κατηγορώ-τους-χριστιανούς-για-τα-ενοχικά-μου

Παρ' ότι δηλωμένος άθεος ή μάλλον άθρησκος τα τελευταία 20 χρόνια - διότι συμφώνως και μ' ένα φίλο το να δηλώνεις ''άθεος'' σημαίνει την παραδοχή ύπαρξης του θεού -, η εκκλησία μ' έχει σημαδέψει από παιδάκι. Μια φορά ήμουν παπαδάκι στην Τήνο, πού'χαμε πάει διακοπές, σε καθολικό μοναστήρι μάλιστα, και με βάλαν' οι φρατέλοι να κρατάω ένα εξαπτέρυγο, πιο μεγάλο απ' το μπόι μου τότε, το οποίο σκάλωσε σ' ένα δέντρο (που βρέθηκε δέντρο στην Τήνο;) με αποτέλεσμα να καθυστερήσω την κουστωδία και ν' ακούσω πολλά χριστιανικά μπινελίκια! Πολύ αργότερα, η πιο αναρχική κίνηση που έκανα στη ζωή μου ήταν στο στρατό, όπου είχα δηλώσει ''ψάλτης'' για να γλιτώσω την ηλίθια εκπαίδευση τους και μια φορά με διέταξε ο λοχαγός να εκφωνήσω σε όλο το Τάγμα τη στρατιωτική προσευχή. Μιλάμε για ένα μακρυνάρι σε καθαρεύουσα που ήταν αδύνατο να το αποστηθίσει κανείς...Έμαθα λοιπόν απ' έξω την πρώτη παράγραφο, ''Δέσποτα Παντοκράτωρ ο καταξιώσας ημάς'' κλπ. κλπ., βγήκα με σθένος στην πρώτη γραμμή κι έπειτα κότσαρα μια χαρά τον ορισμό του Αριστοτέλη για την τραγωδία! Δε θα ξεχάσω όταν είπα ''Την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν/ Αμήν'' κι είδα το βλέμμα του καραβανά όλο συγκίνηση, τους φαντάρους να μην έχουν καταλάβει γρη κι ένα φιλόλογο που την είχε πάρει πρέφα τη δουλειά να σέρνεται χάμω απ' το γέλιο. Μα, μόνο με καραγκιοζιές τη βγάζει καθαρή κανείς στο στρατό κι εγώ απ' την πρώτη μέρα που παρουσιάστηκα εκεί μέσα ήμουν θιασώτης της λογικής ''είστε όλοι για τα μπάζα και θα σας γαμήσω κανονικότατα''! Τέλος πάντων, πέρα απ' όλα αυτά, η Μεγάλη Εβδομάδα μου αρέσει και πολύ μάλιστα! Κυρίως γιατί επιβάλλεται ένα πένθος, το οποίο τελευταία πάει ασορτί με την κατάσταση στη χώρα αυτή. Δε μπορεί, ας πούμε, άνθρωποι να αυτοκτονούν δημοσία θέα κι εσύ να αγοράζεις λαμπάκια για το δεντράκι σου, κουραμπιέδες και λοιπές παπαριές - όπως συμβαίνει εν ολίγοις μεσ' στην επίπλαστη χαρά των Χριστουγέννων, λες κι ήμαστε χαζοαμερικανάκια εδώ πέρα! Η Μεγάλη Εβδομάδα μού αρέσει επίσης γιατί όσο πάει προς το τέλος της δεν εμφανίζονται ξέκωλα, μόδιστροι και σκυλάδες στην TV, παύοντας επιτέλους να πρήζουν τ' αρχίδια των αθώων τηλεθεατών, αυτών εν πάση περιπτώση που εν μέρει ευθύνονται για το χάλι που φτάσαμε. Στα περισσότερα ραδιόφωνα δεν ακούς Φουρέιρα και Βίσση, αλλά Καραΐνδρου, Χρόνη Αηδονίδη και τα Βραδεμβούργια Κονσέρτα του Bach, όπως θα έπρεπε δηλαδή να κάνουν καθημερινά τη δουλειά τους, αν υποτεθεί ότι παράγουν πολιτισμό. Ακούστε, ας πούμε, ''Τον Νυμφώνα σου βλέπω'' και πάρτε το σα ν' ακούτε κάποιο ψυχεδελικό άσμα των Kaleidoscope! Και, ναι, δηλώνω επίσης φαν των βυζαντινών εκκλησιαστικών ύμνων με προτίμηση στα Εγκώμια της Μ. Παρασκευής που ασυζητητί είναι πολύ τριπάτα! Παρατηρούσα έναν συγγενή μου κάποτε που αρρώστησε από βαριά κλινική κατάθλιψη κι από κει που άκουγε φανατικά ηλεκτρονική μουσική, μόλις τον πλάκωσαν στους χάπους, κλείστηκε στο δωμάτιο του και την ''άκουγε'' 24 ώρες το 24ωρο με εκκλησιαστικούς ύμνους! Και ίσως γι' αυτό με συγκλόνισε βαθύτατα ένα ποίημα του φίλου μου, Π. Ε. Δημητριάδη των Κόρε.Ύδρο., από τη συλλογή του με τίτλο ''Ξεκαθάρισμα λογαριασμών'': Κι εγώ κατηγορώ τους Χριστιανούς για τα ενοχικά μου...Αυτοί το μόνο που κοιτάνε είναι να βγάλουν την ευθύνη από πάνω τους. 04.10.08      

τρία-ποιήματα-της-γώγου-της-βλαχογιάννη-και-του-δημητριάδη-συνοδεία-των-hawkwind

14

Καλημέρα γιατρέ μου.

Μη.

Μη σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό. Τα γνωστά.

Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ - ξέρετε τώρα εσείς -

Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο

βολέψτε με τέλος πάντων με τους ομοίους σας

περάστε με στους χαφιέδες σας

πηδήξτε με αν θέτε

ωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.

Τσάκω τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικο

και φέρ' τη συνταγή

γιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστε

κι όπου νά'ναι θα εκραγεί.

Μη. Μη σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.

Ευχαριστώ.

Καλημέρα σας.

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΩΓΟΥ (Τρία κλικ αριστερά, 1978)

ΠΟΙΑ ΜΕΡΑ

Αγαπώ τα νεκροταφεία αυτοκινήτων εκεί που

αναπαύονται τα ταξίδια, πόσες ζωές τούτη η ζωή.

Στα όνειρα όλα έχουν εξήγηση ύστερα το πρώτο τσιγάρο

κι ένα τραγούδι που χρόνια σέρνεται πίσω μου σαν ίσκιος.

Ποια μέρα δεν έζησα κι έχω τόση έρημο;

ΣΤΕΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ (Η θλίψη του σώματος, 2003)

ΤΟ FACEBOOK

Τον έπιασε με άλλη

κάνα χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς.

Χώρισαν επιτόπου.

Όπως αυτή ισχυρίζεται,

της άφησε πληγή ανεπανόρθωτη.

Αυτός μάλλον δεν το κατάλαβε

πέντε χρόνια μετά

της έκανε request στο Facebook.

06.10.08

Π. Ε. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ (Ξεκαθάρισμα λογαριασμών, 2011)

θάνατος-στους-αγέλαστους-ή-ποιητικό-απόσπασμα-εντός-ποιητικού-σχεδιάσματος

Σήμερα οι μόνιμοι επισκέπτες του blog έφτασαν τους 166, ένα νούμερο δυσοίωνο για ανθρώπους προληπτικούς και ανασφαλείς σαν και του λόγου μου. Νιώθω ότι μέχρι να έρθει ο εκατοστός εξηκοστός έβδομος αναγνώστης, θα ακούω μόνο εγώ τη σειρήνα του νοσοκομειακού οχήματος και θα αγχώνομαι, μη γνωρίζοντας προς τα που να τρέξω για βοήθεια. Κινδυνεύει και ο πιανίστας με το χέρι που μάτωσε, ενόσω έτρεχε η βουβή προβολή του Νοσφεράτου του Murnau. Συγκεκριμένα, στη σκηνή με το αγνό κορίτσι που αποφασίζει να πλαγιάσει με τον αποστεωμένο βρυκόλακα προκειμένου να σώσει την ανθρωπότητα από την επιδημία της πανούκλας.

Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ηλεκτρισμένη και κανείς δεν ξέρει αν θα φέρει βροχή. Βλέπεις τα ασήμαντα λουλούδια και τα χόρτα στις άκρες των πεζοδρομίων να τεντώνονται για να εκφράσουν τη δίψα τους σα να είναι πελεκάνοι στις ακτές. Η πραγματικότητα μας μοιάζει με κατακάθι σε καζάνι που ακολούθησε την απόσταξη ενός φασματικού όντος. Μου τό'χει μάθει εδώ και χρόνια αυτό ο σικάτος κύριος Beckett με την Τελευταία του Μαγνητοταινία του Κραπ που αντιμάχεται την κακία, την ηθική κατάπτωση, την πάσης φύσεως διαφθορά και την ψυχική τακτοποίηση.

