12-χρόνια-χωρίς-τον-βασίλη-ραφαηλίδη

Που πήγες, Βασίλη, και μας άφησες με τα φασισταριά; Καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, θα μου απαντούσες, είσαι με τον Τεό τώρα παρέα και τα λέτε ασταμάτητα. Εκτιμήσατε και αγαπήσατε πολύ ο ένας το έργο του άλλου και μαζί με σας και όλοι εμείς οι μεταγενέστεροι. Όμως, να ρε Βασίλη, μας λείπεις όσο εκ θέσεως και εκ φύσεως πλέον δε μπορείς να φανταστείς. Σε πληροφορώ πως δεν έχει βρεθεί κανείς ακόμη με το δικό σου διεισδυτικό λόγο για τα κοινά. Και τι κοινά, Βασίλη, να λες! Φοβάμαι πως τη σήμερον ημέρα δε θα σου αρκούσαν διασκεδαστικές τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις με χουντικά κατάλοιπα τύπου Πλεύρη. Θα γινόσουν έξω φρενών με τη χώρα σου που πάει να γίνει Βαϊμάρη, που έχει πατώκορφα χεσμένη κάθε έννοια πολιτισμού και που εξοστρακίζει τα καλύτερα μυαλά, όχι της γενιάς σου, αλλά αυτής του μέλλοντος. Και τότε, νά'σαι σίγουρος, Βασίλη, θα καθόσουν και θα έγραφες το τέλος της ιστορίας της Ελλάδας με την ελπίδα ότι θα διδασκόταν στα σχολεία ενός επόμενου ιδανικού τύπου κοινωνιών. Στο είχα πει κάποτε στο μπαράκι δίπλα απ' την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών: Τώρα που έφυγε κι ο Μάνος Χατζιδάκις μόνο εσύ μας έμεινες... Χαμογέλασες, εφόσον κατάλαβες πως δεν επρόκειτο για μια απλή φιλοφρόνηση από έναν 20χρονο σπουδαστή κινηματογράφου, αλλά για την απόρροια της όξυνσης του ενδιαφέροντος μου, καθώς για μία ώρα τουλάχιστον μου μιλούσες για τον Μάο κι εκείνο το ταξίδι σου στην Κίνα. Παρεμπιπτόντως, όταν μου έκατσε και μένα να πάω στην Κίνα, Βασίλη, εσένα θυμήθηκα, σαν είδα τη φιγούρα του Μάο σκαλισμένη με λουλούδια σε όρος της Νότιας Κίνας και σαν βρήκα το σενάριο από τον Θίασο του Τεό μεταφρασμένο στα κινέζικα! Νιώθω πολύ τυχερός που σε συνάντησα ορισμένες λίγες φορές και κάναμε ωραίες συζητήσεις. Δε θα ξεχάσω την ιστορία σου πού'χες πάει τον Κούνδουρο να δείτε μαζί Το βλέμμα του Οδυσσέα, προσπαθώντας να του εξηγήσεις ή μάλλον να τον κάνεις να δεχτεί την ποίηση της σκηνής με τον Βέγγο να πετάει μπισκότα στη χιονισμένη φύση. Άνοιξη του 2000 ήταν όταν σε πέτυχα να βαδίζεις με το κεφάλι σκυφτό στη Σταδίου, βιαστικός - βιαστικός, με τη χαρακτηριστική σου πίπα στό'να χέρι. Γεια σου, Βασίλη σου φώναξα, Γεια σου και σένα, Αντώνιε απάντησες και χάθηκες μεσ' στους αγχωτικούς Αθηναίους. Δεν σε ξανάδα από τότε και η είδηση του καλπάζοντος καρκίνου και της φυγής σου έσκασε πραγματικά σαν βόμβα. Μα, να ξέρεις, Βασίλη, δεν σε έχουμε ξεχάσει, ακόμη σ' αγαπάμε και δεν το λέω αυτό τώρα από ευκαιριακό συναισθηματισμό. Ανησυχώ, βλέπεις, μήπως και έτσι όπως πάνε τα πράγματα, με την Ελλάδα να βουλιάζει ολοένα και πιο μέσα στα σκατά, δεν θα σε θυμόμαστε απλά, αλλά θα κλαίμε κιόλας που δεν σε έχουμε πια ανάμεσα μας. Δηλαδή, γιατί έφυγες, καημένε, τόσο νωρίς; 78 ετών θα ήσουν σήμερα και θα μπορούσαμε ολόκληρο κίνημα να φτιάξουμε με σένα μπροστάρη. Δεν πειράζει, Βασίλη, άσε με εμένα να λέω και συγχώρεσε με αν ταράζω την ησυχία σου...        

κάθε-κίνδυνος-έχει-αποσοβηθεί

Ο κόσμος θα τελειώσει μια Δευτέρα βράδυ˙ 

αέρας θα φυσάει βαρύς, μια οσμή   

από γη πυρπολημένη και θειάφι 

 

σε δρόμους, σε πλατείες θ' απλωθεί. 

Στην τηλεόραση θα λένε απ' τις ειδήσεις   

πως έχουν όλα πια διευθετηθεί, 

 

πως οι Αρχές διαθέτουν εξηγήσεις, 

πώς κάθε κίνδυνος έχει αποσοβηθεί.   

Μόνο ψηλά, από τ' ουρανού τα παραπέτα, 

 

το θρόισμα μόλις θα ηχεί της Απειλής˙ 

εμπρός της τ' άστρα, αναμμένα σπερματσέτα,   

το φως το λίγο της μεγάλης προσμονής. 

 

Χωρίς βιασύνη, μια στιγμή θα σταματήσει 

να κοιταχτεί μες στου καθρέφτη τον βυθό.   

Έπειτα, με μια απόφαση βουβή θα ξεκινήσει. 

 

Να σβήσει τ' άστρα από τον ουρανό.

* ένα ποίημα του Κώστα Κουτσουρέλη, έτοιμο προς μελοποίηση, από την ποιητική συλλογή Αέρας Αύγουστος (Περισπωμένη, 2012) 

** photo: σπίτι στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη μεσ' στον πόλεμο 

18ο-διεθνές-φεστιβάλ-κινηματογράφου-της-αθήνας-(19-30-σεπτεμβρίου-2012)

18o ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE

19 – 30 Σεπτεμβρίου 2012

Προπώληση Εισιτηρίων και Καρτών Διαρκείας

Για μία ακόμη φορά, όγδοη στη σειρά, οι «ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE» διατηρούν την τιμή του εισιτηρίου στα 6 ευρώ για όλες τις βραδινές προβολές, συνεχίζουν τις πρωινές προβολές, οι οποίες θα είναι ανοιχτές στο κοινό με εισιτήριο αξίας 4 ευρώ και για πρώτη φορά ρίχνουν την τιμή, για κάθε πρώτη απογευματινή προβολή, σε κάθε κινηματογραφική αίθουσα, στα 5 ευρώ.

Εκτός αυτού, θα κυκλοφορήσουν κάρτες διαρκείας των 10, 20 και 25 προβολών, διατηρώντας επίσης τις τιμές στα ίδια επίπεδα, πάντα με την σταθερή έκπτωση της τάξης του 50% ανά προβολή. Συγκεκριμένα οι κάρτες διαρκείας των 10 προβολών θα πωλούνται προς 35 ευρώ, οι κάρτες των 20 προβολών προς 60 ευρώ και αυτές των 25 προβολών προς 75 ευρώ η μία.

