ο-αλέξανδρος-εμμανουηλίδης-και-ο-kristof-στο-σημερινό-προσκλητήριο-του-δευτέρου-προγράμματος

 Ο Kristof

και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης...

Καλεσμένοι στο σημερινό Προσκλητήριο της Τρίτης

στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Αυτοδιαχειριζόμενης Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Δύο νέοι τραγουδοποιοί από διαφορετικές σχολές και με δισκογραφικές εργασίες ήδη στο ενεργητικό τους. 

Ευκαιρία να τους γνωρίσετε καλύτερα και να ακούσουμε όλοι μαζί τα όμορφα τραγούδια που φτιάχνουν. \

Αρκεί να συντονιστείτε για δύο ώρες, από τις 5 μέχρι τις 7 το απόγευμα, 

στο www.ertopen.com 

συναισθήματα-μελαγχολίας-στη-συναυλία-αλληλεγγύης-στην-τεχνόπολη

Τσεκ ήχου λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία αλληλεγγύης στην Τεχνόπολη. Από αριστερά, η Μελίνα Κανά, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Μαρία Παπαγεωργίου και ο βιολιστής Στέλιος Γαργάλας.

 Και η συναυλία ξεκίνησε με την Ελένη Πορτάλιου από τον Πολυχώρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού να ευχαριστεί τους καλλιτέχνες που δέχτηκαν να τραγουδήσουν για την ενίσχυση του Κοινωνικού Ιατρείου - Φαρμακείου Αθήνας.

Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν κομμάτια από τους δίσκους των τριών νέων καλλιτεχνών της παρέας, του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη με τη Μαρία Παπαγεωργίου και της Ευτυχίας Μητρίτσα. Μαέστρος στο πιάνο ο Γιώργος Ανδρέου. 

 Τη Μελίνα Κανά είχα πολλά χρόνια να τη δω live. Παραμένει μία πολύ καλή τραγουδίστρια και με ρεπερτόριο δικό της που αντέχει στο χρόνο.

Εδώ, ντουέτο με τη Μητρίτσα στο πιάνο, η Κανά ερμηνεύει το Αχ ζωή μου μάγισσα του Θανάση Παπακωνσταντίνου.  

Σε φόρμες και η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Κρίμα που δεν είμαστε πολλοί...είπε απευθυνόμενη στο κοινό και είχε δίκιο ειδικά αν λάβει υπ' όψιν κανείς το σκοπό της συναυλίας. 

 Και η Τσαλιγοπούλου δεν στερείται βέβαια καθόλου ρεπερτορίου. Κομμάτια του Ανδρέου, του Ζούδιαρη, του Λειβαδά από τη χρυσή εποχή του έντεχνου και τα 90s.

Κι ένα όμορφο ντουέτο της Κανά με την Τσαλιγοπούλου στο Αερικό του Θ. Παπακωνσταντίνου. 

Εμμανουηλίδης, Κανά, Παπαγεωργίου, Μητρίτσα και Τσαλιγοπούλου τερματίζουν τη συναυλία με τη Μικρή πατρίδα του Γιώργου Ανδρέου και του Παρασκευά Καρασούλου.

Τι μου άρεσε: 

1ον: Η Τσαλιγοπούλου ερμήνευσε το Άβουλο θεριό και η Κανά την Ιαχή, δύο τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο των Εμμανουηλίδη - Παπαγεωργίου. Με την Κανά επίσης πήραμε μια γεύση από τον κύκλο τραγουδιών που ετοιμάζουν με τη Μητρίτσα. Οι δύο μεγάλες ερμηνεύτριες όχι απλά έδωσαν βήμα στους νέους, αλλά μοιράστηκαν τις ανησυχίες τους, υιοθετώντας συναυλιακά τα τραγούδια τους.

2ον: Η πιο εσωστρεφής Παπαγεωργίου και η πιο αλέγκρα Μητρίτσα. Η μία έπαιζε διάφορα όργανα καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας και η άλλη χόρευε, θέλοντας φανερά να ξεσηκώσει το κοινό. Δημιουργήθηκε έτσι μια ζεστή παρέα ανθρώπων, από διαφορετικές γενιές, που απολαμβάνουν οι ίδιοι πάνω απ' όλα τη μουσική.

3ον: Ο Γιώργος Ανδρέου ως οικοδεσπότης συν τοις άλλοις. Μίλησε για ποιο σκοπό ήταν εκεί όλοι οι καλλιτέχνες, τους παρουσίασε έναν - έναν και έδινε πληροφορίες για τους δημιουργούς των τραγουδιών που ακούγονταν. 

Τι δεν μου άρεσε:

1ον: Η μελαγχολία που με έπιασε στο άκουσμα των τραγουδιών της συναυλίας. Εξαιρούνται τα κομμάτια των τριών νέων δημιουργών, αναφέρομαι σ' αυτά του Ανδρέου, της Τσαλιγοπούλου και της Κανά. Σκεφτόμουν ότι ήμουν 20 και 25 ετών όταν τα άκουγα, τελείως διαφορετικός άνθρωπος απ' ότι είμαι σήμερα που πάω για τα 40. Σκεφτόμουν ακόμη την αθώα εποχή των 90s που δουλεύαμε, κερδίζαμε χρήματα με τη δουλειά μας, αγοράζαμε αυτά τα τραγούδια σε δίσκους και που δημιουργούνταν φιλίες και έρωτες πάλι μ' αυτά τα τραγούδια. Πλέον τα πάντα έχουν αλλάξει και πολύ φοβάμαι ότι η αλλαγή στον ήχο ή η πρόοδος της μουσικής, να το πω έτσι, είναι το λιγότερο.

2ον: Ο λιγοστός κόσμος. Κάτι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που ξεκίνησε, κάτι η αφραγκία του κόσμου, ήταν λυπηρό να βλέπεις γεμάτο μόνο το χώρο μπροστά από τη σκηνή.