Στα αλήθεια το να γελάς ασυστόλως σα μαλάκας δηλώνει ψυχική τακτοποίηση; Ένα και το αυτό με την αφύπνιση και την τόνωση που προξενούν τα είδωλα και ο αυτοθαυμασμός, οι πρόωρες παραφυσικές ωριμάνσεις και οι ισόβιες αναπόφευκτες ψευδαισθήσεις. Στο κάτω-κάτω δε χρειάζεται τόσος στοχασμός, καταδικασμένος να χαραμιστεί εκ των προτέρων. Με κάλυψε απόλυτα ο Π. Ε. Δημητριάδης στο Φαιδρό πάνελ, δοκιμή 1: Είπες, "Πολλά μας χωρίζουν", φαιδρό πάνελ. Όντως πολλά μας χωρίζουν, μα είμαι δίπλα σου - με ψυχοφάρμακα ή χωρίς, κάποτε λυπημένος, κάθε σταγόνα αναπνέω της μπαρούφας σου και τη γροθιά μου σηκώνω στον αέρα αποφαινόμενος "Θάνατος στους αγέλαστους!"

τα-ποιήματα-του-παντελή-δημητριάδη-έφυγαν-από-πάνω-του

Κρατάω στα χέρια μου το υπ' αριθμόν 18 από τα συνολικά 500 αντίτυπα της πρώτης ποιητικής συλλογής του Π. Ε. ή, αλλιώς, του Παντελή Δημητριάδη των Κόρε.Ύδρο. Το να επιδίδεται ένας μουσικός στην ποίηση, εκδιδόμενη ή μη, είναι συχνό φαινόμενο, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στη μικρή Ελλάδα. Ας θυμηθούμε τον Jim Morrison, τον Bob Dylan, τον Leonard Cohen και τον Neil Young (αν πρέπει να σταχυολογήσω μερικά μόνο τρανταχτά ονόματα ποιητών-μουσικών από το εξωτερικό), όπως και των Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Αγγελάκα, Λένας Πλάτωνος από τη χώρα μας. Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο κομμάτι της δουλειάς του Δημητριάδη, η πρωτοτυπία του έγκειται στο ότι δεν έχουμε ένα βιβλίο με τους στίχους των Κόρε.Ύδρο., όπως θα ήταν κάπου αναμενόμενο, αλλά μια συλλογή με ποιήματα του, της περιόδου 2000-2010, τα οποία συστήνουν ένα ολότελα προσωπικό και βαθυά ιδιωτικό, παρά τη δημοσιοΠοίηση του, project. Ορισμένα από τα ποιήματα του Παντελή που περιέχονται σ' αυτό το βιβλίο, το θυμίζον ατζέντα αποκρυφιστή μοναχού, τα γνωρίζω και στο παρά πέντε μάλιστα, πέρσι, τέτοιο καιρό, κόντεψαν σχεδόν να φτάσουν μέχρι τον Ντίνο Χριστιανόπουλο. Λέω σχεδόν, διότι τελικά δεν έφτασαν, λόγω μιας καρμικής- κατ' εμέ και ίσως και κατά τον Παντελή- συγκυρίας. Όπως και νά 'χει, το γεγονός τώρα της έκδοσης τους με χαροποιεί ιδιαίτερα, πόσω μάλλον καθώς αντιλαμβάνομαι τη γνησιότητα της μίας πρότασης, με την οποία επέλεξε να προλογίσει τη δουλειά του: Να φύγουν από πάνω μου...
Ο Π.Ε. Δημητριάδης δεν είναι ένας τυχαίος, κατά πως μας συστήνεται κι ο ίδιος στο οπισθόφυλλο της έκδοσης, αυτοσαρκαστικά και ουδόλως αυτάρεσκα. Είναι μελωδός, στιχουργός, κινητήρια δύναμη ενός από τα καλύτερα ελληνικά pop συγκροτήματα, ορίτζιναλ rock star (όποιος τον είδε πέρσι τέτοιες μέρες στο Gagarin με τους Κόρε.Ύδρο., δε νομίζω νά 'χει αμφιβολίες για τον χαρακτηρισμό μου), άριστος χειριστής της ελληνικής γλώσσας (φιλόλογος γαρ), λάτρης της ποιητικής γραφής του Κ. Π. Καβάφη (Καθρέφτης), του Ντίνου Χριστιανόπουλου (Το Προτερόχρονο), του Γιώργου Χρονά (Τι να πουν κι αυτοί) και των λούμπεν φιλόσοφων των Εξαρχείων (Η είδηση της ημέρας), ευλαβής άπιστος πιστός των εγκαθιδρυμένων παγκοσμίως θρησκειών (με μια λογική ροπή προς τον χριστιανισμό από τη σκοπιά όμως του αιρετικού αναθεωρητή), αρκετά προοδευτικός στο ζήτημα της ερωτικής χημείας και της σεξουαλικής έλξης (θα 'ρθεί καιρός, συμφώνως και ευθέως με τον Χατζιδάκι, πιο πλαγίως και υπαινικτικώς με τον Δημητριάδη, που τα δύο φύλα θα καταργηθούν) και, ενδεχομένως εν αγνοία του, λαογράφος της παράδοσης ενός ολόκληρου νησιού- εν προκειμένω, της Κέρκυρας, τον τόπο καταγωγής και μόνιμης διαμονής του. Πέραν όλων αυτών, όμως, ο Παντελής Δημητριάδης γράφει, παρατηρώντας τους πάντες και τα πάντα. Από ένα ποδοσφαιρικό ματς μέχρι μια στάση με το ΚΤΕΛ κι από την άνοδο του νεοφασισμού μέχρι την αναδρομή στα σχολικά, υποψιασμένα και διόλου ξέγνοιαστα, χρόνια. Στις Σύντομες Προσευχές του Καθημερινής Χρήσης, ο ποιητής φοβάται τους αυτοδημιούργητους, τη Δεξιά, τους σεμνούς και ταπεινούς Λουδοβίκους των Κατωγείων, τους ελληνόψυχους και σχολεία κτίζοντας, τους θλιβερούς και επικίνδυνους αγέλαστους, αλλά και το ενδεχόμενο να γίνει κακός μια μέρα από αγάπη. Ξυπνάει πρώτος και σκοτώνει την Ελληνική Βλακεία, αφού πλάγιασε μαζί της, ανεπανόρθωτα ταραγμένος ψυχικά από εκείνους τους στίχους του Νίκου Γκάτσου στην Ελλαδογραφία: Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι/ Πότε θα 'ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι/ να συνοδεύσουνε τη βλακεία/ στην τελευταία της κατοικία; Ένα μπλοκάκι seroquel τον δραστηριοποιεί, αντί παραδόξως να τον αδρανοποιεί! Έτσι, ακόμη κι αν πιθανολογεί μέσα του για τις αιτίες έλλειψης του ερωτικού συναισθήματος, στρέφεται αλλού και εκρήγνυται, βάζοντας νοητές βόμβες ναπάλμ στα Μικρά Πολυτεχνεία, στις αμερικανικές κεραίες, στα ξενοδοχεία που λυμαίνονται τη θέα μας και στα παντός είδους πολυφορεμένα σύμβολα. Είναι αναρχικός ποιητής ο Παντελής Δημητριάδης; Κατά τη γνώμη μου, όχι, είναι όμως απόλυτα ανατρεπτικός κι αυτό φτάνει και περισσεύει. Ούτως ή άλλως συνειδητά δεν ακολουθεί κανέναν ρηξικέλευθο τύπο ποιητικής γραφής και αποφεύγοντας τις μεγαλοστομίες, τον διδακτισμό ή την ωραιοποίηση των προτάσεων του, χάριν της έκδοσης τους. Επιπλέον, τα πονήματα του δεν εξαντλούνται στην καταβύθιση εντός του, στον εσωτερικό του κόσμο δηλαδή, αλλά διαθέτουν κι ένα σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα, ισάξιο κατά μία έννοια με τα στιχουργήματα του για τους Κόρε.Ύδρο. Παραθέτω ενδεικτικά αυτούσιο το ποίημα με τίτλο Το Facebook: Τον έπιασε με άλλη/ κάνα χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς./ Χώρισαν επιτόπου./ Όπως αυτή ισχυρίζεται,/ της άφησε πληγή ανεπανόρθωτη./ Αυτός μάλλον δεν το κατάλαβε/ πέντε χρόνια μετά/ της έκανε request στο Facebook/ 06.10.08. Κι εκεί που λες ότι δεν μπορεί πάντα μια ημερολογιακή καταγραφή αυτομάτως να συστήνει και ποίηση, εκτός από την πρόκληση ενός χαμόγελου γεμάτο νόημα, έρχονται ορισμένα άλλα ποιήματα του Δημητριάδη που αγγίζουν το αριστούργημα και μας παρασέρνουν ως συγκινησιακό τσουνάμι. Πρόκειται για τα Ξαφνικά μουστάκι..., Τύχη διαμερίσματος και Η Κόλαση. Το τελευταίο, αγαπημένο ήδη της Λένας Πλάτωνος, το δημοσιεύω αυτούσιο, καθώς η ίδια μου το ζήτησε: Κάπως έτσι φαντάζομαι την κόλαση/ σαν μια τεράστια γκαλερί, με ορόφους,/ μοντέρνα και συνωστισμένη/ (κάπου πάνω απ' το Λονδίνο)/ και άπειρα μυρμήγκια να με τρώνε/ σε μια οθόνη στην πιο σκοτεινή αίθουσα/ και να πεθαίνω, να πεθαίνω, να πεθαίνω/ στον πιο φρικτό εγωισμό παραδομένος/ αυτόν που στην κανονική ζωή/ ονόμαζα "έρωτα"...Τα 150 ποιήματα που απαρτίζουν την πρώτη ποιητική συλλογή του Παντελή Δημητριάδη φέρουν τον τίτλο Ξεκαθάρισμα Λογαριασμών, εφόσον ομοιάζουν με ψελλίσματα ασθενούς που μόλις βγήκε απ' ένα επώδυνο ψυχοχειρουργείο και κυκλοφορούν από την ετικέτα Εξώστης της δισκογραφικής Inner Ear. Την έκδοση, η οποία κοσμείται με λεπτομέρειες από τον Κήπο των Ηδονών του Ιερωνύμου Μπος, προλογίζει ο Μάριος Μαγιολαδίτης, ενώ η εργασία της Ανούσιας Έντασης (Κωνσταντίνος Αμύγδαλος - Γιώργος Αρβανιτάκης) στον εικαστικό τομέα, είναι για μία ακόμη φορά υποδειγματική. Κοστίζει 10 ευρώ και μπορείτε να την παραγγείλετε με αντικαταβολή από την ιστοσελίδα της εταιρείας και το official site των Κόρε.Ύδρο.

