ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ VS ΜΟΝΙΚΑ

Το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις κι εδώ και δύο 24ωρα όλα τα social media ξεσκίζουν κανονικά τον ποιητή Γιώργο Χρονά, πιθανώς με τον ίδιο τρόπο που ο ίδιος ξέσκισε στο τελευταίο τεύχος της Οδού Πανός την τραγουδοποιό Μόνικα. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το τι συνέβη και θα αρκεστώ στο να παραθέσω κάποια links από το διαδίκτυο που έχουν σπάσει τελευταία κάθε ρεκόρ επισκεψιμότητας. Ούτε μπορώ να πιστέψω πως ο εκδότης της LIFO, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, υποκίνησε κατά βάθος όλο αυτό το ξεκατίνιασμα από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας του. Αντίθετα, νομίζω πως ο ίδιος δεν είχε ιδέα που τα σαΐνια του βρήκαν ένα ωραιότατο θέμα για να εξασφαλίσουν μερικές χιλιάδες κλικ παραπάνω. 

Μου ασκήθηκε και μένα κριτική διότι δεν προστάτευσα τον φίλο μου και συνεργάτη μου. Αυτά είναι βλακείες! Σιγά τώρα ο Χρονάς πού'ναι 40 χρόνια στο κουρμπέτι μην είχε ανάγκη της δικής μου προστασίας. Αυτό που έχω να καταθέσω είναι πως όταν πρωτοέπιασα στα χέρια μου το τεύχος της Οδού Πανός κι είδα το κομμάτι για τη Μόνικα και ''τη μπόχα στα σκέλια της'', είπα του Χρονά να είναι έτοιμος ακόμη και για μήνυση. Γελιόμουν οικτρά, πλέον δεν παίζουν μηνύσεις και οι μεγαλύτερες δίκες γίνονται στο διαδίκτυο με μάρτυρες δίχως πρόσωπο κιόλας. Χθες βράδυ που είχα την ευκαιρία να συμφάγω με τον Χρονά, κατάλαβα πως αν και δε χρησιμοποιεί ο ίδιος facebook - ακόμη με πένα γράφει - ήταν απόλυτα ενημερωμένος για τα μπινελίκια που του έσυραν γνωστοί και άγνωστοι, από απλούς πολίτες μέχρι μεγαλοδημοσιογράφους. Επέμεινε στην πυθαγόρεια, όπως τη χαρακτήρισε, στάση του να επαινεί την καθαρότητα του καλλιτέχνη και να κατακεραυνώνει δημόσια την απλυσιά. Είπε επίσης πως όποιος άλλος καλλιτέχνης και να καθόταν δίπλα του, ακόμη και ο σπουδαιότερος διεθνώς να ήταν, έτσι και μύριζε, πάλι θα έβγαινε να το πει. Μπορώ να τον καταλάβω, την αντίδραση του αυτή εννοώ: όταν κάποιος βάλλεται από παντού, όντας εκρηκτική προσωπικότητα, δεν μαζεύεται, αλλά αντίθετα ξεσπαθώνει, θυμώνει και τα βάζει με εχθρούς και φίλους. Δηλώνω πολύ στενοχωρημένος για ότι έγινε κι αυτή είναι η αιτία που αποχωρώ από το facebook οριστικά, τώρα που έκλεισε και ο κύκλος της ταινίας μου και δεν έχω άλλη ανάγκη επικοινωνίας της. Κλείνοντας το θέμα, θα πω και κάτι που δεν είδα πουθενά να δημοσιεύεται: το κείμενο του Γιώργου Χρονά για τη Μόνικα μπήκε στα Ποντικοφάρμακα της Οδού Πανός, τη στήλη...θαψίματος με την πιο υψηλή αναγνωσιμότητα, την οποία μάλιστα υπογράφει ο ίδιος ως Γιώργος Ζωτάλης. Το λέω αυτό, διότι χθες ο Χρονάς μού είπε χαρακτηριστικά: Ποτέ δεν θα υπέγραφα ένα τέτοιο κείμενο ως Γιώργος Χρονάς...

