για-το-attractive-illusion-του-πέτρου-σεβαστίκογλου

Αντιγράφω από το έντυπο πρόγραμμα του φεστιβάλ την περιγραφή της ταινίας Attractive Illusion του Πέτρου Σεβαστίκογλου: Ένα φιλμ γυρισμένο στην Αθήνα, με πρωταγωνιστές Νιγηριανούς μετανάστες. Πραγματικές ιστορίες και αυτοσχεδιασμοί χτίζουν μια ιστορία για τη φτώχεια, τον ρατσισμό και την εξαθλίωση που ορίζουν τη ζωή τους, σε μια πόλη που απέχει κατά πολύ από τον παράδεισο που ονειρεύονταν. Κι έρχομαι και λέω εγώ τώρα: Το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της Αθήνας μεσ' στην ταινία ήταν μία sequence στην Αρεοπαγίτου. Κατά τ' άλλα θα μπορούσε νά'ναι γυρισμένο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Περί των πραγματικών ιστοριών και των αυτοσχεδιασμών, όπως μας εξήγησε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης στην πρεμιέρα, δεν έχω κάποια ένσταση. Είναι γνωστό πως η Νιγηρία δε θεωρείται και η πιο τουριστική χώρα του κόσμου και πως μπορεί να σε σκοτώσουν για ψύλλου πήδημα. Αλλά γιατί όμως επιλέχθηκαν ιστορίες γκέτο και υποκόσμου από τη ζωή, υποτίθεται, των Νιγηριανών στην Ελλάδα; Κουλτούρα άλλη δεν έχουν ως λαός; Μόνο από πουτάνες, νταβατζήδες και πιστολέρο απαρτίζονται; Οι ιστορίες των Νιγηριανών του Σεβαστίκογλου σαφώς έχουν να κάνουν με τη φτώχεια και την εξαθλίωση τους και επομένως εμένα που δηλώνω αριστερός, υποστηρικτής των μειονοτήτων και οτιδήποτε άλλο θες, σίγουρα με συγκίνησαν. Θα διαφωνήσω και πάλι όμως περί ρατσισμού. Διότι στο Attractive Illusion μόνο σε δύο σκηνές φαίνεται ο ρατσισμός έναντι των Νιγηριανών: στο κυνηγητό τους από τους μπάτσους για τα πειρατικά CD (το ίδιο πάλι θα συνέβαινε και στο Παρίσι με Νιγηριανούς που πουλάνε τα ίδια προϊόντα έξω απ' το Λούβρο) και εκεί όπου ο Έλληνας ως αφεντικό δίνει στη Νιγηριανή υπάλληλο του δέκα, αντί των συμφωνημένων είκοσι ευρώ, λέγοντας της κιόλας να μην ξαναπατήσει στο μαγαζί του την επόμενη (το ίδιο συνέβη και σε μένα πού'μαι Έλληνας, όταν το αφεντικό στον Όμιλο Γιαννίκου μας είπε Κύριοι, η δισκοκριτική από 30 ευρώ κατεβαίνει στα 15 κι αν δε σας αρέσει, δρόμο)! Θέλω να πω ότι αυτό που δε φάνηκε καθόλου στην ταινία ήταν η σχέση μεταξύ των Νιγηριανών και της νεοελληνικής κοινωνίας. Προσωπικά, γνωρίζω-ας πούμε-πολλές, όχι μία, φεμινιστικές οργανώσεις που έχουν κάνει σημαντική δουλειά για τα κορίτσια της 3ης Σεπτεμβρίου, αυτά που όποτε περνάς με τ' αμάξι κρέμονται απ' το παράθυρο και σου φωνάζουν 5 ευρώ μια πίπα. Γι' αυτό μίλησα αρχικά για υπόκοσμο, καθώς υπάρχουν και Νιγηριανοί ''νοικοκύρηδες'' που πηγαίνουν στα Σχολεία Μεταναστών και μαθαίνουν ελληνικά. Πως θα μας κάνει λοιπόν η ταινία να ''ανοίξουμε τις πόρτες μας'' στους Νιγηριανούς, όταν οι χαρακτήρες είναι βουτηγμένοι σε κάθε είδους ανομία; Πολύ ήθελα να ρωτήσω τον Σεβαστίκογλου μεσ' στην αίθουσα, δίνοντας έναυσμα για διάλογο, αλλά ο Ανδρεαδάκης μας θύμησε ότι απ' έξω περίμεναν οι θεατές της επόμενης ταινίας. Και για να κλείνω με τις παρατηρήσεις μου, δε θα τα σκεφτόμουν όλα αυτά αν ήξερα πως θα έβλεπα ένα νιγηριανό φιλμ, γυρισμένο από Έλληνα, απευθυνόμενο στους Νιγηριανούς, στους Έλληνες, στους Πορτογάλους ή στους Κογκολέζους με τη δομή ενός αστυνομικού δράματος. Καμία σχέση με ταινία αντιρατσιστικού περιεχομένου ή για τη ζωή των Νιγηριανών στη χώρα μας κλπ., όπως δηλαδή λανθασμένα - κατά τη γνώμη μου πάντα - πλασάρεται. Η οποία ταινία, φτιαγμένη με πενιχρά μέσα, διαθέτει εξαιρετική σκηνοθεσία, καλοστημένο πλανάρισμα ντοκιμαντερίστικης υφής, εξίσου καλό μοντάζ και art direction, ερμηνείες που δεν καταλαβαίνεις ότι προέρχονται από ερασιτέχνες κι ένα υπέροχο soundtrack από τους Θεσσαλονικείς Prefabricated Quartet. Στις προθέσεις της με μπέρδεψε, βάσει του κειμένου στο πρόγραμμα, απ' το οποίο - το ομολογώ - είχα ''ψηθεί'' εδώ και καιρό κι είχα ειλικρινά κι εγώ την καλύτερη των προθέσεων! Εύχομαι να βγει στις αίθουσες σύντομα κι όταν τη δουν κι άλλοι πολλοί, να κάνουμε εδώ μέσα μία μεγάλη συζήτηση. Το γεγονός πάντως πως μετά την προβολή πήγα ταβέρνα και συζητούσαμε με την παρέα επί δύο ώρες αυτό που είδαμε, φανερώνει πως είναι ένα καλό, εγώ θα το χαρακτήριζα ''ethnic'', φιλμ.  

οι-38-μάρτυρες-και-οι-πτυχές-της-ανθρώπινης-συμπεριφοράς

Στην πόλη της Χάβρης, μία 20χρονη φοιτήτρια δολοφονείται έξω απ' την είσοδο της πολυκατοικίας της. Παραδόξως, στις πρώτες ανακρίσεις της αστυνομίας κανένας από τους 38 ενοίκους δεν παραδέχεται ότι άκουσε τις κραυγές της μεσ' στη νύχτα. Ένας απ' αυτούς, όμως, ο Πιέρ, που εργάζεται στο λιμάνι της πόλης, υπό το βάρος των τύψεων του λυγίζει και αποφασίζει να μιλήσει. Αρχικά στη γυναίκα του, η οποία έλειπε τη βραδιά του φόνου και κατόπιν στους αστυνομικούς. Από κει και πέρα η ζωή του γίνεται τραγωδία. Οι ανακρίσεις ξαναρχίζουν και ένας - ένας οι ένοικοι παραδέχονται τη δειλία τους να εμπλακούν με οποιονδήποτε τρόπο στον άδικο θάνατο ενός συνανθρώπου τους. Όταν ο αστυνόμος Λεονάρ, που έχει αναλάβει την υπόθεση, δίνει μία κρυφή συνέντευξη στη μεγαλοδημοσιογράφο Συλβί Λοριό, το δράμα παίρνει άλλη τροπή: η δημοσίευση του άρθρου της για 38 ανθρώπους που αρνήθηκαν να καταθέσουν μαρτυρία, κινητοποιεί τον εισαγγελέα, ο οποίος επίσης ήθελε να σκεπαστεί το θέμα, φοβούμενος τοπικό σκάνδαλο. Στο τέλος, ο Πιέρ, ο μοναδικός που λειτούργησε το ανθρωπιστικό ένστικτο του, εγκαταλείπεται από τη σύζυγο του, έχοντας συγκεντρωμένο πάνω του το μένος των συμπολιτών του. Η γαλλική ταινία 38 Μάρτυρες, που σκηνοθέτησε ο Βέλγος ηθοποιός και σκηνοθέτης Λουκά Μπελβό, βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Ντιντιέ Ντεσουάν και είναι ένα συγκλονιστικό δράμα! Γυρισμένο σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, διαθέτει την αρχική δομή ενός χιτσκοκικού θρίλερ, αφού ο θεατής αναρωτιέται τι στο διάολο ήταν αυτό που είδαν εκείνο το βράδυ 38 άνθρωποι και φοβούνται να μιλήσουν! Σύντομα, όμως, καταλαβαίνουμε πως η πράξη του φόνου ήταν απλά το κίνητρο για να ξεσκεπαστεί ένα μεγαλειώδες δραματικό σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά, τη διαφθορά του αστυνομικού και του δικαστικού κυκλώματος, καθώς και την παντοδυναμία του Τύπου. Ο Ιβάν Ατάλ στο ρόλο του Πιέρ είναι εξαιρετικός, βυθισμένος μονίμως στη μελαγχολία και τις ενοχές του. Μεσ' στις ενοχές, άλλωστε, είναι βυθισμένοι και όλοι οι άλλοι χαρακτήρες του φιλμ: από τους ενοίκους της πολυκατοικίας και τον αστυνόμο μέχρι τον εισαγγελέα και τη δημοσιογράφο. Πολύ καλή και η φωτογραφία του οπερατέρ Πιερί Γκαντελμί Ντίλ, δουλεμένη βασικά στο διαμέρισμα του ''ήρωα'' Πιέρ και στη θάλασσα, τον χώρο εργασίας του. Μετά το τέλος της ταινίας, αυτό που μένει στον θεατή είναι η νωχελική της ατμόσφαιρα και φυσικά τα σύνθετα νοήματα της. Από τις καλύτερες επιλογές των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας!

* Η ταινία 38 Μάρτυρες του Λουκά Μπελβό προβάλλεται αύριο, Κυριακή 23/9, στις 22.30 το βράδυ στην αίθουσα ΔΑΝΑΟΣ 1

η-ιστορία-ενός-χοντρομπαλά-επίδοξου-ντράμερ

Ο Τρόι είναι υπέρβαρος έφηβος που όλο φαντάζεται ότι η ζωή του θα τελειώσει σύντομα με άσκημο τρόπο. Μένει με τον πατέρα του και τον αδερφό του, κολλημένος καθημερινά στο διαδίκτυο και καταβροχθίζοντας οτιδήποτε βρει μπροστά του. Η ζωή του θα αλλάξει όταν γνωρίσει τον Μάρκους, ένα νεαρό άστεγο αλήτη, μουσικό σε punk-rock συγκρότημα, ο οποίος είναι επιρρεπής στα ναρκωτικά και τις καταχρήσεις. Ο Μάρκους πείθει τον Τρόι να μάθει ντραμς, αν θέλει νά'χει επιτυχία στα κορίτσια, και να φτιάξουν τους Tectonics, ένα καινούργιο συγκρότημα, προκειμένου να εμφανιστούν σε μια συναυλία. Αρχικά, ο πατέρας του Τρόι, συντηρητικός πρώην στρατιωτικός, είναι αρνητικός για τη φιλία του γιου του με τον Μάρκους, τελικά όμως τον αποδέχεται και αντικαθιστά έως και τον πατέρα που ποτέ δε γνώρισε ο νεαρός. Η πρώτη εμφάνιση του Τρόι στα ντραμς είναι τραγική: ο χοντρομπαλάς θα αγχωθεί όσο δεν πάει άλλο και θα ξεράσει πάνω στους θαμώνες του κλαμπ! Μετά απ' αυτό, αποφασίζει να τα παρατήσει. Κλείνεται στο δωμάτιο του, συνεχίζοντας το αγαπημένο του σπορ, το φαΐ. Όταν όμως ο Μάρκους κινδυνεύσει να χάσει τη ζωή του από overdose, θα επιστρέψει κοντά στο φίλο του σα νά'ναι μέλος πια της οικογένειας του. Στην τελευταία sequence, η παρθενική εμφάνιση των Tectonics είναι γεγονός με πλήθος νεαρόκοσμου ως κοινό, με τον, ανεπίδεκτο μαθήσεως, ντράμερ Τρόι στο πόστο του και με τον Μάρκους ημίγυμνο, άρτι αφιχθέντα απ' το νοσοκομείο! Η αμερικανική ταινία Χοντρομπαλάς κατακτά τον κόσμο του Μάθιου Λίλαρντ, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Πανοράματος στο SXSW, σε πρώτο επίπεδο βλέπεται σαν μια πολύ ευχάριστη teenager comedy. Αφήνει όμως χώρο, όσο εξελίσσεται η δράση της, να φανερωθούν και οι αληθινές προθέσεις του δημιουργού της, το σχόλιο του δηλαδή για το ρατσισμό απέναντι στους παχύσαρκους, την τέχνη - τη μουσική πιο συγκεκριμένα - ως εφαλτήριο για μιαν υγιή ενηλικίωση, την κατάρριψη οικογενειακών στερεότυπων και τη σημαντική έννοια της συντροφικότητας. Όλα αυτά με τη δομή μιας κωμωδίας, ξεκαρδιστικής σε ορισμένες στιγμές, με ένα αχτύπητο, όσο κι αν είναι αταίριαστο φαινομενικά, δίδυμο: τον Τρόι (Τζέικομπ Βισόκι) και τον Μάρκους (Ματ Ο' Λίρι).

