Μια συνέντευξη γνωριμίας με τον διακεκριμένο τραγουδοποιό, βιολιστή και ερμηνευτή Παναγιώτη Λάμπουρα

Δεν πάνε πολλοί μήνες που η Έλλη Πασπαλά με ειδοποίησε να πάμε να δούμε το live ενός καλού μαθητή της σε έναν μικρό χώρο. Ήταν του Παναγιώτη Λάμπουρα, τον οποίο όλως τυχαίως είχαμε ξεχωρίσει μαζί με τη Λένα Πλάτωνος μια μέρα που ακούσαμε από το YouTube τον ''Βράχο'', το κομμάτι του που είχε διακριθεί στους Αγώνες της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Εκτιμώ τον Λάμπουρα, αν και στην αρχή είχα ενστάσεις για το όνομα του από καλλιτεχνικής άποψης. ''Αν ήσουν ρεμπέτης, θα ήταν μια χαρά'' του είχα πει κάποτε και του ίδιου, αλλά το πήρα γρήγορα πίσω, καθώς στην ουσία της τέχνης δεν παίζουν και πολύ μεγάλο ρόλο τα ονόματα. Ο Λάμπουρας, άλλωστε, κάνει εδώ και χρόνια τα δικά του: Αυξάνει το κοινό του στα live του, γράφει και παρουσιάζει το υλικό του, συνδυάζοντας μιαν άψογη σκηνική εμφάνιση τραγουδιστή και βιολιστή. Ήμουν σίγουρος πως θα είχε καλό δημόσιο λόγο και πως θα άξιζε μια συζήτηση - συνέντευξη μαζί του. Με καινούργιο τραγούδι στις αποσκευές του, τα ''Μεσάνυχτα'' σε ενορχήστρωση και παραγωγή Γιώργου Ανδρέου, τον συνάντησα λίγες μέρες πριν το live του στον Σταυρό του Νότου Plus από κοινού με τον συνάδελφο του, νέο τραγουδοποιό Ηλία Μαυροσκούφη.

Σε γνωρίσαμε μέσα από τους Αγώνες Τραγουδιού της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, όπου ένα κομμάτι σου διακρίθηκε. Πες μου ακριβώς, ποια διάκριση πήρες;

Το κομμάτι ήταν σε δικούς μου στίχους, μουσική, ενορχήστρωση και ερμηνεία και απέσπασε εύφημο μνεία για τα δύο τελευταία. Δεν πήρε κάποιο βραβείο, αλλά για μένα η όλη εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Το να βρίσκεται ένας νέος καλλιτέχνης στην κεντρική σκηνή της Στέγης με τόσο μεγάλο κοινό από κάτω, είναι κάτι σχεδόν σοκαριστικό. Όταν συμβαίνει, δε μπορείς να το καταλάβεις...Εγώ δεν έχω σχεδόν μνήμη από εκείνη τη βραδιά. Θυμάμαι μόνο τον προβολέα και το να τραγουδάω ενστικτωδώς. 

Τυχαία όμως δεν βρίσκονται όλοι εκεί. Κι εσύ θά'χες κάνει τις σπουδές σου, θά'χες ετοιμαστεί.

Για τους Αγώνες έμαθα τυχαία από μία φίλη, σπουδαία μουσικό, μέλος της Κρατικής Ορχήστρας στη βιόλα. Σπούδαζα στην Ολλανδία τότε, έκανα κλασικές σπουδές στο βιολί. Μου έστειλε, λοιπόν, ένα μήνυμα ότι γίνονται οι τάδε Αγώνες και θέλουν τρία τραγούδια. Της εξήγησα ότι δεν είχα χρόνο, αλλά ούτε καν ένα τρίτο κομμάτι, το οποίο τελικά ήταν ο ''Βράχος'' που διακρίθηκε. Ευτυχώς οι Αγώνες πήραν παράταση μία εβδομάδα.

Κάτι που γίνεται πάντα στις προκηρύξεις.

Ακριβώς. Με βοήθησε πάρα πολύ αυτό σε γραφειοκρατικό επίπεδο. Έπρεπε να πάω στη Χάγη να συμπληρώσω έντυπα κ.λπ. ώστε να έστελνα το κομμάτι. Αυτό ήταν όλο πρακτικά. 

Η ερώτηση μου είχε να κάνει περισσότερο με το μουσικό σου background.

Βρίσκομαι στο χώρο της μουσικής από τότε που με θυμάμαι, δεν ήταν η Στέγη η πρώτη μου φορά. Κατάγομαι από την Κέρκυρα, η μουσική είναι στο αίμα μας, παρόλο που κανένας από τους δικούς μου δεν είχε την παραμικρή σχέση. Στην οικογένεια μου είναι όλοι καλλίφωνοι και έχουν αίσθηση της καλής μουσικής, αλλά μέχρι εκεί. Ο αδερφός μου είχε ξεκινήσει βιολί πολύ παλιά, αλλά το παράτησε, ενώ εγώ συνέχισα.

Και οι σπουδές σου;

Έφυγα από την Κέρκυρα στα 18 μου και ήρθα στην Αθήνα. Πέρασα στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά σε άσχετο κλάδο, τον οποίο ευτυχώς τελείωσα, πήρα το πτυχίο δηλαδή, χωρίς όμως να σταματήσω τη μουσική. Όταν πήγα φαντάρος, έχοντας σκάσει κι η κρίση εν τω μεταξύ, εκεί άρχισα να σκέφτομαι ότι ήταν η ώρα να την ''κάνω'' έξω.

Πήρες κάποια υποτροφία;

Όχι. Οι συνθήκες είναι διαφορετικές, εκεί τα δίδακτρα ίσως είναι λιγότερα από ένα Ωδείο. Αν θυμάμαι καλά, ήταν 1500 ευρώ το χρόνο τα δίδακτρα!

Βάλε όμως και τα έξοδα διαμονής και διατροφής.

Σε βοηθάει πολύ το κράτος εκεί. Παίρνεις επίδομα ενοικίου, επίδομα για τα μέσα μεταφοράς, βοηθάει τους φοιτητές το κράτος.

Από καθαρή περιέργεια: Πόσο δηλαδή σου κόστιζε η εκεί ζωή μηνιαίως;

Γύρω στα 700 ευρώ...Είχα το ποδήλατο μου, που μπορεί να το έπαιρνες ακόμα και με 20 ευρώ, ψώνιζα από τα πάμφθηνα σούπερ μάρκετ. Αναγκαστικά συγκατοικούσα με άλλα έξι άτομα, αν και άλλαξα πολλά σπίτια. Στην αρχή έμενα κοντά σε μια φάρμα, σε μία κυρία, και κάθε πρωί έλεγα καλημέρα στις αγελάδες. Μετά έμεινα κοντά σ' έναν άνθρωπο τελείως έξω απ' τη δικιά μου νοοτροπία.

Τι εννοείς ακριβώς;

Ήταν τρομερά βρώμικος και πάρα πολύ περίεργος με τη φασαρία. Μου έστελνε emails να μην κάνω φασαρία τα βράδια, ενώ δεν έκανα τίποτα. Ένα μήνα άντεξα εκεί και δεν έτρωγα μεσ' στο σπίτι, καθώς παίζει να ήταν ο πιο βρώμικος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Έμενα μαζί μ' άλλο ένα παιδί, το οποίο δεν έβλεπα ποτέ σχεδόν, αφού ήμουν όλη μέρα στη σχολή. 

Ήταν φθηνή ''λύση'', ας πούμε, το σπίτι του τύπου;

Η μόνη δυσκολία στο εξωτερικό είναι γενικά να βρεις φθηνό σπίτι. Αυτός, πέραν των άλλων, είχε μια λατρεία στη μουσική κι επειδή εγώ είχα φωτογραφία μου με το βιολί, λειτούργησε ως αβαντάζ. Μετά από κει έμεινα με άλλα πέντε άτομα, ήταν σαφώς καλύτερα, αλλά παρόλα αυτά μοιραζόμασταν ένα μπάνιο και μία κουζίνα. Το μεγαλύτερο μάθημα εργονομίας! Έπρεπε να χωρέσεις όλα τα υπάρχοντα σου σε ένα ράφι και να συνηθίσεις ότι ο άλλος θα αφήνει χάλια το νεροχύτη και θα σου λέει και ψέματα (γέλια). Όλο αυτό ήταν μια μεγάλη άσκηση σε σχέση με την Ελλάδα, η μέρα με τη νύχτα. Αν άντεχες εκεί, θα άντεχες σε πολλά άλλα πράγματα, φεύγοντας από τη θαλπωρή και τις ανέσεις και πηγαίνοντας να ζήσεις με άλλα άγνωστα άτομα.

