Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ INDI POP ΣΚΗΝΗ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

01. VASSILIKOS - Moonriver

02. RADIOHEAD - Exit (Film Music)

03. RUFUS WAINWRIGHT - Evil Angel
04. ANNE WATTS - In the port of Amsterdam
05. ELECTRIC LITANY - Time (Never be late)
06. NINA SIMONE - Black is the color of my true love' s hair
07. ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. - Τώρα που δεν έχω κανέναν
08. ΝΙΚΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ - Ο Κήρυκας
09. ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ/ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΔΑΣ - Εμιγκρέδες της Ρουμανίας
10. SLEEPIN PILLOW - The Black Sea
11. KATRIN THE THRILL (GARBO) - If you believe in dreams
12. POP EYE - That' s life
13. EVRIPIDIS & HIS TRAGEDIES - Gregory (we' re coming out in the light)
Παρά τα...ντεσιμπέλ των περισσότερων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων που θα ακουστούν, η σημερινή εκπομπή μου θα κινηθεί σε μελαγχολικούς τόνους. Συντονιστείτε στο Κανάλι 1 του Πειραιά (http://www.kanaliena.gr/) στους 90,4 για μία ώρα, από τις 17.00 έως τις 18.00 το απόγευμα.
kkk
Αμέσως μετά θα ακολουθήσει η σύνταξη του post- ανταπόκριση από τη χθεσινοβραδινή παράσταση της Στέλλας Βλαχογιάννη στο θέατρο Βασιλάκου.

Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ LOLEK ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΥ EVRIPIDIS & HIS TRAGEDIES!

Γνωστό τοις πάσι ότι η Τέχνη δύναται αν όχι να νικήσει τον θάνατο, τουλάχιστον να εξομαλύνει την πίκρα του. Χθες βράδυ και σήμερα, πριν μερικές ώρες, η συνάντηση μου με δύο φίλους, αυθεντικούς καλλιτέχνες, αναπτέρωσε το ηθικό μου και με γέμισε με αισιοδοξία. Τι παράξενο και όμορφο ταυτόχρονα να σε γεμίζουν με αισιοδοξία τα καινούργια τραγούδια του Lolek που θα έπαιρναν σε έναν άτυπο διαγωνισμό μελαγχολίας το πρώτο βραβείο! Από καιρό, λοιπόν, ήθελε ο Lolek να μου παίξει πριβέ το νέο υλικό του, στα ελληνικά μάλιστα αυτή τη φορά, μα κάτι τα νοσοκομεία με τη μάνα μου, κάτι το ξαφνικό φευγιό του Αντρέα Παγουλάτου, δεν μας το επέτρεπαν. Ώσπου αργά χθες πήρε την κιθάρα του στον ώμο και πέρασε απ' το σπίτι. Αν κι έχει δρόμο ακόμη μπροστά του μέχρι το στούντιο της ηχογράφησης, μπορώ να μεταφέρω λίγο από το κλίμα των πέντε- έξι τραγουδιών που είχε την ευγενή καλωσύνη να μου παρουσιάσει ο αγαπητός Lolek. Έτσι, εκεί που το Alone θα χαρακτηριζόταν ένα άλμπουμ θλιμμένο, το νέο του project είναι μελαγχολικό στα όρια της κατάθλιψης, μιας κατάθλιψης τόσο γόνιμης και δημιουργικής όσο ήταν κι εκείνη του μακαρίτη Nick Drake μια φορά κι ένα καιρό. Κι όταν πήγαν να με πάρουν τα ζουμιά, ο Lolek γύρισε το κουμπί και πέρασε στην αντεπίθεση με μια πρωτοφανή έκρηξη οργής εναντίον όλων: του Καλλιτέχνη, του Μουσικοκριτικού, του Σπουδαστή, του Ακροατή. Αίσθηση μου είναι πως, μόλις κυκλοφορήσει με το καλό, το δεύτερο άλμπουμ του Lolek θα συζητηθεί ακόμη πιο έντονα.

Τον άκουγα να τραγουδάει τον Καλλιτέχνη και σκεφτόμουν εκείνο το κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι από τα Σχόλια του Τρίτου. Η Τέχνη πιστοποιεί την αναπηρία μας, έλεγε, κι ο καλλιτέχνης- αυτός που πραγματοποιεί την Τέχνη- συνθέτει ένα ύποπτο είδος πολίτου. Μέσα στα δισκογραφικά σχέδια του Lolek είναι η μελοποίηση ενός ποιήματος της Κατερίνας Γώγου, η ηχογράφηση των διασκευών του στο Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει του Χατζή και στο Μια πόλη μαγική του Χατζιδάκι, αλλά και μερικά instrumental με μια lounge κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Μάλλον προσωρινώς instrumental, εφόσον θα αποκτήσουν κι αυτά τους ελληνικούς στίχους τους. Παρ' ότι σκόπευα- με την άδεια του δημιουργού- να δημοσιεύσω από 'δω μέρος των στίχων του, λέω να μην το κάνω ακόμη και να περιμένουμε μέχρι να δέσει περισσότερο το υλικό. Για την ώρα, ο Lolek γράφει τραγούδια και συνθέτει μουσική για μια νέα θεατρική παράσταση.

Και τώρα ήρθε η σειρά του τραγουδοποιού, συγγραφέα και εικαστικού Evripidis & His Tragedies, κατά κόσμον Ευριπίδη Σαμπάτη. Με δεύτερο άλμπουμ στα σκαριά (κυκλοφορεί σε λίγο καιρό από την Inner- Ear σε συλλεκτικό βινύλιο μαζί με bonus cd), με έτοιμο το πρώτο του βιβλίο που θα εκδοθεί στα ισπανικά από εκδοτικό οίκο της Βαρκελώνης και με ηχογραφημένη ήδη τη μουσική του για μία ισπανική πειραματική ταινία μικρού μήκους, ο Ευριπίδης βρίσκεται τις μέρες αυτές στη χώρα μας για την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής!

Ο έρωτας, μου εξηγούσε, απεικονίζεται στα ασπρόμαυρα έργα του ως καλαμάρι και γενικώς ως μαλάκιο! Αν μη τι άλλο, αρκετά πρωτότυπη προσέγγιση!

Μου άρεσαν οι αναφορές του στον Edgar Allan Poe και σε μυθικές προσωπικότητες της μαύρης λογοτεχνίας. Τι περίεργο το παιδί αυτό να γράφει ηλιόλουστα pop τραγούδια απ' τη μία και σκοτεινές αλληγορικές ζωγραφιές απ' την άλλη!

Σαν το άνωθεν σχέδιο που θα μπορούσε να έχει γίνει για κάποια συναυλία της Grace Slick στο ψυχεδελικό Frisco των 60s!

Γνώριζα τις σπουδές του Ευριπίδη στα εικαστικά και τις γραφικές τέχνες, από την Ελλάδα ακόμη, αλλά η πρώτη επαφή με τη συγκεκριμένη δραστηριότητα του με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα.

Αύριο, Παρασκευή στις 21.00 το βράδυ, στη γκαλερί Six D.O.G.S. (Αβραμιώτου 6- 8, Μοναστηράκι), θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης με τίτλο Why do lovers break each other' s hearts?, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Απριλίου. Ο Evripidis & His Tragedies, ο οικοδεσπότης και τιμώμενος καλλιτέχνης, θα βρίσκεται εκεί φυσικά κι αμέσως μετά θα παρουσιάσει μερικά νέα τραγούδια του με τη συμμετοχή του Γιώργη Χριστοδούλου και άλλων φίλων του μουσικών. Η εκδήλωση θα κλείσει με ένα DJ set από το προσωπικό του Jukebox. Είσοδος ελεύθερη.

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ Ή ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΘΑ' ΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΚΡΙΑ!

Αναδημοσιεύω από το τεύχος 339 του ΠΟΠ+ΡΟΚ (Μάρτιος 2009) ολόκληρη τη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει ο Μάνος Ξυδούς, περνώντας μια μέρα από το Κύτταρο της οδού Ηπείρου. Καλό του ταξίδι. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 17.00 το απόγευμα από το νεκροταφείο των Αγίων Αναργύρων. Εκτός από τραγουδοποιός και ερμηνευτής, δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι είστε επίσης δισκογραφικός παράγοντας. Πόσα χρόνια μετράτε στη μουσική και στη δισκογραφία γενικότερα;

Η περιπέτεια μου με τη μουσική ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με τα ερασιτεχνικά συγκροτήματα που υπήρχαν τότε. Τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα περισσότερο απ' αυτό που κάνουν σήμερα πάρα πολλά παιδιά των πολυκατοικιών. Που έχουν δηλαδή έναν χώρο, κατεβαίνουν στο γκαράζ κι αρχίζουν τις πρόβες. Αυτή είναι για μένα και η ιδέα του rock' n' roll!

Συνεργάζεστε με νέους μουσικούς σαν τη Ζήνα Αρβανιτίδη, μεταξύ άλλων. Βλέπετε επομένως το νεανικό αυτό πάθος για τη μουσική να διαιωνίζεται;

Συνεργάζομαι ακόμη και με πιο νέα παιδιά, με δεκαοχτάρηδες. Σαφώς και με γεμίζει αισιοδοξία αυτό που λέτε, αλλά πιστεύω ότι εδώ στη χώρα μας υστερούμε σε κάποια πράγματα. Όχι βέβαια στο ταλέντο- διαθέτουμε πολλούς άξιους μουσικούς και αναγνωρίσιμους στο εξωτερικό.

Σε ποιους μουσικούς θα αναφερόσασταν;

Λίγοι γνωρίζουν ότι το Living in the war, το τελευταίο αντιπολεμικό άλμπουμ του Neil Young, έγινε σε παραγωγή Έλληνα. Λίγοι γνωρίζουν ακόμη ότι ο παραγωγός De Laurendis, που έχει συνεργαστεί με τον Joe Cocker και τον Rod Stewart, είναι Έλληνας και λέγεται κανονικά Γιώργος Ευσταθίου- ο αδερφός του έπαιζε με το Σύνδρομο στη δεκαετία του ΄80. Ήθελα να πω όμως γι' αυτά που υστερούμε, εννοώντας πόσο δύσκολα τελικά τα βρίσκουμε μεταξύ μας. Είναι θέμα παιδείας να τιθασεύσουμε τους εγωισμούς μας ώστε να στηρίζουμε και τα γκρουπ, τις ομάδες. Δεν μπορεί μια ομάδα να έχει δέκα αρχηγούς!

