Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

τελευταίο-αντίο-στον-θόδωρο-αγγελόπουλο-με-το-βαλς-του-γάμου-της-καραΐνδρου-και-πολυφωνικά-ηπειρώτικα



Σήμερα παίξαμε χωρίς να το θέλουμε σε σεκάνς της τελευταίας ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Κι ήμασταν πολλοί - πάνω από 2.000 κομπάρσοι -, από εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας (μερικοί εξ αυτών δεν απέφυγαν τους προπηλακισμούς του τύπου...Νεκροθάφτη!), και δημοσιογράφους, μέχρι καλλιτέχνες, αλλά και απλούς ανθρώπους - λάτρεις του έργου του εκλιπόντος. Κρατώ τη συγκλονιστική εικόνα της Εύας Κοταμανίδου που κάπνιζε μόνη ένα τσιγάρο στον προαύλιο χώρο του Α΄Νεκροταφείου και της συντετριμμένης Ελένης Καραΐνδρου στο πλευρό του Αντώνη Αντύπα. Κι όταν λέω κομπάρσοι, κυριολεκτώ. Στην αρχή τα χάσαμε όταν είδαμε ένα στημένο τράβελινγκ μέσα στο ανθρώπινο ποτάμι με την κόρη του σκηνοθέτη, Ελένη, να δίνει οδηγίες στον καμεραμάν. Λίγο αργότερα, τα πράγματα ξεκαθάρισαν όταν στον επικήδειο λόγο του, μέλος του συνεργείου της ταινίας του Αγγελόπουλου, μας ενημέρωσε πως για σήμερα, Παρασκευή, το όρντινο έλεγε...εικονική κηδεία! Απίθανο, ανατριχιαστικό σχεδόν! Ο άνθρωπος είχε οραματιστεί γύρισμα κηδείας τη μέρα που τελικά έμελλε να πραγματοποιηθεί μία πραγματική νεκρική τελετή: η δική του!

Μπροστά, λοιπόν, το φέρετρο με τη σορό του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη και πίσω όλοι εμείς, βουβοί, δακρυσμένοι και, νομίζω, πραγματικά λυπημένοι. Δε γινόταν άλλωστε να μη δακρύσει άνθρωπος, καθώς κατά τη διάρκεια της πομπής ο ακορντεονίστας έπαιξε το Βαλς του Γάμου της Καραΐνδρου και γυναικείο πολυφωνικό σχήμα τραγούδησε ηπειρώτικα μοιρολόγια. Νωρίτερα, η χήρα Φοίβη Αγγελοπούλου είχε ζητήσει από τη Μαρίζα Κωχ να τραγουδήσει ακόμη ένα παραδοσιακό μοιρολόι, απ' αυτά που αγαπούσε ο Θόδωρος. Με το θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου μπήκε ένα τέλος εποχής γι' αυτή τη χώρα, όσο κι αν σε κάποιους ακούγεται ανθελληνική η συγκεκριμένη άποψη. Τέλος δηλαδή σε μια χώρα, τουλάχιστον έτσι όπως την προσέγγισε και την αφηγήθηκε αυτός που αγαπήθηκε από τον Ιάπωνα συνάδελφο του, Κουροσάβα, τους αριστερούς αγωνιστές του τόπου του, τους αναθεωρητές διεθνώς και φυσικά τους αναρίθμητους σινεφίλ σε ολόκληρο τον κόσμο. Καλό σου ταξίδι, Θόδωρε Αγγελόπουλε! Πέρασες ήδη στην Ιστορία! Και στην Αθανασία! Γιατί το έργο σου δε θα μπορέσει να το σβήσει κανένας θάνατος!