Η προπώληση των καρτών διαρκείας θα ξεκινήσει τη Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου από το απόγευμα σε όλους τους κινηματογράφους του φεστιβάλ (αναλυτικό ωράριο λίγο πιο κάτω), δηλαδή τις αίθουσες Δαναός 1 & 2, Οντεόν Όπερα 1 & 2 και Ιντεάλ, δίνοντας δύο μέρες περιθώριο στην αποκλειστική πώληση καρτών. Οι αγοραστές των μεγάλων καρτών θα παίρνουν και ένα κουπόνι για να παραλάβουν την πρόσκληση της πρεμιέρας, την οποία θα μπορούν να παραλάβουν τις ημέρες Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, 17 - 19 Σεπτεμβρίου, 11:00 – 18:00 από το γραφείο Τύπου του Φεστιβάλ – 1^ος Όροφος Βιβλιοπωλείου Ιανός, Σταδίου 24. Η είσοδος στις προβολές θα γίνεται αυστηρά με την επίδειξη της κάρτας και του μηδενικού εισιτηρίου (απόδειξη αγοράς).

Εισιτήρια θα αρχίσουν να πωλούνται την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου, με προσαρμοσμένο ωράριο το οποίο επισυνάπτεται παρακάτω:

Οντεόν Όπερα Ι & ΙΙ

10,11/09/2012  15:00 – 20:00 (μόνο κάρτες)

12 - 19/09/2012  13:00 – 20:00 (εισιτήρια & κάρτες)

20 - 28/09/2012  11:00 – 20:00 (εισιτήρια & κάρτες)

29,30/09/2012  17:00 - 20:00 (εισιτήρια & κάρτες)

Δαναός Ι & ΙΙ

10,11/09/2012  17:00 – 22:00 (μόνο κάρτες)

12 - 16/09/2012          17:00 – 22:00 (εισιτήρια & κάρτες)

17 - 27/09/2012        13:00 – 22:00 (εισιτήρια & κάρτες)

28,29,30/09/2012  17:00 – 22:00 (εισιτήρια & κάρτες)

Ιντεάλ

10,11/09/2012  15:00 – 20:30 (μόνο κάρτες)

12/09/2012  15:00 – 20:30 (εισιτήρια & κάρτες)

13,14/09/2012  11:30 – 20:30 (εισιτήρια & κάρτες)

15,16/09/2012  17:00 – 20:30 (εισιτήρια & κάρτες)

17 - 28/09/2012  11:00 – 20:30 (εισιτήρια & κάρτες)

29,30/09/2012  17:00 – 20:30 (εισιτήρια & κάρτες)

Επιπλέον, για τρίτη συνεχή χρονιά, θα υπάρχει η δυνατότητα αγοράς εισιτηρίων από το κέντρο της Αθήνας για όλους τους κινηματογράφους του Φεστιβάλ, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όλους να οργανώσουν ευκολότερα τους μαραθώνιους των προβολών τους. Συγκεκριμένα, για τις προβολές των αιθουσών Δαναός Ι, ΙΙ, θα μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα εισιτήρια από ειδικά διαμορφωμένο χώρο, εντός του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ (Σταδίου 24) ή του κινηματογράφου Οντεόν Όπερα Ι & ΙΙ.

Ιανός

13,14,15/09/2012  10:30 – 15:00

16/09/2012  ΚΛΕΙΣΤΑ

17,18,19,20,21,22/09/2012  10:30 – 15:00

23/09/2012  ΚΛΕΙΣΤΑ

24,25,26,27,28/09/2012  10:30 – 15:00

29,30/09/2012  ΚΛΕΙΣΤΑ

H ανάρτηση του αναλυτικού προγράμματος προβολών του Φεστιβάλ, θα γίνει στην επίσημο διαδικτυακό μας τόπο www.cinemag.gr & www.aiff.gr, την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου στις 12.10, ημέρα της Συνέντευξης Τύπου.

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας σας προσκαλεί σε Συνέντευξη Τύπου με την ευκαιρία του 18ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE, την Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012, στις 12.00 το μεσημέρι. Η Συνέντευξη Τύπου θα διεξαχθεί στο ξενοδοχείο King George (πλατεία Συντάγματος).

Για την τηλεοπτική ή φωτογραφική κάλυψη της Συνέντευξης Τύπου, παρακαλούμε να εξασφαλίσετε την παρουσία συνεργείου έως τις 11:30 π.μ.

Εφόσον έχετε στείλει την ηλεκτρονική αίτηση διαπίστευσης στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ (www.aiff.gr), θα παραλάβετε τη δημοσιογραφική σας κάρτα στη συνέντευξη τύπου. Μετά τη συνέντευξη και μέχρι την έναρξη του Φεστιβάλ, στις 19 Σεπτεμβρίου, θα μπορείτε να παραλαμβάνετε τις κάρτες σας από το γραφείο του Φεστιβάλ στο βιβλιοπωλείο Ιανός, καθημερινά 11:00 – 18:00 (Σταδίου24).

Το 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE διεξάγεται φέτος από τις 19 έως τις 30 Σεπτεμβρίου, στις αίθουσες Δαναός 1, Δαναός 2, Ιντεάλ και Οντεόν Όπερα 1, Οντεόν Όπερα 2.

Η επίσημη πρεμιέρα του Φεστιβάλ είναι προγραμματισμένη για την Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου, με την προβολή της ταινίας «Σώμα με Σώμα» (De Rouille et D’os), με τη Μαριόν Κοτιγιάρ και τον Ματίας Σενέρτς. Το Φεστιβάλ θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου, με την τελετή λήξης, την απονομή των βραβείων για το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα, το Διαγωνιστικό τμήμα Μουσική & Φιλμ, το νεότευκτο Διαγωνιστικό τμήμα Ελληνικών Μικρού Μήκους Ταινιών και την προβολή της ταινίας «Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου» (Beasts of the Southern Wild) (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς και Χρυσή Κάμερα - Βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη - στο φεστιβάλ Καννών) του Μπεν Τσάιτλιν.