Αυτό, λέτε, είναι ίδιον των Ελλήνων, να θέλουν όλοι να γίνουν αρχηγοί από την πολιτική μέχρι τη μουσική;

Ακριβώς αυτό. Όταν δεν υπάρχει συγκατάβαση και συλλογικότητα και ο καθένας τραβάει το δρόμο του και δρα βάσει της μονομανίας και μεγαλομανίας του, τα πράγματα οδηγούνται στο απόλυτο μηδέν. Γι' αυτό είδαμε πολλά καλά συγκροτήματα μοιραία να διαλύονται. Εκεί μόνο βρίσκεται το πρόβλημα και σε καμία περίπτωση στους μουσικούς. Λίγοι κιθαρίστες ξένοι, κατά τη γνώμη μου, μπορούν να συγκριθούν με τον Γιάννη Σπάθα ή τον συχωρεμένο τον Δήμη Παπαχρήστου, λίγοι ντράμερ με τον Γιώργο Τρανταλίδη, τον Νίκο Αντύπα και τον Νίκο Τσιλογιάννη.
Το 1979 υπογράψατε την παραγωγή του ιστορικού Φλου του Παύλου Σιδηρόπουλου με τους Σπυριδούλα. Ήταν η πρώτη σας επίσημη παραγωγή;
Καμιά φορά αυτά τα γράφουν απλώς πάνω τους οι δίσκοι, εντάξει όμως, δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Με τον Παύλο γνωριστήκαμε το 1978, όταν μας είχε καλέσει μαζί με τον Θόδωρο Σαράντη, υπεύθυνο της τότε ΕΜΙ, σε κάποιο σπίτι ν' ακούσουμε τα τραγούδια του. Κατά σύμπτωση, είχε πέσει γραμμή από την εταιρεία να βγάλει και δυο- τρία πιο πειραματικά πράγματα, όχι περισσότερα. Θυμάμαι, τότε είχαμε γίνει ένα με τον Παύλο και τα παιδιά του συγκροτήματος, υπήρχε ένα φοβερό πάθος δημιουργίας και ένας αυθορμητισμός δυσεύρετος για τα σημερινά δεδομένα.

Ωραία όλα αυτά, αλλά σε τι αλλάζουν το γεγονός ότι υπογράψατε τον συντονισμό παραγωγής του Φλου;

Θα σας εξηγήσω. Ως παιδί κι εγώ, ήμουν άσχετος μ' αυτά τα πράγματα, μόνο κουμπιά έβλεπα μεσ' στο στούντιο τότε. Πιάνω τον Παύλο και του λέω σε τι νομίζεις ότι μπορώ να βοηθήσω; Δεν έχω γνώση του αντικειμένου! Μου απαντάει: Ξέρω ότι ακούς ξένη μουσική κι εγώ θέλω να βγάλω τέτοιον ήχο. Να μου πεις μόνο αν τους άρεσε...Μου είπε ακόμη και κάτι άλλο: Ξέρω ότι φτιάχνεις καλούς καφέδες. Και, πράγματι, όντας κλητήρας στην ΕΜΙ, μέσα στα καθήκοντα μου ήταν να φτιάχνω και καφέδες. Το' χα συνηθίσει το άθλημα, το ήξερα. Μη σε ξαφνιάζει, μου είπε ο Παύλος, δεν ξέρεις πόσο σημαντικός είναι ο καφές για έναν μουσικό στο στούντιο σε μια στιγμή ανάπαυλας. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, μπόρεσα να καταλάβω πόσο δίκιο είχε ο άνθρωπος.
Να υποθέσω ότι τότε ούτε που θα φανταζόσασταν την εξέλιξη σας στην εγχώρια ηλεκτρική σκηνή.
Ήμουν ένα παιδί που γούσταρε ότι έκανε τη συγκεκριμένη στιγμή, χωρίς να' χω βλέψεις για κάτι παραπάνω. Και μόνο που το όνομα μου θα αναγραφόταν σε 'κείνο τον δίσκο ως συντονιστής παραγωγής, όπως είπατε, με ευχαριστούσε πολύ.

Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά και ευχάριστη, σύμφωνα μ' αυτά που περιγράφετε.

Αμέσως μετά τον Παύλο και το Φλου, δούλεψα ως γενικών καθηκόντων στο άλμπουμ των Sharp Ties. Δηλαδή είχα την ευθύνη να πάνε κάποια σινγκλάκια τους στους τότε DJs των ντισκοτέκ και αν μπορούσα να επηρέαζα θετικά μερικούς απ' αυτούς.
Ένα είδος promoter, ας πούμε. Ποια είναι η γνώμη σας για τους Sharp Ties ως γκρούπ την εποχή που έσκασαν μύτη;
Μέχρι σήμερα θεωρώ τους Sharp Ties το μεγαλύτερο ελληνικό rock' n' roll συγκρότημα και επαναλαμβάνω τη λέξη rock' n' roll! Διότι σήμερα παίρνεις το cd ενός συγκροτήματος, το βρίσκεις θαυμάσιο, μα όταν πας να τους δεις live, δεν λένε τίποτα! Οι Sharp Ties ξεκίνησαν στο Κύτταρο το ΄81 και άφησαν εποχή! Μας τους σύστησε στην εταιρεία ο Παύλος, είχε μιλήσει θετικά και γι' αυτούς, όπως και για τον Παύλο Παυλίδη, προτού ακόμη φτιαχτούν τα Ξύλινα Σπαθιά. Όταν επίσης ο Σιδηρόπουλος ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη, έπαιζε μαζί με τις Τρύπες. Του λέγανε οι άλλοι: Τι θες, ρε Παύλο, με τους πάνκηδες τα πιτσιρίκια; Δεν ξέρετε, μάγκες, τι είναι αυτοί, θα το δείτε, τους απαντούσε αυτός. Το είδαμε!

Παρακάμπτω τα περάσματα σας από το πρώτο άλμπουμ των Μουσικών Ταξιαρχιών και την πρώτη επαγγελματική συνεργασία σας ως παραγωγός με τον Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ και πάω κατ' ευθείαν στους Πυξ Λαξ. Τι είχε τελικά αυτό το συγκρότημα και γνώρισε τέτοια αποδοχή;

Εγώ τότε έγραφα από 'δω κι από 'κει δικά μου κομμάτια. Πάλι δεν είχα φανταστεί να τα εκδώσω, εξαιρουμένου του Sandrina που γράψαμε με τον Νίκο Πιπινέλη για το άλμπουμ των Dreamer & The Full Moon. Είχε και κάποιο υλικό ο Φίλιππας (σ.σ. ο Πλιάτσικας), υπήρχε και ο Στόκας, ένας εξαιρετικός τραγουδιστής, οπότε είπαμε να κάνουμε κάτι μαζί. Για διάφορους λόγους, το πράγμα δεν λειτούργησε απόλυτα. Αποχώρησε ο Παναγιώτης Σπυρόπουλος, σήμερα στους Tsopana Rave, όπως και ο Σάκης Σταμούλης, μετέπειτα στους Domenica. Μείνανε μόνοι τους λοιπόν ο Φίλιππας με τον Μπάμπη, προστέθηκα κι εγώ ανεπίσημα στο συγκρότημα από τον τρίτο τους δίσκο και επίσημα στον τέταρτο.

Γιατί πιστεύετε πως, εκ των υστέρων, θα έλεγε κανείς ότι αφού οι Πυξ Λαξ διαλύθηκαν, υπάρχει ένα μένος κατά του συγκροτήματος;

Τα διαβάζω τόσα χρόνια και τα ξέρω. Μην τραγικοποιούμε όμως τις λέξεις, δεν πιστεύω ότι υπάρχει μένος. Νομίζω πως απλά ο καθένας εξ ημών που εκτίθεται πρέπει να είναι έτοιμος για κριτική, καλή ή κακή. Τις κακές κριτικές απ' όπου κι αν προήλθαν προσωπικά δεν τις φοβήθηκα ποτέ. Αντίθετα, με έκαναν να σκεφτώ πόσο δίκιο έχει αυτός που τις κάνει κι αν εγώ ενδεχομένως να μπορούσα να αλλάξω κάποια πράγματα. Θα έλεγα κιόλας ότι προσπερνάω τις κριτικές που λένε μόνο καλά πράγματα, δίχως ουσία τις περισσότερες φορές. Για να τελειώνουμε με το θέμα, κανείς δε μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός πως ο μόνος κριτής στο τέλος είναι ο κόσμος! Τι κι αν τον ζαλίζουμε εμείς με τις φιλοδοξίες μας, ο κόσμος ειν' αυτός που θα πάει να δώσει 15 ευρώ για να πάρει ένα cd!

Τον τελευταίο καιρό συνεργάζεστε τόσο στη δισκογραφία, όσο και στις συναυλίες, με τον Πάνο Κατσιμίχα. Μια μεγάλη φιλία είναι στάνταρ παράγοντας και για μια επαγγελματική συνεργασία;

Με τον Πάνο γνωριζόμαστε από το 1974, είναι πολύ παλιά ιστορία. Στον χώρο αυτό είναι δύσκολο να κρατήσεις πραγματικές φιλίες, άλλο ο γνωστός και άλλο ο φίλος, που θα πάρει να σε ρωτήσει αν είσαι καλά ή χρειάζεσαι κάτι. Τα ακούσματα μας ήταν και είναι τα ίδια, καθώς και η αισθητική αντίληψη.

Σας ενδιαφέρει πλέον η δημιουργία τραγουδιών ερωτικού ή πολιτικού περιεχομένου;

Ας μη βάζουμε ταμπέλες, τη στιγμή που όταν γρατζουνάω την κιθάρα δεν ξέρω που πάει και που θα με οδηγήσει. Τις ανησυχίες του κόσμου και των παιδιών μου προσπαθώ να καταγράψω σε δυο- τρία φύλλα χαρτί και άλλα τόσα ακόρντα.

