κηλύμεια-2011-ή-η-θορυβοποιός-διαφορά-του-αβανγκαρντισμού

Την ησυχία των ενοίκων του Α΄Νεκροταφείου Αθηνών διατάραξαν χθες, από το απόγευμα μέχρι τις πρώτες βραδυνές ώρες, τα ντεσιμπέλ και οι ηλεκτρονικοί ήχοι μιας ομάδας νέων καλλιτεχνών.

Λίγα μέτρα παραδίπλα από το νεκροταφείο, το σκηνικό είχε στηθεί στην ταράτσα του Βασίλη Ντοκάκη των No Clear Mind - Mother Tree και του Γιάννη Ιασωνίδη της orila records.

Μέχρι τις 8 το βράδυ, που η ταράτσα γέμισε από φίλους των καλλιτεχνών και όχι μόνο, τα πάντα είχαν ετοιμαστεί: όχι βέβαια ότι στήθηκε κάποιο ιδιαίτερο stage, αφού ένα τραπέζι με μία κονσόλα, μερικά laptops και ένα ζευγάρι ηχεία ήταν αρκετά. Καθώς επίσης και η δωρεάν παροχή άφθονου αλκοόλ.Ο πρώτος που παρουσίασε τη δουλειά του ήταν ο Σωκράτης Μαρτίνης.

H performance του βασίστηκε εξ ολοκλήρου στην αξιοποίηση του θορύβου και των κρότων φτιάχνοντας έναν σκληρό ηχητικό διάκοσμο, έξω από κάθε φόρμα μουσικής και μουσικότητας.Με εντυπωσίασαν στη συνέχεια οι Cassetine & Ku, που αποτέλεσαν την πιο άρτια αρθρωμένη αβάν-γκαρντ πρόταση των Κηλυμείων 2011.

Τα συμπράγκαλα τους ήταν μία κονσολίτσα, ένα πικάπ μ' ένα δίσκο βινυλίου, ένα Nintendo DSi, ένα γκόνγκ και μερικά ποτήρια.
Δεν ήταν δύσκολο όμως να καταλάβει κανείς ότι ο Ku και η γκόμενα του - όπως τους ονομάτισε μετά ένας από τους οικοδεσπότες της βραδυάς και έπεσε φιλικό κράξιμο - το είχαν δουλέψει πολύ αυτό που μας παρουσίασαν και με έναν τόσο οικείο και άνετο τρόπο, λες και βρίσκονταν στο δικό τους home-studio.

Εδώ ο Ιασωνίδης πήρε το λόγο και μας ενημέρωσε ότι είχαμε ήδη δει τον Μαρτίνη και τους Cassetine & Ku, προλογίζοντας έτσι τον Άγγελο Κυρίου που θ' ακολουθούσε.

Τον Άγγελο Κυρίου τον είχα πρωτοδεί πριν ενάμισι χρόνο περίπου στο Knot Gallery και ήθελα πολύ να τον παρακολουθήσω ξανά, γιατί μού 'χε αφήσει ανάμικτες εντυπώσεις.

Σίγουρα αυτό που κάνει είναι πολύ ιδιαίτερο. Κατά βάση ρυθμικά pop τραγούδια, αποδομημένα πλήρως όμως μέσα σε μια ηλεκτρική-ηλεκτρονική δίνη, η οποία πιστεύω ότι δεν του επιτρέπει την ανάδειξη του τραγουδιού ως μορφή επικοινωνίας, αν βέβαια σε αυτό αποσκοπεί ο δημιουργός. Έτσι, όσο κι αν το ήθελα, δε σταύρωσα λέξη από τους στίχους του και απλά χάθηκα μέσα στον θόρυβο που παρήγαγε. Ο mhulot δίπλα μου - ο πρώτος που μου είχε μιλήσει πριν λίγα χρόνια με καλά λόγια για τον Άγγελο Κυρίου - σχολίαζε πως οι ηχογραφήσεις του, που διατίθενται μέχρι στιγμής στο διαδίκτυο - διαφοροποιούνται κατά πολύ από τις live παρουσιάσεις των συνθέσεων του.

Τον Άγγελο Κυρίου διαδέχθηκαν οι, γοητευτικά θεοπάλαβες, Γεωργία Καρύδη & mystery Θ!