emotional-post

Ladose: Φάρμακο, εκλεκτικός ανταγωνιστής επαναπρόσληψης της σεροτονίνης. Επηρεάζοντας χημικές ουσίες στον εγκέφαλο, θεραπεύει την κατάθλιψη, την ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά και τη βουλιμία. Πλέον δεν το βρίσκεις στα φαρμακεία των σπιτιών ή γενικά μόνο στα φαρμακεία, αλλά και κάτω στο δρόμο. Σαν χθες το μεσημέρι μεταξύ Βουλιαγμένης και Συγγρού, ανάμεσα σε ποδοπατημένα χορτάρια και αποτσίγαρα. Εικάζεται πως μέχρι το τέλος του χρόνου όλοι οι υπήκοοι αυτής της χώρας, αν δεν πάνε βέβαια από εγκεφαλικό ή έμφραγμα, θα το χρειαστούν απαραιτήτως.

κκκ

* συνάντησα φίλη δημοσιογράφο. Μήπως διάβασες - τη ρώτησα - τον ζηλόφθονο που ασχολείται πάλι μαζί μας; Όχι, αλλά άσ' τον, μωρέ, τον καημένο - μου απάντησε - για λύπηση είναι. Ας την ακούσω λοιπόν τη φίλη μου κι ας νικηθεί ο θυμός από τον οίκτο. Πολύ άσχημη φάση και τα δύο συναισθήματα, πάντως.

** Παράγγειλα με αντικαταβολή την πρώτη ποιητική συλλογή του Π.Ε.Δημητριάδη, την έφεραν, δεν ήμουν σπίτι και πάλι καλά που την άφησαν στο γραφείο της ECS Courier Service. Με ειδοποιούν. Φτάνω και βλέπω τον κίτρινο φάκελλο, εγώ έξω απ' τη τζαμόπορτα, αυτός και η υπάλληλος μέσα. Ανοίξτε μου, φωνάζω. Δεν γίνεται, κλείσαμε μου λέει η τύπισσα. Δωσ' μου τον φάκελλο, είναι δικός μου, ξαναφωνάζω. Κλείσαμε, επαναλαμβάνει αυτή. Και τότε κολλάω τη μούρη μου στο τζάμι, γουρλώνω τα μάτια, ανοίγω το στόμα κι αφήνω το σάλιο μου να τρέξει στο ούτως ή άλλως βρώμικο τζάμι, υποδυόμενος το πτώμα. Για πότε σηκώθηκε η ευτραφής υπάλληλος απ' τη θέση της και για πότε κατέβασε τα ρολά, δεν περιγράφεται. Βιβλίο πάντως δεν πήρα στα χέρια μου. Αύριο ίσως ή από Δευτέρα...

*** η πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη του Λόλεκ ήταν ομολογουμένως πολύ καλή. Παρακάμπτω τα των τραγουδιών του ή τα των πιστεύω του, αφού έχω την αίσθηση πως τρία χρόνια τώρα τον γνωρίζω καλά αυτόν τον άνθρωπο κι έτσι δεν άκουσα κάτι καινούργιο, μιλώντας σε απόλυτα προσωπικό επίπεδο αυτή τη στιγμή. Παρακάμπτω την πολύ διαβασμένη και σοβαρή οικοδέσποινα Βίκυ Φλέσσα, τη Λίνα Νικολακοπούλου που ήταν πολύ γλυκειά και διακριτική μεσ' στον συμβουλευτικό χαρακτήρα των λόγων της και τη Λουκία Μιχαλοπούλου που μίλησε αυθόρμητα με έναν πολύ οικείο επίσης- σε μένα- τρόπο. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι, κατά πρώτον, στην πολιτική χροιά που απόκτησε προς το τέλος ο λόγος του φίλου τραγουδοποιού (χαρακτηριστικά είπε Δε μπορείς να λες "Μαζί τα φάγαμε" και να μένεις ατιμώρητος) και, κατά δεύτερον, στην τόλμη του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού να παγώσει την εικόνα για 4 ολόκληρα λεπτά στο φινάλε της εκπομπής, προτείνοντας μας τους στίχους του Κ.Π.Καβάφη στη μελοποίηση τους από τον Λόλεκ.