Είπατε στην αρχή ότι συνεργάζεστε ακόμη και με δεκαοχτάρηδες. Κάπου ειπώθηκε ότι ο ήχος σας ακούγεται εγκλωβισμένος στα 70s και τα 80s. Να υποθέσουμε λοιπόν ότι στους νέους μουσικούς ποντάρετε και τη δική σας ηχητική- καλλιτεχνική ανανέωση;

Αλήθεια είναι αυτό! Πολύ δύσκολα μπορούμε να ξεφύγουμε απ' τις καταβολές μας. Δηλαδή, όταν εμένα είναι μέσα μου οι Pink Floyd και ο Rory Gallagher, πως μπορώ να μην τους βγάζω και προς τα έξω; Ο νέος όμως άνθρωπος που έχει ανατραφεί με άλλα ακούσματα, αυτά της δικής του εποχής, θα πάρει τα δικά μου ακόρντα, τη σειρά μου και θα τα πάει κάπου αλλού. Καλύτερα ή χειρότερα, δεν ξέρω, ενδιαφέροντα όμως σίγουρα!

Ακούτε ηλεκτρονική μουσική;

Όχι, για να πω την αλήθεια. Μου αρέσει όμως το hip hop, η μουσική αντίδραση του δρόμου.

Κλείνοντας, συμφώνως με τον τίτλο του τελευταίου cd σας, τι σημαίνουν τα αστέρια και γιατί θα' ναι πάντα μακριά;

Τα αστέρια είναι αυτά που βλέπαμε από παιδιά, όπως όλος ο κόσμος, και που έγιναν μια μαγεία μέσα στη νύχτα. Η νύχτα όμως αντιπροσωπεύει πάντα το μαύρο χρώμα. Τα αστέρια επίσης είναι η ελπίδα, δηλαδή ότι βρίσκεται σε απόσταση από εμάς. Δε σημαίνει όμως ότι διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο. Πριν φτάσουμε στα μακρινά αστέρια μπορεί να υπάρχει κι ένα άλλο αστέρι που θα πρέπει να πάμε κοντά του για να το δούμε!

R.I.P. ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ (1953- 2010)

Πάει κι ο Μάνος Ξυδούς, το έμαθα μόλις και σοκαρίστηκα. Από ανακοπή καρδιάς μέχρι να διακομιστεί στο Τζάνειο νοσοκομείο. Είχε προηγηθεί μια έντονη δυσφορία που ένιωσε την ώρα που έκανε πρόβα σε στούντιο του Φαλήρου. Μεγαλωμένος μέσα στη μουσική, ροκάς από τα γεννοφάσκια του, ο Ξυδούς υπήρξε παραγωγός του οριακού Φλου του Παύλου Σιδηρόπουλου με τη Σπυριδούλα για ν' ακολουθήσουν λίγα χρόνια μετά οι Dreamer & The Full Moon με το αγγλόφωνο hit Sandrina. Στην κορυφή, βέβαια, έφτασε με τους Πυξ Λαξ καθ' όλη τη δεκαετία του 1990, υπογράφοντας μουσική και στίχους, παίζοντας και ερμηνεύοντας αρκετά από τα δημοφιλή τραγούδια τους. Συνεργάστηκε ακόμη με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Λάκη Παπαδόπουλο, το συγκρότημα Όναρ, ενώ ουσιαστικά υπήρξε ο άνθρωπος που σύστησε στο ευρύ κοινό της δισκογραφίας τον τραγουδιστή Γιάννη Χαρούλη. Τα τελευταία χρόνια συνεργαζόταν συναυλιακά και δισκογραφικά με τους αδερφούς Κατσιμίχα- είχε εμφανιστεί πρόσφατα στην πολύ επιτυχημένη συναυλία επανασύνδεσης των διδύμων. Τον είχα συναντήσει πέρυσι στο Κύτταρο για μία συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στο ΠΟΠ+ΡΟΚ με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου προσωπικού δίσκου του. Σκοπεύω να την ανασύρω από το αρχείο μου και να τη δημοσιεύσω εδώ σαν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του. Λέγεται πως στα τελευταία σχέδια του εκλιπόντος καλλιτέχνη συμπεριλαμβανόταν κι ένας δίσκος με ερμηνευτή τον Βασίλη Καρρά, τον λαϊκό τραγουδιστή που κάποτε είχε χαρίσει την επιτυχία στους Πυξ Λαξ με το περίφημο Άσ' τη να λέει. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό που λένε ότι οι rockers οφείλουν να φεύγουν νέοι, κατά το live fast- die young, πάντως ο Μάνος Ξυδούς έφυγε νεότατος, μόνο 57 ετών, τουλάχιστον κάνοντας αυτό που λάτρεψε στη σύντομη ζωή του: μουσική και μόνο μουσική παρέα με φίλους.

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΚΑΛΔΑΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΔΟ ΠΑΝΟΣ!

Ο Γιώργος Χρονάς είναι θαυμαστής του Απόστολου Καλδάρα, όπως και άλλων γνήσιων εκπροσώπων του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Διόλου παράξενο, λοιπόν, που το ολοκαίνουργιο τεύχος 148 της Οδού Πανός του φιλοξενεί ένα μεγάλο αφιέρωμα στον σημαντικό τραγουδοποιό και συνθέτη. Μεταξύ άλλων, κείμενα τους έδωσαν για τη συγκεκριμένη έκδοση ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Θωμάς Κοροβίνης, ο Παναγιώτης Κουνάδης, ο Γιώργος Τσάμπρας, ο Μανώλης Ρασούλης και ο Λάκης Χαλκιάς. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης δύο κείμενα που φέρουν τις υπογραφές του ηθοποιού Νίκου Ξανθόπουλου, ερμηνευτή πολλών τραγουδιών του Καλδάρα στα αλησμόνητα μελό του Απόστολου Τεγόπουλου, και του συχωρεμένου Πάνου Γεραμάνη, από συνέντευξη που του' χε παραχωρήσει ο συνθέτης για το τεύχος 55 του διφώνου (Απρίλιος 2000). Στις μοναδικές έγχρωμες σελίδες του αφιερώματος- και του τεύχους- δώδεκα ζωγράφοι εικονογράφησαν τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα: ο Παναγιώτης Τέτσης, ο Δημήτρης Μυταράς, ο Δημοσθένης Κοκκινίδης, ο Σωτήρης Σόρογκας, ο Θεόδωρος Πανταλέων, ο Δημήτρης Σεβαστάκης κ.α. Αξίζει να σταθούμε και στο συλλεκτικό cd της έκδοσης, την επιμέλεια του οποίου έχει ο Νίκος Χατζηνικολάου, ανιψιός του συνθέτη και συγγραφέας του βιβλίου Απόστολος Καλδάρας, αναφορά στη ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού. Κι αυτό, διότι περιέχει έντεκα αυθεντικές εκτελέσεις από το 1947 έως το 1973 με ερμηνευτές σαν τη Στέλλα Χασκίλ, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τη Βίκυ Μοσχολιού και τον Γιώργο Νταλάρα. Ενδεικτικοί τίτλοι: Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι, Συ μου χάραξες πορεία, Όποια και να' σαι (Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει), Μην τα φιλάς τα μάτια μου κλπ. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, δεδομένου ότι το λαϊκό τραγούδι έχει δεινοπαθήσει τα τελευταία χρόνια από αμφιβόλου ποιότητας ηχογραφήσεις- προσφορές σε περιοδικά κι εφημερίδες, τούτο το cd είναι must για κάθε συλλέκτη, τόσο της λαϊκής μουσικής, όσο και του έργου του Καλδάρα. Το υπόλοιπο τεύχος περιλαμβάνει δύο κείμενα για τον Κωνσταντίνο Καβάφη, που μοιάζει να μην είχαν χωρέσει στο προηγούμενο αφιέρωμα στον Αλεξανδρινό ποιητή, άλλα δύο πρωτότυπα άρθρα για τον Μάνο Χατζιδάκι, ανταποκρίσεις από το περασμένο πεντηκοστό φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και το Βερολίνο των Μπάμπη Ιμβρίδη και Βασίλη Κοντόπουλου αντιστοίχως, περί Κακής Εκπαίδευσης του Φώτη Θαλασσινού, καθώς και κείμενα που καλύπτουν το ευρύ φάσμα ειδησεογραφίας, ιστορίας, θεάτρου, ποίησης και λογοτεχνίας. Προμηθευτείτε το! Επόμενο ραντεβού στο 149 της Οδού Πανός τον Ιούνιο με ένα αφιέρωμα στον καταραμένο Charles Baudelaire.

ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΔΟΣΗ ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΥ!

