Όταν η Αφροδίτη Μάνου τραγουδούσε με τον Μίκη Θεοδωράκη την ημέρα των γεγονότων του Πολυτεχνείου

 

Από τα τέλη του 1972 και σε ηλικία δεκαεννιάμισι ετών η Αφροδίτη Μάνου είχε βγει στο εξωτερικό ως ερμηνεύτρια του Μίκη Θεοδωράκη. Εκείνη, η Μαρία Φαραντούρη και ο Πέτρος Πανδής με μια επταμελή λαϊκή ορχήστρα, αποτελούμενη από Έλληνες μουσικούς, φυσικά υπό τη διεύθυνση του Θεοδωράκη. Μέσα σε ένα διάστημα δέκα μηνών είχαν δώσει συνολικά 156 συναυλίες, μια δραστηριότητα δηλαδή εξαντλητική για κάθε καλλιτέχνη «on the road». Μάλιστα, στο περιθώριο των συναυλιών, η Μάνου είχε την τύχη να παραστεί τον Σεπτέμβριο του 1973, στη Νέα Υόρκη, σε ιδιωτική προβολή της ταινίας «Serpico» του Sidney Lumet με τη μουσική του Μίκη, παρουσία του Al Pacino.

Δύο μήνες αργότερα, στα μέσα του Νοέμβρη, το συγκρότημα ταξίδεψε στο Τορόντο του Καναδά για ένα τριήμερο συναυλιών. Την παραμονή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα, εκεί δεν είχαν συναυλία. Η Μάνου θυμάται να κάθονται όλοι μαζί στο ξενοδοχείο, συνομιλώντας με Έλληνες επισκέπτες, φίλους και δημοσιογραφικούς παράγοντες. Υπήρχε μια ανησυχία διάχυτη για το τι γινόταν στην Αθήνα, που κορυφωνόταν με ειδήσεις για τους πρώτους νεκρούς. «Αγωνιούσα πολύ για την αδερφή μου» λέει η Μάνου, ενθυμούμενη την αείμνηστη Μαρία Δημητριάδη. «Είχε φτάσει στα αυτιά μου η φήμη ότι τη σκότωσαν»…Λεπτομέρεια: Ενώ η Δημητριάδη ήταν η πρώτη που είχε τραγουδήσει στο εξωτερικό με τον Μίκη Θεοδωράκη την περίοδο της χούντας, το ΄73 βρισκόταν στην Αθήνα και μαζί με τον Θάνο Μικρούτσικο τραγουδούσαν μες το Πολυτεχνείο καθημερινά για τους καταληψίες φοιτητές. Όταν κάποια στιγμή βγήκαν έξω με τα άλλα παιδιά, έφαγαν το ξύλο της χρονιάς τους με αποτέλεσμα να κρύβονται από δω κι από κει για κάμποσες εβδομάδες.

Την επόμενη, 17 του Νοέμβρη, θα δινόταν συναυλία στο Τορόντο, την οποία θα άνοιγε ο Πέτρος Πανδής και αμέσως μετά η Μάνου θα τραγουδούσε τον «Επιτάφιο» σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Με το που ανοίγει το στόμα της και λέει «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες», η Μάνου αρχίζει να δέχεται τόνους κόκκινων γαρίφαλων από τον κόσμο, κυρίως φοιτητές της ελληνικής ομογένειας. Ήταν τέτοιο το…ωστικό κύμα από τα λουλούδια που την έσπρωξε κυριολεκτικά προς τα πίσω! «Επρόκειτο για κάτι το συγκλονιστικό και ανεπανάληπτο» την παρακολουθώ σήμερα να λέει με συγκίνηση. Στο μεταξύ τα νέα για την εισβολή των τανκς στο Πολυτεχνείο είχαν φτάσει. Οι πληροφορίες ήταν πια επιβεβαιωμένες μαζί με την είδηση ότι η Δημητριάδη δεν είχε πάθει τίποτα. Παρόλα αυτά, μόνο ένα τηλεφώνημα στη μάνα της στην Αθήνα κατάφερε να ηρεμήσει τη Μάνου σχετικά με την τύχη της αδερφής της. 

Την άλλη μέρα ο Μίκης Θεοδωράκης έκανε την εξής προφητική δήλωση στους ξένους ανταποκριτές: «Στην Αθήνα χύθηκε αίμα και όταν χύνεται αίμα οι δικτάτορες γλιστράνε και σύντομα θα πέσουν»! Ένα κανονικό κίνημα συμπαράστασης προς τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό άρχισε να διαμορφώνεται από την άλλη άκρη του κόσμου!

«Ήταν μια θυελλώδης επεισοδιακή χρονιά» λέει η Μάνου, «αφού είχαν συμβεί πολλά γεγονότα παγκοσμίως με αποκορύφωμα στη δική μας περίπτωση την ετοιμασία του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο τους αμέσως επόμενους μήνες». Κορυφαία στιγμή της ήταν για την ίδια όμως εκείνη η συναυλία στον Καναδά με όλη την τρομερή αγωνία, το λυτρωτικό τραγούδι του Θεοδωράκη και το ξέσπασμα του κόσμου. Έτσι έζησε την 17η Νοεμβρίου του 1973 η Αφροδίτη Μάνου και δεν πρόκειται να την ξεχάσει ποτέ στη ζωή της! 

* Πρώτη δημοσίευση: koutipandoras.gr (16.11.2018)

Στο ''Cabaret'' του Χατζάκη, του Ζαχαράτου & της Τάμτα χωρίς ερωτισμό και με βαθιά χασμουρητά