back-to-reality

Τσιμπάνε το καλοκαίρι τα κουνούπια και γίνονται το ίδιο ενοχλητικά με τους ταξιτζήδες που μου απαγορεύουν να καπνίσω κι εγώ με τη σειρά μου τούς απαγορεύω το ραδιόφωνο, μη θέλοντας να πάω στη δουλειά μου με τα σκυλάδικα άσματα τους ή αυτόν τον βλάκα τον Γεωργίου που ομιλεί περί ποδοσφαίρου και του κρατάνε τηλεφωνική παρέα άλλοι πέντε- δέκα ηλίθιοι. Όλοι οι Έλληνες έχουν τη φιλοδοξία να γίνουν Πρωθυπουργοί για μια μέρα μόνο! Κι εγώ το ίδιο! Όχι για να φτιάξω την οικονομία ή να αποκαταστήσω εν ριπή οφθαλμού τους συνταξιούχους, μα για να στήσω στον τοίχο όσους περισσότερους βλάκες μπορώ, απ' αυτούς που ασχημαίνουν την ήδη μίζερη και αρρωστιάρικη καθημερινότητα μας. Μακριά από μένα η χριστιανική λογική του τύπου Αγαπάτε αλλήλους, αυτόν τον εβραϊκό ραγιαδισμό ποτέ μου δεν τον κατάλαβα, ούτε και τον χώνεψα.
Αντί να πάρω το τρόλεϊ, δυο στάσεις απ' το σπίτι μου, πετάγομαι με τα πόδια μέχρι την οικία της κυρίας Δέσποινας Γλέζου. Την πετυχαίνω στο κρεβάτι της, ίδια κι απαράλλαχτη με την Marianne Faithfull όταν συνήλθε από τα drugs κι έκανε το comeback της με το Broken English. Η Δέσποινα, βέβαια, παρ' ότι υπήρξε παιδί των λουλουδιών, ουδέποτε πήρε drugs. Προτίμησε να περιπλανηθεί στον κόσμο μετά τη διάλυση των Νοστράδαμος (ή των...Μουστάρδαμος, σύμφωνα με τον Πουλικάκο), να γράψει τα αυτοβιογραφικά βιβλία της που προλόγισε ο αδερφός της μάνας της, ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, και να αλλάξει μουσική ρότα. Το άλμπουμ της με τίτλο Puzzle μόλις κυκλοφόρησε, περιέχει οργανικές συνθέσεις της και η ίδια το χαρακτηρίζει ethnic-new age music!Είχα δυο χρόνια σχεδόν να συναντηθώ με τη Δέσποινα Γλέζου, ίσως και περισσότερο, οπότε η χαρά μας ήταν αμοιβαία. Της θύμισα τα παλιά, τα αποκόμματα εφημερίδων του 1967 και του ΄68 που την αναφέρουν ως Η Ελληνίδα Ζυλιέτ Γκρεκό, το Ροντέο που εμφανίστηκε με Λάκη Παπαδόπουλο και Μαρίζα Κωχ της προ Κυττάρου εποχής, τη γνωριμία της με τη Φλέρυ Νταντωνάκη που την οδήγησε στην ενασχόληση με τις ανατολίτικες θρησκείες κι ακόμη τους φίλους που χάθηκαν είτε στην Ινδία, είτε στους λαβυρίνθους των σκληρών ουσιών. Καμία σχέση με όλα αυτά η 63χρονη Δέσποινα Γλέζου. Είναι πια μια χαρούμενη ώριμη γυναίκα πού 'χει μάλλον αράξει για τα καλά, γράφοντας τη μουσική της στο συνθεσάιζερ και αναμένοντας την υποδοχή του κόσμου στο ολοκαίνουργιο cd της. Της εύχομαι τα καλύτερα! Οι φίλοι πάνε διακοπές και μας εύχονται Καλά μπάνια, λεβέντες! Σαν τον Παντελή Δημητριάδη των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. που μοιάζει να ποζάρει στα Μάταλα των 70s, γνήσιος επίγονος της κυρίας από πάνω του, κάτι μεταξύ νεοχίπη και Αϊ-Γιάννη του Νηστευτή. Αρχικώς μού τη σπάει που εγώ δεν θα πάω πουθενά διακοπές φέτος, ελλείψει χρημάτων, μα μαλακώνω και γελάω σαν θέτω στον εαυτό μου το οικείο πια αναρχικό ερώτημα Μήπως έχεις και τίποτα να διακόψεις; Άσε που ξεκινάει αυτές τις μέρες το πακετάρισμα εν όψει της μετακόμισης μου. Εδώ θα τη βγάλω, στην Αθήνα, στις ήσυχες μέρες του Αυγούστου once again, να γράφουμε ασυνάρτητα ποιήματα με τη Λένα και το πολύ-πολύ να πεταχτώ μέχρι την Αίγινα στο φεστιβάλ κλασικής μουσικής της Ντόρας Μπακοπούλου. Τυχερή είναι η Μαρίζα Κωχ που σε λίγες εβδομάδες από τώρα θα ξαναπετάξει για Πεκίνο, καλεσμένη ενός διεθνούς μουσικολογικού συνεδρίου. Η κυκλοφορία του επόμενου διφώνου αναβάλλεται για τον Σεπτέμβριο. Το έμαθα κάπως αργά, νομίζοντας πως πρέπει να παραδώσω κείμενα κι είχα αγχωθεί τρομερά. Εκκρεμούσε μία συνέντευξη με τους Palyrria, οι οποίοι έβγαλαν κι αυτοί νέο cd (καταπληκτικό!), αλλά όπως το βλέπω θα πάει για μετά το καλοκαίρι. Ελπίζω μόνο να μην πάει για τότε και η αποπληρωμή τριών μαζεμένων χρωστούμενων μηνιάτικων. Έτσι, παρέα για όλο αυτό το διάστημα θα σας κρατήσουν ο Πορτοκάλογλου με τον Ζιώγαλα και τον Φάμελλο μαζί με τον μελοποιημένο Ελύτη και τον Στόκα. Ευτυχώς δηλαδή που από αυτή την Παρασκευή ξεκινάω πάλι τις εκπομπές μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά, την ίδια απογευματινή ώρα. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει επίσης καταβολή των χρωστούμενων μισθών, πάντως αν μη τι άλλο είναι ευχάριστο που ο μηχανισμός ολόκληρος ξαναμπαίνει σε λειτουργία και πιο πολύ αναφέρομαι τώρα στον δικό μου, τον προσωπικό μου μηχανισμό. Μια λοιπόν και δεν έχω άλλες διφωνικές γραπτές υποχρεώσεις, έκατσα χθες και κόπιαρα τα άπαντα της Λένας Πλάτωνος για τον κιθαρίστα της, τον Στράτο Σπηλιωτόπουλο, που μου τα ζήτησε. Παίζει με τον Κοργιαλά και την Ευρυδίκη, μα γνωρίζει πως η ταυτόχρονη εμπλοκή του με τη μπάντα της Πλάτωνος θα τον ακολουθεί ως εύσημο για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Στράτος μιλάει της Λένας και της Σαβίνας στον πληθυντικό, κάτι που δε μπορεί να κόψει εδώ και δυο χρόνια που συνεργάζονται. Ήρθατε; ρώτησε μια μέρα τη Σαβίνα. Ποιοί ήρθαμε; απάντησε εκείνη έκπληκτη κι όταν μετά κατάλαβε, απλά γέλασε. Την επόμενη, στο πρωινό, ο Στράτος απευθυνόμενος σε μένα, πέταξε ένα Άκου, μαλάκα, τι έγινε, αλλά φορούσε τα μαύρα γυαλιά του και η Σαβίνα νόμιζε ότι μιλούσε σε εκείνη. Του είπε, λοιπόν: Τι πρόοδος ειν' αυτή; Τη μια μέρα στον πληθυντικό και την άλλη Ρε, μαλάκα! Κλαίγαμε από το γέλιο! Με τον Στράτο μοιραστήκαμε το δωμάτιο του ξενοδοχείου και γενικώς γελάσαμε πολύ, τόσο που δεν τό 'χαν τίποτα να μας εκπαραθυρώσουν, αφού από δίπλα ο Tsiko με τον Vlastur φώναζαν: Βγάλτε, ρε μαλάκες, τη γαργαλιέρα απ' την πρίζα! Καλά ήταν στην Επίδαυρο, ο Καβάφης έσκισε, η Λένα πέταξε στα σύννεφα -κι εμείς μαζί της, όπως τό 'χα σίγουρο- αλλά αυτή η επιστροφή στα ίδια και τα ίδια ομολογουμένως δεν τρώγεται με τίποτα. Σα να γυρνάς οδικώς από το Παρίσι και με το που μπαίνεις στον τόπο σου να πέφτεις πάνω στα μπουρδέλα της Λιοσίων. Αυτή είναι η μόνη αίσθηση που δύναται να περιγράψει την κατάσταση.

κκκ

* εν τω μεταξύ, το blogάκι μου όλο και διαπρέπει εκτός της μπλογκόσφαιρας και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε! Η αποκλειστική συνέντευξη που μου παραχώρησε ο σκηνοθέτης -ποιητής Λευτέρης Ξανθόπουλος με αφορμή την Έβδομη Βροχή του, μπορεί να μη συγκέντρωσε τα σχόλια των επισκεπτών μου, έγινε όμως θέμα στην εφημερίδα Τα Νέα. Εδώ το link:

http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:aOFpI_QEp_EJ:www.tanea.gr/default.asp%3Fpid%3D2%26ct%3D4%26artid%3D4583924+%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CF%84%CE%B1+%CE%BD%CE%AD%CE%B1+%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%90%CF%84%CE%B7&cd=4&hl=el&ct=clnk&gl=gr

ΕΠΙΓΕΝΕΘΛΙΟ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΗΣ ΛΕΜΟΝΙΑΣ!

