. 

Συντονιστείτε για μία ώρα, από τις 7 έως τις 8 το βράδυ, στο 

www.ertopen.com

ψηφίζουμε-γλυκερία-μπασδέκη

Δαγκωτό όλοι στην κατηγορία ΘΕΑΤΡΟ

Στέλλα travel, η γη της απαγγελίας 

(Γ. Σκουρλέτης, Σφαγείο):

http://www.athensvoice.gr/awards

υποδοχή-του-2014-μετά-μουσικής-στης-ντόρας-μπακοπούλου

Κάθε χρόνο, αρχές Ιανουαρίου, η πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου δίνει ραντεβού με τους φίλους της στην οικία της, στο δικό της ρεβεγιόν με μια μικρή χρονική καθυστέρηση. Μη φανταστεί κανείς ότι συμμετέχουμε σε βραδιά που θυμίζει...φιλολογικό τσάι, όσοι εν πάση περιπτώσει έχουμε την τιμή να είμαστε μεταξύ των καλεσμένων της.

Η Ντόρα άλλωστε διατηρεί ατόφια μια σπάνια παιδικότητα, η οποία σε συνδυασμό με το χιούμορ του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου κάνουν το κλίμα σχεδόν εκρηκτικό! Και εξηγούμαι: Έχει θεσμοθετηθεί πλέον να τραβάμε όλοι λαχνό που αντιστοιχεί σε κάποιο δώρο ούτως ώστε να μη φεύγει κανείς παραπονεμένος. Ο Θεοδωρόπουλος είναι πάντα ο κονφερασιέ της βραδιάς. Φωνάζει ένα - ένα τα νούμερα και ο καθένας σηκώνεται, λέει το όνομα του και παραλαμβάνει το δώρο του. Έχει όμως την υποχρέωση να το φορέσει πάνω του, είτε αυτό είναι σκουλαρίκια, είτε βραχιόλι, είτε και...στηθόδεσμος. Φέτος, ας πούμε, στον ερμηνευτή Τάσση Χριστογιαννόπουλο έλαχε μία ινδική μαξιλαροθήκη, την οποία δε δίστασε να φορέσει στο κεφάλι του. Στην Έλλη Πασπαλά πάλι έλαχε ένα βραχιόλι, που επίσης φόρεσε,

στον συνθέτη Βαγγέλη Κατσούλη ένα...μπρίκι και στη μουσική παραγωγό Μαρία Ματέ ένα παιδικό βιβλίο του Τριβιζά. Εμένα μου έλαχε ένα επιχρυσωμένο χαϊμαλί, το φόρεσα στο λαιμό μου και θυμήθηκα τα νιάτα μου και το Μοναστηράκι. Αυτό όμως που άπαντες περιμένουμε με ζωηρή αγωνία είναι το κλου του ρεβεγιόν, δηλαδή η μουσική! Τι άλλο θα ήταν με την αφρόκρεμα των μουσικών εκεί μέσα;

Για το 2014 που μπήκε πριν μερικές μέρες, λοιπόν, στο πιάνο της Μπακοπούλου κάθισε ο Χριστογιαννόπουλος και συνόδευσε τον συνάδελφο του, τον βαρύτονο Τάσο Αποστόλου, στα Όμορφη πού'ναι η Κρήτη και Δεν ήταν νησί από τον Καπετάν - Μιχάλη του Χατζιδάκι. Μαγεία!

Δίπλα μου η Ματέ θυμόταν τρομερές ιστορίες με τον Χατζιδάκι που ήθελε πρώτα να καπνίσει ένα ολόκληρο davidoff και μετά να βγει να διευθύνει, ενώ ο κόσμος ήδη είχε αρχίσει να δυσανασχετεί με την καθυστέρηση.

Έπειτα τη θέση της στο πιάνο πήρε η οικοδέσποινα Μπακοπούλου συνοδεύοντας τον Τάσση Χριστογιαννόπουλο σε ακόμη δύο κομμάτια από τον Καπετάν - Μιχάλη, την Κρασογιώργαινα και το Που είναι ο θεός. Ξανά μαγεία, παρ' όλο τον τραυματισμό που υπέστη πρόσφατα ο δεξιός ώμος της Ντόρας και την ανάγκασε να ακυρώσει δύο παραστάσεις της!

