Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1931, δηλαδή εάν ήταν ακόμη εν ζωή σε λίγες μέρες θα γινόταν 80 ετών. Ως παιδί, τον πρωτογνώρισα, παραδόξως όχι μέσα από τα τραγούδια του, αλλά από τις συζητήσεις των γονιών μου στο σπίτι. Οι γονείς μου, βλέπετε, από το 1960 έως το ΄70 έζησαν μετανάστες στη Γερμανία και τον άκουγαν φανατικά, όπως το ίδιο έκανε και η πλειοψηφία των Ελλήνων μεταναστών ανά τον κόσμο τα χρόνια εκείνα. Ασχέτως αν οι Γερμανοί αδυνατούσαν να πιάσουν τον ανατολίτικο καημό του και ρωτούσαν συχνά τους δικούς μου γιατί αυτός ο τόσο δημοφιλής Έλληνας τραγουδιστής κάνει σα να πονάει η κοιλιά του! Μάλλον οι Γερμανοί, όπως και οι Δυτικοί γενικότερα, δε θα μπορούσαν ποτέ να κατανοήσουν αυτό που θα δήλωνε ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης με αφορμή τον θάνατο του Καζαντζίδη: Το Ααααα του Καζαντζίδη μαζί με το άλλο Ααααα της Μαρίας Κάλας είναι τα πιο γλυκά και λυγμικά ταυτόχρονα στην ιστορία της Τέχνης! Ξαναπηγαίνω στο παρελθόν για να πω ότι η φωνή του Καζαντζίδη έμελλε να παγιωθεί μέσα μου σαν στοπ-καρέ από ασπρόμαυρη ταινία του ελληνικού κιν/φου: φτώχεια και καλή καρδιά, σπίτια με βασιλικό κι ασβέστη, καπνισμένες ταβέρνες, αδέσποτα ζώα που περνούν το πεζοδρόμιο, μια μάνα που φωνάζει το παιδί της απ' την αλάνα - εικόνες εντυπωμένες στο υποσυνείδητο της παιδικής μου ηλικίας, εφόσον έμελλε και σε μένα να γεννηθώ και να μεγαλώσω σε μία κατ' εξοχήν λαϊκή συνοικία της Β΄Πειραιά. Που να φανταζόμουν τότε ότι πολλά χρόνια μετά θα προσπαθούσα να οπτικοποιήσω το πορτραίτο του μέσα από τις μαρτυρίες της χήρας του, Βάσως Καζαντζίδη, των σημαντικών καλλιτεχνών που τον γνώρισαν και δούλεψαν μαζί του και βέβαια μέσα από τη συνεργασία μου με τον πιο φανατικό μελετητή του, τον συνάδελφο δημ/φο Κώστα Μπαλαχούτη. Τον ίδιο τον Καζαντζίδη τον έβλεπα τακτικά να περνάει από τη γειτονιά μου και να πηγαίνει στη μάντρα αυτοκινήτων του επιστήθιου φίλου του, Καταμπά. Φορούσε ένα γούνινο καπέλο και έμοιαζε με ήρωα του Αϊζενστάιν, προσιτός ωστόσο, εγκάρδιος και γι' αυτό βαθιά λαϊκός. Δεν του μίλησα ποτέ, αν και γνώριζα καλά ότι περνούσε από δίπλα μου ένας μύθος του νεοελληνικού πολιτισμού, ένας Αττικός Κούρος που κατέβηκε από την Ακρόπολη για να πιεί ένα ποτήρι ρετσίνα με Κερατσινιώτες βιοπαλαιστές. Είχα υπ' όψιν μου επίσης την παροιμιώδη ατάκα του Μάνου Χατζιδάκι για την περίπτωση του, ότι φωνές σαν του Καζαντζίδη γεννιούνται κάθε 150 χρόνια! Ακόμη, την αντικομφορμιστική στάση του να εγκαταλείψει τα νυχτερινά μαγαζιά πάνω στο πικ της καριέρας του, στα τέλη του 1960, επειδή