Το συγκινητικό δώρο της Αρλέτας: Μια χάντρα του Donovan στη μνήμη του πατέρα μου

Τον Μάιο του 2015 η Αρλέτα μού'χε δώσει για τη LIFO την τελευταία της μεγάλη συνέντευξη. Σε εκείνη τη συνέντευξη, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ

(http://www.lifo.gr/articles/music_articles/128580)

η Αρλέτα μου μίλησε για τον Donovan και τη γνωριμία - φιλία που είχαν τη δεκαετία του 1960. Μπροστά της, την ώρα που μου μιλούσε, υπήρχε ένα βάζο. ''Να, δες τι έχει εδώ'' μου είπε κι εγώ έβαλα το χέρι μου μέσα, τραβώντας έξω μερικές χρωματιστές χάντρες. ''Είναι από ένα χαϊμαλί του Donovan που για να μην το χάσω ποτέ, το διέλυσα και κράτησα τις χάντρες του μέσα σ' αυτό το βάζο''! Ομολογώ πως πολύ θα ήθελα να αποκτούσα εκείνη τη στιγμή κι εγώ μια χάντρα από το χαϊμαλί του Donovan, του οποίου πολλά βινύλια κοσμούν τη δισκοθήκη μου εδώ και πολλά χρόνια, μα φυσικά δεν είπα τίποτα της Αρλέτας. Ο καιρός πέρασε και τρεις μήνες μετά πέθανε ο πατέρας μου. Ήταν 20 Αυγούστου του 2015, ακριβώς σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια. Την επόμενη μέρα ο συνεργάτης μου ο Απόλλωνας Μπόλλας πέρασε από το σπίτι της Αρλέτας. ''Τι κάνει ο Αντώνης;'' τον ρώτησε κι αυτός την ενημέρωσε πως μια μέρα πριν είχα χάσει τον πατέρα μου κι ήμουν χάλια ψυχολογικά...Τα μάτια της Αρλέτας άστραψαν, μου αφηγήθηκε ο Απόλλωνας. Κοίταζε δεξιά - αριστερά σαν κάτι να έψαχνε. Δεν πέρασε πολλή ώρα και τράβηξε μια χάντρα από το βάζο πάνω στο τραπέζι που καθόταν. ''Αυτή τη χάντρα να τη δώσεις του Αντώνη από μένα'' του είπε! Ο Απόλλωνας παραξενεύτηκε, σκεπτόμενος τι σόι δώρο ήταν αυτό μεσ' στο πένθος μου. Η Αρλέτα συνέχισε: ''Αν τον κάνει έστω και να χαμογελάσει λίγο στην κατάσταση που είναι, θα είναι ένα καλό δώρο, πίστεψε με''...Ήξερε η Αρλέτα! Τη χάντρα αυτή μου παρέδωσε ο Απόλλωνας μέσα σε κουτάκι την ημέρα της κηδείας της Αρλέτας, πριν μιάμισι εβδομάδα. Όντως χαμογέλασα στην αρχή. Μετά όμως όταν θυμήθηκα την κουβέντα μας πάνω στη συνέντευξη για τον Donovan, κατάλαβα πως η Αρλέτα τό'χε καταγράψει εκείνο το αχόρταγο βλέμμα μου. Έκλαψα πολύ εκείνη τη μέρα που παρέλαβα τη χάντρα του Donovan από τα χέρια της Αρλέτας, έστω δύο χρόνια μετά. Πόσο μάλλον όταν πια δε βρίσκονται στη ζωή τόσο εκείνη, όσο και ο πατέρας μου...Νομίζω πως δεν έχω παραλάβει ποτέ άλλοτε ένα τόσο συγκινητικό δώρο...

Η Αρλέτα είναι πλέον αέρας, ενέργεια, φυσική δύναμη, ηρεμία, στοχασμός

Δε θέλω και δε μπορώ να γράψω κανένα σχόλιο για τον τελευταίο αποχαιρετισμό στην Αρλέτα. ''Τώρα σιωπή...'' είναι ο στίχος του Παπαστεφάνου που η ίδια τραγούδησε πριν από πενήντα χρόνια. Ας πω μόνο ότι ο θάνατος της δεν ήταν ακόμη ένας θάνατος ενός αγαπημένου καλλιτέχνη. Ήταν μια απώλεια που τη νιώσαμε στο πετσί μας όλοι όσοι την αγαπήσαμε και είχαμε την τύχη να τη γνωρίζουμε προσωπικά. Η Αρλέτα είναι πλέον αέρας, ενέργεια, φυσική δύναμη, ηρεμία, στοχασμός...

παίζοντας-στα-καμαρίνια-του-θεάτρου-''Αλκμήνη''-με-την-Εύα-Κουμαριανού

Από αυτή την Κυριακή και για τις, συνολικά, τέσσερις τελευταίες παραστάσεις του έργου ''Την λένε Εύα'' στο θέατρο Αλκμήνη, το ρόλο του δημοσιογράφου θα επωμιστώ εγώ. Ο ηθοποιός και παραγωγός μας, Απόλλων Μπόλλας, ήδη βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη σε περιοδεία με τους ''12 Ενόρκους'' της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Δεν θα είναι δύσκολη η εν λόγω υποκριτική απόπειρα εκ μέρους μου, μια και θα υποδυθώ τον ίδιο μου τον εαυτό ως δημοσιογράφος που ''ανακρίνει'' την Εύα Κουμαριανού σε έναν καθαρά ''βοηθητικό'' ρόλο. Στο επισυναπτόμενο βίντεο, πάντως, που μας τράβηξε ο τενόρος Αναστάσιος Στέλλας, ο γράφων και η Κουμαριανού περνάμε καλά, αν μη τι άλλο, και γελάμε πολύ, μα πάρα πολύ! Σας περιμένουμε στο θέατρο Αλκμήνη κι αυτό το κυριακοδεύτερο για τις δύο προτελευταίες παραστάσεις μας!

Η-παρουσία-των-φίλων-κάθε-Κυριακοδεύτερο-στο-θέατρο-Αλκμήνη

Η παράσταση ''Την λένε Εύα'' συνεχίζεται κάθε Κυριακοδεύτερο στο θέατρο Αλκμήνη και μαζί συνεχίζουν κι οι θεατές να μας αφήνουν, βγαίνοντας από το Secret Room, τις καλύτερες εντυπώσεις τους. Κλείσαμε ήδη δύο μήνες παραστάσεων και πάμε προς ολοταχώς για τον τρίτο και τελευταίο μήνα. Στην Αθήνα, τουλάχιστον, διότι από Μάιο θα μεταβούμε στην Κύπρο και έπονται, αν όλα πάνε καλά, παραστάσεις και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Λέω τώρα να δημοσιεύσω μια σειρά φωτογραφιών με φίλους που εχουν περάσει ήδη από το Αλκμήνη, όχι γι' άλλο λόγο, αλλά για να μην ξεχνάω ποιοι μας έχουν ενισχύσει με την παρουσία τους!

 Η ερμηνεύτρια της jazz (και όχι μόνο) Ελένη Τζατζιμάκη.

 Οι ηθοποιοί Τάσος Πιργιέρης και Περικλής Λιανός.

 Ο φίλος Γιώργος Λαζαρίδης από τη Θεσσαλονίκη.

Ο συνθέτης Λεονάρδος Βαλενστάιν, η περφόρμερ Αλίκη Βασιλάκη και η ερμηνεύτρια Ρηνιώ Κουρδάκη.

 Ο συνθέτης Γιώργος Πούλιος και η εμβληματική Πάολα Ρεβενιώτη.

 Ο τραγουδοποιός Λόλεκ, ο σκηνοθέτης - ηθοποιός Γιώργος Νανούρης, ο φίλος Πάνος Αναστασίου από την Κύπρο και η εικαστικός - μουσικός Μάιρα Λιούγκου.

