primavera-en-salonico

Η παρουσίαση του Μικρού μυστικού της ζωής... της Γεωργίας Βεληβασάκη και του Κώστα Αθυρίδη στη Θεσσαλονίκη έγινε το περασμένο Σάββατο στον Ιανό, όχι της Σταδίου, αλλά της Αριστοτέλους, εν μέσω χρωμάτων, παιδικών φωνών και τραγουδιών.
Η Βεληβασάκη και ο Αθυρίδης στους αντίστοιχους ρόλους της Αφηγήτριας και του Ανθρώπου διασκέδασαν και ταυτόχρονα προβλημάτισαν - λίγο, όχι πολύ - το πλέον συγκινημένο και συγκινητικό κοινό της εκδήλωσης: τα παιδάκια από το Παιδικό Χωριό SOS του Φίλυρου Θεσσαλονίκης!

Πάντως, αυτό δεν ήταν πάνελ, αλλά ο...Μυστικός Δείπνος. Από αριστερά, ο συνθέτης Γιώργος Καζαντζής, ο bosko, ο συγγραφέας- ραδιοφωνικός παραγωγός Τάσος Πλαστήρας και οι δημοσιογράφοι Θανάσης Γωγάδης, Γιάννης Γκροσδάνης, οι οποίοι μίλησαν για την έκδοση του έργου σε βιβλίο-cd. Σε ότι αφορά τη δική μου ομιλία, διάβασα ένα απόσπασμα από το πιο πρόσφατο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, όπου μαζί με τη Λένα...ξαπλώσαμε τη Βεληβασάκη και τον Αθυρίδη:

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=29/04/2011&s=sto-ntivani-toy-diskanalyth&c=vivlio

Υπήρξαν κι άλλοι ομιλητές, που δε χώρεσαν όμως στη φωτογραφία!

Σαν τη ραδιοφωνική παραγωγό και ειδικευμένη στα παιδικά παραμύθια, Πηνελόπη Τομπρή, που τη βλέπετε στα δεξιά δίπλα στους συναδέλφους της από τον 9.58, Θ. Γωγάδη και Γ. Γκροσδάνη. Γενικά, σύσσωμος ο 9.58 στήριξε διά των εκπροσώπων του (έστω και, δυστυχώς, κάποιων τέως εκπροσώπων του) την έκδοση του Μικρού μυστικού της ζωής...
Λίγα λόγια και ευχαριστίες από τους δύο καλλιτέχνες -δημιουργούς του έργου μαζί με κάποια μηνυματάκια που έφτασαν στα χέρια της Γεωργίας και που περιείχαν διαφορετικές παιδικές απόψεις για την ταυτότητα του μικρού μυστικού της ζωής!

Σειρά έχουν οι φίλοι με την ποιότητα και το ήθος που έλεγα και στο προηγούμενο post: οι συνθέτες Γιώργος Καζαντζής και Δημήτρης Μπασλάμ. Δε θα μπορούσε ν' απουσιάζει απ' την παρουσίαση ενός παιδικού βιβλίου-cd ο Μπασλάμ, που μας έχει χαρίσει στο κοντινό παρελθόν τον Γαργαληστή και τον Αγησίλαγο!

Ο Γιάννης Γκροσδάνης, φίλος χρόνων πια, με τον Κώστα Αθυρίδη.

Ο Νεκτάριος Καραντζής, ο συνθέτης της πρόσφατης ομηρικής Οδύσσειας που τραγούδησε η Σαβίνα Γιαννάτου, με τον Μπασλάμ. Καλά που τον συνάντησα τον Νεκτάριο και τον συμβούλευσα να μη σπάζεται από την αρνητική κριτική του Γιώργου Παπαδάκη στην Ελευθεροτυπία, διότι- ως γνωστόν- όταν σε...θάβει ο Παπαδάκης, ο δίσκος σου αυτομάτως πουλάει 200 κομμάτια! Πέρα απ' αυτά όμως τα χαριτωμένα, η Οδύσσεια του Καραντζή είναι μία εξαιρέσιμη μουσική εργασία και ο ίδιος ένας εξαιρέσιμος δημιουργός.

Ένας καφές στη Γαζία, στον πεζόδρομο της Καρόλου Ντηλ, με τον Γιώργο Τσιτιρίδη που δεν παραλείπει να μοιράζει στα πλήθη το καινούργιο τεύχος του screw, αλλά και να πνέει τα μένεα κατά της έξαρσης της ρατσιστικής βίας τελευταία στην Αθήνα.

Ο Παντελής Θεοχαρίδης, που του πήγα το cd του Χρήστου Λεοντή, το οποίο κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα, αφού αυτός ερμηνεύει όλα τα τραγούδια σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μέχρι να ξανάρθει στην Αθήνα ή να του έστελνε το cd ο Θανάσης Συλιβός του Μετρονόμου, μεσ' στα τρεχάματα του, σίγουρα ο Παντελής θα προχωρούσε στον επόμενο δίσκο του!

