η-joni-mitchell-της-έλλης-πασπαλά-προσεχώς-στο-προσκλητήριο-της-lifo

Χθες συνάντησα την Ελλη Πασπαλά στην Κόκκινη Κλωστή. Ήπιαμε αρχικά το τσάι μας, μετά τα κρασιά μας και ταυτόχρονα το μαγνητοφωνάκι μου κατέγραψε μία άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση που περιείχε ως αναμενόμενο τον Μάνο Χατζιδάκι, τα χρόνια στην Αμερική, τον Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και τη Joni Mitchell.

 

Η Έλλη άλλωστε ετοιμάζει δύο μοναδικές βραδιές στο Gazarte με τίτλο Happy Birthday Joni, αφιερωμένες στη σπουδαία Καναδέζα τραγουδοποιό που πριν λίγες μέρες συμπλήρωσε τα 70 της χρόνια. Η συνέντευξη με την Πασπαλά θα δημοσιευθεί οσονούπω στο Προσκλητήριο της LIFO! 

ένα-αγαπημένο-ποίημα-του-λεφτέρη-πούλιου

 Η μηχανή σπάει τις πέτρες σαν κόκαλα μικρού παιδιού
κάποτε συντρίβει τα χέρια του χειριστή πάντοτε
ακολουθεί ένα νόμο.
ο τραγουδιστής Ντύλαν που είχε μια κιθάρα και μια καλύβα
στον Αμαζόνιο έφτυνε στο ποτάμι ακολουθώντας δικό του νόμο
για να χωθεί στα γρανάζια της μηχανής
απ’ την καλύβα και το ποτάμι.
άνοιξε
μία
τρύπα και βούλιαξε μαζί με την κιθάρα
στον Αμαζόνιο ουρλιάζοντας ένα σκοπό αψηφώντας
στα φρεναρίσματα της μηχανής στην αγκαλιά
της πόρνης εκμετάλλευσης
κατέληξε
νικημένος
πια.

 το μηχάνημα εξαπέλυσε ένα βλήμα στη σελήνη
αν και θα διαγείρει τις συνειδήσεις των νεκρών.
ο Ντύλαν μπροστά στο χωνί μασούσε χαλίκια
σαν υποταχτικό σκυλί.
γύρω του έσπαγε η κραυγή η πρωτινή του
πάνω σε τζάμια σε γρανάζια σε μάνατζερς
όχι σαν κραυγή που αδυνατεί να τρυπήσει ένα τύμπανο
ή ένα τζάμι, μα σαν οργανισμός από νερό
που πνίγεται στο νερό,
ήρεμα
οργισμένα
και γίνεται ψάρι.
αυτό το χρονικό μιας καλύβας
το ποτάμι ακολουθώντας τον νόμο του το χρήμα σαρώνοντας
τις θελήσεις, μια κοπέλα με παίδευε χθες όλη νύχτα
χτίζαμε έναν πύργο με χάδια το πρωί μας τον γκρέμισαν
ίσως να μην την ξαναδώ, πού θα πάω αλήθεια;

ο Θεός με παιδεύει
ξεκινώντας από ένα σύννεφο κοπριάς μέχρι
το μπρούντζινο άγαλμα του ήρωα
το μυαλό μου είναι θολό από χιλιάδες σαλιγκάρια
κι η παλάμη μου μια εξέδρα καθώς
ταξιδεύει για την Αφροδίτη
ω να ’ξερα να σου μίλαγα, χρόνε,
με διφορούμενα πέδιλα αγώνων σκοτώνοντας νόμους
συμβιβασμούς παραδόσεις ακολουθώντας τον δικό μου νόμο
μα τότε δεν θ’ άξιζα όσο μια μηχανή;

ο-αειθαλής-δάκης-στο-προσκλητήριο-της-lifo

 Στο Προσκλητήριο της LIFO φιλοξενείται ο Δάκης, ο μέγιστος Έλληνας crooner, όπως σχολίασε και ένας φίλος:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/43473

ήταν-ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να γίνει αυτό;

Οι δημ/φοι ξανάρχισαν να λένε κύριο τον Κασιδιάρη, που μέχρι πρότινος τους ανεβοκατέβαζε τσοντοκάναλα.

Θλιβερή μέρα λένε. Όλοι. Για το θάνατο δύο νέων Χρυσαυγιτών.

Θλιβερή μέρα λέω κι εγώ. Για το κεφάλι που θα ξανασηκώσουν οι ναζήδες. 

άρθρα-και-κριτικές-στο-ποντίκι-και-το-onlytheater.gr

Για τις αναρτήσεις μου στο Προσκλητήριο του lifo.gr μπορείτε να ενημερώνεστε από το link που υπάρχει στα πλάγια δεξιά αυτού του blog.

 

Εδώ τώρα διαβάστε μερικά άρθρα μου από την εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ:

 

http://www.topontiki.gr/article/59293/Sigise-to-xruso-laruggi-tis-Polus-Panou

Για το θάνατο της Πόλυς Πάνου

 

http://www.topontiki.gr/article/59917/O-Staatis-Kokotas-sugkinise-sto-Irodeio

Για τη συναυλία Κόκοτα - Ξαρχάκου στο Ηρώδειο

 

http://www.topontiki.gr/article/60121/Kane-mou-ligaki-klik

Για το διαδίκτυο που πλέον σηκώνει όλο το βάρος του promo ενός νέου δίσκου.

 

http://onlytheater.gr/kritiki_/kritiki-onlytheater_/4644-kritiki-tou-antoni-boskoiti-gia-tin-parastasi-ego-i-gogo.html

Κι εδώ η κριτική μου στην παράσταση του έργου Εγώ, η Γωγώ με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου για το onlytheater.gr

δύο-βραβεία-στην-κατερίνα-γώγου-από-το-φεστιβάλ-ελληνικού-ντοκιμαντέρ-χαλκίδας

Καιρό πολύ πάλι είχα να γράψω στο blog τούτο, που τ' αγαπώ και πάντα θα γυρνάω και πάντα θα αιωρείται στη μπλογκόσφαιρα να θυμίζει και σε μένα τον ίδιο πως ήταν η ζωή μου το 2008, το ΄09, το ΄10 και πάει λέγοντας. Το άλλο blog στη διαδικτυακή LIFO, το Προσκλητήριο που ήδη έχει συναντήσει το κοινό του αν και χωρίς δυνατότητα σχολιασμού, μου τρώει αρκετό χρόνο. Το ενημερώνω καθημερινά, ώστε αν υπολογίσεις και την αρθρογραφία μου για το onlytheater.gr και το Ποντίκι, κατανοείς πως δεν περισσεύει καθόλου χρόνος για τα Άσματα και Μιάσματα. Τέλος πάντων, αν επιστρέφω εδώ πρόσκαιρα είναι για να ενημερώσω πως την περασμένη εβδομάδα το ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου τιμήθηκε με δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας. Για την ακρίβεια, το βραβείο ήταν του συνθέτη Κωνσταντίνου Τσιώλη για την καλύτερη μουσική σε ντοκιμαντέρ! Εγώ περιορίστηκα σε τιμητική διάκριση για την ευαισθησία και το σεβασμό, με τα οποία χειρίστηκα το δύσκολο - κατά την επιτροπή - θέμα μου. Από αριστερά ο Κωνσταντίνος, δίπλα του εγώ και δεξιά η παραγωγός Τζίνα Πετροπούλου, λίγη ώρα πριν την απονομή των βραβείων. Τα ξέραμε απ' το μεσημέρι τα νέα, συνεπώς νιώθουμε μια ευτυχίτιδα στην άνωθεν photo, η αλήθεια είναι. Έτσι, για να καταγραφεί η 13η Οκτωβρίου, Κυριακή, ως μία από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, του 2013!

Άθλος που κατάφερε ο αντικοινωνικός Κωνσταντίνος να βγάλει και λόγο μόλις παρέλαβε το βραβείο του από τον συνθέτη και μέλος της επιτροπής, Νίκο Ξυδάκη. Το σκεπτικό της βράβευσης του αφορούσε την πρωτοτυπία της μουσικής του και το ταίριασμα αυτής με τις εικόνες της ταινίας. Κι έτσι, ο Κωνσταντίνος ξεπέρασε το τρακ του και ευχαρίστησε εμένα που τον εμπιστεύθηκα, τον οπερατέρ Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, τον μοντέρ Κώστα Μακρινό και την παραγωγό Τζίνα Πετροπούλου. Στη photo, πίσω του διακρίνονται ο βετεράνος κιν/φιστής Νίκος Καβουκίδης, πρόεδρος της επιτροπής, και ο Ξυδάκης.