 Ο ηθοποιός Γιάννης Λασπιάς - εδώ μαζί με τον βοηθό σκηνοθέτη και σκηνογράφου της παράστασης, Θρασύβουλο Καλαϊτζίδη.

Και ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής από τη Θεσσαλονίκη, Ιωάννης Λάκης - εδώ μαζί με όλο το team της παράστασης: τον τενόρο Αναστάσιο Στέλλα, εμένα, την Εύα και τον Απόλλωνα.

ένας-μήνας-επιτυχημένων-παραστάσεων-στο-Θέατρο-Αλκμήνη-με-μιαν-υπέροχη-Εύα-Κουμαριανού

 

Ένας μήνας παραστάσεων έκλεισε στο Θέατρο Αλκμήνη με απόλυτη επιτυχία! Και εξηγούμαι: Και όλες τις μέρες - πέντε διήμερα, σύνολο δέκα παραστάσεις - παίξαμε με φουλ θέατρο, και μέχρι στιγμής δεν έχει γραφτεί καμία αρνητική κριτική! Μιλάω πιο πολύ για τον κόσμο που έρχεται και βλέπει το έργο και για θεατρικά sites κυρίως, αφού ο επίσημος Τύπος - αυτός που εγώ έχω ''συνηθίσει'' τόσα χρόνια με τις προηγούμενες δουλειές μου - μάλλον δύσκολα θα παραστεί ή θα στηρίξει μία παράσταση με τη ζωή μιας τρανς! Δεν ξέρω, αυτό έχω καταλάβει δηλαδή. Ίσως είναι που η Κουμαριανού ταυτίστηκε τα προηγούμενα χρόνια με την trash TV και αρκετοί συνάδελφοι δημ/φοι είναι επιφυλακτικοί. Κι όμως! Από στόμα σε στόμα η παράσταση ''πάει'' και όλοι μιλάνε για μία γνωστή τρανς περσόνα που μετατρέπεται σε κανονική τραγωδό κάθε Κυριακοδεύτερο στο Αλκμήνη. Υπάρχει στ΄αλήθεια ωραιότερο σχόλιο;

Τις προάλλες έσκασε στο θέατρο και η επιτροπή για τα βραβεία θεάτρου. Ήρθαν δηλαδή μέλη της επιτροπής και είδαν την παράσταση ώστε να την προτείνουν για τα αντίστοιχα βραβεία στο τέλος της σαιζόν. Συνέβη κάτι φαινομενικά δυσάρεστο, το οποίο παρ' όλα αυτά ξεπεράστηκε: Έσπασε η πολυθρόνα που καθόταν η Κουμαριανού την ώρα μάλιστα που ''βρισκόταν'' στο πιο δραματικό σημείο του μονολόγου της. Κανένας δε γέλασε, κιχ δεν ακούστηκε! Και η Εύα σαν την πιο άψογη επαγγελματία ηθοποιό έβγαλε όλο το υπόλοιπο έργο όρθια, αεράτη, με την πρέπουσα κινησιολογία! Μπράβο της! Το ό,τι ο κόσμος δεν γέλασε, εμένα μου φανέρωσε πόσο κρεμόταν από τα χείλη της Εύας στην εξιστόρηση των εσώψυχών της, πόσο τελικά η ίδια έχει τη δύναμη να καθηλώνει το κοινό της και να το παρασέρνει σε μία εσωτερική περιπέτεια - αυτήν του ίδιου της του βίου! 

Αν πρέπει να κρατήσω κάτι απ' τον πρώτο μήνα των παραστάσεων στο Θέατρο Αλκμήνη θα ήταν συνολικά τα εξής: Το θερμό χειροκρότημα του κοινού που κάθε φορά φέρνει δάκρυα χαράς και συγκίνησης στα μάτια της Εύας! Τα σχόλια των ανθρώπων μετά, έξω, στο φουαγιέ, που είναι από πολύ καλά έως και διθυραμβικά για την προσπάθεια όλων μας! Το επίπεδο της παραγωγής που είναι ιδιαίτερα υψηλό για μία εκ των ενόντων θεατρική απόπειρα, δίχως μεγάλο κεφάλαιο από πίσω, αλλά με πολλή αγάπη και γούστο - υπήρξαν άνθρωποι που χαρακτήρισαν ''βασιλικό'' το τυπωμένο πρόγραμμα μας, το οποίο επιμελήθηκε ο συμπρωταγωνιστής της Εύας, ο Απόλλων Μπόλλας! Το τραγούδισμα του τενόρου μας, του Αναστάσιου Στέλλα, που ταλαιπωρήθηκε από το άσθμα του για τουλάχιστον έξι παραστάσεις, μα γίνεται ολοένα και καλύτερος κι αυτός! Τις αυτοσχεδιαστικές ξεκαρδιστικές ατάκες της Εύας προς τον ''πελάτη'' της, τον τενόρο δηλαδή: Τι ''σημαδούρα'' τον λέει, τι ''βραχονησίδα'', τι ''βούζα'', και δωσ'του η αίθουσα να σείεται από τα γέλια του κοινού! Τέλος, το πανέμορφο τραγούδι που έγραψαν ειδικά για την παράσταση η Λένα Πλάτωνος και η Ελένη Φωτάκη για τη φωνή - ψυχή της Τάνιας Τσανακλίδου. Τι περίεργο να έχει τελειώσει το έργο, να έχουν αποχωρήσει οι ηθοποιοί μετά το χειροκρότημα και να μη φεύγει κανείς από τους θεατές μέχρι να τερματιστεί το κομμάτι! Υπήρξαν φορές που ζήτησα να ανοίξουν οι πόρτες, καθώς νόμισα πως περιμένουν να ξανακούσουν όλοι ακόμη μία φορά το τραγούδι. Αυτό γίνεται κάθε φορά και ομολογώ πως δεν θα το φανταζόμουν! Συνεχίζουμε γερά, λοιπόν! Μέχρι τέλη Απριλίου θα μας βρίσκετε στο Αλκμήνη κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 11.30 το βράδυ με εισιτήριο 12 ευρώ. Μπορείτε να τηλεφωνείτε για κρατήσεις στο 210 - 3428650.

Γνωρίζοντας καλύτερα την Εύα Κουμαριανού!