Στο δρόμο της επιστροφής, ένα πέρασμα από το νεκροταφείο της Θέρμης (το ωραιότερο κοιμητήριο που έχω δει ποτέ), λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη, ήταν επιβεβλημένο. Η Γεωργία άναψε το καντήλι κι εγώ άφησα ένα λουλούδι στη μνήμη του Νίκου Παπάζογλου, του Νίκου μας, που χάσαμε πριν ένα μήνα. Ακόμη πηγαίνει πολύς κόσμος- μας ενημέρωσε η καντηλανάφτρια- και κυρίως νέα παιδιά με λουλούδια και χειρόγραφα ποιήματα. Ίσως αυτή η επίσκεψη στην τελευταία κατοικία του Παπάζογλου να ήταν η αιτία που μέχρι τη Λαμία τουλάχιστον ακούσαμε δυο-τρεις φορές τα, κατά Pergolesi, Stabat Mater. Χάρμα ώτων!

θεσσαλονίκη-μου-ΙΙ

Παρά τον κάπως πιο ευρωπαϊκό αέρα της και το σαφώς πιο παγωμένο κλίμα της, η Θεσσαλονίκη δε σώζεται από την, εθνικής εμβέλειας, μιζέρια που έχει ενσκύψει τους τελευταίους μήνες, από τους τόνους των σκουπιδιών και από τα μαγαζιά που συνεχίζουν να βάζουν λουκέτο το ένα μετά το άλλο.
Ελαφρύνουν λίγο τη θέση της οι πολλοί καφέδες στη Γαζία της Καρόλου Ντηλ και στο De Facto της Παύλου Μελά, η θέα των παλιών χαμάμ και των παρακμιακών λαϊκών ξενοδοχείων, τα μικρά θεατράκια που τ' ανακαλύπτεις ανύποπτα μέσα σε σοκάκια, οι αφίσες καλλιτεχνών λες κι έρχονται απ' άλλη χώρα, τα αμέτρητα μπουγατσάδικα, το απόλυτα διεθνοποιημένο πια Ολύμπιον και τα λεωφορεία της με τους εισπράκτορες. Μέσα σ' ένα τέτοιο λεωφορείο βρέθηκα σήμερα τα ξημερώματα, πηγαίνοντας στην περιοχή του Ευκλείδη να βρω έναν φίλο μου. Καλά, έτσι κάθεσαι εσύ σπίτι σου; με πρόγκηξε από μικροφώνου ο εισπράκτορας που μ' είχε πάρει ο ύπνος στο κάθισμα μου και κόντευα να σωριαστώ. Σήκωσα το κεφάλι, τον κοίταξα κι απάντησα όλο βαρεμάρα Γιατί, εσύ σπίτι σου κόβεις χαρτάκια;

Μου τηλεφωνούν από την Αθήνα, από το Κανάλι 1 του Πειραιά. Με ρωτάνε αν θα είμαι μέσα στην επίσχεση εργασίας που ξεκινάνε απ' αύριο ηχολήπτες, δημοσιογράφοι και παραγωγοί. Δέχομαι. Από το κακό στο χειρότερο, εν ολίγοις. Θέλω να ρίξω μπουνιά στο τραπέζι όπου ετοιμαζόμαστε να φάμε, μα με ηρεμούν οι κουβέντες με τη Μαρία Παπαχαραλάμπους και τον Γιάννη Γκροσδάνη. Όλοι λίγο- πολύ στο ίδιο καζάνι βράζουμε...

Από δω και πέρα θα μιλάμε για τον άρτον ημών τον επιούσιον και την εξασφάλιση του στις μέρες που θά 'ρθουν. Μού φαίνεται, το μόνο γιατρικό στην καινούργια αναμενόμενη στενοχώρια είναι ν' ανηφορίσω απόψε στην Άνω Πόλη για να συναντήσω κάπου στα γραφικά δρομάκια της τον κύριο Ντίνο Χριστιανόπουλο και το rock συγκρότημα A-Positive.