Η λιτανεία στον Ορχομενό ήταν ριγέ με φλούδια από κάστανα και οι βατονέτες μοιράζονταν αφειδώς στο πλήθος. Η Κινέζα προβοκάτωρ έξυσε τρεις φορές τα βατονέρια, απειλώντας παρ' όλα αυτά να αυτομολύσει. Που πας, βρε κίτρινη ψωμολύσσα; Και όλοι οι χαραμοφάηδες ξάπλωσαν ανάσκελα- λυπούμεθα γι' αυτό, απλά θα υπάρξουν κάποιες ανεπιθύμητες αναταράξεις, είπε η λυσσασμένη γάτα και έκρουσε τρις τον κώδωνα του κινδύνου. Από πότε κερδίζουν τρισεκατομμύρια τα τετράποδα; Ρώτησε μεσ' στις οιμωγές ο λυκειάρχης τον μάντη Τειρεσία. Είσαι ο καλύτερος μετριόφρων! Μα αυτά δεν ήταν μάτια, ήταν αυγά που τα έφερε μιαν ωραία πρωΐα η στρουθοκάμηλος της κυρίας Αμαλίας, η οποία με τη σειρά της μάλαζε καθημερινά φρούδες ελπίδες. Αφήστε τις μπόγιες και χύστε τις μπογιές είπε ο κύριος Ξανθόπουλος ο καθηγητής των αγγλικών πάνω σε μια συνοικιακή ταράτσα με θέα τον Λουδοβίκο τον ΙΔ΄! Τελικά όλοι συμφώνησαν, λειτουργούμε ως ψαρόσουπα, τα ψαροκόκκαλα όμως ποιος θα τα βγάλει σεργιάνι στο μεϊντάνι του Ηρακλείου; Και έκλαυσεν πικρώς, αφού η κουκουβάγια του' χε πει πάνω στο πλοίο να προσέχει μην ξηλωθούν οι κάλτσες του από υπερβολική δόση ηρωίνης και άδηλου έρωτα. Ο οποίος, κατά τον μεγάλο κλαυσοποιό περνάει μέσα απ' το τούνελ της μεγαλειότητας του, κερνώντας τακτικά φυστίκια Αιγίνης που τ' αγοράζει στις εφτά το πρωί από την πλατεία Αιγύπτου. Προφανώς πρέπει να αναφέρουμε πως πριχού γίνουν αυτά θα γίνουν άλλα. Και μην ξεχάσεις να μεταλλάξεις βρακί και να μεταλάβεις ρακή μα και ν' ανταλλάξεις τ' αυτοκίνητο σου με δύο κιλά βιολογικό πόλεμο. Έτσι θα μας αποκρούσουν οι Γάλλοι με τις φαρέτρες τους, ενώ εμείς...Οι δε Άγγλοι θα φύγουν για το μέρος που δεν βρίσκεται στις συμπληγάδες του παραπλεύρως φούρνου, αλλά στις βουνοκορφές μιας λαϊκής αγοράς γεμάτης μεταλήψεις από τη μαντάμ Σουσού (μαντάμ Σουσού= πορτοκάλι στιμμένο που δουλεύει ως ταξιθέτρια επί ΠΑΣΟΚ). Μωρέ, τι μας λες, είσαι ένας κουτεντές, είπε και ελάλησε η στρόφιγγα του υδραυλικού κύριου Μελανίδη μέσα από το μελανοδοχείο, το οποίο φυλάσσονταν στο πατάρι μιας ξεροσταλιασμένης λιμουζίνας που έλαμπε στο απομεσήμερο. Όμως, αλήθεια έλαμπε στ' απομεσήμερο ή ήταν απλά ένας συνήθης ψεκασμός με γαλαζόπετρα και πέντε- έξι μποφόρ; Τα παπιά γυρνάνε κουρασμένα και πάντα στην ώρα τους από το Λοιδωρίκι, προσέξτε τους τραυματισμούς από μελιτζάνες! Και ποτέ μην ξεχάσετε το γνωστό σε όλους μας δράκο των ρίνγκ που καραδοκεί στην τσέπη του Ράμπο της εφορίας, είπε ρωτώντας για την ποιότητα και τη συλλογική αδιανόητη συνθήκη των πεπραγμένων. Ο γύρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία στρουκτούρα και ανεστήθη ανέμελος και γατόπαρδος, κωπηλατώντας σβούρες. Ναι, να του δίνετε σημασία, αυτός εφηύρε το νερό, γιατί νερό θα πει νερά και κορόιδα= νεράιδα, άσε που άμα τα στερηθεί θα πάθει μολυβδοκονδυλίαση κι άντε να τον βρείς μετά, θα' χει πάρει τα βουνά και τα λαγγάδια...
* by Lena, by bosko, by alex, by pass από την ποιητική συλλογή Υπερβολική δόση γατόπαρδου!

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΙΑΡΗ ΤΩΝ ELECTRIC LITANY!

Ο 27χρονος Αλέξανδρος Μίαρης από την Κέρκυρα είναι ο leader του συγκροτήματος Electric Litany, που μόλις έβγαλαν το πρώτο τους cd από την Inner- Ear. Ζει μόνιμα στο Λονδίνο, όπου συνηθίζει να γράφει μουσικές για ανεξάρτητες κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Μαζί με έναν Άγγλο κι έναν Αμερικανό, δηλαδή τους δύο υπόλοιπους Electric Litany, είχαν την ευκαιρία να εμφανιστούν σε μικρές μουσικές σκηνές αρκετών ευρωπαϊκών μητροπόλεων, εκεί που το ύφος της δουλειάς τους περνάει χωρίς να προσκρούει στους τοίχους της αυστηρής βρετανικής pop παράδοσης.

Παρ' ότι φανατικός χατζιδακικός, σαν και μένα, το κινητό του χτυπάει στον ήχο του ζεϊμπέκικου Φεγγάρι μάγια μου' κανες (Της ξενιτιάς) του Μίκη Θεοδωράκη με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο νόστος; Ποιος ξέρει. Μου εξηγεί τελικά ότι σέβεται πολύ, τόσο τον συνθέτη Θεοδωράκη, όσο και τον ερμηνευτή Μπιθικώτση. Του αρέσουν ακόμη ο Ψαραντώνης, η Λένα Πλάτωνος, η Αρλέτα, οι Τρύπες, όπως και οι Black Sabbath, που τους άκουγε από τα 15 έως τα 17 του, απορρίπτοντας οτιδήποτε άλλο! Τους δε Κόρε.Ύδρο., τους θεωρεί τη σημαντικότερη ελληνική rock μπάντα μετά τις Τρύπες!

Το cd των Electric Litany ηχογραφήθηκε μέσα σε μία εγκαταλειμμένη Καθολική εκκλησία, στην οποία είχε κάνει κατάληψη με τους μουσικούς συντρόφους του. Του είπα ότι κάτι παρεμφερές ονειρευόταν και ο Νικόλας Άσιμος, που' χε ζητήσει να του δώσουν τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καφωδείο! Εκείνοι δε χρειάστηκε να ζητήσουν τίποτα από κανέναν, απλώς άλλαξαν μια ωραία πρωΐα την κλειδαριά της εκκλησίας και τρύπωσαν μέσα με τον μικρό τεχνικό εξοπλισμό τους. Δεν αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα στο δίμηνο που διήρκησε η ηχογράφηση, μόνο κάτι πάστορες περνούσαν και απαιτούσαν να πάρουν δικαιωματικά το κτίριο.

Είναι ειλικρινές άτομο. Γράφει στα αγγλικά, αφού αν έγραφε στη γλώσσα του, θα ήταν ο δεύτερος χειρότερος Έλληνας στιχουργός. Εκτιμάει απεριόριστα όμως τους ποιητές και τους διανοητές, τον Ρένο Αποστολίδη, τον Κωνσταντίνο Καβάφη και τους beatniks. Αφορμή μού έδωσε στο σημείο αυτό της κουβέντας μας για να του χαρίσω ένα αντίτυπο του Περάματος, της τελευταίας ποιητικής συλλογής του Αντρέα Παγουλάτου. Και, ναι, σίγουρα θα ήταν μέσα σε μια από τις Ποιητικές Ανιχνεύσεις μας στο εξαρχειώτικο Nosotros.

Ο Αλέξανδρος Μίαρης, τέλος, είναι ένας βαθύτατα πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης που δεν έχει πρόβλημα να δηλώσει αναρχικός, όσο του επιτρέπεται από τον τρόπο που ζει τη ζωή του και παράγει τη μουσική του. Εξομολογήθηκε χαρακτηριστικά πως από τις λίγες φορές που δε ντράπηκε για την καταγωγή του στο εξωτερικό είναι με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 και την εξέγερση των Ελλήνων πολιτών στους δρόμους της Αθήνας. Το άλμπουμ άλλωστε των Electric Litany είναι αφιερωμένο στο επαναστατικό κίνημα εκείνου του αξέχαστου Δεκέμβρη, στον αναρχισμό και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ξέρετε πολλά νέα συγκροτήματα που να' χουν τα κότσια να γράψουν κάτι τέτοιο στο ένθετο των πολυτελών εκδόσεων τους; Εγώ όχι και γι' αυτό, πέραν του εξαιρετικού περιεχομένου της, εκτίμησα απ' την πρώτη στιγμή τη δουλειά του Αλέξανδρου Μίαρη και της παρέας του. Για όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα θα διαβάσετε στο επόμενο δίφωνο.

KKK

* κι εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία δική μου συνέντευξη μαζί με μια τιμητική παρουσίαση που μου έκανε ο Κώστας Καρδερίνης του διαδικτυακού περιοδικού mic.gr από τη Θεσσαλονίκη. Με τις πιο θερμές μου ευχαριστίες: http://www.mic.gr/favorites.asp?id=33866

ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ ΣΤΟ "ΟΞΥΓΟΝΟ" ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ!

Πολλούς μήνες είχα να βγω έξω Σαββατόβραδο, ειδικά για να παρακολουθήσω κάποιο live. Κατά βάθος δεν υπάρχει πιο αντισυναυλιακός τύπος από μένα, εφόσον βαριέμαι να πηγαίνω κάθε τρεις και λίγο στα live ακόμη και των κολλητών φίλων. Είναι σα να παίζεται η ταινία μου και να τους καλώ απανωτά σε όλες τις προβολές. Ε, μια, δυο, τρεις, που θα πάει, θα σκυλοβαρεθούν οι άνθρωποι, θα τη μάθουν απ' έξω πλάνο- πλάνο και θ' αρχίσουν να βρίσκουν δικαιολογίες για να την κάνουν με ελαφρά. Παρ' όλα αυτά, φίλοι με τράβηξαν πριν από λίγες ώρες στο live του Πάνου Μουζουράκη και της ορίτζιναλ τρελοπαρέας του στη μουσική σκηνή Οξυγόνο. Ήταν και η πρώτη φορά που θα παρακολουθούσα ολόκληρη παράσταση του εν λόγω καλλιτέχνη, με τον οποίο φίλοι δεν είμαστε, έχουμε όμως βρεθεί κάνα δυο φορές κι έχει πέσει απίστευτο γέλιο με τα καμώματα του.

Η απαραίτητη γυναικεία παρουσία του προγράμματος ήταν αυτή της ερμηνεύτριας και τραγουδοποιού Ηλιάνας Τσαπατσάρη, καλλιτεχνικής συντρόφου εδώ και χρόνια του Μουζουράκη στις συναυλίες και στη δισκογραφία. Θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω μεγάλη τραγουδίστρια της jazz αν...Αν καταλαβαίναμε και τους στίχους των τραγουδιών που μας τραγούδησε σε ελληνικά και αγγλικά, κάτι για το οποίο φυσικά δεν ευθύνεται η ίδια, αλλά ο ήχος του μαγαζιού, δηλαδή το συνηθισμένο πρόβλημα των μουσικών σκηνών. Εντύπωση μου ήταν, πως, ενώ ήθελα να την απολαύσω επί σκηνής, κάτι με χάλαγε και δεν επρόκειτο, όπως ήδη είπα, ούτε για την ενδιαφέρουσα φωνή της, ούτε για το ρεπερτόριο της, ούτε για την άνεση της, μα για την κατάσταση που επικρατούσε στον χώρο. Προσθέστε επίσης και τα χαϊβάνια που έχουν το θράσος να κάθονται πρώτη μούρη μπροστά στον καλλιτέχνη κι όση ώρα αυτός κάνει τη δουλειά του, εκείνοι δε λένε να βγάλουν το σκασμό. Κι έχουν πληρώσει είσοδο, κράτηση τραπέζι, μπουκάλι κλπ. Τέτοιος μαζοχισμός δέρνει τον Νεοέλληνα!