Τέλος πάντων, παραθέτω τα links του κακού χαμού και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του, να γελάσει ή να ξεράσει με το σχόλιο του ποιητή για την τραγουδοποιό, όπως και με τα δεκάδες σχόλια του κανιβαλιστικού κοινού τους στην ιντερνετική αρένα: 

http://www.lifo.gr/guests/viral/37837 (το κομμάτι στη διαδικτυακή έκδοση της LIFO που άναψε τα αίματα)

http://dexiextrem.blogspot.gr/2013/04/blog-post_855.html (η απάντηση του Γιώργου Χρονά εν είδει προσωπικής αντιπαράθεσης με τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο)

http://www.e-tetradio.gr/ar8923el_giatimytitoygiwrgoyxrona.html (η απάντηση της δημοσιογράφου Ναταλί Χατζηαντωνίου στον Γιώργο Χρονά από το e-tetradio) 

http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/37926?comments_page=2&comments_order=o#comments (η ανταπάντηση του Άρη Δημοκίδη από την ηλεκτρονική LIFO στην επιστολή του Γιώργου Χρονά)

* λόγω της τρέχουσας επικαιρότητας, το post - review από την προβολή του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου στο Λουξεμβούργο μετατίθεται χρονικά.

η-πεδιάς-της-λένας-&-το-νεκροταφείον-η-ελλάς

Αυτόν τον καιρό αν τύχει και μετακινηθείς με το μετρό δεν υπάρχει περίπτωση να μην πέσει το μάτι σου στη διαφημιστική αφίσα του έργου Μαμά, η ζωή είναι αγρίως απίθανη της συχωρεμένης Μαργαρίτας Καραπάνου. Σκηνοθετεί η ικανότατη Άντζελα Μπρούσκου μα αντί να δεις τα ονόματα των ηθοποιών, κάτω από το δικό της όνομα στην αφίσα, βλέπεις αυτό της συνθέτριας Monika. O tempora! O mores! θα αναφωνούσε ξανά ο Κικέρωνας, έχοντας χάσει...επεισόδια βέβαια και μη σκαμπάζοντας από τα κόλπα του marketing στον 21ο αι. Ωστόσο, τη βρίσκω πετυχημένη ως κίνηση marketing, εφόσον και την Μπρούσκου εκτιμώ, την Καραπάνου ακόμη πιο πολύ, αλλά για να πήγαινα στην παράσταση τους, τέτοια εποχή, κομματάκι δύσκολο! Τώρα με τη Monika μεταξύ του team, το σκέφτομαι σοβαρά, κυρίως για ν' ακούσω την instrumental (φαντάζομαι) μουσική που θα έγραψε η αγγλόφωνη (ακόμη) τραγουδοποιός. Αντιθέτως, βρήκα κάθε άλλο παρά έξυπνη κίνηση το promotion των δύο συναυλιών με έργα των Μάνου Χατζιδάκι - Δημήτρη Παπαδημητρίου και με ερμηνευτές τους Μάριο Φραγκούλη - Φωτεινή Δάρρα. X2 τιτλοφορούνται οι συναυλίες και αυτό πηγαίνει φυσικά στον αριθμό των έργων τους (από δύο έκαστος), αλλά όπως υποθέτω εγώ, ο ρέπων στην καχυποψία, πηγαίνει επίσης και στο μέγεθος των ονομάτων και των φωτογραφιών. Με άλλα λόγια, η απόλυτη εξομοίωση του Χατζιδάκι με τον Παπαδημητρίου, όσο και αν σέβομαι τον δεύτερο ως συνθέτη, έστω κι αν γίνεται για ένα πολύ επιφανειακό σκοπό, δηλαδή μία αφίσα και τίποτα περισσότερο, δεν τον τιμάει. Και ερωτώ: θα βλέπαμε την ίδια αφίσα, δηλαδή το ίδιο μέγεθος γραμματοσειράς στα ονόματα και το ίδιο μέγεθος στις φωτογραφίες, εάν ας πούμε οι συναυλίες ήταν κατά το ήμισυ με έργα του Μίκη Θεοδωράκη; Δε νομίζω...Και δε λέω καν για Ξαρχάκο, αφού ο Παπαδημητρίου είναι ένας διακεκριμένος συνθέτης, εντός και εκτός Ελλάδας, με πολλά κοσμαγάπητα τραγούδια στο ενεργητικό του - αν δεχτούμε πως η λαϊκή αποδοχή περνάει μέσα από τη φόρμα του τραγουδιού και δει του λαϊκού τραγουδιού.