Το ρεβεγιόν έληξε τις πρώτες πρωινές ώρες αφού οι ένοικοι της πολυκατοικίας τηρούν το πρωτόκολλο της κοινής ησυχίας και δε σκαμπάζουν, οι άκαρδοι, από Χατζιδάκι και Καπετάν - Μιχάλη, παιγμένο μάλιστα από μια Ντόρα Μπακοπούλου!

Και του χρόνου νά'μαστε καλά για να ξανασυναντηθούμε στο καθιερωμένο ραντεβού μετά μουσικής! Και πάλι Καλή Χρονιά σε όλο τον κόσμο με υγεία και όσο το δυνατόν περισσότερη ευτυχία!

από-την-παρουσίαση-της-ποιητικής-συλλογής-και-το-live-του-νίκου-ερηνάκη-und-die-haken

Έγινε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά του νεαρού Νίκου Ερηνάκη στο μπαρ των εκδόσεων Γαβριηλίδης, στο Μοναστηράκι, και ήμασταν όλοι εκεί. Για την ακρίβεια, στο χώρο επικράτησε το αδιαχώρητο καθ' όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης.

Μάθαμε έτσι και μερικές λεπτομέρειες που δε γνωρίζαμε και που δεν μου αποκαλύφθηκαν ούτε πριν μία εβδομάδα, που κάλεσα στο Δεύτερο Πρόγραμμα τον Ερηνάκη με τον μουσικό Στέφανο Χυτήρη. Αναφέρομαι στο ότι τον Ερηνάκη οδήγησε στον εκδότη Γαβριηλίδη ο ποιητής Χριστόφορος Λιοντάκης, ο οποίος είναι φαν της ποίησης του νέου! 

Χωρίς πολλά λόγια, προλόγους κλπ., ο Ερηνάκης πήρε τη θέση του μαζί με τους υπόλοιπους Haken (Haken θα πει Γάντζοι, το σχήμα που τον συνοδεύει δηλαδή) στη μικρή σκηνή, η οποία στήθηκε ειδικά για το χθεσινοβραδινό event: Δημήτρης Κοκκινογένης, Ηρακλής Θεοχαρόπουλος, Στέφανος Χυτήρης και ο Νίκος Ερηνάκης αυτοπροσώπως στις απαγγελίες.

Εσύ μας αγαπάς και θα σου φάνηκαν όλα ωραία, έσπευσε να μου πει αμέσως μετά το τέλος του live ο Ερηνάκης κι ενώ η αλήθεια είναι πως, ναι, πράγματι, εκτιμώ αυτά τα παιδιά για ότι κάνουν στο πλαίσιο μιας τέχνης περιθωριακής - αν θέλετε - υπό την έννοια μιας τέχνης όχι για τη μάζα σίγουρα, δε μπόρεσα να μην του πω πώς ζήτημα είναι αν άκουσα τι έλεγε μόνο σε ένα ή δύο απ' τα περίπου δέκα κομμάτια του cd που έπαιξαν ζωντανά. Απ' τη μια κατανοώ το noisy χαρακτήρα του όλου εγχειρήματος (πιο noisy δε γίνεται) και υπήρξαν στιγμές που είπα μέσα μου πως οι πιτσιρικάδες έβαλαν κάτω κανονικά τον Γιάννη Αγγελάκα με τους Επισκέπτες του, ο Αγγελάκας όμως πάντα δίνει τη δέουσα προσοχή στο λόγο του, όχι μόνο όταν τον γράφει, αλλά και όταν τον ερμηνεύει επί σκηνής.

Είμαι σίγουρος δηλαδή πως ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος που τον βλέπετε στη γωνία δεξιά να παρακολουθεί το live του Νίκου Ερηνάκη und die Haken, θα ήθελε καλύτερη επαφή με την ποίηση του νέου καλλιτέχνη - μην ξεχνάμε πως βρισκόμασταν στην παρουσίαση μίας ποιητικής συλλογής, ασχέτως αν ο χώρος είχε μετατραπεί στο παρακείμενο...six d.o.g.s. Εύχομαι στα επόμενα live τους να συνεχίσουν με την ίδια ένταση, αλλά να ανεβάσουν λίγο το μικρόφωνο του ποιητή performer, διαφορετικά κινδυνεύουν οι λέξεις του να χαθούν μέσα σε μία ηλεκτρο-ψυχεδελική καταιγίδα.

