Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΜΠΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΜΠΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 29 Ιουλίου 2025

Στη μνήμη μιας παλιάς φωτογραφίας ΙΙ


Είναι 2004 και με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ο συνθέτης Μιχάλης Κουμπιός, ο καλύτερος διευθυντής που πέρασε ποτέ από το «Δίφωνο», έχει την ωραία ιδέα να γίνουν κοινό εξώφυλλο στο περιοδικό ο 79άχρονος τότε Μίκης Θεοδωράκης και ο 60άχρονος Διονύσης Σαββόπουλος. Σε μένα ανατέθηκε η συνέντευξη με τον Σαββόπουλο, σε άλλον συνάδελφο αυτή με τον Θεοδωράκη. Για τις ανάγκες της φωτογράφησης του εξωφύλλου, μια ωραία μέρα περάσαμε από το σπίτι του Θεοδωράκη στου Φιλοπάππου. Ήταν, εκτός του Μίκη και του Νιόνιου φυσικά, ο Κουμπιός, η Λιάνα Μαλανδρενιώτη και κάποιος ακόμα, που τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ. Η καλή μου η Λιάνα με πήρε και μένα μαζί της, όχι επειδή ήμουν συντελεστής του «project», αλλά κυρίως για να ξανάβλεπα από κοντά τον Μίκη Θεοδωράκη. Η πρώτη συνάντηση μου με τον μεν Θεοδωράκη είχε γίνει δέκα χρόνια πριν, το 1994, όταν γυρίσαμε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι το μοναδικό βίντεο κλιπ, στο οποίο είχε εμφανιστεί (σε σκηνοθεσία Ανδρέα Ταρνανά και σε δικό μου σενάριο), με τον δε Σαββόπουλο θα βρισκόμασταν πάλι ενάμισι χρόνο μετά στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ». Ήταν πολύ όμορφη αίσθηση να βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο Ιερά Τέρατα της ελληνικής μουσικής και να ακούς να συζητάνε και να αστειεύονται. Θυμάμαι καλά το εξής: Τότε ο Αργύρης Ζήλος στο «Δίφωνο» είχε γράψει κάτι διόλου κολακευτικό για τον Θεοδωράκη. Ο Μίκης τό'χε διαβάσει και έκανε στον Κουμπιό την εξής παρατήρηση: «Να πεις σ' αυτόν τον κύριο που έγραψε έτσι πώς δεν είμαι κάνα παιδάκι». Μου έκανε εντύπωση η ψυχραιμία του Μίκη απέναντι σε μία άσχημη κριτική, ακόμη και μία αίσθηση ταπεινότητας που έβγαλε δίχως ίχνος κακίας αναφορικά με το μέγεθος του. Θυμάμαι κι ένα άλλο αστείο: Εκείνο τον καιρό ήταν πρόσφατη η έκδοση ενός δίσκου με τραγούδια του Μίκη, τα οποία είχε ερμηνεύσει μία διάσημη ποπ Ελληνίδα τραγουδίστρια του εξωτερικού. Πιθανώς αυτό το CD θά'χε «θάψει» ο Ζήλος, όπως το είχε «θάψει» και ο συχωρεμένος Γιώργος Παπαδάκης στην «Ελευθεροτυπία». Γυρνάει λοιπόν ο Μίκης και ρωτάει τον Νιόνιο: «Σού'χει πει εσένα, Διονύση, τραγούδια σου η τάδε;», εννοώντας την ποπ τραγουδίστρια του δικού του δίσκου. «Όχι, Μίκη μου, και ούτε θά'θελα να σου πω την αλήθεια» απαντάει ο Σαββόπουλος και σκάσαμε στα γέλια. 

Αυτά θυμάμαι από ένα μεσημέρι ανοιξιάτικο του 2004 στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη, όταν τον φωτογραφήσαμε μαζί με τον Διονύση Σαββόπουλο για το «Δίφωνο». Κρατάω τις συγκεκριμένες όμορφες μνήμες μαζί με μερικές φωτογραφίες που τράβηξα εγώ με τη μηχανούλα μου και τύπωσα από το φιλμ. Ειδικά αυτή τη φωτογραφία του Μίκη που ξεκουράζεται τη λατρεύω! 

