Η σκηνοθέτιδα και συγγραφέας του έργου Pet City, Μαρία Ξανθοπουλίδου, τοποθετεί τους έξι ήρωες της σε ένα εγγύς μέλλον νιχιλιστικό, εφιαλτικό και απόκοσμο, όπου ο φασισμός έχει επιβληθεί, μετατρέποντας τους ανθρώπους σε άβουλα ζόμπι - ζητιάνους για λίγο πολύτιμο οξυγόνο.
Δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος στο μαύρο σύμπαν του Pet City, εκεί όπου οι άνθρωποι κάνουν έρωτα και αναπαράγονται βάσει κρατικών εντολών, τρέφονται με εικονικές τροφές, διαπράττουν το έγκλημα να περιθάλψουν αλλόκοτα κατοικίδια ζώα για να τα μαγειρέψουν στη συνέχεια και στο τέλος δικάζονται σε μία παρωδία δίκης για να καταδικαστούν σε θάνατο αργό από τον καπνό ενός τσιγάρου και την έλλειψη του πολυπόθητου ζωτικού οξυγόνου.
Μοναδική ελπίδα διαφυγής απ' αυτή τη σουρεαλιστική συνθήκη μοιάζει να είναι η μουσική του Lolek, το A valse of a true romance και το Now cry από το Alone, καθώς και μερικές καινούργιες minimal συνθέσεις του για toy piano, που μου θύμισαν πολύ τον Yann Tiersen και τον Pascal Comelade.
Το εύρημα- ας το πούμε - των μελλοντικών φασιστικών κοινωνιών και της ανθρώπινης κατάντιας είναι κάτι που συναντάμε συχνά στις σύγχρονες τέχνες της λογοτεχνίας, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Μπορώ να θυμηθώ τη μικρού μήκους ταινία Κλαίνε την ώρα που τα σκοτώνουν ή και τον ευρύτερα γνωστό Κυνόδοντα, που πολύ χάρηκα όταν έμαθα ότι βραβεύθηκε χθες βράδυ στην πρώτη τελετή της νεοσύστατης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η Μαρία Ξανθοπουλίδου θέλησε να μας μπερδέψει λίγο χρονικά, αφού ναι μεν η κυβερνητική φωνή που δίνει στεγνά τις εντολές μάς παραπέμπει στο μέλλον, όπως ήδη είπαμε, ακούγεται όμως σα να βγαίνει από το 141 που τηλεφωνούσαμε παλιά για να μάθουμε την ώρα. Στην ουσία δεν υπάρχει σαφές χωροχρονικό περιβάλλον στο Pet City, κάνοντας το ένα έργο συγγενές με το Θέατρο του Παραλόγου, τους πίνακες του Νταλί και τους ηχητικούς πειραματισμούς του Dr. Samuel J. Hoffman.
Το στοιχείο του μαύρου χιούμορ, τραβηγμένου στα όρια της φάρσας, δεν αργεί να κάνει την εμφάνιση του, χαρίζοντας ευφυώς την ανάσα στον θεατή, αυτήν δηλαδή που στερούνται εν είδει βασανιστηρίου οι κάτοικοι του Pet City.
Πολύ καλοί στους δύσκολους ρόλους τους ο Αλέξανδρος Γιάννου ως επιληπτικός μισότρελος μάγειρας (μισότρελοι, αν όχι ανθρώπινες καρικατούρες, είναι τελικά όλοι όσοι έχουν αποδεχτεί το να ζουν σ' έναν τόσο ακραίο κόσμο) και ο Γιάννης Λεάκος- Όσκαρ, ο πλέον εκλογικευμένος και συναισθηματικός χαρακτήρας. Κρατάω ακόμη τις ερμηνείες της Κατερίνας Φωτιάδη, της άτεγκτης δικαστίνας, και της Βάλιας Πάτσιου, του χλωμού προσώπου που παραπαίει μεταξύ χαφιεδισμού και φιλίας. Ακόμη, της Κατερίνας Σαβράνη, της νευρωτικής συντρόφου του Όσκαρ, καθώς και της Ευτέρπης Παπαευθυμίου, της σινάμενης και κουνάμενης ανόητης ξανθιάς που τιμωρείται για συνομωσία κατά του κράτους και βασανίζεται, προξενώντας έως και τον οίκτο του θεατή.