Δεν ξέρω πως αλλιώς θα μπορούσε ο έμπειρος Σωτήρης Χατζάκης να σκηνοθετήσει το ''Cabaret'', ένα θρυλικό υπερθέαμα εν είδει μιούζικαλ, πάντως η αίσθηση που αποκομίζει κανείς μετά το τέλος της παράστασης είναι πως βγήκε απ' άλλο...ανέκδοτο, που λένε. Περίμενα να δω κάτι καλύτερο, το ομολογώ, μια και ο μόνος λόγος που θα με έκανε να κάτσω για ένα δίωρο και να υποστώ την όλη γκλαμουριά θα ήταν η σκηνοθεσία του. Φαίνεται, όμως, πως κάτι δεν έγινε καλά - εξ αρχής ή στην πορεία, δε γνωρίζω - κι έτσι φτάσαμε στο σημείο να δούμε ένα φλύαρο ''Cabaret'' χωρίς ίχνος ερωτισμού και, δυστυχώς, χωρίς καμία εμβάθυνση στους χαρακτήρες του. Διότι, για να ανατρέξω λίγο στην ιστορία του εν λόγω μιούζικαλ, στο επίκεντρο ναι μεν βρίσκεται το μάλλον αποτυχημένο ειδύλλιο του Αμερικανού συγγραφέα με την Αγγλίδα καμπαρετζού, όπως κι αυτό της φροϋλάιν Σνάιντερ με τον Εβραίο Χερ Σουλτζ, στο background όμως βράζει το πολιτικό σκηνικό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης καθώς οι Ναζί καταλαμβάνουν την εξουσία. Στην παράσταση του Χατζάκη όλα είναι επιδερμικά και διεκπεραιωτικά. Σαν ένα σόου του Τάκη Ζαχαράτου, του πραγματικού πρωταγωνιστή της παράστασης, πασπαλισμένο με φαντεζί σκηνικά, κοστούμια και προβλέψιμες χορογραφίες, αλλά χωρίς καθόλου αναπτυγμένη την έννοια του ρυθμού και με αδικαιολόγητα χάσματα - τόσα πολλά ώστε ειδικά στο πρώτο μέρος τα χασμουρητά είναι αναπόφευκτα. Διόλου τυχαίο που σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης το κοινό ήταν...intercooler, με μόνη εξαίρεση το χειροκρότημα στο φινάλε, όπου και πάλι ούτε η αίθουσα σείστηκε, ούτε ανθρώπους είδα να χειροκροτούν όρθιοι από τον ενθουσιασμό τους, όπως δηλαδή είθισται σε άλλες αντίστοιχες παραστάσεις. Έτσι, από τη μία η Τάμτα που επιλέχθηκε για το ρόλο της Σάλι Μπόουλς, είναι απλά συμπαθής, καλλίφωνη και ανεκτή ως ηθοποιός, σίγουρα όμως ''λίγη'' για να μπορέσει να υποστηρίξει έναν τέτοιο ρόλο. Το ίδιο θα έλεγα και για τον συμπρωταγωνιστή της, τον Ευθύμη Ζησάκη στο ρόλο του συγγραφέα Κλιφ Μπράντσο, που κινείται στα όρια του άχρωμου, άγευστου και άοσμου. Αντιθέτως, το ζεύγος των Κατερίνας Διδασκάλου - Τάσου Νούσια ως φροϋλάιν Σνάιντερ και Χερ Σουλτζ αντιστοίχως, είναι αυτό που σώζει από υποκριτικής άποψης το όλο φιλόδοξο εγχείρημα. Πάμε τώρα και στον Ζαχαράτο στο ρόλο του, α λα Τζόκερ, Κομπέρ του καμπαρέ! Δεν ξέρω αν είμαι σωστός μ' αυτό που θα πω κι αν δεν είμαι, ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων, αλλά έχω την εντύπωση πως του δόθηκαν τραγούδια που κανονικά στο έργο αποδίδει η πρωταγωνίστρια Σάλι Μπόουλς. Αν, επαναλαμβάνω, δεν έχω λάθος τούτη τη στιγμή, αυτό φανερώνει πως η παράσταση στήθηκε πάνω στην πληθωρική εμπορικότατη περσόνα του. Να το πω αλλιώς και πιο χοντρά, αν δεν ήμασταν στο Παλλάς κι αν δεν υπήρχε ούτε θίασος, ούτε τίποτα, από μόνος του ο Ζαχαράτος θα μπορούσε να μας παίξει το έργο ολόκληρο σαν καθοδηγητής και υποκινητής της δράσης - άσε που θα κόστιζε και φθηνότερα και θα ήταν μεγαλύτερη πρόκληση από καλλιτεχνικής άποψης! Με το που ξεκινάει το δεύτερο μέρος, λόγου χάριν, ο θεατής σχεδόν ξεχνά την ύπαρξη της Τάμτα, καθώς καθυστερεί λίγο να επανεμφανιστεί στη σκηνή και να συνεχιστεί η ιστορία της. Ότι ακριβώς συμβαίνει και με τους υπόλοιπους χαρακτήρες: Οι ιστορίες των ανθρώπων σαν να μπαίνουν στη γωνία, αποτυγχάνοντας να συναντήσουν η μία την άλλη με τρόπο δραματουργικά λειτουργικό. Από ένα σημείο και μετά, η παράσταση μοιάζει με σκορποχώρι επί σκηνής και μόνο ο Ζαχαράτος με το σαρδόνιο χιούμορ του ρόλου του - και ευτυχώς δίχως καλιαρντοσύνες - κρατάει εντός ενός επιθυμητού αντισυμβατικού πλαισίου. Φτάνει όμως αυτό για ακόμη μία ελληνική μεταφορά ενός έργου που άλλαξε τον ρουν του θεατρικού και του κινηματογραφικού μιούζικαλ; Ίσως γι' αυτό και στο τέλος ο ευφυής Ζαχαράτος αφιέρωσε την παράσταση στην πρώτη διδάξασα στη χώρα μας, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, κερδίζοντας το συναίσθημα και τελικά το χειροκρότημα του κοινού της αίθουσας. Μαζί, λοιπόν, με τον Κομπέρ Ζαχαράτο, η μόνη που βγαίνει αλώβητη απ' όλο αυτό το θέαμα είναι επίσης η τραγουδοποιός Αφροδίτη Μάνου που υπέγραψε τους ελληνικούς στίχους των τραγουδιών. Ήταν το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση, αν υποτεθεί πως η συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα έχει δοκιμαστεί με μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία στα εμπορικά θεάματα - ας θυμηθούμε τη μουσική και τα τραγούδια της για το κινηματογραφικό ''Κλάμα βγήκε απ' τον Παράδεισο'', όπως και τους στίχους της στα τραγούδια του Νίκου Κυπουργού για το επίσης κινηματογραφικό ''Οξυγόνο'', αμφότερα των Ρέππα - Παπαθανασίου. Για τη Μάνου ήταν ένα δύσκολο, δυσκολότατο εγχείρημα, που εντούτοις κατάφερε να κερδίσει σε κομμάτια σαν το θρυλικό ''Money'' που έγινε ''Χρήμα'' και που σε συνδυασμό με τα βίντεο στη γιγαντοοθόνη απέδωσε τον ναζισμό ως ουσιαστική απόρροια του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Και ξαναρωτάω, κλείνοντας: Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο Χατζάκης ώστε να αποφύγει να κρίνεται σήμερα ως ο δημιουργός μιας παράστασης χωρίς καμία εκκεντρικότητα και σαγήνη - τα αντίθετα, εν ολίγοις, απ' αυτά που μας λέει το δελτίο Τύπου; Δεν έχω εύκαιρη απάντηση, γράφω απλά για ότι παρακολούθησα με καθαρή ματιά...