Κυριακή 7 Απριλίου 2013

ηλίας-λιούγκος-γιώτα-νέγκα-υπό-τη-δ/νση-του-παρόντος-μάνου-χατζιδάκι-στο-μέγαρο-μουσικής

Πρώτη φορά έβλεπα χθες βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής τη Γιώτα Νέγκα να ερμηνεύει Μάνο Χατζιδάκι στο πλευρό του μαθητή του, Ηλία Λιούγκου. Αυτή ήταν κατά τη γνώμη μου και η καινοτομία της συγκεκριμένης βραδιάς, αφού ο Λιούγκος πλέον είναι φίλος κι αδερφός και τον έχω δει live να τραγουδάει Χατζιδάκι ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές την τελευταία δεκαετία! Όταν η Νέγκα μάλιστα ξεκίνησε με το χαμηλότονο Μια φορά κι ένα καιρό, πρόσφερε μια μεγάλη υπόσχεση για τη συνέχεια του προγράμματος!
Ενδιάμεσα ο ποιητής Γιώργος Χρονάς διάβαζε κείμενα του Μάνου Χατζιδάκι. Πήρε τη θέση του στο τραπεζάκι στη γωνία της σκηνής, έβγαλε το ρολόι του σα να σταματούσε ο χρόνος και άρχισε την ανάγνωση. Και πρώτ' απ' όλα τι εννοούμε λέγοντας Παιδεία; Ήταν το πρώτο χατζιδακικό σχόλιο που προξένησε το χειροκρότημα του κοινού. Με το τελευταίο, δε, έγινε χαλασμός: Αυτή η χώρα πρέπει να καταστραφεί. Πρέπει να τη φάνε τα τρωκτικά της. Και τότε μόνο ίσως ξαναγεννηθεί αντάξια των ποιητών της (λόγια του Μάνου Χατζιδάκι). 
Δεν ξέρω για εσάς, εμείς πάντως εδώ πάνω το εισπράξαμε απόψε το θαύμα...είπε ο Λιούγκος στο κοινό αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας. Και είχε δίκιο, αφού τον ακούσαμε στο Ειμ' αητός χωρίς φτερά, στο Χάρτινο το φεγγαράκι, στο Αστέρι του βοριά, στην Οδό Ονείρων, στα Λουστράκια - τα τρία τελευταία ντουέτο με τη Γιώτα Νέγκα. Στο πιάνο εν τω μεταξύ η Δέσποινα Στεφανίδου ζωγράφιζε!
Τη Γιώτα Νέγκα παίζει νά'χα να τη δω από το 2006 που της είχα πάρει μια συνέντευξη για τον ΗΧΟ.Τρόμαξε να με αναγνωρίσει, αφού τότε κόντευα τα 100 κιλά κι είχα κάτι μαλλιά μέχρι τους ώμους.
Εδώ η κιθαρίστρια του Μάνου Χατζιδάκι και συνθέτρια, Στέλλα Κυπραίου, με τη συγγραφέα - στιχουργό Αγαθή Δημητρούκα. Με τη Στέλλα όποτε βλεπόμαστε γελάμε πολύ! Έχεις μεγάλη πλάκα - μου έλεγε χθες - σε διαβάζω που τα χώνεις στο facebook και καταδιασκεδάζω!Εγώ να δεις πόσο την καταβρίσκω, της απάντησα.
 Εδώ φωνάζουμε με τη Νέγκα τη Δημητρούκα να μπει στο κάδρο!
Όπερ και εγέννετο: Γιώτα Νέγκα - Bosko - Αγαθή Δημητρούκα.
Ας είναι καλά ο συνθέτης Μιχάλης Κουμπιός που μου εξασφάλισε τελευταία στιγμή μια πρόσκληση για τη συναυλία, αφού τα εισιτήρια έγιναν αμέσως sold out. Νάτος εδώ με τη Γιώτα Νέγκα και τον οικοδεσπότη Ηλία Λιούγκο. 
Δεν ξέρω, αλλά έχω την εντύπωση πως οι δύσκολες, οι κρίσιμες εποχές μάλλον δικαιώνουν σημαντικούς καλλιτέχνες σαν τον Λιούγκο που πέρασαν τις κλειστές τους - που λένε - για αρκετά μεγάλο διάστημα τα προηγούμενα χρόνια της ευμάρειας στο χώρο του τραγουδιού. Αυτό αποδεικνύουν οι συνεργασίες του, τόσο με τη Μπάμπαλη και τον Περίδη στην προτελευταία συναυλία με τραγούδια Χατζιδάκι πού'χε κάνει στο Badminton, αυτό απέδειξε και η χθεσινή εξαιρετική απ' όλες τις απόψεις σύμπραξη του με τη Γιώτα Νέγκα. Χαίρομαι γιατί τον αγαπάω τον Λιούγκο και πάντοτε τον καμαρώνω. Μεγάλη μου τιμή δηλαδή που έχει γράψει τη μουσική σε δύο ντοκιμαντέρ μου μέχρι τώρα και μου χάρισαν κι ένα τραγούδι με τη Λίνα Νικολακοπούλου και τον Παντελή Θεοχαρίδη. Πάντα τέτοια, λοιπόν!