Παρασκευή 22 Απριλίου 2022

Ποιήματα & μουσικές του Θρήνου & της Απώλειας στον Μελωδία Ρόδου 103.7

Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή του 2022, μη χάσετε στον Μελωδία Ρόδου στους 103.7 την εκπομπή μας με τη Λένα Πλάτωνος. Διαβάζουμε ποιήματα και παίζουμε μουσικές του Πένθους και της Απώλειας. Ξεκινάμε στις 11 το πρωί. Επανάληψη στις 9 το βράδυ. Καλή ακρόαση και είναι σημαντική η ενδοσκόπηση και η εσωστρέφεια των ημερών και πιο συγκεκριμένα της σημερινής μέρας. Μπορείτε να βρείτε τον σταθμό μέσω του www.live24.gr

Πέμπτη 21 Απριλίου 2022

Για τον ευπατρίδη του πολιτισμού, Ροβήρο Μανθούλη, που «έφυγε» στα 92 του χρόνια

Πολύ με λύπησε ο θάνατος του Ροβήρου Μανθούλη, παρόλο που τον βρήκε πλήρη ημερών, πάνω από τα 90 του. Ήταν τόσο «ζωντανός» άνθρωπος, όμως, τέτοιο λαμπερό πνεύμα, που δε μπορεί να μη λυπάται αυτή τη στιγμή, όποιος είχε την τύχη να τον συναντήσει και να συνομιλήσει μαζί του. Για τον Μανθούλη πρωτάκουσα μέσω του Θανάση Βέγγου - εννοώ, για την ακρίβεια, μέσω της αγαπημένης ταινίας του, «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Βέγγος. Τον «ξαναβρήκα» στη σχολή κινηματογράφου: «Πολύ σοβαρή περίπτωση αυτός» έλεγαν οι δάσκαλοι μου, οι λίγο νεότεροι του, που τον γνώριζαν προσωπικά και εκτιμούσαν το έργο του. Μίλησα για πρώτη φορά μαζί του το 2002, αν θυμάμαι καλά, όταν η ταινία του με τίτλο «Lily's Story» διαγωνιζόταν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Θέλαμε απ' την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών ένα μουσικό θέμα απ' την ταινία για τα συλλεκτικά CD που βγάζαμε τότε σε δική μου επιμέλεια. Με παρέπεμψε στον Νίκο Μαμαγκάκη, κι έτσι βρέθηκα και στο σπίτι του σημαντικού συνθέτη, στο Παγκράτι, να μιλάμε για τη συνεργασία του με τον Μανθούλη, για τον Κούνδουρο, για τη Τζένη Βάνου, για τον Χατζιδάκι, για ένα σωρό ημίθεους του ελληνικού πολιτισμού. Εκείνο το διάστημα μού μιλούσε για τον Μανθούλη ο Αντρέας Παγουλάτος, ο ποιητής, που τον είχε ζήσει πολύ στο Παρίσι. Τον θεωρούσε τολμηρό καλλιτέχνη, ανυστερόβουλο, καλό άνθρωπο, ευφυή, χιουμορίστα και μάλλον μακριά απ' τη μίζερη συντεχνιακή ελληνική πραγματικότητα. Όταν πέθανε ο Παγουλάτος το 2010 κι άρχισα να σταχυολογώ μέσα μου τα πρόσωπα που μου «γνώρισε», ένα απ' αυτά ήταν αναμφισβήτητα ο Ροβήρος Μανθούλης. Πολύ ήθελα να τον συναντήσω για να του πάρω μία συνέντευξη, αλλά ήξερα πως δεν είναι εύκολο, γιατί δεν ζει στην Ελλάδα. Ώσπου αρκετά χρόνια μετά, στα τέλη του 2018, τον πέτυχα στο καφέ του Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι, το περίφημο στέκι «Ποιήματα & Εγκλήματα». Δεν το πίστευα ότι παραπίσω μου καθόταν μόνος