Η παράσταση αυτή, που διαρκεί μόλις 55 λεπτά, τα έχει όλα: προσεγμένους φωτισμούς με την επιμέλεια της έμπειρης Κατερίνας Μαραγκουδάκη, λιτό και λειτουργικότατο video- art του Amarildo Topalis (κάνας Τοπαλίδης Πόντιος θα' ναι αυτός), σκηνικά και κοστούμια που μαρτυρούν πόσο προσωπικό μόχθο έβαλε η Κατερίνα Ζουράρη, κανονικό φωτογραφικό concept από τον George Alexandrakis (στην Ελλάδα βρισκόμαστε, βρε παιδιά, γιατί σώνει και καλά αγγλιστί τα ονόματα;), τις μουσικές του Lolek και πάνω απ' όλα ένα γρήγορο κείμενο και μια ηθελημένα στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία από τη Μαρία Ξανθοπουλίδου. Αυτό που δεν έχει και που οι συντελεστές της δεν φέρουν καμία ευθύνη, είναι έστω μία μικρή κρατική επιχορήγηση! Ως πότε πια στην Ελλάδα τα ωραία πράγματα στην τέχνη θα γίνονται μόνο μέσω του, ομολογουμένως χαριτωμένου, My Parents Production ή της τάδε Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας; Μήπως εντέλει ορθώς ο κύριος Γιώργος Αλεξανδράκης έγινε George Alexandrakis; Κλείνοντας, ενημερώνω πως με δέκα ευρώ μπορείς να αγοράσεις από το ταμείο και ένα από τα πιο εντυπωσιακά προγράμματα που έχω δει σε εναλλακτική παράσταση, με εξαιρετικό artwork, πλούσιο φωτογραφικό υλικό, τα βιογραφικά όλων των συντελεστών και κυρίως το κείμενο της Ξανθοπουλίδου. Έξυπνη ιδέα που μετατρέπει ένα συνήθες πρόγραμμα σε ανεξάρτητη έκδοση ολόκληρου θεατρικού έργου. Το Pet City θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Σημείο, πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στις 21.15 το βράδυ και αξίζει της προσοχής και της στήριξης όλων μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙIN VIVO RECORDSΧρήσιμη έκδοση, αφού τα προσωπικά άλμπουμ του Δημήτρη Παναγόπουλου είναι μάλλον δυσεύρετα σήμερα. Και χορταστική, επίσης, αφού περιέχει 19 τραγούδια του ιδιαίτερου δημιουργού από την Ασταθή Ισορροπία του 1988, την Εκτροπή του ΄93, το Been in the blues so long του ΄98 και την Έκδυση του 2002. Για τον Παναγόπουλο μού είχε μιλήσει πρώτη φορά γύρω στο ΄93- ΄94 ο συνεργάτης του και κοινός μας φίλος, Γιάννης Bach Σπυρόπουλος. Θυμάμαι ακόμη τη Μαρίζα Κωχ να αναφέρεται στην περίπτωση του ως πολύ ιδιάζουσα και ενδιαφέρουσα. Σίγουρα είναι, αν υπολογίσει κανείς πώς όταν η Αύρα του έσκιζε στα ραδιόφωνα και οι μεγάλες δισκογραφικές τον παρακάλαγαν να του κάνουν τον επόμενο δίσκο, εκείνος τα παράτησε όλα και έφτασε μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου μοιράστηκε τη σκηνή με τους θρυλικούς μπλουζίστες John Hammond και Dave Van Ronk! Το συγκεκριμένο cd ανοίγει με την αριστουργηματική Αύρα και μπορούμε να πούμε για την ιστορία πως ο Μάνος Χατζιδάκις τηλεφωνούσε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, απαγορεύοντας τους να κόβουν τη γλυκιά κατάληξη του τραγουδιού, την ουρά του τέλους του. Με άλλα λόγια πίστευε πως η Αύρα του Παναγόπουλου δεν είναι απ' τα κομμάτια που απλώς γεμίζουν τον ραδιοφωνικό χρόνο. Εκτός λοιπόν απ' την εν λόγω, απόλυτα ντιλανική, μπαλάντα, στο Παρείσακτο Αντικλείδι θ' ακούσετε διασκευές του τραγουδοποιού σε κλασικές blues- rock συνθέσεις και πολλά δικά του κομμάτια, στα οποία εναλλάσσονται οι ηλεκτρικές με τις πιο λιτές ακουστικές ενορχηστρώσεις, ο folk ήχος με τους καλαίσθητους hard- rock πειραματισμούς και η συμπαραδηλωτική ποίηση με την προσωπική του καταδηλωτική στιχουργική. 
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ (ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ)LEGENDΟμοίως εδώ έχουμε μία χορταστική έκδοση, την πρώτη ζωντανά ηχογραφημένη του Χρήστου Θηβαίου σε διπλό cd. Σύνολο: 33 τραγούδια, τα 30 από τις sold out παραστάσεις του στον Σταυρό του Νότου και τα υπόλοιπα 3 από τη σειρά συναυλιών Ανάμεσα σε δύο πιάνα του διφώνου στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας (εν προκειμένω, στα δύο πιάνα βρίσκονταν ο Τάκης Φαραζής και ο Σταύρος Λάντσιας). Τίποτα ιδιαίτερο κατά την ταπεινή μου άποψη, πέραν ενός πολυαναμενόμενου- έστω live- best του δημοφιλούς τραγουδοποιού με συγκεντρωμένα όλα τα τραγούδια από τη χρυσή εποχή των Συνήθων Υπόπτων, από τους δύο προσωπικούς δίσκους του και από τις συνεργασίες του με τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Βασίλη Δημητρίου, τον Γιώργο Ανδρέου και τα συγκροτήματα Ματ σε 2 Υφέσεις και Occassional Dream. Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της έκδοσης να είναι τελικά τα υπέροχα τραγούδια Με κυνηγάει η θάλασσα και Αν ακούς των δύο αυτών συγκροτημάτων, που οι δίσκοι τους είναι επίσης δυσεύρετοι σήμερα. Κατά τα άλλα, ξανακούμε το Ημερολόγιο, τις Μέρες αδέσποτες, τον Άμλετ της Σελήνης, τον εξελληνισμένο Γορίλα του Brassens, τη Μικρή πατρίδα, την Αγάπη (Πόσο πολύ σ' αγάπησα) κ.α., προσαρμοσμένα στις ικανότητες της δυνατής μπάντας του Θηβαίου. Συμμετέχουν ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιώργος Ανδρέου και η Ιταλίδα Emilia Ottaviano. 