το-daytime-των-jane-και-η-άγνωστη-κυρία-της-οδού-σαπφούς

Οι Jane από το Ανόβερο ήταν ένα πολύ σπουδαίο, όσο και υποτιμημένο συγκρότημα του γερμανικού kraut rock - υποτιμημένο στην Ελλάδα τουλάχιστον, συγκριτικά με τους Eloy. Τους ανακάλυψα αρχές των 90s από τον Κώστα το φρικιό που τά'χε με την πλούσια Αλεξάνδρα, σπουδαστές όλοι μας στη σχολή κινηματογράφου. Γι' αυτό το ζευγάρι όλοι λέγαμε ότι θα καταλήξει ως εξής: ή ο Κώστας θα γίνει ''άνθρωπος'' και θα πετάξει τα κατάμαυρα φθαρμένα ρούχα ή η Αλεξάνδρα θα καταντήσει να πίνει φούντες και να ζει στα σκοτάδια. Τίποτα απ' τα δύο δε συνέβη, οι δρόμοι τους χώρισαν κι εγώ τώρα έχω να τους δω τουλάχιστον 15 χρόνια. Θυμάμαι όμως ένα φοβερό πάρτι στην έπαυλη της Αλεξάνδρας στην Κηφισιά. Η κοπέλα εκτός από σκηνοθεσία στης Χατζίκου, σπούδαζε παράλληλα και ψυχολογία στου Deree. Λογικό, λοιπόν, να καλέσει στα γενέθλια της φίλους κι από τις δύο σχολές. Στη μια μεριά, μπαίνοντας κανείς στον κήπο, μπορούσε να δει γκόμενες με διχτυωτά καλτσόν και γόβες, όπως και διάφορους νέους με γραβάτες, και παραπέρα κάτι ρεμάλια (για τη δική μου παρέα λέω) με μακριά μαλλιά, γένια, σαλβάρια και σανδάλια. Μην έχοντας σκοπό ν' αδειάσουμε τη γωνιά στους ανθρώπους, την είχαμε ξαπλάρει στο χορτάρι, αφού πρώτα φάγαμε όλα τα εδέσματα και αδειάσει την κάβα. Η καημένη η μάνα της Αλεξάνδρας αναγκάστηκε να μας διώξει με το γάντι, δηλώνοντας ευγενικά πως πρέπει να αποχωρίσουμε διότι ''οι γείτονες γύρω είναι εργαζόμενοι και ξυπνάνε πρωί''. Εκείνο το βράδυ μεθύσαμε πολύ! Τόσο πολύ που πήραμε ένα αυτοκίνητο, τέσσερα άτομα, και τραβήξαμε για κάπου στα Μελίσσια. Σταματήσαμε στην οδό Σαπφούς, ο Νίκος στο τιμόνι, εγώ συνοδηγός. Στα πίσω καθίσματα ο Κώστας κι η Αλεξάνδρα μόλις είχαν κάνει παθιασμένο σεξ, ώσπου δηλαδή να τερματιστεί η άνευ προορισμού διαδρομή με το αμάξι. Κάποια στιγμή το ζευγάρι μάλωσε και ο ερωτικός παροξυσμός μετατράπηκε σε μια πάλη αρσενικού - θηλυκού που θα ζήλευε κι ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ. Ο Κώστας βγήκε έξω, ανέβηκε στην οροφή του αυτοκινήτου και άρχισε να χοροπηδάει στο ρυθμό του The Changeling των Doors, που ακουγόταν δυνατά από το κασετόφωνο. Βγήκαμε κι εμείς έξω, εκτός απ' την Αλεξάνδρα, η οποία μια γελούσε και μια έκλαιγε στο πίσω κάθισμα. Ξαφνικά, η μπαλκονόπορτα από ένα διαμέρισμα άνοιξε και μία παχουλή ηλικιωμένη γυναίκα άρχισε να μας βρίζει. Είχε φουντωτά μαύρα μαλλιά και φορούσε κελεμπία. Κανείς δεν της αντιμίλησε, μόνο εγώ εκνευρισμένος είπα του φίλου μας να κόψει τις μαλακίες και να μπούμε στ' αμάξι για να την κοπανήσουμε προτού κουβαληθεί η αστυνομία για διατάραξη κοινής ησυχίας. Έτσι κι έγινε! Ξέρω τι θέλει αυτός για να ηρεμήσει, είπε ο Νίκος και αλλάζοντας κασέτα έβαλε το ντεμπούτο άλμπουμ των Jane με το Daytime που επισυνάπτεται στο post τούτο. Καταλήξαμε σε μια ερημική παραλία στη Ραφήνα με ένα μπουκάλι ούζο και τις πόρτες του αυτοκινήτου ανοιχτές για να ξεχύνεται το Daytime. Μπορεί και να το ακούσαμε είκοσι φορές εκείνο το βράδυ! 

Υ.Γ. Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, όταν έκανα το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη, ο τραγουδιστής και συνθέτης Θανάσης Μωραΐτης μου έλεγε: Τη βρήκα να μένει στην οδό Σαπφούς στα Μελίσσια...Εγώ, κόκαλο! Θα μπορούσα συνεπώς να λέω κι εγώ σήμερα πως επίσης βρήκα τη Φλέρυ Νταντωνάκη να μένει εκεί κι ότι της χάλασα τον ύπνο ένα ορίτζιναλ rock βράδυ της νιότης μου. Μα, καλώς ή κακώς, δε μπορώ να είμαι σίγουρος. 

νατάσσα-μποφίλιου-υπέρλαμπρο-άστρο

Ομολογώ πως αυτό που είδα χθες βράδυ στην Τεχνόπολη στο Γκάζι δεν τό'χω ξαναδεί σε καμιά συναυλία Έλληνα καλλιτέχνη! Η ουρά του κόσμου ξεκινούσε από το κουβούκλιο με τα εισιτήρια και τις προσκλήσεις και έφτανε μέχρι το Gazarte! Συνεπώς, μιλάμε για τουλάχιστον 5.000 ανθρώπους που έσπευσαν να αποθεώσουν για μία ακόμη φορά το είδωλο τους. Αν υπολογίσουμε τώρα τον μέσο όρο ηλικίας αυτών των ανθρώπων, που είναι κάτω των 30 ετών, σίγουρα έχουμε ενώπιον μας μία πραγματική...εκδίκηση των 25άρηδων! 

Στην ουρά διέκρινα και τον αρχιμουσικό της Ορχήστρας των Χρωμάτων, Μίλτο Λογιάδη, να περιμένει υπομονετικά για το εισιτήριο του μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο. Ως μόνιμος παρατηρητής των πάντων, τα μάτια μου κινήθηκαν πάνω σε όσους περισσότερους ανθρώπους ήταν εφικτό. Αγόρια και κορίτσια, που ήξεραν απ' έξω όλα, μα όλα ανεξαιρέτως τα τραγούδια της Νατάσσας Μποφίλιου και τα τραγουδούσαν δυνατά περιμένοντας στην ουρά. Δεν ήταν και λίγο η συναυλία νά'χει ήδη ξεκινήσει, η ερμηνεύτρια να έχει πει ήδη τέσσερα κομμάτια κι απ' έξω να συνεχίζει να γίνεται το αδιαχώρητο. Είδα ανθρώπους να τρέχουν σαν σε αγώνα δρόμου για να μη χάσουν το επόμενο κομμάτι με το που πήραν το πολυπόθητο εισιτήριο στα χέρια τους. Στο σημείο αυτό θα συμβούλευα την PROSPERO, το γραφείο της Μποφίλιου, στις επόμενες συναυλίες της σε τόσο μεγάλους χώρους όπως η Τεχνόπολη, να προσλάβει επιπλέον προσωπικό ώστε να μη χάνει κανείς από το κοινό της την έναρξη του προγράμματος. Ακούστηκαν αρνητικά σχόλια επ' αυτού, δεν το λέω έτσι τυχαία.   

Επί του προγράμματος, τώρα, πραγματικά απόλαυσα μία άκρως επιτυχημένη και επαγγελματικότατη συναυλία, αρχής γινομένης από τον ήχο (Γιάννης Παξεβάνης) και την καλοκουρδισμένη μπάντα μέχρι τις επιδόσεις στη σκηνή των δύο βασικών συντελεστών της, του συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη στο πιάνο και της Νατάσσας Μποφίλιου στο τραγούδι. Ο τρίτος της παρέας που επιμελήθηκε και το πρόγραμμα, ο στιχουργός Γεράσιμος Ευαγγελάτος, όντας σεμνός και ταπεινός, δεν εμφανίστηκε στο stage παρά τις παροτρύνσεις της ερμηνεύτριας. Το ρεπερτόριο κινήθηκε μεταξύ των καινούργιων τραγουδιών από το διπλό άλμπουμ Μέρες του φωτός, όλων των παλαιότερων επιτυχιών της Μποφίλιου, αλλά και δύο κομματιών από την Πορνογραφία του Χατζιδάκι, του Βενζινάδικου της Πρωτοψάλτη, ακόμη και της Νταλίκας των Μούτση - Τριπολίτη, που σφράγισε η Μπέλλου. 

Η Νατάσσα Μποφίλιου ντυμένη με ένα καλοκαιρινό φόρεμα, αεικίνητη επί σκηνής και ιδιαίτερα ομιλητική με το κοινό της, απέδειξε πως είναι μια μεγάλη τραγουδίστρια, η οποία είχε τον τρόπο έως και να...πολιτικολογήσει! Διότι όταν συστήνεις στον κόσμο να ακολουθεί παράνομους αντισυμβατικούς έρωτες σε εποχές, όπου ο ορθόδοξος λόγος σχεδόν επιβάλλεται παντού δια της βίας πλέον, αυτό ισοδυναμεί σαφώς με πολιτική πράξη. Κι ας μην επανέλαβε τις δηλώσεις απέχθειας της για τη Χρυσή Αυγή και τους ψηφοφόρους της, που προσωπικά θα τις ήθελα και θα τις χαιρόμουν σ' έναν τέτοιο χώρο και με τόσο μεγάλο κοινό από κάτω. Συνειδητοποίησα, όμως, πως η θέση της τραγουδίστριας Νατάσσας Μποφίλιου στο ελληνικό πολιτιστικό γίγνεσθαι πλέον είναι παρεμφερής μ' αυτήν της Μελίνας Μερκούρη στη θρυλική Στέλλα του Κακογιάννη. Η απόλυτη απενοχοποίηση της γυναίκας σε μία κοινωνία φοβική και συντηρητική, η πρόταξη του ερωτικού στοιχείου και, κυρίως, με τέτοια τεράστια αποδοχή! Εύχομαι το κορίτσι αυτό να συνεχίσει έτσι και να αξιοποιήσει όλα τα όπλα που διαθέτει προς όφελος του δοκιμαζόμενου κοινωνικού συνόλου. 

