Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΜΠΕΣΙΝΗ!


Έλεγα θα' χω ένα διαμέρισμα- κέντρο διερχομένων, όπως το ονειρευόμουν από τα 15 μου. Τίποτα! Κανείς δε με καταδέχεται, μέχρι κι ο Διονύσης που φέρνει την απόδειξη για τα κοινόχρηστα, την πετάει κάτω απ' την πόρτα και δε χτυπάει καν το κουδούνι.

Έλεγα θα' χω το πικ-απ μου, τα βινύλια και τα cd μου και θ' ακούω όλη μέρα μουσική στο τέρμα! Τίποτα! Εκτός από ακροάσεις λόγω επαγγέλματος, παίρνω νευρωτικές τζούρες από δεκάδες στοιβαγμένα cd κι ύστερα τα καταχωνιάζω σε μια βιβλιοθήκη.

Έλεγα, τι καλά που θα' χω ταξινομημένα κατά όνομα συγγραφέα τα βιβλία μου και θα ανατρέχω σ' αυτά, όποτε θελήσω, με μεγάλη ευκολία! Τίποτα! Ότι βγαίνει δεν ξαναμπαίνει εκεί που πρέπει, μετατρέποντας μοιραία τον προσωπικό μου χώρο σε κάτι μεταξύ φοιτητικού δωματίου, γιάφκας και σαλόνι ξεπεσμένου καλλιτέχνη που ζει με τα φαντάσματα του παρελθόντος του. Κι ας είναι μόνο 35 ετών...