Ο Ειρηνοδίκης έκαυσε τα σπαρτά του και έφτυσε τρεις μπίλιες ασπαρτάμης. Το κουκουτσάκι έτρεξε ξεδιάντροπα στα λιβάδια της Γ.Α.Δ.Α. Περίπου ότι κι αν σου πω πάντα θα ξεκαρφώνεις τις πετούγιες, τις αβασάνιστα τοποθετημένες από Ηπειρώτες κλαρινιτζήδες. Οι γιατροί του ΙΚΑ ασθμαίνοντας βγάζουν τις άσπρες μπλούζες τους και τρέχουν ξεδιάντροπα κι αυτοί σε γαλαζοαίματα δρομάκια, φροντίζοντας να ταΐσουν με πορτοκαλιές σαρανταποδαρούσες τις αγελάδες της παρακμής. Ω, του Θείου Δράματος και της θείας Μαρίας, θα σκάσουν οι έρμες οι πεταλούδες από τη ζέστη ή από το κρύο διάσελο των βροχοποιητών. Κοσμογονία η χθεσινή κοσμοσυρροή από πάστες διατιμήσεως που ξέμειναν στο ράφι με τις γεροντοκόρες. Ποιας την τύχη να ζηλέψω μέσα από τα κιτρινιάρικα δόντια της κατσίκας στο βράχο της Καστέλλας; Θα σου πω εγώ! Φλώρινα, Τεπελένι, Αφιόν Καραχισάρ κι άλλο ένα! Τα βουνά της Τροίας έγιναν τέσσερα, κουρσεμένα από λιμοκοντόρους μπουζουξήδες και καθημερινούς αυγουλότριχους τσαμπατζήδες. Τι κρίμα να παίζουν βιολιά οι βράχοι! Σκαρφαλώνω στο μάτι δίπλα στη Ραφήνα, ραφινάροντας την αποφορά της απογευματινής μου πείνας. Εγώ όμως θα τους πάω στον οφθαλμίατρο να τους φορέσει περιβαλλοντολογικά γυαλιά και ωκεάνιες ωτασπίδες. Που τα βρίσκουν άραγε με τέτοια ευκολία; Βουτάνε στα ρεύματα; Θα σου πω εγώ! Βουτάνε στη δυσκολία των αιώνων και στην ολόχαρη Κοκκάλω. Χτυπιούνται μεταξύ τους με τα φιλντισένια δόρατα του πράσινου κώλου της μαϊμούς. Κράτα το καλά, γιατί αν σου φύγει, θα το βρω κι ας σκούζει η λιτανεία του Αγίου Παντελεήμωνος Αχαρνών και του καθηγητή ιταλικών στην Α καπέλα Σιξτίνα. Το ένα βούρλο πάνω στ' άλλο και τα δύο νίβουν τα ανομήματα του Ντέιβιντ Νίβεν. Σε παρακαλώ, πιάσε μου το μολυβάκι από την τσέπη της τσούχτρας και το εκμαγείο του Αστακού πλάι στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Έχεις φάει, βρε, σολωμό; Ή σ' τον έφαγε όλο η Σαλώμη όταν ταΐζατε παρέα τους κυπρίνους με σπιτικά τυροπιτάκια; Άνοιξε μία Απέλλια και χύσε το περιεχόμενο της στα βατραχοπέδιλα των Κυθήρων και στα όρη της Κέρκυρας, ώσπου η γη να ξεβράσει όλα τα ζυμαρικά που ετάφησαν ένα κρύο μεσημέρι στα υπόγεια του Άουσβιτς. ΠΑΣΟΚ δε θέλατε; Πασών των Ρωσιών είπε η Μεγάλη Αικατερίνη και αερίστηκε εντός του τρόλλεϊ έξω από την πλατεία Συντάγματος. Όσο για σένα και για μένα, κάποιος τρέχει με τα βρακιά κατεβασμένα από το βάρος των ευθυνών και τον φόβο των Σαρπηδόνων! Τρέχει και δε φτάνει!

ΚΚΚ

* by lena/ by bosko, στον Τάσο Κόντο για τα γενέθλια του!

ΚΚΚ

Εγώ είχα σουρωτήρι από το δίσκο με τα μεζεδάκια και θέλω να σου υπενθυμίσω ότι μπήκαμε στο ζώδιο των Διδύμων. Διπλή η πίτα που σέρβιρε η τυφλή μπαλονού τα ασχημόπαπα του Καθηγητή Βιντγκενστάιν. Ήταν όμως ο καημένος ευθύβολος και θλιμμένος και φορούσε μελαγχολικά σκάφανδρα. Που να τα πέταγε καθώς σπυριάσανε από την ακμή της παρακμής του; Τα αλογοσκούφια τρέχουν στον ιππόδρομο και δε φτάνουν. Τι ξετσιπωσιά εκ μέρους του άνυδρου ποδηλάτη! Η θανατερή μπριζόλα έσκαψε το λάκκο της, φωνάζοντας Ζήτω η Ελευθερία και τα προβατάκια έβαλαν τα γουόκμαν τους και ζήτησαν άδεια από τον περίβολο του Άη - Στράτη. Απέναντι, η Σίκινος έμοιαζε με παγώνι πλουμιστό και με βλέμμα παγωμένο από την οσφυοαλγία και τα κρεατάκια που είχε μόλις εγχειρήσει. Θέλεις λίγο κοτόπουλο Βοκτάς; Ή τηγανιτές πατάτες με τυρκουάζ αλεπούδες χωρίς νάιλον κάλτσες; Πάρε τη σκούπα και σκούπισε δεκατέσσερις αλογόμυγες από το περβάζι της Μαζεράττι μου. Μην τις κοπανήσεις όμως γιατί ο θαλερός ιππόκαμπος θα στραβοπατήσει και ποιος τον πιάνει τότε. Καημένε μου, τι σού 'μελλε να πάθεις από σκούπα τρικάταρτη και αλογόμυγα τρικούβερτη. Οι παπαράτσι διαιωνίζουν γατομορφές και γαμπριάτικα νωχελικά τσουλούφια. Βγάλε την πατατούκα από το πατάρι του Ledra Marriott και προσκύνα τις διάτρητες ταπετσαρίες του Grand Resort. Ω, Μούσα Τρισδιάστατη, ψάλλε στα ιταλικά το Ave Maria Farantouri! Είπε και έκλεισε την κερκόπορτα του κάστρου της Κέρκυρας πίσω του. Και ουδέν νεότερον!

κκκ

* by lena/ by bosko, στον Παντελή Δημητριάδη επίσης για τα γενέθλια του!

ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ.gagarin-14-05-2010-ένα-από-τα-πιο-θεαματικά-και-εντυπωσιακά-ελληνικά-live!

Η εικόνα είναι ενδεικτική: ένα ολόκληρο Gagarin, περισσότερα από 600 άτομα δηλαδή, που μαθαίνουν Όλη την Αλήθεια για τα Παιδιά του ΄78, συντονισμένα με την εκρηκτική περσόνα του ερμηνευτή Παντελή Δημητριάδη! Νομίζω πως χθες βράδυ είδα ένα από τα πιο εντυπωσιακά live ελληνικού συγκροτήματος, που περιείχε όλα τα rock στερεότυπα- ομολογουμένως, χαριτωμένα- και κυρίως την φανερή προσπάθεια των δημιουργών να ακουστεί καλή μουσική. Ίσως είναι υπερβολή αν πω ότι επρόκειτο μάλλον για την καλύτερη εμφάνιση rock μπάντας που έχω δει ίσαμε τώρα - το λέω εγώ που πέρασα δυο χρόνια της ζωής μου μέσα στο ανανεωμένο Κύτταρο, απ' όπου παρέλασε κυριολεκτικά η Σάρα και η Μάρα. Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή.

Τη συναυλία των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. άνοιξαν οι Electric Litany λίγα λεπτά μετά τις 22.00 το βράδυ. Ένα πολύ διακριτικό, όσο και αυτοδύναμο support, αφού δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν στο Gagarin αποκλειστικά για το καινούργιο αυτό συγκρότημα.

Ο Αλέξανδρος Μίαρης, ο συνθέτης, τραγουδιστής και leader του γκρουπ, είναι φανερό πως δεν επιθυμεί να στηρίξει καμία καριέρα πάνω στην τέχνη του. Το δικό του rock δημιουργεί μια συνείδηση ενότητας, η οποία με τη σειρά της διευρύνει τις επιμέρους συνειδήσεις όσων παρακολουθούν τον ίδιο και την ενίοτε ψυχεδελική μπάντα του.

Εδώ παίζει στο πιάνο το, χατζιδακικής υφής, Time (never be late), συνοδεία του Richard στα τύμπανα και του Duane στο μπάσο. Παρεμπιπτόντως, ο Τεξανός και ο Λονδρέζος είναι συμπαθέστατα παιδιά, όλο χιούμορ και ευγένεια. Και θα συμφώνησαν σίγουρα με τον Κερκυραίο καλλιτεχνικό τους σύντροφο, όταν αυτός δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην αστυνομοκρατούμενη Αθήνα, αλλά και στη συγκέντρωση των νεοφασιστών λίγη ώρα πριν την έναρξη της συναυλίας και μάλιστα όχι πολύ μακριά από το Gagarin.

Έβλεπα το κοινό των Electric Litany και σκεφτόμουν πως αν έβγαινε πριν καμιά εικοσαριά χρόνια ένας ελληνικός rock δίσκος Για την Αναρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση, ο χώρος του live θα ήταν γεμάτος από σαματατζήδες νεολαίους - οπαδούς της ρήξης με κάθε ταξικό και ιεραρχικό καθεστώς. Αντ' αυτού, το Gagarin τελικά μπορεί να γέμισε από νεολαίους, αναμφισβήτητα όμως μιλάμε για πραγματικούς μουσικόφιλους, προτεραιότητα των οποίων ήταν η ακρόαση ενός πολύ ποιοτικού και εκλεπτυσμένου, μέσα στα γκάζια του, ηλεκτρικού τραγουδιού. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω επίσης πώς έχουν πια τόσο καλοδουλεμένο το υλικό τους οι Electric Litany, ώστε να ακούγεται στη ζωντανή παρουσίαση του ακριβώς όπως και στο cd τους!