Χθες είχαμε άλλη μία συνάντηση με τον συνθέτη της παράστασης, Στέφανο Χυτήρη. Μας έφερε σε αρχεία τις μουσικές του και τις ακούσαμε all together, αναγνωρίζοντας τα σημεία που θα μπουν. Η Εύα τρελάθηκε και δεν το περίμενα, μια και αυτού του είδους η μουσική δεν πρέπει να είναι και ιδιαιτέρως του γούστου της. Κι όμως! Από μόνη της πεταγόταν κι έλεγε ''Αυτό θα μπει εκεί που λέω για τη φυλακή'' ή, ακούγοντας ήχους πόλεις κι αγοράς, ''Αυτό θα μπει εκεί που λέω για τις πιάτσες''...Και σαν ο Στέφανος μάς δήλωσε πως δεν επιθυμεί να βγει στην τηλεόραση κι εγώ του είπα ''Α ναι, είσαι κι αναρχικός εσύ'', η Εύα τον πρόγκηξε με τον τρόπο της: ''Άντε καλέ, κι εγώ αναρχικιά είμαι. Υπάρχουν πιο αναρχικά πλάσματα από τους τρανς;'' Συμφωνήσαμε όλοι με τρανταχτά γέλια, συνειδητοποιώντας κατά βάθος πόσο σοβαρό ήταν αυτό που είπε. Έπειτα η Λιάνα μας έκανε το τραπέζι. Μαγείρεψε ένα ωραιότατο χοιρινό με λαχανικά και μπόλικο τυρί φέτα, που της παρήγγειλε η Εύα. Ο Απόλλωνας ήταν τρομερά κουρασμένος, σχεδόν έκλειναν τα μάτια του. Δουλεύει πολύ αυτός, τρέχοντας ως παραγωγός όλη την παράσταση. Τηλεφωνήματα, εξεύρεση χορηγών, ξενύχτια, προγράμματα, αφίσες κλπ. Μάλιστα, επειδή θα έχει περιοδεία με τους ''12 Ενόρκους'' στη Θεσ/νίκη τον Απρίλιο, μου ζήτησε να κάνω εγώ τον δημ/φο δίπλα στην Εύα (για ''περιορισμένο αριθμό παραστάσεων'' που λένε). ''Μαλάκα, πως θα παίζουμε εμείς οι δύο επί σκηνής;'' αναρωτήθηκε η Εύα! Και μετά: ''Πως θα σε κοιτάω και δε θα σκάμε στα γέλια;'' Είναι που εγώ, κάθε φορά που η Εύα μιλάει και αναφέρεται σε συγκεκριμένα πράγματα, επειδή έχω γράψει το κείμενο, γουρλώνω τα μάτια, άλλοτε από αποτροπιασμό, άλλοτε από έκπληξη και άλλοτε από θαυμασμό - βάσει των όσων αφηγείται πάντα. Εκείνη με παρακολουθεί και ξεχνάει τα λόγια της, αλλά ευτυχώς τα ''ξαναβρίσκει'' αμέσως. Χώρια που με τον Απόλλωνα ως δημ/φο υποτίθεται πως αναπτύσσεται και μια ψιλοερωτική σχέση μεταξύ τους - η περπατημένη τρανς που την πέφτει στο τεκνό, σα να λέμε. Με μένα, πάλι, στη σκηνή είναι σίγουρο πως η ''σχέση'' μας με την Εύα θα αναλωθεί στο κωμικό στοιχείο και μόνο σ' αυτό! Γλυκάθηκα ωστόσο! ''Ρε συ Απόλλωνα'' είπα του ηθοποιού, ''μήπως να έχεις εσύ αποκλειστικά το ρόλο του παραγωγού και να παίξω εγώ τον δημ/φο, τον εαυτό μου δηλαδή;'' ''Ξέχνα το, θα σε δολοφονήσω'' απεφάνθη ο Μπόλλας κι έτσι έκανα μόκο! Είχε πλάκα χθες που η καλή Λιάνα προσπαθούσε να...εκπολιτίσει την Κουμαριανού. Μέσα στο υπέροχο διαμέρισμα της, όπου η Εύα φώναζε κάθε τρεις και λίγο ''Πού'ναι, καλέ, το χοιρινό;'', εκείνη μας έβαλε ν' ακούσουμε το ''Γρήγορα η ώρα πέρασε'' του Ξυδάκη με την Αρβανιτάκη. ''Τι ωραία που τραγουδάει εδώ η Αρβανιτάκη'' σχολίασε η Εύα, ''στα άλλα δε μπορώ να την ακούσω''! Όταν όμως η Λιάνα το...προχώρησε και έβαλε στο CD - player πιανιστικά κομμάτια του Mozart, η Εύα δεν κρατήθηκε: ''Κυρία Λιάνα, μήπως σας βρίσκεται κάτι σε Βανδή ή Madonna;'' Είχαμε ξεκαρδιστεί...Για ώρα ακουγόταν ο Mozart, ώρα πολλή μάλλον, αφού γύρισε και μού'πε συνομωτικά η Εύα: ''Πες της, καλέ, να το βγάλει, θα με πάρει ο ύπνος''...Γνωρίζοντας την, όμως, καλά πλέον, κατάλαβα πως η Κουμαριανού αυτοσαρκαζόταν για μία ακόμη φορά, όπως της αρέσει να κάνει πάντα και παντού, ούσα ο εαυτός της και όχι κάτι ''άλλο'', ψεύτικο...Στο τέλος, σηκώθηκε όρθια και μας ψάρωσε! ''Άκουσε να δεις'' μου είπε σε αυστηρό τόνο, ''είναι η τελευταία φορά που δεν κάνουμε πρόβα και το ρίχνουμε στη μάσα και τα τραγούδια''! ''Ναι, βάλε μας και χέρι τώρα'' της απάντησα, νιώθωντας cool στην ουσία που έχει προοδεύσει με το κείμενο της. Αν και οι συνάξεις αυτές, τα τραπεζώματα, είναι πολύ σημαντικά κατά τη γνώμη μου. Μας φέρνουν πιο κοντά μέρα με τη μέρα, με βοηθούν να την κατανοήσω περισσότερο σαν ψυχισμό και σαν προσωπικότητα, με κάνουν να καταγράφω μέσα μου τις ιστορίες της σαν μαγνητόφωνο. Με την Κουμαριανού αισθάνομαι ώρες - ώρες σα να είμαι γλύπτης κι έχω ένα κομμάτι μάρμαρο που σμιλεύοντας το σιγά - σιγά, το βλέπω να μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης. Κι αυτό, ομολογώ, ότι μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ! 

* Στη photo από το φτωχικό μου, η Λιάνα κάνει δραματουργική ανάλυση του κειμένου στην Εύα!

αντίο-2015-με-ακόμη-μία-πρόβα-με-την-Εύα-Κουμαριανού

Την τελευταία μέρα του 2015 θα την περάσω κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο σπίτι μου παρέα με την Εύα Κουμαριανού σε ακόμη μία πρόβα, οι δυο μας τούτη τη φορά. Ο Θρασύβουλος έφυγε για τον Βόλο, ο Απόλλωνας θα είναι με τους πιο δικούς του ανθρώπους, η Κική επίσης βρίσκεται ήδη εκτός Αθηνών. Την πρόβα μού τη ζήτησε η ίδια η Εύα, που καταλαβαίνει τις αδυναμίες της, όσο φτάνει ο μονόλογος της προς το τέλος ειδικά, κάτι που φανερώνει και πόσο ευσυνείδητη είναι. Ίσως αργά, μετά την πρόβα, πάω από της Λένας Πλάτωνος και αλλάξουμε μαζί χρόνο, όπως κάνουμε πάντα από το 2009 περίπου. Νομίζω πως η Λένα θέλει πιο πολύ να της μεταφέρω ιστορίες που έχω ακούσει από την Εύα - ιστορίες ξεκαρδιστικές συχνά, σαν την άλλη που η Εύα κάποτε, στο ''ξεκίνημα'' της, την ώρα που έπαιρνε τσιμπούκι από έναν πελάτη, άρπαξε ένα πάκο χιλιάρικα απ' την τσέπη του και τα έκρυψε μεσ' στην...περούκα της!

Η πρόβα χθες έγινε στις ''Κούκλες'', παρουσία και του συνθέτη μας, Στέφανου Χυτήρη, του μοναχογιού της Μαρίας Φαραντούρη. Είναι απίστευτο παιδί αυτός, λιγομίλητο, ευγενικό και τζίνιους. Η αγκαλιά του στην Εύα και σε όλο το team του θεατρικού, ζέστανε το κλίμα από την πρώτη στιγμή. Ο Στέφανος κουβάλησε το λάπτοπ του, καθίσαμε παρέα και ενόσω η Εύα έπαιζε στη σκηνή, απέναντι μας, τον μονόλογο, κρατούσαμε σημειώσεις πάνω στο κείμενο. Όταν κάποια στιγμή ο Στέφανος έβαλε το ακουστικό στ' αυτί μου, προτείνοντας τις μουσικές του, άκουσα κάτι που με ικανοποίησε - κάτι μεταξύ Brian Eno και Γιάννη Αγγελάκα! Έχοντας ακούσει τη δουλειά του Στέφανου, τόσο με τους Die Haken, όσο και τον PyrIn, ήμουν και είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα: Samples από φυσικούς ήχους και μελωδίες αντιστικτικές, σκοτεινές οι περισσότερες, υπόκωφα βουητά - μηνύματα από τον Κάτω Κόσμο ή οιωνοί ενός μεγάλου σεισμού, καθώς η Εύα αφηγείται έναν βίο πολυτάραχο και καταραμένο.