Σμουτς...Στον συνθέτη που μου έγραψε εξαιρετική μουσική, που δικαιωθήκαμε γι' αυτό κιόλας - εγώ για την επιλογή μου στο πρόσωπο του, αυτός για τη δουλειά του - και που όπως έχω ξαναπεί δεν τον αλλάζω σε καμία επόμενη ταινία που θ' αξιωθώ να φτιάξω.  

Εδώ με τον Κωνσταντίνο επιστρέφουμε αργά το βράδυ από τη Χαλκίδα στην Αθήνα, κρατώντας την...κούπα, εν προκειμένω το ασημένιο αγαλματίδιο του! Άντε και στα επόμενα! Χαίρομαι που η ταινία για τη Γώγου ένα χρόνο ακριβώς μετά την πρώτη προβολή της στις Νύχτες Πρεμιέρας, τη διανομή στις αίθουσες, τα ταξίδια στο εξωτερικό και τις πολλές εκδηλώσεις που έγιναν κι ακόμη γίνονται, έκλεισε τον κύκλο της με δύο βραβεία! Τό'χω ξαναπεί, τα βραβεία είναι καλά για ένα και μόνο βασικό λόγο σε περιπτώσεις ταπεινών παραγωγών, σαν τη δικιά μας: Κάνουν όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν δίχως αμοιβή να χαίρονται και να νιώθουν κάπου υπερήφανοι, που συμμετείχαν και κατέθεσαν το κέφι και την ψυχή τους. Αυτούς κι εγώ ξαναευχαριστώ πάνω απ' όλους και πέρα από κάθε βραβείο! Προχωράμε, λοιπόν, με το κεφάλι ψηλά!

χθες-βράδυ-στις-αγορές-του-μάνου-χατζιδάκι-με-τον-ηλία-λιούγκο

 

Χθες βράδυ πήγαμε Στις Αγορές του Μάνου Χατζιδάκι στην Τεχνόπολη με οικοδεσπότη τον Ηλία Λιούγκο, τη Στέλλα Κυπραίου στην κιθάρα και στις ενορχηστρώσεις, τη Δέσποινα Στεφανίδου στο πιάνο και τους υπόλοιπους εξαίρετους μουσικούς. 

Επίσης, με τη γλυκόλαλη Καλλιόπη Βέττα σε τραγούδια σαν τον Κυρ - Αντώνη, Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι ή Μην το ρωτάς τον ουρανό

και τη ρεμπέτισσα Φωτεινή Βελεσιώτου, πραγματική έκπληξη στο Χάρτινο το φεγγαράκι, την Αθανασία και το Ο Γιάννης ο φονιάς.

Τά'χουμε ξαναπεί, αν δικαιούται κάποιος ερμηνευτής να διαδίδει τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι ως...Απόστολος του, αυτός είναι σίγουρα ο Λιούγκος, που έμεινε πιστός στο ήθος και στη στάση του απέναντι στην Τέχνη επί μία εικοσαετία!

Όσο για τη συμμετοχή του κόσμου, ήταν πολύ ευχάριστο το γεγονός να βλέπεις την Τεχνόπολη γεμάτη, έστω και με καθίσματα, από ανθρώπους που τήρησαν σιγή προσευχής καθώς ακούγονταν τα τραγούδια του Χατζιδάκι. Τα λέω καλύτερα και πιο αναλυτικά στο post μου στη διαδικτυακή LIFO:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/41223

στην-πρόβα-του-ξυδάκη-και-στο-μοναστηράκι-με-την-αστέρω

Οι πρόβες για τη συναυλία του Νίκου Ξυδάκη στις 14 Σεπτεμβρίου στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής συνεχίζονται. Η Γεωργία Νταγάκη προσπαθεί να αφαιρέσει τις τσαλκάντζες από κομμάτια Σαν το δασάκι από την Εκδίκηση της γυφτιάς

και οι δύο μάεστροι, ο Γιώργος Διαμαντόπουλος στα πλήκτρα - εδώ στο μεταλλόφωνο - και ο Δημήτρης Μπουζάνης στο πιάνο, τρέχουν να προφτάσουν τις καινούργιες ρυθμικές αλλαγές σε τραγούδια που παίζουν εδώ και καιρό στα live του Ξυδάκη. 