Την επίσημη πρεμιέρα του ''Cabaret'' παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, η Μάρω Κοντού, η Κάτια Δανδουλάκη, η Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η Ναταλία Γερμανού, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο Σπύρος Μπιμπίλας, η Κατερίνα Λάσπα, η Νίκη Σερέτη, αλλά και ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης. 

Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων του 2017, η εκπομπή ''Bosko'' κάνει πρεμιέρα στο RISE TV

Έναρξη σήμερα για την εκπομπή ''Bosko'' στο RISE TV, παραμονή Χριστουγέννων του 2017. 

Κοινή απόφαση με τον παραγωγό της εκπομπής, Ιάκωβο Πανουργιά, να έβγαινε αυτή τη μέρα η εκπομπή στον αέρα. Η σκέψη δηλαδή ήταν: Χριστούγεννα έχουμε, η τηλεόραση θα μας πνίξει στο σκυλάδικο και στο νταχτιρντί πάλι, ας τους δώσουμε εμείς κάτι πιο εναλλακτικό έστω, κάτι πιο ποιοτικό...

Συντονιστείτε λοιπόν στις 5 ακριβώς στους τηλεοπτικούς σας δέκτες και θα δείτε/ ακούσετε την Αφροδίτη Μάνου να μου μιλάει για τη μεγάλη πορεία της στο τραγούδι, για το πώς ο Νίκος Γκάτσος της χάρισε το όνομα της, για ένα τηλεφώνημα που δέχτηκε κάποτε από τον Μάνο Χατζιδάκι, για την περιοδεία το 1974 με τον Μίκη Θεοδωράκη, για τη συνεργασία της με τον Γιάννη Σπανό σε ηλικία 17 ετών, για τη σχέση της με τα social media και για την ευχέρεια της να γράφει κινηματογραφικές μουσικές και τραγούδια. Στο τέλος, η Μάνου χαρίζει στο τηλεοπτικό της κοινό και το σύγχρονο τραγούδισμα της στο λατρεμένο της τραγούδι, ''Ο βασιλιάς κι εγώ'', συνοδεία του Αντώνη Παπακωνσταντίνου στο πιάνο.

Bosko

Κάθε εβδομάδα στο RISE TV

Ζωντανές συνεντεύξεις με σημαντικούς εκπροσώπους του ελληνικού τραγουδιού

Στις 17.00 το απόγευμα

Διάρκεια εκπομπής: 30 λεπτά

Σκηνοθετεί η Κίρκη Καραλή 

Έρχεται η Bosko-πρεμιέρα στο RISE TV!

Αν πάνε όλα καλά - που θα πάνε και γιατί να μην πάνε - η εκπομπή ''Bosko'' κάνει πρεμιέρα, βγαίνοντας στον αέρα του RISE TV, την Κυριακή 24 Δεκεμβρίου στις 4 ή στις 5 το απόγευμα του σωτηρίου έτους 2017. Προσωπικά θεωρώ καλό να κάνει πρεμιέρα από τους τηλεοπτικούς δέκτες μία πιο εναλλακτική μουσικο - δημοσιογραφική εκπομπή την περίοδο που από παντού θα γίνεται επέλαση του σκυλάδικου, λόγω του υποτιθέμενου γιορτινού χριστουγεννιάτικου κλίματος. Πρώτη καλεσμένη της εκπομπής ή, για την ακρίβεια, εγώ και το team της εκπομπής ήμασταν καλεσμένοι στο σπίτι της, είναι η τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Αφροδίτη Μάνου! Σκηνοθετεί η Κίρκη Καραλή. Το συγκεκριμένο σήμα αρχής είναι δεξιοτεχνικά μονταρισμένο και αποτελεί concept του κινηματογραφιστή Θανάση Καμαρέτσου! Υπομονή, λοιπόν, λίγες μέρες ακόμα! 

Bosko 1_Αφροδίτη Μάνου_Review γυρίσματος

Για την τηλεοπτική εκπομπή που μου ανατέθηκε να επιμελούμαι και να παρουσιάζω θα τα γράψω κάποια άλλη στιγμή όταν φτάνει ο καιρός για να βγει στον αέρα, κάτι που υπολογίζεται να γίνει κατά τα τέλη του ερχόμενου Οκτώβρη. Εδώ θα γράψω για την εμπειρία ενός γυρίσματος με την Αφροδίτη Μάνου στον προσωπικό της χώρο. Πρωτομπήκα στο σπίτι της Μάνου το 2001 - το θυμάμαι καλά το έτος, καθώς τότε είχε κάνει τη μουσική για το ''Κλάμα βγήκε απ' τον Παράδεισο'' και χρειαζόμουν την υπογραφή της για το συλλεκτικό CD της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, την παραγωγή του οποίου ''έτρεχα'' επί σειρά ετών. Θυμάμαι μία Μάνου τελείως διαφορετική σε σχέση με τη σημερινή εικόνα της. Τότε δεν είχε πενηνταρίσει καν και είχε μακριά κατάμαυρα μαλλιά. Είχα καθίσει πολύ λίγο μαζί της, μου έβαλε μια υπογραφή, αλλά πριν φύγω άρχισα να τη ρωτάω για τις εμφανίσεις της στον Σείριο του Μάνου Χατζιδάκι το '87 - ΄88. ''Ξέρεις, έχω το βινύλιο με την υπογραφή του Χατζιδάκι'' με είχε ενημερώσει κι εγώ, μην έχοντας κανένα θάρρος, δεν της ζήτησα καν να μου το έδειχνε. Τα χρόνια πέρασαν, την Αφροδίτη Μάνου την ξαναβρήκα σε ένα άλλο soundtrack, το ''Οξυγόνο'' του Νίκου Κυπουργού, ως στιχουργός εκείνη τη φορά, αλλά για νά'μαι ακριβής ποτέ δεν την έχασα, εφόσον όλο και κάποιο βινύλιο της θα έπαιρνα από το Μοναστηράκι πάντα. Αν υπολογίσω και τα social media με κορυφαίο το facebook, όπου όλοι ξαφνικά γίναμε ''κολλητοί'' με τα ινδάλματα της νιότης μας, αν βάλω μέσα κι εκείνη την παράσταση που είχαμε κάνει με τη Μάνου στο ''Αγγέλων Βήμα'', θα έλεγα πως τη νιώθω φίλη μου ή τουλάχιστον συνεργάτιδα μου. Τό'χει αυτό η Μάνου: Να είναι δηλαδή προσωπικότητα ελκυστική, να θες να της μιλάς, να της λες τα μυστικά σου, τις χαρές σου, τις λύπες σου. Προσωπικά χαίρομαι γιατί δεν θα την απομυθοποιήσω ποτέ τη γυναίκα αυτή! Είναι που κι εγώ απ' το ραδιόφωνο άκουσα δυνατά τζαζ ροκ με τη δική της φωνή - κι ας μη με έπιασε ποτέ κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου -, είναι ίσως που γνωρίζω πως ο Χατζιδάκις αμέσως μετά την ακρόαση του τραγουδιού της ''Ο βασιλιάς κι εγώ'' της τηλεφώνησε για συγχαρητήρια ή είναι πάλι που απλά η Μάνου δεν έκανε την παραμικρή έκπτωση στη σημαντική πορεία της, κάτι που σέβομαι απεριόριστα σε κάθε καλλιτέχνη. 