Φτάνοντας με το μετρό στον Χολαργό, περνώντας από τη Μεσογείων και κατευθυνόμενος στην οικία της Λένας Πλάτωνος, έπεσα πάνω στην κατάληψη των εργαζομένων της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Από κει έχουν ήδη περάσει, μαθαίνω, και ο Μανώλης Γλέζος, η Παπαρήγα και ο Τσίπρας. Αντί να είμαστε όλοι στο πλευρό τους κάθε μέρα, οι άνθρωποι φαίνεται να δίνουν έναν άνισο αγώνα, μόνοι τους, γραφικοί σχεδόν, το ίδιο γραφικοί με τα μπατσόνια που τους φυλάνε με εξαιρετικά βαριεστημένη όψη κάτω απ' τα κράνη τους. Το παίρνω απόφαση πια και το βουλώνω, στον τόπο αυτό όσο και να μας γαμάνε τα εξαπτέρυγα ξένοι και Έλληνες κυβερνώντες, εμείς, εκεί, αφού λίγα λεφτά μας έχουν μείνει ακόμη, ίσα - ίσα για να περάσουμε. Ε, όταν θα τελειώσουν κι αυτά, κάτι θα κάνουμε, δε χανόμαστε. Άλλωστε, εμείς είμαστε Έλληνες, πολιτισμένοι, να φάμε μια μέρα ο ένας τον άλλον αποκλείεται...Όσο για το soundtrack της εν λόγω κατάληψης, μια απ' τα ίδια: Μαρκόπουλος, Ξυλούρης, Βάρναλης, Θεοδωράκης κλπ. Ρε παιδιά, έτσι θα ξεκουνηθούν οι 20άρηδες κι από την υπνηλία θα το ρίξουν στην επιβεβλημένη επανάσταση; Πως, δηλαδή, με τι; Τραγουδώντας Χίλια μύρια κύματα μακρυά τ' Αϊβαλί; Ας μη λέμε τα ίδια γενικώς κάθε φορά.

Το σημερινό και το χθεσινό διήμερο στο σπίτι της Λένας πραγματικά με γαλήνεψε! Ειδικά σήμερα δεν μού'κανε κέφι να φύγω, ακούγοντας τις υπέροχες μουσικές επιλογές του ραδιοσταθμού KOSMOS, από Μορίς Ζαρ με τον Δρα Ζιβάγκο μέχρι Τσαϊκόφσκι και Στράους - ελέω απεργίας - και συζητώντας μαζί της για τις ομοιότητες και τις διαφορές στην ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη και της Κατερίνας Γώγου. Το γύρισμα με τη Λένα έχει δρομολογηθεί γι' αυτό το Σάββατο κι επειδή θά'χει να πει αρκετά για τη Γώγου, είπαμε κι εμείς να προβάρουμε τα λόγια της. Χθες, την ίδια ώρα ο νέος με το αρχαιοελληνικό όνομα κρατούσε ραπόρτα με βασικές λεπτομέρειες της αφήγησης της. Έπειτα διαβάσαμε το ποίημα της Γώγου Οι λυπημένες μητέρες στα σούπερ μάρκετ, από τη συλλογή Απόντες, και καταλήξαμε στο ότι συγγενεύει πολύ αισθητικά με το δικό της ποίημα - στιχούργημα, αυτό με τις Τελευταίες γενιές των κοριτσιών των ταμείων.