Ο Μίαρης πρόθυμα φωτογραφήθηκε με τον κοινό μας φίλο, Lolek. Ωχ, κατάλαβα, το blog θα το τσακίσεις πάλι, ήταν τα λόγια του Αλέξανδρου και, όπως διαπιστώνει κανείς, δεν είχε καθόλου άδικο! Κάπου πήρε το μάτι μου και την πιο διάσημη alternative καλλιτέχνιδα μπροστά μας, αλλά αυτήν δεν τη φωτογράφησα. Επί τη ευκαιρία, μήπως έχει πάρει τζούρες κανείς από τα καινούργια τραγούδια της; Ένα έχω ακούσει απ' αυτά μόνο και σπάω το κεφάλι μου να βρω τι μου θυμίζει η εισαγωγή του. Βρε, τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...θα το βρω και θα σας πω!

Πάμε τώρα στον κύριο Παντελή Δημητριάδη και τους ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., τους πρωταγωνιστές της βραδιάς. Να συλληφθεί αμέσως ο τύπος αυτός που πετάει τα πουκάμισα και τα μπλουζάκια του στο κοινό, ενώ παίρνει φόρα και πηδάει πάνω στους φαν του σαν άλλος Jim Morrison! Τον Παντελή, βέβαια, άλλο που δεν ήθελε το κοινό του, να τον σηκώνει στα χέρια και να τον οδηγεί ξαπλωτό πίσω στη σκηνή σαν ένα βρώσιμο είδος λαϊκής υστερίας και πανηδονιστικής κατανάλωσης. Υπάρχουν και χειρότερα! Λέγεται πώς βετεράνος Έλληνας rocker, με πατημένα τα εξήντα σήμερα, πήγε κάποτε να πηδήξει στο κοινό του, μα δυστυχώς κανείς δεν τον κράτησε. Κι έτσι το μόνο που κατάφερε ήταν να αποκτήσει όχι τη λαϊκή επιδοκιμασία, αλλά μερικά σπασμένα παΐδια!

Γνωρίζω πόσο δεμένος είναι ο Παντελής με τους υπόλοιπους ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., αυτό που εγώ εισέπραξα όμως είναι πως πρόκειται για μιαν απόλυτα ηγετική και σαρωτική rock φιγούρα! Δεν ξέρω τι ή πως θα ήταν το συγκεκριμένο δημοφιλές συγκρότημα, στη σκηνή τουλάχιστον, δίχως την παρουσία του. Αυτό πάλι δε σημαίνει ότι υποτιμώ τα άλλα παιδιά, εφόσον υπήρξαν στιγμές που συγκινήθηκα βαθιά με την ερμηνεία του Αλέξανδρου Μακρή στο πιάνο και σε ορισμένα τραγούδια.

Όση ώρα στη γιγαντοοθόνη του stage προβάλλονταν τα γνώριμα πια naive βιντεάκια- κάποια ήταν εξαιρετικά!- των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., ένα άλλο στοιχείο που με εντυπωσίασε ήταν η εξοικείωση του νεανικού κοινού με τα τραγούδια τους. Ένιωσα όπως στο live της Μποφίλιου την περασμένη εβδομάδα, όπου όλοι γνώριζαν τους στίχους και ξελαρυγγιάζονταν κανονικά, σιγοντάροντας τον τραγουδιστή. Εμένα πάλι η σχέση μου με τη μουσική και ειδικά με τον στίχο είναι πιο ιδιωτική, εξ ου και απεχθάνομαι στην πραγματικότητα τα live. Οι προσωπικές μου στιγμές ακρόασης του λευκού βινυλίου των Παιδιών του ΄78 δε μπορούν να συγκριθούν σε καμία περίπτωση με όσες φορές κι αν έχω μπροστά στα μάτια μου τους μουσικούς που τα δίνουν όλα ή τον Παντελή που απλώς είναι ο εαυτός του επί σκηνής.

Παρένθεση ή, σωστότερα, ξεμπρόστιασμα (με την άδεια της): εδώ βλέπετε την πολυαγαπημένη Δέσποινα, πρώτα απ' όλα φαν του Αγγελάκα και μετά του bosko, αφού δεν έχει αφήσει post μου ασχολίαστο. Έγυρα πάνω της σε κάποια φάση, αφού είχα ένα περίεργο απροσδιόριστο στρες χθες και ήπια τ' άντερα μου. Είναι κι αυτά τα γαμημένα χάπια για την καταπολέμηση των κλειστοφοβιών...Πώς το' λεγε ο Πανούσης για τη Δαμανάκη; Ρε παιδιά, έχω μάθει ότι παίρνει κάτι χάπια αυτή, θα πάμε να κάνουμε επανάσταση και θα την πάρει ο ύπνος!

Ο Παντελής, πάντως, είχε δίκιο όταν μας πληροφόρησε πως είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται ζωντανά Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του ΄78 και ως εκ τούτου υπάρχει μεγάλη αγωνία. Πιστεύω πως όλα πήγαν καλά. Όπως και στο πολύ πιο σύντομο σε διάρκεια πρόγραμμα των Electric Litany, φάνηκαν το δέσιμο των μουσικών και οι πολλές πρόβες, έτσι και οι ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. έπαιξαν τα τραγούδια τους με εντυπωσιακό επαγγελματισμό: Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου, Τώρα που δεν έχω κανέναν, Πάσχα στο ψυχιατρείο, Όταν είμαι μαζί σου (ντουέτο του Δημητριάδη με τη Λίλα Βλαχοπούλου), Χειραψία/Gay anthem for the new millennium, Όχι πια έρωτες κλπ.

Ήταν και πάνω από δέκα άτομα επί σκηνής, σε ποιον να πρωτοαναφερθεί κανείς και πόσα ονόματα να συγκρατήσει; Ξεχωριστός φυσικά ο ήχος των εγχόρδων που επιστρατεύθηκαν από την Κέρκυρα για να εμπλουτίσουν τη live μουσική των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., εν προκειμένω τέσσερα βιολιά και δύο βιολοντσέλα.

Πραγματικά, το καταφχαριστήθηκα το δεύτερο και πιο χαμηλότονο μέρος της συναυλίας. Πήρα την παρέα, ανεβήκαμε στο πατάρι και αφού προσπεράσαμε κι εκεί ανθρώπους που κρέμονταν σαν τσαμπιά, βρήκαμε μια καλή γωνιά.

Όχι άλλο θέαμα, είπα μέσα μου, έκλεισα τα μάτια και τότε το πολύβουο αθηναϊκό rock club μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, ανεξαρτήτως δογμάτων. Μπορεί να ήταν η Notre Dame, μπορεί ο Άγιος Σπυρίδωνας, ο καθένας κρατάει ότι τού πηγαίνει.

Τα λόγια του Διονύση Σαββόπουλου από μία κατ' ιδίαν συζήτηση που είχαμε προ πενταετίας προσφέρονται για τον επίλογο της ανταπόκρισης μου: η ποπ μουσική υπήρξε η μόνη μουσική κτηνώδους καταναλώσεως που κάποια θεϊκά τσογλάνια κατάφεραν να ξεπεράσουν τον καταναλωτικό χαρακτήρα της και να την ανεβάσουν στα πιο υψηλά επίπεδα της λαϊκής τέχνης. Οι Κερκυραίοι ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., λοιπόν, είναι τα θεϊκά τσογλάνια- που λέει ο Νιόνιος- και σίγουρα πέτυχαν χθες βράδυ στο Gagarin να τοποθετηθούν μαχητικά και θετικά απέναντι σ' αυτό που ορίζεται ως pop ή rock, την έκφραση δηλαδή μιας σύγχρονης εναλλακτικής λαϊκής κουλτούρας.

ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ.: ΑΞΙΟΙ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ LIVE ΣΤΟ GAGARIN - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ!