Έχω μεγάλη περιέργεια για τον επερχόμενο δεύτερο δίσκο του Μουζουράκη κι εύχομαι να ευτυχήσει περισσότερο απ' την άποψη των ενορχηστρώσεων συγκριτικά με τον πρώτο. Μας παρουσίασε, όπως ήταν αναμενόμενο, μερικά καινούργια τραγούδια του εναλλάξ με παλαιότερα, όπως το Αστείο του Βασίλη Νικολαΐδη που το έκανε jazz, το Ποντίκι (επίσης δεν ακουγόταν γρι απ' τους στίχους), αλλά και διασκευές. Δεν ξέρω τι φτιάχνει ο Πάνος εκεί πέρα, στην TV, με τον Παπακαλιάτη κι ούτε και με νοιάζει, μια και γνωρίζω όμως ότι αγαπάει ιδιαιτέρως τα blues και το rock, θα τον συμβούλευα να τους αφιερωθεί. Η ερμηνεία του στο I put a spell on you φανέρωσε ίσως τον πιο σημαντικό soul ερμηνευτή που έχουμε σήμερα στη χώρα μας! Όταν ο Πάνος τραγουδάει τους πρωτομάστορες του είδους, από τον Screamin' Jay Hawkins και τον Ray Charles μέχρι τον Bob Dylan και τον Tom Waits, απλώς κλείνει τα μάτια του, ανοίγει το στόμα του και την ψυχή του, λικνίζεται ολόκληρος με πάθος και δεν υπάρχει ούτε χαβαλές, ούτε τίποτα. Μόνο το τραγούδι- λειτούργημα του.

Η έκπληξη της βραδιάς ήταν πάντως ο νέος τραγουδοποιός, ερμηνευτής και performer Σπύρος Γραμμένος. Να τον πω διάδοχο του Τζίμη Πανούση; Τραβηγμένο θά 'ναι, εφόσον δε μπορώ να σχηματίσω τέτοια άποψη με ένα δίωρο που τον είδα συνολικά στο stage του Οξυγόνου. Παρακάμπτω τα αποσπάσματα που μας διάβασε από την, υπό έκδοση, ποιητική συλλογή του με τίτλο Χέζομαι και γράφω. Κρατώ το τραγούδι του που ξεκινούσε με τους στίχους Μπαμπά! Μαμά! Είμαι κουκουλοφόρος!, συμβατικό ως προς τη δομή της ακουστικής μπαλάντας, αλλά και πολύ ευφυές ως στιχούργημα. Κρατώ ακόμη την είδηση για το πρώτο άλμπουμ του που κυκλοφορεί οσονούπω από ανεξάρτητο δισκογραφικό label.

Εν κατακλείδι, πηγαίνοντας κανείς στο Οξυγόνο θα περάσει σίγουρα καλά. Θα γελάσει με την καρδιά του και κυρίως θ' ακούσει όμορφη μουσική, ερμηνευμένη και παιγμένη από τον Μουζουράκη, τον στυλοβάτη του προγράμματος, από τον Γραμμένο και την Τσαπατσάρη και από μια εξαιρετική μπάντα έμπειρων μουσικών!

PERMANENT DREAMS!

Τώρα που τα πράγματα καλυτερεύουν και η μαμά μπορεί κούτσα- κούτσα να βολτάρει μόνη της σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού, δικαιούμαι κι εγώ να κανονίζω ένα μακρινό ταξίδι κυριολεκτικής αναψυχής. Μια χαρά σας βλέπω συγκριτικά με άλλους ομοιοπαθούντες, της είπε τις προάλλες το παιδί που της έφερε την ειδική ζώνη για τη μέση της. Άσε με, αγόρι μου, στη μαυρίλα μου, του απάντησε εκείνη, περπάτα κι εσύ στα τέσσερα, σαν τη μαϊμού, κι έλα πες μου μετά...Δε χρειάζεται να πω πόσο καταρτισμένος ιατρικά αισθάνομαι. Τσεκαρισμένο κι απ' τον διαβητολόγο της μάνας μου! Είστε ο καλύτερος θεράπων ιατρός, μου είπε, ξέρετε ολόσωστα πια τις ημερήσιες δόσεις της ινσουλίνης της! Ψέματα είναι; Έχω μάθει απ' έξω κι ανακατωτά όλους τους τύπους φαρμάκων, τη δράση και τις παρενέργειες τους. Μιλάμε για πολλά φάρμακα, penrazol για το στομάχι, inderal για τις ταχυκαρδίες, plavix για την αποφυγή θρομβώσεων, lyrica για τους ισχυρούς νευρόπονους, βιταμίνες superamin για τη δυνάμωση των μυών, ένα άλλο κίτρινο για την καρδιά κι ένα πρασινοκαφέ για την πίεση και το αποτρόπαιο medrol, η κορτιζόνη, που διακόπτεται οριστικά σε καμιά δεκαριά μέρες από σήμερα. Άντε να ορθοποδήσει η γυναίκα να τη στείλουμε διακοπές στη φίλη της, στην Τήνο, παρέα με τις ινσουλίνες και τη μίνι φαρμακαποθήκη της. Πολύ τη λυπάμαι που τη βλέπω ξαπλωμένη να κοιτάει συνέχεια το εκδρομικό πρόγραμμα του ΚΑΠΗ. Κοίτα τι έχασα, μου έλεγε πρόσφατα, μέχρι στη γαλλική Ριβιέρα θα τους πάνε! Προχθές μάλιστα γίναμε βίδες ξανά μετά από πολύ καιρό, με διαολόστειλε κι εγώ έφυγα κοπανώντας την πόρτα, γεγονός που δείχνει πως πηγαίνει σίγουρα όλο και περισσότερο προς την υγεία. Πάλι καλά που βοηθάει πολύ κι ο αδερφός μου, έχοντας αναλάβει- όποτε δεν είναι στη δουλειά- το συγύρισμα του σπιτιού κι αφήνοντας σε μένα το μαγείρεμα και τη χοντρή ιατρική φροντίδα.Ακούω τα τέσσερα cd από το box set με τίτλο Real life- Permanent Dreams, κανονικό ψυχεδέλιασμα, μέρος κι αυτό της κληρονομιάς του ποιητή. Όλες οι obscured βρετανικές μπάντες των 60s που γούσταραν το LSD, τα πορτοκαλί ποδήλατα, τα κίτρινα ουράνια τόξα και τις αρχαιοελληνικές άρπες. Τέτοια άκουγε κι ο Χατζιδάκις εκεί πέρα και μετά ήρθε πίσω κι έφτιαξε τον Μεγάλο Ερωτικό! Αν δεν απαγόρευε το youtube το downloading των σπάνιων βίντεο του, θα ήθελα να πήξω τούτο το post στα πολύχρωμα psychedelic ντοκουμέντα! Αυτό είναι! Όταν έχεις κάτι δεν το εκτιμάς όσο πρέπει, στο απαγορεύουν πρώτα και μετά αυτομάτως γίνεται πιο ελκυστικό. Όπως συνέβαινε παλιά και με το ΚΚΕ ή τη σήμερον ημέρα με το χόρτο. Βέβαια, ΚΚΕ και χόρτο δεν τα βρήκαν ποτέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, φαιδρή κατά τη γνώμη μου. Θυμήθηκα τώρα τον φίλο μου τον Δημήτρη, παλιό φρικιό που πενηντάρισε και που όταν ήταν εικοσάρης έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος, εκτός ΚΝΕ δηλαδή, μια και δύο κορίτσια τα είχαν προηγουμένως διαγράψει επειδή ήταν, λέει, δηλωμένες λεσβίες. Τι καλά που το είπε η Δήμητρα Παπαδοπούλου, η ηθοποιός και σεναριογράφος: Από το ΄70 και μετά έχει αποτύχει κάθε τι ομαδικό στην Ελλάδα, από το ΚΚΕ μέχρι την παρτούζα! Και εφόσον πλέον ούτε για παρτούζες δεν υπάρχει χρόνος, τι μένει; Οι περιστασιακές μουσικές ακροάσεις, οι απώλειες που συνηθίσαμε πια (κοίταξε εκεί το νεκροταφείο μου, μου έλεγε μόλις χθες η 87χρονη θεία του ποιητή, υποδεικνύοντας μου ένα ράφι όλο φωτογραφίες), το γράψιμο, οι φίλοι που έρχονται όλο και πιο κοντά κι εκείνα τα στιχάκια του Ferlinghetti περί ποίησης, επίσης μέρος της κληρονομιάς του ποιητή: Let the poet be a singing animal turned pimp for an anarchist king.

ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ!