Όσο για την Εύα, ήταν πραγματικά συγκλονιστική παρ' όλες τις ατέλειες της, οι οποίες δεν θα υφίστανται σε ένα μήνα από τώρα που θά'χουμε πρεμιέρα. Χθες συνειδητοποίησα την άνεση της επί σκηνής. Είμαι σίγουρος πως όσα προβληματάκια υπάρχουν τώρα, δεν θα υπάρχουν στο θέατρο, καθώς η Εύα θα παίζει μπροστά στο κοινό. Τη φτιάχνει το κοινό, η έκθεση, το ''μπροστά στον κόσμο'' που λένε, κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ αγχώνεται και το παίρνει πάνω της.

Την παρακολουθούσα να παίζει με την κόκκινη περούκα της, να αλλάζουν οι εκφράσεις του προσώπου της μαζί με τα συναισθήματα της, από τη μελαγχολία στην οργή κι από την ιλαρότητα στο δράμα, και σκεφτόμουν πως έχουμε μπροστά μας μια ορίτζιναλ φασμπιντερική ηρωίδα, ένα κρυμμένο ταλέντο, που ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να εκδηλωθεί - καλά, εδώ παίζει να την έχουμε ψωνίσει και λίγο, ομαδικώς, όλοι μας, αλλά τέλος πάντων κάνουμε αυτό που γουστάρουμε και δικαιούμαστε να το χαιρόμαστε, ακόμη και σε υπερβολικό σημείο. Ακόμη μία πρόβα, λοιπόν, τις τελευταίες ώρες του 2015 με την ελπίδα η ''Αγάπη ν' απλωθεί παντοτινά στη γη σαν προσευχή'' (στίχοι του Μάνου Χατζιδάκι).

review-μιας-πρόβας-με-την-Εύα-Κουμαριανού

Άλλη μια πρόβα είχαμε χθες στο σπίτι μου για το θεατρικό έργο ''Την λένε Εύα''. Αυτή τη φορά μόνο με την Κουμαριανού, τον Απόλλωνα και τον Θρασύβουλο. Η καλύτερη μου είναι να μαγειρεύω για όλους και να τρώμε παρέα. Από τότε που μπήκαμε για τα καλά στην κρίση, κόψαμε οι φίλοι να πηγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου. Που λεφτά για βενζίνες άμα ο ένας μένει στην Κηφισιά κι ο άλλος στον Πειραιά, λόγου χάριν...Που λεφτά, επίσης, για σούπερ-μάρκετ και μαγειρέματα...Ευτυχώς δηλαδή που τώρα, με αφορμή την παράσταση, ξαναδέχομαι κόσμο στο χώρο μου και περνάμε το χρόνο μας ζεστά, οικογενειακά και αγαπησιάρικα.

Για την Εύα που μου έλεγε τις προάλλες πόσο της αρέσουν οι πατάτες, έφτιαξα μπιφτέκια με πατάτες στο φούρνο. Κι επειδή της αρέσουν και τα καυτερά, έβαλα στον κιμά ασιατικά βαριά μπαχαρικά. Την παρατηρώ, τρώει λίγο κάθε φορά, προσέχοντας τη σιλουέτα της. Της φρατζόλας με το ψωμί, παρόλα αυτά, της δίνει και καταλαβαίνει.

Πρόβα σαφώς και γίνεται, αν και περνάει πολλή ώρα με ιστορίες της Εύας. Ιστορίες άλλοτε κωμικές και άλλοτε δραματικές, σαν το έργο που πάμε να κάνουμε, βγαλμένες μέσα από έναν πολυτάραχο και ενδιαφέροντα βίο! Είχε δίκιο όταν είπε προχθές η Λιάνα πως όλοι μας είμαστε του νηπιαγωγείου, ενώ η Εύα είναι του Πανεπιστημίου. ''Καλέ, άντε, εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά'' έκανε η Εύα με τον τρόπο της. Και συνέχισε: ''Φοβάμαι μην πουν οι περισσότεροι πώς αυτοί, εσείς δηλαδή, πήγατε και μπλέξατε με μια τραβεστί που έβγαινε κι έλεγε μαλακίες στην τηλεόραση, λες και δε μπορώ να είμαι και να κάνω και κάτι διαφορετικό''...''Δεν πα'να λένε; Ασ' τους να λένε'' της είπαμε κι εμείς. ''Εδώ είμαστε και θα σε προστατεύσουμε''!

Εμένα ειλικρινά όχι δεν με πειράζει καθόλου που ασχολούμαι με την αξιολάτρευτη Εύα, μα αντιθέτως δεν έχω εισπράξει και κανένα αρνητικό σχόλιο μέχρι στιγμής. Και να εισέπραττα, βέβαια, στ' αρχίδια μου τους γράφω όλους! Γουστάρω τόσο πολύ αυτό που συμβαίνει, χαίρομαι με τη χαρά της Εύας κι επιπλέον είμαστε σίγουροι όλοι πως θα σκίσουμε! Τις διαφορές μεταξύ της κατασκευής μίας ταινίας και της προετοιμασίας μίας θεατρικής παράστασης, θα τις αναλύσω σε ένα άλλο post, by the way.

Κατά τ' άλλα, ο Απόλλωνας ως παραγωγός είναι άψογος! Τό'χει πάρει τόσο πολύ πάνω του, που είναι σχεδόν συγκινητικό να τον βλέπεις να κάνει τα πάντα για να γίνει καλά η δουλειά και να μη μείνουν παραπονεμένοι οι συνεργάτες μας. Εκτός από τα κατασκευαστικά του ντεκόρ, που επιμελείται η σκηνογράφος μας η Κική, πλήρωσε από τώρα τον Θρασύβουλο για όλο το τρέξιμο του. Εντάξει, ένα μικροποσό, που ο πιτσιρικάς βέβαια εκτίμησε δεόντως για όλο το τρέξιμο του, τα πήγαινε - έλα στο σπίτι της Εύας μέχρι να μάθει τα λόγια της, αλλά και τη δραστηριότητα του ως βοηθός και της Κικής (Της Καλών Τεχνών γαρ ο Θρασύβουλος). Σαν ηθοποιός, τέλος, ο Απόλλωνας είναι έμπειρος και δεν έχω άγχος που ακόμη δεν έχει μάθει καλά τα σημεία που παρεμβαίνει στον μονόλογο της Εύας. Αύριο θα μεταφερθούμε στις Κούκλες, όπου θα παρακολουθήσει την πρόβα ο συνθέτης μας, ο ταλαντούχος τζαζίστας Στέφανος Χυτήρης. Και με το έμπα του 2016, στις πρόβες θα μας συντροφεύει και ο ηθοποιός - τενόρος Αναστάσιος Στέλλας με τον μικρό, αλλά πολύ χαρακτηριστικό του ρόλο!