το-άβουλο-θεριό-της-μαρίας-παπαγεωργίου-και-του-αλέξανδρου-εμμανουηλίδη

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ - ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΑΒΟΥΛΟ ΘΕΡΙΟ

PHONOGRAPH

Από τη νεοσύστατη Phonograph κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ της ερμηνεύτριας Μαρίας Παπαγεωργίου αποκλειστικά σε μουσική και στίχους του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη. Παρακάμπτω την πολυκαιρισμένη λέξη θεριό στον τίτλο, τόσο ενός από τα τραγούδια, όσο και ολόκληρου του δίσκου, και ρίχνομαι ευθύς αμέσως στην ακρόαση: Στη μέση αυτού του δρόμου λέγεται το εναρκτήριο κομμάτι και είναι όμορφο μουσικά, στιχουργικά και ενορχηστρωτικά. Οι δυο εραστές - σύντροφοι στέκονται ενώπιον του πλήθους που ζητάει δανεικά απ' τα παιδιά τους και ο έρωτας αυτομάτως ασφυκτιά μεσ' στην κοινωνική ζώσα πραγματικότητα. Στην Αμφιβολία, με την τρομπέτα του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου να δεσπόζει, η ερμηνεύτρια - ηρωίδα αμφισβητεί το ίδιο το ερωτικό της αντικείμενο. Η υπερβολική όμως δραματική ερμηνεία της με πετάει εκτός. Στο Πισώπλατα, με το σόλο πιάνο του Χρήστου Τόλη εν μέσω μιας αβανταδόρικης jazzy ενορχήστρωσης, σχολιάζεται η αιώνια πάλη αρσενικού-θηλυκού και ξανασυναντούμε τη λέξη θεριό. Στο ομότιτλο κομμάτι, το Άβουλο θεριό, κατ' εξοχήν ερωτικό από στιχουργικής άποψης, η ενορχήστρωση του Νίκου Χαλβατζή δεν το σώζει από τη συμβατικότητα της έντεχνης υφής του. Αντίθετα, στα Μισόλογα, ντουέτο του τραγουδοποιού και της ερμηνεύτριας, έχουμε ένα πρωτότυπο ρυθμολογικά τραγούδι, βασισμένο μουσικά σε, ροκάδικα καλυμμένους, δημοτικοφανείς δρόμους και στιχουργικά σε σκόρπια μισόλογα που όμως έχουν το νόημα τους και εξυπηρετούν το θέμα τους. Τα Θαύματα είναι μια μπαλάντα σε αργόσυρτο ζεϊμπέκικο ρυθμό με το καλόγουστο συνταξίδεμα τζουρά και τρομπέτας να κερδίζουν τις εντυπώσεις συγκριτικά με τη σύνθεση αυτή καθ'αυτή και το στιχούργημα. Στο Τι είμαι για σένα, η Παπαγεωργίου υποδύεται μια γυναίκα πιωμένη που θα μπορούσε νά'χει μόλις ξυπνήσει από one night stand. Ρυθμικό κομμάτι με στοιχεία rhythm' n' blues. Πετυχημένο! Το Η ζωή μετρά τις εξαιρέσεις, προτελευταίο τραγούδι, ατμοσφαιρικά ενορχηστρωμένο από τον Χαλβατζή, μοιάζει να βγήκε από τον πιο καλόγουστο δίσκο μιας Γαλάνη ή μιας Πρωτοψάλτη των early 90s, η ερωτική όμως θεματική άρχισε να με κουράζει. Ευτυχώς, ο δίσκος κλείνει με το Μπαλώνω κενά, που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα από μουσικής άποψης. Ο στίχος βέβαια Μοιάζω...με κοριτσάκι ξέγνοιαστο που τρέχει να γλιτώσει αναγκάζει την Παπαγεωργίου να το ερμηνεύσει ως ακκιζόμενη έφηβη κι εκεί έρχεται ο ρυθμός κι η ενορχήστρωση να αποκαταστήσουν την όποια τάξη. Το άλμπουμ τελειώνει σε λιγότερο από τριάντα λεπτά. Εν κατακλείδι, το Άβουλο θεριό χωρίς να διαθέτει κάποιο τραγούδι - σουξέ του στυλ Όμορφοι και ηττημένοι, ούτε και επιτυχημένες απόπειρες μελοποίησης εκ μέρους του Εμμανουηλίδη (Θεατρίνοι του Σεφέρη), είναι καλαίσθητο και τα tracks ρέουν στο cd - player σαν το γάργαρο νερό πραγματικά. Και μου αρέσει, έως και με συγκινεί, που οι δύο αυτοί νέοι δημιουργοί πορεύονται μαζί σταθερά και κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε μουσικές σκηνές και δισκογραφία. Αυτό που δεν μου αρέσει και τόσο, είναι, επειδή ακριβώς πρόκειται για νέους δημιουργούς, να αναλώνονται στο σ' αγαπώ - μ' αγαπάς, έστω με τον τρόπο τους. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι ο έρωτας είναι επανάσταση, κάτι που μόνον ο Bizet στην Κάρμεν του, άντε κι ο Χατζιδάκις στον Μεγάλο Ερωτικό του, κατάφεραν να κάνουν μέσω της τέχνης τους και να πείσουν.

η-επιμελώς-ατιμέλητη-σύμπραξη-του-απόστολου-ρίζου-και-του-αλέξανδρου-εμμανουηλίδη

Τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη τον έχω δει αρκετές φορές επί σκηνής τα τελευταία χρόνια, ενώ τον Απόστολο Ρίζο τον είδα χθες βράδυ για πρώτη φορά. Ένας νέος καλλιτέχνης που εκτιμώ, που γνωρίσαμε ως ερμηνευτή του Νίκου Ζούδιαρη και άλλων δημιουργών και που με εξέπληξε ευχάριστα με το προσωπικό του άλμπουμ, Τι είδες που δεν είδα εγώ;

Η σύμπραξη του Ρίζου με τον Εμμανουηλίδη σε ένα πρόγραμμα υπό τον τίτλο Επιμελώς ατιμέλητα, εδώ και μέρες ακουγόταν πολύ! Και ίσως γι' αυτό ακριβώς να γέμισε και ο Πυρήνας, μια μικρή παρεΐστικη μουσική σκηνή στο κέντρο της Αθήνας. Ο χαρακτηρισμός Παρεΐστικη δεν είναι αναγκαστικά καλός, αφού συνήθως πηγαίνουν οι ίδιοι άνθρωποι, ακόμη κι οι ίδιοι καλλιτέχνες, για ν' ακούσουν ο ένας τον άλλον. Δεν πιστεύω ότι έτσι κοινωνείται σωστά η τέχνη τους, αντιθέτως, μιας και το λεγόμενο έντεχνο πνέει τα λοίσθια, δημιουργείται η εντύπωση της δημιουργίας ενός γκέττου, απομονωμένου από τα καινούργια ακούσματα ή ερεθίσματα, ελαφρώς συντηρητικού, ερμητικά κλειστού και ενίοτε απολιθωματικής φύσεως. Τι προτείνεις; θα μου πεις...Τίποτα, θα σου απαντήσω, αρκεί που οι νέοι τραγουδοποιοί εξακολουθούν να παράγουν ένα αξιοπρεπές είδος τραγουδιού και να είναι δημιουργικοί σε δύσκολους καιρούς.