Όπως, λόγου χάριν, στο Ραγίζει απόψε η καρδιά, που ο Ηλίας Βαμβακούσης διασκεύασε αρκετά μινιμαλιστικά. Για την ακρίβεια, πουθενά δεν υπάρχει μπαγλαμαδάκι, μόνο κιθάρα, μεταλλόφωνο και το σαξόφωνο του Δημήτρη Χουντή. 

Την επόμενη μέρα, ένας καφές με την Αστέρω εκ Λονδίνου αφιχθείσα, με έφτιαξε. Και φυσικά το σκάψιμο για παλιά καλά βινύλια! Αυτή τη φορά πήρα ένα διπλό Greatest Hits των Steely Dan που δεν είχα τίποτα δικό τους!

ένα-τραγούδι-για-τη-βικτώρια

Θα χρειαστούν χρήματα για τη Βικτώρια Μπόζικ προκειμένου να μεταβεί στις ΗΠΑ και να μπει σε θεραπευτικό πρόγραμμα στην κλινική του Τέξας, που έλεγα σε προηγούμενο post. Διαβάστε περισσότερα στο Προσκλητήριο Ζώντων & Νεκρών της LIFO:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/41090

 

Καλή δύναμη και στη Βικτώρια, και στη Λένα!

R.I.P. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΑΝΤΑΚΟΣ (1968 - 2013)

Με οδύνη έμαθα σήμερα για τον χαμό του τραγουδοποιού και ερμηνευτή Γιώργου Περαντάκου από καρκίνο, σε ηλικία μόλις 45 ετών. Ο Περαντάκος αναπαύεται ήδη στη γη της Χίου, της γενέτειρας του που τόσο αγάπησε. Άφησε κι αυτός τραγούδια του, σαν τη Γλυκειά συνήθεια, να τα ακούμε και να μη μπορέσουμε να τον λησμονήσουμε. Διαβάστε στο Προσκλητήριο Ζώντων & Νεκρών της LIFO, το αφιέρωμα μου στη μνήμη του:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/41066

 

γιατί-η-ελπίδα-πεθαίνει-τελευταία

Τον καιρό αυτό η Λένα αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο πρόβλημα υγείας μεσ' στο σπίτι της. Ακόμη δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες, σύντομα όμως θα αναρτηθεί σχετική σελίδα στο facebook.

Αυτό που μου επιτρέπεται μόνο να πω είναι ότι θα χρειαστούν χρήματα, ένα αρκετά μεγάλο ποσό που για να μαζευτεί δρομολογείται μία μεγάλη συναυλία συμπαράστασης στα τέλη του Σεπτέμβρη ή στις αρχές του Οκτώβρη. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Φοίβος Δεληβοριάς θά'ναι οι τρεις καλλιτέχνες που θα σηκώσουν το βάρος αυτής της συναυλίας. Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για το ταξίδι και την παραμονή για έναν ολόκληρο μήνα του ασθενούς σε κλινική των ΗΠΑ...

η-διασκευή-των-pop eye-στον-νίκο-ξυδάκη-αποκλειστικά-στο-lifo.gr

Η συνεργασία Νίκου Ξυδάκη και Pop Eye ήδη απέδωσε καρπούς! Στο blog μου στο lifo.gr μπορείτε να ακούσετε πως διασκεύασαν οι Pop Eye Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία, φανερώνοντας το ολοκαίνουργιο electro - pop προφίλ του σημαντικού συνθέτη και τραγουδοποιού. Εδώ το link:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40886

χούμορ-(και-καλά)

Ένας νεαρός ρώτησε μια κοπέλα αν θέλει να πάνε στο δωμάτιο της να της δείξει κάτι μαγικό. Η κοπέλα δέχτηκε.
Την άλλη μέρα μια φίλη της τη ρώτησε τι ήταν το μαγικό, και αυτή απάντησε: "με γάμησε και εξαφανίσθηκε"!

μεσημέρι-με-τον-ζέπο

 Ο Ζέπος ο γιος μου χουζουρεύει...Τον πείραξε κι η ζέστη...

Δεν έχω καλύτερο όμως από το να λείπω, να γυρίζω σπίτι και να μου κάνει μούτρα...