IAKOVOS KOLANIANplays MIKIS THEODORAKIS(EPITAPH - ROMANCERO GITANO)LEGEND CLASSICSΠαρορμητικός και ενθουσιώδης μια ζωή ο Μίκης Θεοδωράκης, σπεύδει να μας ενημερώσει στο ένθετο πως η παρούσα διασκευή του κιθαριστή Ιάκωβου Κολανιάν στον Επιτάφιο του Ρίτσου και στο Romancero Gitano των Lorca/ Ελύτη είναι η πληρέστερη που έχει γίνει ποτέ, ξεπερνώντας ακόμη κι αυτήν του John Williams των αρχών του 1970! Μπορεί και να' ναι έτσι, ο δημιουργός το λέει, Μίκης ειν' αυτός, γιατί να τον αμφισβητήσουμε; Το θέμα είναι όμως πώς πράγματι έχουμε στα χέρια μας ένα εξαιρετικό ηχογράφημα που φανερώνει αφενός την αγάπη και τον σεβασμό του Κολανιάν στα δύο οριακά θεοδωρακικά έργα και αφετέρου τη διάθεση του να παρέμβει εντός τους, αξιοποιώντας την ίδια του την τέχνη και τεχνική, σα να μην τα είχαμε γνωρίσει ποτέ με λαϊκή ορχήστρα. Ειδικά στο Romancero Gitano είχε προηγηθεί η κιθαριστική βερσιόν της Αρλέτας και του Βασίλη Ρακόπουλου με τις προοδευτικές rock πινελιές, εδώ όμως μιλάμε για μιαν απολύτως κλασική προσέγγιση, η οποία ωστόσο ακούγεται ολόδροση και καθόλου συντηρητική. Προσωπικά, θα ήθελα ν' ακούσω ακόμη ένα έργο του Θεοδωράκη διασκευασμένο από τον Ιάκωβο Κολανιάν (πιθανώς τις Μικρές Κυκλάδες ή τους Λιποτάκτες), γεγονός που αποδεικνύει πόσο καλές εντυπώσεις μού άφησε η συγκεκριμένη έκδοση! 
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣΚΙ Η ΚΟΛΟΚΥΘΑ ΕΓΙΝΕ ΠΑΛΙ ΑΜΑΞΑ (ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ)LEGENDΘα είμαι πολύ αυστηρός με τον Γιώργο Σταυριανό και δεν ξέρω αν το αξίζει ένας τραγουδοποιός με τη δική του ιστορία στο λεγόμενο έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Κατ' αρχάς, τι τίτλος ειν' αυτός που δόθηκε στα οχτώ καινούργια τραγούδια του και στα τέσσερα οργανικά θέματα; Φοβάμαι πως τόσο ο τίτλος, όσο και το κακόγουστο εξώφυλλο, μόνο στη δημιουργία παραμυθένιου κλίματος δε συναινούν, αγγίζοντας αντιθέτως την αστειότητα. Περνώντας στο περιεχόμενο, τώρα, απ' την προαναφερθείσα εντεχνίλα μοιάζει να πάσχει ο συμπαθής δημιουργός, αναμασώντας όλα τα κλισέ του είδους: ατέρμονος συναισθηματισμός ή, σωστότερα, συναισθηματολαγνεία, πότε αρχοντορεμπέτικες ή ελαφρολαϊκές φόρμες και πότε χαμηλότονες ή αισθαντικές, ούτως ειπείν, καθώς και η λανθασμένη επιλογή του να ερμηνεύσει ο ίδιος δύο από τα καλύτερα πραγματικά τραγούδια του cd. Γιατί αυτό; Ένας συνθέτης που' χει συνεργαστεί με τη Δημητριάδη, τη Βιτάλη, τον Θεοχαρίδη και πολλούς άλλους κορυφαίους τραγουδιστές, δε μπόρεσε κι εδώ να κάνει το ίδιο; Εξυπακούεται πως αναφέρομαι σ' αυτά τα δύο κομμάτια μόνο, μια και στ' άλλα επιστρατεύθηκαν ο Μητσιάς, ο Θαλασσινός και οι νεαρές Ντίνα Γιακουμάκου (άψογη στα Φώτα Πορείας) και Σοφία Αβραμίδου. Ίσως μια πιο προσεγμένη παραγωγή σε όλα τα επίπεδα να αναδείκνυε περισσότερο τη νέα εργασία του Γιώργου Σταυριανού.
Τώρα που παρέδωσα την ανταπόκριση μου στην Ελευθεροτυπία από τη συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο Βερολίνο και άρα ξεπέρασα τον φόβο να είμαι πιο ακριβής εδώ, που κάνω το κέφι μου, παρά στη δουλειά μου, μπορώ επιτέλους να αναρτήσω τούτο το αναλυτικό post, καταγράφοντας τις ομορφιές του τελευταίου τετραήμερου που έζησα με τον οικείο μου ελεύθερο τρόπο γραφής. 