Η πεδιάς και το νεκροταφείον από τον κύκλο Καρυωτάκη ήταν η πιο ψυχεδελική rock αναλαμπή αυτού του εξαίσιου πλατωνικού έργου, που όταν τό'χε πρωτοπαρουσιάσει η Λένα σε φίλους της, προξένησε ποικίλες αντιδράσεις: η Μαριανίνα Κριεζή, λόγου χάριν, ξέσπασε σε κλάματα με λυγμούς, κανονική κατάρρευση! Ο δε Αλέκος Πατσιφάς, που αγαπούσε πολύ τη συνθέτρια, όταν το τραγούδι έφτασε προς το τέλος, εκεί που η Σαβίνα Γιαννάτου αρχίζει ν' απαγγέλλει, γύρισε κι είπε αυστηρά: Τί'ναι αυτό, παιδί μου; Τί'ν' αυτό τώρα; Εθνικό Θέατρο; Επίδαυρος; Τι είναι, πες μου...Και θυμηθήκαμε πάλι τον Πατσιφά που συνήθιζε να επαναλαμβάνει με έμφαση τις φράσεις του. Κι όσο κάθομαι τώρα και σκέφτομαι ότι κάποιοι έβλεπαν τον καινούργιο Πατσιφά στο πρόσωπο του συλληφθέντα Γιαννίκου, κάτι με πιάνει...Η τάξη και η ηρεμία αποκαθίστανται ευτυχώς καθώς συλλογίζομαι πως το νεκροταφείον είναι πλέον η Αθήνα, η Ελλάδα, αν όχι ο κόσμος ολόκληρος, και πως το διαμέρισμα της Λένας τα τελευταία χρόνια είναι η δική μου προσωπική πεδιάς.