* Η ταινία Χοντρομπαλάς κατακτά τον κόσμο του Μάθιου Λίλαρντ προβάλλεται σήμερα στις 18.00 το απόγευμα στην αίθουσα ODEN ΟΠΕΡΑ 1

η-συνέντευξη-στο-elculture-και-το-sold-out-στον-δαναό

Αυτή εδώ είναι από τις καλύτερες συνεντεύξεις - κουβέντα που κάναμε με τη δημοσιογράφο, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί κουράστηκα πια να μιλάω για το ντοκιμαντέρ, πολύ δε περισσότερο για την Κατερίνα Γώγου, την οποία δεν γνώριζα προσωπικά, επομένως είπαμε να το γυρίσουμε στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα και όσα μας πονάνε. Τη βρίσκετε αποκλειστικά στο διαδικτυακό περιοδικό www.elculture.gr και στο link 

http://www.elculture.gr/elcblog/article/boskoitis-katerina-gogou-nixtes-premieras-367590 

Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που διέθεσαν τα έξι ευρώ σε τέτοιες εποχές για το εισιτήριο στον Δαναό και να ενημερώσω πως από χθες το απόγευμα η ταινία είναι sold out και τις δύο μέρες προβολής της. 

Και πάλι ευχαριστώ για τη χαρά, την οποία πήραμε κι εγώ και όλο το team που δούλεψε για την πραγμάτωση της. Προσδοκούμε πλέον μία καλή διανομή και μια αντίστοιχη πορεία στις αίθουσες.

η-συνέντευξη-στο-ough-και-το-ραδιοφωνικό-αφιέρωμα-στην-κατερίνα-γώγου

Στο link αυτό http://www.ough.gr/index.php?mod=articles&op=view&id=1050 μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που παραχώρησα στον mhulot για το περιοδικό ough - δε λέω διαδικτυακό, καθώς τον άλλο μήνα θα κυκλοφορήσει κανονικά ως free press. Αποφασίσαμε με τον mhulot να κρατηθεί η αμεσότητα του προφορικού λόγου, εξ ου και θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν αρκετές επαναλήψεις σ' αυτά που λέω.

Απόψε επίσης ακούστε αν θέλετε τη δίωρη εκπομπή της Σεμίνας Διγενή, αφιερωμένη στην Κατερίνα Γώγου και στο ντοκιμαντέρ, με καλεσμένους στο στούντιο τη Μαρίζα Κωχ, τον Λόλεκ, τη Λουκία Μιχαλοπούλου κι εμένα. Από τις 22.00 το βράδυ έως τις 00.00 τα μεσάνυχτα αποκλειστικά στον Real FM. Εδώ το link του σταθμού: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=radioathens&catID=50

citadel-το-πιο...-κλαστερό-θρίλερ-από-την-ιρλανδία

Κάποτε, όταν ο μέγας Ταρκόφσκι γύριζε τη Νοσταλγία επί ιταλικού εδάφους, μπήκε άθελα του σ' ένα σινεμά και είδε μια ταινία με ζόμπι του Λούτσιο Φούλτσι. Ήταν αισχρή...σχολίασε αμέσως μετά στα γραπτά του! Το ίδιο είπα κι εγώ στο πρώτο ημίωρο της ιρλανδικής ταινίας τρόμου Citadel του Κιαράν Φόι. Στη μία ώρα, όμως, όντας μαζοχιστής και με οξυμένη την περιέργεια μου για τη συνέχεια της απίστευτης αυτής ιστορίας, με έπιασε...ταχυκαρδία κι αισθάνθηκα την ανάγκη να βγω λίγο έξω στον αθηναϊκό ήλιο. Επέστρεψα στο κάθισμα μου και ολοκλήρωσα την αποτρόπαια θέαση! Συγκεκριμένα, ο Τόμι πάσχει από αγοραφοβικές κρίσεις, αφού μερικούς μήνες πριν έξω απ' το διαμέρισμα τους, μέσα σε μία παλιά ερημωμένη εργατική πολυκατοικία, εγκλωβίστηκε στο ασανσέρ και παρακολούθησε τη γυναίκα του να δολοφονείται βίαια από μια συμμορία περίεργων παιδιών με κουκούλες. Η γυναίκα του πέθανε στο νοσοκομείο, αλλά του άφησε το νεογέννητο κοριτσάκι τους, το οποίο, σύμφωνα με τον ιερέα της πόλης, θα αναζητήσουν ως βορά τα παιδιά-τέρατα. Εν τω μεταξύ, όλοι τον έχουν τον ιερέα ως τον τρελό του χωριού και η νοσοκόμα πού'χε περιποιηθεί τη γυναίκα του Τόμι στο νοσοκομείο, πιστεύει πως ο ίδιος λάλησε από την τραγωδία. Σύντομα, τα ζόμπι ξαναχτυπούν: Δολοφονούν μπροστά στα μάτια του Τόμι την κοπέλα, του αρπάζουν το βρέφος σε μια σκηνή-σοκ και τότε αυτός αποφασίζει να ξεπεράσει το φόβο του και να συνεργαστεί με τον ιερέα για την εξόντωση τους. Υπάρχει κι ένα μικρό τυφλό αγόρι που περιθάλπει ο ιερέας και το οποίο τους προστατεύει, αφού μόνο μαζί του δεν μπορούν να τους πάρουν χαμπάρι τα τέρατα. Η αποκάλυψη του τέλους λέει πως τα παιδιά αυτά ήταν ο καρπός της ένωσης του ιερέα με μια ηρωινομανή γυναίκα, που πέθανε το 1972 στα έγκατα της πολυκατοικίας και που πριν ξεψυχήσει γέννησε δύο δίδυμα μολυσμένα. Η μόλυνση αυτή μάλλον σχετίζεται με την ηρωίνη, αν υποτεθεί πως τα δίδυμα μεγάλωσαν και πολλαπλασιάστηκαν, αρπάζοντας βρέφη και μολύνοντας τα κι αυτά σε ένα υπόγειο-Κόλαση του Δάντη! Τρέχα - γύρευε εν ολίγοις! Λίγο Trainspotting στο πιο spooky βέβαια, λίγο Τζορτζ Ρομέρο, αρκετή λογική χαζοαμερικανιάς και πολύ περισσότερες σκηνές αγχώδους βίας και τρόμου που σε τινάζουν απ' το κάθισμα! Όλα τα άλλα περί σπουδής στις ανθρώπινες νευρώσεις και σχόλιου για την παρακμή των δυτικών κοινωνιών, εγώ τ' ακούω βερεσέ! Κρατάω μόνο το ότι λαχτάρησα μεσημεριάτικα! Αν είστε φαν των ταινιών τρόμου και φρίκης, μη χάσετε με τίποτα την ταινία αυτή!

* Η ταινία Citadel του Κιαράν Φόι προβάλλεται απόψε στις 00.30 μετά τα μεσάνυχτα στην αίθουσα ODEON ΟΠΕΡΑ 1  

διεφθαρμένος-πολιτικός-βγαίνει-να-μαζέψει-μανιτάρια

Ωραίοι ειν' αυτοί οι Εσθονοί. Πιάνουν εκεί ένα πολιτικό σκανδαλάκι, εν προκειμένω το ταξίδι στο Περού ενός πολιτικού με τη γυναίκα του με χρήματα του δημοσίου, και στήνουν ολόκληρη σουρεαλιστική σάτιρα. Σκέψου να ζούσαν στην Ελλάδα! Θα γύριζαν το Όσα παίρνει ο άνεμος ή για την ακρίβεια το Όσα παίρνει ο Τσοχατζόπουλος. Και εξηγούμαι: βρήκα ευφυέστατη ως κωμωδία ανατροπών την εσθονική ταινία Mushrooming (ελλην, τίτλος Τη μανιταρίσαμε) του Τόμας Χουσάρ. Ένας πολιτικός και η γυναίκα του - αυτοί που την είχαν κάνει κατά Μάτσου Πίτσου μεριά, ντε - μαζί με έναν χεβιμεταλά μουσικό βγαίνουν κυριακάτικη εκδρομή στα δάση της Βαλτικής για να μαζέψουν μανιτάρια. Σύντομα, το ζευγάρι χάνεται μέσα στο πυκνό δάσος, ενώ ο ροκ σταρ που τους περίμενε στ' αμάξι, διώκεται από έναν κακοποιό. Όταν οι τέσσερις αυτοί άνθρωποι θα συναντηθούν, θ' αρχίσουν να παλεύουν κυριολεκτικά για τη ζωή τους κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, στις οποίες ο δημιουργός παντρεύει άριστα το μαύρο χιούμορ, το θρίλερ, τον υπερρεαλισμό και τη σάτιρα. Στο τέλος, αφού η περιπέτεια τους λήξει, όσο και αν ο διεφθαρμένος πολιτικάντης ομιλήσει περί ουμανιστικών αξιών στη συνέντευξη Τύπου, δεν θα καταφέρει να πείσει τον δημοσιογράφο που αποκάλυψε το σκάνδαλο του. Όσο για τον ροκ σταρ, απορρίπτει τη φιλία των πολιτικάντηδων, πετάει τη λευκή φορεσιά της συνέντευξης, επιστρέφει στην ενδυμασία του και ενδεχομένως τους μαθαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό απ' το να είσαι ο εαυτός σου. Μία πραγματική έκπληξη που βλέπεται πολύ ευχάριστα, συναρπαστικά σχεδόν, από μία χώρα με σχετικά άγνωστη κινηματογραφία, υπαγόμενη ωστόσο στην περίφημη σκανδιναβική σχολή με έντονα τα στοιχεία του παράλογου και της κοινωνικής αλληγορίας. Αν μπορέσετε, να τη δείτε!

* Η ταινία Τη μανιταρίσαμε του Τόμας Χούσαρ προβάλλεται απόψε στις 20.30 το βράδυ στην αίθουσα ODEON ΟΠΕΡΑ 1. Η προβολή θα επαναληφθεί αύριο, Σάββατο 22/9, στις 19.45 το βράδυ στην αίθουσα ODEON ΟΠΕΡΑ 2.    

αφιέρωμα-στην-κατερίνα-γώγου-από-την-εκπομπή-της-σεμίνας-διγενή-στον-real-fm

Απόψε, από τις 22.00 έως τις 00.00 το βράδυ, η εκπομπή Feeling Good της Σεμίνας Διγενή στον Real FM θα είναι αφιερωμένη στην Κατερίνα Γώγου. Αφορμή είναι βέβαια η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου που θα γίνει σε λιγότερο από μία εβδομάδα πλέον και συγκεκριμένα την ερχόμενη Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου, στις 21.15, στην αίθουσα ΔΑΝΑΟΣ 1. Έτσι, καλεσμένοι της Σεμίνας στο στούντιο θα είμαστε η Μαρίζα Κωχ, ο Λόλεκ, η Λουκία Μιχαλοπούλου κι εγώ. Επρόκειτο να είναι και ο Γιώργος Κορδέλλας, αλλά λογαριάσαμε χωρίς τον ξενοδόχο, αφού ο φίλος σκηνοθέτης - στιχουργός αποφεύγει τον δημόσιο λόγο. Είχε όμως την καλοσύνη να μας στείλει δύο ανέκδοτα τραγούδια από την επικείμενη έκδοση του βιβλίου - cd Πάνω-κάτω η Πατησίων. Σε ότι αφορά το υπόλοιπο μουσικό μέρος της εκπομπής που επιμεληθήκαμε μαζί με τη Σεμίνα θα περιλαμβάνει το Εμένα οι φίλοι μου των Magic de Spell (θα συνδεθούμε και τηλεφωνικά με τον Θοδωρή Βλαχάκη), επιλογές από το άλμπουμ Στον δρόμο του Κυριάκου Σφέτσα με τη φωνή της Γώγου, instrumental κομμάτια του Κωνσταντίνου Τσιώλη από το ντοκιμαντέρ, καθώς και τη μελοποίηση του Παντελή Θεοχαρίδη στο ποίημα Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, επίσης από το ντοκιμαντέρ. Και μια και θα είναι μαζί μας η Μαρίζα με τον Λόλεκ, θα μοιραστούν ζωντανά τα τραγούδια τους σε ποίηση Γώγου που ακούγονται στην ταινία και όχι μόνο. Συντονιστείτε στον Real FM για δύο ώρες και για ένα πλήρες αφιέρωμα στην ηθοποιό και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου. 