Υ.Γ. Μου άρεσε πολύ και ο Θέμης Καραμουρατίδης σε ρόλο ερμηνευτή, κάτι που είχα επισημάνει από το περσινό προσωπικό του άλμπουμ, το Έχω ένα σχέδιο. Η ερμηνεία του στο παραδοσιακό αρμένικο Παράπονο - Ξενιτιά των Ara Dinkjian - Λίνας Νικολακοπούλου ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς! 

Υ.Γ.2 Με τον δημοσιογράφο Γιώργο Τσάμπρα είχαμε μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το φαινόμενο Νατάσσα Μποφίλιου.  Τα συμπεράσματα αυτής της συζήτησης με τον δάσκαλο, λέω να τα μεταφέρω στο ΠΟΝΤΙΚΙ και όχι εδώ. Αναμείνατε!

το-αφιέρωμα-της-lifo-στην-κατερίνα-γώγου

Στο τεύχος του free press LIFO που κυκλοφορεί από σήμερα το απόγευμα στην Αθήνα υπάρχει αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου που επιμελήθηκε ο Θοδωρής Αντωνόπουλος. Το κείμενο του είναι εξαιρετικό, λυπάμαι μόνο που από την τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε, η μία και μοναδική φορά που συνάντησα την Γώγου στη ζωή μου πέρασε σα να ήμασταν...κολλητάρια. Ευτυχώς την τάξη αποκαθιστούν οι άνθρωποι που μίλησαν στη LIFO εκτός από μένα και συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας, η ηθοποιός Όλια Λαζαρίδου, ο εκδότης Μιχάλης Πρωτοψάλτης, ο ποιητής Γιώργος Χρονάς, η εκδότρια Πάολα Ρεβενιώτη και ο μουσικός Δημήτρης Πουλικάκος. Εδώ το link: http://www.lifo.gr/mag/features/3383

θά'-ρθω-να-σε-βρω-σε-α΄-εκτέλεση

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Νικόλα Άσιμου με ελαφρώς αλλαγμένους στίχους απ' αυτούς της δεύτερης και γνωστότερης live εκτέλεσης με τους Βασίλη Παπακωνσταντίνου - Γιώργο Νταλάρα. Τραγουδάει και πιθανώς παίζει κιθάρα ο ίδιος ο τραγουδοποιός. Στο τέλος του τραγουδιού η επίκληση του, ''Αγάπησε με, βοήθησε με'', είναι τουλάχιστον ανατριχιαστική.  

ο-bosko-εβραιομασόνος-ή-το-άλλο-με-τον-τοτό-το-ξέρεις;

Εδώ το link με το αφιέρωμα της δημοσιογράφου Χρυσούλας Παπαϊωάννου στο ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Το Ποντίκι: http://topontiki.gr/article/39794

Περιέχει και μία μικρή δική μου συνέντευξη. Δεν συνηθίζω να μπαίνω σε δημόσιο διάλογο με τους φαν ή τους επικριτές μου, τουλάχιστον στα διαδικτυακά sites. Αυτό έλειπε δηλαδή, έχουν γραφτεί ήδη τόσα γι' αυτή την ταινία, ώστε θα έπρεπε να συνεργαστώ με εταιρεία αποδελτίωσης προκειμένου να παρακολουθώ αναλυτικά το τι γράφεται/ συζητιέται. Από δω όμως, μια και τώρα δεν είμαι και τόσο busy, και κυρίως επειδή σπάω χοντρή πλάκα, λέω να απαντήσω στα σχόλια, τρία τον αριθμό, με την ελπίδα ότι θα γίνουν εκατόν τρία πολύ σύντομα - εσείς μπορείτε να τα διαβάσετε επίσης κάτω-κάτω στο link που παραθέτω:

Μιχάλη, καταλαβαίνω τις ενστάσεις σου ως ένα βαθμό, διότι προς το τέλος φαίνεται να με γνωρίζεις και νά'χεις προσωπικά μαζί μου. Κι εμένα μού'χε κακοφανεί όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγουδούσε Ήλιε-ήλιε αρχηγέ μεσ' στο Μέγαρο Μουσικής με τη χορηγία μεγάλου επιχειρηματικού Ομίλου. Οι ''Νύχτες Πρεμιέρας'' είναι ένα εξαίρετο κινηματογραφικό φεστιβάλ, χορηγός του οποίου πράγματι είναι η Cosmote (παρεμπιπτόντως κι εγώ καρτοκινητό Cosmote έχω, λες να τα πήρα για να γυρίσω ταινία για τη Γώγου;) Θα σε συμβούλευα ειδικά εσένα να μην κόψεις εισιτήριο και κλαις μετά το δεκάευρω, αλλά να έρθεις σε μία από τις μελλοντικές προβολές στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης. Κι αν είσαι αντικειμενικός και όχι κακός και μίζερος, η ταινία θα σου αρέσει, νά'σαι σίγουρος, γιατί είναι αντικειμενικά καλή!

Μαρία, σωστή η ένσταση σου. Αφενός σε ενημερώνω πως είμαι οπαδός του trash α λα John Waters, αφετέρου σε παραπέμπω στο trailer του ντοκιμαντέρ, στο οποίο η Εύα Κουμαριανού είναι εξαιρετική!  

Μαίρη Ράλλη, παίρνεις τίποτα χάπια; Εγώ Εβραιομασόνος; Και συ τι είσαι, γιαλαντζί αναρχική ή μήπως παλαιοημερολογίτισσα - Χρυσαυγίτισσα; Όχι τίποτα άλλο, αλλά αν σε λάβω σοβαρά υπ' όψιν μου περί Εβραιομασονίας, με βλέπω το πολύ σε πέντε χρόνια με Όσκαρ στο Χόλιγουντ και τη Χρυσούλα Παπαϊωάννου με βραδινή τουαλέτα στο κόκκινο χαλί. Τέλος, η Μάρθα Φριντζήλα είναι επίσης εξαιρετική στο Α ρε σύντροφε σε μουσική Γιάννη Καλλίτση από το επερχόμενο βιβλίο - cd σε ποίηση Κατερίνας Γώγου. 

and-now-listen-to-this-please!

Η αντιγραφή του κυρίου Μιχάλη Χατζηγιάννη, του σούπερ - σταρ, σε ένα από τα ομορφότερα ελληνικά τραγούδια που μας χάρισε ο ''αφανής'' τραγουδοποιός Δημήτρης Παναγόπουλος στα τέλη της δεκαετίας του 1980. 
Απορώ κι ενίσταμαι, δεν τους φτάνουν οι χιλιάδες πωλήσεις και οι γεμάτοι χώροι, ακόμη και σε καιρό κρίσης, και βάζουν χέρι στα τραγούδια άλλων; Κι αν ισχύει αυτό, που μάλλον ισχύει, νομίζουν πως η ''Αύρα'' είναι σαν τα τραγουδάκια του Κύπριου pop αοιδού, με ημερομηνία λήξης δηλαδή;
Έχει να πέσει χοντρό γέλιο!

listen-to-this-please!