κερνάω...monika

Η Rosa Balistreri υπήρξε για ένα φεγγάρι από τις πολύ αγαπημένες μου τραγουδίστριες. Θεωρούσα ότι τραγουδούσε σα να έκανε κατακόρυφο με τη φωνή της και πως αν ήταν δυνατό να σκάψει κανείς στα αυλάκια των βινιλίων της θα τα έβρισκε ποτισμένα μ' αυτή την αίσθηση της φτώχειας, αλλά και της υπερηφάνειας της Κάτω Ιταλίας. Μία κασέτα που είχα με τραγούδια της Balistreri την έδωσα πριν μερικά χρόνια στη Σαβίνα Γιαννάτου, καθώς μάζευε παραδοσιακό υλικό από τη Μεσόγειο για τους δίσκους που κάνει ακόμη με τους Primavera en Salonico. Τη Balistreri ξαναθυμήθηκα χθες μέσω του κινηματογράφου, αφού όλη η μέρα πέρασε κοπιάροντας ταινίες για έναν σινεφίλ φίλο: από Bunuel, Bergman και Fassbinder μέχρι Almodovar, Wong Kar Wai κ.α. Θέλοντας να νιώσω το μεγαλείο της αεργίας - μια και η κατάσταση αυτή αποπνέει υπερηφάνεια, όπως τα τραγούδια της Balistreri, σε αντίθεση με την ανεργία, η οποία αποπνέει μιζέρια - αποφάσισα να κλειστώ μεσ' στο σπίτι διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική και, επί τη ευκαιρία, επανεξετάζοντας τα έργα των θηρίων της παγκόσμιας κινηματογραφίας. Ένας φίλος μού τηλεφώνησε να πάμε να τη στήσουμε έξω απ' το ΟΑΚΑ που εμφανίζεται ο Roger Waters, μπας κι ανοίξουν οι πόρτες, μας λυπηθούν εν ολίγοις, και δούμε τη συναυλία. Απάντησα πως τον είδα που τον είδα...μισό τον Waters στο Ζάγκρεμπ, αν είναι να τον ξαναδώ μισό και στην Αθήνα, δεν θα τ' αντέξω. Ένας άλλος πάλι φίλος μου πρότεινε να πάω στο Σύνταγμα για να βοηθήσω στην οργάνωση της σημερινής συναυλίας συμπαράστασης και οικονομικής ενίσχυσης των συλληφθέντων στα πρόσφατα επεισόδια. Αρκέστηκα στο να του δώσω τα τηλέφωνα φίλων μουσικών ώστε να τους ειδοποιήσει εκ μέρους μου. Ζήτησα και μερικές ημερομηνίες για συναυλίες στην πλατεία Συντάγματος τη μεθεπόμενη εβδομάδα, εφόσον το τριήμερο 20-22 του μήνα, θα έρθουν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα ο Παντελής Θεοχαρίδης και ο Ευγένιος Δερμιτάσογλου με τη Λίνα Σωπιάδου. Παρεμπιπτόντως, έχω διπλή πρόσκληση για την αποψινή δεύτερη συναυλία της Monika στη Μικρή Επίδαυρο, μα κανείς δε θέλει να με συνοδεύσει. Ο ένας θα γιορτάσει-λέει-τα γενέθλια του κολλητού του, ο άλλος δεν έχει φράγκο για βενζίνη, η άλλη τό 'χει ρίξει στα εικαστικά, γενικώς δεν είδα και την πιο θερμή ανταπόκριση στην πρόταση μου. Ωστόσο, η Monika σκίζει και είναι από καιρό sold-out. Θα ήθελα να τη δω live για πρώτη φορά, αφού πριν λίγες εβδομάδες με ειδοποίησαν από το Φεστιβάλ Αθηνών να γράψω εγώ το κείμενο για τις συναυλίες της, για τον κατάλογο, κυρίως όμως διότι, όπως έμαθα, θα υπάρχουν επί σκηνής δίπλα στη Monika ένας τενόρος και μία υψίφωνος, ενώ θα παρουσιάσει και νέα τραγούδια της με ελληνικό στίχο. Συνεπώς, όποιος/α ψήνεται να πάμε παρέα στη Monika στη Μικρή Επίδαυρο κι έχει αμάξι, ας αφήσει εδώ comment με στοιχεία επικοινωνίας - θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας, εννοείται! Ειδάλλως με βλέπω σήμερα που σκοπεύω να περάσω στον εγχώριο κινηματογράφο, χάριν πάντα του σινεφίλ φίλου, να τη βγάζω με τα σακελλάρεια Οι Γερμανοί ξανάρχονται, Χαμένα Όνειρα, Ένας ήρως με παντούφλες, άντε και κάναν Θίασο του Τεό. Εν τω μεταξύ, δε μπορούσα να μη χτυπηθώ απ' τα γέλια διαβάζοντας στο internet πάντα πως βρήκαν έναν φουκαρά από τη Ρουάντα να περιφέρεται εξουθενωμένος πέριξ του ΟΑΚΑ. Δυστυχώς δεν επρόκειτο για θερμόαιμο οπαδό του Waters που μετέτρεψε το στάδιο σε δεύτερο σπίτι του, αλλά για αθλητή των πρόσφατων Παραολυμπιακών Αγώνων, που η αποστολή της χώρας του τον...ξέχασε στην Αθήνα και μας τον άφησε αμανάτι. Πάλι καλά που δεν έπεσε πάνω σε Χρυσαυγίτες ο άνθρωπος να τον τουλουμιάσουν στο ξύλο και να μην ξέρει κιόλας το λόγο. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται, δε χωράει αμφιβολία! Είναι σαν τον άλλον που άνοιξε καφετέρια δίπλα απ' τις φυλακές Κορυδαλλού και την ονόμασε Απόδραση! Το είδα τις προάλλες και γελούσα πάλι μόνος μου μεσ' στο ταξί, ενθυμούμενος μάλιστα και την Πλάτωνος, αφού κάποτε παρακολουθούσαμε μαζί την κωμωδία με τον Κωνσταντάρα Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι και λέγαμε ότι μόνο οι Έλληνες θα έπαιρναν έναν τίτλο του Σαίξπηρ και θα του άλλαζαν τα φώτα! Εν κατακλείδι, μπαίνοντας στο Σάββατο, ο bosko βλέπει ταινίες, ακούει παραδοσιακά τραγούδια της Σικελίας και κερνάει Monika. Σα να λέμε, βάζω γω τα εισιτήρια, βάλε συ τ' αυτοκίνητο σου, άγνωστε/η, και όσο για τη βενζίνη τα βρίσκουμε. Καλό ξημέρωμα σε όλους!