Σήμερα, κάθισα λίγο παραπέρα απ' το γραφείο μου, σε μια γωνιά του δωματίου και μού θύμισα τον μπουζουξή Γιάννη Καραμπεσίνη. Τον είχα επισκεφτεί πέρσι για ένα γύρισμα στο σπίτι του στην Κυψέλη. Μας είχε υποδεχθεί χαμογελαστός και ευγενέστατος, ντυμένος σα να βγήκε από ελληνική ταινία της Finos του ΄70. Παντελόνι καμπάνα, λευκό πουκάμισο με λαχούρια, μαλλί βαμμένο και με μπριγιαντίνη, σκαρπίνι παπούτσι. Μας πρόσφερε κομμάτια σοκολάτας μέσα σ' ένα γυάλινο μπολ, που φαινόταν ότι την είχε σπάσει άτσαλα με τα χέρια του. Φυστίκια, επίσης και ουίσκι, μέρα μεσημέρι, από ένα κολονάτο μπουκάλι που αμφιβάλλω αν θα υπάρχει πια στο εμπόριο. Πίσω του, στο σύνθετο που έπιανε έναν ολόκληρο τοίχο, είχε ακουμπισμένα τα μπουζούκια του, έναν ψευδο- ενισχυτή, ένα παλιό διπλό κασετόφωνο, ατακτοποίητα βινύλια, ελάχιστα cd και κουτιά με μαγνητοταινίες αλλοτινών καιρών. Μου έκανε εντύπωση το μεγάλο χαλί που βρισκόταν στο κέντρο του σαλονιού, το οποίο σε συνδυασμό με την ταπετσαρία και τα έπιπλα, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το αρτιότερο ντεκόρ ταινίας εποχής. Το χαλί ήταν γεμάτο, μα γεμάτο τελείως όμως, από φλούδια φυστικιών, λες και στην καλύτερη των περιπτώσεων κανείς δεν ήξερε τι σήμαινε τασάκι ή στη χειρότερη δεν είχε το ελάχιστο ψυχικό σθένος να φέρει ένα από την κουζίνα. Άρχισα τότε να βολτάρω μέσα στο σαλόνι, παρατηρώντας τις φωτογραφίες. Παντού φωτογραφίες! Ο Καραμπεσίνης με τον Τσιτσάνη, ο Καραμπεσίνης με τη Νίνου, με τη Δούκισσα, σε κέντρα των Αθηνών και της Αστόρια, ασπρόμαυρες αναδρομές στις δεκαετίες του 1950 και του ΄60, αλλού έγχρωμες με τον Καραμπεσίνη αγκαλιά με τον Βοσκόπουλο και τον Διονυσίου. Επίτηδες, χρησιμοποίησα την τουαλέτα του. Μπροστά από τον καθρέφτη, διέκρινα μια τεράστια επιχρυσωμένη οδοντόβουρτσα και χρωματιστά πορτραίτα γυναικών του ΄60 κολλημένα στο καζανάκι. Ο άνθρωπος αυτός με συγκίνησε πολύ! Έβλεπα τον Μπαλαχούτη τον δημοσιογράφο να ρουφάει κυριολεκτικά κάθε αναφορά του σε μυθικά ονόματα του λαϊκού τραγουδιού, εμένα όμως μου ανέβαζαν κόμπο στο λαιμό φράσεις του όπως Είμαι καλά, βγαίνω έξω κάθε βράδυ, τη γλεντάω τη ζωή μου ακόμα...Ο μεγάλος αυτός συνθέτης και οργανοπαίχτης, που μια φορά κι έναν καιρό χάλαγε κόσμο με τις πενιές του, προσπαθούσε σήμερα να μας περιγράψει έναν αξιοζήλευτο βίο ανδρός της ηλικίας του. Έδειχνε να τον ενδιαφέρει πιο πολύ αυτό παρά οι απαριθμήσεις των σουξέ του, τύπου Εσένα δεν σου άξιζε αγάπη και Πήραν τα στήθια μου φωτιά. Δεν έμοιαζε αφελής, απ' τους καλλιτέχνες εκείνους που σημείωσαν κάποτε επιτυχία κι όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, δοθείσης ευκαιρίας, εξακολουθούν να μιλούν γι' αυτήν. Ο Καραμπεσίνης ήταν σα να ασφυκτιούσε μεσ' στο ίδιο του το διαμέρισμα, σα να φοβόταν ότι οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες γύρω του θα ζωντανέψουν κι ότι θα τον επισκεφθούν με άγνωστο σκοπό τα πνεύματα του Τσιτσάνη, της Νίνου, του Διονυσίου και των άλλων νεκρών πια συναδέλφων του. Σα να ζητούσε βοήθεια από ένα τσούρμο κουλτουριάρηδες, ενδιαφερόμενους και περίεργους, που μπήκαν στον ονειρικό κόσμο του και διασάλευσαν την έννομη τάξη του ογδονταετούς εγκεφάλου του. Και μόνο γι' αυτό, κατοχυρώθηκε μέσα μου, όχι τόσο ως σπουδαίος λαϊκός καλλιτέχνης- που σίγουρα ήταν- όσο σαν μια ευαίσθητη και ολότελα ερημική ψυχή. Λίγες μέρες αργότερα που εκλήθη να δώσει συνέντευξη για την ίδια σειρά και ο Γιώργος Χρονάς, άκουσα τον ποιητή να χαρακτηρίζει τενεκέδες ξεγάνωτους αυτούς που παρόπλισαν έναν λαϊκό δημιουργό του διαμετρήματος του Γιάννη Καραμπεσίνη.

Τώρα που μένω μόνος, λοιπόν, συνειδητοποιώ κι εγώ το μέγεθος της μοναχικότητας μου. Με ώθησε σ' αυτό ο εξαναγκαστικός πηγαιμός της γαμημένης της σκέψης...
Καλό ξημέρωμα να' χουμε...
Σας αφήνω με ένα ντοκουμέντο από τη χρυσή εποχή του Καραμπεσίνη- πάντα σε άσπρο και μαύρο, εννοείται...

13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Διαβάζω την ανάρτηση και κλαίω.
Για το συναίσθημα που μας χαρίζετε, πάντα μέσα από χρήσιμες πληροφορίες για των άλλων τις ζωές.

Να είστε καλά!

Βίκυ Λ.

BOSKO είπε...