Πόσο καιρό έμεινες έξω;

Κοντά δυο χρόνια. Γύρισα λίγο πριν τη Στέγη, Δεκέμβρη του 2014.

Σε έπιασε καθόλου κατάθλιψη εκεί;

Ναι...Περνούσα φάσεις που σκεφτόμουν τι θα κάνω. Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν ήταν καλή. Ευτυχώς μελετούσα πάρα πολλές ώρες και δεν είχα το χρόνο να πολυσκέφτομαι την κατάσταση. Είχαν έρθει μια φορά κι οι γονείς μου και τους άρεσε, αφού η Ουτρέχτη είναι μια πολύ όμορφη και ήσυχη πόλη. Έμεινα και λίγο καιρό στο Ρότερνταμ, τελείως άλλη φάση. Κατάθλιψη με έπιασε, όταν κατάλαβα πόσο τυχεροί είμαστε στην Ελλάδα, με τα ωραία μας στοιχεία μεσ' στην άσχημη νοοτροπία μας. Όταν εκεί ήταν 11 το βράδυ και δεν είχες να πας πουθενά με 0 βαθμούς έξω, πως να μη σε έπιανε κατάθλιψη; Και μένα μ' αρέσει πολύ η νύχτα, όχι να βγαίνω έξω απαραιτήτως, αλλά να κάθομαι και μόνος μου.

Σε καταλαβαίνω. Είχα πάει προ 10ετίας στο Βόλενταμ της Ολλανδίας και έβλεπα αυτά τα σπιτάκια τους τα ωραία σε απόσταση το ένα απ' το άλλο κι έξω ήταν νύχτα απ' τις 5 το απόγευμα και αναρωτιόμουν πως ζουν αυτοί οι άνθρωποι...

Εκεί κατάλαβα, συναναστρεφόμενος πολλές εθνικότητες, πως οι άνθρωποι κουβαλάνε το κλίμα τους. Οι Βόρειοι, οι Σκανδιναβοί κ.λπ., είναι ψυχροί και το συνειδητοποίησα αυτό και στη μουσική τους. Μπορεί να ήταν τεχνικά τέλειοι, αλλά όταν άκουγες να παίζει ένας Ισπανός, ένας Τούρκος κι ένας Έλληνας, δεν θα σου έβγαζαν το ίδιο συναίσθημα με έναν Βόρειο. Είναι φοβερό πως η Τέχνη συνδέεται ακόμα και με το κλίμα των κοινωνιών.

Έκανες φίλους εκεί;

Κυρίως Έλληνες, ναι. Υπήρχαν πάρα πολλοί Έλληνες εκεί. Το πιο περίεργο απ' όλα ήταν που είχαμε ανακαλύψει στην Ουτρέχτη ένα κουτούκι. Έπαιζαν κάτι νεορεμπέτες και ήταν το μοναδικό μαγαζί που καπνίζαμε μέσα.  
Έλληνες οι νεορεμπέτες; Υπάρχει ένα ρεύμα ελληνικού ρεμπέτικου παιγμένο από Ολλανδούς μουσικούς και μπάντες.
Όχι, Έλληνες ήταν και κάθε Πέμπτη γίνονταν βραδιές ελληνικής μουσικής. Χαμός από κόσμο, όχι μόνο από Έλληνες, αλλά και ξένους φοιτητές που τους πηγαίναμε εμείς εκεί.

Μου κάνει εντύπωση που ακόμα δεν έχεις κάνει δίσκο και διοχετεύεις την ενέργεια στα live σου.
Προσπαθώ νά'μαι δημιουργικός, ακόμα και μ' αυτό το project που είχα ξεκινήσει με τους εγκαταλελειμμένους χώρους. Φτιάχνω τα τραγούδια μου, αλλά δεν υποστηρίζονται από κάποια εταιρεία κι αυτό είναι, ειλικρινά, συνειδητή επιλογή. Ενώ σαν άνθρωπος είμαι πολύ ανυπόμονος, στη δουλειά μου πιστεύω ότι πρέπει ν' ακολουθώ διαδικασίες ορισμένες. Τα τελευταία τρία χρόνια κάνω συνέχεια live και πρόσφατα ολοκλήρωσα ένα κομμάτι μου, τα ''Μεσάνυχτα'', σε συνεργασία με τον Γιώργο Ανδρέου. Νιώθω ότι το live είναι ο μόνος δρόμος που πρέπει ν' ακολουθήσει ένας σημερινός καλλιτέχνης. 
Είσαι από τους λίγους στην Ελλάδα, αν όχι ο μοναδικός, που παίζεις βιολί και τραγουδάς ταυτόχρονα. Σε ποιο απ' τα δύο δίνεις μεγαλύτερο βάρος;
Στην καθημερινότητα μου το μυαλό μου απασχολούν και τα δύο, αλλά πάνω στη σκηνή νιώθω πιο πολύ ερμηνευτής. Τραγουδάω και νιώθω το βιολί σαν ένα στολίδι. Δεν θα με έλεγα βιολιστή, ο οποίος τραγουδάει, αλλά από κει και πέρα ας με βλέπει όπως θέλει ο καθένας. 
Έχεις παρακολουθήσει κάποια παλιά ροκ συγκροτήματα, που είχαν βιολί; Οι Flock, οι It' s a beautiful day, οι Cockney Rebel, τέτοια ακούσματα...
Όχι. Το ηλεκτρικό βιολί δεν μ' αρέσει. Πιστεύω ότι, έχοντας εντρυφήσει στο κλασικό βιολί, υπάρχει πρόβλημα με τις μουσικές σκηνές. Μέσω του ήχου, ''παίρνουν'' απ' τη δόνηση και όχι απ' το φυσικό παίξιμο. Ακόμα και καλό μικρόφωνο να υπάρχει, εμένα δε με βολεύει, καθώς χρησιμοποιώ το βιολί σαν κιθάρα και σαν δεύτερη φωνή. 

Εσύ που ξέρεις, πες μου γιατί το βιολί θεωρείται το πιο δύσκολο όργανο στην εκμάθηση του.
Για πολλούς λόγους. Όλα τα όργανα είναι δύσκολα, απλά το βιολί ένα παραπάνω, αφού υπάρχουν μερικές συνισταμένες: Η τοποθέτηση του χεριού σου, ειδικά του δεξιού, για να παραχθεί ο σωστός ήχος. Το δοξάρι είναι η φωνή του οργάνου. Χρειάζονται χρόνια για να μάθεις να τοποθετείς τα χέρια σου, κατάσταση που αλλάζει. Στην κιθάρα υπάρχουν διαστήματα, στο βιολί όμως κανένας δε μπορεί να σου πει ''Εδώ είσαι, εδώ πρέπει να ακουμπάς τα δάχτυλα σου''.