Τα δύο αυτά κορίτσια με όπλα τους ένα laptop, μία κιθάρα και τις καλλιεργημένες - απ' ότι φάνηκε - φωνές τους παρουσίασαν συνθέσεις σατυρικού hip-hop και κλασικά jazz τραγούδια (Cry me a river) μπλεγμένα και αναδυόμενα πάντα μέσα από το δικό τους ηλεκτρονικό ηχητικό background. Μου άρεσαν!

Δυστυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο για τους Symptoms Sister Overdrive, το ντουέτο που ακολούθησε.

Ακούγοντας επί τουλάχιστον ένα τέταρτο της ώρας ξερούς κρότους και ηλεκτρονικούς ήχους να μου επιτίθενται από το laptop τους, άρχισα να μην την παλεύω...Προς το τέλος μόνο ο ένας εκ των δύο πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε κάτι στα αγγλικά, θυμίζοντας μου τις προηγηθείσες Γεωργία Καρύδη & mystery Θ, αλλά προσωπικά τό 'χα χάσει. Ίσως αν έβγαιναν πρώτοι ή μετά τον Σωκράτη Μαρτίνη να μπορούσα να τους παρακολουθήσω κι εγώ πιο ορεξάτος, μια και τα παιδιά επίσης φάνηκε ότι το είχαν δουλέψει το project τους.

Η νύχτα είχε πέσει, σε μία ώρα θα σήμαιναν μεσάνυχτα, οπότε με τον φίλο μουσικό Λευτέρη Βολάνη των Mother Tree αναρωτιόμασταν τι να γινόταν στη Θεσσαλονίκη της Διεθνούς Έκθεσης την ίδια στιγμή.
Λίγο αργότερα, η δράση μετατοπίστηκε στο καμαράκι της ταράτσας με τον επιβλητικό κόκκινο φωτισμό. Έπαιξαν κι άλλοι καλλιτέχνες σαν τον Dead Gum, καθώς και το τρίο των φίλων Βασίλη - Νίκου - Δημήτρη, που δεν ήταν καν στο πρόγραμμα. Δεν τους είδα, διότι έπρεπε να αποχωρήσω, ευτυχώς όμως παρακολούθησα την πρόβα τους με το που έφτασα στον χώρο και πριν ξεκινήσει το event.

Επί τω έργω βλέπετε εδώ τον ακορντεονίστα Δημήτρη από τους Didiniel, τον κιθαρίστα Βασίλη από τους No Clear Mind - Mother Tree και τον τρομπετίστα Νίκο από τους Raindogs.

Καλοπερνάνε οι νέοι underground μουσικοί μας μού φαίνεται! Κι εγώ καλά πέρασα στα Κηλύμεια 2011 και η βραδυά κύλησε, όπως αναμενόταν, με εξαίρεση την απουσία μου από τη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη, λόγω της ανάβασης σύσσωμων των εν Ελλάδι ταξιτζήδων στη συμπρωτεύουσα. Και εις άλλα, γενικώς, με υγείαν!

KNOT GALLERY- ΠΥΡΗΝΑΣ: ΟΤΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ & ΕΝΤΕΧΝΟΙ ΧΩΡΕΣΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ!

Η χαρά είναι μεγαλύτερη για μένα ως ραδιοφωνικός παραγωγός, όταν στις εκπομπές μου δίνεται βήμα σε νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, οι οποίοι ενδεχομένως να μην έχουν εύκολη πρόσβαση στα μέσα. Όπως συνέβη και χθες το απόγευμα με την παρουσία στο στούντιο των Είμαι ζεν και με ταράζεις, Ηλία Βαμβακούση και Παυλίνας Κωνσταντοπούλου.

Η κίνηση στο δρόμο έκανε και τους τρεις μας να φτάσουμε ελαφρώς αργοπορημένοι στον σταθμό, εξ ου και η γλυκιά Παυλίνα αφιέρωσε τραγούδι στον Γιάννη τον ταξιτζή που έκανε τ' αδύνατα δυνατά ώστε να τους φέρει με τον Ηλία τη σωστή ώρα! Παίξαμε αρκετά από τα τραγούδια του cd τους και θεώρησα καλό να πούμε αντίο στους ακροατές με τη φοβερή και τρομερή Λίτσα που στόλισε τον μπάτσο και το έθνος του όλο, ενώ μεσ' στα δόντια της έπνιξε ένα άγριο γαμήσι! Αυτά είναι τραγούδια, όχι αηδίες!