κάποιος πέταξε ένα πιάτο κι αυτό πέρασε ξυστά από το πρόσωπο του με τον κίνδυνο να τον τραυματίσει θανάσιμα. Στην κηδεία του στην Ελευσίνα είχε γίνει λαϊκό προσκύνημα. Το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων ξεκινούσε από τον Κορυδαλλό, λίγο μετά το ύψος των φυλακών. Θυμάμαι ότι με είχε συγκινήσει βαθύτατα η τελευταία του επιθυμία να ταφεί δίπλα στην κυρα-Γεσθημανή, την αγαπημένη του μητέρα. Δεν ήθελε ούτε το Α΄Νεκροταφείο, ούτε τιμές, ούτε τίποτα ο Καζαντζίδης, ασχέτως αν η πρώην σύντροφος του, η Καίτη Γκρέυ, ωρυόταν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Κι εγώ παρατηρούσα τα χλωμά θλιμμένα πρόσωπα του Νταλάρα, της Μαρινέλλας και της Αλεξίου πάνω από τον τάφο του, τον τάφο που δεν θα περιείχε καλώς ή κακώς το σώμα, την ύλη ενός κοινού θνητού, αλλά αυτό ενός Άρχοντα Πρωτοψάλτη. Διότι έτσι τού αξίζει να τον θυμόμαστε. Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής των Ερώτων μας. Έψαλλε κατανυκτικά και στα βαφτίσια τους και στις κηδείες τους. 
Ήταν άλλη μία πολύ δύσκολη μέρα η χθεσινή, της ονομαστικής εορτής μου, η οποία όμως έληξε με τον ομορφότερο τρόπο! Με ένα επιεόρτιο τσιμπούσι δηλαδή στην οικία μου, παρουσία φίλων αγαπημένων: από αριστερά, ο Μιχάλης Τρανουδάκης, η Μαρίζα Κωχ, ο bosko, η Λένα Πλάτωνος και ο Ηλίας Βαμβακούσης. 
Όταν η Μαρίζα έγυρε στον ώμο της Λένας, απολαμβάνοντας τη Νεράιδα που τραγουδάει πάνω από τα βουνά του Τρεμποβίτσε, το εύστοχο σχόλιο του Τρανουδάκη ήταν πως μοιάζουν σαν δύο ξανθές γάτες που χουρχουρίζουν!
Χθες είχαμε όμως και διπλή εορτή, αφού μόλις μπήκαν τα μεσάνυχτα, η συνάδελφος Λιάνα Μαλανδρενιώτη έσβησε το κεράκι των γενεθλίων της! Να τα εκατοστήσει με όλη μας την αγάπη! Θά 'πρεπε βέβαια να είχαμε ενημερωθεί νωρίτερα για το γεγονός, ώστε να προμηθευόμασταν original τούρτα και να μην αυτοσχεδιάζαμε πάνω στα αμυγδαλωτά που έφερε η Βικτώρια!
Μετά τις κυρίες, η Λιάνα ζήτησε να φωτογραφηθεί και με τους άλλους δύο κύριους της παρέας. Κι εγώ ικανοποίησα το αίτημα της για να μην έχει να λέει ότι εμφανίζεται σπανιότατα στις σελίδες αυτού του blog.
Την ίδια ακριβώς στιγμή που φωτογραφιζόμουν με τις δύο γυναίκες της ζωής μου και η μητέρα μου είχε ήδη αποκοιμηθεί στο μέσα δωμάτιο, αφού πρώτα ήπιε μαζί μας τα κρασάκια της, το sms που κατέφτασε από τον πάντα ανατρεπτικό φίλο έλεγε το εξής: Τ' Αγιαντώνη η βοήθεια/προσφέρεται στα κουτορνίθια/μα αφού το θέλει η συνήθεια/εύχομαι η φύση να προσθέτει/ πολλά στην αφεντιά σου έτη. Πωλ Κουνιούμαν! Να με χαίρεστε και να χαιρόμαστε όλοι τους φίλους και τους ανθρώπους που αγαπάμε! 