Ο μακιγιέρ μας, Γιώργος Τορώσης, μακιγιάρει την Αφροδίτη Μάνου

Δεν ξέχασα ποτέ βέβαια πως η Μάνου μένει σε...ουρανοξύστη, αυτόν στα σύνορα Χολαργού και Ψυχικού ή για να είμαι πάλι ακριβής μου το θύμισε η ίδια: ''Στον 13ο όροφο θα ανεβείτε!'' Και ανεβήκαμε! Με την ψυχή στο στόμα (κλειστοφοβικός γαρ). Αμέσως ο μακιγιέρ Γιώργος Τορώσης έπιασε δουλειά! 

Μετά την Αφροδίτη, ήταν η σειρά μου να περάσω από τα χέρια του μακιγιέρ Γιώργου Τορώση

Ας δούμε καλύτερα όλο το set των φωτογραφιών από το γύρισμα πρώτα:

Η Αφροδίτη τσεκάρει τις λεπτομέρειες του πλάνου της με τον διευθυντή φωτογραφίας και μοντέρ Θανάση Καμαρέτσο και τον κάμερα μαν Γιάννη Κορφιάτη. 

Μακιγιάζ και στον πιανίστα μας, Αντώνη Παπακωνσταντίνου, πάντα από τον Γιώργο Τορώση

Ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου συνόδευσε την Αφροδίτη Μάνου στο αγαπημένο τραγούδι της - το ποιο δεν το λέω, ας το δείτε στην εκπομπή από τους τηλεοπτικούς δέκτες σας. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί ξανά για εκείνη τη βραδιά στο ''Αγγέλων Βήμα'' και υπήρχε καλή χημεία ανάμεσα τους!

Η συνέντευξη, το κυρίως γύρισμα δηλαδή, διήρκεσε περίπου 50 λεπτά με προοπτική να κρατηθούν 30 λεπτά ωφέλιμου τηλεοπτικού χρόνου. Είχα μεγάλο άγχος καθώς άλλο πράγμα είναι οι συνεντεύξεις για τη LIFO και άλλο για την τηλεόραση. Φοβόμουν μην ήμουν σφιγμένος, σοβαροφανής και όλα αυτά που δεν τα έχω καθόλου στη δουλειά μου. Με καθησύχασαν οι συνεργάτες μου και κυρίως η σκηνοθέτιδα, η Κίρκη Καραλή, που μου τόνισαν πως σχεδόν δεν πετιέται τίποτα ΚΑΙ από τα 50 λεπτά! Α, η Κίρκη! Τι πλάσμα ειν' αυτή! Cool τύπος, ήρεμη και συγκεντρωτική παράλληλα και γι' αυτό ίσως περνάει την άποψη της εν ώρα δουλειάς. Θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλα πολλά ''καλά'' της, αλλά θα περιοριστώ στα του γυρίσματος. Κι εγώ άλλωστε τώρα τη γνωρίζω σε βάθος κι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας. Πάντως, είμαι πραγματικά χαρούμενος που ξεκινάμε αυτήν την τηλεοπτική εκπομπή: Η Κίρκη, εγώ, ο Θανάσης, ο Γιώργος, ο Γιάννης, ο Αντώνης και οι εκλεκτοί καλλιτέχνες που μας κάνουν την τιμή να ανοίγουν σε όλους μας τα σπίτια τους και σε μένα την ψυχή τους! 

όσο κρατάει ένα CD της Πρωτοψάλτη...