το-υποδόριο-κακό-του-καπιταλισμού-στο-avalon-από-τη-σουηδία

Ομολογώ ότι η ταινία αυτή από τη Σουηδία, η οποία απέσπασε το Βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ του Τορόντο, λίγο με μπέρδεψε. Ή μάλλον μου άφησε μία αίσθηση ημιτελούς, χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως κακό και βέβαια μιλώντας υποκειμενικά πάντα. Όλο το story περιστρέφεται γύρω από ένα τραγικό ατύχημα που έγινε αφορμή για να σκοτώσει άθελα του, με το αυτοκίνητο του, ο 60χρονος Γιάννε ένα νεαρό Λιθουανό εργάτη. Παρουσία της φίλης του, μίας ζωγράφου - πρώην παιδί των λουλουδιών, και με την ενίσχυση ενός στυγνού καπιταλιστή - συνεργάτη του στο κλαμπ που ετοιμάζονται ν' ανοίξουν, ο Γιάννε εξαφανίζει το πτώμα. Οι τύψεις όμως δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Επιστρέφει συνέχεια στον τόπο του εγκλήματος, γνωρίζοντας μάλιστα και την κοπέλα του νεκρού Λιθουανού. Όταν το κορίτσι συνειδητοποιήσει πως ο άγνωστος ξένος ''σκότωσε'' τον φίλο της, ο Γιάννε θα πάρει τις αποφάσεις του: τη βραδιά των εγκαινίων του κλαμπ στο σουηδικό θέρετρο, θα αρπάξει όλες τις εισπράξεις από το ταμείο και μαζί με τη φίλη του και τον συνιδιοκτήτη, τους δύο συνεργούς στο ''έγκλημα'' δηλαδή, θα μπουν σε μια λέμβο, θα ξεχυθούν στη λίμνη και θα χαθούν μέσα στους δρυμούς. Avalon ονόμασε ο Άξελ Πετερσέν την ταινία του από το υπερπολυτελές κλαμπ, το οποίο ο ήρωας του ανοίγει, έχοντας ξεπεράσει κάποια προβλήματα του παρελθόντος με το νόμο και διατηρώντας ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του μια σχέση με το χρήμα. Ο θάνατος γίνεται αιτία για την εξάπλωση του αμοραλισμού στις ψυχές των ανθρώπων, ακόμη κι αν αυτοί οι άνθρωποι προέρχονται από μια γενιά που πίστεψε ότι μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο. Έτσι, μέσω μιας τραγικής ιστορίας, ο Πετερσέν στηλιτεύει τα κακά του καπιταλισμού, τη διάβρωση που προξενεί στις ανθρώπινες συμπεριφορές και έναν κυνισμό που μοιραία εκφράζει το συγκεκριμένο σύστημα. Επιλέγει όμως να κλείσει την ιστορία του με έναν καθαρά ποιητικό επίλογο, προσφερόμενο για περισσότερες από μία ή δύο ''αναγνώσεις''. Ο Γιοχάνες Μπροστ (φτυστός ο μακαρίτης ο...Νίκος Κούρκουλος) στο ρόλο του άτυχου Γιάννε καταφέρνει να συγκεντρώσει στο ''κουρασμένο'' του πρόσωπο όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος συχνά οδηγείται σε απονενοημένες κινήσεις, δέσμιος του life style και, ουσιαστικά, του μοναδικού Θεού, του χρήματος. Για το χρήμα, άλλωστε, μαζί με τους δύο συνεργάτες του αποφασίζουν να σκεπάσουν το θανατηφόρο ατύχημα που προκάλεσε. Έχω την αίσθηση, πάντως, πως η ταινία αυτή θα μπορούσε να διαρκεί τριάντα και όχι ογδόντα λεπτά, αφού το μήνυμα της είναι εύληπτο από τις πρώτες κιόλας sequences και τους πρώτους διαλόγους μεταξύ των χαρακτήρων της. Ενδεχομένως, θα ταίριαζε καλύτερα έτσι ο προαναφερόμενος ποιητικός επίλογος σε ένα καθαρά αστυνομικό σενάριο.  

* Η ταινία Avalon του Άξελ Πετερσέν προβάλλεται απόψε το βράδυ στις 19.30 στην αίθουσα ODEON ΟΠΕΡΑ 2

για-τον-teddy-bear-και-την-ενηλικίωση-που-άργησε

Ο ήρωας μας είναι υπερτροφικός βετεράνος μποντιμπιλντεράς. Δεν τα πάει πολύ καλά με τις γυναίκες και ζει μαζί με τη μικροαστή, συντηρητική, μικροσκοπική μητέρα του, η οποία κυριολεκτικά τον καταδυναστεύει. Στο γαμήλιο τραπέζι ενός συγγενή τους, ο οποίος έφερε νύφη από την Ταϊλάνδη, γοητεύεται από το όλο εξωτικό στοιχείο και κυρίως πείθεται ότι εκεί βρίσκεις εύκολα γυναίκα και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι τόσο δύσκολες όσο στη Δανία. Λέει, λοιπόν, ψέματα στη μάνα ότι πάει στη Γερμανία για αγώνα μπόντι-μπίλντινγκ, ενώ αυτός έχει κλείσει εισιτήρια και ξενοδοχείο στην Πατάγια της Ταϊλάνδης. Εκεί συνειδητοποιεί πως μόνο μέσω της πορνείας οι γυναίκες ''πέφτουν'' εύκολα και απογοητεύεται. Σύντομα, όμως, σ' ένα ταϊλανδέζικο γυμναστήριο γνωρίζει την καλοκάγαθη ιδιοκτήτρια του και ελκύεται απ' αυτήν. Γυρίζει πίσω, έχοντας κανονίσει να έρθει κι εκείνη κοντά του και να ζήσουν μαζί. Για το λόγο αυτό μάλιστα νοικιάζει κρυφά διαμέρισμα. Υπάρχει βέβαια και η μητέρα, η οποία αδυνατεί να χωνέψει τη σχέση του γιου της και συνεχίζει να του κάνει το βίο αβίωτο. Στο τέλος, ο Teddy Bear, ο πράος γίγαντας, παίρνει την απόφαση του. Εγκαταλείπει τη δεσποτική μάνα και παίρνει το δρόμο της αργοπορημένης ενηλικίωσης μαζί με την αλλοδαπή αγαπημένη του. Η ταινία αυτή του Μαντς Ματίεσεν, για την οποία ο δημιουργός της απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς, εμπεριέχει την ευαίσθητη ματιά του πάνω στην οιδιπόδεια σχέση μητέρας - γιου, στην αγωνία μιας παρατεταμένης επώδυνης εφηβείας, καθώς και την αντίθεση του με τα ρατσιστικά - φυλετικά πρότυπα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών, όσο κι αν το τελευταίο ουσιαστικά περνάει υπαινικτικά. Ο Teddy Bear είναι ένας άντρας τεραστίων διαστάσεων που όλα του τα προβλήματα πηγάζουν από μικροσκοπικές γυναίκες, αρχικά από τη μητέρα του και κατόπιν από την Ταϊλανδέζα φίλη του, η οποία μεταναστεύει στην Ευρώπη για χάρη του. Παρ' ότι η περιγραφή και μόνο του story του φιλμ θα μπορούσε να παραπέμπει σε κωμωδία, εντούτοις πρόκειται για μία συγκινητική ταινία, ικανή να προκαλέσει τα πιο γλυκά συναισθήματα στον θεατή, μέσα από την ταύτιση του με τον συμπαθητικό πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Δεν μιλάμε για έναν αιμοχαρή ''Ράμπο'' μποντιμπιλντερά, αλλά για ένα καταπιεσμένο ανθρώπινο ον, που κρύβει τον ευαίσθητο ψυχισμό του κάτω από τους υπερτροφικούς μύες του. Η αγάπη είναι αυτό που ψάχνει καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας ο Teddy Bear, αγάπη που δεν παύει να προσφέρει μέχρι τέλους στην τυραννική και απόλυτα εξαρτημένη απ' αυτόν μητέρα του. Οι ερμηνείες του Κιμ Κολντ ως Teddy Bear και της Έλσμπεθ Στίιντοφτ, μιας μεγάλης Δανέζας ηθοποιού, στο ρόλο της μητέρας του, είναι πραγματικά υποδειγματικές. Εξαιρετικό και το κοντράστ μεταξύ των δύο μεγαλουπόλεων: βροχερό και μουντό το δανέζικο αστικό τοπίο, πιο εξωστρεφές και ανθρώπινο το ασιατικό! Δείτε αυτή την ταινία, αξίζει!

* Η ταινία Teddy Bear του Μαντς Ματίεσεν προβάλλεται απόψε το βράδυ στις 20.00 στην αίθουσα ΔΑΝΑΟΣ 2

de-rouille-et-d'-os-θα-πει-ύμνος-στην-αγάπη

Μέσα στο κατάμεστο Παλλάς, παρουσία του δημάρχου Καμίνη και του Γάλλου πρέσβη στη χώρα μας, με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Ορέστη Ανδρεαδάκη, να εκφράζει την ελπίδα πως η αγάπη θα νικήσει τη βαρβαρότητα της εποχής, άνοιξε η αυλαία των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Η ταινία έναρξης που είχαμε την ευκαιρία να δούμε σε avant premiere, κατά κάποιο τρόπο, ήταν το γαλλο-βελγικό δράμα De rouille et d'os (ελλην. τίτλος Σώμα με σώμα) του Jacques Audiard. Πρωταγωνιστές η εκπληκτική Marion Cotillard - τη θυμόμαστε ακόμη ως Edith Piaf - και ο Matthias Schoenaerts, ειδικευμένος σε ρόλους ''βουβαλόπαιδου'', τον οποίο επίσης θυμάμαι από το βελγικό φιλμ Μοσχαροκεφαλή, που είχα δει παλιότερα στις Νύχτες Πρεμιέρας. Η ιστορία αφορούσε τον Αλί, ένα νεαρό άστεγο και ανεπάγγελτο, που πηγαίνει να ζήσει στο σπίτι της αδερφής του μαζί με τον 5χρονο γιο του. Σύντομα πιάνει δουλειά ως πορτιέρης σε κλαμπ και γνωρίζει τη Μαρί. Για την ακρίβεια, τη γλιτώνει από ένα καυγά και προσφέρεται να την οδηγήσει στο σπίτι της. Η Μαρί εργάζεται ως εκπαιδεύτρια φαλαινών και μάλλον αποφεύγει τον ''χωριάτη'' Αλί. Όταν όμως συμβεί ένα τραγικό ατύχημα εν ώρα εργασίας και χάσει και τα δυο της πόδια από τα γόνατα και κάτω, ο Αλί θα είναι ο πρώτος που θα του τηλεφωνήσει. Εκείνος τρέχει στο πλευρό της, βλέποντας την παραδόξως όχι ερωτικά, αλλά ανθρώπινα και ακόμη πιο παραδόξως δίχως ίχνος οίκτου. Την παίρνει μαζί του στη θάλασσα, τη βοηθάει στο σπίτι, μέχρι που γίνονται και fuck buddies. Κατά τ' άλλα, ο Αλί έχει γκόμενα, αφήνει στην αδερφή του τη φροντίδα του γιου του και γνωρίζεται με έναν ύποπτο τύπο, ο οποίος τον χώνει στα κυκλώματα του τζογαδόρικου μποξ. Ένα βράδυ, η Μαρί, η οποία εν τω μεταξύ φοράει τεχνητά μέλη και μπορεί να αυτοεξυπηρετείται, βλέπει τον Αλί να φεύγει με μια άλλη κοπέλα και νιώθει ερωτική αντιζηλία. Τον ακολουθεί στους παράνομους αγώνες μποξ και αναλαμβάνει ρόλο μάνατζερ. Η σχέση τους θα διακοπεί πρόωρα όταν ο Αλί γίνει αιτία να χάσει η αδερφή του τη δουλειά της και να διωχθεί κακήν-κακώς από το σπίτι που έμενε. Ένα άλλο όμως τραγικό ατύχημα, που θα κόστιζε τη ζωή στο παιδί του, τον ενώνει τόσο με το αγοράκι, όσο και ξανά με τη Μαρί, αποτελώντας πλέον οι τρεις τους μία χτυπημένη από τη μοίρα οικογένεια. Στην ταινία του Audiard, η οποία ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα του τελευταίου Φεστιβάλ Κανών, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι δύο ακρωτηριασμένοι άνθρωποι: η Μαρί σωματικά και ο Αλί συναισθηματικά κυρίως. Όπως εκείνη χάνει τα πόδια της, έτσι κι αυτός κινδυνεύει στο τέλος να σακατέψει τα χέρια του, σπάζοντας τον πάγο για να ελευθερώσει το αγοράκι του. Η Μαρί μοιάζει ευαίσθητη, θαρραλέα και διψασμένη για ζωή, ο Αλί πάλι είναι χοντροκομμένος, κυνικός, αλλά κατά βάθος το ίδιο ευαίσθητος μ' αυτήν. Απόδειξη ότι αμφότεροι μαθαίνουν να ζουν απ' την αρχή, περπατώντας όπως-όπως, αλλά μαζί, ικανοί ν' ανταπεξέλθουν στις σοβαρές ελλείψεις της θέσης τους απέναντι στην κοινωνία και στον κόσμο. Η μαεστρία του Jacques Audiard, του σκηνοθέτη με μία σημαντική ήδη φιλμογραφία, έγκειται στην ισοστάθμιση του τραγικού με το χιούμορ και του δράματος με την απέραντη αισιοδοξία, φτιάχνοντας ουσιαστικά έναν δίωρο ύμνο στην αγάπη και στη συντροφικότητα, αποφεύγοντας τον σκόπελο της δημαγωγίας ή έστω του επιφανειακού μελό. Είχε στα χέρια του φυσικά ένα καλό σενάριο, εμπνευσμένο από ιστορία του Καναδού συγγραφέα Craig Davidson, και δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς με την Cotillard να κλέβει την παράσταση από τον Schoenaerts και το αντίστροφο. Εν κατακλείδι, μία συμπαθητική, γλυκόπικρη και καθ' όλα ανθρώπινη ταινία. 