Όποτε φτιάχνεις ένα τραγούδι, έχεις κατά νου το βιολί;
Ποτέ. Το βιολί είναι μια άλλη φωνή. Μπορεί να επηρεαστώ από τα ηχοχρώματα του, αλλά δε θα έλεγα ότι γράφω τραγούδι με βάση το βιολί. Μπορεί μια φράση να είναι μη μουσική, αλλά εμένα να μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα. 
Αυτό δεν το καταλαβαίνω πολύ καλά.
Υπάρχουν λέξεις που μπορεί να είναι άσχημες μουσικά...
Όπως;
Αυτές που έχουν πολλά σύμφωνα. Η λέξη ''Ξεκαθαρίζω'', ας πούμε, είναι μία πάρα πολύ ''αντιμουσική'' λέξη. Θα μπορούσε να υπάρχει σε ποίημα, αλλά με τη μουσική θα υπήρχε πρόβλημα. Πάρε επίσης το ''Σ' αγαπώ'', που έχει μια μουσικότητα από μόνο του. Αυτή η αλληλουχία των λέξεων με γοητεύει, είναι σαν να υπάρχει μουσική πριν τη μουσική.
Πάρε και το τραγούδι ''Τυφλές ελπίδες'' του Πέτρου Δουρδουμπάκη. Οι στίχοι, αν τους διαβάζεις, δε λένε τίποτα ιδιαίτερο, η μουσική του όμως τους κάνει σημαντικούς και υπέροχους. 
Το τραγούδι αυτό είναι όλο μουσικό, συμφωνώ. Μου έρχεται στο νου κι ένα άλλο, τα ''Τραγούδια μου τ' αμερικάνικα'' του Ορφέα Περίδη. Ο τρόπος που έχει ντύσει τις πρώτες φράσεις, ''Όλο μεταφράζω στίχους'' κ.λπ., είναι φοβερός! Είμαι τεράστιος φαν του τραγουδιστή και τραγουδοποιού Περίδη, θέλω να μπορέσω να φτάσω κάποια στιγμή έστω και λίγο από το συναίσθημα που έχει. Η εσωτερικότητα του και η στάση του, τον έχουν τοποθετήσει πολύ ψηλά μέσα μου.
Ο Ορφέας είναι κι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος με τις αγοραφοβίες του και τα δικά του...
Δεν έχει υποκριθεί κάτι άλλο, το χρησιμοποίησε αυτό για να κάνει τέχνη. Ο Περίδης είναι ο τροβαδούρος των εσωτερικών διαλόγων μας. Όταν τραγουδάει με την κιθάρα του, τραγουδάει στον εαυτό του.
Δώσε μου ένα χαρακτηρισμό για το ύφος των δικών σου κομματιών.
(σκέφτεται) Έχουν ένα παραδοσιακό και λαϊκό στοιχείο, αλλά σίγουρα δεν θα τα χαρακτήριζα έντεχνα. Δεν εντάσσονται στον ήχο από το '80 - '90 και μετά. Θα έλεγα ότι έχουν κάποια ρίζα.
Ρίζα δεν είναι και τα τραγούδια των προγενέστερων; Ο Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου...
Σαφώς είναι, αλλά τα δικά μου κομμάτια έχουν και στοιχεία λυρικά, μπελ κάντο. Θα τα χαρακτήριζα σίγουρα, πάντως, μη ερωτικά.
Αντιερωτικά δηλαδή; Την πάτησες! 
'Οχι αντιερωτικά, αλλά θεματικά δεν έχω γράψει ποτέ τίποτα σε σχέση με τον έρωτα. 
Πως κι έτσι;
Θεωρώ ότι η τέχνη συνήθως αντικαθιστά κάτι μαγικό. Τον έρωτα πρέπει να τον βιώνεις, όχι να γράφεις γι' αυτόν.
Δεν γράφεις όταν είσαι ερωτευμένος;
(Με έμφαση) Ούτε καν! Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και προσπαθώ να το ζω, να παίζω.
Κι όταν χωρίζεις;
Όχι, ούτε πάλι. Εκφράζω αλλού τον πόνο μου. Κρατάω το αίσθημα της απώλειας, αλλά δεν διοχετεύω εκεί τους προβληματισμούς μου, άρα τους στίχους μου. Με απασχολούν περισσότερο ο χρόνος και ο φόβος. Επιπλέον, σαν να με ξενίζει όλο αυτό, έχει παραειπωθεί. 
Στην τέχνη όμως δεν δουλεύουμε με συνταγές. 
Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω καλύτερα, είναι σαν το μυαλό μου να μου λέει ''Μην πας προς τα κει''...Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω πως η τέχνη και τα τραγούδια δεν γίνονται όταν γράφονται, αλλά όταν ζυμώνονται στη συνέχεια. Γίνεται κάτι μαγικό και απλά την ώρα που πρέπει να γράψεις, πρέπει νά'σαι και ένας πολύ καλός φορέας. Δεν πρέπει νά'χεις την έπαρση της έμπνευσης της στιγμής, αλλά δεν θα είναι και έρμαιο το έργο σου. Αυτά τα πράγματα δεν τα μαθαίνεις απ' τη μια μέρα στην άλλη και ελπίζω να συνεχίσω να τα μαθαίνω. Μπορεί να λες ''Πω, πω, τι έμπνευση μού ήρθε'' και να μην έχεις τίποτα να πεις! Και, πάλι, μπορεί ένα πράγμα που απλά θα είσαι παρών και θα σου δημιουργεί μια δυνατή συγκίνηση, κάτι πολύ απλό, μια μνήμη από τον πατέρα σου, ξερωγώ, να σου βγάλει κάτι πολύ δυνατό! 
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.
Σίγουρα, αλλά εμένα η τέχνη μέχρι στιγμής μέσα από τον έρωτα ή την ερωτική απώλεια, δεν μου αποδίδει στιχουργικά τουλάχιστον.

Ταυτίζεσαι με ένα τραγούδι που θ' ακούσεις;
Όχι, δεν το έκανα ποτέ. Μπορεί όταν είμαι καλά και χαρούμενος, αλλά με τη λύπη του έρωτα - πάμε εκεί πάλι - δεν θα ταυτιστώ.
Μήπως είσαι απλά φοβιτσιάρης ή φυγόπονος;
Καθόλου! Αντιθέτως είμαι ένας άνθρωπος που ψάχνει και προβλήματα, τα αναζητά, ένας εκ φύσεως υπεραναλυτικός άνθρωπος.
Εσύ πας τώρα στο άλλο άκρο, στον μαζοχισμό.
Δεν τό'χω ξεκαθαρίσει γιατί συμβαίνει. Ότι κι αν γινόταν, σε ότι κι αν έψαχνα, ποτέ δεν επιβράβευα τον εαυτό μου. Έπρεπε να παίρνω το χρόνο μου για να αφουγκράζομαι μία κατάσταση μέχρι να πω ''Πάμε στο επόμενο''. Δεν ξέρω πως σου φαίνονται όλα αυτά που ακούς.
Έχεις ωραίο δημόσιο λόγο, συμπεράσματα δε βγάζω, δεν είναι αυτή η δουλειά μου.
Κοίταξε, η τέχνη μπορεί να έρχεται να καλύψει ένα κομμάτι κάθε φορά, όχι απαραιτήτως θετικό.
Είσαι άνθρωπος μοναχικός;
Μέχρι τώρα υπήρξα άνθρωπος των μακροχρόνιων σχέσεων. Είμαι μοναχικός, αφού πρέπει να λύσεις πρώτα πολλά δικά σου θέματα για να συμβιώνεις με κάποιον άλλο άνθρωπο. Πιστεύω πολύ στη μοναχικότητα, αλλά όχι τη μίζερη, την καταναγκαστική! Πιστεύω ότι πρέπει νά'σαι παρών σε όλες τις καταστάσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο, είτε είσαι μόνος σου, είτε με παρέα.
Μα ναι, είσαι, πως να στο πω...
Αντισυστημικός;
Ε, όχι κι αντισυστημικός, στους Αγώνες της Στέγης συμμετείχες...
(γέλια) Προσπαθώ να σε βοηθήσω!
Εννοώ πως είσαι κάπως μονόχνωτος - δεν το λέω υποτιμητικά - στην τέχνη σου. Δεν ανήκεις σε καμία παρέα κι αυτό το εκτιμώ πολύ, δεν σέρνεσαι πίσω από καμία εταιρεία...
Ακόμα κι η συνεργασία μου με τον Ανδρέου έγινε εκτός εταιρείας. Θεωρώ ότι όλο αυτό είναι μονόδρομος. Νιώθω σαν να καλούμαι να κάνω πολλούς ρόλους κάθε φορά, από το βίντεο που θα παίξει μέχρι την ενορχήστρωση και το κάθε όργανο από πίσω. Όταν πλαισιώνεσαι κι απ' άλλα άτομα, γίνεται ένα χάος απ' τις γνώμες και αποπροσανατολίζεσαι. Στις συνεργασίες μου όμως, αν και μοναχικός, ξέρω από πριν τι θέλω. Θα ήθελα οι συνεργάτες μου να έχουν μεγάλη φαντασία και να προσπαθούν να με πείσουν να μην κάνω αυτά που κάνω, να υπάρχει δηλαδή ένα όραμα που να μην αφορά μόνο την τέχνη μου. 