Δώσαμε και δύο διπλές προσκλήσεις για την πρώτη παράσταση του Ηλία και της Παυλίνας στον Πυρήνα, χθες βράδυ! Βρέθηκα κι εγώ εκεί λίγο μετά την έναρξη του προγράμματος, αφού έπρεπε να περάσω από αλλού πρώτα.

Εν προκειμένω, από τον μικρό τεχνοχώρο Knot Gallery, όπου εμφανίστηκαν οι κύριοι Άγγελος κυρίου και Κτίρια τη Νύχτα. Ήταν η πρώτη φορά, ίσως στη ζωή μου, που πήγα σε κάποιο live μη γνωρίζοντας τίποτα απολύτως για τους καλλιτέχνες και απλά ορμώμενος από την καλαισθησία της αφίσας που μου είχε σταλεί προ ημερών.

Δε θα σταθώ, όμως, στους δύο καλλιτέχνες, καθώς δεν έχω διαμορφωμένη ακόμα άποψη. Ο μεν Άγγελος κυρίου που γρατζούναγε την κιθάρα του και αφηγούταν τις ιστορίες του καθημερινής τρέλας, φαντάζομαι θ' αποσκοπούσε σε μιαν ιδιωτική και τόσο ερασιτεχνική, στα όρια του σουρεαλισμού, εμφάνιση του. Ο δε Κτίρια τη Νύχτα παρουσίασε δυο- τρεις μακροσκελείς συνθέσεις του με laptop, συνοδεία ηλεκτροακουστικής κιθάρας από τον ίδιο, αλλά και λειτουργικά samples από ανθρώπινες φωνές, ακόμη και λεπτομέρειες από το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας! Αυτός που με εντυπωσίασε ήταν ο χώρος των άνωθεν δρώμενων, ένα εναλλακτικό -ας το πούμε- υπόγειο γκαράζ, κανονική προσαρμογή του Μαύρου Θέατρου της Πράγας στην καρδιά της Αθήνας. Δυστυχώς δε μπόρεσα να παραστώ στην σύμπραξη επί σκηνής του Άγγελου κυρίου και του Κτίρια τη Νύχτα, εφόσον έπρεπε να περάσω από τους φίλους Ηλία και Παυλίνα!

Εκτός από τα δικά τους τραγούδια και με τη συμβολή πάντα μιας καλοκουρδισμένης μπάντας, τα δύο παιδιά παρουσίασαν και διασκευές σε συνθέσεις σαν την Ερηνούλα μου (Delenda est) του Δήμου Μούτση, το Ολαρία- Ολαρά του Διονύση Σαββόπουλου και το Μια στο καρφί και μια στο πέταλο της Μαρίζας Κωχ. Στο διπλανό μου τραπέζι, η ηθοποιός Κανελλίνα Μενούτη άκουγε συγκινημένη τον Βαμβακούση να τραγουδάει τα λόγια της στο λυρικό και ευαίσθητο Καφεκοπτείο του! Μάλιστα, μια και η Παυλίνα βρισκόταν στα πρόθυρα κρυολογήματος, ο Ηλίας ήταν αυτός που τραγούδησε και τη δική της Λίτσα.

Δεν είχε πολύ κόσμο στο χθεσινό live των παιδιών- για την ακρίβεια, τριάντα άτομα μάξιμουμ πήγαμε να τους ακούσουμε. Έγινε καμία διαφήμιση; είχα ρωτήσει λίγες ώρες πριν που ήμασταν παρέα στο ραδιόφωνο. Η μόνη διαφήμιση είναι τα sms με τα κινητά μας, απάντησε η Παυλίνα όλο νόημα.

Ας ελπίσουμε πως δε θα συμβεί το ίδιο την ερχόμενη Τετάρτη κατά την πρώτη επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ τους στη μουσική σκηνή Μύγα στου Ψυρρή. Την εκδήλωση διοργανώνει με ελεύθερη είσοδο η δισκογραφική εταιρεία Yafka Records του Γιώργου Μητρόπουλου και μαζί με το άλμπουμ του Ηλία Βαμβακούση και της Παυλίνας Κωνσταντοπούλου θα παρουσιαστεί επίσης και ο νέος δίσκος του συγκροτήματος Θέρος.