Τελικά το Βερολίνο μπορεί να μην ξεπέρασε μέσα μου το πολύ μικρότερο και κουκλίστικο Άμστερνταμ, περπατώντας το όμως επί πολλές ώρες κατάλαβα γιατί θεωρείται πραγματικά ένα τελείως ξεχωριστό κομμάτι της Γερμανίας. Κοινώς, καμία σχέση με τη Βαυαρία που είχα επισκεφτεί στο παρελθόν συγκριτικά με την αρχιτεκτονική, την καίρια θέση που κατέχουν οι τέχνες, τον τρόπο ζωής των ανθρώπων, ακόμη και τη νυχτερινή ζωή. Οι εντυπώσεις αυτές γιγαντώθηκαν κατά την επίσκεψη μου στο Ανατολικό πρώην κομμουνιστικό μπλοκ. Θα τα δούμε λίγο παρακάτω. 
Εδώ, στην Alexander Platz (αν θυμάμαι καλά), ανταλλάσσω χειραψία με έναν διακοσμητικό γλυκύτατο κροκόδειλο! Μερικές ώρες αργότερα, όμως, θα αντίκριζα κι έναν αληθινό! Μέρες ηλιόλουστες, καλοκαιρινές, με τους Βερολινέζους και τους ξένους να κυκλοφορούν με βερμούδες και πέδιλα σα να βρίσκονται κατακαλόκαιρο στην Ελλάδα. Τσάμπα ο σκούφος, τα κοτλέ παντελόνια και τα χοντρά φούτερ που πήρα μαζί μου, αν και όσο έπεφτε το βράδυ, τα χρειάστηκα τελικά. 
Πέρασα από πολλά δισκάδικα, στα οποία δεν έβρισκες μεγάλη διαφορά από τις τιμές των δικών μας Metropolis. Όταν όμως κοιτούσες τις τοιχοκολλημένες αφίσες με τους καλλιτέχνες που ετοιμάζονται να δώσουν συναυλία, καταλάβαινες και που βρισκόσουν. Απ' το συγκεκριμένο πρώτο δισκοπωλείο, όχι πολύ μακριά απ' το ξενοδοχείο μας, έφυγα με ένα τριπλό cd της Nina Simone. Καμία πρωτοτυπία, εν ολίγοις!
Το μεσημέρι δώσαμε όλοι ραντεβού στον ζωολογικό κήπο του Βερολίνου, τον δεύτερο που διαθέτει η πόλη, μικρότερο και παλαιότερο. Τι αξιαγάπητοι και κοινωνικοί που ήταν οι γορίλες, έτσι μου' ρθε να βουτήξω ένα γοριλάκι και να το πάρω σπίτι μου, στην Ελλάδα! Μετά, σκέφτηκα ότι πρέπει να κρεμάσω σχοινιά στο ταβάνι για να θυμίζει το φυσικό περιβάλλον του, οπότε είπα να αρκεστώ σε καμιά γάτα ή σκύλο! 
Αυτή η ελεφαντίνα ψάρευε άμμο με την προβοσκίδα της και την άπλωνε στο ογκωδέστατο σώμα της για να το προφυλάξει απ' τη ζέστη. Μετά ήρθε ο ξαναμμένος αρσενικός ελέφαντας, την πήρε διακριτικά και χάθηκαν από τα μάτια μας! 
Επέμενα πολύ να δούμε τα φίδια, τα έντομα και τα αμφίβια, παρ' όλο που ο Αλκίνοος και η υπόλοιπη παρέα προτίμησαν τις πολικές αρκούδες και τους μυρμηγκοφάγους. Τελικά έπεισα τη Λιάνα να με συνοδεύσει στα κρησφύγετα (προς κοινή θέα) των τρομαχτικών αυτών ζώων! 
Είμαι σίγουρος πως τούτοι οι δύο πύθωνες που χουζούρευαν αγκαλιασμένοι, πολύ θα ήθελαν να ήμασταν το επόμενο γεύμα τους, κι εγώ κι όλοι οι ενοχλητικοί περίεργοι επισκέπτες με τα φλας των μηχανών τους. Άδικο έχουν τα κακόμοιρα ζωντανά που τα πήραν απ' τις ζούγκλες και τις σαβάνες και τα έκαναν αξιοθέατο; 
Να και ο αληθινός κροκόδειλος που έλεγα πριν. Το λυπήθηκα πολύ το συγκεκριμένο ζώο που φαινόταν καθαρά ότι κωλοβάραγε, ολομόναχο, μέσα σε ένα τεχνητό τροπικό περιβάλλον. Τι είναι, ρε φουκαρά, μόνο σου σε άφησαν; τον ρώτησα, μα μόλις άνοιξε τα μάτια του κι έκανε να' ρθει προς το μέρος μου, μην τον είδατε, μην τον απαντήσατε τον bosko! 
Κι από τον ζωολογικό κήπο, στο Μουσείο της Κέτε Κόλβιτζ, που αναφέρθηκα εκτενώς σε προηγούμενο post. Ήταν και η μόνη μου επίσκεψη σε μουσείο, αφού γενικώς δεν είμαι φαν. Μία Φρίντα Κάλο θελήσαμε κάποια στιγμή να δούμε, αλλά η ουρά στην είσοδο έφτανε τα διακόσια μέτρα! Όσο για το μουσείο της Περγάμου, με το συμπάθειο, χέστηκα για τη βιβλιοθήκη που φυλάσσεται μέσα του. Η Κόλβιτζ, αντιθέτως, είπαμε, δεν υπήρχε περίπτωση να πάω στην πόλη της και να μη δω από κοντά το σπουδαίο έργο της. 