Μήπως θες να πατρονάρεις τους συνεργάτες σου κάπως;
Όχι πάντα, γιατί δεν έχω και τη δύναμη να το κάνω, για σκέψου το κι αυτό! Όταν επιλέγεις έναν άνθρωπο για να δουλέψεις μαζί του, πρέπει νά'σαι έτοιμος ότι ενδεχομένως να σου δώσει κάτι άλλο, το οποίο θα δεχτείς, ακριβώς διότι εσύ το επέλεξες. Στην ουσία επιβραβεύεις την επιλογή και το ένστικτο σου.
Υπήρξαν άνθρωποι που σε προσέγγισαν αμέσως μετά τη διάκριση σου;
(σκέφτεται) Μπορεί να έγινε μέσω μιας επικοινωνίας. Σε ένα live, ας πούμε, να προσέγγισε ο ένας τον άλλον, αλλά γενικά όχι, αν με ρωτάς αυτό. 
Τη συνεργασία με τον Γιώργο Ανδρέου να υποθέσω ότι εσύ θα τη ζήτησες.
Είχα ένα υλικό που ήθελα να το ακούσει ο Ανδρέου. Του το έστειλα, κάναμε μία συνάντηση και το θετικό είναι ότι μου έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσουμε. Είναι σημαντικό για τους νεότερους να έχουμε feedback από έναν μεγαλύτερο κι εγώ τον Ανδρέου ανέκαθεν τον θαύμαζα. Τα ''Μεσάνυχτα'' είναι και το πρώτο μου τραγούδι με μια τέτοια παραγωγή, αφού έχω το κόλλημα, άπαξ και γίνεται κάτι ''official'', να γίνεται πολύ καλά! Ο Ανδρέου απ' την άλλη γράφει δύσκολα συνθετικά πράγματα, αλλά τα περνάει με έναν πολύ όμορφο τρόπο.
Συμφωνώ, ο Ανδρέου έχει ταυτότητα, ακούς κάτι δικό του και λες ''Είναι του Ανδρέου''! Για να κάνω όμως λίγο και το δικηγόρο του διαβόλου, μήπως η επιλογή ενός τέτοιου ονόματος ως συνεργασία θα λειτούργησε και ως δικό σου μεγαλύτερο βήμα προς τα έξω;
Όχι, γιατί το κομμάτι ενώ είναι λαϊκότροπο, ενορχηστρώθηκε από τον Ανδρέου με ένα πνευστό και ένα ακορντεόν. Του έδωσε μία άλλη διάσταση που δεν λαϊκίζει, επομένως δεν σκέφτηκα τέτοια πράγματα δημοσιοσχεσίτικα. Αναφέρομαι τώρα στο δημιουργικό κομμάτι, όπως αντιλαμβάνεσαι. Το κομμάτι είναι άλλης εποχής, έχει μια τέτοια αίσθηση, και δεν το λες αμιγώς λαϊκά. Το σκέφτηκε ο Ανδρέου και συμφώνησα πολύ μαζί του. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, όλα γίνονται. Τώρα δούλεψα με τον Ανδρέου, μπορεί του χρόνου ή σε λίγα χρόνια να τα κάνω όλα μόνος μου ή με έναν άλλο συνεργάτη. Πιστεύω ότι η πράξη πολλές φορές υπερβαίνει την ίδια την ιδέα κι εδώ ξαναρχόμαστε σ' αυτό που είπες, ότι κινούμαι μόνος μου. Μ' αρέσει να υλοποιώ οτιδήποτε έρθει στο κεφάλι μου! Δε μπορώ να φανταστώ ότι θα είχα μια εταιρεία από πίσω που θα μού'λεγε ''Καλά, τι είναι αυτό τώρα, μπαίνεις και τραγουδάς με το βιολί σου μέσα σε ερείπια;'' Εγώ αυτό όμως αισθάνομαι, τη συνομιλία με το χρόνο! 
Πιο πολύ αισθάνεσαι συνθέτης ή τραγουδιστής;
Συνθέτης σε καμία περίπτωση! Αισθάνομαι τραγουδιστής, ακόμα και όταν παίζω βιολί. Η μετάδοση της μουσικής ισοδυναμεί με τραγούδι. Συνθέτης, επίσης, είναι πολύ βαριά κουβέντα. Εγώ συνθέτη θεωρώ τον Ξαρχάκο, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Λοΐζο, τον Μαρκόπουλο - αυτοί είναι συνθέτες! Τώρα να βγω εγώ και να γράψω δέκα τραγούδια, εντάξει, είμαι απλά τραγουδοποιός, αλλά και πάλι...Ο ρόλος του συνθέτη είναι να ενορχηστρώνει, όχι να του έρχεται μια ωραία ιδέα και να την κάνει τραγούδι. Οι άνθρωποι αυτοί που ανέφερα, δώσανε μεγάλο αγώνα για να είναι συνθέτες, αφιερώθηκαν εκεί, δεν κάνανε τίποτα άλλο! Ούτε ποτέ βγήκαν τραγουδιστές, ούτε είπαν ''Κάνω αυτό'' και υπό αυτή την έννοια, κάνοντας κι εγώ πολλά πράγματα, δε θα μου βάλω την ταμπέλα του ''συνθέτη''. 