monika-exit-ενδιαφέρουσα-αγγλόφωνη-εργασία

MONIKA
EXIT
ARCHANGEL MUSIC
Στο εναρκτήριο κομμάτι του cd, επιχειρείται μία θριαμβική είσοδος με πλούσιες κιθάρες σε έντονο ρυθμικό παίξιμο, με σαμπλαρισμένα γαλλικά φωνητικά, τα οποία όμως μάλλον δημιουργούν ένα χαώδες background παρά συνεισφέρουν στη δημιουργία ενός επιδιωκόμενου κινηματογραφικού κλίματος. Η μελωδική γραμμή του τραγουδιού είναι δομημένη άναρχα. Στιχουργικά, εκφράζεται το ερωτικό συναίσθημα κάπως παραληρητικά ειδικά προς το τέλος. Γενικά, η εν λόγω σύνθεση είναι φλύαρη. Το Never, δεύτερο τραγούδι, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει το πιάνο, μου θύμισε έντονα το κουπλέ από το αείμνηστο hit για τα παιδιά του Τρίτου Κόσμου We are the world. Κι εδώ διακρίνεται μία φλυαρία ειδικά στον επίλογο του, στον οποίο ακούγονται χορωδίες κατά κόρον, οι οποίες όμως δικαιολογούνται από το ερωτικό παραλήρημα των στίχων: Can't be forever, ever, never, never. Συνοπτικά, μία φτωχή σε αρμονίες σύνθεση χωρίς να είναι μινιμαλιστική.
Ας πάμε και στο Yes I do. Κανονικά θα έπρεπε να αναγράφεται στο ένθετο ότι η εισαγωγή του τραγουδιού αυτού ανήκει εξ ολοκλήρου στον Lolek με το περσινό hit του Have you noticed. Παρακάτω τώρα: πρόκειται για μια γλυκιά σύνθεση με τη χρήση του μπουζουκιού να παραπέμπει σε μπαλαλάικα και γενικότερα να δίνει ένα ύφος ρωσικού κλασικού τραγουδιού. Η προαναφερθείσα όμως γλύκα της σύνθεσης υποδαυλίζεται από το σχεδόν εκφοβιστικό τίμπρο της φωνής που υποδύεται τον έναν από τους δύο ερωτευμένους ήρωες. Στιχουργικά, έχουμε ένα ευρηματικό ερωτικό τραγούδι. Χαριτωμένο ως σύνθεση το επόμενο Away from my land με μία είσοδο αρκετά απροσδόκητη. Το ότι η μουσική επένδυσε ένα μικρό σε μήκος στιχούργημα θα μπορούσε να αποτελεί το ατού του. Δυστυχώς όμως η δομική εξέλιξη του κομματιού ειδικά με την υπερβολική χρήση της τρομπέτας και τα, εκτός κλίματος, οπερατικά φωνητικά της Monika, το καθιστούν και πάλι φλύαρο. Εννοώ πως εάν το τραγούδι αυτό ήταν μία μινιατούρα θα μπορούσε να με έχει αφήσει έως και άναυδο. Το Not enough είναι ένα καθαρόαιμο κιθαριστικό pop κομμάτι, που αν διαρκούσε δυόμισι και όχι πέντε λεπτά, θα πετύχαινε καλύτερα τον στόχο του. Εκτός και αν έχουμε απόπειρα διάσωσης της φτωχής μελωδικής γραμμής από τα οπερατικά φωνητικά της δημιουργού. Σαφώς η Monika έχει ερμηνευτικές ικανότητες, τις οποίες μοιάζει για την ώρα να μη μπορεί να τις διευθετήσει κατάλληλα. Στιχουργικά, το αέναο ερωτικό ζητούμενο μπλέκεται με μνήμες προφανώς από τη Νέα Υόρκη.