Η παρακολούθηση της πρόβας τζενεράλε του Αλκίνοου με την Camerata Europea μέσα στη Φιλαρμονική του Βερολίνου υπήρξε πραγματική εμπειρία! Συγκινήθηκα πολύ, αφενός με την προβολή της ελληνικής μουσικής στο εξωτερικό και αφετέρου μ' αυτό το μεγάλο άλμα στη σταδιοδρομία του δημοφιλούς καλλιτέχνη. Διότι ο Αλκίνοος είναι Καλλιτέχνης με Κ κεφαλαίο, αν υπολογίσει κανείς τις πρόσφατες κλασικές σπουδές του στην Αγία Πετρούπολη, σε μία χρονική περίοδο της ζωής του που θα μπορούσε απλά κι ανώδυνα να αποταμιεύει και τίποτα περισσότερο. Ποιος γνωρίζει, λόγου χάριν, ότι την ίδια μέρα που επιστρέψαμε στην Αθήνα, ο Αλκίνοος θα εμφανιζόταν στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, απ' όπου τριακόσια άτομα έμειναν εκτός την τελευταία φορά; Και το σημαντικότερο, ουδέποτε πούλησε ο ίδιος στους εδώ δημοσιογράφους το θέμα των σπουδών του στη Ρωσία.
Η βραδιά της συναυλίας ήταν σκέτος θρίαμβος για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη! Το concept Moments of a face περιείχε το πρώτο του συμφωνικό έργο με τίτλο Αθύρ και δύο επιμέρους έργα: Τον Χρόνο του απρόσμενου καιρού, εικοσιμία δηλαδή μουσικές μινιατούρες βασισμένες στην ποίηση του αδερφού του, Λίνου Ιωαννίδη, αλλά και την ενότητα Πέντε τραγούδια με τρεις δικές του συνθέσεις και δύο μεσαιωνικές κυπριακές μπαλάντες! Μπορεί να μην καταλάβαινα τα λόγια των τραγουδιών σας, αλλά είχα πολλά χρόνια να εισπράξω τόσο συναίσθημα από συναυλία κλασικής μουσικής, άκουσα να του λέει μία φιλόμουση Γερμανίδα μετά το τέλος του κονσέρτου! 
Η Σόνια Θεοδωρίδου έλαμψε με την παρουσία της και τη συμμετοχή της στο τραγούδι Πέρασμα. Εδώ, από την πρόβα με τον Αλκίνοο, μόνο που οι ξένοι μουσικοί της Camerata Europea τούς σταματούσαν κάθε λίγο και λιγάκι, αφού τους ξένισε απίστευτα η χρήση του απαραίτητου και αρκούντως ελληνικού μαντολινομπούζουκου. Ο Γιώργος Καλούδης, ο δεξιοτέχνης της κρητικής λύρας, προσφέρθηκε να διδάξει δυο- τρία πράγματα στους μουσικούς λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας. 
Εμπειρία, όμως, αποτέλεσε και η επίσκεψη μου στο Τείχος του Βερολίνου. Μιλάμε για την East Side Gallery Berlin, εκεί, όπου κατά μήκος του τείχους, μπορεί κανείς να θαυμάσει εξαίσια έργα εικαστικών καλλιτεχνών απ' όλο τον κόσμο. 
Έργα -συνθέσεις με θέμα την ειρήνη, την κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων και την κάθε μορφής καταπίεση. 
Επίσης, έργα- ύμνους στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία. 
Μου άρεσε ιδιαιτέρως τούτο το έργο του Kani Alavi που λέγεται Menschen an der Mauer. 
Τόσο, ώστε θέλησα να ενταχθώ κι εγώ μέσα σ' αυτό με τον δικό μου, ενδεχομένως ανόητο και σίγουρα τουριστικό, τρόπο. 
Αυτό πάλι είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα, κανονικό σήμα κατατεθέν της Πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. 
Καλά που είχα και την Αγγελική μαζί μου, διότι θα χανόμουν μόνος μου και θα μ' έβγαζαν οι δρόμοι σε καμιά...Βαρσοβία! Τα αγαπημένα σχέδια από το The Wall των Pink Floyd είναι κι αυτά πλέον αναπόσπαστο μέρος της νεότερης ιστορίας του Τείχους! 
Όσο γι' αυτήν την καγκελόπορτα, παρ' όλο που μετά βίας διακρίνεται μέσα στην όλη εικαστική μαγεία, φυσικά επρόκειτο για το πέρασμα από τον δυτικό στον ανατολικό κόσμο ή το αντίστροφο! 
Δε χρειάστηκε εμείς να περάσουμε την πόρτα αυτή, αφού λίγα μέτρα παραπέρα μας περίμενε ένα καφέ ανοιχτό για τους τουρίστες, τους επισκέπτες ή και τους ιστορικούς μελετητές. Ο ποταμός Spree που έσκιζε μέχρι πρότινος στα δύο το Βερολίνο μού θύμισε το Μετέωρο βήμα του πελαργού του Θόδωρου Αγγελόπουλου. 
Κτίρια μουντά και επιβλητικά, συμφώνως με το κομμουνιστικό σοβιετικό μοντέλο. 