Το ρεπερτόριο φυσικό ήταν να κινηθεί μεταξύ των δισκογραφικών εργασιών του Ρίζου και του Εμμανουηλίδη, καθώς και ν' ακουστούν διασκευές σε τραγούδια των Μ. Θεοδωράκη, Δ. Παπαδημητρίου, Ν. Ζούδιαρη, Δ. Παναγιωτοπούλου, Ν. Χαλβατζή κ.α. Στην περίπτωση του προγράμματος Επιμελώς ατιμέλητα, ουδόλως με ενόχλησε η έλλειψη μπάντας. Άλλωστε, η αισθητική αυτή του Παίζουμε σαν στο σπίτι μας με τις κιθάρες μας, ταίριαξε απ' τη μια με όλη αυτή την κατάσταση του Πυρήνα και απ' την άλλη με τις προθέσεις των δύο τραγουδοποιών να ευχαριστήσουν ένα κοινό που τους ακολουθεί πιστά, φαντάζομαι, σε κάθε εμφάνιση τους.

Κι εγώ που πλέον δεν ακολουθώ πιστά κανέναν, πέρασα καλά άραγε; Ναι, θα έλεγα, για διάφορους λόγους. Κατά πρώτον, που ξανάκουσα ένα ολόκληρο μαγαζί να τραγουδάει με μία φωνή στίχους του Γ. Σεφέρη στην εξαιρετική μελοποίηση του Εμμανουηλίδη, του παιδιού από τις Σέρρες με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο στην κατασκευή τραγουδιών. Ύστερα ήταν και η παρουσία του Ρίζου, του δημιουργού, για τον οποίο πήγα χθες στον Πυρήνα, και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Με μια φωνή που παρέπεμπε σε βυζαντινό ιεροφάντη, δικαίωσε την άποψη μου ότι κατέθεσε πέρσι ένα καλό άλμπουμ ντυλανικών καταβολών (όμορφη η χρήση της φυσαρμόνικας σε αρκετά από τα τραγούδια του) ή για την ακρίβεια ένα concept δεκατεσσάρων αδιάσπαστων μουσικών ιστοριών περί έρωτος, ακόμη και περί της επερχόμενης - όταν κυκλοφορούσε το cd - πατρότητας. Το τραγούδι Σ' ακολουθώ, που γράφτηκε τον περασμένο Αύγουστο, ήταν το μοναδικό ανέκδοτο που παρουσίασε ο Ρίζος και που ακόμη τριγυρίζουν στ' αυτιά μου οι, υπαρξιακής φύσης και έντονα κοινωνικοί, στίχοι του.

Ένα ανέκδοτο τραγούδι του παρουσίασε και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης με τη Μαρία Παπαγεωργίου, από τον επικείμενο δεύτερο κοινό δίσκο τους. Ωραία απλωμένη μελωδία, ερωτικοί στίχοι μεν, αρκετά ανεβασμένοι από τον μέσο όρο τραγουδιών ανάλογου ύφους δε, κυρίως όμως με εμφανέστατη την αγωνία τους να υπηρετήσουν μπροστά στο κοινό την τέχνη του αληθινού τραγουδιού. Τελικά μάλλον είχε κερδίσει και μένα αυτή η παρεΐστικη διάθεση της βραδυάς!

Στο φινάλε, η Νατάσσα Μποφίλιου ανέβηκε στη σκηνή, παρακινούμενη από τους δύο τραγουδοποιούς και το κοινό του Πυρήνα, ερμηνεύοντας την Πιο μεγάλη ώρα του Άκη Πάνου για δύο κιθάρες, σε μία απρόβλεπτη, εμπνευσμένη μουσικά εν είδει αυτοσχεδιασμού, απόδοση του συγκεκριμένου λαϊκού τραγουδιού. Σύντομα θα βρεθώ στο στούντιο Subways, όπου η Μποφίλιου ξεκινά τις ηχογραφήσεις του καινούργιου δίσκου της, πάντα με τον Καραμουρατίδη και τον Ευαγγελάτο, για μία αποκλειστική ανταπόκριση. Χθες βράδυ στον Πυρήνα, τον Απόστολο Ρίζο και τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη τίμησαν με την παρουσία τους, εκτός από τη Ν. Μποφίλιου και τη Μ. Παπαγεωργίου, και οι ποιητές Λίνος Ιωαννίδης και Σπύρος Αραβανής, η Λιζέτα Καλημέρη, ο Δώρος Δημοσθένους, ο Παύλος Συνοδινός, ο Νίκος Χαλβατζής, ο Άγγελος Αγγέλου, η Έμυ Σίνη, ο Νεοκλής Νεοφυτίδης, η Λίνα Σωπιάδου.