Take a little bit of me: το καλύτερο μέχρι τώρα τραγούδι του cd! Όμορφα κιθαριστικά μέρη, soul φωνητικά και καλή ενορχήστρωση. Μια ισορροπία που διατηρείται από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό με ένα υπέροχο πιανιστικό τέμπο επίσης που οδηγεί στην κορύφωση των εγχόρδων. Ενδιαφέροντες και οι στίχοι με μια ποιητική διάθεση μέσα στην ερωτική θεματική της τραγουδοποιού, πιο εμφανής συγκριτικά με τα προηγούμενα κομμάτια. Το ακόλουθο OUR LOVE or HOW WE LOST IT φανερώνει πως τελικά η Monika είναι μία καλή στιχουργός. Ένα τραγούδι με έντονα εξομολογητικό – αφηγηματικό χαρακτήρα. Μουσικά, ενώ έχουμε μία ρυθμική μπαλάντα για πιάνο – φωνή, στη συνέχεια, χάριν ενός συγκεκριμένου σημείου των στίχων, προκαλείται μία σύντομη μουσική αποδόμηση, η οποία αφενός δεν είναι τιθασευμένη απόλυτα από τεχνικής άποψης, αφετέρου όμως ξαναδίνει τη θέση της στο σημείο Α, δηλαδή τη συνθήκη πιάνο – φωνή. Η οποία φωνή της Monika εδώ χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη ευελιξία.
Στιχουργικά στο SHOW ME, COME ON, χρησιμοποιεί την επαναληπτικότητα για να αυξήσει το συναίσθημα που θέλει να αποδώσει, εν προκειμένω την ελπίδα για την ίδια και το ερωτικό της αντικείμενο. Μουσικά, έχουμε ένα ρυθμικό τραγούδι με ηλεκτρονικά στοιχεία και με έντονη πάλι τη χρήση της τρομπέτας. Άραγε φοβάται να δώσει τον πρώτο ρόλο στις ηλεκτρικές κιθάρες, εφόσον έχουμε μια αμιγώς pop – rock σύνθεση; Δεν είναι καθόλου κακό το αποτέλεσμα, πάντως, αντιθέτως δίνει στο κομμάτι μία αίσθηση ποιοτικής pop από τα 60s. Φωνητικά, είναι η Monika που ξέρουμε και μας αρέσει! Το STUDIO HOUSE είναι ένα συμπαθητικό και χαριτωμένο κομμάτι που χαρακτηρίζεται από τον ήχο του ηλεκτρικού οργάνου, δίνοντας του μία παραμυθένια αίσθηση. Και όμως, κάπου στη μέση υπάρχει μία έξαρση χορωδιακών φωνητικών από τη Monika, ικανή να διαταράξει τη συνθετική γαλήνη. Στιχουργικά, για μιαν ακόμη φορά μοιάζει να νουθετεί τον αγαπημένο της και ως εκ τούτου κινδυνεύει να γίνει κουραστική αναφορικά με το θέμα της.
Ομοίως, με το RUN TO RUIN έχουμε ένα ισορροπημένο ρυθμικό pop – rock κομμάτι χωρίς καμία ιδιαίτερη έμπνευση. Απλά ακούγεται ευχάριστα δίχως περαιτέρω αξιώσεις. Στιχουργικά, συνομιλεί πάλι με το ερωτικό της αντικείμενο ελαφρώς παραληρητικά και τώρα, ναι, έγινε κουραστική. THE STARS WON' T SHINE:Τι ευχάριστη έκπληξη οδεύοντας προς το τέλος! Η Monika επιτέλους απευθύνεται στον εαυτό της και συνομιλεί μόνο με την κιθάρα της. Μία όμορφη ακουστική μπαλάντα που μου θύμισε τη Suzanne Vega! Έχει πολύ μοναξιά το τραγούδι αυτό στο στίχο του και φαίνεται πως η λιτή μουσική τού ταίριαξε πολύ! Οι τόνοι πέφτουν στο τελευταίο ομότιτλο τραγούδι που μοιάζει να ξεφεύγει από τη λογική των περισσότερων του cd. Εν ολίγοις, έχουμε μία μπαλάντα με έντονα το δοξαστικό στοιχείο, τη χρήση των πνευστών και τα ψήγματα κλασικής μουσικής. Λιτή ερμηνευτικά η Monika και αρκετά δυνατή στιχουργικά. Εν κατακλείδι, το άλμπουμ Exit είναι η δεύτερη δισκογραφική εργασία μιας ερωτικής νέας τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας, άνισης σε ότι αφορά τις συνθέσεις, δεξιοτέχνιδας στον στίχο πλην όμως μονόπλευρη και απολίτικη. Ικανή ερμηνευτικά, αλλά όπως είπαμε, αδύναμη στο να διαχειριστεί τη φωνή της, ακόμη τουλάχιστον. Ας πούμε ότι για τα εγχώρια δεδομένα, το Exit της Monika είναι μία ενδιαφέρουσα αγγλόφωνη εργασία.