Δευτέρα σήμερα, ημιαργία, του Αγίου Πνεύματος, μια βαρεμάρα έχει πέσει στην πόλη, μια στασιμότητα, μια θλίψη τελικά ίσως. Κάθομαι και γράφω ακούγοντας τη ''Σωτηρία της ψυχής'' του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου με την Πρωτοψάλτη - εγώ ν' ακούω Πρωτοψάλτη στο σπίτι μου, κάτι δεν πάει καλά, εκεί που ανέβαζα στο facebook Amazing Frendly Apple και μπάντες του swinging London, επηρεασμένος από το ωραίο αφιέρωμα του Τρούσα στην ηλεκτρονική LIFO. Τι συνέβη, ωστόσο; Συχνά βγάζω CD από τις θήκες τους και μετά τα βάζω αλλού, με αποτέλεσμα ν' ανοίγεις Φαραντούρη και να βρίσκεις Rufus Wainwright ή Άκη Πάνου στη θέση των Belle & Sebastian. Έτσι, λοιπόν, κάπου είχα καταχωνιάσει ποιος ξέρει για πόσο καιρό το CD της Πρωτοψάλτη κι είπα ''Δε βάζω μία να τ' ακούσω προτού το γυρίσω στη σωστή του θέση;'' Ορθώς έπραξα, αφού το ''Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ'' του '85 αποτελεί ένα ευχάριστο άκουσμα που είχα πολλά - πολλά χρόνια ν' ακούσω και - γιατί όχι; - να επανεξετάσω. Επιστρέφω στο blog αυτό όποτε μπουχτίζω από το facebook, που για μία ακόμη φορά μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Αφορμή ήταν η προχθεσινή ανάρτηση της Αφροδίτης Μάνου για τον Σόιμπλε και χθες του Καζάκου για τους νέους που μεταναστεύουν. Για τον Καζάκο χέστηκα, το ομολογώ, εφόσον έχει προ πολλού μεταβληθεί σε έναν αφόρητο γέρο παλαιοκομμουνιστή, που κατά καιρούς πετάει εξυπνάδες. Δε φταίει αυτός, αυτοί που ζητάνε το λόγο του φταίνε. Απ' την άλλη, ο Καζάκος δεν είναι περισσότερο αφόρητος από τον Τζήμερο και κάτι απίθανους τύπους που ξαφνικά ενέσκηψαν στη ζωή μας για να την κάνουν σαν τα μούτρα τους, να περνάνε αυτοί δηλαδή καλά κι εμείς να καταφεύγουμε στα seropram άνευ ψυχιάτρου κιόλας - έτσι, γιατί μας βλέπει ο φαρμακοποιός, ''Δεν είστε πολύ καλά'' μας λέει με την εμπειρία και την οικειότητα χρόνων, ''Πράγματι'' του απαντάμε, ''μήπως έχετε κάτι για την περίπτωση μας;'', κι όλα παίρνουν το δρόμο τους. Αντίθετα, όμως, στενοχωρήθηκα πολύ με τα παρατράγουδα από την ανάρτηση της Αφροδίτης. Μία αγαπημένη καλή καλλιτέχνιδα κατηγορήθηκε ως...Ναζί - εδώ γελάνε, τουλάχιστον - επειδή είπε το αυτονόητο: Πως η αναπηρία ενός ανθρώπου, του Σόιμπλε εν προκειμένω, δεν τον απαλλάσσει απ' το νά'ναι ένα καθίκι και μισό, όλο μίσος και κόμπλεξ για τους συνανθρώπους του. Τι να κάνουμε τώρα, αυτή είναι η αλήθεια, παρά το ότι θίχτηκαν άνθρωποι μυαλωμένοι που ξέρω ότι αγαπούν τη Μάνου για την τέχνη της τόσα χρόνια. Κι εγώ απ' τη μεριά μου θύμωσα μ' όλους αυτούς τους politically correct, τους πάντα προοδευτικούς τάχα μου, που με περισσή ευκολία στήνουν στον τοίχο οποιονδήποτε τολμάει να εκφράσει μιαν άλλη φωνή. Σκέφτομαι επίσης τη ζημιά που έχουν κάνει ως ένα σημείο τα social media: Καλλιτέχνες που εκτιμούσαμε και που πριν 10 - 15 χρόνια θα ήταν αδιανόητο να έχουμε μαζί τους διάλογο, πλέον μέσω facebook τους παρακολουθούμε πως ξυπνάνε, πότε πίνουν καφέ, τι σκέφτονται, τι πιστεύουν για τα πάντα. Κι έτσι, κάποιοι έχουν την εντύπωση πως είναι ίσοι κι όμοιοί τους, πως μπορούν να τους λοιδωρούν και να τους ξεφτιλίζουν χωρίς ίχνος σεβασμού, σαν αγριεμένοι κάφροι. Κάνα δυο από δαύτους σύστησα στη Μάνου να τους κάνει μήνυση, καθώς ξεπέρασαν κάθε όριο. Θα το χαιρόμουν να τους ''κυνηγούσε'' και σίγουρα άμα χρειαζόταν θα έτρεχα οπουδήποτε προς υπεράσπιση της. Όπως πολύ σωστά σχολίασε η Μάρω Μπουρδάκου, δεξιά-δεξιότατη, αλλά μορφωμένη και μεγάλη ψυχή, ''Το καλύτερο είναι να μη μιλάμε σ' αυτή τη χώρα, εμφύλιο bullying'', υπερασπιζόμενη κι αυτή το δικαίωμα στην έκφραση της Μάνου. Νομίζω ώρες - ώρες πως η δεξιά Μπουρδάκου και ο αριστερός Μανιάτης, τα δύο άκρα, είναι απ' τους σωστότερους ανθρώπους που έχω ''φίλους'' στο facebook. Συν τοις άλλοις, οι παραδοσιακοί δεξιοί είναι μια χαρά άνθρωποι, ειδικά όταν έχουν μεγάλη παιδεία σαν τη Μάρω, εν αντιθέσει με κάτι γραβατάκηδες λέρες φιλελέδες που ξερνούν με την πρώτη ευκαιρία το μίσος και το μένος τους χωρίς καμία δεύτερη σκέψη! Ανακάλυψα μάλιστα πως μερικοί απ' αυτούς κρατάνε ακόμα την αντιπαλότητα και τον...εθνικό διχασμό απ'την εποχή του διαβόητου ΝΑΙ - ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, που είχε κάνει αρκετούς να διακόψουν κάθε σχέση μεταξύ τους. Αφού δε ζούμε στο 1950 να έβγαιναν και τα κουμπούρια, πάλι καλά...Ένα ωραίο σχόλιο έκανε επίσης η Έλενα Ακρίτα για τη φάση με τον Καζάκο: ''Όταν ένας σε λέει φασίστα, εσύ δεν τον λες μυτόγκα'', στηλιτεύοντας την αστοχία ορισμένων να κατακεραυνώσουν τον ηθοποιό. Εν ολίγοις, άλλο να διαφωνείς με τον Καζάκο και άλλο να την ''πληρώνει'' μέχρι κι ο γιος του στα σχόλια. Τι να πει πια κανείς, ζούγκλα έχουμε γίνει, ένα κράμα χαβαλέ, εκδικητικότητας, χαμηλών - χαμηλότατων ενστίκτων και κανιβαλιστικών τάσεων. Αυτά κάνει η κρίση, πέραν της ανέχειας, συνεπώς ξαναγυρνάμε στην απόλυτη μπανάλ άποψη: Το χρήμα είναι ο ένας και μοναδικός Θεός ή Είναι ο Καπιταλισμός, Ηλίθιε, τι δεν καταλαβαίνεις; Παρεμπιπτόντως, μια απ' αυτές τις μέρες θα προμηθευτώ το νέο βιβλίο της Ακρίτα. Έχω διαβάσει αρκετά πράγματα και θα το αγοράσω - την Ακρίτα αξίζει να την ''πληρώσεις'', πόσο μάλλον που εμένα όλο δίσκους και βιβλία μου χαρίζουν με αποτέλεσμα να έχω χάσει προ πολλού την ευχαρίστηση μιας εκούσιας αγοράς. Κοίτα να δεις που μέχρι να χτυπήσω το post τούτο, τελείωσε και η ακρόαση του CD της Πρωτοψάλτη. Δεν παίζει να πατήσω replay, too much για σήμερα η Πρωτοψάλτη...