ο-πιτσιρίκος-για-σμαραγδή-σαμαρά

Ο Πιτσιρίκος έγραψε πάλι:

http://pitsirikos.net/2013/08/%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF/?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+pitsirikos%2FuPfN+%28%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82%29

 

Προσυπογράφω και με τα δυο χέρια!

ο-σαμαράς-αγαπάει-το-χαβιάρι-και-ο-σμαραγδής-τον-σαμαρά

Κύριε Πρωθυπουργέ, θέλω να σου πω μια μαντινάδα...είπε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής στον Αντώνη Σαμαρά που τον βράβευσε για την προσφορά του στην 7η Τέχνη! Και του την είπε! Πιο συγεκριμένα: Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός στς Αμερικής τ' αλώνι/ κι ήρθες κι έλαμψες κι ήρθες νικητής/ και σ' αγαπάμε όλοι...Γαμώ τις μαντινάδες μου μέσα, θα σιχαθούμε την Κρήτη, όχι τίποτα άλλο. Κι είναι και κακή μαντινάδα η εν λόγω, γραμμένη στο πόδι και ελαφρώς ασύντακτη! Μπράβο, Σμαραγδή! Διανοούμενος με Δ κεφαλαίο!

πολλά-και-διάφορα-Ι

Πρωί - πρωί και στο Live Traffic Feed του blog ανακαλύπτω ότι οι περισσότεροι επισκέπτες κατέφτασαν, γκουγκλάροντας τις λέξεις Διβάνη λεσβία! Αν είναι δυνατόν! Σοβαροί άνθρωποι - υποτίθεται - να κάθονται να ψάχνουν αν η γυναίκα είναι λεσβία ή όχι ύστερα από τον οχετό που προξένησε η δήλωση της στο twitter. Όπως ακριβώς το περιγράφει ο ποιητής Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου στην Εξομολόγηση του, που πρωτο(ανα)δημοσίευσα εδώ μέσα και χθες βράδυ έβαλα και στο lifo.gr: Αυτοί είναι η ρίζα του κακού. Βάναυσοι, ανίκανοι για ομορφιά, ηθικολόγοι...

Ο καιρός άλλαξε σήμερα, υποχώρησε η ζέστη, σα να φθινοπώριασε μεσ' στο κατακαλόκαιρο και η ατμόσφαιρα μοιάζει ηλεκτρισμένη όπως πριν τη βροχή. Καλή φάση! Θά'θελα τώρα, παραδόξως, να ήμουν σε κάποιο νησί και να έβγαζε κρύο ξαφνικά, να φόραγα πουλόβερ με βερμούδα, σα να ήμουν 10χρονο παιδί που το ντύνουν άτσαλα οι μεγάλοι χωρίς κανένα στυλ, μόνο για να καλύψουν τις καιρικές συνθήκες...

Η ΔΤ, που το όνομα της παραπέμπει στο ΔΝΤ, εκπέμπει σε ώρες μυστήριες. Εξίσου μυστήριες και οι επιλογές των εγκεφάλων της. Εκεί που με παίρνει ο ύπνος με Pink Floyd, ξυπνάω με Καραγκιόζη και ριζίτικα. Βλέπω φάτσες των δεκαετιών του 1980 και του ΄90 που τους έχει φύγει το χρώμα από βίντεο, προφανώς ξεθαμμένα από ντουλάπια και συρτάρια. Η πρώτη τηλεόραση - τραβεστί είναι γεγονός και ποιος ξέρει τι θά'χουμε να βλέπουμε και ν' ακούμε όταν αρχίσουν να μεταδίδονται οι κανονικές εκπομπές της...

Το ΚΚΕ πούλησε τη συχνότητα του 902 σε κυπριακή εταιρεία και τώρα που θα βλέπουμε Μπόλεκ & Λόλεκ, live του Τσακνή, του Πασχαλίδη και του Μικρούτσικου; Κανονικό τριπάκι ήτανε ο 902! Αν αποφάσιζες να κλειστείς σπίτι, να μην έχεις καμία περαιτέρω επαφή με την πραγματικότητα πέραν του 902, σίγουρα θα νόμιζες πως ζεις σε άλλη εποχή, όπου ακόμη το Τείχος του Βερολίνου δεν έχει πέσει και όλοι διαβάζουν Μπρεχτ και Μαγιακόφσκι! Αμ δε...Μετά θά'κανες μια γύρα στο διαδίκτυο, θα συνειδητοποιούσες πόσο έχει βρωμίσει ο φασισμός στην καθημερινότητα και θα σου'ρχόταν να αυτοκτονήσεις...

Βγαίνοντας κι από το facebook, έχασα επαφή με ανθρώπους που δεν θα έπρεπε. Ας πούμε τώρα δε θυμάμαι πότε ακριβώς θα αναχωρήσω για Καβάλα μεσ' στο Σεπτέμβρη για την προβολή της Γώγου σε αυτοδιαχειριζόμενο στέκι μετά κινηματογραφικών προβολών. Ελπίζω να με καλέσουν σύντομα τα παιδιά, εφόσον έχουν τα τηλέφωνα μου, και να μη συμπέφτουν οι ημερομηνίες με τη 14η Σεπτεμβρίου και τη συναυλία του Νίκου Ξυδάκη στο αίθριο του Μεγάρου...

Τι άνθρωπος αυτός ο Ξυδάκης! Τον συμπαθούσα που τον συμπαθούσα εδώ και χρόνια, τώρα που συνεργαζόμαστε όμως, μου δίνει την εντύπωση ενθουσιώδους παιδιού! Μα είναι πραγματικά εξαιρετική η δουλειά των νέων παιδιών πάνω στη μουσική του - οι Popeye ειδικά πήραν το Χαβαλεδιάρικο και το Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία και τα έκαναν α λα Kraftwerk, προσθέτοντας δικές τους αρμονίες και μέρη για ηλεκτρικά όργανα και electronics. Χαίρομαι που όταν μου ζήτησε ο Νίκος να παρουσιαστούν τα τραγούδια του από νέους εναλλακτικούς καλλιτέχνες, εγώ του πρότεινα τους Popeye και η χημεία τους τελικά έδεσε απόλυτα! Για τα δύο άλλα παιδιά, τον Ηλία Βαμβακούση και τον Γιώργη Χριστοδούλου, δεν είχα καμία ανασφάλεια: ο μεν Ηλίας βρίσκεται πολύ κοντά στη μουσική του Ξυδάκη, ο δε Γιώργης τον σέβεται απεριόριστα και διάλεξε ήδη τις πιο λυρικές στιγμές του να διασκευάσει. Άντε να μαζευτούμε όλοι να ξεκινήσουμε πρόβες σε στούντιο σε καμία εβδομάδα περίπου από τώρα!

Τέλος, μέσω του blog στη LIFO συνειδητοποίησα πόσο σύνθετο είναι το αναγνωστικό κοινό, όχι μόνο της εν λόγω εφημερίδας, αλλά και του διαδικτύου γενικότερα. Η συνέντευξη της Αλέξιας, λόγου χάριν, συγκέντρωσε 225 shares, ενώ ο Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου μετά βίας 9 μέχρι αυτή την ώρα. Μην το υποτιμάς ποτέ το κοινό που σε διαβάζει, μου είπε κάποια στιγμή ο Τσαγκαρουσιάνος όταν του παραπονέθηκα για το επίπεδο των αναγνωστών - σχολιαστών τουλάχιστον στις πρώτες αναρτήσεις μου. Εδώ και δυο μέρες ξανάνοιξα τα σχόλια, αφού παραπονέθηκαν εξίσου οι αναγνώστες ότι δεν είναι καλό που δε μπορούν να σχολιάσουν τα γραφόμενα μου. Τα ξανάνοιξα, λοιπόν, και για να δούμε τι θα δούμε...  

R.I.P. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ (1943 - 2013)

Πάει και ο σκηνοθέτης Γιώργος Κατακουζηνός, ο δημιουργός του κινηματογραφικού Άγγελου που κάποτε, το 1982, συγκλόνισε το πανελλήνιο με την τολμηρότητα του. Ο Κατακουζηνός, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια το 1943, σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και στο Παρίσι, ενώ εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτης σε πολλές ταινίες, προτού σκηνοθετήσει ο ίδιος ντοκιμαντέρ και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες. Ο Άγγελος ήταν η πρώτη του, ακολούθησαν οι Απουσίες το 1987 και η Ζωή (Μια ωραία πεταλούδα) το ΄94.