Τι feedback έχεις απ' τη δημοσιοποίηση του τραγουδιού;
Καλά σχόλια άκουσα. Τα ''Μεσάνυχτα'' πάντα πέρναγαν στον κόσμο και όλοι με ρωτούσαν στα live το πότε θα έβγαινε. Θεωρώ ότι είναι ένα εύκολο, αλλά όχι αβασάνιστο κομμάτι και περνάει εύκολα στο αυτί του άλλου.
Πόσο δύσκολο είναι να βρεις τον προσωπικό σου ήχο;
Σήμερα ειδικά πολύ δύσκολο, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις για να χαράξεις ένα δρόμο. 
Επί της παρούσης, ένας άλλος δρόμος, ο μόνος ίσως σήμερα, είναι το διαδίκτυο.
Πιστεύω πολύ στη δύναμη του διαδικτύου. Και στην επιμονή! Αυτός είναι ο δρόμος μου στα 30 μου χρόνια. Δεν πιστεύω στις φούσκες, αλλά σε έναν άνθρωπο που εκτίθεται και αναγνωρίζεται η δουλειά του. Έχει πολύ δρόμο πίσω του για να φτάσει ως εκεί. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Πόσα live κάνεις συνήθως;
Τώρα θέλω να εστιάζω σε ποσοτικά λιγότερα, αλλά ποιοτικότερα live. Κοιτάζω απέναντι μου τώρα το πορτραίτο της Φλέρυς Νταντωνάκη και σκέφτομαι πόσα live να έδωσε αυτή άραγε στη ζωή της;
Άπειρα, από την Αμερική του '60 μέχρι τον Πύργο των Αθηνών του '80.
Σποραδικές εμφανίσεις, όμως.
Ναι, χωρίς να είναι αυτό που λέμε επαγγελματίας ή τραγουδίστρια καριέρας.
Τώρα που το λες αυτό, σκέφτομαι τους παλιότερους τραγουδιστές που τραγουδούσαν κάθε μέρα, που ζούσαν απ' αυτό, που ηχογραφούσαν κάθε μέρα. Εμείς τώρα δε θεωρούμαστε επαγγελματίες.
Μην το λες, η Ζουγανέλλη, ας πούμε, είναι επαγγελματίας, για να μην πάμε στους σκυλάδες με τα σταθμά της εποχής. Μπορεί να μην τραγουδάνε καθημερινά, λόγω συνθηκών, αλλά δεν τους λες ερασιτέχνες ή ανειδίκευτους. Κι εσύ που συμμετέχεις κατά καιρούς σε σχήματα στον Σταυρό του Νότου, επαγγελματίας λέγεσαι.
Δεν ζω όμως απ' αυτό!
Πληρώνεσαι γι' αυτό! 
Καταλαβαίνω πως το εννοείς, αλλά εγώ επαγγελματίες θά'λεγα τον Νταλάρα ή τη Βιτάλη. Πέρα απ' τη φωνή, σημασία έχουν τα τραγούδια που προτείνεις για νά'ρθει να σ' ακούσει ο άλλος. 
Πες μου, λοιπόν, για να κλείνουμε την κουβέντα, τι τραγούδια θα μας προτείνεις εσύ στο live σου!
Καταρχάς παίζουμε την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου στον Σταυρό του Νότου μαζί με τον Ηλία Μαυροσκούφη, έναν ταλαντούχο τραγουδοποιό που γνωριστήκαμε στους Αγώνες Στέγης και ετοιμάζαμε εδώ και καιρό κάτι από κοινού. Θεωρώ ότι είμαστε και οι δύο πιστοί σ' αυτό που κάνουμε, δεν έχουμε αλλοιωθεί και ο ήχος μας οδήγησε σε μία κατάσταση λίγο πιο παραδοσιακή και ηλεκτρική ταυτόχρονα. Έχουμε μια υπέροχη μπάντα με εφτά άτομα επί σκηνής και το περιμένουμε πως και πως αυτό το live, ευελπιστώντας να μην είναι και το τελευταίο μας. 
Ο Μαυροσκούφης έχει υλικό δισκογραφημένο;
Έχει, όπως κι εγώ, μέσω της Στέγης και της έκδοσης των τραγουδιών που διακρίθηκαν. Αν το εννοείς μέσω εταιρείας άλλης, όχι.  
Έχετε κοινές μουσικές αναφορές;
Είμαστε εντελώς διαφορετικοί και γι' αυτό θέλαμε να κάνουμε μαζί live. Διαφορετικοί και σαν άνθρωποι, και σαν προσωπικότητες. Ο Ηλίας έχει πιο πολλές ροκ καταβολές, είναι πιο κουλ, πιο χαλαρός συγκριτικά με μένα που είμαι πολύ πιο αγχώδης.

Σωματείο ΜΕΤΡΟΝ: Η επιστολή παραίτησης του Φοίβου Δεληβοριά και η απάντηση του Γιώργου Ανδρέου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΝ

Με αυτή την επιστολή θα ήθελα να ενημερώσω τα μέλη του ΜΕΤΡΟΝ ότι υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του Προέδρου, καθώς και από το Διοικητικό Συμβούλιο.
Ο λόγος είναι ότι από την άνοιξη του 2016 και μετά, τα μέλη του ΔΣ Μανώλης Φάμελλος, Στάθης Δρογώσης και Φοίβος Τασσόπουλος κινούνται ενάντια στη συλλογική βούληση του Σωματείου μας. Από τον Φλεβάρη του 2017, το ίδιο πράττει και το μέλος Γιώργος Ανδρέου.
Εξηγούμαι:
1. 1. Από την ίδρυση του Σωματείου, υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των μελών του ΔΣ, κυρίως σε θέματα στρατηγικής αλλά και στόχων. Υπήρχε μία τάση πιο διεκδικητική, αυστηρή και πιεστική απέναντι στην ΑΕΠΙ (Ανδρέου, Δεληβοριάς, Καλαντζόπουλος, Πλέσσας) και υπήρχε μία άλλη τάση που υποστήριζε μια πιο ήπια προσέγγιση (Δρογώσης, Τασσόπουλος, Φάμελλος). Μέχρι την άνοιξη του 2016 οι διαφωνίες αυτές έμεναν εντός του ΔΣ και όλοι υποστηρίζαμε προς τα έξω τις αποφάσεις της ΓΣ και της εκάστοτε πλειοψηφίας του ΔΣ. Ξαφνικά, από τον Μάρτιο του 2016 -και παρά τις διαφωνίες της πλειοψηφίας του ΔΣ-, τα μέλη Φάμελλος, Δρογώσης, Τασσόπουλος (μαζί ή ατομικά)
1α.συμμετείχαν σε επίσημες συναντήσεις των μετόχων της ΑΕΠΙ με στελέχη της κυβέρνησης ή του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζοντας γραμμή αντίθετη απ’αυτήν του Σωματείου.
1β. συμμετείχαν –με πλήρη άγνοια της πλειοψηφίας του ΔΣ- σε συναντήσεις στο ΥΠΠΟ ή σε άλλα κέντρα αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, που είχαν ως αποτέλεσμα το 2ο νομοσχέδιο Μπαλτά. Το 2ο νομοσχέδιο, μαζί με ένα-δυο θετικά πράγματα που ζητούσε έτσι κι αλλιώς το σύνολο των δημιουργών, περιείχε σημαντικές αλλαγές και αφαιρέσεις που θεωρήσαμε οι πλειοψηφούντες πως δεν είναι προς το συμφέρον μας, αλλά μόνο προς το συμφέρον των μετόχων της ΑΕΠΙ. Και διαμαρτυρηθήκαμε γι’αυτές δημοσίως.
2. Μετά το «πόρισμα-κόλαφος» της Εrnst & Υoung για την ΑΕΠΙ και την εισαγγελική έρευνα για έξι κακουργήματα και ένα πλημμέλημα, η Γενική Συνέλευση του ΜΕΤΡΟΝ, στις 22/2/2017, κατά πλειοψηφία ζήτησε επισήμως από την Πολιτεία άμεση τοποθέτηση επιτρόπου τραπεζικού τύπου, ο οποίος θα διοικεί και θα ελέγχει την ΑΕΠΙ μετασχηματίζοντάς την σταδιακά σε οργανισμό ελεγχόμενο από δημιουργούς. Η Γενική Συνέλευση ζήτησε επίσης να διακοπεί κάθε επαφή με τους μετόχους της ΑΕΠΙ για την επόμενη μέρα, αφού οι προτάσεις και οι επιστολές τους κρίνονται πλέον ως αφερέγγυες.
Παρ’ όλ΄αυτά τα τρία μειοψηφούντα μέλη του ΔΣ, μαζί πλέον με τον Γιώργο Ανδρέου, συνέχισαν να κινούνται ανοιχτά (σε όλα τα θεσμικά ραντεβού και με δημόσιες επιστολές) ενάντια στην απόφαση της ΓΣ. Ζητούν και προωθούν την πρόταση που μειοψήφησε, με κάθε τρόπο. Δημοσίως δε, προσυπογράφουν την 1η επιστολή των 49 (αργότερα 125), που πάει κόντρα στις αποφάσεις του Σωματείου μας.
Τους παρακάλεσα είτε να συμμορφωθούν με την απόφαση της ΓΣ είτε να παραιτηθούν, έστω ένας από αυτούς ώστε να αναπληρωθεί από τον πρώτο αναπληρωματικό, τον Γιώργο Χατζιδάκι που ανήκει στην πλειοψηφική τάση της ΓΣ , ώστε η ΓΣ να εκφράζεται αυθεντικά και πλειοψηφικά και μες στο ΔΣ και να μπορούμε να προωθήσουμε ενωμένοι την πρόταση του Σωματείου μας. Το αρνήθηκαν. Τους παρακάλεσα επίσης για πρόωρες εκλογές, προκειμένου να μπορεί να διοικηθεί το ΜΕΤΡΟΝ και να εκφραστεί με ενιαία άποψη, αυτήν που θα θέλει η πλειοψηφία. Το αρνήθηκαν, επίσης.
 Προσπάθησα να κρατήσω τις εσωτερικές ισορροπίες του προβλήματος εντός του ΔΣ, τώρα όμως δεν γίνεται άλλο να βλέπω το ΜΕΤΡΟΝ να χρησιμοποιείται δημοσίως και πολιτικά ως φορέας αντίθετος με αυτά που ψηφίζουν τα μέλη του.
Ξεκινήσαμε πολύ διαφορετικά, πετύχαμε με τις πρωτοβουλίες και το θάρρος μας (και με προσωπική έκθεση) τον έλεγχο στην ΑΕΠΙ, τη μείωση της προμήθειάς της από 37% σε 20 %, το Εποπτικό Συμβούλιο Δημιουργών, ένα σωρό νίκες για τους δημιουργούς που κάποτε ήταν αδιανόητες.
Αυτή τη στιγμή όμως το ΜΕΤΡΟΝ λειτουργεί αντιθεσμικά, αφού τα μέλη αυτά του ΔΣ αρνούνται να εκφράσουν και να υποστηρίξουν την απόφαση της γενικής συνέλευσης, τη στιγμή μάλιστα που την έχουν συνυπογράψει και 450 δημιουργοί.
Δυστυχώς δεν πιστεύω ότι το ΜΕΤΡΟΝ μπορεί υπό την παρούσα συγκυρία να υπερασπιστεί το συμφέρον των δημιουργών όπως αυτό έχει εκφραστεί από την πλειοψηφία της ΓΣ και την επιστολή των 450 και γι’αυτό παραιτούμαι.
Και για να είμαι απολύτως ξεκάθαρος ποτέ δεν πίστεψα ούτε πιστεύω ότι οι συνάδελφοι με τους οποίους διαφωνώ, επεδίωκαν ή επιδιώκουν τα συμφέροντα της ΑΕΠΙ ή των μετόχων, αντιθέτως και εκείνοι τις ίδιες αγωνίες με εμάς μοιράζονται. Δυστυχώς, όμως, εκτιμώ ότι με τις ενέργειες τους συνέβαλαν και συμβάλλουν σε αποτελέσματα που εξυπηρετούν την ΑΕΠΙ. Εξ ου και η τόσο ριζική μεταξύ μας διαφωνία.
Εύχομαι καλή τύχη και καλή συνέχεια σε όλους.
Φοίβος Δεληβοριάς