Η Εθνική Ελλάδος των τραγουδιστών στη δισκοπαρουσίαση των Θάνου Μικρούτσικου - Λίνας Νικολακοπούλου - Μαριάννας Πολυχρονίδη

Με τη Χαρούλα Αλεξίου/ φώτο: Αφροδίτη Μάνου

Ήταν μια ατμοσφαιρική βραδιά η χθεσινή στο καφέ Rock'n'Roll στο Κολωνάκι, κατά την παρουσίαση του καινούργιου δίσκου του Θάνου Μικρούτσικου με ερμηνεύτρια την ηθοποιό και τραγουδίστρια Μαριάννα Πολυχρονίδη. Καταρχάς παρευρέθηκε κυριολεκτικά η Εθνική Ελλάδος των τραγουδιστών (Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μανώλης Μητσιάς, Αφροδίτη Μάνου, Γιάννης Κότσιρας, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης, Απόστολος Ρίζος, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μίλτος Πασχαλίδης), όσοι δηλαδή έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Μικρούτσικο, και αφετέρου θα χαρακτήριζα ιδιαίτερα σημαντική την παρουσία, καθώς φυσικά και τη συμμετοχή στο δίσκο, της στιχουργού Λίνας Νικολακοπούλου.

Ο λόγος στον εορτάζοντα Θάνο Μικρούτσικο. Στη γωνία αριστερά διακρίνεται το ζεύγος Βαρουφάκη

Ο Θάνος Μικρούτσικος που πρώτος πήρε το λόγο σε μια γιορτή, άψογα διοργανωμένη, όπου κυριάρχησαν το αλκοόλ και το κινέζικο γεύμα, αναφέρθηκε εκτενώς στη νεοσύστατη εταιρεία Spider Music με παραγωγό τον Ηλία Μπενέτο: Μάθαμε έτσι ότι πλέον εντάσσεται επισήμως ο ίδιος στο δυναμικό της εταιρείας και ότι η διευθύντρια της εταιρείας, η οποία επίσης μίλησε για λίγο στο κοινό, επιτελεί ένα κάπως κοινωνικό έργο, δεδομένης της δισκογραφικής και ευρύτερης οικονομικής - πολιτιστικής κρίσης. Προσωπικά θα ήθελα να μάθω κι άλλα πράγματα, τα οποία βέβαια δεν ήταν δυνατό να συζητηθούν στη συγκεκριμένη βραδιά. Ποιοί βρίσκονται, ας πούμε, πίσω απ'τη Spider Music; Είναι ελληνική ανεξάρτητη εταιρεία; Ποιος χρηματοδοτεί τις παραγωγές; Οι καλλιτέχνες ή η εταιρεία; Κι ακόμη, είναι μια νέα εταιρεία που ήρθε για να μείνει ή θα βγάλει μερικούς δίσκους ''μεγάλων'' ονομάτων και μετά είτε θα κλείσει, είτε θα συγχωνευθεί με κάποια άλλη; Εύχομαι φυσικά να ήρθε για να μείνει η Spider Music και να λειτουργήσει όπως πρέπει να λειτουργεί η κάθε εταιρεία, με λεφτά δηλαδή από πίσω για κάθε νέα παραγωγή και με κατάλληλα πρόσωπα, σαν τον έμπειρο Μπενέτο. Θα δούμε, εδώ θά'μαστε και εδώ θά'ναι, μια και ''Η ομίχλη των καιρών'' του Μικρούτσικου είναι το πρώτο ηχηρό δισκογραφικό προϊόν της.

Η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου ομιλεί στο κοινό της βραδιάς

Το λόγο εν συνεχεία πήρε η Λίνα Νικολακοπούλου. Προηγουμένως ο Μικρούτσικος, θέλοντας να αναφερθεί δηκτικά στην απουσία της από τη δισκογραφία, σχολίασε ότι ''την τελευταία δεκαετία η Λίνα παρουσίαζε βιβλία'', για να εισπράξει την απάντηση της στιχουργού από το κάθισμα της, ''Ε, τι να κάνω;''...Στη δική της σύντομη ομιλία, λοιπόν, η Νικολακοπούλου θυμήθηκε τις μέρες που έγραψαν τραγούδια με τον Μικρούτσικο για την τελευταία ταινία της Φρίντας Λιάπα (ένα κομμάτι παρουσιάζεται στον τωρινό δίσκο για πρώτη φορά) και ευχαρίστησε τον συνθέτη για την πρόταση της επανασύνδεσής τους με αφορμή τα τραγούδια για μια νέα φωνή. Υπήρχε μια μελαγχολία στο λόγο και στην παρουσία της Νικολακοπούλου που αδυνατώ να μεταφέρω ακριβώς τούτη τη στιγμή. Μακάρι να κάνουμε μία μεγάλη συνέντευξη για τη LIFO, όπως μου υποσχέθηκε η Λίνα, όπου εκεί σίγουρα θα έχουμε πολλά - πολλά πράγματα να πούμε δημοσίως.

Ένα φιλί στην Αλεξίου από τον Μικρούτσικο/ φώτο: Αντώνης Μποσκοΐτης

''Είσαι ευχαριστημένος;'' ρώτησα σε κάποια φάση τον Θάνο, ''είναι μια πολύ όμορφη γιορτή''. Και μου απάντησε: ''Η Μαριάννα τα κανόνισε όλα! Εγώ της είπα να κάναμε κάτι μικρό σε ένα θεατράκι με μια πορτοκαλάδα και αυτή γύρισε και μού'πε: Όχι, είναι η γιορτή σου και θα το γιορτάσουμε δεόντως''! Έτσι, δεν είναι τυχαίο που η ατμόσφαιρα της εκδήλωσης είχε κάτι σπάνιο, πρωτόγνωρο σχεδόν για σημερινή δισκοπαρουσίαση. Απόδειξη είναι ίσως κι αυτό το γλυκό φιλί του συνθέτη στη Χαρούλα Αλεξίου για μια συνεργασία που μετράει πολλά χρόνια και πολλά μεγάλα τραγούδια.