* η ταινία Σώμα με σώμα του Jacques Audiard προβάλλεται στο Indeal το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote, που ξεκινάει επισήμως από σήμερα, ενώ η έξοδος της στις ελληνικές αίθουσες έχει προγραμματιστεί για τις 22 Νοεμβρίου.        

ξεκινούν-οι-νύχτες-πρεμιέρας-2012

Απόψε στο κινηματοθέατρο Παλλάς, στις 21.00, με την προβολή της γαλλικής ταινίας Σώμα με σώμα (De rouille et d'os) του Jacques Audiard. Θα ακολουθήσει δεξίωση στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου. Η ταινία θα προβληθεί ξανά, open για το κοινό του φεστιβάλ, το Σάββατο 22 του μήνα, στις 17.00 το απόγευμα, στον κινηματογράφο Indeal. Πιστεύω πως θα είμαι απόψε στο Παλλάς, αν και λίγη ώρα πριν θα βρίσκομαι στον Δαναό και στην πρώτη δοκιμαστική προβολή - το τεστ, που λέμε - του ντοκιμαντέρ για τη Γώγου. 

* εδώ http://www.culturenow.gr/interviews/%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%90%CF%84%CE%B7%CF%82:_%CE%95%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B7_%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B7_%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC%CF%82_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%AE%CE%BD%CE%B9%CE%BF_%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%83%CE%B1%CE%BD_%CF%84%CE%B7_%CE%93%CF%8E%CE%B3%CE%BF%CF%85_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%86%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF.html μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που παραχώρησα στη Μαριάννα Παπάκη και το διαδικτυακό περιοδικό www.culturenow.gr 

κι-ύστερα-ήρθαν-οι-μέλισσες-της-φωτεινής-βελεσιώτου

Η Φωτεινή Βελεσιώτου κατάφερε κάτι μοναδικό: να αποτελέσει τον πιο άμεσο αρμό του κουρασμένου ''έντεχνου'', που μεσουράνησε την εικοσαετία 1990-2010, με το πραγματικά ανανεωμένο λαϊκό τραγούδι. Χωρίς καμία επιτήδευση, ούτε καν ηχητικούς νεωτερισμούς. Τη βοήθησε βέβαια αυτό το σπουδαίο τραγούδι, οι Μέλισσες, σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους της Ελένης Φωτάκη. Της τα έλεγα όλα αυτά πριν από λίγες ώρες εν μέσω δείπνου και με μία άλλη νεότερη συνάδελφο της, των οποίων το πρόγραμμα κοινών χειμερινών εμφανίσεων φτιάχνεται αυτόν τον καιρό. Μεγάλη μου τιμή που θα βάλω κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι σε ότι κάνουν. Λεπτομέρειες, προσεχώς!

επικοινωνιακή-κατάρρευση

Μου τηλεφωνεί φίλη ή μάλλον γνωστή μου με φανερά ταραγμένο ύφος.

- Να σου πω, θα ήθελα να μάθω γιατί με μπλόκαρες από το facebook σου...

Κόκαλο εγώ! Την αφήνω λίγο να μιλήσει παραπάνω μπας και καταλάβω τους λόγους που την εξώθησαν σ' αυτό το τηλεφώνημα. Μου είπε ότι πήγε να μου στείλει μήνυμα κι είδε ότι δεν εμφανιζόταν η σελίδα μου, άρα την έκανα delete από τους ''φίλους'' μου κι ότι αυτό δεν είναι σωστό, μια και είχαμε γνωριστεί κάπου κάποτε κλπ. Της εξήγησα φυσικά πως εγκατέλειψα το facebook και επανήλθα στο οικείο μου blogging.

- Σ' ευχαριστώ πολύ, τώρα μου έλυσες κάθε απορία μου!

Σε μένα όμως δημιουργήθηκε άλλη: γιατί οι άνθρωποι αντικαθιστούν τα social media με τη ζωή; Να παρεξηγηθείς άμα δεν σε κάλεσαν σ' ένα πάρτι, ναι (αν και πάλι...), αλλά να τη λες σε κάποιον επειδή πιστεύεις ότι δε σε θεωρεί διαδικτυακό ''φίλο'', είναι too much. Κατά τη γνώμη μου πάντα! Δώσε Led Zeppelin και Communication Breakdown να θυμηθούμε λίγο τα παλιά!

εδώ-υπάρχει-ένας-έρωτας-μεγάλος

Η κυρία Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως απ' την πολλή υπεράσπιση στους μετανάστες, ασπάστηκε και το εδάφιο εκείνο του Κορανίου που λέει πως η γυναίκα είναι σαν το χταπόδι, τουτέστιν όσο πιο πολύ την κοπανάς κάτω, άλλο τόσο κι εκείνη μαλακώνει και γλυκαίνει. Η απόφαση της να σταθεί επικεφαλής στη διαδήλωση συμπαράστασης στους μπάτσους με τον...λάγνο Κασιδιάρη νά'ναι λίγα μέτρα παραδίπλα της, μόνο ως σουρεαλιστική κωμωδία θα μπορούσε να εκληφθεί. Φοβάμαι πως με κάτι τέτοια καμώματα, εν είδει ''επικοινωνιακής πολιτικής'' - θα μου επιτρέψετε -, ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει τους ψηφοφόρους εκείνους που αδυνατούν να αντικαταστήσουν το ιστορικό σύνθημα Μπάτσοι - Γουρούνια - Δολοφόνοι με το λαπαδιασμένο και ύποπτο Μπάτσοι - Γουρούνια - Αδέρφια μας! Πολύ δε περισσότερο δεν θα κάνει ποτέ τη Χρυσή Αυγή να καταλήξει σε Χρυσή...Δύση. Μη μας απογοητεύετε, γαμώ το κέρατο μου το τράγιο μέσα, είστε η μόνη ελπίδα να παταχθεί ο εκφασισμός κι εσείς πάτε και χαριεντίζεστε με όλα τα κακοποιά ακροδεξιά στοιχεία. Ακούστε μας, λυπηθείτε μας και ξυπνήστε πριν να είναι πολύ αργά, αν δεν είναι ήδη! Να πως η ιστορία επαναλαμβάνεται για να μας επιβεβαιώσει την απογοήτευση ενός Πιέρ Πάολο Παζολίνι από προλεταριάτα της συφοράς και τη στροφή μιας Κατερίνας Γώγου από την αριστερά στην αναρχία!

ο-rock-γερο-νέγρο-τζιμ-του-μάνου-λοΐζου-και-της-μαρίας-φαραντούρη

Σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια από την αναχώρηση του Μάνου Λοΐζου, ενός από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες τραγουδοποιούς και στρατευμένους αριστερούς καλλιτέχνες. Τα Νέγρικα του, σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, με βασική ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη και τη συμμετοχή του Μανώλη Ρασούλη σε δύο κομμάτια, κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 1975 και ήταν ένα αρκετά τολμηρό βήμα για τη μέχρι τότε πορεία του δημιουργού. Τολμηρό, απ' την άποψη των ενορχηστρώσεων, ίσως και όχι μόνο, αν υποτεθεί πως εν μέσω της μεταπολιτευτικής συνθηματολογίας στο τρέχον τραγούδι, πρώτος εκείνος ασχολήθηκε με ένα ξεκάθαρα αντιρατσιστικό - αντιφασιστικό concept. Ψήγματα του πιο pop, ηλεκτρικού Λοΐζου, είχαμε γνωρίσει βέβαια ένα χρόνο πριν με τη συλλογή της MINOS Νιάτα, η οποία είχε προκύψει κατόπιν ενός διαγωνισμού για νέους δημιουργούς, τραγουδοποιούς και στιχουργούς, σε συνεργασία της εταιρείας με το περιοδικό Επίκαιρα. Εκεί ο Λοΐζος είχε παρουσιάσει δύο αμιγώς pop τραγούδια του, πολύ κοντά στο στυλ των Λήδα - Σπύρος ή και των Νοστράδαμος, με ερμηνευτή τον Νίκο Αντωνιάδη του συγκροτήματος Strangers, σε στίχους των πρωτοεμφανιζόμενων Θ. Βερύκιου και Ν. Τσιμπουρλιάνου. Κατά υποκειμενική εκτίμηση, πάντως, η πλέον pop, στα όρια του rock, ηχογράφηση απ' αυτή τη συλλογή ήταν το κομμάτι Καφενόβιοι συμπολίτες που ερμήνευσε η Μαρίζα Κωχ σε μουσική και στίχους του επίσης πρωτοεμφανιζόμενου (και δυστυχώς εξαφανιζόμενου μέσα στα επόμενα χρόνια) Διονύση Σκάλου. Επιστρέφω στα οριακά Νέγρικα του Λοΐζου και δανείζομαι φράσεις του ιδίου για να τονίσω την εκτίμηση που έτρεφε για τα μοντέρνα μουσικά ρεύματα της εποχής, αυτός, ένας δημιουργός που ταυτίστηκε με το λαϊκό και το πολιτικό τραγούδι του καιρού του (από συνέντευξη του Μάνου Λοΐζου στον Δημήτρη Γκιώνη και στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή της 27ης Δεκεμβρίου του 1966): Στη συγκεκριμένη περίπτωση, των Νέγρικων, χρησιμοποίησα για πρώτη φορά ηλεκτρικές κιθάρες και όργανο στην ορχήστρα μου όπως και ρυθμό σέικ, μποστέλα κ.α. Για μένα το φαινόμενο γιε - γιε είναι φαινόμενο που καθρεφτίζει την εποχή μας...Οι σύγχρονοι ρυθμοί είναι ρυθμοί διαμαρτυρίας, μοναξιάς και αυτοβασανισμού...) Τρομερό το ότι ο Λοΐζος κάνει αυτές τις δηλώσεις εν έτει 1966 που ακόμη δεν είχε φουντώσει το χίπικο κίνημα, στη χώρα μας τουλάχιστον, προσδίδοντας στην pop - rock μουσική χαρακτήρα διαμαρτυρίας και λίγο προτού η Αριστερά την κατακεραυνώσει ως ξενόφερτη υποκουλτούρα. Στο σημείο αυτό να πω ότι είχα ψοφήσει στο γέλιο όταν πριν λίγα χρόνια είχα ακούσει τη Μαρία Δαμανάκη να απευθύνεται σε νεότερο πολιτικό αντίπαλο της σε τηλεοπτικό πάνελ, ρωτώντας τον χαρακτηριστικά Εσείς είχατε Woodstock; Εμείς είχαμε!, γνωρίζοντας φυσικά πόσο η συγκεκριμένη αγωνίστρια του Πολυτεχνείου είχε πολεμήσει σε αρθρογραφήσεις της τη rock μουσική. Επιστρέφοντας στα Νέγρικα, θα έλεγα πως το έργο αυτό, πέραν της στιχουργικής πρωτότυπης θεματικής του και της ενορχήστρωσης του, ευτύχησε και από ερμηνευτικής άποψης. Η Μαρία Φαραντούρη είναι πραγματικά συγκλονιστική, ανυπέρβλητη, ανεπανάληπτη, και πιστεύω πως για την ερμηνεία της στο Ο γερο-νέγρο Τζιμ και μόνο, της άξιζε ο χαρακτηρισμός Joan Baez της Μεσογείου, που της απέδωσε ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν τη δεκαετία του 1980! Ο Γερο-νέγρο Τζιμ είναι ένα από τα ομορφότερα ελληνικά τραγούδια διαμαρτυρίας, αναδεικνύοντας και τη rock πλευρά του συνθέτη και της ερμηνεύτριας του.