* θα ήθελα να προσθέσω και κάτι που μου μετέφερε ο ηχολήπτης του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Μαρίνος Αθανασόπουλος, ο οποίος εργαζόταν στην τελευταία ταινία του και είδε το τραγικό ατύχημα με τα μάτια του: από τη σφοδρή σύγκρουση με το μηχανάκι, ο σκηνοθέτης εκσφενδονίστηκε κυριολεκτικά τρία μέτρα μακρυά κι όταν όλοι έτρεξαν προς το μέρος του τον αντίκρισαν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν λέω κάτι πρωτότυπο, αφού το ιατρικό ανακοινωθέν από την πρώτη στιγμή περιείχε λεπτομέρειες για ολικά συντριπτικά κατάγματα. Πιστεύεις ότι θα μπορούσε να έχει επιζήσει αν το νοσοκομειακό ερχόταν σε 5 και όχι σε 45 λεπτά; ρώτησα τον Μαρίνο. Κι αυτός χαμογέλασε όλο πίκρα: Πιστεύω ότι ο άνθρωπος έμεινε στον τόπο...απάντησε.

3 σχόλια:

ασωτος γιος είπε...

Κι εγω που δεν ημουνα μεγαλος φαν, ετσι το νιωθω σαν τελος εποχης... σε πολλα επιπεδα.

Nikatsu είπε...

Γράψε κάτι και για το κείμενο του Δανίκα...

Αθανασία είπε...

Πωωωωωωωωπωωωωωωωπωωπωωωωωωωωωωώ φρίκη καλό μου...πραγματικά..φρίκη πόσο άδικο,να φύγει από κοντά μας αυτός το τόοοοσο σπουδαίος άνθρωπος με αυτόν τον εντελώς,παράλογο?,αλλοπρόσαλο?απροσδόκητο? να τον πω? τρόπο...το μεσημέρι είδα λίγο τη κηδεία του,στη τιβί...κάποια στιγμή μπήκε στο σαλόνι ο πατέρας μου,και με ρώτησε τ ί κάνω...(του είπα πως έβλεπα τη κηδεία του Αγγελόπουλου)...(ο πατέρας μου θαύμαζε πολύ το Θόδωρό μας και κάποια στιγμή είπε,πως ήθελε να πάει στη κηδεία του!!!),είπε-άχ,μωρέ Αθανασία!κι αναστέναξε!του είπα-'σ'αυτή τη δύσκολη,φάση που είναι η χώρα μας',χάνει και αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους της'(ό,τι χειρότερο)για'μένα είναι αυτό ειδικά τώρα...είπε-'τέτοια που είναι η χώρα,μας δ εν της αξίζει να τους έχει'....αυτό μου χτύπησε κάπως το βρήκα,πολύυ σκληρό αλλά και αληθινό επίσης...και αυτό σκεφτόμουν όσο έβλεπα τη κηδεία...'η χώρα μας είναι σε πολύυ άσχημη,κατάσταση υπό ξένη κατοχή,εξαθλιωμένη από όλες τις πλευρές,κι από όλες τις απόψεις και σύν αυτό,χά ν ει συνεχώς τους σπουδαιότερους ανθρώπους της αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους γι'αυτή,που την τίμησαν την αγάπησαν και έκαναν τα πάντα γιανά την ανεβάσουν,στο ψηλότερο σκαλί και κυρίως,που την έκαναν γνωστή και στα πέρατα του κόσμου και που έβγαλαν προς τα έξω τη πιό όμορφη εικόνα της...όπως έκανε κι ο Θοδωρός μας...αυτό είναι φρικτό για μένα...έχουμε χάσει απίστευτα πολλούς ανθρώπους σπουδαίους,που στάθηκαν με ήθος,αξιοπρέπεια,στο ύψος τους και που αγάπησαν τη δουλειά τους πραγματικά και που έδωσαν τα πάντα και τη ψυχή τους την ίδια σ'αυτήν....κι ο κατάλογος όλο και μακραίνει με τα ονάματα των σπουδαίων και μεγάλων,(ΑΝΘΡΩΠΩΝ πρωτίστως με όλη τη σημασία της λέξης)που φέυγουν κάθε λίγο από κοντά μας....πραγματικά φρικτό...τι άλλο να πεί κανείς...λες και κάποιος καταράστηκε αυτό τον τόπο να χά νει συνεχώς,τους πιό σπουδαίους ανθρώπους και στυλοβάτες του....φιλάκια καλό μου...και κουράγιο....όσο γίνεται βέβαια να κάνεις κουράγιο στο χαμό ενός τόσο σπουδαίου ανθρώπου....