Τελικά με έχει κουράσει πια ο ήχος από τις μπάντες και ο αυτοσχεδιαστικός οίστρος του εκάστοτε μουσικού επί σκηνής.
Το κατάλαβα χθες βράδυ που πήγα στο Μπαράκι του Βασίλη και πέρασα πολύ καλά με το unplugged πρόγραμμα που παρουσίασαν οι τραγουδοποιοί Δημήτρης Λάμπος και Δημήτρης Αρναούτης.
Επιλογές από τα τρία προσωπικά άλμπουμ των Δημήτρηδων (τα δύο του Αρναούτη και το ένα του Λάμπου) μαζί με διασκευές σε Μάνο Χατζιδάκι, John Lennon, Λένα Πλάτωνος, Παύλο Σιδηρόπουλο, αλλά και Leadbelly, παρακαλώ!
Με χαρά πληροφορήθηκα πριν από λίγο καιρό την κυκλοφορία του πρώτου cd του Λάμπου με τίτλο Μη σε φοβίσει η αγέλη. Πάνε δυο χρόνια που είχαμε πρωτοσυναντηθεί στις Ποιητικές Ανιχνεύσεις του Αντρέα Παγουλάτου στο Nosotros, όπου εκεί όμως ο Δημήτρης συμμετείχε ως ποιητής με το βιβλίο του Η ιστορία ενός μισάνθρωπου (εκδόσεις Παρασκήνιο).
Όσο για τον άλλο Δημήτρη, τον Αρναούτη, ο δεύτερος δίσκος του που λέγεται Τα όνειρα δεν ξυπνάνε κυκλοφόρησε ταυτόχρονα μ' αυτόν του Λάμπου και περιέχει τραγούδια στο γνώριμο πλέον σκωπτικό και ανατρεπτικό ύφος του.
Στην παρέα των δύο Δημήτρηδων προστέθηκε κι ένας Νίκος, ο Χαλβατζής, ανταλλάσσοντας τραγούδια μεταξύ τους.
Έτσι, ο Αρναούτης τραγούδησε τον Φυγά του Χαλβατζή κι ο Χαλβατζής το Στα μάτια με κοιτάς του Αρναούτη.
Μετά ήρθε κι ο Λάμπος για να παίξουν και να τραγουδήσουν κι οι τρεις μαζί το Ρεσέψιον του Χαλβατζή από το Πλάνο Εξόδου, το πρώτο του άλμπουμ.
Μήπως να γίνονταν τακτικότερα τέτοιες συμπράξεις; Αφού λεφτά δεν βγαίνουν που δεν βγαίνουν από τις μουσικές σκηνές τη σήμερον ημέρα, γιατί να μην ενώνουν τις δυνάμεις τους οι τραγουδοποιοί να το χαίρονται περισσότερο κιόλας;
Ειδικά όταν υπάρχει κοινή αισθητική και κοινό ζητούμενο στη μουσική, όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
Το δεύτερο μέρος του προγράμματος άνοιξε με τις folk-blues ρυθμικές μπαλάντες των Δημήτρηδων. Πιο εσωστρεφής και μελαγχολικός ο Λάμπος, πιο πληθωρικός και χιουμορίστας ο Αρναούτης.
Guest στο δεύτερο μέρος ήταν ο Lolek, ο οποίος παρεμπιπτόντως αύριο μπαίνει στούντιο για τον καινούργιο του δίσκο. Όση ώρα έπαιζε το Δεν αρκεί, ο Αρναούτης τον παρακολουθούσε εμφανώς προβληματισμένος απ' το κοινωνικό περιεχόμενο των στίχων του τραγουδιού.
Εδώ, ο Lolek, ο Λάμπος και ο Αρναούτης παίζουν και τραγουδούν την Παρέλαση, ακόμη ένα απ' τα καινούργια κομμάτια του πρώτου.
Λίγο πριν από το τέλος, ο Λάμπος τραγούδησε το Titanic του Leadbelly και το Workin' class hero του Lennon. Πάλι καλά που ο Αρναούτης δεν μας είπε τίποτα από Canned Heat, που πολύ θα του πήγαινε του νεοχίππη!