Σας θυμίζει κάτι;

λένα-κιτσοπούλου-ή-του-καλλιτέχνη-ο-τράχηλος-ζυγό-δεν-υπομένει

Όση ώρα ο Ευάγγελος Βενιζέλος έδινε στη δημοσιότητα το νέο έμβλημα του ΠΑΣΟΚ για τα 38α γενέθλια του κόμματος που ταυτίστηκε με τις πιο βρώμικες κομπίνες σ' αυτό τον τόπο, ένας νεαρός άνεργος μαθηματικός αυτοκτονούσε στο Μεσολόγγι. Τον βρήκαν οι δικοί του κρεμασμένο σε μια πορτοκαλιά κι εμείς στα νέα στο διαδίκτυο, αφού τα δελτία ειδήσεων δεν επιθυμούν να γίνουν δελτία αυτοκτονιών, μη και μιζεριάσει το φανατικό κοινό τους. Οι εφημερίδες - με πρώτη και καλύτερη το ''Πρώτο Θέμα'' του Θέμου Αναστασιάδη - έχουν επίσης άλλες δουλειές, όπως λόγου χάριν την προπαγάνδα υπέρ της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Δε φτάνει που η κατάπτυστη αυτή τέως γιάπικη και νυν φασιστική φυλλάδα έσπευσε να μας ενημερώσει για το ανέβασμα των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, άρχισε να κατακεραυνώνει και καλλιτεχνικά έργα. ''Κάποιος να τους σταματήσει'' έγραφε δημοσίευμα της για την αναρχική παράσταση της συγγραφέως, ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Λένας Κιτσοπούλου, στην οποία ο Αθανάσιος Διάκος εμφανίζεται ως βίαιος φαλλοκράτης και σουβλατζής στο επάγγελμα με τη σύζυγο του, Κρουστάλλω, να του τη ''φέρνει'' στο τέλος, συνάπτοντας παράνομο δεσμό με τον Κούρδο υπάλληλο του! Τι κρίμα να χάσω αυτή την παράσταση από το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών! Διαβάζοντας μάλιστα τις εξαιρετικές δηλώσεις της καλλιτέχνιδας (''Κάθε κόρη Έλληνα θά'ναι καλό να πάει με έναν μαύρο!''), εκείνο που ήθελα ήταν να της τηλεφωνήσω για συγχαρητήρια ή να της δώσω ένα φιλί την επόμενη φορά που θα τη συναντήσω μπροστά μου. Διότι αυτό είναι σωστή Τέχνη τη σήμερον ημέρα: η πάταξη κάθε ακραίου ρατσιστικού φαινομένου, όπως συνηθίζω να ''φωνάζω'', και όχι το σκύψιμο της κεφαλής στους φλώρους τύπου Άδωνις Γεωργιάδης και στα ΜΜΕ που αυτοί διαφεντεύουν. Η Λένα Κιτσοπούλου μας έδωσε ένα μάθημα, δηλαδή όχι σε μας ακριβώς, αλλά στα προαναφερθέντα φασιστοειδή: Του Καλλιτέχνη ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει κι αυτό ας το πάρουν χαμπάρι εκείνοι που τους πρέπει. Κι αν τύχει κι είστε καλλιτέχνες όσοι διαβάσετε το post τούτο, ακόμη κι αν δεν σας αρέσει ο χαρακτηρισμός ''καλλιτέχνης'' για προσωπικούς σας λόγους, έκκληση κάνω να μπολιάσετε την τέχνη σας με πολιτικό λόγο, να ορθώσετε το ανάστημα σας κόντρα στη σαπίλα των καιρών και να ποτίσετε τα μαραμένα νεοελληνικά μυαλά. Το πώς, βρείτε το μόνοι σας. Η Τέχνη άλλωστε ανέκαθεν ήταν ελεύθερη.

η-κυρία-αφροδίτη-έγινε-αστερόσκονη

Το περίμενα ότι θα έφευγε μία απ' αυτές τις μέρες η κυρία Αφροδίτη. Ήταν 92 ετών και έμενε στον από πάνω όροφο, καθηλωμένη σ' ένα κρεβάτι ή μια πολυθρόνα, ανήμπορη να μιλήσει ή να σκεφτεί, ευρισκόμενη στο τελευταίο στάδιο του αλτσχάιμερ. Κανονικά το αλτσχάιμερ θα έπρεπε να λογίζεται ως το πέρασμα ή μάλλον η επιστροφή του ηλικιωμένου ανθρώπου στο βρεφικό στάδιο λίγο προ του τάφου. Με έθλιβε πολύ να βλέπω την κυρία Αφροδίτη ζωντανή - νεκρή, το πιο ανυπεράσπιστο πλάσμα που είχα συναντήσει ποτέ μου. Χαιρόμουν μόνο που η κόρη της η Λιάνα φρόντιζε ώστε να μην της λείψει καμία φροντίδα και καμία αγάπη έστω και σ' αυτή την άσχημη κατάσταση, την ''παρωδία ζωής'' που ζούσε.  

Η κυρία Αφροδίτη υπήρξε πολύ γενναία. Θρακιώτισσα στην καταγωγή, μεγαλόψυχη, αυτό που λένε ''αρχοντογυναίκα''. Έκανε έναν καλό γάμο, μεγάλωσε τρία παιδιά, είδε εγγόνια, ταξίδεψε αρκετά εντός κι εκτός Ελλάδας, μέχρι που βίωσε τη μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να βιώσει άνθρωπος, ο οποίος είναι ''δυο φορές'' γονέας. Λέγεται πως το κακό τη χτύπησε από την επόμενη κιόλας μέρα του θανάτου του αγαπημένου της εγγονού. Ή μάλλον το καλό τη βρήκε, κανείς πια δε μπορεί να ξέρει. Το μυαλό της έκανε delete το πιο τραγικό συμβάν στη ζωή της σαν από άμυνα για να μην πηδήξει από κάποιο μπαλκόνι εξ αιτίας της αβάσταχτης θλίψης της. Όταν εγώ τη γνώρισα ακριβώς πριν μία δεκαετία η αρρώστια της βρισκόταν στο ξεκίνημα. Ο σύζυγος της με την κόρη τους έπλεναν το οικογενειακό μνήμα στο Α΄ Νεκροταφείο με τον τάφο του παιδιού. Έκλαιγαν αυτοί, έκλαιγα κι εγώ που τους έβλεπα. Η κυρία Αφροδίτη καθόταν λίγο παραπέρα, αμέτοχη και με ρωτούσε με ένα χαμόγελο γεμάτο καλωσύνη που δε θα ξεχάσω ποτέ μου: ''Μα γιατί κλαίνε; Κλαίτε κι εσείς. Πείτε μου, γιατί κλαίτε;''  

