τρία-ποιήματα-του-πούλιου-του-χιόνη-και-του-μότση-συνοδεία-των-your-hand-in-mine

ΛΕΗΛΑΤΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Ο πόλεμος της Τροίας τελείωσε προσφέροντας στους τρώες

ο πολύτροπος το δούρειο τζουκ-μποξ.

Βαδίζω έξω από κέντρα που παίζει δυνατά το μπουζούκι

ενώ υψώνονται γύρω μου τα καταστήματα καταποντισμένων

ανθρώπων.

Δίπλα στο πρακτορείο του προ-πο και το σουβλατζίδικο

το κομμωτήριο ένας βυθός με γυναίκες ασάλευτες.

Εργάτες αυτή τη στιγμή στήνουν χορό πάνω σε κρανία

τρώων πολεμιστών

και μια ανήλικη πόρνη γνέφοντας κι ακτινοβολώντας

με μωβ φουστάνι πέτσινες μπότες λιγνά δάχτυλα

φουντωμένα μαλλιά και σέξι φωνή

να λικνίζεται στις 45 στροφές του δίσκου

και τα μάτια της έχοντας τη λάμψη των ματιών

της Κίρκης.

Ραψωδοί σε φωτισμένα σανίδια στο απέναντι

καμπαρέ όπου στριπτιζέζ της πεντάρας

και μισοφάλακροι νεόπλουτοι

διασκεδάζουν με την ορχήστρα 

ωραίων νεκρών. 

ΛΕΦΤΕΡΗ ΠΟΥΛΙΟΥ (Το αλληγορικό σχολείο, 1978)

ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ (απόσπασμα)

Τι πάθος παράλογο κι ο θάνατος...

Τι πάθος αλήθεια παράλογο...

Τυφλοί παραδέρνουμε μέσα του, σπαρταράμε σα νυχτερίδες χτυπημένες

ξαφνικά από τον ήλιο του καταμεσήμερου, σα μύγες πιασμένες στον ιστό

της αράχνης, ηδονικά σπαρταράμε, ερωτικά, πιασμένοι στο δίχτυ του.

Μα επιτέλους, κανείς εδώ κάτω δεν πλάστηκε για την αθανασία;

ΑΡΓΥΡΗ ΧΙΟΝΗ (Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986)

ΜΕΣ' ΑΠ' ΤΟΥΣ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ

Μεσ' απ' τους χρωματιστούς καπνούς

και τη σκόρπια στάχτη

της υπόστασης σας

στέλνω τις πρώτες συλλαβές

που αυτοσχεδίασα

για τα τραγούδια των αυριανών

παιδιών μας.

Στέλνω

μεσ' απ' τον ρόγχο

της ερειπωμένης ύπαρξης σας

σα χαριστική βολή στο θάνατο σας

μια παπαρούνα ολάνοιχτη

κι έναν προς έναν

τους όρκους των θυμάτων σας.

Σας στέλνω 

κι ένα καλοακονισμένο μαχαίρι

για να σώσετε τουλάχιστον

την ιστορία σας.

ΦΩΤΗ ΜΟΤΣΗ (Απολογία των δρόμων, 1983)

R.I.P. ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ (1943 - 2011)

Είναι μια μεγάλη απώλεια για τα ελληνικά γράμματα στην εκπνοή ενός επάρατου έτους...Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, από ανακοπή καρδιάς, στα 68 του χρόνια, ανήμερα των Χριστουγέννων. Θυμάμαι ακόμη την ασκητική φιγούρα του στην κηδεία του φίλου του, του στιχουργού Ηλία Κατσούλη πριν από δύο χρόνια στο Κάτω Λουτρό Κορινθίας. Ήταν κοντοχωριανοί, άλλωστε, με τον Κατσούλη - στο βιογραφικό του ο Χιόνης σημείωνε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια ζούσε στο Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, ασχολούμενος με τη γεωργία και την ποίηση. Αυτός, ένα πρώην παιδί των λουλουδιών που σπούδασε στο Άμστερνταμ ιταλική φιλολογία και από το 1967 έως το ΄92 πλανήθηκε σε χώρες της βόρειας Ευρώπης. Ο Αργύρης Χιόνης αφήνει σημαντικό έργο πίσω του, δεκαπέντε ποιητικές συλλογές, πεζογραφήματα και θεατρικά έργα. Επίσης, στίχους για τραγούδια, με γνωστότερο το σουρεαλιστικό Ωραίο καλοκαίρι του που μελοποίησαν οι Κατσιμιχαίοι το 1992 με τη συμμετοχή του ερμηνευτή Πασχάλη Αρβανιτίδη. Κάθομαι τώρα και σκέφτομαι την ιστορία που μού'χε αφηγηθεί η κοινή μας φίλη, ποιήτρια Μαρία Λαγγουρέλη, για την ατυχία που τον είχε χτυπήσει πριν αρκετά χρόνια να καεί ολοσχερώς το σπίτι του - ιστορία που τον είχε κάνει στα μάτια μου ήρωα ποιητικής θλιμμένης μπαλάντας του Leonard Cohen. Θυμάμαι ακόμη τη λατρεία που του είχε ο Βασιλικός και τα αφιερώματα του από τη ραδιοφωνική εκπομπή του στον politia FM της Πάτρας με αναγνώσεις ποιημάτων και κειμένων του Αργύρη Χιόνη. Καλό του ταξίδι...Ακολουθεί ένα υπέροχο ποίημα του από την περσινή συλλογή του Ό,τι περιγράφω με περιγράφει (εκδόσεις Γαβριηλίδης):

ΕΛΕΗΣΟΝ ΣΕ

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για νά'χεις

συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.

Έσφαλες όμως πλάθοντας μας

καθ' εικόνα και ομοίωσίν σου,

πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.

Τώρα είσαι μόνος μέσα σ' ένα πλήθος μόνων.

Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.