Χριστούγεννα-στις-Κούκλες-της-Συγγρού-με-τα-τρανς-κορίτσια

 Η ''Τίνα Τάρνερ''

Η ''Ευσταθία''

Η ''Αλίκη - Υπολοχαγός Νατάσσα''

Η ''Κωνσταντοπούλου'' και η ''Άλκηστη Πρωτοψάλτη - Υπουργός Τουρισμού''

Η ''Κατερίνα Στανίση''

Τα φετινά Χριστούγεννα πέρασαν στις ''Κούκλες'' της Συγγρού παρέα με το team του θεατρικού που ετοιμάζουμε αυτόν τον καιρό με τον βίο της τρανς performer Εύας Κουμαριανού. Εκεί βρεθήκαμε ο ηθοποιός Απόλλων Μπόλλας,  ο παραγωγός μας και συμπρωταγωνιστής της Εύας, ο βοηθός μου ο Θρασύβουλος Καλαϊτζίδης που δουλέψαμε παρέα και στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, η δημοσιογράφος Λιάνα Μαλανδρενιώτη, την οποία η Κουμαριανού αποκαλεί ήδη ''δασκάλα'' της στην τέχνη της υποκριτικής, καθώς και η ακαδημαϊκός και ποιήτρια Ελένη Πορτάλιου. Απουσίες μπήκαν στην ενδυματολόγο - σκηνογράφο μας Κική Μήλιου, στον συνθέτη μας Στέφανο Χυτήρη, στον ηθοποιό και τενόρο Αναστάσιο Στέλλα που επίσης θα εμφανίζεται στην παράσταση, όπως και στον φωτιστή μας Δημήτρη Θεοδωρόπουλο. Λογικό, άλλοι ήταν άρρωστοι, άλλοι στα χωριά τους και άλλοι με τις οικογένειες τους. Εγώ πάλι ή, σωστότερα, όσοι από το team πήγαμε στις ''Κούκλες'', τελευταία αισθανόμαστε οικογένεια τα τρανς κορίτσια που κάνουν το σόου τους και προσφέρουν αφειδώς το γέλιο και τη χαρά στους θαμώνες του μαγαζιού. Είναι πραγματικά απίστευτη και συγκινητική η ενέργεια που ξοδεύουν και ταυτόχρονα μεταδίδουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, οι οποίοι - ως γνωστόν - ανήκουν στην πιο ταλαιπωρημένη (τουλάχιστον) μειονότητα της νεοελληνικής κοινωνίας. Συνάντησα την Άννα Κουρουπού πίσω από το μπαρ και τα είπαμε λίγο, ενθυμούμενοι το βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Μανιάτη που είχαμε συμπαρουσιάσει πέρσι. Γνώρισα ακόμη τη Μαριλού, την ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, μια ωραία και αξιοθαύμαστη τύπισσα, η οποία μάλλον έχει ζήσει 10 ζωές συγκριτικά με τον μέσο ανθρώπινο όρο. Κι ύστερα όταν το σόου ξεκίνησε και η μία μεταμφίεση διαδεχόταν την άλλη, νιώσαμε τις μασέλες μας να πονάνε από τα γέλια. Η Πρωτοψάλτη και η Τίνα Τάρνερ, η Αλεξίου, η Τσαλιγοπούλου, η Αρβανιτάκη (τέλεια ειδικά η Αρβανιτάκη) και ο...Διονύσης Σαββόπουλος, η Κωνσταντοπούλου και η Βουγιουκλάκη - Υπολοχαγός Νατάσσα, η Λάιζα Μινέλλι, η Καίτη Γκρέυ κι ακόμη η Μάρθα Καραγιάννη του Δαλιανίδη, η Άντζελα Δημητρίου, η Μπιγιονσέ, η Μούσχουρη, η Μελίνα και η Δαλιδά! Ένα χάρμα ώτων και οφθαλμών με τα πιο φανταχτερά κοστούμια που θα μπορούσε να σχεδιάσει ο πιο ευφάνταστος ενδυματολόγος! Και δωσ'του ο Απόλλωνας ως γαλαντόμος παραγωγός να κερνάει μπουκάλια, και δωσ'του η παρέα να βγάζει φωτογραφίες, και δωσ'του εγώ να παρατηρώ κάθε κίνηση της Εύας Κουμαριανού, με την οποία βρισκόμαστε σε καθημερινές πρόβες αυτόν τον καιρό. Η Εύα είναι σαν ένα μικρό και αθώο παιδί! Σαν γυμνασιόπαιδο για την ακρίβεια, που αν δεν του δώσεις να καταλάβει την αξία της μελέτης, θα προτιμήσει το...σκασιαρχείο. Με μας ωστόσο έχει κάνει τρομερές προόδους. Το ό,τι θα ήταν καλή ηθοποιός, δεν είχα καμία αμφιβολία επ' αυτού! Ακόμη και στα trash βιντεάκια στο YouTube να την προσέξει κανείς, συνειδητοποιεί πως είναι γεννημένη κωμίκα που λένε. Συν τοις άλλοις εμείς κάθε άλλο παρά κωμωδία πάμε να κάνουμε. Το ξέρει κι η Εύα, γνωρίζει πόσο διαφορετικά εκτεθειμένη θα είναι αυτή τη φορά μπροστά σε κόσμο και παίζει τον μονόλογο δίχως φιοριτούρες, σαν να αφηγείται τη ζωή της με όλες τις εντάσεις, τις παύσεις και την παραληρητική δομή - ενίοτε - που μπορεί να διαθέτει ο προφορικός λόγος του κάθε ανθρώπου εν είδει αφήγησης. Και κλείνω τούτο το post, λέγοντας πόσο πιο ανώδυνα πέρασα τα φετινά Χριστούγεννα, συγκριτικά με άλλες χρονιές, δηλώνοντας παράλληλα χαρούμενος και ανυπόμονος να δοθεί η πρεμιέρα του έργου ''Την λένε Εύα'', ακριβώς σε ένα μήνα από τώρα, στο θέατρο ''Αλκμήνη'' στα Πετράλωνα!

της-μελαγχολίας-και-της-συνειδητοποίησης

Η κρίση βαθαίνει και τελικά αποδεικνύεται κρίση του καθενός μας ξεχωριστά. Σήμερα, 40 χρόνια ακριβώς μετά τη δολοφονία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, η Αλβανίδα περιπτερού έκλαιγε. Όχι για τον Παζολίνι, αλλά για τον ομοεθνή σύζυγο της που χώρισαν και της πήρε το ένα παιδί στα Τίρανα. Για τσιγάρα πήγα κι έμεινα ένα τέταρτο να μου μιλάει για το δράμα της. Κι ήμουν σίγουρος πως όση ώρα η επόμενη πελάτισσα, πίσω μου, κράδαινε ένα ανόητο τηλεοπτικό περιοδικό στα χέρια της, αυτή θα ήθελε να της το σκίσει κι έπειτα να κατεβάσει γρήγορα - γρήγορα τα ρολά του μικρομάγαζου της και να μείνει μόνη να κλαίει, να κλαίει. Είτε για το χωρισμό της, είτε για το παιδί της. Τα ίδια και στο Μέγαρο Μουσικής προχθές, στη συναυλία του Γιάννη Μαρκόπουλου. Εκεί δεν έκλαιγε κανείς, αλλά η αίσθηση ήταν αυτή της απόλυτης κατάθλιψης. Δεν αναφέρομαι φυσικά στη συναυλία καθαυτή, μα στο αναρτημένο πανό στην είσοδο του Μεγάρου που έγραφε ''Σας υποδέχονται οι απλήρωτοι υπάλληλοι''. Με τι ψυχή να μπεις μέσα να ψυχαγωγηθείς; Παρακολουθούσα τον κόσμο, τις καλοντυμένες κυρίες και τους συνοδούς τους, να ανεβαίνουν τα σκαλιά και σκεφτόμουν πως ώρα είναι να επέλθει ένα blackout, λόγω χρέους του Μεγάρου στη ΔΕΗ, και να γίνει το σώσε εκεί μέσα. Το πανό εκείνο ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι του Μεγάρου, που αν βάλει λουκέτο, όπως φημολογείται, θα μείνουν άνεργοι κι αυτοί, δηλαδή απλήρωτοι με τη βούλα πλέον και χωρίς καμία ελπίδα. Τόσα χρόνια μπαινοβγαίνω περιστασιακά στο Μέγαρο Μουσικής και ήταν η πρώτη φορά που εισέπραττα τόση αρνητική ενέργεια. Δεν ξέρω, ίσως ήταν κι εκείνη η καλή φίλη της μάνας μου που έμαθε πρόσφατα ότι ο καρκίνος έκανε μετάσταση στο συκώτι της. Πολύ θλιβερό! ''Θέλω να ζήσω'' μου είπε έξω από το Μέγαρο, σε μια βόλτα που την πήρα να κάνουμε οι δυο μας για να μου μιλήσει. ''Αυτό να λες'' αρκέστηκα να της πω, γνωρίζοντας πως είναι και μαμούνι του διαδικτύου και ήδη θα είδε πόσο δύσκολη και απάλευτη είναι η κατάσταση της. Απόψε λέω να πάω στην Αρλέτα στο Half Note. Παίζει με τη Μπακοπούλου. Τις αγαπώ και τις δύο, γνωστό αυτό, οπότε μάλλον θα είμαι εκεί. Ίσως έρθει και ο Απόλλωνας, αν ξεμπερδέψει νωρίς με τη νέα διαφημιστική καταχώρηση της αφίσας των ''Γραμμάτων στη Γερμανία'' για την έντυπη LIFO. Ο Απόλλωνας επίσης θα δώσει συνέντευξη και στη Μάνια Ζούση για το artplay.gr, μια και εγώ αρνήθηκα να ξαναμιλήσω για την ταινία, δεδομένης μιας ενδεχόμενης μαϊντανοποίησης μου. Άσε που με αφορμή τόσες και τόσες συνεντεύξεις που έδωσα το τελευταίο δίμηνο, συνειδητοποίησα πόσο αρνητικά τελικά μπορούν να αποβούν όλα αυτά για τη μοίρα ενός καλλιτεχνικού έργου. Στην Ελλάδα ζούμε και ως γνωστόν δεν σου χαρίζεται κανένας και για τίποτα...