του ο Μανθούλης, περιμένοντας προφανώς κάποιο νέο απ' την έκδοση της αυτοβιογραφίας του. Δεν έχασα ευκαιρία, τράβηξα την καρέκλα, κάθισα απέναντι του και του είπα: «Σας αναζητώ κι εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια για συνέντευξη». Με κοίταξε μες τα μάτια. «Κάτσε» μου απάντησε, «τι θες να πούμε, τι θες να με ρωτήσεις;» Έσκυψα κάτω το κεφάλι, από συστολή για το «πέσιμο» που του'χα κάνει του ανθρώπου, αλλά διακατεχόμουν από ειλικρινή ενθουσιασμό. Ζήτησε αμέσως να του φέρουν ένα βιβλίο του. Μου το υπόγραψε, μου το έδωσε και μου είπε αμέσως μετά: «Συνέντευξη θα κάνουμε, αλλά όταν θα έρθει η ώρα. Δεν φεύγω, θα είμαι στην Αθήνα μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι. Έχε υπομονή». Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Μιλάγαμε για καμιά ώρα κάθε φορά, συνήθως πολύ πρωί, πριν τις 9. Τον ρωτούσα να μου πει για τους Rolling Stones, που είχε γνωρίσει, για τη φιλία του με τη Joan Baez και για τα νέγρικα blues που τον είχαν συγκινήσει κάποτε τόσο πολύ ώστε να τα φιλμάρει. Το κλίμα είχε φτιαχτεί ανάμεσα μας όταν επιτέλους ήρθε η ώρα για τη συνέντευξη, αρχές καλοκαιριού του 2019. Πάλι στο καφέ του Γαβριηλίδη, που το ένιωθε σαν το σπίτι του. Θυμάμαι πως όταν φτάσαμε μαζί με την εξαίρετη φωτογράφο Αγγελική Παπαϊωάννου στο ραντεβού, στον κήπο του καφέ είχε τηλεοπτικό γύρισμα μαζί του η συνάδελφος Κυριακή Μπεϊόγλου. Κι όταν μείναμε μόνοι μας, η ώρα πέρασε και δεν το καταλάβαμε. Τον κοίταζα κατάματα καθώς εξιστορούσε τη ζωή του, ξέροντας επίσης πως θα μου βγει η πίστη στην απομαγνητοφώνηση. Μα εκείνη η στιγμή ήταν τόσο σημαντική για μένα, η καταγραφή της φωνής και της ψυχής του- εννοώ- μαζί με το περιεχόμενο των λόγων του, που τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Μέχρι να τελειώσουμε απ' τη συνέντευξη βράδιασε κανονικά, μια όμορφη ζεστή καλοκαιρινή βραδιά, που την είχε κάνει ακόμη πιο όμορφη η συζήτηση με έναν διανοούμενο αυθεντικό. Δημοσιεύεται η συνέντευξη στο koutipandoras.gr και μου τηλεφωνεί ξανά καμιά βδομάδα αργότερα, πάντα πρωί: «Εσύ πρέπει να χάρηκες πολύ που με γνώρισες...» σχολίασε γελώντας. Του είπα: «Πολύ, κύριε Μανθούλη. Να μη νιώθω τυχερός;»...Και τότε μου απάντησε: «Οι γνωριμίες εσένα σε πάνε μπροστά, σαν άνθρωπο, όχι επαγγελματικά, διότι δεν ξέρω τι συμβαίνει στη ζωή σου. Να συνεχίσεις έτσι, να αγαπάς τους ανθρώπους και να σέβεσαι, προπάντων αυτό». Πόσο θα'θελα τώρα να'χα καταγράψει τη συγκεκριμένη τελευταία συνομιλία μας. Πιθανώς να ήταν πιο πολύτιμη κι από το δίωρο ηχογράφημα, στο οποίο μου ξεδίπλωσε τον πολυτάραχο βίο του. Ας πάει στο Καλό, εκεί όπου ανήκε. Στα Άγια η ψυχή του. 