* η παράσταση Επιμελώς ατιμέλητα των Απόστολου Ρίζου - Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη θα επαναληφθεί εκτάκτως στον Πυρήνα το επόμενο Σάββατο 15 Οκτωβρίου.

dreams & violins

Η μία μέρα διαδέχεται την άλλη και τη συναγωνίζεται σε πλήξη και φωτεινές αναλαμπές. Χθες ξενύχτησα βλέποντας στο youtube αμερικανικά monster movies της δεκαετίας του 1930. Παραδόξως, μετά είδα ωραία όνειρα στον ύπνο μου, καμία σχέση με μούμιες, λυκανθρώπους και βρυκόλακες. Δίπλα μου κοιμόταν, λέει, ένα 10χρονο ξανθό παιδάκι, απροσδιορίστου φύλου - μάλλον άγγελος θα ήταν -, που εγώ δεν του έδινα καμία σημασία, παρά κοιτούσα τη βροχή που έπεφτε από το παράθυρο του προηγούμενου σπιτιού μου στη Βικτώρια. Το παιδί ανασηκώθηκε και ζήτησε το πατρικό μου χάδι, το παιχνίδι, αλλά εγώ του σύστησα να ξανακοιμηθεί γιατί η μπόρα θα έφερνε αστροπελέκια που σίγουρα θα το τρόμαζαν. Αμέσως το σκηνικό άλλαξε και βρέθηκα σε ένα αλπικό ηλιόλουστο τοπίο να ταΐζω αγελάδες από ένα πανέρι γεμάτο φρούτα. Μυστήρια που είναι τα όνειρα! Τα πάντα μπορείς να δεις, τσάμπα μαστούρα - που λένε! Σκόπευα να πάω στη συναυλία της Αρλέτας στο Ηρώδειο σήμερα, μα ακυρώθηκε τελευταία στιγμή, όπως με ειδοποίησαν. Κάπου μέσα μου το περίμενα, ελέω κρίσης, απεργιών και στάσης εργασίας των μέσων μεταφοράς. Βέβαια, η Αρλέτα δεν ανήκει σε εκείνους τους καλλιτέχνες που τρέχουν άλλοι γι' αυτούς και οι προσκλήσεις φεύγουν χέρι με χέρι εβδομάδες πριν τη διεξαγωγή της συναυλίας. Εξακολουθεί να τραβάει τον μοναχικό της δρόμο και να παίρνει τα ρίσκα της. Τέλος πάντων, θα ενημερώσουν οι διοργανωτές πότε θα γίνει η συγκεκριμένη συναυλία της στο Ηρώδειο ή κάπου αλλού, φαντάζομαι. Ούτως ή άλλως, μεθαύριο λέω να περάσω από τον Πυρήνα, όπου θα εμφανιστούν μαζί για πρώτη φορά ο Απόστολος Ρίζος με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη. Μακάρι να μην παίξουν πολλές διασκευές, όπως διαβάζω στο δελτίο Τύπου, και να προτιμήσουν τα δικά τους κομμάτια, χάρις τα οποία τούς ξεχωρίσαμε μεσ' στους τραγουδοποιούς της γενιάς τους. Αυτή η σύμπραξη περιέργως ακούστηκε πολύ. Δέχτηκα ήδη τηλεφωνήματα από φίλους για να πάμε παρέα το Σάββατο στον Πυρήνα. Σε λίγες εβδομάδες η Λένα έχει τα γενέθλια της. Θα γίνει, ζωή νά 'χει, 60 ετών. Το θεωρώ απίστευτο! Ποτέ άλλωστε τόσα χρόνια τώρα η κοινή μας αισθητική στο χιούμορ δεν με άφησε να δω την ηλικία της. Για τις ατέλειωτες συζητήσεις ουσίας, δεν το συζητώ, έχοντας ωστόσο την αίσθηση ότι πάντα γίνονταν μεταξύ δύο συνομήλικων ανθρώπων που η έννοια του χρόνου καταργείται στην περίπτωση τους. Στη lifo που κυκλοφόρησε σήμερα μπορείτε να διαβάσετε και ένα κείμενο της Λένας Πλάτωνος για την όπερα Φάουστ του Σαρλ Γκουνό που θα φιλοξενηθεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή: www.lifo.gr/mag/features/2868. Το συγκεκριμένο κείμενο, διαβάζοντας μου το από τηλεφώνου η Λένα, με έκανε και μένα ν' ανατρέξω στον πρωτογενή Φάουστ του Γκαίτε κι ύστερα στο μουσικό έργο του Γκουνό. Δεν το βρίσκω μικρό πράγμα μεσ' στη γενικότερη εγχώρια μαυρίλα...Τουλάχιστον επίκειται και η παγκόσμια κινητοποίηση της 15ης του Οκτώβρη, κατά την οποία, από την Αμερική ως την Ευρώπη κι απ' την Ασία ως την Αφρική, οι άνθρωποι θα βγουν στους δρόμους, απαιτώντας για μιαν ακόμη φορά αληθινή δημοκρατία. Κανείς δε θέλει να παίζει το ρόλο εμπορεύματος στα χέρια τραπεζικών και πολιτικών, που δεν τον αντιπροσωπεύουν κιόλας. Ιδανικότερο soundtrack για τη συγκεκριμένη κινητοποίηση δεν θα αποτελούν τα οργισμένα τραγούδια διαμαρτυρίας, αλλά η συλλογή L' estro armonico, τα δώδεκα κονσέρτα για βιολιά του Vivaldi που διαπέρασαν ολόκληρη την παγκόσμια μουσική δημιουργία του 18ου αι. Η ομορφιά ανέκαθεν ήταν το πιο δυνατό όπλο κατά της ασκήμιας.

η-καλή-"ιστορία-ενός-ανθρώπου"-και-η-κακή-ιστορία-μίας-εκδήλωσης

Ο ποιητής Λίνος Ιωαννίδης σήκωσε το ποτήρι του και μας υποδέχθηκε χθες βράδυ στον Ιανό, στην παρουσίαση της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Σπύρου Αραβανή με τίτλο Η Ιστορία ενός Ανθρώπου (εκδόσεις Μετρονόμος). Για το βιβλίο έχω μιλήσει εδώ μέσα κι όχι μόνο έχω μιλήσει, αλλά το έχω συμπεριλάβει και στα αγαπημένα μου βιβλία στο προφίλ μου στο blog. Το θεωρώ εξαιρετικό δείγμα αντανακλαστικών ενός νέου και ευαίσθητου ανθρώπου που πατάει γερά στο παρελθόν, αποτίοντας φόρο τιμής στην παλαιά φρουρά των μεγάλων ποιητών μας, χωρίς ευτυχώς ν' αφήνει εκτός την εποχή που βιώνουμε καθημερινά με τα καλά της και τα κακά της.