Κι αν αυτό είναι πάλι άποψη, το δέχομαι, μολονότι ο ποιητής έδειξε να ανησυχεί πραγματικά για το πώς έφτασε ο λόγος του στο κοινό από κάτω. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημοσιογράφος Λιάνα Μαλανδρενιώτη δίπλα μου που πήγε κι αγόρασε το βιβλίο την ώρα του live, θέλοντας να βλέπει τα ποιήματα και να μην τα προσπεράσει (ή την προσπεράσουν) μεσ' στη γενική βαβούρα. Μία βαβούρα ωστόσο εξαιρετικής δυναμικής που άλλοτε μας πήγε σε τριπαριστά live των 60s - 70s και άλλοτε σε τελετές ασσασσίνων, χαμένων στα βάθη του χρόνου! Παρόντες στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Ερηνάκη ήταν οι ποιητές Τίτος Πατρίκιος, Χριστόφορος Λιοντάκης, Μαρία Λαγγουρέλη, George Le Nonce, Δημήτρης Αθηνάκης κ.α.

ο-πέτρος-φιλιππίδης-είναι-ένας-συγκλονιστικός-φον-δημητράκης

Ας ξεκινήσω μ' αυτό: Ο Δημήτρης Ψαθάς δεν μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα ως συγγραφέας. Για να 'μαι ακριβής, μου άρεσε μέχρι τα 15 μου, μέχρι δηλαδή που κάποτε στο λύκειο πήγαμε να ανεβάσουμε το έργο του με τίτλο Προίκα μου αγαπημένη και έφριξα σαν είδα πως χλεύαζε τη μοντέρνα τέχνη με τον ίδιο τρόπο που ο Χίτλερ έριχνε στην πυρά τους πίνακες των σουρεαλιστών.

Έπειτα ήταν κι αυτό που 'χε γράψει για την παράσταση Καίσαρ και Κλεοπάτρα -δική του νομίζω η κριτική με τίτλο Απ' τα σκουπίδια γεννήθηκε ο Χατζιδάκις-, αλλά εν πάση περιπτώσει σήμερα θεωρείται σημαντικός και μάλλον είναι, αν αναλογιστούμε πως έθρεψε με γέλιο γενιές και γενιές συμπατριωτών του.

Στην παράσταση Φον Δημητράκης του Πέτρου Φιλιππίδη, θα το πω απλά, δεν αναθεώρησα περί Ψαθά, αλλά κατάλαβα για ποιο λόγο ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της χτυπιέται κατάφορα άδικα από το σινάφι του και, ευτυχώς για εκείνον, όχι από τον κόσμο.

Σαφέστατα ο Φον Δημητράκης είναι η πλέον επιτυχημένη εμπορικά παράσταση της σεζόν με την προοπτική να πάει και του χρόνου. Επ' αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία, αν σκεφτεί κανείς πως ειδικά τα σαββατοκύριακα διώχνουν κόσμο.

Εγώ πήγα την περασμένη Τετάρτη και πάλι είδα ότι δεν έπεφτε καρφίτσα στο Θέατρο Μουσούρη. Παρατηρούσα το κοινό: Όχι απαραίτητα άνθρωποι που έμαθαν τον Φιλιππίδη από την τηλεόραση, όχι δηλαδή αμιγώς λαϊκό κοινό, αλλά άτομα κάθε ηλικίας, που και μόνο από το look τους καταλάβαινες πάνω - κάτω ότι σκαμπάζουν από θέατρο και ότι δε βρέθηκαν εκεί τυχαία.

Στην τελική ποσώς με ενδιαφέρει μία παράσταση αν είναι επιτυχημένη μόνο από εμπορικής άποψης - έχουμε χορτάσει από λουσάτες μπαλαφάρες τα τελευταία χρόνια...

Το αναμενόμενο για μένα, διότι γνωρίζω τον Φιλιππίδη ως ακάματο εργάτη του θεάτρου, είναι που έφυγα από μία παράσταση, στην οποία για δύο ώρες βίωσα στο πετσί μου τα τραγικά παθήματα του ήρωα του, του θρασύδειλου Έλληνα πολιτευτή, όπως θρασύδειλοι είναι μάλλον όλοι οι σημερινοί Έλληνες πολιτικάντηδες.

Ξεκινώντας με μία τεράστια ελληνική σημαία επί σκηνής να πέφτει υποτιμητικά για να προβληθούν επίκαιρα από τη γερμανική Κατοχή, δε μπορείς να μην κάνεις συνειρμούς για την τρέχουσα κατάσταση στη χώρα μας, απομονώνοντας την βέβαια από τον παγκόσμιο χάρτη. Ο θεατής έτσι, δίχως λαϊκίστικα πατροναρίσματα, εισάγεται δια του κινηματογράφου στο χωροχρόνο του έργου και δεν αργεί να χαθεί κανονικά μέσα σ' αυτόν.

Η ιστορία είναι γνωστή: Ο Φον Δημητράκης αποτελεί το τυπικό πολιτικό λαμόγιο που ονειρεύεται να γίνει Υπουργός και που δε διστάζει για το σκοπό αυτό να καταντήσει υποχείριο των Ναζί. Στο σπίτι του μέσα ταυτόχρονα, με εξαίρεση την ψωνισμένη σύζυγο του - μιαν άλλη Μαντάμ Σουσού, ο γιος του είναι αντάρτης στα βουνά και η κόρη του συμμετέχει στην Αντίσταση, φυγαδεύοντας όπλα μέσω του μπακάλικου του αδερφού του.

Η κατάσταση θα γίνει πολύ άσχημη για τον Φον Δημητράκη όταν προκειμένου να κρατήσει την υπουργική καρέκλα του θα φτάσει στο σημείο να καταδώσει τους πιο δικούς του ανθρώπους.

Δεν ξέρω γιατί το έργο αυτό θεωρείται κωμωδία, ούτε μπορώ να φανταστώ πώς του έδωσε πνοή ο πρώτος διδάξας, ο Αιμίλιος Βεάκης, εν έτει 1946. Είναι τόσο καλός ο Φιλιππίδης εδώ που μοιάζει να πιάνει τον χαρακτήρα του αντιπαθούς αυτού ανθρώπου από το σημείο μηδέν και να τον φτάνει πολύ μακριά.

Νευρωτικός, μωροφιλόδοξος, υποτελής και βίαιος, ο Φον Δημητράκης του Φιλιππίδη σχεδόν σε σοκάρει όταν βάζει τους δυο φοβισμένους αντιστασιακούς στο γραφείο του και τους υποβάλλει σε βασανιστήρια. Ο Πέτρος Φιλιππίδης σκηνοθέτησε με τρόπο ακραίο τη σκηνή αυτή, της αφαίρεσε κάθε ίχνος χιούμορ και μάλλον ήρθε σε μια δημιουργική κόντρα με τις προθέσεις του Ψαθά - πως να γελάσεις δηλαδή όταν βλέπεις δυο ανθρώπους να κλαίνε φοβισμένοι και από πάνω τους τον βασανιστή τους να λειτουργεί χαιρέκακα;

Είναι τέτοια τα κρεσέντα στην ερμηνεία του Φιλιππίδη, αλλά και τόσο ευθυγραμμισμένη η ίδια η ερμηνεία, ώστε λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, ο θεατής ανακουφίζεται και δε νιώθει κανέναν οίκτο για την κατάληξη του Φον Δημητράκη. Σα να 'χεις παρακολουθήσει ένα γκραν - γκινιόλ θέαμα, όπου παρακαλάς να εξαλειφθεί το Κακό και να επικρατήσει το Καλό!

Μου άρεσε αυτή η καθόλου φλατ και ηθελημένα μονοδιάστατη αντιμετώπιση του Φον Δημητράκη ως απόλυτα κακού φασίστα, που η Θεία Δίκη, η Ιστορία δηλαδή, τον ξερνάει και δεν του αναγνωρίζει κανένα ελαφρυντικό, έστω κωμικό για χάρη του έργου, στοιχείο. Ένας χαρακτήρας με άλλα λόγια σκηνοθετημένος και ερμηνευμένος άψογα από τον Φιλιππίδη!

Σε πολύ καλά επίπεδα κινούνται και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, επίσης άψογοι επαγγελματίες: Ο Δημήτρης Μαυρόπουλος είναι ο Ζαρλάς, είρων και κυνικός χαφιές, στυλιζαρισμένος με το σατανικό του γέλιο και μία άκρως επιβλητική παρουσία επί σκηνής. Η Φαίη Ξυλά και η Μαρία Κατσανδρή, κόρη και μάνα αντίστοιχα, σκιτσαρισμένες στην εντέλεια με αθωότητα η μία και με εκνευριστική υπεροψία η άλλη. Πάντα εξαιρετικός ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης με την ερμηνευτική απλότητα που τον διακρίνει και τη φυσικότατη εκφορά του λόγου του. Μέσα σ' όλο τον θίασο, οφείλω να εξάρω και τη συμμετοχή του Θανάση Ισιδώρου, ενός νεαρού απόφοιτου της δραματικής σχολής που ο Φιλιππίδης εμπιστεύθηκε και του έδωσε το ρόλο του βλάχου αγράμματου μπάτσου. Μεγάλο ταλέντο, κάναμε καινούργιο συκώτι απ' το γέλιο και αν γυριζόταν η ελληνική εκδοχή του Mr. Bean τον είχε το ρόλο στο τσεπάκι του!