κκκ

* αναδημοσίευση από το περιοδικό δίφωνο

we' ll keep on fighting!

Στο δίφωνο πριν λίγες ώρες βγήκαμε έξω με τη Μαριάνθη, τη διευθύντρια, για ένα τσιγάρο και κυρίως για να μου δοθεί η ύλη του επόμενου τεύχους. Εν όψει ενός απρόσμενου ταξιδιού μου στο εξωτερικό μεσ' στον Ιούλιο (κατά 80%), πρέπει νά 'χω καθαρίσει με τις εκκρεμότητες μου.
Μια απ' αυτές ήταν συνέντευξη με τη Monika, η οποία δε βλέπω να γίνεται κι ακόμη δεν έχω καταλάβει τον λόγο. Πάντως, είναι περίεργο να έχω μιλήσει στο τηλέφωνο με τον Μίκη Θεοδωράκη για συνέντευξη στο παρελθόν, ενώ για να βρείς την εν λόγω καλλιτέχνιδα σα να πρέπει νά 'χεις μπάρμπα στην Κορώνη. Χθες, πάντως, έσκισε- λένε- στον Λυκαβηττό. Και όλα τα ραδιόφωνα, από τα ιδιωτικά μέχρι τα κρατικά, μετέδιδαν τραγούδια της. Καλή ειν' η κοπέλα, δε λέω, και ταλέντο έχει, και γκελ στον κόσμο έχει, αλλά απ' αυτό μέχρι να την αναγορεύσουν κάποιοι σε νέο Χατζιδάκι ή νέα Πλάτωνος, θα τρελαθεί κι η ίδια στο τέλος, όχι τίποτα άλλο. Διότι, κυκλοφορεί ευρέως η φήμη ότι συνάδελφοι της με προϊστορία στον χώρο χαρακτήρισαν κάποτε τη Monika συνέχεια του Χατζιδάκι...Αν είναι αλήθεια κάτι τέτοιο, το δηλώνω ευθαρσώς κι εγώ, ειδικά αυτοί που υπήρξαν κορυφαίοι ερμηνευτές του Χατζιδάκι, έστω για ένα φεγγάρι, θα έπρεπε τώρα να ντρέπονται. Τέλος πάντων, η κριτική μου για το Exit της Monika θα δημοσιευθεί στο επόμενο δίφωνο και μετά από 'δω κάποια στιγμή.Ένα καινούργιο cd που μου άρεσε ήταν το Τι είδες που δεν είδα εγώ; του Απόστολου Ρίζου. Κιθαροκεντρικός ήχος που μου θύμισε τον Chris Isaac, ρυθμικές και ακουστικές μπαλάντες με αξιοπρεπέστατους στίχους και στο επίκεντρο η ζεστή νεανική φωνή του ερμηνευτή και τραγουδοποιού. Ομολογώ πως δεν τον είχα τον Ρίζο τόσα χρόνια, οπότε το άλμπουμ του αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

Κατά τ' άλλα, μιλήσαμε με τη Μαριάνθη για κάποια έντυπα, πολύ πιο ιστορικά από το δίφωνο, που πάνε προς ολοταχώς για κλείσιμο μεσ' στην οικονομική κρίση. Το δίφωνο για την ώρα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα, δεδομένου ότι πάει αρκετά καλά και το τεύχος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα περίπτερα, με CDs μελοποιημένου Σεφέρη και Νίκο Παπάζογλου. Ας πω και σαν νέο ότι στο επόμενο θα υπάρχει cd με μελοποιημένο Οδυσσέα Ελύτη - χτες τέλειωσα την επιμέλεια του, κατόπιν άδειας από την κυρία Ηλιοπούλου - κι ακόμη ένα, μη ανακοινώσιμο επί της παρούσης. Στον αγώνα, λοιπόν, στον αγώνα κι οφείλω να παραδεχτώ πόσο μας έχει συγκινήσει όλους η προσπάθεια της Μαριάνθης να κρατηθεί το περιοδικό στα υψηλά του επίπεδα, αισθητικής πρωτίστως και κατόπιν πωλήσεων.