Πόσο τυχερή είναι η μάνα σου που δεν καταλαβαίνει τι της γίνεται, έλεγα στη Λιάνα καθώς κατηφορίζαμε ανάμεσα απ' τους τάφους. Η απόλυτη αντίθεση! Η Λιάνα να σφίγγει το χέρι μου, να με ρωτάει πότε επιτέλους θα βρεθεί ένα φάρμακο να γιατρέψει αυτό το είδος του πόνου και από πίσω η μάνα της, η κυρία Αφροδίτη, να νομίζει πως γυρνάει από κυριακάτικη εκδρομή της δεκαετίας του 1950, τότε που η οικογένεια σύσσωμη καβάλαγε μια καρότσα φορτηγού και ξεχυνόταν στα πεύκα. Το περίμενα - επαναλαμβάνω - ότι θα έφευγε μία απ' αυτές τις μέρες. Και δεν οφειλόταν στο γεγονός της μετακίνησης της από το ένα διαμέρισμα στο άλλο, ούτε στο δέρμα της που είχε μαυρίσει σα να σκέπαζε πια κούφια κόκαλα, ούτε ακόμη και στην εγκατάλειψη της από πέντε αχάριστες Σύριες γυναίκες που τη φρόντιζαν, λειτουργώντας υπό την κυνική λογική ''Προσέχω για να έχω''. Το κατάλαβα ότι θα μας χαιρετούσε παντοτινά η κυρία Αφροδίτη όταν πριν λίγες μέρες η Λιάνα πρόσταξε τη Μιρέλλα από την Αλβανία να ξυλώσει ολόκληρο τον κήπο μου. Δούλεψε βράδυ η Μιρέλλα, χωρίς φως, και μέσα σε μία ώρα έκοψε τα παράσιτα από τα παρτέρια που είχαν ψηλώσει, κιτρινισμένα τεράστια φύλλα και άλλα φυτά που δε γνωρίζω την ονομασία τους και που βαριόμουν απίστευτα να ποτίσω. Από τότε, όποτε άνοιγα το παράθυρο κι έβλεπα τον κήπο άδειο, γυμνό, νιώθοντας μέχρι και την αγωνία των γατιών για να βρουν ένα σκιερό μέρος να δροσιστούν, είχα την αίσθηση ότι ανοίχθηκε ένας τάφος, ότι η μικρή αυτή έκταση γης καθαρίστηκε από τα φυτά για να υποδεχτεί έναν άνθρωπο στα σπλάχνα της. Και, όμως, η κυρία Αφροδίτη δεν θα ταφεί στον κήπο μου. Αύριο αναχωρεί για το χωριό της στη Νεμέα και την τελευταία της κατοικία. Έσβησε χθες ίδια ώρα μ' αυτήν που κάθομαι τώρα και γράφω, χωρίς επιθανάτιο ρόγχο, αλλά με μία ανάσα, κυριολεκτικά σαν ''πουλάκι'' ή σαν το γατάκι που κατάφερε να ζήσει μόνο για δύο 24ωρα στα χέρια μου. Αντιθέτως, η κυρία Αφροδίτη έζησε 92 γεμάτα χρόνια, πλήρης ημερών, για να σηκωθεί σε μια στιγμή από την κλίνη της και να διαλυθεί σε αστερόσκονη παντού στην ατμόσφαιρα.

φοβάμαι

Φοβάμαι

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωΐα –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

* Ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη, που γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1983 και δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ.

πως-μπορούν-και-μένουν-μόνοι-ο-τραγουδοποιός-και-το-κοινό-του

Σήμερα βρεθήκαμε με τον τραγουδοποιό Χρήστο Αμανατίδη και τον στιχουργό Δημήτρη Αναγνωστόπουλο, δύο νέους ανθρώπους που ουσιαστικά γνωριστήκαμε μέσω internet: με τον μεν Αμανατίδη μέσω του facebook, με τον δε Αναγνωστόπουλο μέσω των blogs. Μου αρέσουν τα τραγούδια που φτιάχνει ο Χρήστος, και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, στ' αυτιά μου φτάνουν σα να είναι δημιουργίες ενός Αμερικανού, ο οποίος γράφει και τραγουδάει όμως στην ελληνική γλώσσα. Δεν ξέρω πόσο ''pop'' θα είναι αυτό που ετοιμάζουν από κοινού με τον Δημήτρη και, φαντάζομαι, δεν μου επιτρέπεται να πω περισσότερα για την ώρα, ας καταθέσω όμως την άποψη μου για ότι υπάρχει ήδη ηχογραφημένο, αποκλειστικά διανεμημένο στο διαδίκτυο: οι κιθαριστικές συγχορδίες και το παίξιμο του Αμανατίδη θυμίζουν εκείνες τις φωτισμένες στιγμές του αμερικανικού ριζοσπαστικού τραγουδιού, το πέρασμα από την ακουστική folk στο ηλεκτρικό blues,  τα χρόνια που μεσολάβησαν από τον Woody Guthrie έως τον Bob Dylan. Όταν μάλιστα τού'χα πει πως την άγουρη εφηβική φωνή του την κληρονόμησε αυτούσια από τον Arlo Guthrie, τον γιο του Woody, μάλλον τον έβαλα στο trip να ψάχνει στο youtube! Από το youtube δανείστηκα κι εγώ το τραγούδι του Χρήστου Αμανατίδη για να συνοδέψει το post. Λέγεται Πως μπορώ και μένω μόνος και το όλο ύφος του συνηγορεί στα άνωθεν σχόλια για την περίπτωση του δημιουργού. Παρ' ότι το είχα μεταδώσει μια - δυο φορές από την εκπομπή μου, ο ίδιος ο Αμανατίδης με μπόλικη δόση αυτοσαρκασμού, μην πω και αυτοκαταστροφικότητας, απεφάνθη: Αυτό βρήκες να παίξεις, που το...σιχαίνομαι; Γούστα ειν' αυτά!  

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στην-εφημερίδα-''η-εποχή''

Εδώ το link με το blog του δημοσιογράφου Στράτου Κερσανίδη και τη συνέντευξη μου στη σημερινή κυριακάτικη Εποχή:   

http://kersanidis.wordpress.com/2012/09/02/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B7%CF%83-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%8A%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84/

home-sweet-home

Κι έτσι, επιστροφή στο σπίτι μου, στο blog μου, λέγοντας οριστικό αντίο στη μεγαλύτερη κουτσομπόλα, δηλαδή το facebook. Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους τους άγνωστους φίλους και φίλες για τα μηνύματα συμπαράστασης και ελπίζω να τους συναντήσω σε κάποια αίθουσα απ' αυτές που θα προβάλλουν το ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου. Για τον άνθρωπο που προξένησε την αποχώρηση μου από το πιο δημοφιλές μέσο ''κοινωνικής δικτύωσης'', δεν θα πω τίποτα, ούτε θα απαντήσω από δω στο πολύ ήπιων τόνων ''κρυφό'' μήνυμα του. Άλλωστε, ο ίδιος έσβησε επίσης τον λογαριασμό του στο fb, λίγες ώρες πριν από μένα. Του εύχομαι καλή συνέχεια σε ότι κάνει και πάνω απ' όλα σωματική και πνευματική υγεία. Για τον δε Νίκο Ζερβό, επίσης δε θα πω πολλά - εν ολίγοις, τ' είχες Γιάννη 'μ, τ' είχα πάντα...Ας μάθει να γράφει ελληνικά πρώτα ο ουρακοτάγκος και το ξανασυζητάμε με κέφι και με κρασί. 

Στον ''φίλο'' με το φεϊσμπουκικό nickname Fotis Pap θα ήθελα να απαντήσω πως το τι έγραφα εγώ εκεί μέσα τόσους μήνες ήτανε γούστο μου και καπέλο μου κι αν δεν έκανε κέφι, ας μην έκανε και like στις αναρτήσεις μου, ούτε να έμπαινε στον κόπο να μου στείλει ολόκληρο κατεβατό για την ''φίλη'' του, Κατερίνα Γώγου, με σκοπό να δημοσιευθεί στη σελίδα μου. Επίσης, επειδή μου φάνηκε έξυπνος άνθρωπος, θεωρώ τελικά τεράστια ανοησία του να χαρακτηρίζει ως ''κριτική'' τις κακοήθεις επιθέσεις του ΒΓ σε εμένα και τη δουλειά μου. Κριτική, ''φίλε'' Fotis, κάνουμε για κάτι που έχει παραδοθεί στο κοινό, στον κόσμο, χωρίς να λασπολογούμε κατά του δημιουργού και μάλιστα δημόσια, επιχειρώντας να τον εκθέσουμε. 