σταματήστε-την-εξάπλωση-του-φασισμού

Ο δημοσιογράφος Μάνος Χωριανόπουλος δημοσίευσε στο NEWS 247 ένα εξαιρετικό άρθρο για τον Εμφύλιο που βρίσκεται προ των πυλών και τις τελευταίες ελπίδες αντίστασης κατά του εκφασισμού της κοινωνίας. Αναδημοσιεύω τις τρεις τελευταίες παραγράφους του άρθρου του: 

Όσοι καλλιτέχνες, διανοούμενοι και δημόσια πρόσωπα έχουν ακόμα οποιοδήποτε έρεισμα στην κοινωνία, οφείλουν να κινητοποιηθούν, εδώ και τώρα, αντί να ιδιωτεύουν κρυμμένοι και παραδομένοι στην ήττα και στον φόβο. Και όσοι πολίτες μπορούν ακόμα να διακρίνουν ότι πίσω από τις διακηρύξεις περί Έθνους και υπερηφάνειας και ιστορίας, κρύβεται απλώς το πάθος για κτηνώδη δύναμη και αχαλίνωτη εξουσία, πρέπει να σταματήσουν να δείχνουν ανοχή. Σήμερα είναι οι αλλοδαποί, αύριο μπορεί να είναι οι Αριστεροί, οι ομοφυλόφιλοι ή απλώς όσοι δεν είναι αρκετά γυμνασμένοι. Αν δώσεις την δύναμη σε κάποιον να επιλέγει αυθαίρετα  ποιος αξίζει να ζει σε αυτή τη χώρα και ποιος όχι, ποτέ δεν ξέρεις αν θα ακούσεις χτύπημα και στη δική σου πόρτα.

rainy-mood-post

Ο πρώτος ζεστός καφές μετά το καλοκαίρι είναι γεγονός. Στη μικρή μπλε κούπα που γράφει Luxembourg απάνω. Έχει μπόλικο αφρό και τέσσερις μπίλιες ζαχαρίνης μέσα. Το φακελάκι περίμενε για μήνες να καταναλωθεί στο ράφι πλάι στα μπαχάρια. Πόσο μου αρέσει που έχει πάει μία η ώρα και έξω δεν υπάρχει ήλιος. Στο μεγάλο περβάζι του παραθύρου μου έχουν ξαπλώσει οι τρεις από τις τέσσερις γάτες της αυλής, για να προφυλαχθούν απ' το ψιλόβροχο ή για να τις λυπηθώ και να τις βάλω μέσα. Θα το κάνω άμα χειμωνιάσει για τα καλά, όπως κάθε χρόνο που στρώνω κουβερτάκι πάνω στο κρεβάτι μου για να μπουν και να κουρνιάσουν αγκαλιασμένες σαν μια τεράστια τρίχινη μπάλα, ενώ εγώ μεταφέρομαι στο διπλανό δωμάτιο. Σκέφτομαι τη μητέρα μου, η οποία κάθε σαββατοκύριακο σχεδόν μετακομίζει στο σπίτι της καλύτερης της φίλης, που την έχουν μεσ' στην περιποίηση. Φιλία κι αυτή! Ογδόντα ετών γυναίκες κι είναι μαζί απ' τα δέκα τους χρόνια! Το καλό είναι ότι δεν αναλώνονται στα παλιά, όπως θα περίμενε κανείς. Τρέχει τόσο η καθημερινότητα και των δυονών τους, ώστε να μη βαριούνται. Πρόσεχε την πίεση σου, συμβουλεύει η μάνα μου τη φίλη της, βλέποντας την να αδιαφορεί για τα χάπια της και της θυμίζει ότι κι εκείνη έτσι θα έκανε αν δεν την έβαζαν σε μια ''σειρά'' οι γιοι της. Τις προάλλες έλεγα στη μάνα μου πως δεν είναι πια πιτσιρίκα και από δω και πέρα να προετοιμάζεται για την απώλεια δικών της ανθρώπων. Μη μου το λες αυτό, μου απάντησε με παραπονιάρικο ύφος. Αυτή τη γυναίκα δεν την κρατάς μέσα με τίποτα! Μαραζώνει αν κάθεται σπίτι της. Για μπάνιο πότε θα ξαναπάμε; Καμιά συναυλία έχουμε; με ρωτάει συνέχεια κι εγώ απ' την μια χαίρομαι, απ' την άλλη τρέχω με τα δικά μου και δεν της δίνω τη δέουσα σημασία. Της είπα για πλάκα ότι δε φτάνουν οι προσκλήσεις της Πέμπτης και να έρθουν με τον αδερφό μου στην επαναληπτική προβολή της Παρασκευής καλύτερα. Να πας εσύ Παρασκευή, απάντησε όλο τσαντίλα, σιγά μη χάσω το επίσημο event! Και γελάμε, γελάμε πολύ! Το επόμενο χαρμόσυνο γεγονός που έχω να περιμένω μετά το τέλος των Νυχτών Πρεμιέρας είναι η μετάβαση μου στο Λονδίνο στα τέλη Νοεμβρίου για καμιά βδομάδα. Θα φιλοξενηθώ στην Αστέρω, καλή φίλη του Filtig και δική μου πλέον, η οποία κάνει τη σπουδαιότερη δουλειά απ' όλους τους ανθρώπους που ξέρω: σε εργαστηριακό κέντρο του Λονδίνου ασχολείται επί 16 χρόνια με τις νέες θεραπευτικές μεθόδους για τον καρκίνο του πνεύμονα. Θα σε γυρίσω παντού, μου λέει όποτε μιλάμε στο skype πλέον, ετοιμάσου για βραδιές λονδρέζικου αντεργκράουντ!   Η αλήθεια είναι πως την πρώτη φορά που πήγα στην αγγλική πρωτεύουσα, το καλοκαίρι του 2004 ήταν, δεν τη φχαριστήθηκα. Έπαιρνα κάτι βαριά αγχολυτικά χάπια τότε και σε κάθε μου βόλτα με έπιαναν ζαλάδες απ' το ύψος των κτηρίων κι ήθελα να κάτσω σε παγκάκια - κανονική ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Ήταν τέτοιο το πρόβλημα μου, ώστε έβγαλα εισιτήριο με το τρένο, αυτό που περνάει κάτω απ' τη Μάγχη, εγκατέλειψα την Αγγλία και μεταφέρθηκα στην Ολλανδία, όπου πέρασα στο Άμστερνταμ ζωή χαρισάμενη για λίγες ακόμη μέρες. Τι να φάω σήμερα; Το ψυγείο δεν έχει τίποτα, μόνο φρούτα και λαχανικά και δε θέλω να τη βγάλω πάλι με βραστά λεμονάτα κολοκύθια, λες και αναρρώνω από εγχείρηση, σαν τη Λίνα που έβγαλε τη χολή της και ησύχασε. Τι κακό κι αυτό, τίποτα δε μπορούσε να φάει το κορίτσι. Και μακαρονάδα να έφτιαχνα, έπρεπε να απαριθμήσω όλα τα συστατικά της σάλτσας αν θέλαμε κι εγώ κι αυτή κι η παρέα ολόκληρη να βάλει κάτι στο στομάχι της. Η Λίνα ετοιμάζει κάτι για τη χειμερινή περίοδο, μία συνεργασία, η οποία σίγουρα θα συζητηθεί και θα τραβήξει κόσμο, όπως το δικαιούται τόσα χρόνια που αγωνίζεται. Κι επειδή ανέλαβα την επιμέλεια προγράμματος, θα ενημερώσω πολύ σύντομα για το τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί! Αυτές τις μέρες επικοινώνησα με τον ιστορικό τέχνης, Θανάση Μουτσόπουλο. Μου ζήτησε να παιχτούν τα ντοκιμαντέρ για το Κύτταρο και τη Γώγου στο φεστιβάλ για το ελληνικό αντεργκράουντ που έστησε κάπου στην πλατεία Κοτζιά, με εστίαση στα εικαστικά και τον κινηματογράφο. Θα έκανα οτιδήποτε μου ζητούσε ο Θανάσης! Σ' αυτόν οφείλω εν πολλοίς την είσοδο μου στο χώρο της μουσικής δημοσιογραφίας, αφού το 1999, όταν έπρεπε να φύγει από το περιοδικό ΗΧΟΣ, πρότεινε εμένα, έναν ολότελα άγνωστο νέο δημοσιογράφο, να τον αντικαταστήσει. Εγώ τότε δεν είχα καν κομπιούτερ και έδινα κριτικές γραμμένες σε χαρτί, στο χέρι. Λίγο αργότερα πήγαινα στον αρχισυντάκτη, άφηνα δισκέτες με τα κείμενα μου κι έφευγα. Αυτός, όπως ήταν λογικό, δεν μου τις επέστρεφε, αλλά κι εγώ όμως δεν είχα ιδέα ότι κοστίζουν πολύ φθηνά. Θυμάμαι μια ωραία πρωΐα που μπήκα στο γραφείο του αρχισυντάκτη και του ζήτησα να μου επιστρέψει τις δισκέτες, διότι δε μπορούσα να δίνω χρήματα για να αγοράζω πακετάκια κάθε λίγο και λιγάκι. Ο άνθρωπος τά'χασε...Ορίστε, πάρ'τες, μου είπε! Που να του εξηγούσα ότι πήγαινα αλλού για να χτυπήσω τα κείμενα σε κομπιούτερ κι ότι είχα άγχος να επιστρέψω τις...πανάκριβες δισκέτες που δανειζόμουν. Τέλος πάντων, ο καφές μου ήδη τελείωσε σε αντίθεση με μία μεγάλη συνέντευξη που απομαγνητοφωνώ αυτή τη στιγμή για να παραδώσω στο Ποντίκι μέχρι αύριο πρωί.  

οι-ή-η-soap-&-skin-στο-gagarin-τον-οκτώβριο

Όλοι στο Gagarin στις 14 Οκτωβρίου - νά'μαστε καλά - για να παρακολουθήσουμε ένα εξαιρετικό live: των Soap&Skin, δηλαδή της νεαρότατης, μόλις 22 ετών, Αυστριακής Anja Plaschg που έχει κερδίσει την ευρωπαϊκή μουσική κοινότητα με τον γοτθικό ρομαντισμό της και τη μινιμαλιστική σκηνική παρουσία της. Στη σκηνή του αθηναϊκού κλαμπ θα βγει, λέει, μόνη της με ένα Grand piano, ένα laptop και ένα μικρόφωνο. Δεν τη χάνω με τίποτα! Ακούστε πως διασκεύασε το Voyage Voyage, το τραγούδι - φετίχ των 80s και της Desireless! Αριστούργημα! 

προς-κάθε-ενδιαφερόμενο-σινεφίλ-και-μη

Μόλις ενημερώθηκα πως η πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου την Πέμπτη 27/9 πάει πολύ καλά απ' την άποψη προπώλησης των εισιτηρίων (''πάει για γέμισμα η αίθουσα'' είπαν χαρακτηριστικά σε ένα φίλο που πέρασε από τον Δαναό πριν λίγο και αγόρασε τέσσερα εισιτήρια). Θα συνιστούσα, επομένως, στους ενδιαφερόμενους, που διαβάζουν τούτο το blog, να περάσουν αύριο ή το πολύ μεθαύριο από το σινεμά, Κηφισίας & Πανόρμου, για να εξασφαλίσουν το εισιτήριο τους. Υπ' όψιν, η ταινία θα ξαναπροβληθεί την επόμενη μέρα, Παρασκευή 28/9, στις 19.45 το βράδυ, στη διπλανή αίθουσα, τον Δαναό 2. Κι επειδή η εν λόγω αίθουσα είναι χωρητικότητας 120 ατόμων, ενδέχεται να υπάρξει πάλι ''πρόβλημα'' με τα εισιτήρια. Γι' αυτό, σπεύσατε, είτε για Πέμπτη, είτε για Παρασκευή, πάντα στον Δαναό. 

* με το post επισυνάπτεται η αφίσα του ντοκιμαντέρ, φιλοτεχνημένη από τον Βασίλη Κώτσικα - gazoza. 