Εν κατακλείδι, ο Φιλιππίδης πουλάει μεν, κάνει Τέχνη δε, δουλεύει, κοπιάζει, σέβεται το κοινό του και στήνει παραστάσεις με χειρουργική ακρίβεια απ' όλες τις απόψεις. Όταν μάλιστα παίζοντας έναν χαρακτήρα συγκεκριμένο σε κάνει να ξεχάσεις οτιδήποτε άλλο έχει κάνει στο παρελθόν, πόσο μάλλον τις καθημερινές εμφανίσεις του δια τηλεοράσεως, αν μη τι άλλο ξέρει να αρέσει!

Βγαίνοντας από τον Φον Δημητράκη και το Θέατρο Μουσούρη, η μόνη απάντηση στην ερώτηση «Τι είδες;» είναι «Την παράσταση της χρονιάς από εμπορική και καλλιτεχνική άποψη»!

ο-bosko-και-το-προσκλητήριο-του-lifo.gr-στο-δεύτερο-πρόγραμμα

Από τη Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου το Προσκλητήριο του lifo.gr βρίσκει στέγη και στο ανανεωμένο διαδικτυακό Δεύτερο Πρόγραμμα:

http://www.artxpress.gr/index.php/logos-kai-idees/anakoinoseis/item/3248-me-ixira-onomata-ksekina-to-deytero-programma

Ευχαριστώ τον καλό μου φίλο Γιώργο Μητρόπουλο, τον άνθρωπο που ξαναστήνει το Δεύτερο Πρόγραμμα μετά το κυβερνητικό μαύρο στην ΕΡΤ, για την τιμή που μου έκανε να συνυπάρξω ραδιοφωνικά με τον ίδιο, τον Γιάννη Bach Σπυρόπουλο, τον Κώστα Τριπολίτη, τον Ηλία Λιούγκο, τη Θέσια Παναγιώτου, τον Δημήτρη Λέκκα, τον Γιώργο Κόρα κ.α.

Θα με ακούτε κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη για μία ώρα, από τις 7 μέχρι τις 8 το βράδυ.

Καλό κουράγιο σε όλους μας!

η-joni-mitchell-της-έλλης-πασπαλά-προσεχώς-στο-προσκλητήριο-της-lifo

Χθες συνάντησα την Ελλη Πασπαλά στην Κόκκινη Κλωστή. Ήπιαμε αρχικά το τσάι μας, μετά τα κρασιά μας και ταυτόχρονα το μαγνητοφωνάκι μου κατέγραψε μία άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση που περιείχε ως αναμενόμενο τον Μάνο Χατζιδάκι, τα χρόνια στην Αμερική, τον Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και τη Joni Mitchell.

 

Η Έλλη άλλωστε ετοιμάζει δύο μοναδικές βραδιές στο Gazarte με τίτλο Happy Birthday Joni, αφιερωμένες στη σπουδαία Καναδέζα τραγουδοποιό που πριν λίγες μέρες συμπλήρωσε τα 70 της χρόνια. Η συνέντευξη με την Πασπαλά θα δημοσιευθεί οσονούπω στο Προσκλητήριο της LIFO! 

ένα-αγαπημένο-ποίημα-του-λεφτέρη-πούλιου

 Η μηχανή σπάει τις πέτρες σαν κόκαλα μικρού παιδιού
κάποτε συντρίβει τα χέρια του χειριστή πάντοτε
ακολουθεί ένα νόμο.
ο τραγουδιστής Ντύλαν που είχε μια κιθάρα και μια καλύβα
στον Αμαζόνιο έφτυνε στο ποτάμι ακολουθώντας δικό του νόμο
για να χωθεί στα γρανάζια της μηχανής
απ’ την καλύβα και το ποτάμι.
άνοιξε
μία
τρύπα και βούλιαξε μαζί με την κιθάρα
στον Αμαζόνιο ουρλιάζοντας ένα σκοπό αψηφώντας
στα φρεναρίσματα της μηχανής στην αγκαλιά
της πόρνης εκμετάλλευσης
κατέληξε
νικημένος
πια.

 το μηχάνημα εξαπέλυσε ένα βλήμα στη σελήνη
αν και θα διαγείρει τις συνειδήσεις των νεκρών.
ο Ντύλαν μπροστά στο χωνί μασούσε χαλίκια
σαν υποταχτικό σκυλί.
γύρω του έσπαγε η κραυγή η πρωτινή του
πάνω σε τζάμια σε γρανάζια σε μάνατζερς
όχι σαν κραυγή που αδυνατεί να τρυπήσει ένα τύμπανο
ή ένα τζάμι, μα σαν οργανισμός από νερό
που πνίγεται στο νερό,
ήρεμα
οργισμένα
και γίνεται ψάρι.
αυτό το χρονικό μιας καλύβας
το ποτάμι ακολουθώντας τον νόμο του το χρήμα σαρώνοντας
τις θελήσεις, μια κοπέλα με παίδευε χθες όλη νύχτα
χτίζαμε έναν πύργο με χάδια το πρωί μας τον γκρέμισαν
ίσως να μην την ξαναδώ, πού θα πάω αλήθεια;

ο Θεός με παιδεύει
ξεκινώντας από ένα σύννεφο κοπριάς μέχρι
το μπρούντζινο άγαλμα του ήρωα
το μυαλό μου είναι θολό από χιλιάδες σαλιγκάρια
κι η παλάμη μου μια εξέδρα καθώς
ταξιδεύει για την Αφροδίτη
ω να ’ξερα να σου μίλαγα, χρόνε,
με διφορούμενα πέδιλα αγώνων σκοτώνοντας νόμους
συμβιβασμούς παραδόσεις ακολουθώντας τον δικό μου νόμο
μα τότε δεν θ’ άξιζα όσο μια μηχανή;

ο-αειθαλής-δάκης-στο-προσκλητήριο-της-lifo

 Στο Προσκλητήριο της LIFO φιλοξενείται ο Δάκης, ο μέγιστος Έλληνας crooner, όπως σχολίασε και ένας φίλος:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/43473

ήταν-ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να γίνει αυτό;

Οι δημ/φοι ξανάρχισαν να λένε κύριο τον Κασιδιάρη, που μέχρι πρότινος τους ανεβοκατέβαζε τσοντοκάναλα.

Θλιβερή μέρα λένε. Όλοι. Για το θάνατο δύο νέων Χρυσαυγιτών.

Θλιβερή μέρα λέω κι εγώ. Για το κεφάλι που θα ξανασηκώσουν οι ναζήδες. 

άρθρα-και-κριτικές-στο-ποντίκι-και-το-onlytheater.gr

Για τις αναρτήσεις μου στο Προσκλητήριο του lifo.gr μπορείτε να ενημερώνεστε από το link που υπάρχει στα πλάγια δεξιά αυτού του blog.

 

Εδώ τώρα διαβάστε μερικά άρθρα μου από την εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ:

 

http://www.topontiki.gr/article/59293/Sigise-to-xruso-laruggi-tis-Polus-Panou

Για το θάνατο της Πόλυς Πάνου

 

http://www.topontiki.gr/article/59917/O-Staatis-Kokotas-sugkinise-sto-Irodeio

Για τη συναυλία Κόκοτα - Ξαρχάκου στο Ηρώδειο

 

http://www.topontiki.gr/article/60121/Kane-mou-ligaki-klik

Για το διαδίκτυο που πλέον σηκώνει όλο το βάρος του promo ενός νέου δίσκου.