Η παράσταση έλαβε τέλος στις δύο το πρωί με τα τέσσερα παιδιά στη σκηνή, ξεκινώντας με τον Lolek στο Παπάκι του Άσιμου και καταλήγοντας σ' ένα ηλεκτροακουστικό τζαμάρισμα με το Knockin' on heaven' s door του Bob Dylan! Τέλεια! Μέχρι να γυρίσω σπίτι βέβαια, να πάρω την πίεση μου και να τη βρω πάλι στο 17...Μπήκα σε ταξί, τραβήχτηκα μέχρι το Ιπποκράτειο που εφημέρευε και όπως όλα δείχνουν με βλέπω να μπαίνω από βδομάδα στο νοσοκομείο για μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων. Αν είμαι καλά και έξω βέβαια, λέω να ξαναπάω απ' το δεύτερο και τελευταίο live των Δημήτρη Αρναούτη - Δημήτρη Λάμπου στο Μπαράκι του Βασίλη την επόμενη Παρασκευή. 
Η δημιουργός μάλιστα δήλωσε τόσο γοητευμένη από την τραγουδιστική υφή του κειμένου, ώστε δεν δίστασε να μας τραγουδήσει και μερικά δίστιχα στο χιώτικο γλωσσικό ιδίωμα. Ο Δαβίδ θα παρουσιαστεί στο πρώτο μέρος των συναυλιών της Καραΐνδρου. Στο δεύτερο- είναι και η πρώτη φορά που θα έχουμε διάλειμμα σε συναυλία της συνθέτριας- θα παιχτούν μουσικές της από το θέατρο και τον κινηματογράφο, πρωτοστατούντων του σαξόφωνου του Γκάρμπαρεκ και της βιόλας της Κασκασιάν, υπό την ενορχηστρωτική επιμέλεια του Eicher της ECM (Ρόζα, Γυάλινος Κόσμος, Ταξίδι στα Κύθηρα, Μια αιωνιότητα και μια μέρα, Το 10, Η σκόνη του χρόνου κλπ.) Ας πούμε και σαν ακόμη ένα ευχάριστο νέο εκ μέρους της Ελένης Καραΐνδρου ότι ενδεχομένως μέχρι τα Χριστούγεννα να κυκλοφορήσει η συλλεκτική έκδοση με τρία cd και βιβλίο, που θα περιέχει όλες τις ανέκδοτες μουσικές της για το Απλό Θέατρο του Αντώνη Αντύπα. 
Την κυρία Βίβιαν Αδαμοπούλου- Πούλου μού τη γνώρισε σήμερα η Despina και δεν ξέρω αν θα διαπρέψει στην πολιτική, πάντως στον κινηματογράφο θα μπορούσε να γίνει cult αστέρι! Μια και διατηρεί κατάστημα ψιλικών στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, το σύνθημα της Ελάτε να μιλήσουμε...ψιλικά πραγματικά με έστειλε αδιάβαστο! Κρατώ τα στοιχεία της, μπορεί κάποιος φίλος που θα γυρίζει ταινία να τη χρειαστεί, δεν ξέρεις καμιά φορά...