Η διασπαση του σωματειου ΜΕΤΡΟΝ ειναι σιγουρα ενα πολυ δυσαρεστο γεγονος. Για μια ακομη φορα σε αυτη την χωρα ο δημοσιος διαλογος γινεται με ορους προνεωτερικους και η επικρατηση μιας αποψης και οπτικης περναει μεσα απο την δυσφημιση και ισοπεδωση της "διαφορετικης" αποψης, λες και κατεχει καποιος αυθεντικα την απολυτη αληθεια και την ακλονητη βεβαιοτητα πως η προσεγγιση του ειναι "η σωστη" ενω του συναδελφου του "λαθος". Οσο με αφορα το ζητημα, αντιπαρερχομαι αφελεις συκοφαντικες αποπειρες και βιαστικα συμπερασματα για τις δημοσιες επιλογες μου. Εχω την συνειδηση μου ησυχη: Ειμαι εδω και πολλα χρονια στην πρωτη γραμμη της προσπαθειας εξυγιανσης του καταταλαιπωρημενου τοπιου των πνευματικων δικαιωματων στη χωρα μας. Μελος της επιτροπης ελεγχου της ΑΕΠΙ κατα την ευρωπαϊκη Οδηγια, ιδρυτικο μελος της Επιτροπης Καλλιτεχνων και του σωματειου "ΜΕΤΡΟΝ" και εκλεγμενο μελος του ΔΣ του σε ολες τις εκλογες του σωματειου. Εχω συμμετασχει και συμβαλλει ως μελος του ΔΣ του "ΜΕΤΡΟΝ" σε ολες τις μαχες του σε χρονια πετρινα και πολυ μοναχικα - μαχες που οδηγησαν τελικα στην παρουσιαση του πορισματος Ernst & Young, που ανοιξε την πρωτη ρωγμη στο θλιβερο αβατο του αυταρχισμου και της επηρμενης διαχειρισης του μοχθου μας απο μια αμαρτωλη εταιρεια που εκμεταλλευται ασυστολα και θρασυτατα την πνευματικη μας περιουσια. Εχω με πολυ κοπο και διεξοδικη και επισταμένη έρευνα ολα αυτα τα πολλα χρονια διαμορφωσει αναλυτικη τεχνογνωσια και αποψη για τα ζητηματα που αφορουν την πνευματικη ιδιοκτησια. Αν άλλωστε καποιος καλοπιστος τριτος στην κοινωνια διαβασει τις επιστολες των 450 και των 125 (που συνυπεγραψα) θα δυσκολευτει πολυ να βρει τις ουσιωδες διαφορές τους και να εξηγησει την ακραια πολωτικη αντιδραση της πλειοψηφιας απεναντι σε μιαν αποψη συγγενη και καθολου αντιθετη σε ολες τις βασικες επιδιωξεις των δημιουργων. Υποστηριξα την αναγκη εξονυχιστικης διερευνησης (υπο την αυστηρη νομικη εποπτεια της πολιτειας) καθε δυνατοτητας θεραπειας των τρομερων συνεπειων που γεννησε η συμπεριφορα και διαχειριση των ιδιοκτητών μετόχων της ΑΕΠΙ, με τελικη καταληξη την εφαρμογη Επιτροπου. Η πλουραλιστικη νομικη ερευνα με οδηγησε σε συγκρατημενη δυσπιστια απεναντι στον τραπεζικου τυπου Επιτροπο και προτιμησα να υποστηριξω τον Επιτροπο που προερχεται απο το πτωχευτικο δικαιο και κατα την γνωμη μου παρεχει ασφαλεστερες νομικες εγγυησεις υγιους εφαρμογης των αρμοδιοτητων του (αλλωστε και οι 450 μιλουν πια για Κρατικο Επιτροπο, κι οχι Τραπεζικο). Διαβαζω με λυπη τις αποψεις των φιλων συναδελφων που παραιτηθηκαν απο το ΔΣ του ΜΕΤΡΟΝ περι "αντικαταστατικης" συμπεριφορας μου. Η πολιτεια μου και οι αγωνες μου ολα αυτα τα χρονια στον χωρο, δεν μου επιτρεπουν να δεχτω επιδερμικα "μαθηματα" συνδικαλιστικης "ορθοδοξιας" και θεωρω ακραιο και υπερβολικο (στην τοσο πολυπλοκη και διαρκως μεταβαλλομενη κοινωνικοπολιτικη συγκυρια που ζουμε) οποιαδηποτε αποφαση Γενικης Συνελευσης να εμποδιζει την ατομικη και με προσωπικη ευθυνη υπευθυνη δημοσια καταθεση επιχειρηματων και αγωνιών για θεματα τοσο σοβαρα οσο το επαγγελματικο μας μελλον και η επιβιωση μας. Αλλωστε ολον αυτον τον καιρο δεν υπαρχει πουθενα, σε οποιοδηποτε ψηφιακο media, κοινωνικο δικτυο, τηλεοραση ή στον Τυπο μια δική μου παρεμβαση, σχολιο ή κριτικη αντιθετη με τις αποφασεις της ΓΣ του ΜΕΤΡΟΝ. Σε δυο επιστολες πολυ μετριοπαθεις συνυπεγραψα (λειτουργωντας ως ανεξαρτητη προσωπικοτητα στην ανοιχτή κοινωνία) τις ιδεες και τις αποψεις μου, με τροπο κοσμιο και αναλυτικη περιγραφη του σκεπτικου και του θεμιτου προβληματισμου μου. Αντιθετα με τις μεταπολιτευτικου τυπου συμπεριφορες "κομματικης ορθοδοξιας" που επικαλουνται οι συναδελφοι που αποχωρησαν απο το ΜΕΤΡΟΝ, θεωρω πως η εντιμη αντιπαραθεση αποψεων ειναι χρησιμη και πλουτιζει τον πολιτικο πολιτισμο και την επιχειρηματολογια μας απεναντι σε μια κοινωνια δυσπιστη, θυμωμενη και παραπληροφορημενη. Και φυσικα γελω με ολους εκεινους (που απειχαν για χρονια απο τον αγωνα και την αγωνία) και τωρα επιχειρουν να μου φορτωσουν ιδιοτελειες, υπογειες συνεργειες με την ΑΕΠΙ και προσωπικες φιλοδοξιες. Ας ψαξουν οσο θελουν: Δεν θα βρουν ουτε προκαταβολες, ουτε παρασκηνιακες επαφες ουτε σεναρια σκοπιμοτητας. Μονο την εντιμη επιλογη μου να υποστηριξω με ειλικρινεια και σοβαροτητα τις αποψεις μου και να τιμησω ετσι οσους με ψηφισαν ως εκπροσωπο τους στο ΔΣ του ΜΕΤΡΟΝ. Κανείς μας δεν κατεχει το προνομιο της βεβαιοτητας πως οι αποψεις του ειναι οι ορθες και επιβεβλημενες. Λυπαμαι που δεν κατορθωσαμε να συνθεσουμε τις μικρες διαφορες οπτικης για το καλο της υποθεσης μας. Δηλωνω πως δεν θεωρω ιδιοτελη κανεναν απο ολους τους συναδελφους ολων των αποψεων και παρακαλω να σταματησει η ανθρωποφαγια και ο ευτελισμος χαρακτηρων και προθεσεων. Ευχομαι να συναντηθουμε ενωμενοι ξανα ολοι οι δημιουργοι, χωρις φανατισμους και εγωισμους, χωρις ισοπεδωτικες τακτικες μονοδιαστατης οπτικης και διαχειρισης. Καλλιτεχνες, φορεις πνευματικων δικαιωματων και συνδικαλιστες ειμαστε, οχι επαγγελματιες πολιτικοι. Και ειμαστε ολοι απαραιτητοι στον αγωνα για ενα νεο τοπιο πνευματικων δικαιωματων στην χωρα μας αλλά και σε ενα σωρο αλλα κρισιμα ζητηματα που απασχολουν επιτακτικα τους δημιουργους. Δηλωνω πως σε μια τετοια προοπτικη θα ειμαι παρων, με την καρδια και το μυαλο. Με την εμπειρια και την γνωση. Με ανιδιοτελεια και μετριοπαθεια. Φιλος ολων των συναδελφων και αντιπαλος κανενος τους. ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