映画 「しんぼる」 松本人志 監督作品

Πάλι καλά που κατεβαίνει κάθε χρόνο από τη Θεσσαλονίκη στις Νύχτες Πρεμιέρες της Αθήνας ο φίλος και συνάδελφος Γιάννης Γκροσδάνης και με τραβολογάει να πάμε παρέα σε καμιά προβολή. Σαν και χτες βράδυ, που δεν βρήκαμε εισιτήριο- ούτε καν θέσεις για όρθιους- για το Howl των Ρομπ Επστάιν, Τζέφρι Φρίντμαν στον Δαναό κι έτσι καταλήξαμε στο Αττικόν, όπου παιζόταν το Σύμβολο (Shinboru) του Ιάπωνα Χιτόσι Ματσουμότο. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Η ταινία ξεκινάει με το πολύ αργό πλάνο ενός αυτοκινήτου που έρχεται απ' τα βάθη ενός σκονισμένου βραχώδους τοπίου. Το οδηγεί μια προοδευτική καθολική καλόγρια, η οποία ακούει rock μουσική και καπνίζει αρρημανίως. Βρισκόμαστε σε επαρχία του Μεξικού. Φτάνει στο φτωχικό των γονιών της για να παραλάβει τον παλαιστή μασκοφόρο πατέρα της και να τον μεταφέρει στην πόλη όπου θα διεξαχθεί αγώνας πάλης με τη δική του συμμετοχή. Αλλαγή σκηνικού! Ένας Ιάπωνας (ο ίδιος ο σκηνοθέτης) ξυπνάει μέσα σ' ένα πελώριο ολόλευκο δωμάτιο. Από τους τοίχους του δωματίου εμφανίζονται και χάνονται άυλα αρσενικά βρέφη-αγγελούδια. Τα γεννητικά τους όργανα μόνο παραμένουν να ξεπροβάλλουν σαν αμέτρητα...κουμπιά. Κάθε φορά που ο Γιαπωνέζος με τις πολύχρωμες pop πιτζάμες πιέζει κι από ένα πέος, τού εμφανίζονται ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα, από ξύλινα μολύβια και πυθάρια μέχρι έναν ιθαγενή ως...τζίνι και σούσι για να τρώει! Ξεκαρδιστική η σκηνή να τον βλέπεις να πατάει δεκάδες πέη-κουμπιά μέχρι να βρεί τη σάλτσα σόγιας κι αφού τελικά καταβροχθίζει το σούσι σκέτο, στο επόμενο κουμπί τού πετάγεται το μπουκάλι με την πολυπόθητη σάλτσα! Εν τω μεταξύ, η σύνδεση με το Μεξικό συνεχίζεται...Παρακολουθούμε τον μικρό γιο του παλαιστή μέσα στην τάξη του σχολείου του να περιμένει να τελειώσει το μάθημα για να παραστεί με τον παππού του στον αγώνα. Πίσω στο λευκό δωμάτιο, ο Γιαπωνέζος δεν αργεί να μετατραπεί σε καρτούν. Βγάζει άναρθρες κραυγές, προσπαθεί να βρεί τρόπο να αποδράσει- από που άραγε; -και χαρίζει αβίαστο γέλιο με τα κατορθώματα του. Απ' τη μια να γίνεται το πιο αστείο θέαμα κι απ' την άλλη να τον λυπάσαι μέχρι δακρύων. Καθώς η ταινία προχωράει, κοντά στο τελευταίο ημίωρο (διαρκεί μιάμισι ώρα) διαπιστώνουμε πως κάθε πάτημα των ανορθόδοξων κουμπιών από τον Γιαπωνέζο ορίζει ανθρώπινες συμπεριφορές και ζωές πάνω στον πλανήτη! Ομολογώ εδώ πως το δέσιμο των σκηνών του Μεξικού με την πρόταξη του στοιχείου του καθολικισμού και της βίαιης πάλης, το περίμενα πιο ουσιώδες και όχι τόσο επιφανειακό και χαβαλετζίδικο. Στο τελευταίο 10λεπτο, πάντως, που ο Γιαπωνέζος καταφέρνει να βγεί απ' το εφιαλτικό λευκό κελλί του, η ταινία παίρνει τη μορφή ενός κυβερνοπάνκ ηλεκτρονικού βίντεο-κλιπ και η ρεαλιστική δράση μετατοπίζεται από το Μεξικό μπλέκοντας θεότρελες παράλληλες καταστάσεις από τη Ρωσία και την Κίνα έως το Χόλιγουντ και τον Λευκό Οίκο του Τζωρτζ Μπούς και του Ομπάμα. Η τελευταία σεκάνς θέλει τον Γιαπωνέζο, με λίγα λόγια έναν Θεό- έρμαιο της μοίρας του, να καταλήγει σε ακόμη ένα δωμάτιο. Μόνο που είναι πιο σκοτεινό και ο ίδιος δε φοράει χρωματιστές, αλλά λευκές πυτζάμες, σα να πρόκειται πια για τρόφιμο ψυχιατρείου. Στον τοίχο ξεπροβάλλουν τώρα όχι πολλά, μα μόνο τα γεννητικά όργανα ενός βρέφους. Κι είναι τεράστια! Τι θα συμβεί άμα πατήσει το νέο κουμπί; Τι αλλαγές θα συμβούν στον κόσμο που βιώνουμε εμείς όλοι; Δεν μαθαίνουμε, γιατί η ταινία τελειώνει...