Τα-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-από-5/11-στον-Μικρόκοσμο-μαζί-με-το-''El-Club''

 

Πέρασε κιόλας ένας μήνας από την πρώτη προβολή της ταινίας μικρού μήκους ''Γράμματα στη Γερμανία'' στις ''Νύχτες Πρεμιέρας'' της Αθήνας, στην οποία μας τίμησαν πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες και φίλοι, από τον Νίκο Κούνδουρο και τον Παναγιώτη Τέτση μέχρι την Ελένη Καραΐνδρου με τον Αντώνη Αντύπα και την Τάνια Τσανακλίδου. Εδώ είμαστε με τον Απόλλωνα Μπόλλα, την Καραΐνδρου και τον καλό μου φίλο, δημοσιογράφο Δημήτρη Μανιάτη. 

Εδώ πάλι, είμαστε έξω από το Ιντεάλ, με την Τσανακλίδου και τους δύο ηθοποιούς, τον Απόλλωνα Μπόλλα και τη Λίλα Μπακλέση. Η πρεμιέρα λοιπόν έγινε, η ταινία δεν κατάφερε να πάρει κάποιο βραβείο, αλλά ταυτόχρονα σχεδόν με την αποστολή της σε φεστιβάλ του εξωτερικού, έκατσε η ευχάριστη είδηση: Ο Ανδρέας Σωτηρακόπουλος του κινηματογράφου ''Μικρόκοσμος'' στη Συγγρού, που μου είχε ζητήσει να δει την ταινία από κάποιο link, διαδικτυακά δηλαδή, πρότεινε να τη βγάλει στη διανομή μαζί με μία ξένη μεγάλου μήκους ταινία. Ό,τι καλύτερο ήταν αυτό! Ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως της πορείας της ταινίας εκτός Ελλάδας, ποια θα ήταν η μοίρα της; Να κλεινόταν στα κουτιά της και το πολύ-πολύ να παιζόταν σε κάποιο αφιέρωμα ξέρω γω. Ενώ τώρα θα μπορεί ο κόσμος να πηγαίνει να τη βλέπει κανονικά στο σινεμά, πληρώνοντας μόνο ένα εισιτήριο - αυτό για το ''El Club'' που αντικειμενικά είναι αριστούργημα!

Θα γράψω διεξοδικά στο LIFO.gr γι' αυτή την ταινία από τη Χιλή που έχει σαρώσει διεθνώς τα βραβεία. Ο συνεργάτης μου, ο οπερατέρ Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, μου έλεγε χθες πόσο σημαντικός σκηνοθέτης είναι ο Pablo Larrain και πως είναι καλό ''δέσιμο'' αυτό της ταινίας μας, μιας ταπεινής ελληνικής παραγωγής, με τη δική του. Χαίρομαι και ελπίζω να ''πάει'' η ταινία ''El Club'', να μείνει δηλαδή για εβδομάδες στον ''Μικρόκοσμο'', όπως προβλέπεται να μείνει και το ''The Lobster'' του Λάνθιμου. Ουρές, λέει, κάνουν οι σινεφίλ και μια απ' αυτές τις μέρες θα περάσω κι εγώ από τον ''Μικρόκοσμο'' για να τη δω και να γράψω κάτι. 

Κατά τα άλλα, εύχομαι να σας δω όλους εκεί. Τρεις προβολές θα έχει καθημερινά το ''El Club'' στον ''Μικρόκοσμο'', αρχής γινομένης από την Πέμπτη 5/11, με προβλεπόμενες ώρες τις εξής: Στις 18.00, στις 20.45 και στις 23.00 το βράδυ. Πριν από την ταινία, την κύρια προβολή, θα προβάλλονται και τα δικά μας ''Γράμματα στη Γερμανία''. 

οι-αναφορές-του-ηθοποιού-Απόλλωνα-Μπόλλα-στα-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-τώρα-και-στο-youtube

Ήρθε πάλι ο Απόλλωνας με τα δώρα του και εν προκειμένω με το απόσπασμα της εκπομπής ART ΕΡΤ, που ήταν καλεσμένος και που μίλησε διεξοδικά για την ταινία μας! Τώρα, λοιπόν, και στο youtube αυτό το κομμάτι της εκπομπής μαζί με το trailer από τα ''Γράμματα στη Γερμανία''!

θανάτω-θάνατον-πατήσας

Με τη Λένα Πλάτωνος θα έχουμε οι δυο μας πάνω από χίλιες φωτογραφίες - καμία όμως σαν κι αυτήν που μας τράβηξε ο Απόλλων Μπόλλας. Η Λένα ενθουσιάστηκε τόσο που ζήτησε να της την τυπώσει για να τη βάλει πάνω στο πιάνο της. Μού'χει λείψει η Λένα και τα γέλια μας με τα τρεχάματα τον καιρό αυτό. Λίγο την είδα προχθές που μας έκανε τραπέζι με τον φίλο μας τον Βάνο για τον 15αύγουστο. Η Βικτώρια μαγείρεψε υπέροχα, όπως πάντα. Το πιο υπέροχο είναι όμως που η Βικτώρια νίκησε τον καρκίνο και οι εξετάσεις της είναι καθαρές, εκεί που οι γιατροί τον περασμένο Οκτώβριο τής έδιναν περιθώριο ως το νέο έτος! Τι να πω, μόνο χαρά γι' αυτό που της έτυχε μεσ' στην ατυχία της. Μέχρι και ο Βάνος πού'ναι γιατρός είπε πως από ιατρικής άποψης κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Για να καταλάβεις, αναγνώστη μου, πέρσι τέτοιον καιρό η μαγνητική έδειξε πως το κρανίο της Βικτώριας ήταν γεμάτο ογκίδια, σαν κατσαρόλα που της έριξες μέσα μια χούφτα αρακά. Σήμερα, ο εγκέφαλος της είναι πεντακάθαρος! Ούτε ένας όγκος! Στο δε συκώτι, απ' όπου ξεκίνησε το κακό, οι καρκινικές εστίες από έντεκα που ήταν, έγιναν τέσσερις (!) και τώρα καθάρισε κι αυτό. Τα έλεγα του Παντελή του Θεοχαρίδη στο τηλέφωνο τις προάλλες: ''Λες να έγινε θαύμα;'' τον ρώτησα. ''Όχι'' απάντησε, ''απλά συνέβη γιατί είναι δίπλα στην Πλάτωνος και η Πλάτωνος είναι μεταφυσικό ον''!

ο-Απόλλων-Μπόλλας-και-τα-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-στο-''ART-ΕΡΤ''

Ξημερώνει Δεκαπενταύγουστος του 2015 κι εγώ φέτος δεν είμαι σε κάποιο ραδιόφωνο να κάνω ακόμη μία εκπομπή - αφιέρωμα στα τραγούδια για την Παναγία. Για την ακρίβεια, είμαι στο Μετα-Δεύτερο, αλλά σταμάτησα πρόσκαιρα λόγω της ταινίας, των γυρισμάτων, του μοντάζ και όλων αυτών των ωραίων και δημιουργικών. Λέω, λοιπόν, φέτος να πρωτοτυπήσω κομματάκι και να αναρτήσω εδώ ολόκληρη την εκπομπή ''ART ΕΡΤ'' του Αλέξανδρου - Ρωμανού Λιζάρδου στην ΕΡΤ 2. Προβλήθηκε χθες, 14 Αυγούστου, το πρωί και καλεσμένο είχε τον νεαρό πρωταγωνιστή της ταινίας ''Γράμματα στη Γερμανία'', Απόλλωνα Μπόλλα. Μεγάλη συγκίνηση, καθώς παίχτηκε επίσης για πρώτη φορά στην κρατική τηλεόραση το trailer της ταινίας. Ευχαριστώ τον Λιζάρδο για το support, μια κι η ταινία σε ένα μήνα και κάτι από τώρα θα κάνει την πρεμιέρα της στις Νύχτες Πρεμιέρας, και φυσικά τον Απόλλωνα για τα ζεστά του λόγια. Παραθέτω το link με ολόκληρη την εκπομπή από το web tv ert 2. Βλέπετε το απόσπασμα που αφορά τα ''Γράμματα στη Γερμανία'' από το 6',00'':

http://webtv.ert.gr/katigories/politismos/14avg2015-art-ert/

η-αφίσα-της-ταινίας-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-και-η-επικείμενη-πρεμιέρα-της

Η αφίσα της μικρού μήκους ταινίας ''Γράμματα στη Γερμανία'' είναι έτοιμη εδώ και μερικές μέρες. Ο Απόλλων έκανε καλή δουλειά, αξιοποιώντας δύο διαφορετικά stills από τη σκηνή του τέλους με τον ίδιο και τον Μανώλη Δεστούνη, τον κινηματογραφικό πατέρα του, να εξαϋλώνονται στο βαλς του κοινού τους θανάτου. Φυσικά, στην αφίσα μπήκε κι η LIFO, ο μέγας χορηγός επικοινωνίας μας, καθώς και το όνομα του φωτογράφου μας στο Λουξεμβούργο, Βύρωνα Γκουλάκη. Τα vibes είναι πολύ θετικά απ' όσους μέχρι στιγμής έχουν δει την ταινία. Προ ημερών δέχτηκα ένα inbox στο facebook από έναν άνθρωπο - παράγοντα του σινεμά που συμπαθώ ιδιαιτέρως, παρ' ότι με τους ''παράγοντες'', ειδικά του σινεμά στην Ελλάδα, δεν είχα ποτέ και τις καλύτερες σχέσεις. Εντάξει, ας μην υπερβάλλω, παράπονο δεν έχω κανένα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, ωστόσο. Προτίμησα η ταινία να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ''Νύχτες Πρεμιέρας'' και όχι στη Δράμα. Αφενός με τις ''Νύχτες Πρεμιέρας'' με συνδέει συναισθηματικά η καλή πορεία της προηγούμενης ταινίας μου, του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, αφετέρου δεν θα ήθελα με τίποτα να πάω πάλι στη Δράμα και να πέσω πάνω στις ίδιες και τις ίδιες φάτσες, που βλέπω από το 1995...Να το πω αλλιώς, δεν είναι και ό,τι καλύτερο να κρίνει τη δουλειά ενός νέου ανθρώπου - και δε μιλάω για μένα αυτή τη στιγμή - ο 70άρης και ο 80άρης. Για φεστιβάλ νεότητας μιλάμε, όχι για μάζωξη δεινόσαυρων που ενδεχομένως να έχουν μείνει κολλημένοι στο σινεμά των 70s - 80s. Έτσι είναι και λυπάμαι πραγματικά που το γράφω και, τέλος πάντων, ο καθένας θέλει να προβάλλει τη δουλειά του όσο μπορεί καλύτερα, μιλώντας για κινηματογράφο, δηλαδή το ακριβότερο καλλιτεχνικό...σπορ διεθνώς. Θα εξαιρούσα τον σκηνοθέτη - ποιητή Λευτέρη Ξανθόπουλο, αλλά αυτός είναι ακριβώς ποιητής, λογοτέχνης, αφουγκράζεται τη νεότητα και σιχαίνεται να κουνάει το δάχτυλο δασκαλίστικα σε άλλους ανθρώπους - τον ξέρω καλά, εξ ου και το πιστεύω τώρα αυτό που λέω. Παρεμπιπτόντως ακύρωσα τη συμμετοχή της ταινίας σε κάποια φεστιβάλ του εξωτερικού, όπως στην Κύπρο, στη Γαλλία και στην Τουρκία. Για την ακρίβεια, ακύρωσα την υποψηφιότητα της, μια και τα αποτελέσματα για τα εν λόγω τρία φεστιβάλ θα ανακοινώνονταν μεσ' στον Σεπτέμβρη. Θεωρώ πως δεν πρέπει να βιαζόμαστε. Η πορεία της ταινίας στην Ελλάδα, στις ''Νύχτες Πρεμιέρας'', θα δείξει πολλά και μετά θά'χω όλο το χρόνο να τη στείλω παντού. Χαίρομαι απίστευτα, πάντως, που εν μέσω της γαμημένης κρίσης, η οποία ολοένα και βαθαίνει και μας παρασέρνει όλους, εγώ έχω έτοιμη μια καινούργια ταινία. Ανυπομονώ για μια ακόμη φορά για τη θέαση της στη σκοτεινή αίθουσα μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους, για το χειροκρότημα που θα δικαιώσει όλους όσοι δούλεψαν για να τη φτιάξουν. Οι παραγωγοί μου από τώρα ετοιμάζουν τις προσκλήσεις: Θα μας τιμήσουν, λέει, ακαδημαϊκοί, ηθοποιοί, εικαστικοί - έχουν δικό τους μεγάλο κύκλο αυτοί, εκεί που εγώ τους είπα το περίφημο ''Θα σας πήξω στους μουσικούς''! Μακάρι να τα καταφέρει να έρθει η Λένα Πλάτωνος, που έχει τιμήσει όλες τις πρεμιέρες μου στο παρελθόν, παρά τη δύσκολη μετακίνηση της. Το ίδιο και η αγαπημένη μου Μαρίζα Κωχ. Δεν πρόκειται να καλέσω προσωπικά κανένα μουσικό της νεότερης γενιάς. Τους είδα και στη Γώγου! ''Θα έρθουμε, θα έρθουμε'' και ούτε πάτησαν! Και, εν τω μεταξύ, εξακολουθούν να μου στέλνουν τους δίσκους τους κι εγώ να γράφω. Δε βαριέσαι...Ποιος μπορεί να ξέρει σε τι mood και σε τι φάση βρίσκεται ο καθένας. Μήπως εγώ πηγαίνω όπου με καλούν; Σπάνια πλέον. Κατά τα άλλα, οι παραγωγοί θέλουν να τυπώσουμε το εξωφρενικό νούμερο των χιλίων αφισών, να γεμίσουν τα Εξάρχεια, το Γκάζι, η Κυψέλη και το Κολωνάκι με τα ''Γράμματα στη Γερμανία''! Πραγματικά εξωφρενικό, αν υποτεθεί πως σε κάθε προηγούμενη ταινία μου τα λεφτά έφταναν με το ζόρι για είκοσι, μάξιμουμ τριάντα αφίσες, μεγάλες και μικρότερες. Τι να πω επ' αυτού; Ας βγάλουν και τρεις χιλιάδες αφίσες! Άλλωστε η πρώτη προβολή θά'ναι φεστιβαλική και όχι εμπορική με το αιώνιο ζητούμενο: Η ταινία να αρέσει στον κόσμο, να του ''μιλήσει'' και να τον συγκινήσει! Τώρα, το γεγονός ό,τι την έχω δει πάνω από τριάντα φορές και πάντα με ικανοποιεί να τη βλέπω, να το εκλάβω ως βαυκαλισμό ή κάτι άλλο; Μπα, βαυκαλισμός δεν είναι σίγουρα, αφού κάθε ταινία μου πρέπει πρωτίστως να αρέσει σε μένα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις μονταζιακές αδυναμίες της και φροντίζοντας να τις διορθώσω πριν την τελική πρώτη κόπια. Ζω για την πρεμιέρα στα μέσα προς τέλη του επόμενου μήνα. Αυτό μόνο!