* Το θέμα είναι σύνθετο και δεν αφορά μόνο τα ''συντεχνιακά - σωματειακά'' των Ελλήνων δημιουργών. Όντας μη ενημερωμένος (ακόμα), δημοσιοποιώ τις δύο επιστολές των Φοίβου Δεληβοριά - Γιώργου Ανδρέου χωρίς να παίρνω κάποια θέση. Όχι από φόβο μη δυσαρεστήσω κάποιους - δε λειτουργώ έτσι -, μα πρέπει να έχω ιδίαν γνώσιν τού τι ακριβώς συμβαίνει. Θα το κάνω σύντομα!

ο-συνθέτης-Γιώργος-Ανδρέου-και-η-ερμηνεύτρια-Κορίνα-Λεγάκη-στο-αυτοδιαχειριζόμενο-Μεταδεύτερο

Καλεσμένοι της σημερινής εκπομπής μου στο αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό Μετα-Δεύτερο είναι ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου και η ερμηνεύτρια Κορίνα Λεγάκη. Θα παρουσιάσουμε το άλμπουμ ''Mosaic'' και το βιβλίο-CD ''Ποιος μου χάλασε το τραίνο;'' σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου και του Γιάννη Βασιλόπουλου. Μία δίωρη εκπομπή του παρόντος με αναφορές στο παρελθόν, εφόσον όλα ξεκίνησαν πριν από 20 χρόνια με τη ''Μικρή πατρίδα'' στη Μικρή Άρκτο. Συντονιστείτε από τις 5 έως τις 7 το απόγευμα, αποκλειστικά στο

www.metadeftero.gr

ΔΙΣΚΟΙ 2015: ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΚΟΣ_ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΡΟΥΝΗΣ_ΑΠ' ΤΟ ΜΗΔΕΝ_(Μικρή Άρκτος)

Δισκογραφικό ντεμπούτο του νέου συνθέτη Σπύρου Παρασκευάκου που γνωρίσαμε μέσα από την 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου του Παρασκευά Καρασούλου. Ένα ντεμπούτο που αναμενόταν με ζωηρό ενδιαφέρον, μια και ερμηνευτής όλων των τραγουδιών είναι ο Ζαχαρίας Καρούνης. Οποία έκπληξις δηλαδή να δοκιμάζεται ο ''παραδοσιακός - λαϊκός - βυζαντινός'' Καρούνης σε ένα διαφορετικό υλικό, αμιγώς ''έντεχνο'' μεν, λυρικό και αισθαντικό (και με ροκίζουσες ενορχηστρώσεις του Γιώργου Ανδρέου) δε! Κι εδώ ακριβώς έγκειται το ταλέντο του Καρούνη: Η ευελιξία του ως τραγουδιστής να υπηρετεί διαφορετικά (όχι και τόσο διαφορετικά, βέβαια) είδη τραγουδιού, δεδομένου του ό,τι ο Παρασκευάκος αντλεί την έμπνευση του από τους μεγάλους δημιουργούς του παρελθόντος. Και όχι μόνο! Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ο Παρασκευάκος φτιάχνει σύγχρονο ελληνικό τραγούδι με τη συνθήκη ''αρχή, μέση και τέλος'' και με στίχους υψηλού επιπέδου, στους οποίους εκθέτει όλες τις ανασφάλειες και τις ανησυχίες ενός ανθρώπου της ηλικίας του. Υπάρχουν πολλά τραγούδια που κάνουν τη διαφορά από ό,τι άλλο ''έντεχνο'' κυκλοφόρησε πρόσφατα, για να μην πω τα τελευταία χρόνια: Το εναρκτήριο ''Απ' το μηδέν'', το ''Ο άνθρωπος μπορεί'' με τη φωνητική συμμετοχή της εξαίρετης Πολυξένης Καράκογλου (άλλο ένα παιδί της 4ης Ακρόασης της Μικρής Άρκτου), το υπαρξιακό ''Ο σκόρος'', ''Η γκαρσονιέρα'' με τους στίχους του Χρίστου Γ. Παπαδόπουλου να παρομοιάζουν το ερωτικό ανικανοποίητο με ρημαγμένη γκαρσονιέρα, το θλιμμένο ζεϊμπέκικο ''Ένα ταξί'', ο γλυκόπικρος και όχι απλά ''Γλυκός Γενάρης'' που μας είχε συστήσει ως συνθέτη τον Παρασκευάκο, το πιο δημοτικοφανές ''Το νησί'', αλλά και ο εξόδιος μελαγχολικός ''Φετινός Νοέμβρης'' για πιάνο, φωνή και έγχορδα, σε στίχους του κοσμικού κοσμοκαλόγερου Μάνου Ελευθερίου. Να το πω ''στρογγυλά'', τούτο το CD καταρχάς ευτύχησε από πλευράς σύνθεσης, στίχου και ερμηνείας, άρα όλοι θα ήμασταν ευχαριστημένοι! Εδώ, όμως, έρχεται ο πεπειραμένος Γιώργος Ανδρέου και βάζει την ενορχηστρωτική σφραγίδα του, εξηλεκτρίζοντας όλο το υλικό με τις κιθάρες της Βάσως Δημητρίου και με τρόπο εξαιρετικά καλαίσθητο. Πέραν αυτού, μου άρεσε και η έντονη χρήση της τρομπέτας του Νίκου Σακελλαράκη σε πολλά τραγούδια, που τους έδωσε μια lounge χροιά - αν υποτεθεί πως οι στίχοι του Παρασκευάκου λένε πράγματα σοβαρά, χρειαζόταν η ''ανάσα'' του lounge ήχου, χωρίς να υπονοείται πως ''lounge'' σημαίνει απαραιτήτως και ''ελαφρό'', άρα κάτι μεμπτό. Εν κατακλείδι, η συνεργασία του Καρούνη με τον Παρασκευάκο, του προσφέρει σίγουρα ένα ''δεύτερο ξεκίνημα'', όπως σημειώνει κι ο ίδιος στο ένθετο της έκδοσης, διευρύνοντας τους καλλιτεχνικούς του ορίζοντες. Όσο για τον Παρασκευάκο, πρόκειται για έναν ταλαντούχο τραγουδοποιό και συνθέτη, σημαντικότερος κατά τη γνώμη μου απ' άλλους κι άλλους που απασχολούν τη δισκογραφία την τελευταία 5ετία. Εύχομαι και στους δύο καλή συνέχεια!