Το Σύμβολο του Χιτόσι Ματσουμότο βλέπεται ακριβώς σαν ένα όνειρο, όπου οι πιο ακραίοι συνειρμοί παίρνουν σάρκα και οστά και χωράνε περισσότερες από μία εξηγήσεις -αναλύσεις. Η γυναίκα της παρέας το είδε σαν ένα σχόλιο του σκηνοθέτη για τις σύγχρονες φαλλοκρατικές κοινωνίες και τον καταναλωτικό τρόπο ζωής. Προσωπικά, πιστεύω πως ο δημιουργός τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχε σκοπό να σχολιάσει, πόσω μάλλον να στηλιτεύσει κιόλας. Σαν γνήσιος σουρεαλιστής θέλησε απλά κι ωραία- τουτέστιν, σύνθετα και ασυνάρτητα- να παίξει με το μυαλό του θεατή. Το Σύμβολο του Χιτόσι Ματσουμότο βλέπεται ακόμη σαν μια θεοπάλαβη κωμωδία με τον ίδιο να αναδεικνύεται σε εκπληκτική κωμική περσόνα. Ο κορμός της απίθανης ιστορίας του, η κινηματογράφηση, το παράλληλο μοντάζ σα να βλέπεις μαζί δύο ταινίες, ολότελα άσχετες μεταξύ τους, κάνουν το δεύτερο μεγάλου μήκους φιλμ του ακόμη ένα δείγμα των ιαπωνικών μεταμοντέρνων κατακτήσεων στον χώρο του σινεμά και της τέχνης γενικότερα. Δύσκολο να παίξει κανείς με το δικό μου μυαλό ξαναείπε με στόμφο η γυναίκα της παρέας. Κάτι όμως οι εξιστορήσεις του θλιμμένου Γκροσδάνη για τα χάλια της Κρατικής Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης (το παλικάρι έμεινε άνεργο ύστερα από πέντε χρόνια στον 9.58 με μία από τις καλύτερες εκπομπές), κάτι η συνειδητοποίηση τού πόσο γαμημένοι είμαστε όλοι οικονομικά, με ώθησαν να της απαντήσω: Τι το ψάχνεις, καλή μου, δεν είδες τι μας είπε κι ο Ματσουμότο στο τέλος; Όλοι με το τρίτο το μακρύτερο θα μείνουμε...

από-τη-θεσσαλονίκη-του-χριστιανόπουλου-του-θεοχαρίδη-της-θωίδου-της-κωχ-του-γκροσδάνη-της-άρτεμης-&-της-γιορτής-της-μουσικής

Τώρα που το διάλειμμα τελείωσε και τα κεφάλια ξανά μέσα, ας κάνω την καθιερωμένη ανασκόπηση- ανταπόκριση απ' αυτό το έκτακτο διήμερο μου στη Θεσσαλονίκη. Δοθείσης ευκαιρίας, λοιπόν, συνάντησα και κάποιους εκεί καλούς φίλους, όπως την συνblogger Άρτεμη και τον δημοσιογράφο- και επίσης συνblogger- Γιάννη Γκροσδάνη. Δε μπορώ να πω ότι ήταν και ότι πιο ευχάριστο το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης μας μετά των νοστιμότατων τοπικών εδεσμάτων, βέβαια. Ειδικά ο Γιάννης ήταν πολύ σκοτεινιασμένος, αφού με τα νέα κυβερνητικά μέτρα στον χώρο των ΜΜΕ, τού κόβεται η εκπομπή του στον 9,58 της πόλης, σημειωτέον, η μοναδική που ασχολείται με τον κινηματογράφο και επί μία πενταετία χρησίμευε ως φωνή όλων των νέων σκηνοθετών που ανέβαιναν στο φεστιβάλ με τις ταινίες τους. Μάλλον θα επανέλθω πολύ σύντομα με μεμονωμένο σχετικό post, διότι είναι σοβαρό το θέμα! Απ' την άλλη, παρακολουθούσα με έκπληξη τον ερμηνευτή Παντελή Θεοχαρίδη να έχει μετατρέψει το μέχρι πρότινος αθώο καναρίνι που ακούει στ' όνομα Τσίτσος σε κανονική μηχανή επίθεσης και αγριάδας!