Ο Γιώργος Νταλάρας συνομιλεί με την Αφροδίτη Μάνου υπό το βλέμμα του Γιάννη Κότσιρα/ φώτο: Αντώνης Μποσκοΐτης

Θάνος Μικρούτσικος - Λίνα Νικολακοπούλου - Μαριάννα Πολυχρονίδη/ φώτο από το internet

Εκείνη που θα πρέπει να νιώθει ιδιαίτερα ευτυχής είναι η Μαριάννα Πολυχρονίδη, η τραγουδίστρια του δίσκου. Για τη Μαριάννα μού είχαν μιλήσει εδώ και πολλά χρόνια ο Νίκος Κούνδουρος και ο Λουδοβίκος των Ανωγείων που είχαν συνεργαστεί μαζί της στο θέατρο και τη δισκογραφία αντιστοίχως. Για την ακρίβεια, τη Μαριάννα την ξέρω από το 2001 που είχε παραστεί στην πρώτη, την ''κλειστή'', για φίλους, προβολή του ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη στα κινηματογραφικά εργαστήρια ''Σκλαβής'' στα Εξάρχεια. Μ' αυτό το δίσκο εν έτει 2017 και μ' αυτή τη συνεργασία της με έναν κορυφαίο Έλληνα συνθέτη, η Μαριάννα αφήνει το δικό της χνάρι στο νεοελληνικό πολιτισμό. Διόλου τυχαίο που χθες βρέθηκαν κοντά της ο δάσκαλος της, Σταμάτης Φασουλής, όπως και ο συνάδελφος της, Σταύρος Ζαλμάς. Κι εκείνη, σεμνή και ''αθόρυβη'', καθόταν πίσω και παρακολουθούσε τον Μικρούτσικο και τη Νικολακοπούλου να μιλούν για την περίπτωση της με τα καλύτερα λόγια. Της εύχομαι καλή συνέχεια στο χώρο του τραγουδιού και θα επανέλθω αμέσως μετά την ακρόαση της ''Ομίχλης των καιρών''.

Και μια χαρούμενη φώτο με τη Χαρούλα Αλεξίου, όπως μας ''τράβηξε'' χθες βράδυ η Αφροδίτη Μάνου

αναδρομικό_post_του_νοέμβρη

Νομίζω πως η παρούσα φάση που περνάω είναι η πλέον παραγωγική και δραστήρια, τόσο ώστε ν' απορώ πως τα προλαβαίνω όλα: Ταξίδια, συνεντεύξεις, θέατρο, εκδηλώσεις κλπ. Βασικά δεν μού'χε ξανασυμβεί να ταξιδέψω μέσα σε 15 μέρες σε τρεις χώρες: Μιλάω για τον περασμένο Οκτώβρη, όπου πήγα πρώτα Ρωσία με τη μικρού μήκους ταινία ''Γράμματα στη Γερμανία'', μετά στη Λεμεσό για το διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Κύπρου (πάλι με τα ''Γράμματα στη Γερμανία'') και στο καπάκι Παρίσι για τη μάλλον επεισοδιακή συνέντευξη με τη Marianne Faithfull στο σπίτι της. Κι εκεί που έλεγα να κουλάρω λίγο, άρχισαν οι περιοδείες με την παράσταση ''Την λένε Εύα'' πρώτα από τη Θεσσαλονίκη. Δώσαμε δύο παραστάσεις στο θέατρο Αυλαία με μεγάλη επιτυχία το περασμένο διήμερο, 13 και 14 Νοεμβρίου. Η φώτο που τράβηξε ο φίλος Γιώργος Τσιτιρίδης είναι από το φουαγέ του θεάτρου και το q & a με το κοινό, που διοργάνωσε το site kulturosupa. Δε μπορώ να πω, καλά ήταν, μας ξεθέωσαν στις ερωτήσεις και μένα και το Ευάκι!

Ένα 24ωρο βέβαια πριν αναχωρήσω για Θεσσαλονίκη, επισκέφτηκα για πρώτη φορά τον Τζίμη Πανούση στην οικία του στο Παλαιό Ψυχικό για μια μεγάλη συνέντευξη που δημοσιεύεται στο αυριανό τεύχος του Downtown. Την ήθελα πολύ μία συνέντευξη με τον Πανούση και χαίρομαι που ήταν κεφάτος και ομιλητικός και είπαμε πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Κι επειδή στο περιοδικό χώρεσαν μόνο 2.000 λέξεις από τις 6.000 που βγήκε συνολικά η συνέντευξη, θα τη δείτε εδώ δημοσιευμένη σε καμιά δεκαριά μέρες. Παρεμπιπτόντως, την άνωθεν φώτο τράβηξε ο νέος συνεργάτης μου και συνεργάτης του Downtown, φωτογράφος Κοσμάς Κουμιανός.

Είχαμε όμως και πρεμιέρα για την Ώρα των πενήντα λεπτών στο θέατρο Αγγέλων Βήμα την Πέμπτη 3 του Νοέμβρη με πρώτη γκεστ την αγαπημένη Αφροδίτη Μάνου. Εξαιρετική και πολύ λυπάμαι που δεν είχαμε πολύ κόσμο, διότι πραγματικά ακούστηκαν όμορφες αλήθειες από την Αφροδίτη. Εδώ είμαστε με τη Μάνου, τον Γιάννη Φωρινιώτη και τον πιανίστα - συνθέτη Αντώνη Παπακων/νου.

Ο Φλωρινιώτης βρέθηκε στην Ώρα των πενήντα λεπτών κατευθείαν από το πάνω θέατρο, όπου παιζόταν η παράσταση Την λένε Εύα με τη φίλη του την Κουμαριανού. Μάλιστα, μέγας φαν του είναι και ο σκηνοθέτης - σεναριογράφος Παναγιώτης Ευαγγελίδης, ο οποίος κάθισε κι αυτός μετά κι απόλαυσε την Αφροδίτη Μάνου στην Ώρα των πενήντα λεπτών. Να μην παραλείψω να πω πώς ο Φλωρινιώτης στο τέλος αγκάλιασε θερμά τη Μάνου, ενώ δε σταμάτησε να με ευχαριστεί για τη σπάνια βραδιά που είχε την τύχη να παρακολουθήσει. Νά'ναι καλά ο άνθρωπος!

Ντουέτα με την Αφροδίτη Μάνου, αμέσως μόλις τελείωσε το δικό της μικρό πρόγραμμα, έκανε και ο συνάδελφος της, Βασίλης Γισδάκης. Τραγούδησαν μαζί Χατζιδάκι και η ''Οδός Ονείρων'' ήταν σίγουρα υπέροχη στιγμή!

Την Αφροδίτη συνόδευσαν στο πιάνο αρχικά ο Αντώνης Παπακων/νου και μετά ο συνθέτης και κοινός μας φίλος, Νίκος Πλατύραχος. Η ίδια ωστόσο έδωσε βήμα και σ' έναν άλλο συνθέτη που βρισκόταν στο κοινό, τον Δαμιανό Πάντα, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της και έπαιξε μερικά τραγούδια από το δίσκο που έκαναν με τον Γισδάκη!

Εδώ το team της πρώτης Ώρας των πενήντα λεπτών σε απαρτία: Από αριστερά ο Νίκος Πλατύραχος, ο Δαμιανός Πάντας, η Αφροδίτη Μάνου, ο γράφων, η πιανίστρια Νάνσυ Κουγιουφά, ο Βασίλης Γισδάκης και ο Αντώνης Παπακων/νου.