Ποιος είπε ότι πάντα η πρεμιέρα είναι η καλύτερη όλων των παραστάσεων που έπονται; Χθες βράδυ στις δύο παραστάσεις της δεύτερης μέρας του έργου ΚΚ στο Παλλάς, όλα λειτούργησαν πολύ καλύτερα κατά γενική παραδοχή! 
Άγνωστο για ποιους λόγους και αν προσπαθούσα να εφεύρω τώρα μερικούς, αυτοί θα ήταν ο Γιάννης Παλαμίδας και τα μεγάλα ερμηνευτικά κέφια του. Έχοντας αποβάλλει το εύλογο άγχος του (δεν είναι και λίγο να τραγουδάς ένα τέτοιο έργο μπροστά σε χιλιάδες κόσμου), ο Παλαμίδας έδωσε πραγματικά τον καλύτερο εαυτό του.
Έπειτα ήταν και το κοινό! Πολύ πιο θερμό και αποτελούμενο κυρίως από νέα παιδιά σε αντίθεση με το...intercooler της πρώτης μέρας. Στην τελευταία μάλιστα παράσταση, αυτή των 23.00, ζήτησαν έως και ανκόρ, κάτι φυσικά που δεν ήταν εφικτό.
Ενθουσιασμένη η Μελίνα Τανάγρη δήλωσε στη Λένα Πλάτωνος πως ήταν ότι καλύτερο είχε δει τον τελευταίο καιρό!
Ευχαριστημένος και ο Μιχάλης Τρανουδάκης, ο οποίος αντάλλαξε λίγα λόγια με τη Λένα, υποθέτω μουσικολογικής φύσης. Σημειωτέον ότι ο Τρανουδάκης ανήκε σ' αυτούς που ξιφουλκούσαν κατά των βίντεο του Παπαϊωάννου πριν να δουν την παράσταση. Τελικά, μια χαρά ήταν τα βίντεο και το φρόντισε πολύ το θέμα του ο Παπαϊωάννου, μου είπε ως σώφρον άνθρωπος! Την κουβέντα τους με τη Λένα παρακολουθούσε η Βικτώρια με το γουστόζικο μαντήλι της.
Ο αρραβωνιαστικός της Λένας Πλάτωνος, όπως έχει δηλώσει, ο ποιητής Γιώργος Χρονάς, βρέθηκε στο Παλλάς για δεύτερη συνεχόμενη μέρα.
Τι όμορφη εικόνα! Ένα γλυκό ερωτικό φιλί του Γιώργου Χρονά στην αρραβωνιαστικιά του, Λένα Πλάτωνος!
Εδώ ο μαέστρος Στέργιος Τσιρλιάγκος που στεκόταν στη μέση της σκηνής με το κοστούμι του μπροστά από το synth και τα πλήκτρα του.
Κι εδώ ο μπασίστας Vlastur με τον κιθαρίστα Στράτο Σπηλιωτόπουλο.
Ο Γιάννης Παλαμίδας επευφημείται. Δίπλα του ο ντράμερ Tsiko.
Τι όμορφη εικόνα κι αυτή! Γιάννης Παλαμίδας- Λένα Πλάτωνος, ένα καλλιτεχνικό δίδυμο που κρατάει ακριβώς τριάντα χρόνια!
Τέλος με μια ζεστή αγκαλιά στον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον εικονοπλάστη του καβαφικού-πλατωνικού σύμπαντος! Οι παραστάσεις του ΚΚ ολοκληρώνονται με την έκτακτη σημερινή στις 21.00 το βράδυ. Δυστυχώς, εγώ θα βρίσκομαι αλλού. Προβάλλεται το ντοκιμαντέρ μου για το Κύτταρο και την ελληνική rock σκηνή και θ' ακολουθήσει σχετική συζήτηση με τον Γιάννη Bach Σπυρόπουλο, τον Στέλιο Ελληνιάδη, τον Μάκη Μηλάτο και μένα. Θα επανέλθω σύντομα με τη σχετική ανάρτηση. 
