Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

ανθρώπινη-αλλοτρίωση-παιδεραστία-και-πολιτικός-αμοραλισμός-από-τις-φιλιππίνες

Ο Μάρλον είναι ο φτωχός οδηγός ενός διεφθαρμένου παιδεραστή γερουσιαστή. Η γυναίκα του ετοιμάζεται να χειρουργηθεί στο νοσοκομείο κι έτσι έχει επωμιστεί τη φροντίδα της Έλβι, της μικρής τους κόρης. Η Έλβι κάνει παρέα με τη συνομήλικη της Σοφία, την κόρη του γερουσιαστή. Μια μέρα άγνωστοι απαγάγουν την Έλβι και σκοτώνουν εν ψυχρώ τη Σοφία, μετατρέποντας σε εφιάλτη τη ζωή του Μάρλον. Τον χρησιμοποιούν για να ζητήσουν λύτρα από τον γερουσιαστή, ο οποίος δε θα μάθει παρά λίγο πριν το τέλος ότι η κόρη του έχει δολοφονηθεί. Το συγκλονιστικό μυστικό που αποκαλύπτεται θέλει τον απαγωγέα να είναι πατέρας ενός κοριτσιού πού'χε βιαστεί και επίσης δολοφονηθεί από τον έκφυλο γερουσιαστή. Ύστερα από μιάμιση ώρα αγωνίας, καταιγιστικών ρυθμών, αλλά και ολότελα σχηματοποιημένης δράσης ο Μάρλον ξαναπαίρνει στην αγκαλιά του την Έλβι και ως πιστή χριστιανική οικογένεια προσεύχονται στον Κύριο για τη σωτηρία τους με φόντο τις φαβέλες της Μανίλας. Η ταινία Graceland του Ρον Μοράλες μας έρχεται από τις Φιλιππίνες σε συμπαραγωγή με τις ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ και μια ιστορία αντεκδίκησης με εύληπτους κώδικες: τη διεφθαρμένη πολιτική ζωή, την παιδεραστία που κάνει θραύση σε ορισμένες ασιατικές χώρες, τον σεξοτουρισμό, εν τέλει μία διαβρωμένη από τον καπιταλισμό φασιστική κοινωνία, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη μοιάζει να μην έχει καμιά ιδιαίτερη αξία και οι άνθρωποι λειτουργούν βάσει των κατώτερων ενστίκτων τους. Με εξαίρεση το μουντό απρόσωπο, αντι-ανθρώπινο σχεδόν, αστικό τοπίο των Φιλιππίνων, η ταινία χάνει σύντομα τα οποιαδήποτε αλληγορικά στοιχεία της και ξεπέφτει σε κάτι μεταξύ μελό, αστυνομικής περιπέτειας και θρίλερ δίχως περαιτέρω επίπεδα ανάγνωσης. Ακόμη και το διαβόητο μυστικό του τέλους - ο γερουσιαστής που τελικά υπήρξε κι ο ίδιος φονιάς - παρουσιάζεται προβλέψιμα κι ο σκηνοθέτης χάνει την ευκαιρία να κάνει την ανατροπή του. Μία μέτρια ταινία, επιλογή από το τμήμα Πανόραμα των Νυχτών Πρεμιέρας, που οδεύουν προς το τέλος τους.         

Δεν υπάρχουν σχόλια: