η-ρίτα-σακελλαρίου-και-ο-vassilikos-στη-διαδικτυακή-lifo

Στο Προσκλητήριο Ζώντων & Νεκρών της LIFO θυμήθηκα τη λαϊκή τραγουδίστρια Ρίτα Σακελλαρίου με αφορμή την πρόσφατη συμπλήρωση 14 χρόνων από το θάνατο της:

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40688

Τον ερμηνευτή και τραγουδοποιό Vassilikos, αντίθετα, τον θυμήθηκα με αφορμή την τελευταία δισκογραφική εργασία του με διασκευές στον Βασίλη Τσιτσάνη (Sunday Cloudy Sunday):

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40654

ο-theodore-απόψε-στο-koo-koo-μας-λέει-πως-η-αγάπη-είναι-σκυλί-από-την-κόλαση

Ακόμη ένας Έλληνας μουσικός που ζει και δρα καλλιτεχνικά στο Λονδίνο είναι ο μόλις 20 ετών Theodore. Μου μίλησε γι' αυτόν με τα καλύτερα λόγια προ ημερών ο Βαγγέλης Φάμπας, συμπαραγωγός στο ντοκιμαντέρ για τη Γώγου, και διανομέας του promo-single του Theodore στη χώρα μας/του. Όπως διαπιστώνει κανείς, ακούγοντας το κομμάτι Love is a dog from Hell, ο Theodore έχει καλοχωνεμένες επιρροές από τη βρετανική alternative σκηνή, το post rock, τον Tom Waits και γενικά ότι καλαίσθητο σύγχρονο υπάρχει. Απόψε μάλιστα στο live του στη μουσική σκηνή Koo-Koo στο Γκάζι, θα συμπράξει η 10μελής (!) μπάντα του, ενώ θα συμμετάσχει φιλικά και ο Vassilikos, ο οποίος επίσης διαμένει στο Λονδίνο τα τελευταία χρόνια. Γνωρίστε τον και κρατήστε το όνομα του! Θα μας απασχολήσει σίγουρα μέσα στο 2013! Κι εγώ απόψε αν τελειώσω εγκαίρως με τα κείμενα για το ΠΟΝΤΙΚΙ, θα περάσω οπωσδήποτε από το Koo-Koo!

ο-συνθέτης-αντώνης-σουσάμογλου-απόψε-στον-ClipArtRadio

Καλεσμένος της αποψινής εκπομπής μου στον www.clipartradio.gr είναι ο νέος συνθέτης Αντώνης Σουσάμογλου, του οποίου το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο One night stand κυκλοφόρησε πρόσφατα, με τις ερμηνευτικές συμμετοχές της Δήμητρας Γαλάνη, της Έλλης Πασπαλά, του Αλκίνοου Ιωαννίδη, του Βασιλικού, του Μανώλη Χατζημανώλη, του Νίκου Κατικαρίδη και του Φαίδονα Καλοτεράκη. Θα έχουμε πολλά να πούμε με τον Σουσάμογλου, για τη θητεία του ως βιολιστής σε μεγάλες κλασικές ορχήστρες, για τη δισκογραφία του, ενώ φυσικά θ' ακούσουμε όλοι μαζί και επιλογές από το One night stand. Αυτά, την πρώτη ώρα. Τη δεύτερη ώρα θ' ακούσετε τις μουσικές επιλογές μου που απόψε περιλαμβάνουν τις κυρίες Gesshie Whiley και Karen Dalton από τις ΗΠΑ, Yma Sumac από το Περού, Berta Cardoso από την Πορτογαλία κ.α. Συντονιστείτε στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα και για δύο ώρες αποκλειστικά στον www.clipartradio.gr

R.I.P. ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ (1943 - 2011)

Είναι μια μεγάλη απώλεια για τα ελληνικά γράμματα στην εκπνοή ενός επάρατου έτους...Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, από ανακοπή καρδιάς, στα 68 του χρόνια, ανήμερα των Χριστουγέννων. Θυμάμαι ακόμη την ασκητική φιγούρα του στην κηδεία του φίλου του, του στιχουργού Ηλία Κατσούλη πριν από δύο χρόνια στο Κάτω Λουτρό Κορινθίας. Ήταν κοντοχωριανοί, άλλωστε, με τον Κατσούλη - στο βιογραφικό του ο Χιόνης σημείωνε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια ζούσε στο Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, ασχολούμενος με τη γεωργία και την ποίηση. Αυτός, ένα πρώην παιδί των λουλουδιών που σπούδασε στο Άμστερνταμ ιταλική φιλολογία και από το 1967 έως το ΄92 πλανήθηκε σε χώρες της βόρειας Ευρώπης. Ο Αργύρης Χιόνης αφήνει σημαντικό έργο πίσω του, δεκαπέντε ποιητικές συλλογές, πεζογραφήματα και θεατρικά έργα. Επίσης, στίχους για τραγούδια, με γνωστότερο το σουρεαλιστικό Ωραίο καλοκαίρι του που μελοποίησαν οι Κατσιμιχαίοι το 1992 με τη συμμετοχή του ερμηνευτή Πασχάλη Αρβανιτίδη. Κάθομαι τώρα και σκέφτομαι την ιστορία που μού'χε αφηγηθεί η κοινή μας φίλη, ποιήτρια Μαρία Λαγγουρέλη, για την ατυχία που τον είχε χτυπήσει πριν αρκετά χρόνια να καεί ολοσχερώς το σπίτι του - ιστορία που τον είχε κάνει στα μάτια μου ήρωα ποιητικής θλιμμένης μπαλάντας του Leonard Cohen. Θυμάμαι ακόμη τη λατρεία που του είχε ο Βασιλικός και τα αφιερώματα του από τη ραδιοφωνική εκπομπή του στον politia FM της Πάτρας με αναγνώσεις ποιημάτων και κειμένων του Αργύρη Χιόνη. Καλό του ταξίδι...Ακολουθεί ένα υπέροχο ποίημα του από την περσινή συλλογή του Ό,τι περιγράφω με περιγράφει (εκδόσεις Γαβριηλίδης):

ΕΛΕΗΣΟΝ ΣΕ

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για νά'χεις

συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.

Έσφαλες όμως πλάθοντας μας

καθ' εικόνα και ομοίωσίν σου,

πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.

Τώρα είσαι μόνος μέσα σ' ένα πλήθος μόνων.

Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.

σύνταγμα-κλαυθμώνος:1-1

Τηλεφωνήθηκα μ' ένα φίλο τραγουδοποιό χθες το απόγευμα. Ψήνεσαι για gay pride που τραγουδάει η φίλη μου η Ευσταθία και μ' έχει καλέσει; τον ρώτησα. Αφού σκέφτηκε λίγο, μου απάντησε Ναι, αλλά να πάρω και την κοπέλα μου μαζί; Να την πάρεις, του είπα, σκεπτόμενος κι εγώ ότι δε θα θέλει να τον δει κανά μάτι μοναχό του μεσ' στο αλαλάζον gay πλήθος, σκέψη που τελικά αποδείχτηκε καχύποπτη και ως εκ τούτου άδικη, μια και η κοπέλα του μόλις είχε έρθει απ' το νησί της, όπου διαμένει μόνιμα. Αποφασίσαμε, ωστόσο, αντί του gay pride, να ξεκινήσουμε απ' την πλατεία Συντάγματος. Κι εκεί πού 'θελα να παρακολουθήσω τη συνέλευση, που ακόμη δεν είχε αρχίσει, τι τό 'θελα και πέρασα απ' το πάνω μέρος της πλατείας, το...επάρατο;
Λυπάμαι και δε θέλω να φανεί καθόλου προβοκατόρικο αυτό που θα πω, μα η πλατεία έχει χωριστεί στα δύο! Πάνω είναι...25η Μαρτίου

και κάτω...διακοπές στην Ικαρία! Βέβαια, φύσει και θέσει προτιμώ τις διακοπές στην Ικαρία, πόσω μάλλον όταν συνδυάζονται με ανοιχτές συζητήσεις, με πνεύμα συλλογικότητας και με απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες. Ώσπου από τα μεγάφωνα (του πάνω πάντα μέρους της πλατείας) ακούστηκε ένα άσμα με καρακιτσάτη ενορχήστρωση που έλεγε Λαέ πάρε τη σπάθα σου και πάλι/ να κόψεις των ξένων το κεφάλι, γεγονός που με εξόργισε, άρχισα τα γαμωσταυρίδια, πήρα την παρέα μου κι αποφασίσαμε πως θα είναι χίλιες φορές προτιμότερο το gay pride! Για να μεταφερθούμε λίγο παρακάτω, στην πλατεία Κλαυθμώνος, να δούμε και τι έγινε εκεί πέρα!

Φωνή λαού, χαρά θεού! Αν και θα προτιμούσα το τετριμμένο Οργή θεού, γιατί τόσο ξεσάλωμα δεν υποφέρεται, ασχέτως αν είσαι gay ή straight. Χάθηκε κάνα gay friendly ελληνικό punk συγκρότημα να τα σπάσει όλα; Θα μου πεις, μήπως υπάρχει; Έλα ντε...

Ευτυχώς που προλάβαμε την Ευσταθία, η οποία- έχω την αίσθηση- ότι αποτέλεσε την πιο ποιοτική μουσική νότα της βραδυάς. Ωραία jazzy μπάντα με την ίδια εξωστρεφή, όπως είναι δηλαδή ως άνθρωπος και εν προκειμένω εντελώς μεσ' στη γιορτινή ατμόσφαιρα, σε όλα τα γνωστά της τραγούδια.

Το ότι η Ευσταθία μίλησε περί αγάπης και συναισθήματος μεταξύ του κοινού ή κάτι τέτοιο εν πάσει περιπτώση, μετά το τέλος του προγράμματος της, εκτός των εκδηλώσεων λατρείας απ' τους θαυμαστές της, την έφερε αντιμέτωπη και με έναν σκληροπυρηνικό ακτιβιστή gay, γύρω στα 50 και με εξαθλιωμένη όψη, ο οποίος φώναζε ότι δεν χρειάζονται τραγουδάκια την ίδια στιγμή που δολοφονούνται ομοφυλόφιλοι και καταπατούνται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Ήμουν έτοιμος να τον ρωτήσω τι ήθελε εκεί πέρα, μεσ' στο τσακίρ κέφι δηλαδή, αλλά είχα προσέξει που καθόταν μόνος του παραπέρα κι είχε πλακώσει τις μπίρες, οπότε δεν τού 'πα τίποτα του ανθρώπου. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τόσο η Ευσταθία, όσο κι η υπόλοιπη παρέα, συμφωνήσαμε πως είχε τα χίλια δίκια σε ότι έλεγε, ασχέτως αν βρήκε τη φίλη τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια εύκολο θύμα του ήπιου μένους του.

Στο backstage, ένα δροσερό νερό και μια αγκαλιά στην Ευσταθία επιβάλλονταν, μετά το πέρας του προγράμματος της. Αλλά γιατί μόνο ένα εικοσάλεπτο επί σκηνής η Ευσταθία και κάτι άλλοι, μην πούμε ονόματα από τώρα-θα δούμε παρακάτω, σχεδόν μία ώρα;

Κι ύστερα ήρθαν οι Μέλισσες! Όχι του Ξανθούλη, αλλά της ελαφράς pop δισκογραφίας, οπότε την κάναμε προς το καφέ, όπισθεν της πλατείας Κλαυθμώνος, συναντώντας τον αγαπητό Βασιλικό.

Την ίδια στιγμή που με τον Βασιλικό συζητούσαμε για την επικείμενη συναυλία του στη Μικρή Επίδαυρο μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη, από το stage ακούγονταν οι Κούκλες που παρίσταναν τη Μελίνα Μερκούρη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη - κορυφαία gay icons. Και γαμώ τις προβλεψιμότητες, εν ολίγοις! Μια χαρά ήταν οι μακαρίτισσες, ακούσαμε play-back τουλάχιστον τραγούδια του Χατζιδάκι και του Ξαρχάκου, διότι λίγο αργότερα οι Κούκλες το γύρισαν στη Βανδή, τη Βίσση και την Άντζελα. Μα, γιατί το κάνουν αυτό; φώναξα σε κάποια φάση και αμέσως μετά τό 'κλεισα το ρημάδι, καθώς κάλλιστα θα πεταγόταν κανείς και θα μού ΄λεγε Και τι θες να τραγουδάνε, ρε bosko, στο gay pride; Μαρίζα Κωχ ή τα Carmina Burana; Γιατί, δηλαδή, θα τους κακόπεφτε νά 'βγαινε η Μαρίζα και νά 'λεγε Σαράντα μέρες πόλεμος και σβαμ και σβουμ και βούι-βούι-βούι κι αμάν-αμάν-αμάν;

Δηλαδή, καλύτερο είναι το κιτσαριό της Lady Gaga, της οποίας προσωπικά δε γνωρίζω κανένα τραγούδι; Η Ευσταθία, όμως, έσπευσε να μου εξηγήσει πως το κιτς είναι αναπόσπαστο μέρος της gay κουλτούρας, όπου και πάλι διαφώνησα μια και στην Ελλάδα έχουμε τόσους και τόσους gay αξιόλογους καλλιτέχνες, που δεν είναι καθόλου κιτς!

Θυμήθηκα τότε τα λόγια του Θεσσαλονικιού gay φίλου μου, Γιώργου Τσιτιρίδη. Μην το ψάχνεις- μού 'χε πει- οι περισσότερες αδερφές βγαίνουν στα μπαρ όλο περισυλλογή να το παίξουν κουλτουριάρες και μόλις ακούσουν καμιά Μπιγιονσέ απ' τον dj, σκίζουν τα ρούχα τους απ' τη χαρά τους!

Εδώ, οι Κούκλες επί σκηνής παροτρύνουν το κοινό να χορέψει με ABBA, Boney M. και λοιπά disco κομμάτια του παρελθόντος. Άρχισα να βαριέμαι επικίνδυνα...

Όλος αυτός όμως ο συνδυασμός του "έξω καρδιά" και του γκροτέσκου, στο όριο πια του φελλινικού θίασου, δεν με άφησε τελικά να βαρεθώ.

Ότι δεν κατάφεραν η Lady Gaga και η Gloria Gaynor, το κατάφεραν οι επιεικώς απαράδεκτοι Ονιράμα! Ήμουν και φιλικά προσκείμενος απέναντι τους - είπα, δε μπορεί, ο Σαββόπουλος και η Αφροδίτη Μάνου συνεργάστηκαν μαζί τους, κάτι θά 'χουν - αλλά, δυστυχώς, δεν...

Και τι έγινε που τά 'λεγα; Εγώ μόνο τ' άκουγα! Διότι όλοι οι άλλοι γύρω μου χοροπηδούσαν και ούρλιαζαν με τα πιο νερόβραστα pop τραγούδια πού 'χα την ατυχία ν' ακούσω σ' αυτή τη ζωή. Υπομονή, βγαίνει η Ελευθερία Αρβανιτάκη εντός ολίγου!

Η οποία Αρβανιτάκη, αν και φανταζόμουν ότι θα έβγαινε με τη μπάντα της, εν τέλει βγήκε με τους Ονιράμα, τραγουδώντας τρία μόνο κομμάτια: τα Όχι, δε μιλώ για μια νύχτα εγώ, Το μηδέν (Βάλαμε φωτιά στα φρένα) και το Δυνατά-δυνατά, με το οποίο κάηκε η Κλαυθμώνος!
Α, όλα κι όλα, σύντροφοι ομοφυλόφιλοι και συντρόφισσες λεσβίες, του χρόνου θα σας φτιάξω εγώ τη συναυλία! Θα ξεκινήσουμε τ' απόγευμα μόλις πέσει ο ήλιος με κλασική μουσική, Mahler, Tschaikovsky, τέτοια πράγματα. Μετά θά 'χουμε συναυλία μελοποιημένου Καβάφη (Πλάτωνος, Τρανουδάκης, λόλεκ κ.α.) με τη Μαρία Φαραντούρη - τι; δεν σας αρέσει η Φαραντούρη; Καλά, τότε θα σας έχω τη Μούσχουρη - και θα ξενυχτίσουμε με Αγγελάκα, Βελιώτη και Λύκους! Σωστός; Ή να πάω να κρυφτώ από τώρα στο γκαράζ της Κλαυθμώνος να γλιτώσω το ξυλίκι;
Η βραδιά έληξε με τον φίλο μου Έκτορα Λυγίζο που αφού τον βρήκα και τον τράβηξα μεσ' απ' το αλαλάζον πλήθος, που έλεγα στην αρχή του post, την αράξαμε οκλαδόν στη συνέλευση της πλατείας Συντάγματος. Νάτην η πραγματική χαρά θεού, να συνομιλείς δηλαδή μ' αυτό το σοφό παιδί πέρι θεάτρου, κινηματογράφου και πολιτικής. Χάρηκα πολύ που ο Έκτορας ετοιμάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του!
Όσο για τη συνέλευση, δυστυχώς την προλάβαμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, πριν κλείσει η μικροφωνική κι ο πολύς κόσμος αρχίσει ν' αποχωρεί. Μέσα σ' αυτό το δεκάλεπτο, πάντως, ακούστηκε ένας τύπος, ο οποίος απαίτησε την παρουσία περισσότερων μεταναστών στη συνέλευση για να εισπράξει το ψιθυριστό σχόλιο πίσω μου Δεν πα' να παίξεις το πουλάκι σου; από μία γυναίκα κάποιας ηλικίας που προφανώς δε γούσταρε καθόλου τους μετανάστες, καθώς επίσης κι ακόμη ένας κύριος άνω των 70 ετών που μιλούσε δηκτικά ωσάν τον Αδαμάντιο Πεπελάση. Τότε, μέχρι να πεταχτώ στο απέναντι περίπτερο για ν' αγοράσω την Καθημερινή της Κυριακής, συνέθεσα το ακόλουθο ποίημα: Πρόσεχε τον Πεπελάση/ μη τυχόν και σ' απελάσει/ κύων είναι σαν τη Λάσι/ και τ' αρχίδια θα σου κλάσει! Τελικά, η Αθήνα παρ' όλη τη φτώχεια της, παραμένει τις νύχτες μία ολοζώντανη πόλη!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ (20 & 21 ΜΑΡΤΙΟΥ) ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΑΡΩΝΗ ΣΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ!

Είναι η πρώτη φορά που η εκπομπή Ημερολόγια της Λένας Αρώνη θα μεταδοθεί σε δύο μέρη. Αύριο, Σάββατο 20/ 3 και μεθαύριο, Κυριακή 21/ 3, συντονιστείτε στην ΕΤ- 1 για να παρακολουθήσετε το α΄ και το β΄ μέρος αντίστοιχα του αφιερώματος στη Λένα Πλάτωνος. Μιλάει η ίδια η συνθέτρια, ενώ γι' αυτήν και το έργο της μιλούν η Ντόρα Μπακοπούλου, ο Γιώργος Χρονάς, η Σαβίνα Γιαννάτου, ο Γιάννης Παλαμίδας, ο Vassilikos και ο Αντώνης Μποσκοΐτης. Θα προβληθεί επίσης σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό αρχείου, μεταξύ άλλων, από την πρώτη ζωντανή παρουσίαση του Σαμποτάζ στην Κρήτη το 1985. Δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την τεχνική κατασκευή του αφιερώματος στη Λένα, μαθαίνω όμως πως οι εξαιρετικοί συνεργάτες της άλλης Λένας, της Αρώνη, κινήθηκαν στο ύφος μιας αμιγώς ντοκιμαντερίστικης εργασίας κι αυτό είναι το σημαντικότερο! Θα έλεγα μάλιστα πως είναι από τις σπάνιες φορές που η ελληνική τηλεόραση δηλώνει σθεναρή και σοβαρή παρουσία στα πολιτιστικά μας δρώμενα! Από τα Ημερολόγια της Λένας Πλάτωνος, λοιπόν, στα Ημερολόγια της Λένας Αρώνη, αυτό το Σαββατοκύριακο στην ΕΤ- 1 στις 19.00 το βράδυ!
Εδώ το link του παλιού post που είχε αποσυρθεί, μια και δε γνωρίζαμε πότε θα προβαλλόταν το αφιέρωμα:
http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2009/10/blog-post_27.html

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ VASSILIKOS- DIRECTOR'S CUT!

Ο Vassilikos – κατά κόσμον Βασιλικός Σακκάς – αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση τραγουδοποιού και ερμηνευτή στη χώρα μας. Σ' αυτόν και το προσωπικό του μουσικό όχημα, τους Raining Pleasure, μπορεί να χρεώσει κανείς την εξέλιξη και άνοδο της αγγλόφωνης alternative σκηνής στην Ελλάδα, παρ' όλο που ο ίδιος αποποιείται τέτοιου είδους ταμπέλες. Ας αρκεστούμε στην κρυστάλλινη φωνή του και τη μοναδική αγγλική προφορά του, που ακούγεται σα να πιάνει το νήμα από κει που το άφησε χρόνια πριν ο διεθνής Demis Roussos. Ακόμη, στις απόψεις που εκφράζει στην ακόλουθη συνέντευξη, ανοίγοντας τα εσώψυχα του χάριν ακόμη μιας ενδοσκόπησης, αυτή τη φορά όμως με ένα κασετοφωνάκι μπροστά του. Και βέβαια σε ένα πανέμορφο ολοκαίνουργιο άλμπουμ που λέγεται Vintage και περιέχει λατρεμένα ξένα τραγούδια, λες και περίμεναν τον ιδανικό ερμηνευτή τους επί πολλές δεκαετίες από μιαν άλλη γωνιά του πλανήτη. Ισχύουν τα γνωστά, δηλαδή αμέσως τώρα θα διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη του Βασιλικού που λόγω έλλειψης χώρου πετσοκόπηκε στο τρέχον δίφωνο.
Του Αντώνη Μποσκοΐτη

Αναμενόμενη η πρώτη ερώτηση: τη στιγμή που γράφετε όχι μόνο δικά σας τραγούδια με τους Raining Pleasure, αλλά δίνετε και σε άλλους καλλιτέχνες, σαν τη Δήμητρα Γαλάνη, πώς και επιλέξατε ένα τέτοιο υλικό για το πρώτο προσωπικό σας άλμπουμ;
Πολύ απλά, γιατί δεν ξεκίνησα να κάνω άλμπουμ. Μπήκα στο στούντιο χωρίς στόχο, για να παίξω κι ότι έβγαινε. Ήμασταν με τον Clive Martin όταν έπαιξα για πρώτη φορά με μια ακουστική κιθάρα το Across the universe των Beatles, απ' τα πολύ αγαπημένα μου κομμάτια. Το ακούει και μου λέει Κάνε και κάνα άλλο! Τελικά κάναμε πενήντα! Όταν τελειώσαμε τις ηχογραφήσεις περίπου δεκαπέντε πλήρως ενορχηστρωμένων τραγουδιών, καταλάβαμε ότι δε γράψαμε μόνο, αλλά κι ότι βρισκόμασταν μπροστά σε ένα υπό έκδοση υλικό.
Ήταν εύκολο ή δύσκολο να εξασφαλίσετε άδειες από τόσους ξένους καλλιτέχνες, τις εταιρείες τους κλπ.;
Ήταν εύκολο, διότι δεν πείραξα στίχους, μελωδίες και αρμονίες. Πήρα έγκριση από τις εταιρείες, αφού είδαν ότι πρόκειται για επανεκτελέσεις και όχι διασκευές.
Ο Leonard Cohen, ο Henry Mancini ή ο Paul Anka ανήκουν στα παιδικά σας ακούσματα;
Πέραν της κλασικής μουσικής, την οποία έχω μελετήσει αρκετά, τα ακούσματα μου καλύπτουν τραγούδια από τη δεκαετία του 1920 μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω τώρα γιατί εδώ μου βγήκαν τόσο παλιά κομμάτια, από Gershwin και Mancini μέχρι Beatles. Το πιο καινούργιο είναι του 1971! Σίγουρα, όπως λέω και στο εξώφυλλο, πρόκειται για τραγούδια που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Δε φαντάζεστε πόσο αβίαστα προέκυψαν μέσα μου κι ήταν μία άκρως θεραπευτική διαδικασία, αφού ήμουν σε κάκιστη κατάσταση.
Ψυχολογικά εννοείτε;
Και ψυχολογικά και σωματικά. Είχα περάσει μια άσχημη θυρεοειδίτιδα, είχα πάρει δεκαπέντε κιλά μέσα σ' ένα μήνα, ευτυχώς την πρόλαβα και την πάλεψα και το μόνο που ήθελα ήταν να κλειστώ στον εαυτό μου και να παίζω μουσική με τις ώρες. Αυτό έκανα κι έτσι προέκυψε το Vintage.
Οπότε δεν θα είχατε και την αγωνία του στυλ Τι θέση έχει τώρα ένας δίσκος επανεκτελέσεων στην εποχή που το κάνουν οι περισσότεροι;
Μα σας είπα δεν πήγαινα καν για δίσκο. Πρώτα γράψαμε και μετά το αντιμετωπίσαμε ως δίσκο.
Είστε 35 ετών κι έχετε καταφέρει πολλά, από σημαντικές καλλιτεχνικές φιλίες και συνεργασίες μέχρι τα δικά σας πράγματα. Ακόμη, μοιράζετε το χρόνο σας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Πως ισορροπείτε μέσα σε όλα αυτά;
Δεν έχω ζοριστεί μέχρι τώρα. Αγχώδης γίνομαι με άλλα θέματα, εκτός δουλειάς, γιατί αυτή τη σταματάω όποτε θέλω. Αυτό τον καιρό ξέρω ότι έχω πολλά πράγματα να τρέξω κι έχω γυρίσει προς τα κει τους διακόπτες μου. Περνάω όμως και φάσεις απίστευτης χαλαρότητας. Κάποτε θα κλείσει κι αυτός ο κύκλος, θα ξαναχαλαρώσω μέχρι να πάω στα επόμενα.
Όταν ένα project πετυχαίνει, όπως το Vintage, αγχώνεστε για το επόμενο βήμα;
Όχι, γιατί δε μπορώ να σκέφτομαι τόσο μακριά. Δηλαδή μόλις έβγαλα ένα δίσκο και δε μπορούμε να συζητήσουμε για τίποτα άλλο πριν περάσει ένας χρόνος. Να είμαστε καλά πάνω απ' όλα, αφού ειδικά αυτό είναι κάτι που δε μπορούμε να το σχεδιάσουμε. Γενικά πάντως είμαι άνθρωπος που δεν κάνει σχέδια, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον. Όνειρα μπορείς να κάνεις, πλάνα όχι.
Οι σχέσεις των ανθρώπων, η ψυχική και βιολογική υγεία είναι ζητήματα που σας απασχολούν;
Βέβαια, πάρα πολύ. Αυτός είναι κι ο λόγος που το άλλο μου μισό, όχι το μουσικό δηλαδή, ασχολείται με την εναλλακτική ιατρική. Τη σπουδάζω, είναι η παλιά ιατρική, στην οποία μια μέρα θα επιστρέψουμε, δε νομίζω όμως να ζούμε εμείς για να το δούμε.
Πιστεύετε θα έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι θα πετάξουν τα χημικά φάρμακα;
Ναι. Και πιστεύω ότι η ομοιοπαθητική είναι η ιατρική του μέλλοντος!

Γυρνώντας στο δίσκο, το Sealed with a kiss και το Dream a little dream of me τα είχατε ανακαλύψει από τον Jason Donovan και τους Mamas and The Papas αντίστοιχα;
Όχι, το πρώτο το ήξερα από τον Brian Hyland και το δεύτερο από την Ella Fitzgerald.
Προσπαθώ να δω αν είσαστε της γενιάς του MTV, αισθητικά τουλάχιστον, γι' αυτό ρώτησα. Το Vintage ηχογραφήθηκε με εσάς να παίζετε όλα τα όργανα. Ήταν χρονοβόρα διαδικασία;
Η ηχογράφηση διήρκησε τρεις εβδομάδες με δεκαέξι ώρες δουλειάς την ημέρα. Μέσα σ' αυτές βάζω και τα κομμάτια που δε συμπεριελήφθηκαν, όπως των Simon & Garfunkel, του John Lennon, όλα της περιόδου εκείνης. Το μόνο σχετικά καινούργιο κομμάτι που είχα παίξει ήταν το Words από τη δεκαετία του 1980.
Φοβηθήκατε μη σας πουν παλιομοδίτη;
Όταν γενικά είσαι στο στούντιο, παίζεις και γράφεις τραγούδια που αγαπάς, τι να φοβηθείς; Δε χωράει φόβος.
Αναφέρομαι στο νέο ήχο που δώσατε στα τραγούδια. Παρακινδυνευμένο, ας πούμε, να κάνεις trip hop το Famous blue raincoat του Cohen, έτσι δεν είναι;
Ήταν το κριτήριο της αισθητικής και της διάθεσης που είχα εκείνη την ώρα, εκείνο τον καιρό. Αν έκανα και δικά μου κομμάτια τότε, έτσι θα έβγαιναν. Ξαναλέω ότι παρ' όλο που τραγούδησα κομμάτια άλλων, νιώθω σα να έκανα δικό μου δίσκο.
Εκκρεμεί απ' όσο ξέρω ένας δίσκος με αγγλόφωνα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Θα γίνει;
Έχουμε πει ναι κι ίσως να είναι το επόμενο δισκογραφικό βήμα εκ μέρους μου. Δεν έχω ιδέα πως θα είναι από ηχητικής άποψης, αφού δε γνωρίζω ποια θα είναι τα ακούσματα μου σε ένα χρόνο από τώρα.
Σχεδόν ταυτόχρονα με το Vintage, κυκλοφόρησε στο πολύ πιο αθόρυβο – να το πω έτσι – και το Live in Athens των Raining Pleasure. Ευκαιρία να μας πείτε δυο λόγια.
Έγιναν δύο πολύ όμορφα live στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τη συμμετοχή της Έλλης Πασπαλά και του David Lynch. Έχει εντυπωθεί πολύ ισχυρά μέσα μου η επαφή που αναπτύξαμε με τον κόσμο. Παίζαμε και με έπιανε φοβερή συγκίνηση μ' αυτό που εισέπραττα από το κοινό. Ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε διπλό cd σχεδόν παράλληλα με το Vintage, όπως είπατε.
Λέτε ότι εισπράξατε συγκίνηση από το κοινό. Αλήθεια, έχετε φτάσει στο σημείο να συγκινηθείτε από τον ίδιο τον εαυτό σας, βλέποντας τα όνειρα σας να πραγματοποιούνται;
Όχι, είμαι πολύ αχάριστος, παρ' ότι δεν χρησιμοποιώ ίσως τη σωστή λέξη. Όπως σας είπα, δε βάζω μακρινούς στόχους ώστε να πω ότι έκανα το ένα ή το άλλο και τώρα νιώθω πλήρης. Ναι, από παιδάκι ήθελα να γίνω μουσικός και να τραγουδάω και το έκανα, ασχέτως αν δεν το συνειδητοποιώ πολύ συχνά. Είμαι περισσότερο ένας άνθρωπος που ζει την καθημερινότητα με τους φίλους του παρά κάποιος της μουσικής βιομηχανίας. Έχει τα καλά του και τα κακά του. Αν ήμουν πολύ πιο πεισματάρης επαγγελματίας ίσως να ήμουν και πιο παραγωγικός. Απ' την άλλη, όμως, για μένα η μουσική προκύπτει όποτε υπάρχει ανάγκη.
Έτσι που το λέτε, δικαιολογώ και το πόσο συχνά αναφέρεστε με τα καλύτερα λόγια στην μάνατζερ σας, την Βαγγελιώ Αγγελίδου.
Αν δεν την είχα συναντήσει, δεν θα υπήρχε ούτε αυτός ο δίσκος, ούτε τίποτα. Είχαν αρχίσει τα διάφορα προβλήματα μου κατά την ηχογράφηση, που έλεγα πριν, και το 2009 ήταν πραγματικά η χειρότερη χρονιά της ζωής μου. Αν σας περιγράψω τι συνέβη μέσα στην περασμένη χρονιά, θα μου λέγατε Παιδάκι μου, πως ζεις και δε λύγισες; Τέλος πάντων, το '10 το καλό μπήκε, που λέει κι η Βαγγελιώ κι εκείνη ήταν ο άνθρωπος που μου ξαναέδωσε όρεξη να επικοινωνήσω με τον κόσμο μέσω της μουσικής.
Ότι δεν κατάφεραν, λοιπόν, σημαντικές φιλίες σας από τον χώρο, το κατάφερε η μάνατζερ σας. Ακούγεται εντυπωσιακό.
Η σχέση μας δεν είναι αυστηρά επαγγελματική. Έχουμε φτάσει σε βαθύτατο φιλικό επίπεδο, διατηρώντας μια φοβερή ισορροπία μεταξύ προσωπικού και επαγγελματικού επιπέδου, κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Το Vintage και όλα τα καλά πράγματα που μου συμβαίνουν αυτόν τον καιρό, τα οφείλω στη Βαγγελιώ.
Παρ' όλο που το 2009 ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής σας, δεν ισχύει το ίδιο για την αγγλόφωνη ελληνική σκηνή, αφού βγήκαν πολλά καλά δισκάκια. Πιστεύετε ότι ήρθε για να μείνει στη χώρα μας η επιτυχία αυτή σαν κίνημα πλέον;
Να σας πω την αλήθεια δε με νοιάζει ιδιαίτερα. Δε μπορώ ν' αντιμετωπίσω δημοσιογραφικά τα πράγματα, ούτε είμαι κάνας σταυροφόρος της αγγλόφωνης σκηνής. Εγώ έκανα αγγλικά γιατί δε μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο. Το ότι ανεβαίνουν κάποια αγγλόφωνα σχήματα, δε μου λέει τίποτα. Μπορεί ν' ακούγεται καλή μουσική; Αυτό είναι το ζητούμενο.
Εσείς θα μας πείτε.
Βέβαια! Έχω βρει πολύ καλά πράγματα στον Boy, στον Lolek, στους Abbie Gale, στους Flakes – ειδικά οι Flakes για μένα ήταν η αποκάλυψη της χρονιάς!
Έχει σημασία η γνώμη σας, τη στιγμή που είστε ο προκάτοχος όλων αυτών και που μάλιστα εξασφαλίσατε και τον σεβασμό των καλλιτεχνών του έντεχνου. Έχετε ακούσει για μια άτυπη διαμάχη μεταξύ έντεχνων και αγγλόφωνων;
Δεν υπάρχουν αυτές οι κατηγοριοποιήσεις στο κεφάλι μου, η μουσική είναι μόνο μία! Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι λάθη, προβλήματα, αρρώστιες και μερικά καλά. Οι άνθρωποι κυρίως φοβούνται κι όταν δε φοβούνται, ίσως μπορούν να ζήσουν και λίγο. Κινούμαστε δυστυχώς όλοι βάσει των φόβων μας. Όταν αυτό είναι τόσο τραγικά διαπιστωμένο, δε μπορώ εγώ τώρα ούτε να υπερασπιστώ, ούτε να κατηγορήσω κανέναν, προτιμώ να μιλήσω μόνο για μένα. Ο καθένας ζει τη ζωή που του επιτρέπουν οι φόβοι του κι όποτε επιτίθεται στην ουσία αμύνεται. Έχω φάει κι εγώ επιθέσεις, τι να κάνουμε τώρα; Στα αρχίδια μου, θα κάτσω ν' ασχοληθώ μ' αυτόν που κόλλησε σε κάτι;
Θα ήταν τελείως κουφό να πάρετε αυτή τη στιγμή ένα παλιό ρεμπέτικο και να το φτιάξετε με τον δικό σας τρόπο;
Σ' αυτή τη φάση, θα ήταν θεόκουφο. Δε θα μου πέρναγε ποτέ απ' το μυαλό. Εγώ, ξέρετε, είμαι και λίγο συντηρητικός, δηλαδή όταν ακούω παλιές ηχογραφήσεις με samples, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, δεν είμαι πάντοτε θετικός. Θυμάμαι κάποια φανταστικά ρεμίξ που είχα ακούσει σε τραγούδια της Nina Simone!
Θα κάνετε κάποιες συναυλίες στο πλαίσιο στήριξης του δίσκου;
Ναι, στο πλαίσιο της ανάγκης μου να επικοινωνήσω με τον κόσμο σε συνδυασμό με το promo του δίσκου και σε συνδυασμό με το να βγάλω κάποια χρήματα. Τόσο απλά τα πράγματα. Είμαι σε κουβέντες και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι θα βγαίνω με τη μπάντα μου, η οποία δε θα είναι οι Raining Pleasure, σε κάποιον συγκεκριμένο χώρο. Δεν το έχω ξανακάνει ποτέ και το περιμένω με τρομερό ενδιαφέρον.
Δεν θα έρθει σε σύγκρουση όλο αυτό με τους Raining Pleasure;
Σε σύγκρουση, όχι ακριβώς, διότι είμαστε είκοσι χρόνια μαζί κι υπάρχει ισορροπία σχέσεων. Ο μόνος φόβος θα ήταν που τώρα έκανα σόλο δίσκο, οι άλλοι πιθανώς να αισθάνονταν ριγμένοι, αλλά η πρόθεση μας είναι από τον χειμώνα να αρχίσουμε να φτιάχνουμε καινούργιο υλικό.
Αισθάνεστε αμηχανία όποτε σας λένε να πείτε τραγούδι στα ελληνικά; Το κάνατε πρόσφατα στο τελευταίο cd του Κ. Βήτα.
Όχι, και ειδικά το Δωμάτιο του Κ. Βήτα έχει μια ρετρίλα ευφυέστατη που του είχε πρωτοβγεί στο Τυχερό μου αστέρι με τον Παλαμίδα. Απίστευτο που το κομματάκι αυτό – το λέω κομματάκι, γιατί διαρκεί πολύ λίγο – εμπεριέχει ένα ολόκληρο σύμπαν. Τιμή μου και καμάρι μου που τραγούδησα ένα κομμάτι επιπέδου Πλάτωνος.
Πείτε μου δυο – τρία στοιχεία ορίτζιναλ πολιτισμού στην Ελλάδα.
Λένα Πλάτωνος, η συνθέτρια, Αργύρης Χιόνης, ο ποιητής, Βαγγελιώ Αγγελίδου, η μάνατζερ μου. Λέω ανθρώπους εν ζωή, παρ' όλο που πολιτισμός είναι επίσης να ακούει ένας άνθρωπος Χατζιδάκι και να καταλαβαίνει τι έκανε με τη μουσική και τα τραγούδια του. Ακόμη, πολιτισμός είναι το κουράγιο των ανθρώπων να κοιτάνε μέσα τους και να φτιάχνουν τον εαυτό τους. Όλοι οι άνθρωποι πονάνε, από τον καλύτερο ως τον χειρότερο, κι αυτό που με στενοχωρεί είναι ότι ψάχνουν τις λύσεις έξω, αλλού, στους άλλους. Ότι είναι ένας άνθρωπος είναι όλη η ανθρωπότητα κι αν το θέλει ένας άνθρωπος μόνος του μπορεί ν' αλλάξει την ανθρωπότητα.
Ουτοπικό δεν είναι αυτό; Με ποιο τρόπο γίνεται;
Όχι, καθόλου, είναι βαθιά μου πίστη. Γίνεται με το να φτιάξει κάποιος τον εαυτό του έτσι όπως θα ήθελε να είναι όλοι οι άλλοι.
Ας πούμε δυο λόγια για τη ραδιοφωνική εκπομπή σας στην Πάτρα. Μαθαίνω ότι πηγαίνει πάρα πολύ καλά από ακροαματικότητα. Τι ακριβώς κάνετε;
Βασικά δεν είναι μουσική, αλλά λογοτεχνική εκπομπή. Λέγεται Ήχος και Λόγος, διαβάζω κείμενα αγαπημένων συγγραφέων – ποιητών και η μουσική τα συνοδεύει. Μεταδίδεται από την Politia FM της Πάτρας στους 89, 1 ή από το site http://www.politiafm.gr/ κάθε Κυριακή δώδεκα με δύο το βράδυ. Τελευταία μου εκπομπή ήταν ένα αφιέρωμα στον Αργύρη Χιόνη και θα συνεχιστεί, αφού έχω πάθει σοκ με την ποίηση του. Αυτό επίσης που με έχει εντυπωσιάσει είναι το πόσοι νέοι άνθρωποι ακούν την εκπομπή.
Κλείνοντας, πείτε μου μερικά πράγματα που σας δίνουν χαρά μέσα στην καθημερινότητα σας.
Το i- phone μου, το ότι έβγαλα μόλις ένα cd που πούλησε 4.000 κομμάτια μέσα σ' ένα μήνα, το να βρίσκομαι ξανά στην Πάτρα με φίλους και να γινόμαστε ντίρλα ως τα χαράματα και το να κάνω ενδιαφέρουσες κουβέντες με καινούργιους ανθρώπους που γνωρίζω.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟ!

Στο καφέ- ρεστοράν Αλάτσι, πίσω από το Χίλτον, πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι η συνέντευξη με τον Βασιλικό. Κατά σύμπτωση, μάλιστα, διαλέξαμε το ίδιο τραπέζι που πριν από ένα χρόνο καθόμουν με την Ελευθερία Αρβανιτάκη για τη δική της συνέντευξη στο δίφωνο. Αυτό που ήθελα να πω του Βασιλικού, μα η κουβέντα μας πήγε αλλού, είναι ότι το Vintage, που κυκλοφόρησε πριν από ένα μήνα περίπου, στα τέλη του 2009, θα μπορούσε, εκτός των Metropolis, να πωλείται κάλλιστα και στα Tower Records της Νέας Υόρκης. Κάτι που οι περισσότεροι αγνοούν είναι ότι το ίδιο άλμπουμ, πρώτο προσωπικό για τον τραγουδοποιό και ερμηνευτή, πούλησε 4.000 αντίτυπα μέσα σε τέσσερις εβδομάδες, δηλαδή από τότε που εμφανίστηκε στα δισκάδικα! Διόλου ευκαταφρόνητο νούμερο, αν σκεφτεί κανείς πως ο χρυσός δίσκος έχει πέσει πια στα 6.000 κομμάτια, εκεί που κάποτε ξεπερνούσε τις 100.000! Μιλήσαμε για πολλά θέματα με τον Βασιλικό, για τη σοβαρή ενασχόληση του με την εναλλακτική ιατρική, για την έντονη τάση ψυχολογικοποίησης των πάντων στην εποχή μας, για το διπλό Live in Athens των Raining Pleasure που βγήκε σχεδόν παράλληλα με το Vintage, για τις συνεργασίες του με τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Κ. Βήτα, για την αγγλόφωνη ελληνική σκηνή και τους σημερινούς εκπροσώπους της, για τη ραδιοφωνική εκπομπή του που σκίζει, καθώς και για το ενδεχόμενο ενός δίσκου με τον ίδιο να ερμηνεύει γνωστά και άγνωστα αγγλόφωνα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι- κάτι που, απ' όσο γνωρίζω, σχεδιάζει εδώ και καιρό ο Γιώργος Χατζιδάκις.

Αμέσως μετά τη συνέντευξη, στο δρόμο για την Ελευσίνα με τ' αυτοκίνητο, ακούσαμε με τη Λιάνα ολόκληρο το Vintage. Εκείνη είχε κολλήσει με το You are my destiny του Paul Anka κι ενώ σιγοντάριζε φωναχτά τον Βασιλικό, μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω πως εμένα αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου είναι το The man I love, που από jazz στάνταρ μετατράπηκε σε progressive- rock μπαλάντα! Σα να κατέβηκε το διαστημόπλοιο των Tangerine Dream και να πήρε τον George Gershwin σ' άλλο πλανήτη, ένα πράγμα! Τέλος, οι τέσσερις απαντήσεις που έδωσε ο Βασιλικός στην ερώτηση μου με τι χαίρεται στην καθημερινότητα του ήταν το i-phone του, οι συνευρέσεις και τα λιώματα με φίλους του στην Πάτρα, ένα δίσκο που έβγαλε και πούλησε 4.000 κομμάτια σ' ένα μήνα και οι ωραίες κουβέντες που κάνει κάθε φορά με νέους ανθρώπους. Σαν τη δική μας κουβέντα, καλή ώρα!

ΑΠΟ ΤΑ "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ" ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΣΤΑ "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ" ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΑΡΩΝΗ!

Ήταν η μοναδική τηλεοπτική εκπομπή, στην οποία δέχτηκε να μιλήσει η Λένα Πλάτωνος. Κι ενώ όλο αυτόν τον καιρό, δοθείσης ευκαιρίας και με την παράσταση του Σαμποτάζ στο ΠΑΛΑΣ, το τηλέφωνο της έπαιρνε φωτιά καθημερινά για δεκάδες συνεντεύξεις σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, έντυπα, διαδίκτυο, εκείνη διακριτικά απόφευγε τα φώτα- που λένε- της δημοσιότητας. Τα Ημερολόγια της Λένας Αρώνη, όμως, είναι κάτι άλλο μέσα στο τηλεοπτικό μαύρο χάλι. Εκτός του τίτλου τους, που δένει απόλυτα με την τελευταία δισκογραφική εργασία της συνθέτριας, δε χωράει αμφιβολία πως πρόκειται για την μόνη εκπομπή που ασχολείται ουσιαστικά με τον καλλιτέχνη, δίνοντας του το χρόνο να εκθέσει κάποιες απόψεις του. Στην περίπτωση, μάλιστα, της Πλάτωνος, μιλάμε για ένα ωριαίο ντοκιμαντέρ σχεδόν που θα περιλαμβάνει σπάνια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα και μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνωρίζουν και συνεργάζονται μαζί της! Για όλους αυτούς τους λόγους δεν δυσκολευτήκαμε, η Σαβίνα κι εγώ κυρίως, να την πείσουμε να μιλήσει για πρώτη φορά στην TV μετά από πολλά χρόνια! Κι όχι μόνο μίλησε, αλλά έπαιξε στο πιάνο της οικίας της και τη Ρόζα- Ροζαλία!
Τα υπόλοιπα γυρίσματα έγιναν μέσα στο Κύτταρο της οδού Ηπείρου, εκεί όπου τον περασμένο Μάιο δόθηκαν οι παραστάσεις, επίσης μετά από πολύ καιρό, της Πλάτωνος. Και πάλι καλά που υπάρχει το Κύτταρο, δηλαδή, διότι όχι μόνο για να τραβήξεις πλάνο, αλλά και για να μπεις απλώς στο ΠΑΛΑΣ, πρέπει να' χεις θειά την κυρία Μπουζώνη ή Γκουζώνη ή όπως αλλιώς λέγεται! Πρώτη που μίλησε για τη Λένα στη Λένα ήταν η Σαβίνα Γιαννάτου!

Η Σαβίνα μίλησε για τη γνωριμία τους μέσω της αδερφής της στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν η Πλάτωνος και η Σοφία Γιαννάτου έπαιζαν με τη Λερναία Ύδρα του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη. Για την ένταξη της στη Λιλιπούπολη, για τον Καρυωτάκη, αλλά και για την προ ημερών συναυλία του Σαμποτάζ. Όταν η Αρώνη ρώτησε αν θυμάται κάποια στιγμή που η Λένα υπήρξε πραγματικά ευτυχισμένη, η Σαβίνα απάντησε: νομίζω μια φορά μόνο την είδα ευτυχισμένη, να πετάει στα σύννεφα, κάποτε που ήταν πολύ ερωτευμένη! Στο τέλος της δικής της συνέντευξης, η Σαβίνα τραγούδησε a capella από ΄κει που καθόταν και ένα κομμάτι από τον Καρυωτάκη!

Ακολούθως, η Ντόρα Μπακοπούλου, στενή φίλη της Πλάτωνος και συμμαθήτρια της στο Ωδείο Αθηνών από τη δεκαετία του ΄60, αναφέρθηκε στο ταλέντο της να φτιάχνει ηλεκτρονική και rock μουσική, ως απόρροια της μεγάλης κλασικής παιδείας της! Η σχέση με την κόρη μου, είπε χαριτολογώντας η Ντόρα, έγινε πιο στενή όταν έμαθε πως κάνω παρέα με την Πλάτωνος!

Απ' τη δική μου πλευρά, εγώ μίλησα για τα βράδια που περνάμε με τη Λένα, ανακαλύπτοντας στο youtube θησαυρούς από το βρετανικό κι αμερικανικό rock των 60s- 70s: τους Barclay James Harvest, τους Procol Harum, τους Pink Floyd. Για εκείνη τη συναυλία των Jethro Tull στη Βιέννη του ΄71 που την ώθησε στο να γίνει μουσικός και να δίνει κονσέρτα με δική της μπάντα. Για τη σχέση της με τον Χατζιδάκι, ακόμη, καθώς και για τη θέση του Σαμποτάζ και του Καρυωτάκη μέσα στο ελληνικό τραγούδι. Όταν η Αρώνη με ρώτησε πώς είναι η καθημερινή επαφή με την Πλάτωνος, απάντησα πως αφενός, μόνο όποιος τη συναναστρέφεται μπορεί να συλλάβει το μεγαλείο του χιούμορ της και αφετέρου, πόσο με έχει εντυπωσιάσει η δεξιοτεχνία της στην αποστασιοποίηση από τα γήινα, τα ανθρώπινα, τα κοινωνικά, ακόμη και τα της τέχνης!

Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς μίλησε πιο ποιητικά! Δήλωσε πώς της επιτρέπει να παντρευτεί, αν και πάντα θα είναι ο αρραβωνιαστικός της! Για την αξία, επίσης, της πλατωνικής ποιητικής που τον οδήγησε στο να εκδώσει από την Οδό Πανός εκείνο το βιβλίο με όλους τους στίχους της! Φυσικά δεν παρέλειψε ν' αναφερθεί και στην πρώτη γνωριμία τους στη μπουάτ Λήδρα στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, όταν η Λένα, πανέμορφη, συμμετείχε ως πιανίστα στο γκρουπ του Γιάννη Μαρκόπουλου!

Πιο συγκινητικός απ' όλους ήταν ο Βασιλικός των Raining Pleasure. Όταν η Λένα Πλάτωνος, είπε, με πρωτοπήρε τηλέφωνο για να μου πει πόσο της αρέσει η μουσική μου, έτρεξα στο σπίτι και πλακώθηκα στις βότκες! Για το ότι ετοιμάζουν, ακόμη, έναν αγγλόφωνο κοινό δίσκο από το 2005, αλλά και ότι δε βιάζονται να τον ολοκληρώσουν!

Έχω την αίσθηση ότι ο Βασιλικός δε μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν αναφέρθηκε σε όλη αυτή τη δημοσιογραφική φιλολογία και παραφιλολογία για την ψυχολογική κατάσταση της Λένας. Η Λένα είναι καλά, είπε στον φακό, πιο καλά απ' ότι είστε εσείς κι εγώ, ακριβώς διότι αποτελεί την καλή πλευρά του καθρέφτη μιας κακής εποχής!

Τελευταίος μίλησε για τη Λένα ο Γιάννης Παλαμίδας. Προέρχομαι από μια λαϊκή οικογένεια, είπε ο Γιάννης, και από τη Λένα πρωτοήρθα σε επαφή με τη μουσική του Ραχμάνινοφ και του Σκριάμπιν. Για το πως είχε εκλάβει τότε το Σαμποτάζ, σαν την ελληνική απάντηση στους Queen από την πλευρά του, αλλά και για το ότι, ούτε που θα φανταζόταν ποτέ τη διαχρονική δύναμη αυτού του έργου, τη στιγμή που το έγραφαν στο στούντιο!

Η εκπομπή Ημερολόγια της Λένας Αρώνη ξεκινάει τον φετινό κύκλο της στις 7 Νοεμβρίου και θα μεταδίδεται κάθε Σάββατο στις εφτά το βράδυ από την ΕΤ- 1. Φαντάζομαι, το συγκεκριμένο κομμάτι για την Πλάτωνος θα παιχτεί μέσα ή τέλη Νοεμβρίου. Αν και όπως μου είπε η ίδια η Αρώνη μετά το τέλος του χθεσινού ολοήμερου γυρίσματος, πιθανώς να προκύψουν και δύο επεισόδια!