Το περίμενα ότι ο Αντρέας μας θα έμενε σ' έναν τέτοιο χώρο. Σε λίγο καιρό θάρχεσαι, Αντωνάκη, να τρώμε στη βεράντα και να βλέπουμε πιάτο όλο τον Κολωνό, συνήθιζε να μου λέει τους τελευταίους μήνες, όταν τη βγάζαμε τακτικά στο δικό μου διαμέρισμα ακούγοντας μουσικές, συζητώντας πολύ και τσακίζοντας όλο και καμιά μακαρονάδα. Το περίμενα, επίσης, εφόσον ο Αντρέας μας δε μπορούσε να' ναι κάτι άλλο από αυτό που έδειχνε. Ένας άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, ένας άλλος Βιβλιολάθας ο Χαλκέντερος στην Αθήνα του 2010 ή για να είμαι ακριβής η ίδια η Τέχνη με σάρκα και οστά.
Ο Αντρέας Παγουλάτος δεν ανήκε στους διανοούμενους γιαλαντζί, αυτούς που κόπτονται για τα δίκαια των ανθρώπων με το έργο τους και κοιμούνται ταυτόχρονα σε επιχρυσωμένες κλίνες ή τραβάνε τις ουισκιές μπροστά στο τζάκι τους. Προτιμούσε όποτε δε βρισκόταν με φίλους αγαπημένους να τακιμιάζει με τη μοναχικότητα του, σκάβοντας κυριολεκτικά μέσα σε ντάνες βιβλίων, περιοδικών κι εφημερίδων. Συνομιλούσε τότε με τον Γιάννη Ρίτσο, τον Οδυσσέα Ελύτη, τη Μάτση Χατζηλαζάρου, τον Laurence Ferlinghetti, τον Fernando Pessoa, τον Joao Guimaraes Rosa, τους αναρίθμητους νέους Έλληνες ποιητές που του χάριζαν τις συλλογές τους, αλλά και τον Louis Malle, τον Hiroshi Teshigahara, τον Ingmar Bergman και τον Αντρέι Ρουμπλιόφ του Ταρκόφσκι. Η ζωή όμως κι ακόμη περισσότερο οι συγγενείς των ανθρώπων που φεύγουν είναι σκληροί και άτεγκτοι, όταν δεν υποκλίνονται στην Τέχνη, στο μεγαλείο και στη ματαιότητα της ταυτόχρονα. Έτσι, η επιθυμία τους ακούστηκε διαταγή: αν μέχρι την Πέμπτη του Πάσχα, είχαν πει, δεν αδειάσουμε το διαμέρισμα της οδού Δράμας, όλα τα πράγματα του Αντρέα μας θα φορτωθούν σε μαύρες σακούλες και θα γεμίσουν τους κάδους των σκουπιδιών της γειτονιάς του! Εκεί νά 'βλεπες τραγούδι και χορό οι κεραμμυδόγατοι! Δεν θα ούρλιαζαν σαν μωρά στην πυρά, όπως σχολίασε εύστοχα η Λένα Πλάτωνος, αλλά θα έστηναν κανονική χοροεσπερίδα με βραζιλιάνικες μπόσα- νόβες και ζεϊμπέκικα παλιά της Σμύρνης. Συγκινητική και σωστή η κίνηση του Ε.Λ.Ι.Α., κατόπιν τηλεφωνημάτων που έγιναν από τους ποιητές Μιχαήλ Μήτρα και Κώστα Σταθόπουλο. Ένας ολόκληρος μηχανισμός κινητοποιήθηκε με φορτηγό, προσωπικό και την κυρία Μπόρα επικεφαλής να ξεδιαλέγει μαζί με εμάς ότι πολυτιμότερο περιείχε το αρχείο του ποιητή: από την αλληλογραφία του με μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες της Ελλάδας και του εξωτερικού μέχρι χειρόγραφα ποιήματα του, σημειώσεις για δοκίμια, σουρεαλιστικούς πίνακες ζωγραφικής και αμέτρητα cd και dvd. Γιατί, ρε Αντρέα, μας το' κανες αυτό και παράτησες τον εαυτό σου; άρχισα πάλι μέσα μου να τον μαλώνω, ώσπου η ματιά μου έπεσε σε ένα dvd με τα ντοκιμαντέρ μου πακεταρισμένο με ένα cd γεμάτο από τις κοινές ραδιοφωνικές εκπομπές μας. Δάκρυα φύγανε, εκεί, στο πόδι, ανάμεσα στο αυτοσχέδιο καταφύγιο του ποιητή κι αμέσως μετά ξανάρθε ο ήπιος αγαπησιάρικος θυμός. Θυμός ή μήπως φόβος που έβαζα τον εαυτό μου και τη μαλακισμένη συλλεκτική- καταναλωτική μανία μου στη θέση του ανθρώπου που χάθηκε τόσο άδοξα, τόσο απρόσμενα και τόσο τελικά γόνιμα μοναχικός;
* την αλλαγή του κειμένου του post προξένησε η ακρόαση, μαζί με κάποιες σκέψεις της ημέρας που φεύγει, του έργου O Canto de Cysne Negro του Heitor Villa- Lobos. Είναι ένα από τα τριάντα περίπου cd που πήρα από το διαμέρισμα του Αντρέα Παγουλάτου συν δυο- τρία αξιόλογα βιβλία, όχι ιδιαίτερα δυσεύρετα, όπως και καμιά δεκαριά πολύ σπάνιες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω, όταν οι υπεύθυνοι του Ε.Λ.Ι.Α. μας ενημέρωσαν πως εκείνων το ενδιαφέρον εστιάζεται αποκλειστικά στο λογοτεχνικό- ποιητικό έργο του και όχι στις προσωπικές συλλογές του.

** κι εδώ ένα αποχαιρετιστήριο κείμενο μου για τον Αντρέα που δημοσιεύθηκε στο σημερινό φύλλο της Βιβλιοθήκης της Ελευθεροτυπίας:

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=149383

*** την αντικατάσταση των φωτογραφιών του post προξένησαν ηθικά ενδεδειγμένοι και ουχί επιβεβλημένοι λόγοι. Επιβεβλημένο, άλλωστε, δεν είναι και δεν πρέπει να είναι τίποτα σε τούτη τη ζωή.

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ Ι

PLAYGROUND NOISE

PLAYGROUND NOISE

INNER- EAR

Χαρακτηριστικό δείγμα ενδεχόμενου μιμητισμού, που δεν ενοχλεί καθόλου όμως, αφού συμβαίνει μέσα στο πλαίσιο της παγκοσμιότητας της rock μουσικής. Με λίγα λόγια, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου κι αν βρεθεί κανείς, θα συναντήσει δουλειές σαν κι αυτή, όπου πέντε νέοι άνθρωποι, εν προκειμένω από την Πάτρα, αποτίουν φόρο τιμής στα ινδάλματα τους από τον χώρο του πάλαι πότε new wave και του σύγχρονου post- rock. Έχω την αίσθηση πάντως πως οι αγγλικοί στίχοι των Playground Noise είναι ιδιαίτερα προσεγμένοι σε σχέση με των υπόλοιπων συμπατριωτών τους καλλιτεχνών, αγγίζοντας το επίπεδο της ποίησης, χρησιμοποιώντας απ' τη μια θρησκευτικές αλληγορίες και φτάνοντας απ' την άλλη μέχρι το μεδούλι των πιο πολύπλοκων ανθρώπινων σχέσεων. Το κομμάτι The divers είναι μια από τις πιο δυνατές στιγμές του cd!

ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ
ΒΟΛΤΑ
7
Τα δεκαέξι καινούργια τραγούδια του Μπάμπη Στόκα σε μουσική και στίχους δικούς του. Σε δύο κομμάτια μουσική έγραψε ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, σε ένα ο Κώστας Λειβαδάς και σε ακόμη ένα ο Γιάννης Κωνσταντινίδης. Στίχους επίσης έδωσαν στον τραγουδοποιό ο Μάνος Ελευθερίου, η Αγαθή Δημητρούκα, ο Ισαάκ Σούσης και ο Αλέξανδρος Στεφόπουλος, ενώ στο ομότιτλο του cd τραγούδι η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου απαγγέλλει ένα δικό της κείμενο. Δεν είναι μομφή να πούμε ότι ο Στόκας χωρίς να πρωτοτυπεί συνεχίζει να κάνει καλά αυτό που ξέρει εδώ και χρόνια: αξιοπρεπείς, σε όλα τα επίπεδα, rock μπαλάντες με τη σκιά των Πυξ Λαξ ευδιάκριτη έξω απ' το δωμάτιο του στούντιο και πάνω απ' την κονσόλα του ήχου. Αν σε κάτι ξεχωρίζει, βέβαια, το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι για την πρόθεση του δημιουργού να μας φανερώσει ξανά την αγάπη του στο λαϊκό τραγούδι, κοινώς έτσι εξηγούνται το μπουζούκι, ο τζουράς και το κλαρίνο που συχνά παρεμβάλονται μέσα σε αμιγώς ηλεκτρικές συνθέσεις. Πολύ πετυχημένο το artwork με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Στόκα, λες κι έχουμε στα χέρια μας κάποια συλλεκτική έκδοση του...Roy Buchanan!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ
ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
STUDIO PAZL
Στη Θεσ/νίκη που βρέθηκα πρόσφατα μού μίλησαν με πολύ καλά λόγια για το ντεμπούτο άλμπουμ του Βαγγέλη Καζαντζή (απλή συνωνυμία με τον συνθέτη Γιώργο Καζαντζή). Ακούγοντας το, όμως, μοιραία μού γεννήθηκαν οι σκέψεις περί παρθενογένεσης στην τέχνη, μιμητισμού και επανάληψης. Εξυπακούεται πως ο νέος τραγουδοποιός διαθέτει και αισθητική και ταλέντο. Ως φαίνεται, όμως, έχει πολύ δρόμο ακόμα για ν' αποβάλλει- αν το επιθυμεί φυσικά- τις επιρροές του από τον Σωκράτη Μάλαμα και κυρίως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, όχι μόνο στις μουσικές αρμονίες που χρησιμοποιεί και στον τρόπο που ερμηνεύει, αλλά και στη στιχουργία του, η οποία είναι μεν ποιητική, εξαντλείται δε σε μια γνώριμη μυθολογία αρχαϊκού- βουκολικού τύπου (Στου Κάλχα τα καλέσματα..., Στου Ήφαιστου τ' αμόνι..., Στου Ελικώνα τις κορφές... κλπ.) Σε όλα τα τραγούδια στίχους έγραψε ο Γιώργος Γκώνιας. Συμμετέχουν ο Ψαραντώνης, ο Απόστολος Ρίζος και η Μαρίνα Δακανάλη. Εξαιρετικό το ένθετο με τις ζωγραφιές της Δήμητρας Ψυχογυιού.

ΠΑΝΙΒΑΡ NON - STOP

29 ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΛΑΪΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

LEGEND

Αφόρητο! Θέλετε τίτλους; Να' χαν οι καρδιές αμπάρες, Το τσιφτετέλι του Μπουρνέλη, Τα ραδίκια, Έλα στον παππού, καταλάβατε νομίζω...Θέλετε και καλλιτέχνες; Από τον cult Σπύρο Ζαγοραίο και τη μεγάλη Πόλυ Πάνου μέχρι τον Βασίλη Τερλέγκα και τον Τάσο Μπουγά. Το τραγούδι Η μπαρόβια που κλείνει την ανεκδιήγητη αυτή σκυλο- λαϊκο- pop σαλάτα είναι όλα τα λεφτά, με την ερμηνεύτρια Τάνια Ελληναίου να μονολογεί δραματικά: Αν είμαι κάθε βράδυ μεσ' στα μπαρ/ το παρελθόν με καταδίκασε ισόβια/ σταμπάρισαν την κάρτα μου γι' αυτό/ και την ταυτότητα που γράφει Η μπαρόβια...