ΔΙΣΚΟΙ 2015: ΚΟΡΙΝΑ ΛΕΓΑΚΗ_MOSAIC_(Μικρή Άρκτος)

Δίσκοι με επανεκτελέσεις τραγουδιών είναι συνηθισμένο φαινόμενο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Στο ''Mosaic'' της Κορίνας Λεγάκη (εγώ θα έλεγα και του Γιώργου Ανδρέου στο εξώφυλλο), που μόλις κυκλοφόρησε, η πρωτοτυπία του όλου concept, πέραν της ''καινούργιας'' φωνής και των φρέσκων ενορχηστρώσεων, έγκειται στο ρεπερτόριο καθ'αυτό: Σε δεκατρία τραγούδια που δεν ''αναγνωρίστηκαν'' όσο θα τους έπρεπε (από τα ραδιόφωνα; από το μεγάλο κοινό; θα σας γελάσω...) και που τώρα μας δίνεται η ευκαιρία, είτε να τα θυμηθούμε ξανα, είτε και να τα γνωρίσουμε. Όπως, λόγου χάριν, συμβαίνει με το ''Ένα παιδικό φουστάνι'' σε μουσική Γιώργου Ανδρέου και σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου, ένα - ομολογουμένως - πολύ όμορφο τραγούδι, από τα τελευταία χρόνια, που πρωτοείπε η Ελένη Τσαλιγοπούλου και που εγώ δεν είχα ακούσει - προσέξει, μια κι είχα κόψει παρτίδες με το λεγόμενο...FM έντεχνο. Ωραία ιδέα, επίσης, το ''Ένα παιδικό φουστάνι'' να κλείνει το CD στη σουηδική βερσιόν του, ως ''Barndoms Klanning'', με στίχους του Patrick Bjurstrom. Άλλωστε η ερμηνεύτρια Κορίνα Λεγάκη είναι κατά το ήμισυ Σουηδέζα, άρα τραγουδάει στη δεύτερη μητρική της γλώσσα. Παραδοσιακό Σουηδίας είναι και το εναρκτήριο κομμάτι, το ''Αν ακούς'', που γνωρίσαμε από το άλμπουμ του συγκροτήματος Occassional Dream με ελληνικούς στίχους της Φωτεινής Λαμπρίδη και με τη φωνή του Χρήστου Θηβαίου. Κατά τη γνώμη μου, το ωραιότερο τραγούδι του CD και να με συγχωρούν οι σημαντικοί Έλληνες δημιουργοί που απαρτίζουν το συνθετικό παζλ του. Η Λεγάκη, αλλά και η ενορχήστρωση του Ανδρέου, δίνουν πραγματικά μια δεύτερη ευκαιρία στο τραγούδι αυτό να ανακαλυφθεί, έως και να γίνει ραδιοφωνικό hit! Ιδιαίτερα επιτυχημένες και οι διασκευές στα τραγούδια των Δ. Γαλάνη/ Π. Καρασούλου, Γ. Καζαντζή/ Γ. Τσατσόπουλου, Σ. Κραουνάκη/ Λ. Νικολακοπούλου, Ν. Ξυδάκη/ Θ. Γκόνη και Δ. Μαραμή/ Μ. Γκανά. Το κινηματογραφικό ''Despedida'' της Shakira είναι τραγούδι που η Λεγάκη είχε ηχογραφήσει και στον προηγούμενο δίσκο της πάλι με διασκευές ξένων κυρίως τραγουδιών. Δε θα έλεγα το ίδιο και για το all time classic λαϊκό ''Με τα φώτα νυσταγμένα'' των Χ. Νικολόπουλου/ Μ. Ρασούλη, που αφενός ουδέποτε υπήρξε ''αδικημένο'' τραγούδι και αφετέρου δεν του πάει και τόσο η φόρμα της μπαλάντας ή, έστω, της μπαλανταδόρικης διάθεσης. Η Κορίνα Λεγάκη υπηρετεί όλο το υλικό με κέφι, αγάπη, αλλά και επαγγελματισμό. Η φωνή της είναι ασκημένη και σε κομμάτια σαν το ''Αν ακούς'', την ''Άννα Καρένινα'' και το ''Ένα παιδικό φουστάνι'' σχεδόν...ξεχνάς τους αρχικούς ερμηνευτές, όσο σημαντικοί κι αν είναι. Το ίδιο ανανεωτικός εμφανίζεται και ο Γιώργος Ανδρέου, ο δεύτερος - θα τολμούσα να πω - καλύτερος ενορχηστρωτής στην Ελλάδα μετά τον Σταύρο Ξαρχάκο στο λεγόμενο έντεχνο-λαϊκό τραγούδι. Εκτός βέβαια του υλικού, ο Ανδρέου είχε καλή μαγιά να δουλέψει, δηλαδή μία πλειάδα κορυφαίων μουσικών. Ενδεικτικά παραθέτω τα ονόματα των Βάσως Δημητρίου στις κιθάρες, Μανώλη Καραντίνη στα λαϊκά όργανα, Θύμιου Παπαδόπουλου στα πνευστά, Ζαχαρία Σπυριδάκη στην Κρητική λύρα κ.α. Την έκδοση κοσμούν έργα της εικαστικού Δάφνης Αγγελίδου.

μαγική-βραδιά-με-τη-Λένα-Πλάτωνος-στο-ΡΥΘΜΟ-Music-Stage

Πανευτυχείς μετά το τέλος της συναυλίας η Λένα Πλάτωνος και ο Γιώργος Χρονάς με τους δύο ερμηνευτές τους, τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Παντελή Θεοχαρίδη. 

''Τι να πω εγώ τώρα για τον Γιώργο Χρονά; Είναι γνωστή η σχέση που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια'' είπε η Λένα Πλάτωνος, την ώρα που ο ποιητής έστελνε στη σκηνή ανθοδέσμες για όλες τις κυρίες της βραδιάς, τη Λένα, τη Δήμητρα και τη μικρότερη της παρέας, Μαρίκα Παπάζογλου. 

Στον ΡΥΘΜΟ βρέθηκαν και ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου δίπλα στον Παντελή Θεοχαρίδη, τον ερμηνευτή της ''Μικρής πατρίδας'' του, μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη, αλλά και τη Γιώτα Γιάννα! 

Συζήτηση με τη Λένα, τη Δήμητρα, τη Ντόρα Μπακοπούλου και τον ηθοποιό Μάνο Καρατζογιάννη. Πιο πίσω, άλλη συζήτηση της Λιάνας Μαλανδρενιώτη και του Παντελή Θεοχαρίδη! 

Η ισχύς εν τη ενώσει: Δήμητρα Γαλάνη - Γιώτα Γιάννα - Λένα Πλάτωνος

Με τη Δήμητρα, τη Γιώτα, τη Λένα και τον Απόλλωνα. 

Ο Παντελής με τη Ντόρα, αν και αυτή η photo δεν πιάνει μία μπροστά στην άλλη με τους δυο τους κάποτε στον Ιανό. 

Και οι νέοι δημιουργοί κοντά στη Λένα: Ο στιχουργός Δημήτρης Αναγνωστόπουλος και ο τραγουδοποιός Λεωνίδας Μπόμπας. 

''Τι ωραίος τραγουδιστής ειν' αυτός'' σχολίαζε χθες η Δήμητρα για τον Παντελή, ''δεν είναι μόνο ότι τραγουδάει ολόσωστα, αλλά βγάζει και ένα πάθος απίστετο που το θέλουν τα κομμάτια της Λένας και του Χρονά''!

* οι photos του post είναι του Γιάννη Πρίφτη και δικές μου.