Ρε, τον Τσίτσο! Αητός σωστός με τα γυμνάσια που δέχεται εδώ και λίγους μήνες! Πάμε τώρα στη χτεσινή εκδήλωση από τη βροχερή Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής, που πραγματοποιήθηκε μέσα στο Θέατρο Κήπου της Θεσσαλονίκης. Εδώ βλέπετε τα μέλη του συγκροτήματος Κούρητες που βγήκαν λίγο πριν το τέλος, εκπροσωπώντας το Κρητικό μουσικό ιδίωμα.
Αναμφισβήτητη βασίλισσα της βραδιάς ήταν η Μαρίζα Κωχ! Βγήκε μαζί με τον πιανίστα της, τον Γιώργο Σαλβάνο, ερμηνεύοντας τραγούδια από τον Κύκλο Καββαδία και κάποια παραδοσιακά. Όταν μάλιστα άρχισε να βρέχει έντονα- κάτι που ευτυχώς σταμάτησε σύντομα- ο αρχηγός του γκρουπ Κούρητες προθυμοποιήθηκε να της κρατήσει ομπρέλα για όση ώρα θα τραγουδούσε. Πολύ ταίριαξαν τότε οι στίχοι του Καββαδία που έτυχε ν' ακουστούν εκείνη ακριβώς τη στιγμή: Κάτω στα νερά του Port Pegasu, βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή...Έπεσε το θέατρο από το χειροκρότημα, προτού σκεπαστεί από πολύχρωμες ανοιχτές ομπρέλες!
Η γλυκιά Μαρία Θωίδου, από τις πιο προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής μουσικής, προβάρει το ρεπερτόριο της δικής της εμφάνισης με τη συνοδεία του ακορντεονίστα Κώστα Ράπτη. Ενημερωτικά να πω ότι ο Ράπτης ήταν ο ερμηνευτής στο ακορντεόν μπαγιάν των συνθέσεων της Ελένης Καραΐνδρου για το αγγελοπουλικό Λιβάδι που δακρύζει!
Λίγο πριν την έναρξη, με τη Μαρίζα και τη Μαίη Κοκκίδου, τη διοργανώτρια της χτεσινής βραδιάς. Μόνο του κυρίου δίπλα δε συγκράτησα το όνομα και να με συγχωρεί. Τον Αύγουστο η Μαρίζα και η Μαίη, μεταξύ άλλων, θα βρεθούν στο Πεκίνο για μια σειρά εκδηλώσεων αφιερωμένων στην ελληνική μουσική. Εγώ δεν θα είμαι, αφού ακόμη δεν έχω ξεχάσει το περσινό μου ταξίδι στην Κίνα για παρεμφερές αίτιο, συν του ότι δεν είναι κι η καλύτερη μου τα υπερατλαντικά αεροπορικά πήγαινε- έλα...

Εξαιρετική ήταν και η γνωριμία με τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο. Η Μαρίζα τον προλόγισε και το κοινό χειροκρότησε στο άκουσμα του ονόματος του. Μετά βρήκαν ευκαιρία οι δυο τους να μιλήσουν για τον Βασίλη Τσιτσάνη, κοινό αγαπημένο τους καλλιτέχνη, αλλά και για τις μελοποιήσεις στον Καββαδία. Όταν έφυγε η Μαρίζα, αφού θα ξανάβγαινε στη σκηνή, πήρα τη θέση της. Και μπορεί να μην πρόλαβα συνέντευξη με τον ποιητή των Ισχνών αγελάδων, αυτά που είπαμε όμως άξιζαν για εκατό συνεντεύξεις κι ας μην δημοσιευθούν ποτέ και πουθενά. Και τι δεν είπαμε δηλαδή: για τον Γκάτσο, για τον Χατζιδάκι, για τον Ελύτη, για παλιές ηχογραφήσεις του 1930, για νέους φερέλπιδες φίλους ποιητές, για την πρώτη παρουσίαση των Τραγουδιών της Αμαρτίας από την Ομάδα Εδάφους του Παπαϊωάννου, για τον Καβάφη, για το τελευταίο του βιβλίο- προϊόν 15ετούς έρευνας περί Τσιτσάνη, για τις δικές του συνθέσεις και για ένα σωρό άλλα πράγματα που πραγματικά δε θυμάμαι τώρα. Πάντως, κατάλαβα γιατί πουλάει τρελά κάθε συνέντευξη με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και γιατί έδωσε- όπως μου είπε- ίσως και 200 συνεντεύξεις απ' τις αρχές του χρόνου: ο άνθρωπος δε μασάει τα λόγια του, ούτε κόπτεται μήπως και δυσαρεστήσει κάποιον απ' το σινάφι του και όχι μόνο. Πιστεύω πως προξενεί φόβο ο Χριστιανόπουλος με τις απόψεις που διατυπώνει κάθε φορά, κάτι που αφενός έχει το τίμημα του και αφετέρου τον κάνει τόσο ξεχωριστό! Κανονικό μάθημα οι λίγες ώρες που πέρασα κοντά του και ένιωσα μεγάλη τιμή! Μαρία Θωίδου- Μαρίζα Κωχ, διαφορετικές γενιές, ίδια η αισθητική και το ζητούμενο στην τέχνη της μουσικής! Κι εδώ, ο Θεοχαρίδης παρατηρεί τη Μαρίζα που ποζάρει με την Ελένη Μπράτσου, παρτεναίρ της στη χτεσινή συναυλία! Ένας άλλος σημαντικός καλλιτέχνης, που συμμετείχε στην εκδήλωση, ήταν ο Γιώργος Καζαντζής. Ίσως ο πιο δραστήριος και παραγωγικός Θεσσαλονικιός συνθέτης! Τον βλέπετε με τη Θωίδου. Να μην έβγαινα κι εγώ μια φωτογραφία με τη Μαρία πού 'χαμε να βρεθούμε από 'κείνη την παρουσίαση του βιβλίου του Λιάνη στον Ιανό; Πως πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια; Σαν χτες τη θυμάμαι να τραγουδούν τα Λιανοτράγουδα του Χατζιδάκι ντουέτο με τον Δημήτρη Ψαριανό!