NORMA THE BAND

ΒΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΑ

RAMA RECORDS

Δέκα τραγούδια που υπογράφουν μουσικά οι Norma ως κουιντέτο και στιχουργικά ο Θοδωρής Τσιρώνης, κιθαρίστας του γκρουπ. Παρωχημένοι στίχοι κι ακόμη περισσότερο παρωχημένες rock συνθέσεις με πομπώδεις εισαγωγές που οδηγούν σ' ένα ανελέητο βαράτε βιολιτζήδες, συγκεκριμένα κιθαρίστες, μπασίστες και ντραμίστες! Δυστυχώς, νομίζω πως τούτοι οι νέοι έχουν φανερό πρόβλημα με την αισθητική τους κατεύθυνση.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ & ΦΙΛΟΖΩΙΚΟ POST!

Τα αρνάκια στην Ελλάδα γεννιούνται και πεθαίνουν σαν τις πεταλούδες. Ζουν με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης του βίου τους. Αναθρέφονται μερικά χρόνια για να σφαγιαστούν μαζικά μια μέρα του Απρίλη. Μαζί με τις κότες, είναι τα μόνα ζώα που δε γνωρίζω πόσα χρόνια διαρκεί το πέρασμα τους απ' αυτόν τον πλανήτη. Τι κι αν ακόμη ακούγεται η φράση ήσυχος σαν αρνί; Γιατί όχι και νόστιμος σαν αρνί; Απορώ, πώς τους πάει η καρδιά κάποιων να βάζουν κάτω τ' αρνάκια και να τα κόβουν φέτες; Θυμάμαι κάποτε έναν θείο μου, μακαρίτη σήμερα, στο Πήλειο. Θα σας κάνω κουνέλι στιφάδο, είχε πει όλο περιποίηση. Και βουτάει έναν πανέμορφο κούνελο- θρεφτάρι, του πατάει μια καρατιά στο σβέρκο, μετά του τραβάει ολόκληρη τη γούνα και τον καρφώνει σε μια σούβλα! Όλο αυτό μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα φρίκης με μένα να θέλω να ξεράσω και να ορκίζομαι πως όταν μεγαλώσω θ' ανοίξω εκτροφείο κουνελιών να τα ταΐζω και να τα βλέπω. Θα μου πεις, μήπως τότε δεν έφαγες απ' το στιφάδο; Έφαγα και παραέφαγα κι ήταν νοστιμότατο στη σούβλα του κομμουνιστή βλάχου, η στιγμή όμως εκείνη δε μου βγαίνει με τίποτα από το μυαλό κι ας έχουν περάσει καμιά τριανταριά χρόνια. Πολύ άπονος άνθρωπος ήταν ο θείος! Μιαν άλλη φορά που ανακάλυψε ότι τις κότες του δεν τις έπνιγε κάποια μυστηριώδης αλεπού, αλλά η παμπόνηρη σκύλα που της είχε αναθέσει να τις φυλάει, τη φώναξε να βγει απ' το σπιτάκι της και κόντεψε να τη σκοτώσει με φτυαριές εν είδει τιμωρίας. Λίγα χρόνια μετά ερωτεύθηκα τη Γιωτούλα, ένα τρισχαριτωμένο θηλυκό μοσχαράκι που είχε γεννηθεί Δεκαπενταύγουστο, εξ ου και το όνομα που του δόθηκε. Το τάιζα φρέσκο γάλα με τον κουβά για να δυναμώσει, έτσι μωρό που ήταν, και μετά καθόμουν δίπλα του να το προσέχω. Φοβόμουν μην έρθουν οι βάρβαροι και μετατρέψουν το γλυκό αυτό πλάσμα σε κονσέρβα ζαμπόν ή λουκάνικα τύπου Στράκας, τα φημισμένα βολιώτικα εδέσματα. Δεν είχα άδικο! Εγώ να δεις κάτι λουκάνικα που φτιάχνω, καμάρωνε ο θείος, πρώτη ποιότητα, όχι σαν αυτά των εργοστασίων που ρίχνουν μέσα τις οπλές, τ' αυτιά και τα βυζιά των ζώων! Καημένη Γιωτούλα, σκεφτόμουν, μακάρι να σ' έπαιρνα στον Πειραιά κι ας κοιμόμασταν αγκαλίτσα. Εννοείται πως το επόμενο καλοκαίρι δεν το ξανάδα το ζωντανό όσο κι αν το αναζήτησα. Εγώ ήμουν στα δώδεκα τότε και σήμερα είμαι τριάντα έξι, αυτό δεν πρόλαβε ούτε χρονιά ολόκληρη να βγάλει. Τελευταία φορά που επισκέφτηκα το σπίτι του θείου στο Πήλειο ήταν όταν πια είχα μπει για τα καλά στην εφηβεία. Προτιμούσα να τρώω τα ωραιότατα λαχανικά απ' τον κήπο του παρά κρέατα, που ανήκαν σε ζωάκια, τα οποία σίγουρα θα είχα χαϊδέψει κάποια στιγμή στη ζωή μου/ τους. Εκείνη τη χρονιά ο θείος είχε πρόβλημα με τον Ιμπραήμ, έναν φοβερό τράγο με επιβλητικά κέρατα και μακριά γενειάδα, που του πηδούσε αλύπητα και αυθαίρετα όλες τις προβατίνες του. Θυμάμαι να περνάμε κοντά από τον δεμένο αγριεμένο τράγο και να βρωμάει ο τόπος από τις ερωτογόνες ορμόνες που εκκρίνονταν. Ξέχασα να πω ότι ο θείος μου εκτός από τον Ιμπραήμ, αντιμετώπιζε και πρόβλημα με τα...αρχίδια του. Λόγω μιας κήλης που είχε υποστεί σε νεαρή ηλικία και δεν την είχε κοιτάξει, στα εβδομήντα πέντε του κρέμονταν απ' το τζιν σορτσάκι τα αρχίδια του σαν τ' αυτιά του Γκούφυ! Δε γαμούσε, φαίνεται, ο γέρος και σπαζόταν που ο τράγος, ένα υπέροχο αναρχικό ζώο, τού έδινε και καταλάβαινε στον συγκεκριμένο τομέα. Μια μέρα, λοιπόν, μιας κι εγώ είχα μεγαλώσει, με φώναξε να τον βοηθήσω στην τιμωρία του Ιμπραήμ. Μπήκαμε στο μαντρί και τον είδα να δένει σφιχτά τα πίσω πόδια του ζώου. Τι θα κάνει ο τρελάρας; αναρωτιόμουν όλο αγωνία! Ξαπλώσαμε με χίλια ζόρια καταγής τον βαρβάτο τράγο ανάσκελα και σίγουρα αν μπορούσε θα μας έκανε κομμάτια με τα δυνατά του κέρατα! Έπειτα ο θείος έβγαλε απ' την κωλότσεπη μια μαχαίρα, έκανε μια χραπ και ξερίζωσε εκεί, μπροστά στα μάτια μου, τα γεννητικά όργανα του τράγου. Συν τοις άλλοις, μιλούσε με τέτοια περιφρόνηση και κακία στο ζωντανό, λες κι είχε απέναντι του τον μεγαλύτερο εχθρό του. Είδες, Ιμπραήμ, πως σε έκανα τώρα 'γω μάγκα; Παλιοπούστη, τον έβριζε! Αυτό ήταν! Ε, άντε γαμήσου, ρε θείο, του φώναξα κι εγώ και κόντεψε να του πέσει η μαχαίρα. Δεν κόβεις καλύτερα τα δικά σου αρχίδια που τα περιφέρεις άχρηστα εδώ κι εκεί και μας γυρνάνε τ' άντερα κιόλας; Τσιμουδιά δεν έβγαλε ο γέρος, με κοιτούσε μάλλον με τέτοια απορία, σα να αδυνατούσε να καταλάβει γιατί ήμουν με το μέρος του άμοιρου ζώου κι όχι με το δικό του. Στο σκαμμένο του πρόσωπο διάβαζα τις λέξεις Είμαι άνθρωπος κι είσαι άνθρωπος, ενώ αυτό ειν' ένα ζώο, ένα κατώτερο ον χωρίς καμιά σκέψη...Άντε τώρα να εξηγούσα στον σκληροτράχηλο καράβλαχο πώς αφενός ο γερο- Ιμπραήμ δεν είχε σκέψη, ως τράγος που ήταν, αφετέρου όμως είχε ένα ένστικτο πολύ πιο ακμαίο και ζωηρό από το δικό του, που το' χε παρατήσει πολλές δεκαετίες πίσω στο βουνό με τους αντάρτες του. Έκτοτε, για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεν ξανάφαγα κρέας και αν δεν μου την έλεγαν οι γιατροί για τον πεσμένο αιματοκρίτη μου πιθανώς ακόμη να ήμουν φανατικός χορτοφάγος. Κάπου εκεί λάτρεψα το καταδηλωτικό I don' t eat animals της Melanie και το συμπαραδηλωτικό Donna- Donna με τον Donovan και τη Joan Baez- το τελευταίο είναι το γνωστό εβραϊκό τραγούδι διαμαρτυρίας μεταφρασμένο στ' αγγλικά, μια ποιητική αλληγορία που υπαινισσόταν τον πηγαιμό των Εβραίων στα ναζιστικά κρεματόρια με ένα μοσχαράκι που το οδηγούν στη σφαγή και κλαίει. Έτσι, κάθε Κυριακή του Πάσχα, της αιμοβόρου εορτής της χριστιανοσύνης, αποφεύγω το μεσημεριανό τραπέζωμα. Προτιμώ να τη βγάζω με γύρο κοτόπουλο ή χοιρινό κατά παραγγελία, όχι δηλαδή να' χω μπροστά στα μάτια μου απ' την προηγούμενη το γδαρμένο κορμί του αρνιού ή του κατσικιού. Κι εκείνα τα μάτια που δεν έχουν χάσει τίποτα από τον τρόμο της στιγμής του βίαιου θανάτου τους. Εσείς όμως μη μασάτε (ή, μάλλον, μασάτε) κι αφήστε εμένα να εκθέτω τις παραξενιές μου. Πάρτε και σαλάτα, χυμήξτε στο τζατζίκι, αλοίψτε με μουστάρδα! Χριστός ανέστη κι ας τρεφόταν όσο ζούσε με ακρίδες, χόρτα και μέλι...
kkk
http://www.youtube.com/watch?v=P6poDgI-rr0

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΕΝΥΧΤΙ ON AIR ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ!