Από κει και πέρα, ωστόσο, θα είμαι ειλικρινής. Χωρίς καμία διάθεση ν' ακυρώσω όλους τους σημαντικούς ανθρώπους (και ποιος ειμ' εγώ να το κάνω άλλωστε), που τίμησαν τον Αραβανή στην παρουσίαση του έργου του, θα ομολογήσω ότι έπληξα θανάσιμα.

Με κούρασαν εξίσου, τόσο οι ομιλίες των κυρίων Λίνου Ιωαννίδη, Μάνου Ελευθερίου και Ισαάκ Σούση, όσο και τα τραγούδια που απέδωσαν οι κυρίες Ελισάβετ Καρατζώλη και Μαρία Παπαγεωργίου με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη.

Δεν ξέρω, υποθέτω ότι έχω αλλάξει εγώ πολύ τα τελευταία ένα-δυο χρόνια, ώστε πλέον η επαφή μου με ότι ορίζεται ως ελληνικό τραγούδι να είναι αυστηρά επιλεκτική και εμμονική. Σχεδόν ταυτίζομαι με την άποψη εκείνου του απαράδεκτου, του Μιχάλη Χατζηγιάννη, πού 'χε δηλώσει κάποτε και πέσαμε όλοι να τον φάμε πως το έντεχνο έχει πεθάνει.

Ο στιχουργός Μάνος Ελευθερίου με την οικεία άχρωμη φωνή του - δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα σε νωθρές ποιητικές βραδυές να ομιλούν άνθρωποι χωρίς ίχνος στόμφου σε ότι λένε και κυρίως όπως το λένε - άνοιξε το κομμάτι των ομιλιών, ανοίγοντας ταυτόχρονα και την καρδιά του στον νέο ποιητή. Σύντομος, ευθύβολος και προς το τέλος καυστικός.

Αντιθέτως, με ολίγη από στόμφο, χάριν θεατρικότητας, η ερμηνεύτρια και δασκάλα φωνητικής, Ελισάβετ Καρατζώλη, απήγγειλε αμέσως μετά αποσπάσματα από την Ιστορία ενός Ανθρώπου. Και φυσικά τραγούδησε.

Ο Λίνος Ιωαννίδης μάλλον...παραμίλησε. Ωραίο το κείμενο του, φάνηκε πόσο έχει μελετήσει την δομή του ποιητικού λόγου του Αραβανή, αλλά ήθελε λίγο καλύτερο μοντάζ στη σύνθεση αυτού ακριβώς του κειμένου. Έτσι, δεν άκουσα τι είπε ο αμέσως επόμενος ομιλητής, στιχουργός Ισαάκ Σούσης, αφού δεν την πάλευα άλλο και βγήκα στο πεζοδρόμιο της Σταδίου για τσιγάρο. Πάντως, όταν επέστρεψα στη θέση μου, ακόμη μιλούσε ο Σούσης, επομένως και το δικό του κείμενο θα ήθελε λίγο συμμάζεμα.

Αυτόν που απόλαυσα ήταν ο ποιητής Γιάννης Γκούμας. Ένας αριστοκράτης του πνεύματος, ιδιοφυής και με χιούμορ, που καταχειροκροτήθηκε όταν είπε πως δε θα μπορούσε να κατέβει τα σκαλιά του Ιανού δίχως να τον έχουν πάρει μαζί τους τα ποιήματα του Αραβανή.

Λιτός, περιεκτικός και μετρημένος ήταν ο οικοδεσπότης της βραδυάς, ο ποιητής Σπύρος Αραβανής. Ευχαρίστησε τους φίλους και συνεργάτες του, τον εκδότη του, καθώς και όλους όσοι τον τίμησαν με την παρουσία τους. Για μένα δεν υπάρχουν επώνυμοι κι ανώνυμοι - είπε - άρα σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε εδώ απόψε. Σωστός!

Και μετά, τραγούδι. Η Μαρία Παπαγεωργίου συνόδευσε, πότε στο πιάνο και στην κιθάρα, και πότε ως δεύτερη φωνή, την Καρατζώλη σε τραγούδια του Νίκου Κυπουργού, του Μίκη Θεοδωράκη, του Nino Rota και του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη.
Μία τεχνικά άψογη ερμηνεύτρια, αλλά εμένα κάτι μου έλειψε, βρε παιδί μου. Μία, έστω λίγο πιο αντισυμβατική νότα, μια ροκιά, ένας λυγμός, ένα τσαλάκωμα τέλος πάντων. Ποιος μιλάει βέβαια για ροκιά; Εγώ που πριν μια πενταετία, στην παρουσίαση του soundtrack της ταινίας μου, πάλι στον Ιανό, έβλεπα και άκουγα ένα τσούρμο εβδομηντάρηδων να παπαρολογούν ασυστόλως. Θυμάμαι τον Κουνάδη να λέει ότι η μόνη τραγουδίστρια της προκοπής που πέρασε ποτέ από το Κύτταρο ήταν η Ρόζα Εσκενάζυ και αμέσως μετά τον Μηλάτο να προσπαθεί να τον βάλει στη θέση του με αναφορές στην Patti Smith και τον Jim Morrison. Τι ψαρωμένος που ήμουν τότε! Σήμερα, δεν υπήρχε περίπτωση, θα άρπαζα το μικρόφωνο, θα έλεγα του Μηλάτου να μείνει και θα διαολόστελνα τους άλλους που θα μού κάναν' την εκδήλωση μου μεταμεσονύχτια κουλτουρο-trash εκπομπή στον τηλεοπτικό 902!