31 χρόνια μετά τη δημιουργία του, ο Άγγελος παραμένει η πρώτη ελληνική ταινία που ασχολήθηκε σοβαρά με τον κοινωνικό ρατσισμό κατά της ομοφυλοφιλίας, μέσα από την αληθινή ιστορία του 19χρονου ναύτη Χρήστου Ρούσσου, ο οποίος το 1976 σκότωσε τον 22χρονο εραστή του, Ανέστη Παπαδόπουλο, και καταδικάστηκε σε ισόβια. Στο Προσκλητήριο Ζώντων & Νεκρών της LIFO, μπορείτε να διαβάσετε το αφιέρωμα μου στον Γιώργο Κατακουζηνό και στον Άγγελο του:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40760

περί-λένας-διβάνη-και-του-άτυχου-19χρονου-''τζαμπατζή''

Ξημερώνει Δεκαπενταύγουστος του 2013, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αλλά τα κανιβαλιστικά social media ασχολούνται, δικαίως μάλλον, με τη δήλωση της συγγραφέως Λένας Διβάνη στο twitter της: ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΟΙ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΗΔΗΞΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΧΗΜΑ. ΛΟΓΙΚΟ...Τάδε έφη δημοσίως Λένα Διβάνη κι άκουσε τα μπινελίκια της ζωής της! Τι λεσβία την είπαν, τι πικρόχολη καργιόλα, τι βρωμιάρα και δε συμμαζεύεται. Από κοντά και ο συνάδελφος της, συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, που βγήκε να την υπερασπίσει και άκουσε κι αυτός άλλα τόσα. Δε θέλω να σχολιάσω, με τη Διβάνη είχα κι εγώ μια προσωπική - όχι δημόσια - διένεξη που δεν πήρε έκταση, μια και τότε (μιλάω για λιγότερο από ένα χρόνο πριν) δεν είχα εθιστεί ακόμη στον κανιβαλισμό του facebook, στον κυρίως δηλαδή λόγο για τον οποίο και αποχώρησα την περασμένη εβδομάδα και επέστρεψα στο πολύ πιο αθώο blogging, εδώ και στη LIFO. Οφείλω να πω όμως ότι η θλίψη είναι μεγάλη όταν βλέπεις υποτιθέμενους πνευματικούς ανθρώπους να άγουν και να φέρονται σα να είναι ο Χρυσαυγίτης Παναγιώταρος έξω από το θέατρο Χυτήριο. Διότι, η Διβάνη μπορεί να μη μίλησε για αλβανικές κωλοτρυπίδες, χαρακτήρισε όμως τζαμπατζή, ανύπαρκτο, ανάξιο λόγου, έναν νέο 19 ετών που πήδηξε από το τρόλεϊ και τσακίστηκε γιατί δεν είχε να πληρώσει το γαμημένο το εισιτήριο του. Τι φοβερό μία καλλιτέχνιδα, συγγραφέας σου λέει, να εστιάζει το σχόλιο της στο καθήκον, στον έλεγχο των εισιτηρίων δηλαδή, και όχι σε μία ανθρώπινη ζωή που χάθηκε για ψύλλου πήδημα. Κρίμα ή Ξεφτίλα - Μοναξιά - Απελπισία...Γι' αυτό κι εγώ προτιμώ να πίνω τη βραδινή ΕΨΑ πορτοκαλάδα μου και να μοιράζομαι τη χαρά του Νίκου Ξυδάκη, ενός πραγματικού καλλιτέχνη, ο οποίος μου τηλεφώνησε ενθουσιασμένος με τη διασκευή των Popeye στο Χαβαλεδιάρικο του, από την Εκδίκηση της γυφτιάς!

η-ρίτα-σακελλαρίου-και-ο-vassilikos-στη-διαδικτυακή-lifo

Στο Προσκλητήριο Ζώντων & Νεκρών της LIFO θυμήθηκα τη λαϊκή τραγουδίστρια Ρίτα Σακελλαρίου με αφορμή την πρόσφατη συμπλήρωση 14 χρόνων από το θάνατο της:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40688

Τον ερμηνευτή και τραγουδοποιό Vassilikos, αντίθετα, τον θυμήθηκα με αφορμή την τελευταία δισκογραφική εργασία του με διασκευές στον Βασίλη Τσιτσάνη (Sunday Cloudy Sunday):

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40654