Θα είναι μια δεκαετία περίπου που εργαζόμουν ως μουσικοκριτικός στον ΗΧΟ και μου' χε δοθεί προς κριτική το χειροποίητο cd ενός κερκυραϊκού rock συγκροτήματος. Σήμερα, το εν λόγω cd δεν υπάρχει, κάπου θα χαρίστηκε, κάποιος θα το πήρε ή απλά θα βρίσκεται καταχωνιασμένο στο αρχείο μου. Θυμάμαι, δεν μου είχε αρέσει η ηχογράφηση των θαμμένων φωνητικών, που μού απαγόρευε τη λεγόμενη άρτια ακρόαση του. Ήταν καλώς ή κακώς μία περίοδος που το έντεχνο και η στροφή στην καθ' ημάς παράδοση μεσουρανούσαν, κάνοντας ακόμη κι εμάς, τους αμετανόητα ροκάδες, να αναζητούμε αισθητικούς συσχετισμούς στον Μαχαιρίτσα και τον Θαλασσινό και όχι σε ανεξάρτητα γκρουπάκια που μιλούσαν στη γλώσσα του τόπου τους. Είχα παραδώσει τότε μία κακή κριτική, την οποία όμως, λίγες μέρες μετά, τηλεφώνησα του αρχισυντάκτη για να αποσυρθεί, όπως και έγινε. Ποιος είμαι εγώ, ο ασήμαντος του χώρου, σκέφτηκα ορθώς, που θα χαντακώσει την πρώτη δουλειά νέων ανθρώπων; Πέρασαν λίγα χρόνια και η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ κατέφτασε πάλι στο περιοδικό, βγαλμένη από τη μεγαλύτερη όμως δισκογραφική εταιρεία και όχι από ένα home- made στούντιο του νησιού των Φαιάκων. Τιμωρήθηκα κατά κάποιο τρόπο, αφού το cd αυτό είχε δοθεί τότε σε άλλον συνάδελφο κι εγώ πήγα και το αγόρασα, παρασυρμένος από τις δικαίως διθυραμβικές κριτικές. Μόλις πέρσι, πάνω που το ενδιαφέρον μου για τα βινύλια άρχισε να αναζωπυρώνεται, εντονότερα κι από τα εφηβικά μου χρόνια, μού εστάλη από την Inner- Ear η διπλή Αλήθεια για τα παιδιά του ΄78. Κόλλησα άσχημα! Με τις συνθέσεις που ανακάτευαν τεχνηέντως τον lounge Χατζηνάσιο και τον πιο ευαίσθητο Χατζιδάκι με τον ήχο των επτανησιακών μαντολινάτων, τις πεισιθάνατες punk μπαλάντες και την τολμηρή ποιητική του Morrissey. Με μιαν έντονη αναζήτηση έως και θρησκευτικού- μεταφυσικού χαρακτήρα και μια καταγραφή προσωπικών νεανικών συναισθημάτων που έκαναν τους στίχους να μοιάζουν με αποσπάσματα από την Ώρα των 50 λεπτών του Robert Lindner. Με τη φωνή του τραγουδιστή και έναν εκ των δύο ιδρυτών τους, Παντελή Δημητριάδη, ν' ακούγεται άγουρη, χαριτωμένη και συγκινητική, σαν παραπονιάρη εφήβου που διεκδικεί τα βασικά και αυτονόητα απ' τον κόσμο αυτό κι απ' τη σχέση του με τους άλλους. Οι ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., εν συντομία οι Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες της οργανικής χημείας που μαθαίναμε στο σχολείο, διεκδικούν πια ένα από τα μεγαλύτερα μερίδια της αγάπης μου για τη σύγχρονη ελληνική μουσική. Και γι' αυτό, με ιδιαίτερη τιμή και χαρά, δημοσιεύω την ακόλουθη, αποκλειστικά για τα Άσματα και Μιάσματα, συνέντευξη με τον Παντελή Δημητριάδη. Με μεγαλύτερη χαρά, αυτή την Παρασκευή, 14 Μαΐου, θα δούμε τους ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. live στο Gagarin παρέα με τους συντοπίτες τους- κατά το ήμισυ- Electric Litany. Θα είμαστε όλοι εκεί!

Γιατί είστε τόσο ακριβοθώρητοι στα live; Να υποθέσουμε λόγω του τόπου μόνιμης διαμονής σας;
Και όχι μόνο. Όσοι γνωρίζουν την ιστορία μας και τις διακυμάνσεις που έχουμε περάσει ως συγκρότημα ξέρουν και την απάντηση. Εξάλλου, το παραδοσιακό ροκ πρότυπο του καλλιτέχνη που περιοδεύει για να προωθήσει το δίσκο του ή να βιοποριστεί από τις συναυλίες ή απλά να περάσει καλά δε θα έλεγα ότι μας αντιπροσωπεύει. Τα εκλεκτά πράγματα για μένα πρέπει εξ ορισμού να χαρακτηρίζονται από μια κάποια σπανιότητα. Μόνο τα μωρά και οι γριές κοινωνάνε κάθε Κυριακή.
Έχετε ακούσει πολλά καλά λόγια για τη μέχρι τώρα πορεία σας. Σας ζητάω λοιπόν να πάτε χρόνια πίσω, τότε που ηχογραφούσατε το πρώτο σας, ερασιτεχνικό σχεδόν, άλμπουμ.
Πίσω στο 1994; Μακάρι να μπορούσα να πάω...
Παρ' ότι τραγουδάτε δικούς σας στίχους, με κάποιες μεμονωμένες εξαιρέσεις, σαν το ποίημα του Χρονά στον τελευταίο σας δίσκο, εν τούτοις σε όλες τις δουλειές σας συναντάει κανείς ετερόκλητες λογοτεχνικές αναφορές. Μιλήστε μας λίγο γι' αυτές.
Θα αναφέρω μόνο τέσσερις Έλληνες λογοτέχνες, στους οποίους έχω κατά καιρούς αφιερωθεί ως αναγνώστης, ήτοι διάβασα ολόκληρο το έργο τους σε μια ενιαία περίοδο, ενδελεχώς και με αμείωτο ενδιαφέρον: Σολωμός, Βιζυηνός, Καβάφης, Χριστιανόπουλος. Ο πέμπτος και νεότερος αναφέρεται στην ερώτηση.
Αν στην ελίτ αντιστοιχεί φθηνή ποπ, πως θα ορίζατε εν έτει 2010 το εγχώριο αντεργκράουντ;