Τρία στιγμιότυπα από την πανηγυρική έναρξη του προγράμματος με το σχήμα Κρουστόφωνο. Μαθαίνω ότι οι μουσικοί του Κρουστόφωνου θα βρεθούν επίσης στην Κίνα σε λίγο καιρό με τη Μαρίζα Κωχ.
Την οποία Κωχ εδώ βλέπετε με την ερμηνεύτρια Φωτεινή Βελεσιώτου. Σπάνια περίπτωση η Βελεσιώτου. Δεν είναι μικρό πράγμα να είσαι άγνωστος τραγουδιστής, να συμμετέχεις σε δίσκο μαζί με Χρήστο Θηβαίο και Αλκίνοο Ιωαννίδη και παρ' όλα αυτά να ξεχωρίζει μακράν το δικό σου τραγούδι! Αναφέρομαι σαφώς στο τραγούδι Μέλισσες του Γιώργου Καζαντζή.
Σε κάποια στιγμή η Θωίδου προσπάθησε να επαναφέρει στην τάξη το πειραχτήρι Θεοχαρίδη και το γέλιο προέκυψε αβίαστο.
Εδώ πάντως δε γελάνε! Χαμογελάνε η Μαρίζα με την Ελένη, χάριν του φακού, ενόσω ο Παντελής περιμένει τη σειρά του ως επόμενο θέμα φωτογράφησης.
Η βραδιά έκλεισε με όλους τους μουσικούς επί σκηνής και με επικεφαλής τη Μαρίζα Κωχ στο Σαν τον Καραγκιόζη του Διονύση Σαββόπουλου. Μα, καλά, δεν θα κλείσει με Τσιτσάνη; γύρισε και με ρώτησε μάλλον δυσαρεστημένος ο Χριστιανόπουλος τη στιγμή μάλιστα που τού τό 'χε υποσχεθεί η Μαρίζα. Απλά αυτό είναι ότι πρέπει για να τερματίζεται κάθε συναυλία, του απάντησα και δε νομίζω να τον έπεισα. Τον είδα λοιπόν να αποχωρεί, αφού η συναυλία είχε όντως τελειώσει και το ίδιο έκανα κι εγώ, δίνοντας το σημερινό πρωινό ραντεβού για την αναχώρηση μας προς Αθήνα. Ήταν αργά ευτυχώς και δεν είχε άλλο μουντιάλ, διότι δεν το γλίτωνα πάλι το ματσάκι σε καφετέρια της Θεσσαλονίκης που συνηθίζει να με τραβολογάει ο Θεοχαρίδης και το καταδιασκεδάζει κιόλας...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!

Μαθαίνω ότι το χθεσινό πρώτο live της Λένας Πλάτωνος και των συνεργατών της, στη Θεσσαλονίκη, πήγε πολύ καλά! Ολόκληρο το Stage, ένας αρκετά μεγάλος και καινούργιος χώρος, γέμισε από νέους ανθρώπους που χτυπούσαν ρυθμικά τα πόδια τους ζητώντας ξανά και ξανά encore! Λίγο ακόμα και θα παίζαμε τη συναυλία απ' την αρχή, ήταν τα ευτυχισμένα λόγια της Λένας το πρωί στο τηλέφωνο. Εμείς το ζήσαμε όλο αυτό και το ζούμε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, πρώτα στο Ηρώδειο, κατόπιν στο Κύτταρο και πρόσφατα στο Παλλάς. Χαίρομαι πολύ, αφενός που τα ίδια συναισθήματα θα νιώσουν οι Θεσσαλονικείς και όσοι δεν μπόρεσαν- λόγω απόστασης- να παραστούν σε κάποιο live της συνθέτριας και αφετέρου που η ίδια η Λένα πήρε την απόφαση να βγει σε tour με το ρηξικέλευθο Σαμποτάζ της! Στο video που είχε την καλωσύνη να μου στείλει ο φίλος μου, Γιάννης Γκροσδάνης, μπορούμε να δούμε πώς ακριβώς παρουσιάστηκε το Κοπερτί στη Θεσσαλονίκη χθες βράδυ! Κι εδώ διαβάστε τη μίνι συνέντευξη της Λένας Πλάτωνος στον Κώστα Καρδερίνη για το διαδικτυακό έντυπο mic.gr:
http://www.mic.gr/themes.asp?id=32888

O alps ΠΑΙΖΕΙ & ΤΑ παιδία ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ...