Ζωντάνεψαν ξαφνικά στα μάτια μας Οι ζωές των άλλων και το Goodbye Lenin με έναν εξίσου καλειδοσκοπικό- κινηματογραφικό τρόπο! 
Φτάνοντας στα βάθη του Ανατολικού Βερολίνου, συναντήσαμε μακριμάλληδες καλλιτέχνες με μπουκάλια μπίρας αραγμένους γύρω από την Rosa Louxembourg Platz και βιβλιοπωλεία με κόκκινα γαρίφαλα στις εισόδους τους και με τις φάτσες του Μάο, του Μαρξ και του Λένιν στα εξώφυλλα των βιβλίων τους! Γραφικότητες, θα έλεγε κανείς, εγώ πάντως την καταβρήκα, πιο πολύ κι απ' το γκλαμουράτο, έστω αρτίστικο, δυτικό Βερολίνο. Σε ένα απ' αυτά τα βιβλιοπωλεία, μάλιστα, μπήκα για το γούστον της υπόθεσης και βγήκα με μια αγκαλιά πάμφθηνα βινύλια: το διπλό Canto General του Θεοδωράκη (γνωστό τοις πάσι ότι κάνει θραύση ο Μίκης στη Γερμανία!), ένα κύκλο ηχογραφημένων απαγγελιών στον Brecht από τη σπουδαία Gisela May και μια συλλογή τραγουδιών κάποιου άγνωστου αναρχοροκά Γερμανού ονόματι Lerryn (ενδεικτικοί τίτλοι, Fur Victor Jara, Resolution/ Paris Mai 1871 και δε συμμαζεύεται)! Ήμουν σίγουρος πως θα έβρισκα σπάνιους δίσκους μέσα στα βιβλιοπωλεία του Ανατολικού Βερολίνου, κάτι που μου είχε ξανασυμβεί στις πρώην Γιουγκοσλαβία και Τσεχοσλοβακία, όπως και την Πολωνία του 1995- 96! 
Εδώ πάλι μας τα χάλασαν οι φίλτατοι Ανατολικοβερολινέζοι! Αν είναι, παιδιά, να υποδέχεστε τους A- HA και τη Whitney Houston εν έτει 2010, καλύτερα να σας είχαν ακόμη μαντρωμένους και να τη βγάζατε με κάναν Βολφ Μπίρμαν, που και πάλι πολύ αμφιβάλλω, μια και ο Γερμανός Dylan θα ήταν σίγουρα λογοκριμένος κι αυτός!
Πίσω πάλι, στη συναυλία του Αλκίνοου, για να μην ξεχνάμε δηλαδή και πως προέκυψε αυτό το ταξίδι, η Αγγελική και η Λιάνα στην αγκαλιά του περιχαρή Λίνου Ιωαννίδη μέσα στο ασανσέρ του κτιρίου της Φιλαρμονικής. 
Ένα αναμνηστικό ντοκουμέντο από το κοινό καμαρίνι των αδερφών Ιωαννίδη και του Γιώργου Καλούδη. Δεν είναι μικρό πράγμα να παίζεις στο music hall με την αρτιότερη ακουστική, όχι μόνο στο Βερολίνο ή πανευρωπαϊκώς, αλλά και παγκοσμίως! 
Στην πρόβα τζενεράλε για μιαν ακόμη φορά ο Αλκίνοος χρησιμοποιεί το υπερμεγέθες αναγεννησιακό πνευστό στα κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια. 
Όλα τα λεφτά ήταν το τραπέζι που μας έκανε η κυπριακή πρεσβεία στη Γερμανία μετά το τέλος της συναυλίας. Ο γιος- απ' ότι μάθαμε- του ιδιοκτήτη της ελληνικής ταβέρνας τραγουδά με τη συνοδεία μίας άλλης τραγουδίστριας, απροσδιόριστων μουσικών καταβολών, το Ραγίζει απόψε η καρδιά του Νίκου Παπάζογλου! 
Ο απόλυτος σουρεαλισμός με Έλληνες νεολαίους που ομιλούν σπαστά ελληνικά να χοροπηδάνε στο ρυθμό του Ζορμπά και να μερακλώνουν με το Πεπρωμένο διά στόματος Γιώργου Νταλάρα! Αχ, η ξενιτιά το χαίρεται κλπ. κλπ. 
Στον τοίχο του μαγαζιού οι αφίσες συναυλιών του Μάλαμα και της Κανά μαρτυρούν αν μη τι άλλο τη στήριξη του Έλληνα ταβερνιάρη στο καλό ελληνικό τραγούδι! 
Καθόλου παράξενο, αφού εικάζεται πως ο 80χρονος κυρ- Κώστας διατέλεσε προσωπικός φίλος του Άντονι Κουήν, του Μπρούνο Γκανζ και του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το μαγαζί του κάποτε ήταν στέκι των Ελλήνων εξόριστων διανοουμένων του αντιδικτατορικού αγώνα! 
Για όλους αυτούς τους λόγους λέγαμε με τον Αλκίνοο ότι πολύ το γουστάρουμε το συγκεκριμένο φαγάδικο, καθόλου in βέβαια για τους περισσότερους. Η Λιάνα με τον Αλκίνοο εμφανώς κουρασμένοι, η πρώτη από τον ολοήμερο ποδαρόδρομο και ο δεύτερος από το στρες της συναυλίας που έλαβε τέλος με το αίσθημα της δικαίωσης στην κορύφωση του! 