Τελικά αυτό που κατάλαβα είναι πως όλοι ήταν ''φίλοι'' της Κατερίνας Γώγου. Μόνο που αντί να εκτιμήσουν που ένας νέος άνθρωπος γύρισε ένα ντοκιμαντέρ στη μνήμη της με αγάπη προς το πρόσωπο της, βγαίνουν και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους. Μου θυμίζουν τους μοναχούς που βγάζουν τα λείψανα προς περιφορά όποτε πλησιάζει η ''επέτειος'' και όλον τον υπόλοιπο καιρό τα αφήνουν και σαπίζουν σε κάποιο χωνευτήρι. Θεωρούν νεκρόσυλους όσους βγάζουν δίσκους ή γυρίζουν ταινίες στη μνήμη των ''Αγίων'', παραβλέποντας ζηλόφθονα πως σε τόσο μαύρες εποχές η παρουσία των ''Αγίων'' είναι επιβεβλημένη. Αδιαφορούν, λοιπόν, για τον αληθινό σκοπό της Τέχνης, εν προκειμένω για την παρηγοριά στον άρρωστο, όπου άρρωστος είναι ένας λαός που τράφηκε με τα σκουπίδια του Ζερβού (εξαιρείται ο ''Εξόριστος στην κεντρική λεωφόρο'' κι αυτός λόγω Κώστα Φέρρη), και αντιδρούν μικρόψυχα, μίζερα, μη τυχόν και ένας ''νέος'', ''άγνωστος'' τους κόψει κομμάτι απ' την πίτα τους. 

Αποζητώντας λοιπόν την ψυχική ηρεμία μου, μένω μακριά από τον μικρόκοσμο του facebook, συνεχίζω να κάνω τη δουλειά μου, που την κάνω πολύ καλά και το γνωρίζω, έχοντας την εφημερίδα ''Το Ποντίκι'' ως χώρο εργασίας πλέον και αναμένοντας την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ μου σε λίγες εβδομάδες στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ.

Από αύριο το blog μπαίνει κανονικά στη ροή του, όπως το αγαπήσατε από το 2007 που άνοιξε και που το παραμέλησα χάριν του facebook. 

Καλή δύναμη

Καλή συνέχεια σε όλους!

* στη φωτογραφία βλέπετε τα κρανία του Ιωάννη Λέννον, της Γιαννούλας της Τζόπλιν και του Δημητράκη του Μόρρισον - ευγενική παραχώρηση του ιδρύματος ΝΙΚΟΣ ΖΕΡΒΟΣ - ΤΟ ΤΡΩΩ ΤΟ ΦΑΪ ΜΟΥ - Α.Ε.     

μαρία-φαραντούρη-θάνος-μικρούτσικος-για-πρώτη-φορά-μαζί-στη-σκηνή-του-ηρωδείου

Αυτό που έγινε χθες βράδυ στον προαύλιο χώρο του Ηρωδείου με τις προσκλήσεις δεν έχει ξαναγίνει! Η τεράστια ''άτακτη'' ουρά έφτανε πολλά μέτρα, αφού ήταν πάρα πολλοί κι εκείνοι που είχαν εξασφαλίσει προσκλήσεις από ραδιοφωνικούς σταθμούς και διαδικτυακά sites. Δεν μου είχε ξανατύχει να περιμένω σχεδόν μια ώρα στην ουρά, προκειμένου να πάρω στα χέρια μου το πολυπόθητο εισιτήριο μηδενικής αξίας. Αποτέλεσμα ήταν να μας βάλουν όλους από το πάνω διάζωμα, καθώς ο Θάνος Μικρούτσικος είχε ήδη πάρει τη θέση του στο πιάνο και η συναυλία σχεδόν βρισκόταν στο ξεκίνημα της. Βάλε και το γεγονός ότι δεν πρόλαβα ούτε ένα τσιγάρο να καπνίσω, βάλε και τις ταξιθέτριες που μας απαγόρευσαν τις φωτογραφίες, ενώ από παντού άστραφταν φλας, και τα νεύρα μου είχαν ήδη σπάσει. 

Έμπειρος ο Μικρούτσικος στον χώρο του θεάματος, εξωστρεφής ως άνθρωπος και show-man ως καλλιτέχνης, επωμίστηκε και τον ρόλο του παρουσιαστή της βραδιάς. Επειδή τυχαίνει να τον γνωρίζω, με εντυπωσίασε ακόμη μία φορά η γενναιοδωρία του απέναντι στους μουσικούς και τους τραγουδιστές, τον πιανίστα Θοδωρή Οικονόμου, τον πνευστό Θύμιο Παπαδόπουλο, τον μπασίστα Γιώτη Κιουρτσόγλου, τον ηλεκτρικό κιθαρίστα Χρήστο Περτσινίδη, τον ντράμερ Άκη Γαβαλά, φυσικά τον παλιό του συνεργάτη, Νίκο Τουλιάτο, με οχτώ μέλη του συγκροτήματος κρουστών ''Ηχόδραση'' και βέβαια τον Κώστα Θωμαΐδη, τη νεαρότερη Άννα Λινάρδου και, κορυφαία, τη Μαρία Φαραντούρη. Όλοι αυτοί, μουσικοί και ερμηνευτές, βγήκαν διαδοχικά στη σκηνή, αφού το πρόγραμμα άνοιξε ο ίδιος ο Μικρούτσικος σόλο πιάνο στο μπρεχτικό Άννα μην κλαις. Ακολούθησαν ένας εντυπωσιακός Κώστας Θωμαΐδης σε τρία τραγούδια σε ποίηση Καβάφη και Ρίτσου και η 26χρονη Άννα Λινάρδου σε ακόμη τρία τραγούδια σε ποίηση Μανώλη Αναγνωστάκη, Μάνου Ελευθερίου και σε στίχους Κώστα Λαχά. Όχι μόνο δεν τέθηκε θέμα σύγκρισης με τις παλιότερες εκτελέσεις, αλλά ειδικά στο εμβληματικό Κι ήθελε ακόμη, που ο Μικρούτσικος αφιέρωσε στη μνήμη του Αναγνωστάκη και της Δημητριάδη, η Λινάρδου απέσπασε το πιο θερμό χειροκρότημα.  

Στην άνωθεν photo, ο υποβασταζόμενος 87χρονος Μίκης Θεοδωράκης εναγκαλίζεται με τον Θάνο Μικρούτσικο...κρύβοντας τον ταυτόχρονα! Είχε προηγηθεί η παρουσίαση του έργου του Μίκη, Κατάσταση πολιορκίας, σε ενορχήστρωση του Θάνου Μικρούτσικου με τη Μαρία Φαραντούρη και τον Κώστα Θωμαΐδη - στη δισκογραφημένη έκδοση, την ενορχήστρωση είχε κάνει ο Γιάννης Μαρκόπουλος και τραγουδούσαν η Φαραντούρη με τον Αντώνη Καλογιάννη. Θα περίμενα ωστόσο, μια και ο Μικρούτσικος ήταν πολύ καλός - όπως ανάφερα ήδη - ως παρουσιαστής της συναυλίας, στον πρόλογο του γι' αυτό το έργο να μην αναλωνόταν σε ''ιστορικά'' θέματα, αλλά να έκανε μία σύνδεση και με τη σημερινή Κατάσταση Πολιορκίας. Από κάτω μάλιστα, στις πρώτες θέσεις, βρίσκονταν η Αλέκα Παπαρήγα του ΚΚΕ και ο Αλέξης Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ, με τους οποίους ο Μικρούτσικος αστειεύτηκε κιόλας σε κάποια φάση, επομένως δε μπορώ να καταλάβω την έλλειψη ενός πιο ξεκάθαρου πολιτικού λόγου εκ μέρους του. Το καλύτερο τό'πε η διπλανή μου: Κοίτα τους όλοι πως χειροκροτάνε με τον Αναγνωστάκη και μπορεί νά'χουν ψηφίσει Χρυσή Αυγή...Δε νομίζω, της απάντησα, εδώ μέσα βρισκόμαστε 4.000 άνθρωποι που ξέρουμε πολύ καλά τι ήρθαμε να δούμε και ν' ακούσουμε.  