Το δίφωνο άνοιξε για τα καλά την πόρτα στη vintage δισκοθήκη των Modern Times κι αυτό είναι απ' τα καλά που συμβαίνουν τελευταία. Εκεί που γέμιζα απ' τα cd του κάθε πικραμένου κι ούτε να τα σκοτώσω στο Μοναστηράκι δεν είχα χρόνο (το ξέρω, παραείμαι κυνικός, μα και ειλικρινής), τώρα δεν προλαβαίνω ν' ακούω και να γράφω για τη Nina Simone, τον Johnny Cash, την εικονιζόμενη LaVern Baker, τον Boris Vian, τον Eddie Cochran και άλλους μεγάλους! Μέσα στις υποχρεώσεις μου για το επόμενο τεύχος ήταν κι ένα τετρασέλιδο για την Caterina Valente σε τραγούδια αγγλικά, latin, γαλλικά, ιταλικά, αλλά και ελληνικά (δύο του Μίμη Πλέσσα για την ακρίβεια). Σύνολο: τρία διπλά cd, μόνο της Caterina Valente, τα οποία, δεν μπορώ να πω, ήταν πολύ ευχάριστα και ανώδυνα ως ακροάματα. Γενικά, όλο αυτό το μικρό διάστημα που δεν έγραφα τόσο συχνά στο blog, έτρεχα με τα έντυπα. Μεσ' στην εβδομάδα που φεύγει έκανα πέντε συνεντεύξεις. Μία τεράστια με τον Παπαϊωάννου και την Πλάτωνος για το plus της Ελευθεροτυπίας, με τον Παλαμίδα επίσης για το plus, άλλη μία με τον Παπαϊωάννου μόνο του για το δίφωνο κι ακόμη με τους τραγουδοποιούς Δημήτρη Αρναούτη και Λεωνίδα Μπαλάφα πάλι για το δίφωνο. Όχι να το παινευτώ, πάντως, αλλά η κοινή συνέντευξη Δ. Παπαϊωάννου/ Λ. Πλάτωνος είναι από τις καλύτερες μου στα δέκα χρόνια που δημοσιογραφώ και πιστεύω ότι θα συζητηθεί. Μεσ' στις επόμενες μέρες λέω να προδημοσιεύσω αποσπάσματα από την εν λόγω συνέντευξη, εφόσον ούτως ή άλλως πάει για εξασέλιδο στο plus, το οποίο θά 'ναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στον Καβάφη της Λένας και τις παραστάσεις του Δημήτρη στο Παλλάς. Μέσα σε όλα αυτά, έπρεπε να παραδώσω δισκοκριτικές και παρουσιάσεις επανεκδόσεων από τη vintage δισκοθήκη, που προανάφερα. Α, ναι, το ξέχασα, και τα κείμενα για το ένθετο του premium cd- αφιέρωμα στον μελοποιημένο Γιάννη Ρίτσο!
Ήταν η αφορμή να θυμηθώ ξανά τον συνθέτη Σπύρο Σαμοΐλη. Άκουγα κάποτε ένα βινύλιο του σε ποίηση Λουντέμη, την Κραυγή στα πέρατα, όπου ακουγόταν λες κι οι Tangerine Dream έδιναν συναυλία στη Μονή Καλαβρύτων! Επί τη ευκαιρία, λοιπόν, άκουσα τώρα το έργο του Σαμοΐλη Οι Γειτονιές του Κόσμου σε ποίηση Ρίτσου- εννοείται- από τα 1977. Μου έκανε εντύπωση το όνομα της τραγουδίστριας στον δίσκο: Μάρω Λύτρα! Έχει γούστο...είπα μέσα μου και μάλλον δίκιο είχα, αν σκεφτεί κανείς πως κι η Άννα Βίσση Θεοδωράκη και Ρίτσο τραγούδησε στο ξεκίνημα της! Τελικά, βρήκα το βινύλιο κι όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό η στρουμπουλή μεγαλοκοπέλα των 70s που άκουγε στ' όνομα Μάρω Λύτρα, ουδεμία σχέση είχε με τη σημερινή συνονόματη της. 
Τηλεφώνησα σε φίλο μου Κερκυραίο, συνάδελφο και συντοπίτη του Σαμοΐλη. Έχεις το τηλέφωνο του; τον ρώτησα! Όχι, αλλά για να μην ψάχνεις, τηλεφώνησε κατ' ευθείαν στο ΚΚΕ, με συμβούλευσε! Τελικά δεν χρειάστηκε να κάνω άλλο τηλεφώνημα. Τι δουλειά έχω εγώ άλλωστε με το ΚΚΕ ως υποψήφιος με τον συνδυασμό Ανοιχτή Πόλη; Έδωσα και μια γρήγορη συνέντευξη τις προάλλες και μου έκαναν τη μπανάλ ερώτηση Τι θα κάνετε αν εκλεγείτε...Είμαι σε έναν συνδυασμό που δεν έχει την παραμικρή βλέψη εξουσίας- απάντησα- οπότε υπηρέτησα και θα συνεχίζω να υπηρετώ την ουτοπία! Μάλιστα, κύριοι, τάδε έφη bosko ο πολιτευόμενος! Άντε, να σας αφήσω τώρα. Η ώρα άλλαξε και οι νύχτες είναι βαριές και μακρόσυρτες.