Για να κάνουμε και μια μικρή διαφήμιση του αμετανόητου γλεντζέ κομμουνιστή κυρ- Κώστα, όσοι πάτε στο Βερολίνο, περάστε από την ταβέρνα του που λέγεται Terzo Mondo, σερβίρει κεφτέδες του...ποδαριού και όχι μόνο, ενώ στη μαρκίζα του αναγράφεται η φράση Anarchie der Mitte (Mitte εστί η Μέση, η περιοχή δηλαδή μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού Βερολίνου)! 
Την επόμενη, παρ' όλο τον πονοκέφαλο από τις μαύρες μπίρες και τα κρασιά του κυρ- Κώστα, το πάθος μου για τα βινύλια δεν είχε καταλαγιάσει. Ξαναπήρα λοιπόν τους δρόμους και συνειδητοποίησα ότι η περιοχή που μέναμε ήταν ένα λεπτό απόσταση από τη Bulowstrasse, μία από τις πιο gay friendly συνοικίες του Βερολίνου. Ώρα είναι, σκέφτηκα, να σκάσει από πουθενά ο Mick Jagger ως τραβεστί- χαφιές των Ναζί και να μου τραγουδήσει την κομματάρα του Philip Glass από το Bent!
Κρίμα, πάντως, που εκεί κοντά μας δεν έγιναν επεισόδια για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς. Τι ωραιότερο απ' το να βρεθείς στη Γερμανία, να ενωθείς με γκέι, στρέιτ, φρικιά, φοιτητές, εργάτες και άνεργους και να πετάμε όλοι μαζί πέτρες, μπουκάλια και λοιπά αντικείμενα στα τομάρια τους σκίνχεντς!
Προσωπικά, δε συνάντησα ούτε έναν σκίνχεντ κι ας μου λείπονταν καλύτερα! Βρήκα όμως αυτό το δισκάδικο, το rocksteady, που έγινε ο παράδεισος μου!
Που με έχανες, που με έβρισκες, στο υπόγειο του θα ήμουν! Τα έχωσα κανονικά σε μία κούτα με τέσσερα βινύλια της Joan Baez, ένα σπάνιο 45άρι της Melanie, ένα best των ABBA, αλλά και Mireille Mathieu, The Sands Family και πολλά ακόμη συλλεκτικά κομμάτια, για τα οποία ο Αλκίνοος σχολίασε ότι είμαι η τελευταία λέξη της μόδας κι έπεσε χοντρό γέλιο! Αυτά συνέβησαν με λίγα λόγια στο Βερολίνο. Εύχομαι να το επισκεφτώ ξανά μια κάποια στιγμή και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Η ανταπόκριση μου για την Ελευθεροτυπία θα δημοσιευθεί σε ένα από τα φύλλα των τριών επόμενων ημερών. Τέλος, γι' αυτούς που ρωτούν, ενημερώνω ότι η συναυλία Moments of a face του Αλκίνοου Ιωαννίδη θα επαναληφθεί το προσεχές φθινόπωρο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπου και κατά 90% θα ηχογραφηθεί για να κυκλοφορήσει σε cd!
Η Σόνια Θεοδωρίδου, μόνιμη κάτοικος Βερολίνου πλέον, σε μια στιγμή ανάπαυλας από το επιτραπέζιο προβάρισμα του ντουέτο της με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη μέσα στο κτίριο της Φιλαρμονικής.
Οι παρτιτούρες των μουσικών έτοιμες, στημένες, λίγα λεπτά πριν την έναρξη του κονσέρτου. Τους τις παρέδωσε νότα προς νότα ο ίδιος ο Αλκίνοος, ο οποίος, όταν τον ρώτησα πόσα ξενύχτια αφιέρωσε για το συγκεκριμένο έργο, μου απάντησε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο.
Η μαέστρος Μαρία Μακράκη διευθύνει την Camerata Europea για το πολυπληθές κοινό της αίθουσας. Περίπου χίλια άτομα παρακολούθησαν χθες βράδυ το κονσέρτο με τα εισιτήρια να έχουν προπωληθεί εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ήταν τέτοια η θέρμη των αντιδράσεων (να τονίσω, κυρίως από την πλευρά των Γερμανών), ώστε στο τέλος ο Αλκίνοος επέστρεψε στο κέντρο της σκηνής και ερμήνευσε α καπέλα ένα κυπριακό παραδοσιακό νανούρισμα. Αναλυτικό post αργά το βράδυ ή αύριο, με την επιστροφή μου στην Αθήνα.
Δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος στο μαύρο σύμπαν του Pet City, εκεί όπου οι άνθρωποι κάνουν έρωτα και αναπαράγονται βάσει κρατικών εντολών, τρέφονται με εικονικές τροφές, διαπράττουν το έγκλημα να περιθάλψουν αλλόκοτα κατοικίδια ζώα για να τα μαγειρέψουν στη συνέχεια και στο τέλος δικάζονται σε μία παρωδία δίκης για να καταδικαστούν σε θάνατο αργό από τον καπνό ενός τσιγάρου και την έλλειψη του πολυπόθητου ζωτικού οξυγόνου.