Ο Μπαμπάς τρελαινόταν ν' ακούει Νίνο Ρότα (πιο πολύ κι απ' τους ανθρώπους) με προσκάλεσε σ' ένα μπλογκοπαίχνιδο. Να πιάσω, λέει, το πρώτο βιβλίο που θα βρεθεί μπροστά μου, να τ' ανοίξω στη σελ. 123 και ν' αναρτήσω την έκτη, έβδομη και όγδοη περίοδο του κειμένου της συγκεκριμένης σελίδας. Γιατί όλο αυτό, θα σας γελάσω αν προσπαθήσω να δώσω εξήγηση. Δε βαριέστε, φίλος ειν' ο Γιάννης, φιλότεχνος δημοσιογράφος όπως έχουμε ξαναπεί, επομένως χαρά μου να ανταποκριθώ στην πρόσκληση του. Το βιβλίο, λοιπόν, που έπεσε στα χέρια μου πρώτο- πρώτο τη στιγμή αυτή είναι Η θεραπεία του Σοπενάουερ του Ίρβιν Γιάλομ στη μετάφραση των Ευαγγελίας Ανδριτσάνου- Γιάννη Ζέρβα (εκδόσεις ΑΓΡΑ). Πηγαίνω στη σελ. 123, απομονώνω την έκτη, έβδομη και όγδοη περίοδο και αντιγράφω:

Θεέ μου, μου' ρχεται να τον παρατήσω στην τύχη του.

Δεν θα κάνω τίποτα.

Ας πέσει να κολυμπήσει ή ας πνιγεί.

Ό,τι καταλάβατε, κατάλαβα! Τέλος, συμφώνως με τους κανόνες του παιχνιδιού, καλώ να κάνουν το ίδιο πέντε ακόμη bloggers και συγκεκριμένα ο greek gay lolita, η maira del mar, η ισμήνη μπονάτσου, ο ηρακλής από τα Μουσικά Προάστια και ο πάνος χρυσοστόμου. Άντε, καλό ξημέρωμα και σε δυο ώρες περίπου, στις πέντε και ένα λεπτό ακριβώς θα έχουμε ολική έκλειψη σελήνης...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΡΟΣΔΑΝΗΣ- Ο Μπαμπάς τρελαινόταν να ακούει Νίνο Ρότα (πιο πολύ κι απ' τους ανθρώπους)...