Αυτά που λες, κύριε Αλβέρτο μου, κλωθογύριζαν στο κεφάλι μου χθες βράδυ στον Ιανό, στην παρουσίαση μίας καλής ποιητικής συλλογής - κι αυτό είναι το σημαντικότερο, πέραν του πως στήνονται και διεξάγονται οι εκδηλώσεις τους. Διότι, μπορεί να μην κράτησα τίποτα απ' αυτή την εκδήλωση, την Ιστορία ενός Ανθρώπου, όμως, ακόμη δεν την έχω καταχωνιάσει στη βιβλιοθήκη μου, εφόσον συχνά την αναζητώ και την επανεξετάζω. Μεταξύ άλλων, στον Ιανό παρευρέθηκαν ο Δήμος Μούτσης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιώργος Χρονάς, ο Δημήτρης Λέντζος και ο Φώτης Θαλασσινός. Θες ένα μαρλμποράκι, κύριε Αλβέρτο μου, να πάν' κάτω τα φαρμάκια του σύμπαντος;

keratea-art-resistance-festival-2nd-day-review

Φτάσαμε στην Κερατέα και στο συναυλιακό χώρο στις 16.30 το απόγευμα. Μας άφησαν να περάσουμε απ' το μπλόκο μόνο όταν είδαν ότι στο αμάξι υπήρχαν κιθάρες και αναλόγια. Ο πρώτος που συνάντησα ήταν ο καλός μου φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Μανιάτης από Τα Νέα. Αυτός με ενημέρωσε ότι λίγες ώρες πριν είχε περάσει απ' το πάρκο και ο Μίκης Θεοδωράκης, συνοδευόμενος βέβαια από τους τύπους της ομάδας Σπίθα, οι οποίοι σε κάποια στιγμή φώναζαν κάτι περίεργα εθνικιστικά συνθήματα. Ο Μίκης, παρ' όλα αυτά, δήλωσε ότι δεν μπορούσε ν' απουσιάσει από μια τέτοια εκδήλωση αντίστασης, θυμήθηκε τη Μακρόνησο που δεν πέφτει και πολύ μακρυά, ενώ εξέφρασε την επιθυμία να φορέσει κράνος και να πρωτοστατήσει στο μπλόκο! Αναμενόμενη η φάση και, προσωπικά, την έχω ζήσει άπειρες φορές τα τελευταία χρόνια με τη συμμετοχή μου στη διοργάνωση τέτοιων επαναστατικών- ας τα πούμε- events: καρεκλίτσες πίσω απ' το stage, καφέδες και μπίρες, τζαμαρίσματα μεταξύ των μουσικών κλπ. Ομπρός στο δρόμο, λοιπόν, που χάραξε το Woodstock πριν 42 ολόκληρα χρόνια! Πολύ απλά, η φάρμα του Max Yasgur έγινε πάρκο της Κερατέας. Παρέμειναν κοινές η αισθητική των μουσικών και η επαναστατική τους διάθεση. Υπήρξαν κι αρκετοί καλλιτέχνες, μιλάμε για μεγάλα ονόματα του έντεχνου κυρίως, που δεν θέλησαν να παίξουν. Καλύτερα- μου έλεγε ο Πουλικάκος- άσ' τους, θα γλιτώσουμε και την κλαψομουνίαση τους! Η αλήθεια είναι πως ανησύχησα τις πρώτες ώρες για την προσέλευση του κόσμου. Απ' τη μια η απεργία, απ' την άλλη η μακρυνή απόσταση από το κέντρο ήταν δύο σοβαροί λόγοι για να μείνουμε στο μεταξύ μας, στο εμείς κι εμείς που λέμε. Ευτυχώς, όμως, ως την ώρα που έφυγα θα είχαν μαζευτεί σίγουρα περισσότερα από 2.000 άτομα!

Εδώ βλέπετε τα σκίτσα που χάρισε στην εικαστική έκθεση του Keratea Art Resistance Festival ο Θάνος Ανεστόπουλος των Διάφανων Κρίνων.

Κι άλλη εικαστική παρέμβαση στον χώρο, όλο νόημα.

Όσο ο ήλιος έπεφτε, τόσο οι άνθρωποι αυξάνονταν.

Πρώτο επί σκηνής πετύχαμε τον Ζακ Στεφάνου με τη Μπάντα Κοάλα του. Έχω να πω ότι με κέρδισε ο καλλιτέχνης με τον σπέσιαλ rock ήχο του και την ενέργεια του. Κρίμα που εμφανίστηκε τόσο νωρίς, αλλά υποθέτω ότι θα έπρεπε να φύγει μετά, λόγω άλλων του υποχρεώσεων. Κατά γενική παραδοχή, τα έσπασε κανονικά ο Ζακ!

Τον διαδέχτηκε ο αγαπητός μου Ηρακλής Τριανταφυλλίδης με τη Λερναία Ύδρα του, που είχα να δω σχεδόν μια πενταετία, από τότε που είχαμε ανέβει παρέα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με το Ζωντανοί στο Κύτταρο- Σκηνές Ροκ. Ο Ηρακλής αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στην υπόθεση ελληνικό rock και του χρωστάω πολλές αναρτήσεις από ΄δω μέσα. Το λέγαμε και με τον Βαγγέλη Βέκιο, πρώην ντράμερ των Μουσικών Ταξιαρχιών και νυν διευθυντή προγράμματος Στο Κόκκινο 105,5 και αρχηγό του rock γκρουπ Ελελεύ!

Βγαίνεις! ακούστηκε μια αγχωμένη φωνή απευθυνόμενη στον Ηρακλή κι εκείνος, ακόμη πιο αγχωμένος, με δυο δρασκελιές και την κιθάρα στα χέρια, ανέβηκε στη σκηνή. Με μια εξαιρετικά δεμένη μπάντα παρουσίασε τραγούδια από την εποχή της Λερναίας Ύδρας!

Πολύχρωμα μπαλόνια στον ουρανό δικαιολογούσαν αυτό που έγραφαν πολλά από τα πλακάτ του Keratea Art Resistance Festival: Η τέχνη είναι αντίσταση- Η αντίσταση είναι γιορτή!

Ο Σπύρος Γραμμένος, ο άξιος επίγονος του Τζίμη Πανούση, νταντεύει τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη, τον επίσης άξιο επίγονο του Δήμου Μούτση, να πούμε!

Κι ο Αλέξανδρος Μίαρης των Electric Litany, με τον Βέκιο και τον bosko, την άραξαν στα χορτάρια, συζητώντας για το θέμα της Κερατέας και συμφωνώντας πως πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτοί οι πολίτες και δεν έχουμε γίνει όλοι ακόμη...ανθοστήλες, όπως θα έλεγε και η Αγαθή Δημητρούκα!

Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω το θεατρικό δρώμενο της ομάδας Τζιριτζάντζουλες, καθ' ότι μ' έφαγε το κους-κους με τους μουσικούς στο backstage, πάντως μου είπαν ότι άρεσε πολύ και καταχειροκροτήθηκαν!