Την επόμενη κιόλας μέρα έπρεπε να πάμε με τον Αντώνη Παπακων/νου ως το σπίτι της Τάνιας Τσανακλίδου, ετοιμάζοντας την Ώρα των πενήντα λεπτών της Πέμπτης 10 Νοεμβρίου!

Την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε το Downtown με αφιέρωμα στη διεθνή Λένα Πλάτωνος και τα πρόσφατα γενέθλια της. Χάρηκε πολύ η Λένα που μπήκε στο Downtown, ''έγινα του εμπορικού κι εγώ'' μου είπε και γελάσαμε. ''Δεν είσαι η πρωτη'' της απάντησα και είχα δίκιο, εφόσον σε προηγούμενα τεύχη του έχουν φιλοξενηθεί ο Γιώργος Χρονάς, η Γιώτα Γιάννα και πολλοί ακόμη σημαντικοί καλλιτέχνες σε συνεντεύξεις τους στην αγαπημένη Φανή Πλατσατούρα. Δεν την αποκαλώ τυχαία ''αγαπημένη'' τη Φανή, αφού εκείνη ήταν που από τον περασμένο Ιανουάριο με είχε προτείνει να ενταχθώ στο συντακτικό team του Downtown. Την ευχαριστώ, λοιπόν, όπως πάντα δεν ξεχνώ να ευχαριστώ ανθρώπους που με έχουν οφελήσει στο χώρο αυτό ανιδιοτελώς και χωρίς καθόλου ανταγωνισμούς.

Σε αντίθεση με την πρώτη Ώρα των πενήντα λεπτών στο Αγγέλων Βήμα, η δεύτερη έσκισε από κόσμο! Σχεδόν 90 άτομα ήρθαν - δε χωρούσαν κι άλλοι δηλαδή - για να ακούσουν την Τάνια Τσανακλίδου σε μια ανοιχτή εξομολόγηση και σε λατρεμένα τραγούδια της, πάντα με τη συνοδία του Αντώνη Παπακων/νου στο πιάνο.

Άκρως επικοινωνιακή όπως πάντα η Τάνια επιβλήθηκε άνετα σε ένα κοινό που κρεμιόταν κυριολεκτικά από τα χείλη της. Έτσι, αφού δε μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της στη συνεδρία μας - όταν φτάσαμε στο ''κομμάτι'' με τον πατέρα της -, έκανε χιούμορ με το κοινό και μας καθήλωσε με το τραγούδισμα της: Οι Μοίρες και το Πάτωμα του Κραουνάκη, το Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα του Κυπουργού, ακόμη και το θρυλικό Αν μ' αγαπάς του Σπανού.

Εκεί ήταν πάλι ο Βασίλης Γισδάκης, αλλά και η Ευσταθία, οι οποίοι τραγούδησαν μαζί με την Τσανακλίδου συνοδεία αυτή τη φορά του Γιάννη Παπαζαχαριάκη στην κιθάρα. Η Ευσταθία θά'ναι η επόμενη ασθενής μου στο Ντιβάνι του Ψυχαναλυτή την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου!

Καιρό είχα να δω και τον Γιώργη Χριστοδούλου, που με επισκέφτηκε στο καινούργιο μου διαμέρισμα και μου έφερε το εξαιρετικό βιβλίο - CD του, Ο Αττίκ στο Παρίσι, από τη Μικρή Άρκτο. Ο Γιώργης είναι αξιοθαύμαστος που παλεύει τόσα χρόνια δίχως την παραμικρή έκπτωση στην αισθητική του. Ακόμη δεν έχω προλάβει να ακούσω τη δουλειά αυτή, αλλά θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία και δεσμεύομαι να γράψω κιόλας!

Ολοκληρώθηκαν και τα γυρίσματα των κιν/φικών ''Ιερόσυλων'' της Μάρσας Μακρή με ένα μικρό ολονύχτιο συμπληρωματικό γύρισμα. Εκεί, σε ένα υποτιθέμενο χριστουγεννιάτικο δείπνο, μεσούσης της επταετίας, συνάντησα και τον άνδρα πρωταγωνιστή της ταινίας δίπλα στην πρωταγωνίστρια Λουκία Μιχαλοπούλου, τον μουσικό Blein L. Reininger. Υπολείπεται ακόμη ένα γύρισμα, νομίζω, μέχρι η ταινία να μπει στο μοντάζ.

Να και μια προχθεσινή μόλις φώτο: Η Εύα Κουμαριανού με τον Άρη Δημοκίδη, που μας τίμησε με την εκπομπή που μας έκανε στο amagi radio της Θεσ/νίκης. Ο Άρης, ως γνωστόν, ''τρέχει'' το site της LIFO και κατά υποκειμενική εκτίμηση ένα μεγάλο μέρος της πανελλήνιας απήχησης του site οφείλεται σ' αυτόν και τα...ξενύχτια του.

Κι εδώ η Εύα με τον Γιώργο Τσιτιρίδη που αγαπιούνται κι εγώ πάλι δεν ξεχνάω πως η παράσταση Την λένε Εύα χρωστάει πολλά σ' αυτόν με το free press Fagazine που εξέδιδε μια φορά κι ένα καιρό.

Τι όμορφα που ήταν στη Θεσ/νίκη, αν και γενικά όμορφη είναι η παρέα με την Κουμαριανού και το βιτριολικό αυτοσαρκαστικό χιούμορ της! Επόμενος σταθμός της περιοδείας μας το Ηράκλειο Κρήτης, αυτή την Κυριακή 20 του Νοέμβρη!

Μάλιστα, συνάντησα και τον ποιητή της Θεσσαλονίκης Άγγελο Ευθυμιάδη, ο οποίος είχε την καλωσύνη να μου χαρίσει δύο αντίτυπα της ποιητικής συλλογής του, ένα για μένα κι άλλο ένα για τη Λένα. Επίσης θα τον διαβάσω οσονούπω και θα γράψω, διότι τ' αξίζει λένε οι πηγές μου!

Αύριο, λοιπόν, Πέμπτη, του Πολυτεχνείου ανήμερα, κυκλοφορεί το Downtown με τη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση. Έχω την αίσθηση ότι θα συζητηθεί, καθώς ο εκρηκτικός συνθέτης, ερμηνευτής και σόουμαν δε μάσησε για άλλη μια φορά τα λόγια του! Σας χαιρετώ και τα λέμε πάλι εν καιρώ!