με-αφορμή-το-σχόλιο-στο-facebook-από-την-πάολα-ρεβενιώτη

Μια και δεν έχω πια facebook, με ενημέρωσαν πως η τρανσέξουαλ Πάολα Ρεβενιώτη με πέρασε γενεές δεκατέσσερις, επειδή - λέει - έβαλα μία άσχετη (την Εύα Κουμαριανού) στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου και όχι αυτήν. Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή: τον περασμένο Οκτώβριο ή Νοέμβριο, σχεδόν πριν ένα χρόνο δηλαδή, έβαλα τον φίλο Γιώργο Τσιτιρίδη, διευθυντή του gay free press Fagazine, να αφήσει ένα μήνυμα στο facebook της κ. Ρεβενιώτη, ζητώντας της εκ μέρους μου να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ. Εκείνη ζήτησε χρήματα κι εγώ απάντησα, πάντα μέσω Τσιτιρίδη, πως δεν υπάρχει σάλιο και ευχαριστούμε πολύ! Βγήκε πάλι τότε η κ. Ρεβενιώτη και σχολίασε στον ''τοίχο'' της κάτι του στυλ ''Ακόμη ένας σκηνοθέτης που ζήτησε τη συνεργασία μου και δεν πληρώνει''. Φυσικά, ούτε μπήκα στον κόπο να απαντήσω. Σήμερα, λοιπόν, που η κ. Ρεβενιώτη ενημερώθηκε για τη συμμετοχή της Εύας Κουμαριανού (θα είδε το trailer, φαντάζομαι) ξαναβγήκε στο facebook και πέρασε, όπως είπα ήδη, γενεές δεκατέσσερις τόσο την Κουμαριανού, όσο και μένα. Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να επικοινωνήσω με την Κουμαριανού, η οποία μου εξήγησε πως βρέθηκαν με την Πάολα, η ''παρεξήγηση'' λύθηκε και τα κακεντρεχή σχόλια αποκαθηλώθηκαν. Πάλι καλά! Εννοείται πως για ιστορικούς και μόνο λόγους, στο ντοκιμαντέρ θα έπρεπε να είναι η Πάολα, στης οποίας το θρυλικό έντυπο, το ''Κράξιμο'', η Κατερίνα Γώγου είχε δημοσιεύσει αποκλειστικά κι ένα εξαιρετικό ποίημα της. Θα έπρεπε όμως να γνωρίζει η ίδια επίσης πως η ταινία αυτή έγινε χωρίς την παραμικρή υποστήριξη κανενός χρηματοδοτικού φορέα, ΕΡΤ ή ΕΚΚ. Να το πω αλλιώς, πως να πλήρωνα έναν συνεντευξιαζόμενο μεσ' στο ντοκιμαντέρ τη στιγμή που για το lunch break του συνεργείου στα γυρίσματα κουβαλάγαμε κατσαρόλες με φαγητό απ' το σπίτι της...Μαρίζας Κωχ; Απ' την άλλη, οφείλω να υπερασπίσω λίγο και την Εύα Κουμαριανού, η οποία μελέτησε άψογα το ποίημα της Γώγου για τη δολοφονημένη Σόνια, μας άνοιξε το σπίτι της για το γύρισμα και έδειξε τρομερά ''ψαρωμένη'' αναφορικά με το project, παρά τη μεγάλη εμπειρία της από τον κόσμο του θεάματος. Η Κουμαριανού ήταν εξαιρετική στην ανάγνωση του ποιήματος και αυτό το καταλαβαίνει όποιος δει τα δύο λεπτά του trailer. Συν τοις άλλοις, ποτέ δε βγήκε να μιλήσει για τη Γώγου ως ''φίλη'' της, όπως κάνουν όλοι αυτόν τον καιρό και σπάω μεγάλη πλάκα, παρ' όλο που μου αφηγήθηκε μία κοινή τους ιστορία. Θα μπορούσα να τη δημοσιεύσω με την άδεια της, γιατί έχει ενδιαφέρον για τον ανθρωπισμό του χαρακτήρα της Γώγου. Και για να κλείνω, μου είναι ολότελα αδιάφορο αν η Εύα Κουμαριανού έχει περάσει απ' την Trash TV ή πετάει...κοτρόνες, όποτε μιλάει περί πολιτικής. Εγώ ήθελα μία τρανσέξουαλ που δε θα δίσταζε να βγει άβαφτη, αμακιγιάριστη σε gros plan, προκειμένου να διαβάσει ένα πολύ σκληρό ποίημα για μία ομόφυλη της που έφυγε από τη ζωή με τραγικό τρόπο. Η κ. Εύα Κουμαριανού τα κατάφερε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο! Την ευχαριστώ!  

υπό-έκδοσιν-το-καινούργιο-free-press-του-mhulot

Ο mhulot είναι καλός μου φίλος και ένα από τα πιο εντάξει παιδιά στη δημοσιογραφική πιάτσα σήμερα. Πάντα, όποτε ετοιμάζει κάποιο καινούργιο έντυπο ή διαδικτυακό project, ζητάει τη βοήθεια μου κι εγώ σπεύδω να του την προσφέρω για τους παραπάνω λόγους. Έτσι και πριν από λίγη ώρα βρεθήκαμε στα Εξάρχεια, στο αγαπημένο Ginger Ale, για μία συνέντευξη με αφορμή το ντοκιμαντέρ της Γώγου που θα ανέβει στο site του Ough την ερχόμενη Τρίτη. Στα χέρια μου ωστόσο κρατάω τώρα το τεύχος zero του Ough, το οποίο προφέρεται Ουφ και όχι...Ουγκ που πίστευα, και που θα κυκλοφορήσει επισήμως στις 15 Οκτωβρίου. Για το πρώτο τεύχος του Ough, μάλιστα, σκεφτήκαμε με τον mhulot ένα θέμα που σχετίζεται με τον ελληνικό κινηματογράφο και που συμφωνήσαμε πως θα κάνει πάταγο! Κρύβοντας εκείνος το πρόσωπο του με το τεύχος - πιλότο του περιοδικού, εγώ προτίμησα να υπενθυμίσω πως καλώς ή κακώς ζούμε κανονικά πλέον Μέρες του ΄36! 

Πότε να κάηκε ολοσχερώς αυτό εδώ τ' αυτοκίνητο παρατημένο επί της Μπενάκη στα Εξάρχεια; Από τα Δεκεμβριανά του 2008 άραγε ή από κάποια πρόσφατα επεισόδια; Να τοποθετηθεί άμεσα, παρακαλώ, εντός βιτρίνας ως έκθεμα του Μουσείου Εξαρχείων, της πιο ωραίας περιοχής του κέντρου! 

Κι επειδή καφές με τον mhulot δε λέει χωρίς βινύλια, μουσική δηλαδή, συνεχίζοντας κατά έναν τρόπο και το χθεσινό post, αγόρασα από το χεβιμεταλάδικο Dark Side Records δύο πάμφθηνα second hand σούπερ βινύλια: το soundtrack της ταινίας Lipstick (1976) του Lamont Johnson με τη μουσική του Γάλλου Michel Polnareff - αυτός που ηχογράφησε και την Κυρα-Γιώργαινα του Κατσαρού στα γαλλικά - και το soundtrack επίσης του Maurice Jarre από τον θρυλικό Doctor Zhivago μαζί και με άλλα κομμάτια από ταινίες των 60s: Un homme et une femme (Francis Lai), Alfie (Burt Bacharach) κ.α. 

bob-theil-one-day-today-or-tomorrow

Τό'χω ξαναπεί, η καλύτερη μου είναι να ψάχνω στα δισκοπάζαρα και ν' ανακαλύπτω ξεχασμένους τροβαδούρους από τη ''χρυσή περίοδο'' late 60s - early 70s. Αυτοί είναι οι δικοί μου κλασικοί μουσικοί, οι ανέγγιχτοι από το χρόνο, με τον κατάλογο να είναι μακρύς: από τους ''σταρ'' Bob Dylan, Leonard Cohen, Joan Baez, Joni Mitchell, Judy Collins μέχρι τους Sandy Denny, Bill Fay, Dan Hicks, Roy Harper, Tim Hardin και πολλούς - πολλούς άλλους. Η, συνήθως γεμάτη από εσωτερικότητα ερμηνεία, το ψάξιμο των στίχων και όλο και κάποιο σόλο στην κιθάρα ή τα άλλα όργανα που χρησιμοποιούν οι συγκεκριμένοι δημιουργοί, κάνουν την ακρόαση των δίσκων τους κανονική ψυχοθεραπεία. 

Ομολογώ πως τον Σκοτσέζο Bob Theil δεν τον γνώριζα. Μου χάρισε πριν λίγη ώρα ο συνεργάτης μου, διευθυντής φωτογραφίας Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, μία εξαιρετική συλλογή του σε διπλό βινύλιο. Πάντα, όποτε ξεκινάμε και όποτε τελειώνουμε μία ταινία, θά'ρθει η στιγμή που ο Δημήτρης θα με συναντήσει κραδαίνοντας ένα βινύλιο στα χέρια του με τη χαρά εκείνη του έφηβου που γυρίζει από το Μοναστηράκι. Μόνο που ο Δημήτρης ψωνίζει καλό...stuff! Όχι σαν εμένα που συνήθως σκάω το πολύ δύο - τρία ευρώ κι όταν ανοίγω το φάκελλο του second hand βινυλίου βρίσκω μέσα από σπόρους απροσδιόριστης προέλευσης μέχρι σημειώματα εραστών που χώρισαν και που σήμερα θά'χουν πατήσει τα εξήντα! Διότι έχει συμβεί κι αυτό! Συγκεκριμένα είχα φέρει κάποτε από το Παρίσι ένα άλμπουμ του Richard Thompson και ανακάλυψα μέσα του γράμμα ενός Thierry σε μία Cecile με χρονολογία του 1973, πριν να γεννηθώ δηλαδή! Ξαναγυρίζω στο δώρο του φίλου και λέω πως ο Bob Theil είναι καταπληκτικός! Το απόλυτο συνταξίδεμα μιας ζεστής folk φωνής με τον ήχο της ηλεκτροακουστικής κιθάρας σε μπαλάντες, άλλες γραμμένες για παραλίες της γενέτειρας του (Reflections), άλλες για κορίτσια που ποτέ δεν έτυχε να γνωρίσει (Moments lost) και άλλες για τον θρήνο γυναικών μέσα στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο (December 1918). Έχω την εντύπωση πως ο Theil συνδέεται κατά κάποιο τρόπο με το συγκρότημα των Colosseum, μέσω ενός μουσικού, χωρίς να είμαι σίγουρος. Κι επειδή η παρούσα συλλογή με τίτλο So Far απαρτίζεται από συνθέσεις της περιόδου 1974 - 1977, δεν αρκείται δηλαδή στο ''στεγνό'' folk ιδίωμα της προηγούμενης δεκαετίας, ξεχώρισα ήδη το instrumental Westway με φανερή την επιρροή του δημιουργού από το progressive rock κίνημα, το Post Mortem Blues που θυμίζει τρομερά Al Stewart και το Moments lost, που θα μπορούσαν να είχαν γράψει οι Simon & Garfunkel. Είμαστε λίγο...παλιομοδίτες, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;   

φθηνό-ποροι-άνθρωποι

Αν και εικόνες τέτοιου φθινοπώρου δεν θα δούμε ποτέ στην Αθήνα - μόνο στο Lodz της Πολωνίας τις βρήκα το 1996 -, εντούτοις είναι πάντα καλοδεχούμενη η όμορφη φθινοπωρινή αίσθηση. Ο ηλεκτρισμός της ατμόσφαιρας, ο καύσωνας που υποχωρεί, η μυρωδιά του χώματος που θέλει να ανασάνει κι αυτό, ακόμη κι οι γάτες που βγαίνουν απ' τις ανήλιαγες κρυψώνες τους και τεντώνονται στο έδαφος. Κάθε φθινόπωρο και όχι άνοιξη, ενεργοποιείται ο δικός μου οργανισμός, ανασυντάσσονται οι δυνάμεις μου και το μυαλό μου λειτουργεί πιο καθαρά - τό'χω παρατηρήσει. Σα να φορτσάρω ολόκληρος για το χειμώνα που έρχεται και που, όπως όλοι λένε και ξαναλένε, θά'ναι πολύ δύσκολος. Αυτή την ώρα που γράφω με ενοχλεί η κουφόβραση στην ατμόσφαιρα, με αποζημιώνει όμως η μυρωδιά της βροχής που θά'ρθει, παρακινώντας με να επιστρέψω στα βιβλία μου και σε κάποια καλή μουσική. Παρεμπιπτόντως, διαβάζω τις μέρες αυτές τη συλλογή διηγημάτων Το κέρασμα που άργησε του Τάσου Μελίτη, έκδοση της ετικέτας Παρουσία του Βασίλη Χατζηιακώβου. Μου αρέσουν πολύ οι, όλο βιτριολικό χιούμορ, εκλαϊκευμένη γραφή και αμεσότητα, ιστορίες που έστησε ο Μελίτης με βάση την καθημερινότητα του και τα πρόσωπα που μπαινοβγαίνουν στον κοινωνικό περίγυρο του. Αυτό, ναι, είναι συγγραφικό ατού: το να καταφέρνεις να κάνεις συλλογικό το ατομικό και το ιδιωτικό σου. Άλλωστε, ασχέτως αν το πόνημα του πλασαρίστηκε ως ''το πρώτο βιβλίο για την Ελλάδα μετά το Μνημόνιο'', οι ήρωες του είναι τόσο οικείοι για τον απλό αναγνώστη, ώστε τον κερδίζουν απ' τις πρώτες σειρές της ανάγνωσης και τον κάνουν κοινωνό των παθημάτων τους. 

Η αγαπημένη Λένα παραπονέθηκε, τώρα που παντού γράφουν για σένα με ξέχασες, μου είπε. Είναι δυνατόν να ξεχάσω το μεγαλύτερο μουσικό ταλέντο που γέννησε η Ελλάδα από το δεύτερο ήμισυ του 20ου αι. και μετά; Ίσα - ίσα που περιμένω την πρεμιέρα της 27ης Σεπτεμβρίου για να την υποδεχτώ στην είσοδο του Δαναού μετά της Βικτώριας και να της προσφέρω την πρώτη τιμητική θέση μεταξύ των καλεσμένων μας. Της έλεγα πως μπορεί οι Χρυσαυγίτες να οικειοποιήθηκαν κακώς το Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ του Ρασούλη και της Αλλαγιάννη, ένα τραγούδι δικό της, όμως, θα τους έκανε να βγάλουν σπυριά...Αναφερόμουν φυσικά στους Εμιγκρέδες της Ρουμανίας με την απέραντη ευαισθησία των στίχων της για όλους τους οικονομικούς μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα, φορολογούνται, ψηφίζουν και τα παιδιά τους μετέχουν της ελληνικής παιδείας. Ύστερα απ' αυτή την τηλεφωνική συζήτηση με τη Θεά μου, καθώς σερφάριζα στο διαδίκτυο, έπεσα στην ακόλουθη είδηση: http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/234519/stis-koytes-emeinan-ta-trofima-tis-hrysis-aygis Και τότε ξαφνικά αναπτερώθηκε το ηθικό μου, είπα Ναι ρε γαμώτο δεν τον χωράει το φασισμό ο τόπος αυτός, σα να ήρθε το φθινόπωρο που λέω πιο πάνω και να ξέπλυνε το μίσος απ' τις ψυχές των συμπατριωτών μου. Προηγουμένως, οι Χρυσαυγίτες έδιωξαν μια ηλικιωμένη πεινασμένη γυναίκα επειδή δεν ήταν, λέει, Ελληνίδα. Καθάρματα! Ο διάβολος προσωποποιημένος κι είναι ν' απορείς πως οι ρασοφόροι μια ζωή θιασώτες του φασισμού και του μισανθρωπισμού ήταν κι όχι μόνο στη συντηρητική Ελλάδα. Τελικά, εκτός από τη Λένα Πλάτωνος και τους Εμιγκρέδες της Ρουμανίας, καλά τά'χε πει και ο ομότεχνος της, Γιάννης Αγγελάκας, στο άλλο το εξαιρετικό άσμα του: Διάολε, φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το θεό...Χάρισμα τους τώρα ο θεός που πιστεύουν, οι πατάτες, τα γάλατα και τα κρεμμύδια τους. Δεν θα περάσει ο φασισμός και ο λαϊκισμός, επίσης! 