Παρουσίασαν, λέει, μια αναρχική βερσιόν ενός αποσπάσματος από το μνημειώδες έργο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή, όπου Οιδίποδας ο Γιωργάκης Παπανδρέου, Ιοκάστη η Margaret Παπανδρέου και στο τέλος αντί να βγάλει ο ίδιος τα μάτια του διατάζει να τυφλωθούν οι υπήκοοι του ανακτόρου του!

Δημήτρης Πουλικάκος, ο Θείος Νώντας αυτοπροσώπως! Λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή; Θες κάτι να πιείς, καμιά μπίρα, κάνα κρασί; ρώτησαν τον Πουλικάκο αμέσως μόλις αφίχθη. Θα ήθελα ένα...αντιϊκό, απάντησε και έσπαγαν όλοι το κεφάλι τους να βρουν τι διάολο ακριβώς ήταν αυτό που ζητούσε. Τελικά, συμβιβάστηκε με μια μπίρα!

Να και ο Δημήτρης Πολύτιμος, μουσικός πολύτιμος όνομα και πράγμα! Καλλιτεχνικός σύντροφος του Πουλικάκου από το 1965, έπαθα την πλάκα μου σήμερα όταν έμαθα ότι μπήκε αισίως στα 78! Μπορεί να είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή ο Πολύτιμος, αν υπολογίσει κανείς πως παίζει ακόμη τα πλήκτρα του σε συναυλίες σαν έφηβος- ζωή νά 'χει ο άνθρωπος!

Τα είπαν μάλιστα μια χαρά με τον Αλέξανδρο! Όταν έμαθε πως οι Electric Litany μένουν μόνιμα στο Λονδίνο, του σύστησε ο Πολύτιμος να παραμείνουν εκεί, αν θέλουν πάνω απ' όλα να παίζουν καλή rock μουσική!

Κάτι άρχισε να γίνεται, μπροστά απ' τη σκηνή το πλήθος μαζεύεται σιγά- σιγά!

Με την κιθάρα του τραγούδησε ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης και νομίζω ότι το κέρδισε κι αυτός το κοινό του. Φάνηκε από το δυνατό χειροκρότημα, κυρίως όμως από το τραγούδι του με τίτλο Όμορφοι και ηττημένοι που μάλλον έχει γίνει κτήμα του λαού, που λέει κι ο λαός μας.

Αυτό που θαύμασα στον Εμμανουηλίδη σήμερα ήταν η επικοινωνιακή δύναμη της τέχνης που ασκεί. Όπως σχολίασε δίπλα μου ένας πολύ έμπειρος μουσικός γι' αυτό που άκουγε, όση ώρα ο Αλέξανδρος τραγουδούσε το Ο Γιάννης ο φονιάς του Χατζιδάκι και του Γκάτσου, το παλικάρι τό 'χει και δεν είναι τυχαίο ότι πήγε μπροστά με τον πρώτο του δίσκο!

Εν τω μεταξύ, πολλοί άνθρωποι δεν προσήλθαν καν στη δεύτερη μέρα του Keratea Art Resistance Festival, απλώς βγήκαν από τα αντίσκηνα τους, στημένα από χθες στο πάρκο!

Η Εύα Ψυλλάκη στη συνέχεια με τη συμβολή ενός λαουτιέρη (λυπάμαι που δε συγκράτησα το όνομα του) και του Σόλη Μπαρκή, του μαιτρ των κρουστών, παρουσίασε διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια. Πολύ ενδιαφέρον το αποτέλεσμα, απ' την άποψη κυρίως του concept, του πακέτου!

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα η συμμετοχή του σχήματος όταν τραγούδησε μαζί τους και η Lamia Bedioui από την Τυνησία. Σαν όνειρο θυμάμαι ένα ποιηματάκι πού 'χα γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ύστερα από ένα τραπέζωμα στην παλιά οικία της Μαρίζας Κωχ, επί της Φράττι, κατόπιν κοινής συναυλίας της με τις Σαβίνα Γιαννάτου, Lamia Bedioui, Αλίκη Καγιαλόγλου και Νένα Βενετσάνου. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: Γιατί πας συχνά στη Φράττι/ όπου τρως με την αφράτη/ στο φιλόξενο της οίκο/ με τον Κούνδουρο τον Νίκο/ αφού κάνεις το καλό/ φέρε σε παρακαλώ/ τη Σαβίνα και τη Lamia/ μπας και πάρουν λίγα δράμια...

Η Lamia, ωστόσο, πολιτογραφημένη Αθηναία πλέον, είναι μία θεϊκή τραγουδίστρια. Σε όποια γλώσσα κι αν τραγουδήσει, κι αν δε σκαμπάζει ούτε λέξη από αραβικά ο ακροατής, σίγουρα το συναίσθημα που θα εισπράξει, είναι ανυπολόγιστο!

Έκπληξη ήταν για μένα τουλάχιστον η συμμετοχή του Κώστα Γανωτή, που άφησε λίγο κατά μέρος την, ενίοτε πομπώδη, ιδιότητα του συνθέτη και υιοθέτησε αυτήν του τραγουδοποιού και μάλιστα του οργισμένου τραγουδοποιού, ερμηνεύοντας με την ακουστική κιθάρα του τη Μπαλάντα της Κερατέας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η πιο πολιτικοποιημένη εμφάνιση μουσικού της ημέρας!

Ώσπου βγήκε η Δανάη Παναγιωτοπούλου, βέβαια, και η συναυλία απέκτησε κατ' εξοχήν πολιτικοποιημένο περιεχόμενο. Διότι, μπορεί και το Ο Γιάννης ο φονιάς που έπαιξε ο Εμμανουηλίδης, πολιτικό τραγούδι να είναι στην ουσία, της Δανάης όμως οι folk ιστορίες που μιλούν για μολότοφ μεσ' στην τσάντα της, ότι θέλουν να πουν, το λένε ευθύβολα!

Εξακολουθεί να με συγκινεί πολύ αυτό το κορίτσι με τα καταγάλανα μάτια, τη ζεστή σκηνική παρουσία και το τεράστιο ταλέντο. Τό 'χω ξαναπεί και κινδυνεύω να γίνω εμμονικός ή γραφικός, όμως για μένα, τηρουμένων των αναλογιών, η Δανάη Παναγιωτοπούλου είναι η Joni Mitchell της μικρής Ελλάδας!

