Ο Βραζιλιάνος Heitor Villa - Lobos ανήκει στους κλασικούς συνθέτες που μου αρέσουν πολύ. Κι όταν λέω πολύ το εννοώ, αφού τη δισκοθήκη μου κοσμεί σχεδόν το σύνολο των έργων του που εκδόθηκαν από την EMI CLASSICS, τη Naxos, την Etcetera και την Hyperion. Οι εννέα σουίτες που έγραψε από το 1930 έως το ΄45 για πολλούς και διαφορετικούς συνδυασμούς φωνής και οργάνων ονομάστηκαν Bachianas Brasileiras - Βραζιλιάνικες ωδές στον Bach θα λέγαμε σε ελεύθερη απόδοση, κυρίως απ' την άποψη της δομής. Μία από αυτές, η 5η, γραμμένη για φωνή σοπράνο και οχτώ τσέλα, έμελλε να γίνει η πιο γνωστή του και να μπει στη σφαίρα έως και της σαρωτικής pop μουσικής. Δεν είναι τυχαίο που ανακάλυψα τον Villa - Lobos πριν μία εικοσαετία περίπου, μέσω της Joan Baez και του πέμπτου προσωπικού της δίσκου από τη Vanguard το 1964. Η συγκεκριμένη άρια ηχογραφήθηκε με τη φωνή της Bidu Sayao, αγαπημένης λυρικής τραγουδίστριας του συνθέτη, και έκτοτε όλες οι μεγάλες γυναικείες φωνές παγκοσμίως θέλησαν να αναμετρηθούν μαζί της: από τη θρυλική Victoria de Los Angeles έως τη Νάνα Μούσχουρη και τη νεότερη Elina Garanca. Λίγα χρόνια μετά τη δημιουργία της 5ης Bachiana Brasileiro ο Villa - Lobos προχώρησε στη μεταγραφή της για φωνή σοπράνο και σόλο κιθάρα που συνήθιζε να παίζει ο ίδιος. Μέχρι που το 1958 κυκλοφόρησε το αριστουργηματικό άλμπουμ Duets with the spanish guitar, στο οποίο ο Βραζιλιάνος κιθαρίστας Laurindo Almeida συνόδευσε την Καναδέζα μέτζο-σοπράνο Salli Terri στην εν λόγω άρια και ο Villa - Lobos, ένα χρόνο πριν από τον θάνατο του, δήλωσε πως επρόκειτο για την ωραιότερη ηχογράφηση της σύνθεσης του. Υπ' όψιν ότι το 1968 ο Almeida ήταν ο κιθαριστής αυτός που υπηρέτησε και τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για το κινηματογραφικό Blue του Sylvio Narizzano. Μία μεγάλη ερμηνεία, λοιπόν, που μοιράστηκαν η Terri με τον Almeida σε ένα μεγάλο λυρικό τραγούδι του Heitor Villa - Lobos μαζί με τις ευχές μου νά 'χουμε έναν καλό Σεπτέμβρη.