Ήταν η πρώτη φορά μετά από πέντε συνεχόμενες χρονιές που η ραδιοφωνική ολονυχτία της Μεγάλης Παρασκευής με τραγούδια και ποιήματα σε πένθιμο κλίμα έγινε χωρίς την παρουσία του Αντρέα Παγουλάτου στο στούντιο. Υπήρχε διάχυτη πολύ μεγάλη συγκίνηση απ' όλους εμάς, τους φίλους και συντρόφους του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια ενός μικρού αφιερώματος που τού κάναμε. Βρήκα μάλιστα μόλις χθες και το cd με την εκπομπή του 2008, όπου η Γεωργία Ζώη διάβαζε τα Όργια και Εμπόδια του Αντρέα. Θεό με είχε κάνει ο συχωρεμένος για να έψαχνα το αρχείο μου και να έφερνα στο φως τη συγκεκριμένη εκπομπή ώστε να χάριζε ένα αντίγραφο στην ηθοποιό- μούσα του. Τελικά αυτό συνέβη εν τη απουσία του...Όταν εξέφρασα τη σκέψη να πάω στον τάφο του και ν' αφήσω δίπλα στο καντήλι που θα καίει ένα cd, οι υπόλοιποι με απέτρεψαν. Δεν υπάρχει τάφος, δεν είναι μέσα στη γη ο Αντρέας, μου είπαν, αλλά στον αέρα, παντού. Καλύτερα πέταξε το cd στη θάλασσα, στα κύματα!

Η Μαρία Λαγγουρέλη διάβασε μεταξύ άλλων και ένα ανέκδοτο ποίημα της στη μνήμη του Παγουλάτου. Αποσπάσματα, επίσης, από την πρώτη ποιητική συλλογή της που εκδόθηκε τη χρονιά που γεννήθηκα, από τον Κύριο με την καμπαρντίνα και το συγκλονιστικό Μυρίζει καμμένο από το Νερό στα κάρβουνα.

Ήμουν περίεργος για το ποιος θα κάτσει ν' ακούσει μια τέτοια εκπομπή μεσ' στα μαύρα μεσάνυχτα. Τα μηνύματα από Βόλο, Ζάκυνθο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, αλλά και Λονδίνο, διέψευσαν τις ανησυχίες μου με τον πιο πανηγυρικό τρόπο. Όταν σε κάποια στιγμή χτυπήσαμε απανωτές επισκέψεις από Πρέβεζα, έπεσε χοντρό γέλιο. Εσύ τι λες, να μην μας ακούνε στην Πρέβεζα; με ρώτησε με απόλυτη λογική η Λιάνα. Μόλις είχε τελειώσει η καρυωτακική Άνοιξη της Πλάτωνος με τη Σαβίνα!

Κι ακολούθησαν το καβαφικό Candles του Lolek, το Ουλαλούμ του Σκαρίμπα και του Άσιμου με τη Λεονάρδου, το Where do we go now but nowhere των Nick Cave & The Bad Seeds, η Πέτρα ειν' ο θάνατος του Χατζιδάκι με την Καγιαλόγλου, το Μοιρολόι της Ηλέκτρας του Θεοδωράκη με την Ειρήνη Παπά, οι Μαριονέττες του Preisner από τη Διπλή ζωή της Βερόνικα του Kieslowski, η Μαντουβάλα με τη Φλέρυ Νταντωνάκη, η σπαρακτική προτροπή Don' t fear the war των Electric Litany, η Λένα Πλάτωνος Στην πλατεία Καπνικαρέα, ο δοξαστικός Θάνατος του Παύλου Σιδηρόπουλου με τους Απροσάρμοστους, οι θλιμμένες Συνταγές μαγειρικής των Χαΐνηδων και πάρα πολλά ακόμη αγαπημένα κομμάτια που δεν μου' ρχονται τώρα στο μυαλό.

Η εκπομπή άλλωστε ξεκίνησε στις έντεκα το βράδυ ακριβώς και τελείωσε στις δυόμισι τα χαράματα με τη Ζώη να απαγγέλλει απόσπασμα από τον Επιτάφιο του Ρίτσου. Μας διέλυσε κυριολεκτικά η Ζώη με την υποκριτική της δεξιοτεχνία! Διάβασε εξαιρετικά ακόμη τη Μοναξιά της Κατερίνας Γώγου, όμως η μεγάλη έκπληξη ήταν που τραγούδησε α καπέλα βυζαντινούς ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας και ένα ηπειρώτικο νυφιάτικο μοιρολόι. Όταν πάλι προτίμησε να διαβάσει και όχι ν' ακούσουμε τον Μάρκο της Πλάτωνος, την παρακολουθήσαμε να συντρίβεται χωρίς υπερβολή. Ξέρετε, μας είπε μετά, είχα κι εγώ έναν σκύλο που τον έλεγα Μάρκο και μού τον δηλητηρίασαν...

Προσωπικά με συγκίνησε μέχρι δακρύων και η Λιάνα Μαλανδρενιώτη πάλι στον Επιτάφιο του Ρίτσου, αφού μπορεί να μην είναι ηθοποιός (ή μήπως είναι;), όμως πρόκειται για έναν άνθρωπο, μία Γυναίκα και μία Μάνα που' χει περάσει διά πυρός και σιδήρου, χαρίζοντας παρ' όλα αυτά στους άλλους μονάχα φως, αγάπη κι ελπίδα. Ήταν η καταλληλότερη επίσης για να διαβάσει κι ένα ποίημα της Σταυρούλας Χατζοπούλου, της Σταυρούλας που η ηρωίνη έκοψε τόσο πρόωρα το νήμα της ζωής της.

Μετά το ποίημα του Λευτέρη Ξανθόπουλου, που πρωτοδημοσίευσα στο blog και που διάβασα από την εκπομπή, φέρνοντας ασυναίσθητα πάλι δάκρυα στα μάτια της παρέας του στούντιο, το ωραιότερο τρίπτυχο ποίημα στη μνήμη του Παγουλάτου έγραψε και απήγγειλε η maira del mar. Την ακούγαμε να διαβάζει με φωνή, πότε σταθερή και πότε τρεμάμενη, ενώ το σχόλιο της Λαγγουρέλη παραδίπλα ήταν πως εν τέλει ο Αντρέας αγαπήθηκε πάρα πολύ από τους νεότερους του ανθρώπους.

Ο ποιητής- δοκιμιογράφος Κώστας Σταθόπουλος μας έκανε την τιμή να βρεθεί στο στούντιο λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Ο πιο αρμόδιος για να μας πει τι θα απογίνει το ογκωδέστατο αρχείο του ποιητή- ευτυχώς τα νέα είναι αισιόδοξα- και να διαβάσει αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή του Παγουλάτου Προς Στοιχειώσεις Πόροι, όπως και από τη δική του, που' χει βγει από τον Μανδραγόρα με τίτλο Παλίμψηστο.

Κάπου εκεί συνδεθήκαμε με τη Θεσσαλονίκη και τον Παντελή Θεοχαρίδη, ο οποίος μάς διάβασε ένα ποίημα του Ντίλαν Τόμας. Αυτό πρέπει να κάνουμε μια ζωή ολόκληρη, απεφάνθη αμέσως μετά ο φίλος ερμηνευτής, να μαζευόμαστε και να διαβάζουμε τον λόγο των ποιητών. Δε βαριέσαι, μέρες που είναι, άλλοι τη βγάζουν με τον λόγο του Θεού, συνεπώς, απ' ότι φαίνεται, ο δικός μας Θεός δεν είναι ένας, αλλά πολλοί, ζώντες και νεκροί, μονίμως στο μεταίχμιο ευαισθησίας, αυτοκαταστροφής, πάθους και ψυχικής ευεξίας. Ακολούθησε το τραγούδι Στον ακάλυπτο με τη φωνή του Θεοχαρίδη σε μουσική Δερμιτάσογλου και στίχους Πλαταμώνα.

Εδώ η Γεωργία Ζώη δίνει ρέστα ως βυζαντινή υμνωδός! Όταν το Ω, Γλυκύ μου Έαρ μετατράπηκε σε πονεμένο σπιρίτσουαλ α λα ελληνικά,

ενόσω εγώ φρόντιζα τα της μουσικής που θ' ακούγεται, προς τέρψιν- φαντάζομαι- των ακροατών μας και των δύο ηχοληπτών, αρχικώς του Φάνη Αραμπατζή και κατόπιν του Δημήτρη Παπαδάκη.

Ευνόητο είναι πως από μία ώρα και μετά, οι εκλεκτοί καλεσμένοι μου έκαναν κανονικές...ανασκαφές μέσα σε στοίβες χαρτιών και βιβλίων για να βρουν επί τόπου το επόμενο τους ποιητικό ανάγνωσμα.

Τους ευχαριστώ από καρδιάς για το, εκ των ερτζιανών, ξενύχτι που γέμισε με μιαν απίστευτη ευφορία το σημερινό μου Μεγάλο Σάββατο! Ευχαριστώ ακόμη όλους όσοι μείνατε συντονισμένοι στο Κανάλι 1 του Πειραιά, κρατώντας μας συντροφιά με τα μηνύματα σας και γνωστοποιώντας μας πως δε γίνονται τα πάντα για το θεαθήναι σε τούτη τη ζωή. Τέλος, το συμπέρασμα απ' ότι έγινε είναι ένα: ο ξαφνικός θάνατος του Αντρέα Παγουλάτου έφερε πιο κοντά όλους τους φίλους του με τη διάθεση να μοιραστούν όμορφα πράγματα και να κάνουν εξίσου όμορφες δραστηριότητες, κάτι που σίγουρα δεν τερματίζεται εδώ. Συνεχίζουμε ενωμένοι, όπως θα το' θελε κι εκείνος!

kkk

* οι φωτογραφίες του post είναι της Αγγελικής Λυκούδη