Όσον αφορά την υπόθεση, θα ήθελα να σημειώσω για πολλοστή φορά ότι ο τίτλος Φτηνή ποπ για την ελίτ έχει παρεξηγηθεί, σε βαθμό μάλιστα που με κάνει πλέον να νιώθω άβολα. Η σημασία ήταν απόλυτα κυριολεκτική, τουλάχιστον σε επίπεδο προθέσεων. Η ελίτ ήταν αριθμητική, τα 102 άτομα που είχαν αγοράσει, σύμφωνα με τις εκκαθαρίσεις της Wipe Out, τον πρώτο μας δίσκο και η ποπ (μέσα στα πλαίσια της ευρύτερης pop κουλτούρας, αλλά με ελληνικά γιατί μιλούσε ελληνικά), φτηνή, γιατί ο δίσκος που την περιείχε γράφτηκε με πολύ πενιχρά μέσα και ελάχιστα έξοδα. Η αλήθεια είναι ότι το διφορούμενο του πράγματος τροφοδοτήθηκε και από το ένθετο του cd στην πρώτη του, ακριβή έκδοση, που απέπνεε έναν ελιτισμό και μια χλιδή. Ήταν μια αισθητική επιλογή απολύτως συνειδητοποιημένη και όχι στερούμενη προβοκατόρικης διάθεσης. Το μόνο σημείο που μας καταλογίζουμε μια ευθύνη για την εν λόγω παρανόηση ήταν κάποιες πτυχές του προσωπικού μας attitude τον πρώτο καιρό της κυκλοφορίας του δίσκου, ένα είδος "hip", που πρόσφατα το συζητούσαμε με τον Αλέξανδρο κατατάσσοντάς το ως την πιο άστοχη και αμήχανη παρακαλλιτεχνικά περίοδο των Κόρε. Ύδρο. Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ.Όσον αφορά την απόδοση, κρίνω ότι οποιαδήποτε απάντησή μου αυτή τη στιγμή θα ήταν ελλιπής και αβασάνιστη.
Οι προαναφερθείσες λογοτεχνικές αναφορές σας ίσως να δικαιολογούν και τη σταθερή επιλογή σας να τραγουδάτε στη μητρική σας γλώσσα. Παρ' όλα αυτά παραδόξως έχετε μεγαλύτερη συγγένεια με την αγγλόφωνη, τη λεγόμενη alternative, σκηνή. Σας το' χουν ξαναπεί αυτό;
Θα έλεγα ότι η συγγένεια, στιχουργικά τουλάχιστον, είναι συναισθηματικά λίγο-πολύ ισοζυγισμένη μεταξύ Ελλάδας και εξωτερικού. Απλά εγώ ίσως έχω ακούσει λίγο περισσότερη ξένη μουσική από τον Αλέξανδρο και ο Αλέξανδρος λίγο περισσότερη ελληνική από μένα. Ή καλύτερα εγώ ίσως είμαι λίγο πιο "contemporary" στα ακούσματά μου και ο Αλέξανδρος λίγο πιο "κλασικός".
Η άνοιξη στην Κέρκυρα είναι πανέμορφη. Θυμάμαι ένα τοπίο στους Λιαπάδες κάποτε που μού θύμισε Σκοτία. Μια μουσική, μια μελωδία ή ένα στιχάκι έρχονται πιο αβίαστα σ' ένα τέτοιο φυσικό ντεκόρ παρά στη γκρίζα βιομηχανική Αθήνα;
Θεωρητικά ναι, και η προσωπική μου εμπειρία νομίζω πως συνηγορεί σ' αυτό, ποσοτικά τουλάχιστον. Και λέω ποσοτικά, γιατί κατά καιρούς έχω γράψει πράγματα, που είναι πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου, εξίσου αβίαστα και εκτός Κέρκυρας. Νομίζω πως πάνω απ' όλα είναι τα κατά καιρούς εμπλεκόμενα στη ζωή μου πρόσωπα αυτά που έχουν πυροδοτήσει ως έμπνευση τα περισσότερα τραγούδια. Και ο τόπος έπεται.
Pink Floyd ή Radiohead κι, ακόμη, Syd Barrett ή Morrissey;
X, 2.
Θυμάμαι από τις πρώτες σας συνεντεύξεις που μιλούσατε με πολύ κολακευτικά λόγια για την Αρλέτα. Τι ειν' αυτό που σας συνδέει με τη μεγάλη τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια και με ποιους άλλους δημιουργούς εκείνης της γενιάς αισθάνεστε...συνένοχοι;
Μας συνδέουν κυρίως γλυκές μνήμες από την παιδική μας ηλικία. Θυμάμαι πήγαινα στο Ωδείο με τον πατέρα μου και το ράδιο στο αυτοκίνητο έπαιζε το "Batida de Coco", ΕΡΑ 2 τότε. 24 χρόνια πριν. Συνένοχος δε θα έλεγα ότι αισθάνομαι, αλλά παρόμοιες μνήμες, ίσως όχι τόσο χαρακτηριστικές, έχω και από άλλες αναγνωρίσιμες και από παιδάκι ελληνικές φωνές της εποχής, όπως ο Πάριος, ο Καλογιάννης, η Δήμου, ο Μητσιάς, η Βόσσου, ο Μικρούτσικος, η Γαλάνη, η Βίσση, ο Πασχάλης... Η διαφορά μάλλον είναι στη μοναχική, ανάδελφη παρουσία, την ιδιαιτερότητα και τη σταθερότητα του καλλιτεχνικού ήθους της πρώτης που την εδραίωσε με διάρκεια στην υπόληψή μου ως κάτι σχεδόν ιερό.
Οι ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. θα έβγαιναν στο δρόμο να χαρίσουν τη μουσική τους σε μια συναυλία διαμαρτυρίας κι αν ναι για ποιον ιδιαίτερο λόγο;
Έχω μια ενστικτώδη, ιδιοσυγκρασιακή αποστροφή προς τη δια φωνασκίας μαζική διαμαρτυρία ή συλλογική υποστήριξη. Προς το παρόν δεν έχει παρουσιαστεί κάτι που να με κάνει να υπερβώ τη συγκεκριμένη αγκύλωση. Ίσως γιατί έως τώρα θεωρώ ότι αγωνίζομαι ακατάπαυστα και με πάθος υπέρ ή εναντίον κάποιων πραγμάτων σε ατομικό επίπεδο, σε βαθμό που με κάνει να νιώθω ότι αναπληρώνεται και με το παραπάνω η οποιαδήποτε αποχή μου από την τυπική συλλογική δράση, την οποία (συμμετοχή μου) ούτως ή άλλως θεωρώ ανούσια και κατ' επέκταση άχρηστη έως και επικίνδυνη για το κοινό "καλό". Πιστεύω πολύ περισσότερο στην αναρχία του ενός, την ανεξάρτητη προοδευτική δύναμη του ατόμου παρά της κοινωνικής ομάδας ως πειθήνιο όργανο οποιασδήποτε ιδεολογίας, φιλοσοφίας, θρησκείας ή απλά μαζικής συναισθηματικής φόρτισης. Ίσως γι’ αυτό αποφεύγω ακόμα και να βλέπω ποδόσφαιρο με παρέα, με εξαίρεση αυτή του πατέρα μου.
Σχεδόν όλα σας τα τραγούδια εκφράζουν προβληματισμούς παιδιών της ηλικίας σας για τον έρωτα, τη μετεφηβική μελαγχολία και θλίψη, το χάσμα των γενεών ή και τις δύσκολες σχέσεις. Όταν τα γράφετε, σκέφτεστε πρωτίστως ότι οφείλετε να τα εξωτερικεύσετε και κατόπιν να τα κοινωνήσετε και με άλλους, ενδεχομένως συνομήλικους σας, ανθρώπους;
Δε σκέφτομαι τίποτα απολύτως που δεν έχει να κάνει με το τραγούδι καθ' εαυτό.
Οι φωτογραφήσεις που σας γίνονται, αποπνέουν ένα στυλ κοινόβιου. Κάπως έτσι την περνάτε καθημερινά, να φανταστούμε;
Όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί, ναι. Τον συντριπτικά περισσότερο καιρό όμως τον περνάμε ο καθένας μόνος του.
Οι Electric Litany που θα σας συνοδεύσουν στο Gagarin είναι μια νέα μπάντα- αδερφή ψυχή σας. Σ' αυτό έπαιξε καταλυτικό ρόλο, πέραν αισθητικών συγγενειών, πάλι η Κέρκυρα;
Το «αισθητική συγγένεια» που είπατε τα λέει όλα. Και η Κέρκυρα ίσως συνέβαλε σ' αυτό. Νιώθω μεγάλη αγάπη για τον Αλέξανδρο και ως πρόσωπο και ως καλλιτέχνη.
Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει κάποτε, λίγο πριν το βιολογικό του τέλος, ότι προτιμά να πάει το αρχείο του στα φρικιά των Εξαρχείων παρά στο επίσημο κράτος. Οι ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. μπορεί ακόμη αρχείο να μην έχουν, σε ποιους όμως επιθυμούν να απευθύνονται με τη μουσική και τον λόγο τους;
Δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη επιθυμία ούτε αποκλεισμός. Η επιλογή του οποιουδήποτε να μας ακούει με πάθος και συνέπεια αποτελεί τιμή για μας.
Με την άνοδο της ελληνικής alternative σκηνής, που λέγαμε πριν, πιστεύετε ότι εδραιώθηκαν φανερά πια η κόπωση και ο κορεσμός, που μοιραία έχουν πέσει τελευταία στο λεγόμενο έντεχνο;
Ναι, πιστεύω πως έχει τελειώσει πια, ως οργανωμένο δισκογραφικό "κίνημα", αυτό το κακόγουστο αστείο.
Είστε φαν των καταχρήσεων; - κι εδώ μπορείτε να συμπεριλάβετε ό,τι εσείς θεωρείτε καταχρήσεις.
Είμαι άνθρωπος του μέτρου και της λογικής. Επιτρέπω καταχρήσεις μόνο στον έρωτα.
Τι άλλο πέραν της μουσικής;
Η πραγματική ζωή.
Προτιμότερη μια μεγάλη οικογένεια ή μια γιορτή από φίλους;
Ασύγκριτα μεγέθη, ιερά και τα δύο.
Η βινυλιακή έκδοση του τελευταίου σας δίσκου από την Inner Ear ήταν πραγματικά αριστουργηματική! Σε πόση πια έκπτωση, αναφορικά με τα εικαστικά των δίσκων, σηματοδότησε το πέρασμα απ' το βινύλιο στο cd;
Έκπτωση χώρου σαφώς. Αλλά τι να πει και το ολόγυμνο mp3...
Είστε προϊόντα- όσο κι αν δεν σας αρέσει η έκφραση- μιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας. Αυτό σας έδεσε ή σας έλυσε τα χέρια σε δημιουργικό επίπεδο;
Είμαστε προϊόντα του εαυτού μας. Εμείς αποφασίσαμε να πάμε εκεί, δε μας πήραν με το ζόρι και δε μας κρατάνε με το ζόρι. Όλες οι παραγωγές μας που έχουν διανεμηθεί από την ΕΜΙ είναι αυτοχρηματοδοτούμενες, ακόμα και το packaging του τελευταίου δίσκου εμείς το πληρώσαμε. Έχετε μακριά μαλλιά σε μία περίοδο που το look των μουσικών και, δει, των alternative, έχει αλλάξει. Δεν σας τη λένε γνωστοί και φίλοι;
Όχι, τους τη λέμε εμείς.
Κάποτε συγγραφέας πήγε με βερμούδα και σανδάλια σε υποψήφιο εκδότη κι αυτός τον επίπληξε για την ενδυμασία του. Δε σας λέω τι απάντησε ο συγγραφέας, σας ερωτώ όμως πως θα αντιδρούσατε εσείς σε μια τέτοια θέση.
Β' είδος υποθετικών λόγων: το μη πραγματικό.
Είστε χορτοφάγοι ή τρώτε απ' όλα;
Απ' όλα χωρίς τζατζίκι.
Βγαίνετε έξω σε μαγαζιά στο νησί ή προτιμάτε την εσωστρέφεια του μέσα;
Πηγαίνω μόνο σε χώρους για καθιστούς. Το μέσα δε με χαλάει γενικά, η εσωστρέφεια με χαλάει.
Ο θεός πριν γίνει θεός, τι να ήταν άραγε;
Φράουλα Κερκύρας.
Θα βάφατε μαύρα τα καθιερωμένα Πασχαλινά αυγά;
Δεν έχω βάψει ποτέ αυγά. Αν καλούμουν να βάψω, θα τα έβαφα κόκκινα.