Μοναδική ελπίδα διαφυγής απ' αυτή τη σουρεαλιστική συνθήκη μοιάζει να είναι η μουσική του Lolek, το A valse of a true romance και το Now cry από το Alone, καθώς και μερικές καινούργιες minimal συνθέσεις του για toy piano, που μου θύμισαν πολύ τον Yann Tiersen και τον Pascal Comelade.
Το εύρημα- ας το πούμε - των μελλοντικών φασιστικών κοινωνιών και της ανθρώπινης κατάντιας είναι κάτι που συναντάμε συχνά στις σύγχρονες τέχνες της λογοτεχνίας, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Μπορώ να θυμηθώ τη μικρού μήκους ταινία Κλαίνε την ώρα που τα σκοτώνουν ή και τον ευρύτερα γνωστό Κυνόδοντα, που πολύ χάρηκα όταν έμαθα ότι βραβεύθηκε χθες βράδυ στην πρώτη τελετή της νεοσύστατης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η Μαρία Ξανθοπουλίδου θέλησε να μας μπερδέψει λίγο χρονικά, αφού ναι μεν η κυβερνητική φωνή που δίνει στεγνά τις εντολές μάς παραπέμπει στο μέλλον, όπως ήδη είπαμε, ακούγεται όμως σα να βγαίνει από το 141 που τηλεφωνούσαμε παλιά για να μάθουμε την ώρα. Στην ουσία δεν υπάρχει σαφές χωροχρονικό περιβάλλον στο Pet City, κάνοντας το ένα έργο συγγενές με το Θέατρο του Παραλόγου, τους πίνακες του Νταλί και τους ηχητικούς πειραματισμούς του Dr. Samuel J. Hoffman.
Το στοιχείο του μαύρου χιούμορ, τραβηγμένου στα όρια της φάρσας, δεν αργεί να κάνει την εμφάνιση του, χαρίζοντας ευφυώς την ανάσα στον θεατή, αυτήν δηλαδή που στερούνται εν είδει βασανιστηρίου οι κάτοικοι του Pet City.
Πολύ καλοί στους δύσκολους ρόλους τους ο Αλέξανδρος Γιάννου ως επιληπτικός μισότρελος μάγειρας (μισότρελοι, αν όχι ανθρώπινες καρικατούρες, είναι τελικά όλοι όσοι έχουν αποδεχτεί το να ζουν σ' έναν τόσο ακραίο κόσμο) και ο Γιάννης Λεάκος- Όσκαρ, ο πλέον εκλογικευμένος και συναισθηματικός χαρακτήρας. Κρατάω ακόμη τις ερμηνείες της Κατερίνας Φωτιάδη, της άτεγκτης δικαστίνας, και της Βάλιας Πάτσιου, του χλωμού προσώπου που παραπαίει μεταξύ χαφιεδισμού και φιλίας. Ακόμη, της Κατερίνας Σαβράνη, της νευρωτικής συντρόφου του Όσκαρ, καθώς και της Ευτέρπης Παπαευθυμίου, της σινάμενης και κουνάμενης ανόητης ξανθιάς που τιμωρείται για συνομωσία κατά του κράτους και βασανίζεται, προξενώντας έως και τον οίκτο του θεατή.
Η παράσταση αυτή, που διαρκεί μόλις 55 λεπτά, τα έχει όλα: προσεγμένους φωτισμούς με την επιμέλεια της έμπειρης Κατερίνας Μαραγκουδάκη, λιτό και λειτουργικότατο video- art του Amarildo Topalis (κάνας Τοπαλίδης Πόντιος θα' ναι αυτός), σκηνικά και κοστούμια που μαρτυρούν πόσο προσωπικό μόχθο έβαλε η Κατερίνα Ζουράρη, κανονικό φωτογραφικό concept από τον George Alexandrakis (στην Ελλάδα βρισκόμαστε, βρε παιδιά, γιατί σώνει και καλά αγγλιστί τα ονόματα;), τις μουσικές του Lolek και πάνω απ' όλα ένα γρήγορο κείμενο και μια ηθελημένα στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία από τη Μαρία Ξανθοπουλίδου. Αυτό που δεν έχει και που οι συντελεστές της δεν φέρουν καμία ευθύνη, είναι έστω μία μικρή κρατική επιχορήγηση! Ως πότε πια στην Ελλάδα τα ωραία πράγματα στην τέχνη θα γίνονται μόνο μέσω του, ομολογουμένως χαριτωμένου, My Parents Production ή της τάδε Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας; Μήπως εντέλει ορθώς ο κύριος Γιώργος Αλεξανδράκης έγινε George Alexandrakis; Κλείνοντας, ενημερώνω πως με δέκα ευρώ μπορείς να αγοράσεις από το ταμείο και ένα από τα πιο εντυπωσιακά προγράμματα που έχω δει σε εναλλακτική παράσταση, με εξαιρετικό artwork, πλούσιο φωτογραφικό υλικό, τα βιογραφικά όλων των συντελεστών και κυρίως το κείμενο της Ξανθοπουλίδου. Έξυπνη ιδέα που μετατρέπει ένα συνήθες πρόγραμμα σε ανεξάρτητη έκδοση ολόκληρου θεατρικού έργου. Το Pet City θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Σημείο, πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στις 21.15 το βράδυ και αξίζει της προσοχής και της στήριξης όλων μας. 