Ανώνυμος...
σας ευχαριστώ και ελπίζω το "κλαίω" να μην είναι κυριολεκτικό.
κι εσείς να είστε καλά!

Μιχάλης Τσαντίλας είπε...

Καλημέρα Αντώνη! Σπουδαία για άλλη μια φορά ανάρτηση! Εξαιρετικός!

El είπε...

Μην αγχώνεσε...και το δικό μου σπίτι κάπως έτσι χάσκει...με βιβλία και μουσικές παντού! Και φυσικά κανένας δεν πατάει αν κι εγώ περίμενα να είναι μπέτε σκύλοι...
Δεν πειράζει bosko μου...έχει την γοητεία του...και είναι και μεγάλη θα έλεγα...

Καλημέρα

celsius33 είπε...

με συγκίνησες! Την καλημέρα μου, να σαι καλά και να νοιώθεις δημιουργικά αυτό είναι σημαντικό.

BOSKO είπε...

Μιχάλης Τσαντίλας...
celsius33...
χαίρομαι που σας άρεσε, φίλοι μου!
καλημερίζω!

BOSKO είπε...

El...
συμφωνώ!
άλλωστε, στιγμές περιγράφω κι εγώ που φέρνουν σκέψεις, οι οποίες έρχονται και παρέρχονται...

Άρτεμις είπε...

Α ρε Αντώνη ώρες ώρες....

"Αισθηματική ηλικία" είπε...

Εγω -κι οχι μόνο όπως διαβάζω πάνω- στοχω πει ότι τόχεις. Εσυ ακόμη διστάζεις. Απορώ γιατί...

Απο τα ιστολόγια θα γεννηθεί η νέα μυθολογία κι αισθητική πάρτο απόφαση και στρώσου

(ναι κι αλλο κι αλλο κι αλλο)

BOSKO είπε...

Άρτεμις...
σου άρεσε και σένα, ε;
thanx, little girl!

BOSKO είπε...

"Αισθηματική ηλικία"...
ρε συ, τι να κάνω δηλαδή;
να παρατήσω τα έντυπα, στα οποία γράφω και να τα αντικαταστήσω μόνο από το blog;
και πως θα ζήσω δηλαδή, να στο πω αλλιώς;
αφού, το ξέρεις, το σινεμά παραμένει ένα ακριβό χόμπι κι εγώ χαίρομαι που η δημοσιογραφία με κρατάει απ' το να αποφεύγω δυσάρεστες καταστάσεις, όπως διαφημιστικά, σήριαλ κλπ.
κατά τ' άλλα, εδώ είμαι και καταθέτω πιο προσωπικά πράγματα, που δε θα ενδιέφεραν κανένα έντυπο. Τίποτα όμως δεν κάνω υπό πίεση, γράφω ότι μου γουστάρει, χωρίς να δίνω λόγο σε κανέναν.
είσαι πολύ γλυκός άνθρωπος!

zelig on drugs είπε...

γιατί τώρα εμένα, αυτο το εξαιρετικό κείμενο, μου θύμισε αυτό το υπέροχα, αβάσταχτα ανάλαφρο τραγουδάκι...

αφιερωμένο:

Όταν χώρισε η Φρίντα το Γιάννη
στα μπαράκια που έπιανε ντόκο
όποιος κι αν τη ρωτούσε τί κάνει
απαντούσε:batida de coco

Batida, batida, batida
batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco

Τα σπασίματα δεν τα φοβάμαι
έχω μάθει να τα κλείνω με στόκο
και τα λόγια της Φρίντας θυμάμαι
όταν πίνω batida de coco

Batida, batida, batida
batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco

Κι αν με άφησες φέτο batida
και μου τά'κανες σάλτσα de coco
όπως έλεγε πέρσι κι η Φρίντα
τί να γίνει, batida de coco

Batida, batida, batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco...

BOSKO είπε...

zelig on druMs...
γιατί είσαι...παλαβιάρης κι εσύ!
Αμ, εγώ που νόμισα ότι θα γράψεις batida de bosko;