για-την-περίπτωση-του-ορέστη-πλακιά

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που μέσα στον κοινωνικό και πολιτιστικό απόπατο που έχουμε πιάσει ως έθνος - όπως θά'λεγαν και οι, μοδάτοι τελευταία, εθνικόφρονες -, ως δια μαγείας τοποθετούνται στην κατάλληλη θέση και αναλαμβάνουν ασυνείδητα ενδεχομένως να καθαρίσουν το τοπίο. Ένας απ' αυτούς είναι σίγουρα και ο κ. Ορέστης Πλακιάς, υπεύθυνος Γραφείου Τύπου του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ Cosmote. Ο Πλακιάς αγαπάει πρωτίστως τον κινηματογράφο, έστω κι αν ο ίδιος προέρχεται από τις θετικές επιστήμες και μέχρι σήμερα ασκεί την τέχνη του avant-guard μουσικού. Παρακάμπτω τα περί...χιπστεριάς που του προσάπτουν οι δημοσιογράφοι στις παρουσιάσεις - συνεντεύξεις του, λες κι έχει σημασία σε ποιο μαγαζί τρώει και τι μουσικές ακούει ο εκάστοτε συνεντευξιαζόμενος. Διότι, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στην περίπτωση του, είναι ο τρόπος που κάνει τη δουλειά του και το πώς συμπεριφέρεται στους δημιουργούς, με τους οποίους μοιραία έρχεται σε επαφή. Ο Πλακιάς, αν και δεν είμαστε φίλοι, ούτε καν ''γνωστοί'' θα πρόσθετα, με εντυπωσίασε καθ' όλη τη διάρκεια των δύο τελευταίων μηνών για τη στήριξη του. Και δε μιλάω για προσωπική στήριξη, αλλά γενική. Τον έβλεπα χθες στη συνέντευξη Τύπου μέσα στο ζωογόνο άγχος του να μιλάει σε γνωστούς του δημοσιογράφους για τις φετινές ελληνικές συμμετοχές με τα καλύτερα λόγια, όπως θα μιλούσα εγώ ή κάποιος άλλος σε έναν τρίτο για τα ''φιλαράκια'' μου. Θεωρώ πως ένας πόλος έλξης των ημεδαπών δημιουργών προς το συγκεκριμένο κινηματογραφικό φεστιβάλ έχει δημιουργηθεί μέσω της καλής δουλειάς που γίνεται σε δημοσιογραφικό επίπεδο - κάτι που χρεώνεται ο Πλακιάς, πέραν των υπόλοιπων συνεργατών του, τιμώντας πάνω απ' όλα τη δυσεύρετη λέξη ''αξιοκρατία''. Το λιγότερο για την προσφορά αυτού του νέου ανθρώπου στην κινηματογραφική τέχνη είναι τούτο το post, με την πεποίθηση ότι εάν ακόμη ερχόταν τούμπα η διοργάνωση πολιτιστικών δρώμενων στη χώρα μας κι αναγκαστικά όλα θα ξεκινούσαν από το μηδέν, πάλι ο Ορέστης Πλακιάς θα έπρεπε να μπει μπροστά. Respect!       

για-τη-maria-callas-στο-ποντίκι

Με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από το θάνατο της Maria Callas, σε λίγες μέρες, το κείμενο μου με τίτλο O tempora o mores, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ της χθεσινής Πέμπτης. Εδώ το link: http://topontiki.gr/article/40240 

νύχτες-πρεμιέρας-συνέντευξη-τύπου

Με επιτυχία απ' την άποψη της προσέλευσης δημοσιογράφων ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ώρες στο ξενοδοχείο King George στο Σύνταγμα, η συνέντευξη Τύπου για το 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ Cosmote. Ο διευθυντής του φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης, αρκέστηκε - και ορθώς έπραξε - σε μία παρουσίαση όλων των ταινιών, ελληνικών και ξένων, οι οποίες θα προβληθούν στις διάφορες θεματικές ενότητες το διάστημα 19 - 30 Σεπτεμβρίου. Στους δημοσιογράφους μοιράστηκε και η καθιερωμένη πια τσάντα με το πρόγραμμα των προβολών, την κάρτα ελεύθερης εισόδου στις προβολές, δύο μπουκαλάκια αρώματος...Antonio Banderas, καθώς και το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, που μπορείτε να βρείτε από σήμερα στα περίπτερα. Παρεμπιπτόντως, στο εν λόγω τεύχος του ΣΙΝΕΜΑ υπάρχει και παρουσίαση του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου από τη συνάδελφο Χρυσούλα Παπαϊωάννου, ενώ συνοδεύεται και από δύο οριακές ταινίες του Πίτερ Γουίαρ, το Μυστικό του βράχου των κρεμασμένων και Το τελευταίο κύμα. Με μια γρήγορη ματιά στο πρόγραμμα και ενθυμούμενος τώρα κάποια σχόλια του Ανδρεαδάκη, πιστεύω ότι για έντεκα μέρες θα σαπίσω κανονικά στις αίθουσες του φεστιβάλ! Το φετινό πρόγραμμα, όπως κάθε χρονιά άλλωστε, είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! Στα προσωπικά μου highlights ανήκουν η Αγάπη του Μίκαελ Χάνεκε, η ελληνο-τουρκική σπονδυλωτή Do not forget me Istanbul, το ολλανδικό Κατέβασε τα κόκκινα φανάρια, το βουλγάρικο Faith, Love and whiskey, η ελληνική μικρού μήκους Τα ήσυχα βράδια του Κωνσταντίνου Σαμαρά, μια και μοιραστήκαμε την ίδια πρωταγωνίστρια (Λουκία Μιχαλοπούλου), το work in progress They glow in the dark του Παναγιώτη Ευαγγελίδη και βέβαια το ντοκιμαντέρ του φίλου Κωστή Ζουλιάτη Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926 - 1970). Θα σας συμβούλευα να σπεύσετε νωρίς να προμηθευτείτε τα εισιτήρια σας κατ' ευθείαν από τον κινηματογράφο, όπου θα προβληθεί η ταινία της επιλογής σας, καθώς και από το πατάρι του Ιανού. Για έντεκα μέρες, λοιπόν, η καρδιά του ελληνικού και του ξένου κινηματογράφου χτυπάει στο κέντρο της Αθήνας και θα είμαστε όλοι εκεί!

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στην-athens-voice

Μόλις μου τηλεφώνησε ο Γιώργος Χρονάς από την Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο για να με ενημερώσει πως πρέπει να ενημερώσω το blog για ακόμη μία δημοσίευση περί του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου, αυτή τη φορά στο free press ATHENS VOICE. Ευχαριστώ τον φίλτατο Χρονά, διότι, όπως έχω ξαναπεί, είναι αδύνατον να συγκεντρώσω όλα τα δημοσιεύματα. Επισκεφτείτε λοιπόν την ATHENS VOICE στο ακόλουθο link και επιλέξτε κι άλλες ενδιαφέρουσες ταινίες από τις φετινές ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ: 

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/404/sweet-18

στο-μυαλό-είναι-ο-στόχος

Νόστος

Στη χώρα μου

πίσω από τη γαλανή οροσειρά

όσοι είχαν γεννήσει παιδιά

φορούσανε παλτά λυκοτόμαρα μακριά

και τα μωρά τους

γύρω από τη φωτιά

με γνώσεις που μυούσαν στο Θάνατο

κοιμίζαν...

* Κατερίνα Γώγου, από την ποιητική συλλογή Νόστος (εκδόσεις Καστανιώτη)

** Στο βίντεο, το remix των Yponoia σε ένα ποίημα που σφράγισε με την ερμηνεία της η Κατερίνα Γώγου

πόλεμος-κράτους-παρακράτους-και-τραγουδιστών

Η ενημέρωση πλέον μέσω internet είναι για τα σκουπίδια. Εκεί που λέγαμε για χρόνια ότι επιτέλους θα ακούγονται ανεξάρτητες και αδέσμευτες φωνές, φαίνεται πως τελικά εισχώρησαν τόσοι αγράμματοι και ανόητοι δημοσιογράφοι στα ειδησεογραφικά sites, συντελώντας κι αυτοί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Το θέμα της φορολόγησης των καλλιτεχνών του τραγουδιού το ξεκίνησε η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ εν είδει έρευνας, δίνοντας στη δημοσιότητα λίστες με τα, δηλωθέντα στην εφορία, ετήσια ποσά καλλιτεχνών από την Άννα Βίσση και τον Γιώργο Μαζωνάκη μέχρι τη Δήμητρα Γαλάνη και τη Μαρίζα Κωχ. Ήδη υπήρξαν αντιδράσεις από την πλευρά της Βίσση, του Κότσιρα, του Μαζωνάκη και της Γαλάνη. Για τον δε ''τρανταχτό'' τίτλο σε άρθρα gossip διαδικτυακών φυλλάδων του στυλ Περισσότερα χρήματα από τον Γιώργο Μαζωνάκη κερδίζει η Μαρίζα Κωχ, προτιμώ να μη σχολιάσω, όχι διότι δεν έχω να πω κάτι, αλλά διότι τόση κακογουστιά και ασχετοσύνη δεν αντέχονται ειλικρινά. Συμφωνώ κατ' αρχάς ότι κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο μέσα σε περίοδο οικονομικού κραχ, πόσω μάλλον οι καλλιτέχνες της πίστας, που την τελευταία δεκαετία προκαλούσαν με τα σόου, τα λουλουδοπάνερα και τα μυθώδη νυχτοκάματα τους. Νομίζω πως το κακό που προκλήθηκε σε επίπεδο αισθητικής, τα αποτελέσματα του οποίου βλέπουμε σήμερα, είναι τρισχειρότερο κι απ' το γεγονός αν έβλαψαν ή όχι το καταρρακωμένο δημόσιο. Εγώ δε στέκομαι στο αν όντως ο Ρέμος που τραγουδούσε κάποτε με τη Μαρινέλλα έπαιρναν από 25.000 ευρώ τη βραδιά έκαστος ή στο αν η Μαρίζα Κωχ που τραγούδησε πρόσφατα στο Badminton πήρε 400 ευρώ και για διήμερο μάλιστα - εκεί, ναι, ας παρέμβει η εφορία, ανάλογα με τις δηλώσεις των καλλιτεχνών, και ας κινηθεί αντίστοιχα. Αυτό που απασχολεί εμένα περισσότερο είναι η προσπάθεια απαξίωσης του καλλιτεχνικού δυναμικού της χώρας και μία ανάγκη βεβιασμένης ''αποκαθήλωσης'' του, ώστε ο φασισμός να επέλθει ολοκληρωτικά πλέον. Μην ξεχνάμε και την πρόσφατη επίθεση στην παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου, όσο κι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το περιεχόμενο της. Και για να κλείνω, έχω την αίσθηση πως δηλώσεις σαν της Γαλάνη ότι αναπτερώθηκε το ηθικό μας με τον Τσίπρα, στην πραγματικότητα αποτελούν το έναυσμα και για την κήρυξη ενός πολέμου κράτους - παρακράτους και καλλιτεχνών. Ας αφήσουν λοιπόν κι οι καλλιτέχνες τα χαϊδέματα με το κοινό τους κι ας ριχτούν στον πόλεμο, στηλιτεύοντας πράξεις και πολιτικές που γυρνάνε τον τόπο μισό αιώνα πίσω.       

άλλο-αχ-ελλάδα-σ'-αγαπώ-κι-άλλο-αχ-μετανάστη-σε-μισώ

Στο link αυτό http://topontiki.gr/article/39941 περιέχεται το κείμενο μου που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ της περασμένης Πέμπτης και που αφορούσε στην απαγόρευση χρήσης του τραγουδιού Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ στη Χρυσή Αυγή από τις Ναταλία Ρασούλη - Βάσω Αλλαγιάννη. Τα σχόλια των αναγνωστών κάτω από το άρθρο, διασκεδαστικά όπως πάντα! Ευχαριστώ τη Ναταλία Ρασούλη για τη φωτογραφία - ντοκουμέντο του 1974. 