ο-Τέλλος-Φίλης-για-τα-''Γράμματα-στη-Γερμανία''

Την ταινία μικρού μήκους ''Γράμματα στη Γερμανία'' δεν την έχει δει κανένας άλλος πέραν των συνεργατών μου, καθώς απαγορεύεται κάθε δημόσια προβολή πριν την όποια φεστιβαλική πορεία της. Κανένας, εκτός ενός ανθρώπου που εκτιμώ πολύ και που έχει στηρίξει εδώ και χρόνια, όχι μόνο εμένα ως κινηματογραφιστή, αλλά και τη νεότητα γενικότερα. Σε όλα τα πεδία της Τέχνης: Κινηματογράφο, μουσική, θέατρο, εικαστικά, ποίηση. Ποιητής κι ο ίδιος, ο Τέλλος Φίλης, ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος, είχε την ευκαιρία να δει την ταινία μου, όπως κι εγώ είχα τη χαρά να του τη δείξω σε πριβέ προβολή. Πέρασαν μέρες, ξεχαστήκαμε με τα τρεχάματα μας, ώσπου έλαβα την κριτική του για τη δουλειά μου. Πιστέψτε με, δε θα τολμούσα να δημοσιεύσω την κριτική κανενός άλλου ανθρώπου προτού η ταινία συναντηθεί για πρώτη φορά με το κοινό της οπουδήποτε. Είπαμε, όμως, ο Τέλλος είναι ένας, έχει φάει τον κινηματογράφο με το κουτάλι στη ζωή του, άρα ο λόγος του έχει για μένα και τους συνεργάτες μου ιδιαίτερη σημασία. Τον ευχαριστούμε όλοι, λοιπόν, για τα καλά του λόγια και για την ουσιαστική - όπως διαπιστώνει κανείς - κριτική του. Με συγκίνησε και με γέμισε χαρά προσωπικά:

Με αφορμή μιαν αναχώρηση, μια ταινία για την εγκαρτέρηση, με πρωταγωνιστές χέρια και μάτια, άλλοτε με θέληση, άλλοτε με απώλεια κι άλλοτε σαν μια μνήμη του οικείου που αφέθηκε να γίνει μια ξένη τύψη, πικρή σαν μελωδια που ακούς από ένα αποθηκευμένο στο πίσω μερος του μυαλού σου τρανζίστορ. Κάποιες ταινίες και κάποιοι δημιουργοί στα χρόνια της τεχνολογικής εξέλιξης, επιμένουν να ξύνουν την ουσία του κινηματογράφου. Αυτό κάνει ο Μποσκοΐτης με υπέροχη αίσθηση του μέτρου, με σχεδον γεωμετρικής συναισθηματικής δύναμης πλάνα και πολύ σοφά, χωρίς ίχνος διαλόγου, οδηγεί τον θεατή στην απόλυτη κατάδυση ενός κινηματογράφου που δεν αφηγείται, αλλά σε υποχρεώνει να μπείς ανάμεσα στα χέρια και τα μάτια των ηρώων, αναγκαίο κι ικανό σκουπιδάκι μιας ευαισθησίας που προσπέρασες και τώρα, να εδώ μπροστά σου, σε εκδικείται και σε στεριιώνει σε ακραία τοπία μιας μνήμης, της οποίας υποψιάζεσαι τις εκδοχές της με λύπη. Κι όλο αυτό σχολιασμένο με έναν τρόπο μοναδικό από την σύνθεση της κας Ελένης Καραΐνδρου, που επιδέξια σε οδηγεί στο κοντά, στο μακριά, στο βλέμμα και στον χρόνο, στο μέσα των ανομολόγητων αισθημάτων, στο έξω της δράσης που γίνεται πλοκή, που γίνεται ενα ρέκβιεμ μιας απόφασης που κλείνει με μια συνεύρεση απόντων. Είναι ό,τι πιο ώριμο κι ό,τι πιο ποιητικό έχει κάνει ως τώρα ο Μποσκοΐτης. Ζήλεψα και θαύμασα! Την απόλυτη εκφραστικότητα ενος σπουδαίου ηθόποιού όπως ο Μανώλης Δεστούνης, την σωματική δύναμη της απώλειας που μεταδίδει εντελώς κινηματογραφικά η πρωταγωνίστριά Λίλα Μπακλέση και την βαθιά επίμονη θέληση ενος καθαρά ποιητικού προσώπου που ειναι ο Απόλλων Μπόλλας. Βέβαια αυτή η ορθολογιστικά προσεγμένη φωτογραφία του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου κι οι φωτισμοί του χειρουργείου στο τελος με το πρώτο πλάνο έβαλαν το χεράκι τους για να γίνει ένα κινηματογραφικό θαύμα! Ο σκηνοθέτης πρέπει να τους ευχαριστήσει όλους αυτούς! Το πιο σημαντικο ομως στο κράτησα για το τέλος: Ένιωσα μια περηφάνεια, Αντώνη μου, αυτή την περηφάνεια που έχουμε όλοι ανάγκη σε τούτες τις κακές εποχές, ότι κάποιοι άνθρωποι τελικά  ΔΕΝ ΑΝΘΙΣΑΝ ΜΑΤΑΙΩΣ. Εσύ λοιπόν είσαι ένας απ' αυτούς. Σε ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη. 

Τέλλος Φίλης, Θεσσαλονίκη 18 Ιουλίου 2015

το-trailer-της-ταινίας-''Γράμματα-στη-Γερμανία''-και-στο-youtube

Από σήμερα το trailer της μικρού μήκους ταινίας ''Γράμματα στη Γερμανία'' και στο youtube σε καλύτερη ποιότητα εικόνας!

7-stills-από-τα-κινηματογραφικά-''Γράμματα-στη-Γερμανία''

 Μανώλης Δεστούνης - Λίλα Μπακλέση - Απόλλων Μπόλλας

 Το άκρως κινηματογραφικό πρόσωπο της Λίλας Μπακλέση

 Ο αποχαιρετισμός του πατέρα (Μανώλη Δεστούνη) με τον γιο (Απόλλων Μπόλλας) και τη νύφη (Λίλα Μπακλέση)

 Από τη Γερμανία ο γιος (Απόλλων Μπόλλας) γράφει ''Γράμματα στην'' Ελλάδα

 Μανώλης Δεστούνης

 Ο ανορθόδοξος χορός του θανάτου

μεταξύ πατέρα (Μανώλη Δεστούνη) και γιου (Απόλλωνα Μπόλλα)

* Επτά stills από τη μικρού μήκους ταινία ''Γράμματα στη Γερμανία'' (Ελλάδα, 2015, α/μ, 15΄) που ολοκληρώθηκε και που σύντομα θα δείτε το official trailer της. Πρώτη προβολή τον επερχόμενο Σεπτέμβριο στις Νύχτες Πρεμιέρας της Αθήνας.