Επειδή χθες ο φίλος και καλός δημοσιογράφος, ειδικός στα κινηματογραφικά (και άλλα τέτοια γραφικά), Γιάννης Γκροσδάνης, μου έκανε ευχάριστη έκπληξη, διαφημίζοντας το blog μου απ' το δικό του, λέω να κάνω κι εγώ το ίδιο! Μόνο που επειδή εγώ είμαι πιο πολυλογάς, αποφάσισα να τον ξεμπροστιάσω λίγο παραπάνω...Με τον Γιάννη γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2006, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Εικόνες του 21ου αι. Μου τηλεφώνησε καθώς βρισκόμουν καθ' οδόν από Αθήνα, προκειμένου να με συναντήσει και να μου παραδώσει το τελευταίο συλλεκτικό τεύχος του περιοδικού Πανσέληνος με ένα εκπληκτικό αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι και τη Φλέρυ Νταντωνάκη που είχε επιμεληθεί ο πατέρας του, επίσης δημοσιογράφος, Νίκος Γκροσδάνης. Ο Γκροσδάνης ο πρεσβύτερος δεν είναι τυχαία περίπτωση. Κατά τη δεκαετία του 1970 εργαζόταν ως γκαρσόνι στο ξενοδοχείο Mediterranee Palace της Θεσ/νίκης. Εκεί όπου γνωρίστηκε με τον Χατζιδάκι και συνδέθηκε με μεγάλη φιλία μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του συνθέτη. Θα πρέπει να ήταν το 1972 η πρώτη γνωριμία του Νίκου Γκροσδάνη με τον Μάνο Χατζιδάκι, εφόσον τότε ο δεύτερος, ερχόμενος από Αμερική, είχε μεταβεί στη συμπρωτεύουσα ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσ/νίκης. Μιλάμε για τη χρονιά που ο Παντελής Βούλγαρης διαγωνιζόταν με το Προξενιό της Άννας και που κι εκείνου η γνωριμία με τον Χατζιδάκι οδήγησε στη δημιουργία της σπονδυλωτής ταινίας για τον Μεγάλο Ερωτικό. Ο Γκροσδάνης έκτοτε απορροφήθηκε από το ραδιόφωνο και τον Τύπο σαν ένας παθιασμένος ερευνητής του ελληνικού τραγουδιού κι εγώ κόβω το κεφάλι μου ό,τι την όποια μετέπειτα πορεία του στα ΜΜΕ την καθόρισε η επαφή που είχε με τον Χατζιδάκι. Ή, σωστότερα, το αλάνθαστο κριτήριο του ανθρώπου αυτού να συλλέγει κυριολεκτικά την αφρόκρεμα των συνεργατών του τον είχε οδηγήσει μεταξύ άλλων και στον Γκροσδάνη. Τελευταία φορά που είδα το όνομα του έμπειρου δημοσιογράφου και συγγραφέα ήταν στο ένθετο της επανέκδοσης του σάουντρακ που έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος για την ελληνική ταινία Λόλα με τη Τζένη Καρέζη. Ο γιος του, ο Γιάννης λοιπόν, ακολούθησε αναμφισβήτητα τα βήματα του πατέρα του. Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, σε όλα τα φεστιβάλ κιν/φου που λαμβάνουν χώρα σ' αυτόν τον τόπο, να παρακολουθεί όσες περισσότερες ταινίες γίνεται, να γράφει, να σχολιάζει αθόρυβα και να προσκαλεί τους Έλληνες σκηνοθέτες στη φιλόξενη ραδιοφωνική εκπομπή του. Έτσι έγινε και με μένα. Πήγα ένα βράδυ, ενόσω βρισκόμουν στη Θεσ/νίκη, από τον 9.58 της ΕΡΤ 3 (1179 MHZ) και κάναμε μια ωραιότατη εκπομπή με τραγούδια ελληνικού και ξένου rock και όχι μόνο! Κάνει εκπομπές υψηλού επιπέδου ο Γιάννης. Κατά πρώτον, κατέχει πολύ καλά το αντικείμενο της ποιοτικής μουσικής σε διεθνές επίπεδο και κατά δεύτερον ΔΕΝ ΛΕΕΙ μαλακίες on air! Πολύ σημαντικό αυτό! Άκουγα κάποτε γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό, ο οποίος έπαιζε blues και κάθε λίγο και λιγάκι διέκοπτε βάναυσα τον John Lee Hooker μονολογώντας με μπούρδες του τύπου Blues! Πόσα χρόνια είχα να ακούσω blues; δέκα; είκοσι; πενήντα; Και δε βρέθηκε κάνας ακροατής να του πει επίσης on air ρε, μεγάλε δεν το κλείνεις ν' ακούσουμε το τραγουδάκι;...ο αυτοβαυκαλισμός στο ζενίθ του, εν κατακλείδι. Είναι και μυστήριο παιδί ο Γιάννης, οφείλω να ομολογήσω. Όσο λαλίστατος και χιουμορίστας αποφαίνεται από το blog του, στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν πολύ μετρημένο στα λόγια του άνθρωπο. Τις λίγες φορές που έτυχε να συναντηθούμε μου δημιουργήθηκε η εντύπωση μιας λεκτικής αμηχανίας, κυρίως από μέρους μου. Είναι μάλλον που η δική μου ιδιοσυγκρασία εκτιμάται ως έξω καρδιά που λέμε, γι' αυτό και ανέκαθεν συχνωτιζόμουν με άτομα καταθλιπτικά και ερμητικά κλειστά σα στρείδια. Όχι πως ο Γιάννης είναι καταθλιπτικός- προς τιμή του, αν είναι- ούτε και τον ξέρω τόσο καλά ώστε να βγάλω το συγκεκριμένο πόρισμα. Αυτό που ξέρω καλά πλέον είναι πως υπάρχει ένας νέος άνθρωπος με μεράκι και "ψώνιο" γι' αυτό που ονομάζουμε κινηματογραφική και όχι μόνο τέχνη. Άλλοι πέντε- δέκα δημοσιογράφοι της κλάσης του να υπήρχαν, θα αποδυναμωνόταν σταδιακά η πολύ σωστή ρήση των συμπαθεστάτων αναρχικών αλήτες - ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι! Περάστε μια βόλτα απ' το blog του, τον ξανασυνάντησα κι εγώ εκεί, μέσω διαδικτύου και το χάρηκα ιδιαιτέρως: http://www.rota958.blogspot.com/ Έτσι, για να διαπιστώσετε πως έχω δίκιο αναφορικά με ό,τι έγραψα στη συγκεκριμένη ανάρτηση. Καλό απόγευμα σε όλους, αναμένοντας την τελευταία ημέρα της εβδομάδας!