το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στο-πρώτο-ραντεβού-για-σινεμά

Στην πρώτη εκπομπή του Ορέστη Ανδρεαδάκη, διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ Cosmote, υπάρχει αναφορά στο ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου. Τη βρίσκετε ακριβώς στο 10.55

μια-συγκινητική-ιστορία-ή-όλοι-οι-στρατιωτικοί-δεν-είναι-φασίστες

Ακούγονται πολλά τελευταία για κινδύνους εισχώρησης των ακροδεξιών στα σώματα στρατού και τα τάγματα ασφαλείας - λες και δε συνέβαινε αυτό ανέκαθεν -, μέχρι και ότι θα γίνει πραξικόπημα του τύπου 21η Απριλίου 1967! Να πούμε κατ' αρχάς ότι όλα αυτά ανήκουν μάλλον στη σφαίρα της φαντασίας. Υποτίθεται ότι ζούμε σε ένα κράτος που τελεί υπό την ''προστασία'' των ξένων εταίρων - τώρα, το τι είδους ''προστασία'' μας προσφέρουν ακριβώς οι ξένοι εταίροι, όλοι τό'χουμε καταλάβει - και ως εκ τούτου δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ή να περάσει στο ντούκου, που λένε, έστω και σαν απλή εφιαλτική σκέψη, οποιαδήποτε απόπειρα βίαιης ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το σημερινό μου post αφιερώνεται σ' έναν άνθρωπο που είχα την τύχη να διοικεί το Σύνταγμα Πεζικού, στο οποίο υπηρέτησα - ας πούμε - στη Λήμνο καθ' όλη τη διάρκεια σχεδόν του 1998. Φεύγοντας από το κέντρο νεοσύλλεκτων της Κορίνθου και έχοντας ήδη περάσει από το ψυχιατρείο της Τρίπολης με τη διάγνωση Πανικόμορφες προσβολές σε αντιδραστικά και χαρακτηριολογικά πλαίσια (σαν τίτλος ταινίας του Φασμπίντερ), μετατέθηκα στο νησί της Λήμνου, για το οποίο άκουγα τα χειρότερα σενάρια, ότι πρόκειται περί κολαστήριου, ότι κάνουν βασανιστήρια οι ''παλιοί'' στους ''νέους'' κλπ. Από την πρώτη κιόλας μέρα, όμως, κατάλαβα ότι ευτυχώς είχα ''καλοπέσει'' απ' την άποψη τουλάχιστον της διοίκησης του στρατοπέδου. Ο διοικητής, Ταγματάρχης τότε στο βαθμό, ήταν ένας άνδρας 45 ετών, ο οποίος, όσο μπρουτάλ κι αν μας τό'παιζε, δεν τό'χε καθόλου το στρατιωτιλίκι. Ή μάλλον δεν είχε στην πραγματικότητα καμία διάθεση να το παίξει τύραννος. Απόδειξη ότι στην πρώτη αναφορά Τάγματος ξεστόμισε τα εξής: Δεν θέλω να ρωτάνε οι γονείς σας τι σας κάνουν εκεί που είστε οι φασίστες! Με το που άκουσα τη λέξη φασίστες, συνειδητοποίησα πως αυτός ο άνθρωπος σε ένα τέτοιο πόστο μόνο φασίστας δεν είναι! Επιβεβαιώθηκα, όταν την επόμενη μέρα, διαβάζοντας τα βιογραφικά των νεοσύλλεκτων στο Τάγμα, ζήτησε να με δει κατ' ιδίαν. Μπήκα στο γραφείο του χωρίς προσοχές και τα συναφή. Κάτσε, στρατιώτη μου είπε. Καφέ θα πιείς, να σου παραγγείλω; Δέχτηκα ευχαρίστως. Λοιπόν, τι έχουμε εδώ; ρώτησε, καθώς κρατούσε το ''ιστορικό'' μου στα χέρια του. Και συνέχισε: Μάλιστα, σπουδές δημοσιογραφίας και κινηματογράφου και ψυχολογικά προβλήματα. Αυτά εδώ μέσα πάνε πακέτο...Και χαμογέλασε. Εγώ, σοβαρός! Κοίταξε να δεις, άρχισε να μου εξηγεί, κανείς δεν πρόκειται να σε πειράξει, άοπλος είσαι, ασκήσεις δε θα κάνεις, συνεπώς θα περάσεις καλά εδώ πέρα. Πως μού'ρθε και μένα και πέταξα την ατάκα: Ομολογώ ότι δεν περίμενα να πέσω σε...κομμουνιστή διοικητή Τάγματος (Τρελός ήμουν, άλλωστε, ότι ήθελα, έλεγα)! Εκείνος δεν απάντησε. Πήγαινε τώρα, μου είπε, και ότι θες θά'ρχεσαι να με βρίσκεις, χωρίς να ζητάς άδεια του λοχαγού σου. Πραγματικά, κανείς δε με ενόχλησε. Ως στρατιώτης λίγο...σφυριγμένος, η μόνη μου αρμοδιότητα ήταν του θαλαμοφύλακα, να ξυπνάω δηλαδή τους άλλους φαντάρους για τη σκοπιά, ενώ σε επιθεωρήσεις στρατηγών κλπ. με...έκρυβαν στις αποθήκες, αφού θεωρούμουν παντελώς άχρηστος για το στράτευμα. Μέχρι που μια μέρα ο διοικητής είδε την Ημερήσια Διαταγή του λόχου μου, που έτυχε εγώ να συμπληρώσω, πρόσεξε τον γραφικό χαρακτήρα μου και με πήρε κοντά του στο διοικητήριο να γράφω τα πτυχία των επίστρατων. Σχεδόν καθημερινά, σαν του πήγαινα τα πτυχία για υπογραφές, μιλούσαμε για μουσική. Ο τύπος ήταν μεγάλος φαν του Βαμβακάρη, της Joplin και των...Tool. Σε κάθε επιστροφή μου στη Λήμνο από την άδεια μου στην Αθήνα φρόντιζα να του φέρνω ''γραμμένες'' κασέτες με συγκροτήματα που μου ζητούσε. Τού'χε προξενήσει μεγάλη εντύπωση μια φορά που γύρισα από την Αθήνα, φέρνοντας καφετιέρα. Τι τη θες την καφετιέρα, Μποσκοΐτη; με ρώτησε. Του απάντησα πως εφόσον εγώ δε βαράω σκοπιές, το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω για τα άλλα παιδιά, τα οποία ξύπναγα μεσ' στην άγρια νύχτα για να φυλάξουν το...σκοτάδι με -2 βαθμούς κρύο και τον αέρα να ουρλιάζει, ήταν να τους φτιάχνω ένα ζεστό καφέ ή τσάι να παίρνουν μαζί τους. Έφτασα σε τέτοιο σημείο ''επικοινωνίας'' με τον διοικητή ώστε τόλμησα να του ζητήσω να μη χώνει στις βαριές δουλειές συνέχεια τους Ρωσοπόντιους, γιατί καταντούσε καθαρός ρατσισμός. Σημειωτέον ότι πιο πολύ έκανα παρέα εκεί μέσα με τους Ρωσοπόντιους που ήταν ''μούτρα'' παρά με τους δικούς μας, τους βέρους συμπατριώτες, οι οποίοι στην πλειοψηφία ήταν καράβλαχοι. Ένα απόγευμα, καθώς πλησίαζαν οι μέρες που θα μεταθετόμουν στην Αθήνα και θα εγκατέλειπα οριστικά το νησί, ο διοικητής μπήκε στο γραφείο σκοτεινιασμένος. Με φώναξε, κάτσε, θέλω να μιλήσουμε. Σας ακούω! Άκουσε, Μποσκοΐτη, σε λίγες εβδομάδες θα μας αφήσεις. Νομίζω, καλά περάσαμε τόσους μήνες, δεν έχεις κανένα παράπονο. Θέλω μια μεγάλη χάρη από σένα. Του απάντησα ότι θα έκανα ότι κι αν μου ζητούσε, αρκεί να πέρναγε απ' το χέρι μου. Και τι άρχισε να μου λέει το άτομο; Το γράφω τώρα, το θυμάμαι και συγκινούμαι: Το βράδυ θα σε βγάλω εξοδούχο. Θέλω να έρθεις απ' το σπίτι μου και να μιλήσεις με τον 15χρονο γιο μου. Θέλω να του μιλήσεις για σινεμά και μουσική, γιατί το μαλακισμένο δήλωσε ότι θα γίνει στρατιωτικός και προτιμώ να του σπάσω τα πόδια! Σε παρακαλώ, θα μπορέσεις να έρθεις; Ωστόσο, αρνήθηκα. Εξήγησα πως στα μάτια των υπόλοιπων στρατιωτών θα φαινόταν κάτι τέτοιο σαν νά'μαστε συγγενείς στην καλύτερη ή απλά εγώ βισματούχος στη χειρότερη. Το δέχτηκε και μάλλον το εκτίμησε ενδεχομένως περισσότερο και απ' το να εκτελούσα την επιθυμία του. Τη βραδιά του αποχαιρετιστήριου γλεντιού των στρατιωτών, ο καλός διοικητής μου ευχήθηκε Καλός πολίτης, εκφράζοντας τη σιγουριά ότι στο μέλλον θ' ακούσει με χαρά το όνομα μου από τα ΜΜΕ. Τρομερή διορατικότητα ο τύπος! Και εξηγούμαι: Πριν από μερικές ώρες δέχτηκα μια κλήση στο κινητό μου. Ήταν ο διοικητής! Είχαμε να μιλήσουμε από το 1998, 14 χρόνια ακριβώς! Τι έγινε; Πολύ απλά, ο άνθρωπος διάβασε τα νέα στις εφημερίδες για το ντοκιμαντέρ της Γώγου, είδε τ' όνομα μου κι έψαξε και με βρήκε, μέσω θείων και ξαδερφιών. Σας μεταφέρω ακριβώς τα λόγια του: Μποσκοΐτη, αγόρι μου, μια κι έκανες ταινία για την αναρχική τη Γώγου, δε μπορεί να λείπει ο πρώην διοικητής σου, συνταγματάρχης πλέον! Να μου κρατήσεις τέσσερις θέσεις στον Δαναό, θά'ρθω με τη γυναίκα μου και τα δυο παιδιά μου. Σε φιλώ και να μού'σαι καλά...Απίστευτη και χαρούμενη έκπληξη, την οποία αδυνατώ ακόμη να πιστέψω!  

* στη photo, ο bosko 24 ετών, τότε που υπηρετούσε στη Λήμνο. 

support

Ο Μάκης Αμπλιανίτης και ο Δημήτρης Παναγόπουλος.

Έπρεπε να πάω κάπου σήμερα το πρωί με τους δύο φίλους, τραγουδοποιούς και συνθέτες, διότι αυτό μου επέβαλε η συνείδηση μου και η μόνιμη διάθεση συμπαράστασης μου σε ανθρώπους, οι οποίοι θεωρώ ότι αδικούνται κατάφορα. Λεπτομέρειες, κάποια άλλη στιγμή!  

17-και-σήμερα-μέχρι-την-πρεμιέρα

Εδώ η ένταξη του ντοκιμαντέρ Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου στο επίσημο site του 18ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote (http://www.aiff.gr/article.asp?catid=28164&subid=2&pubid=15344978)

μαζί με το trailer. 

μακριά-από βλάχο-με-άποψη

Στο ακόλουθο βίντεο, βλάχοι Χρυσαυγίτες με επικεφαλής τον βουλευτή ''Καραϊσκάκη'' Μπαρμπαρούση ορμάνε σε λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου και διαλύουν πάγκους ''παράνομων'' αλλοδαπών πωλητών. Μία Ελληνίδα κυρία εις μάτην προσπαθεί να τους θυμίσει τις μεθόδους των δικτατοριών και τη δολοφονία του Λαμπράκη με κίνδυνο να τις φάει τις μάπες της. Βγαίνει μία άλλη κυρία παρακάτω, ανύπαντρη με παιδιά - όπως δηλώνει - για να εκφράσει τη συμπάθεια της προς τους λεβέντες με τις μαύρες μπλούζες και την απέχθεια της για τα αλλοδαπά τέρατα. Όλα τα λεφτά όμως είναι ο Μπαρμπαρούσης αυτοπροσώπως: Τά' μασε; ρωτάει, θέλοντας φυσικά να ρωτήσει αν τα μάζεψε τα πράγματα του ο αλλοδαπός και την κοπάνησε. Τελικά, κακό πράγμα η βλαχιά! Μακριά από βλάχο με άποψη, είχε πει κάποτε η σοφή Αρλέτα κι εγώ τώρα την καταλαβαίνω! Απορώ κι ενίσταμαι, όμως: Η περιοχή δεν διαθέτει καμιά αντιφασιστική ομάδα; Τι κάνουν τα παλικάρια; Μαζεύονται σε στέκια και βλέπουν Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι, αντί να οργανωθούν να βρεθούν στο πλευρό του κοσμάκη και να στείλουν τους Νεάντερταλ στις σπηλιές τους; Βρε που καταντήσαμε...Κι ύστερα αναρωτιέμαι κι εγώ και πολλοί άλλοι για ποιο λόγο είμαστε θλιμμένοι τελευταία...Ξεφτίλα - μοναξιά - απελπισία, το πάντα επίκαιρο μότο που μας κληροδότησε η Κατερίνα Γώγου!  

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/nea_epithesh_ths_xryshs_ayghs_se_laikh_agora_sto_mesologgi.1921156.html