 

http://onlytheater.gr/kritiki_/kritiki-onlytheater_/4644-kritiki-tou-antoni-boskoiti-gia-tin-parastasi-ego-i-gogo.html

Κι εδώ η κριτική μου στην παράσταση του έργου Εγώ, η Γωγώ με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου για το onlytheater.gr

δύο-βραβεία-στην-κατερίνα-γώγου-από-το-φεστιβάλ-ελληνικού-ντοκιμαντέρ-χαλκίδας

Καιρό πολύ πάλι είχα να γράψω στο blog τούτο, που τ' αγαπώ και πάντα θα γυρνάω και πάντα θα αιωρείται στη μπλογκόσφαιρα να θυμίζει και σε μένα τον ίδιο πως ήταν η ζωή μου το 2008, το ΄09, το ΄10 και πάει λέγοντας. Το άλλο blog στη διαδικτυακή LIFO, το Προσκλητήριο που ήδη έχει συναντήσει το κοινό του αν και χωρίς δυνατότητα σχολιασμού, μου τρώει αρκετό χρόνο. Το ενημερώνω καθημερινά, ώστε αν υπολογίσεις και την αρθρογραφία μου για το onlytheater.gr και το Ποντίκι, κατανοείς πως δεν περισσεύει καθόλου χρόνος για τα Άσματα και Μιάσματα. Τέλος πάντων, αν επιστρέφω εδώ πρόσκαιρα είναι για να ενημερώσω πως την περασμένη εβδομάδα το ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου τιμήθηκε με δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας. Για την ακρίβεια, το βραβείο ήταν του συνθέτη Κωνσταντίνου Τσιώλη για την καλύτερη μουσική σε ντοκιμαντέρ! Εγώ περιορίστηκα σε τιμητική διάκριση για την ευαισθησία και το σεβασμό, με τα οποία χειρίστηκα το δύσκολο - κατά την επιτροπή - θέμα μου. Από αριστερά ο Κωνσταντίνος, δίπλα του εγώ και δεξιά η παραγωγός Τζίνα Πετροπούλου, λίγη ώρα πριν την απονομή των βραβείων. Τα ξέραμε απ' το μεσημέρι τα νέα, συνεπώς νιώθουμε μια ευτυχίτιδα στην άνωθεν photo, η αλήθεια είναι. Έτσι, για να καταγραφεί η 13η Οκτωβρίου, Κυριακή, ως μία από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, του 2013!

Άθλος που κατάφερε ο αντικοινωνικός Κωνσταντίνος να βγάλει και λόγο μόλις παρέλαβε το βραβείο του από τον συνθέτη και μέλος της επιτροπής, Νίκο Ξυδάκη. Το σκεπτικό της βράβευσης του αφορούσε την πρωτοτυπία της μουσικής του και το ταίριασμα αυτής με τις εικόνες της ταινίας. Κι έτσι, ο Κωνσταντίνος ξεπέρασε το τρακ του και ευχαρίστησε εμένα που τον εμπιστεύθηκα, τον οπερατέρ Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, τον μοντέρ Κώστα Μακρινό και την παραγωγό Τζίνα Πετροπούλου. Στη photo, πίσω του διακρίνονται ο βετεράνος κιν/φιστής Νίκος Καβουκίδης, πρόεδρος της επιτροπής, και ο Ξυδάκης.

Σμουτς...Στον συνθέτη που μου έγραψε εξαιρετική μουσική, που δικαιωθήκαμε γι' αυτό κιόλας - εγώ για την επιλογή μου στο πρόσωπο του, αυτός για τη δουλειά του - και που όπως έχω ξαναπεί δεν τον αλλάζω σε καμία επόμενη ταινία που θ' αξιωθώ να φτιάξω.  

Εδώ με τον Κωνσταντίνο επιστρέφουμε αργά το βράδυ από τη Χαλκίδα στην Αθήνα, κρατώντας την...κούπα, εν προκειμένω το ασημένιο αγαλματίδιο του! Άντε και στα επόμενα! Χαίρομαι που η ταινία για τη Γώγου ένα χρόνο ακριβώς μετά την πρώτη προβολή της στις Νύχτες Πρεμιέρας, τη διανομή στις αίθουσες, τα ταξίδια στο εξωτερικό και τις πολλές εκδηλώσεις που έγιναν κι ακόμη γίνονται, έκλεισε τον κύκλο της με δύο βραβεία! Τό'χω ξαναπεί, τα βραβεία είναι καλά για ένα και μόνο βασικό λόγο σε περιπτώσεις ταπεινών παραγωγών, σαν τη δικιά μας: Κάνουν όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν δίχως αμοιβή να χαίρονται και να νιώθουν κάπου υπερήφανοι, που συμμετείχαν και κατέθεσαν το κέφι και την ψυχή τους. Αυτούς κι εγώ ξαναευχαριστώ πάνω απ' όλους και πέρα από κάθε βραβείο! Προχωράμε, λοιπόν, με το κεφάλι ψηλά!