Κάτι άλλο που έγινε κατανοητό σε πολύ κόσμο με τη σημερινή εμφάνιση της Δανάης είναι η παντοδυναμία του...internet! Εννοώ πως Η ιστορία του Γιωργάκη, το τραγούδι που έγραψε για τον Πρωθυπουργό της χώρας, παραφράζοντας την Ιστορία της Μαρίας του Βασίλη Νικολαΐδη, αν και διακινήθηκε μόνο μέσω internet, σε μορφή mp3 από blog σε blog κι από το facebook, έχει γίνει πιο κοσμαγάπητο κι απ' τα τραγούδια των δύο προσωπικών δίσκων της!

Αν και ανέβηκε στη σκηνή ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Δανάη παρέμεινε για να τραγουδήσουν μαζί τον Τρελό, δική της σύνθεση που ο τραγουδοποιός είχε συμπεριλάβει σε ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του.

Άλλα τέσσερα κομμάτια τραγούδησε ο Πασχαλίδης από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά ομολογώ ότι τον έχασα, γιατί ξαναπήγα στο backstage, προσπαθώντας να συμβάλλω στην ειρηνική διευθέτηση ενός ζητήματος μεταξύ των συγκροτημάτων Ρόδες και Electric Litany. Τίποτα ιδιαίτερο, μη φανταστείτε ότι πιαστήκανε στα χέρια οι ροκάδες, σπάσανε κιθάρες κλπ. Απλώς, επειδή σ' αυτά τα φεστιβάλ διαμαρτυρίας κυριαρχεί το γνωστό Από καλή καρδιά σκίζουμε, από οργάνωση μπουρδέλο, το πρόγραμμα είχε γίνει επιεικώς μαντάρα, ο ντράμερ των Ρόδες έπρεπε να φύγει, το ίδιο και ο ηχολήπτης των Litany, οπότε κάποιοι μοιραία θα έπρεπε να βγουν πρώτοι και κάποιοι δεύτεροι μετά τον Πουλικάκο. Που νά 'ξεραν οι παίδες ότι ο Πουλικάκος θα έπαιζε 10 κομμάτια περίπου, βγάζοντας έξω το πρόγραμμα για ένα ολόκληρο εικοσάλεπτο;

Silence, Μήτσος ειν' αυτός και οι νεότεροι ας κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο! Πόσω μάλλον όταν με το που ανέβηκε στη σκηνή δανείστηκε την περίφημη ρήση του Γεώργιου Καραϊσκάκη: Αν ζήσω, θα σας γαμήσω όλους! Κι αν πεθάνω, θα μου κλάσετε τον πούτσο!

Από τον Πουλικάκο και τη μπάντα του ακούσαμε το Έχουν κακούς σκοπούς (back to the 70s και τους Εξαδάχτυλος), το Να φύγει αυτός ο χειμώνας, το καζαντζιδικό Υπάρχω, το Σκόνη πέτρες λάσπη, το Tush των ZZ Top, το ΄69 με κάποιο φίλο του Παύλου Σιδηρόπουλου,

αλλά και το Hey Joe, τραγούδι του προ-προπερασμένου αιώνα, όπως το χαρακτήρισε ο Μήτσος. Στη γιγαντοοθόνη πίσω η μορφή του Jimi Hendrix προξένησε τις επευφημίες, τα σφυρίγματα και τη νοσταλγία του κοινού. Μα, σοβαρά τώρα, υπάρχει Έλληνας μουσικός που να δηλώνει σήμερα rock, αφού είναι ακόμη εν ενεργεία ο Πουλικάκος;

Όχι, δεν είναι κομμάτια εδώ ο Λεωνίδας Μπαλάφας, αλλά εγώ μάλλον που πήγα να τον φωτογραφήσω. Αύριο παίζει ο Λεωνίδας στο Keratea Art Resistance Festival και του υποσχέθηκα ότι θα πάω, αλλά δεν το βλέπω μ' αυτό το κρύωμα που με ταλαιπωρεί εδώ και πέντε μέρες.

Ρε τον Μπαλάφα που ξεκίνησε απ' το Fame Story και πήρε τα σώβρακα των δηλωμένων ροκάδων, που λέω παραπάνω. Εξαίρετος τραγουδοποιός, ωραίος ερμηνευτής, αξιαγάπητος αλητάμπουρας! Τα ίδια μπορεί και να του τά 'πε ο Δημήτρης Μανιάτης, όσο διακρίνεται στην άνωθεν photo της κακιάς ώρας...

Έφυγα όταν στη σκηνή ανέβηκαν ο Νικήτας Κληντ και οι Ρόδες, παρ' όλο που ήθελα πολύ να δω τους αγαπημένους μου Electric Litany. Δεν την πάλευα όμως άλλο, καθώς απ' το πρωί τρώω δυο-δυο τα panadol και τις καραμέλες lysopaine για το λαιμό μου. Εν κατακλείδι, η κεντρική ιδέα από το τριήμερο Keratea Art Resistance Festival είναι η ακόλουθη: ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΟΡΤΩΝΕΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ. Η ΜΟΝΗ ΥΠΑΡΚΤΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΜΕ ΔΙΑΛΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ. ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΕΝΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΚΟΛΥΜΠΙΘΡΟΞΥΛΟ, ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ, ΝΕΟΙ, ΓΕΡΟΙ, ΑΝΔΡΕΣ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΕΣ, ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥΣ Χ.Υ.Τ.Α., ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΤΟΥΣ. Και κάτι ακόμη, πολύ λογικό: ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΕΝΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΒΛΑΒΕΡΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ. Ή, όπως μου σχολίασε ένας άλλος φίλος δημοσιογράφος, Πολύ φοβάμαι ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Γιατί, αν υποχωρήσει, την επόμενη θα βγουν άλλες δέκα Κερατέες! Να ζητήσουν, συμφώνως και με τον Πουλικάκο, τα ρέστα από τα κερατιάτικα και τα γαμησιάτικα της εκάστοτε αντιλαϊκής κυβέρνησης...