Στο δεύτερο μέρος το πρόγραμμα μοιράστηκε σε τραγούδια κυρίως του Θάνου Μικρούτσικου, των Μάνου Χατζιδάκι, Kurt Weill - Bertolt Brecht και Μίκη Θεοδωράκη με αποκλειστική ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη. Η απόδοση της στο Song Blues των Μικρούτσικου - Τριπολίτη και η τοποθέτηση της βαθιάς κοντράλτο φωνή της σε ένα αμιγώς rock-blues ήταν σίγουρα μία καλή στιγμή στη συνάντηση επί σκηνής της με τον Μικρούτσικο. 

Όταν έπεσαν οι πρώτες νότες από τον Σταυρό του Νότου του Καββαδία και η Φαραντούρη τραγούδησε ''έβραζε το κύμα του Γαρμπή'', σείστηκε το θέατρο. Της πάνε πολύ της Φαραντούρη τα τραγούδια αυτά του Μικρούτσικου. Δεν ξέρω, ίσως να οφείλεται και στο γεγονός πως ο Μικρούτσικος ανέκαθεν εξηλέκτριζε τη μουσική του, τα κομμάτια του, κάτι το οποίο η Φαραντούρη στερήθηκε καθ' όλη τη μεγάλη πορεία της από ηχητικής άποψης.  

Όταν την είδαμε να κάθεται παραπίσω, όπως και τον Μικρούτσικο στο πιάνο, καταλάβαμε ότι ήρθε η ώρα του ''σουξέ'' Οι Επτά Νάνοι του Καββαδία. Το δημοφιλέστερο τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικο, που σφράγισε ο ίδιος ως ερμηνευτής, και που πάντα του δίνει την ευκαιρία στα live να αυτοσχεδιάσει στο πιάνο. Το πλέον όμως πολιτικό τραγούδι αποδείχτηκε το, ούτως ή άλλως πολιτικοποιημένο, Ελένη σε στίχους του Μπάμπη Τσικληρόπουλου. Τη στιγμή που η Φαραντούρη τραγουδούσε Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο αυτή να σε πεθαίνει, το χειροκρότημα του κοινού σχεδόν διέκοψε τη ροή του τραγουδιού. Μια αληθινά συγκινητικά στιγμή! 

Στο ανκόρ, για το οποίο δε χρειάστηκε οι καλλιτέχνες να φύγουν και να ξανάρθουν, Φαραντούρη και Μικρούτσικος μοιράστηκαν τον Γουίλι, τον μαύρο θερμαστή από το Τζιμπουτί, προτού η βραδιά κλείσει με το Ποιος τη ζωή μου των Μ. Θεοδωράκη - Μ. Ελευθερίου. Μεταξύ των θεατών, το παρόν έδωσαν και οι ηθοποιοί Χρήστος Στέργιογλου, Σταύρος Ζαλμάς, η στιχουργός Αγαθή Δημητρούκα, η δημοσιογράφος Φωτεινή Λαμπρίδη κ.α. 

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-απόψε-στη-ΝΕΤ-105.8

Στην εκπομπή ''Νύχτα ευάλωτη'' της Εύας Μαυρογένη στο ραδιοφωνικό σταθμό ΝΕΤ 105,8 μεταξύ 11 και 12 τη νύχτα, θα δώσω συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ και θα παιχτούν αποκλειστικά τα τραγούδια της Μαρίζας Κωχ και του Παντελή Θεοχαρίδη σε ποίηση Κατερίνας Γώγου.
Συντονιστείτε!

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-''απασχολεί''-το-διαδίκτυο

Η ένταξη του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου στο κινηματογραφικό site www.myfilm.gr και ένα άρθρο στο www.musicpaper.gr

Τα links αντιστοίχως:

http://www.myfilm.gr/11679

http://www.musicpaper.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2126%3Akaterina-gogou-documentary&catid=2%3Amichalis-gelasakis&Itemid=36

ο-γιώργος-ι.-αλλαμανής-για-το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στο-''ποντίκι''

Ένα κείμενο του δημοσιογράφου και ραδιοφωνικού παραγωγού Γιώργου Ι. Αλλαμανή που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ. Τον ευχαριστώ που με αποκαλεί ''ενάρετο σκηνοθέτη'', που δηλώνει την εκτίμηση του στις προηγούμενες δουλειές μου και τον διαβεβαιώνω, μια και δεν έχει δει την τωρινή, πως δεν πρόκειται για ''τσαπατσούλικη αγιογραφία'' και πως θά'ναι από τους πρώτους που θα προσκληθούν στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ.

http://topontiki.gr/article/39101

συνέντευξη-της-ηθοποιού-λουκίας-μιχαλοπούλου-στη-realnews

Στο site Mediasoup αναρτήθηκε η συνέντευξη που έδωσε η ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου στη Σεμίνα Διγενή για τη συμμετοχή της στο ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου και που δημοσιεύθηκε στη χθεσινή κυριακάτικη Realnews.

Εδώ το link: 

http://www.mediasoup.gr/node/58458

το-trailer-του-ντοκιμαντέρ-κατερίνα-γώγου-για-την-αποκατάσταση-του-μαύρου

Σας παραδίδω το πρώτο trailer του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου. Μου το έστειλε εσπευσμένα από τις διακοπές του ο μοντέρ Κώστας Μακρινός. Εμφανίζονται η performer Εύα Κουμαριανού, ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, οι ποιητές Νάνος Βαλαωρίτης, Γιώργος Χρονάς, Γιώργος Δάγλας και η δικηγόρος Λίνα Καρανασοπούλου. Στα δραματοποιημένα μέρη, η ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου. Χρησιμοποιήθηκαν υλικό αρχείου του σκηνοθέτη Γιώργου Κορδέλλα και πλάνα από τις ταινίες ''Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα'', ''Το βαρύ πεπόνι'' και ''Παραγγελιά''. Η μουσική καθ' όλη τη διάρκεια του trailer είναι του συνθέτη Κωνσταντίνου Τσιώλη. Εύχομαι καλή θέαση σε όλους & καλή τύχη της ταινίας στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ και στους κινηματογράφους. 

η-μαρίζα-κωχ-και-ο-filtig-εκτάκτως-στον-ClipArtRadio

Απόψε και συγκεκριμένα σε μία ώρα, στις 23.00 ακριβώς, η εκπομπή Άσματα και Μιάσματα εκπέμπει εκτάκτως στον www.clipartradio.gr με την αποκλειστική μετάδοση μιας συνέντευξης ή μάλλον μιας συζήτησης που πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ στην ταράτσα της Μαρίζας Κωχ, κάτω απ' την Ακρόπολη, μεταξύ της ιδίας, του Filtig και εμού σε ρόλο συντονιστή. Συντονιστείτε για να ακούσετε την κουβέντα της κορυφαίας ερμηνεύτριας και τραγουδοποιού με έναν νέο αβάν γκαρντ συνθέτη με αφορμή το κοινό δισκογραφικό τους project, το ''Platonia'' που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Η Μαρίζα Κωχ και ο Filtig, λοιπόν, αποκλειστικά σε λίγη ώρα στον www.clipartradio.gr, από τις 23.00 το βράδυ έως τις 24.00 τα μεσάνυχτα. 

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στο-κυριακάτικο-ΒΗΜΑ

Στο σημερινό κυριακάτικο ΒΗΜΑ έγινε η πρώτη μεγάλη παρουσίαση του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου, μαζί με δική μου συνέντευξη, από τον κιν/φικό συντάκτη της εφημερίδας, Γιάννη Ζουμπουλάκη. Τον ευχαριστούμε! 

Εδώ το link με το site του ΒΗΜΑΤΟΣ: 

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=469514

* η παιδική φωτογραφία της Γώγου είναι από το αρχείο του Γιώργου Κορδέλλα