* Η αφιέρωση του Ροβήρου Μανθούλη στην αυτοβιογραφία του, ομολογουμένως μία απ' τις πιο πλήρεις και εμπεριστατωμένες βιογραφίες που έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας.

** Εδώ διαβάζετε τη μαραθώνια συνέντευξη μας, όπως αναδημοσιεύτηκε στο koutipandoras.gr με αφορμή την είδηση του θανάτου του:

https://www.koutipandoras.gr/article/synenteyxi-robiros-manthoylis

 

«Ούτε καν βλέπω τα stories σου»!

 

Στη «Μυροβόλο» τις προάλλες, δύο λεσβιούλες παραλίγο να πιαστούν στα χέρια! Ήταν νωρίς, έφτανα στο μαγαζί για δουλειά, μα το αυτί μου έπιασε το διάλογο τους και γι' αυτό δεν μπήκα μέσα. Κάθισα στον εξωτερικό χώρο προφασιζόμενος ότι μιλάω κι εγώ στο κινητό μου. «Ούτε καν βλέπω τα stories σου στο instagram» είπε η μία με επιθετικό ύφος για να της απαντήσει η άλλη: «Ζμπούτσαμ»! Εκείνη τη στιγμή θεώρησα πως της έδωσε την καλύτερη απάντηση σ' ένα ούτως ή άλλως ανόητο ξέσπασμα. «Ναι, αλλά κρα κάνει η μούνα σου για να βλέπεις τα ποστ μου» συνέχισε. Δεν άντεξα και παρενέβην: «Βρε κορίτσια, τι κάθεστε και τσακώνεστε; Τραβήξτε ένα ωραίο μπλοκ η μία στην άλλη να τελειώνετε». Την επόμενη εβδομάδα ήρθε πάλι μόνο η μία, άρα σκέφτηκα πως η συμβουλή μου έπιασε τόπο!

Τετάρτη 20 Απριλίου 2022

Νηπενθές post

Μου τηλεφωνεί ο αδερφός μου μες το ταξί, Πανόρμου με προορισμό τη Βαρβάκειο. Μου λέει πως ο αδερφός ενός φίλου του έπαθε ανακοπή και τον επανέφεραν στο παρά πέντε. Για την Άννα, ακόμη, που έχασε τη μάνα της και καλύτερη φίλη της δικής μας μάνας, αλλά και για το σκυλάκι της που πέθανε στο καπάκι κι αυτό. Μου λέει ακόμη να μην ξεχάσω να μιλήσω και με τον άλλον αδερφό μας, τον μεγάλο, γιατί είναι μόνος του άνθρωπος κι αυτός τέτοιες μέρες. Πόσο πονόψυχος είναι ο αδερφός μου. Όλο θλιβερά πράγματα μου αραδιάζει για να μου πει στην ουσία πως υπάρχουν και χειρότερα απ' τα δικά μας, που χάσαμε τη μάνα μας, το στήριγμα μας απ' όλες τις απόψεις. Συχνά του θυμώνω, γίνομαι σκληρός, του υπενθυμίζω πως όλοι είμαστε μόνοι στον κόσμο αυτό και πως δεν μπορώ πια, ούτε και θέλω να φορτώνομαι βάρη οικογενειακά. Τον ενημερώνω πως κι εγώ παίρνω πλέον αντιυπερτασικό χάπι καθημερινά και πως πρέπει να μ' αφήνουν ήσυχο. Χαμηλώνει τη φωνή του...«Ηρέμησε μην πάθεις τίποτα κι εσύ» μου κάνει, σαν να αποκρύβει τη συνέχεια της φράσης του: «Και μετά τι θα κάνουμε κι εμείς;»...Κλείνω το τηλέφωνο και κλαίω. Τα μάτια μου τρέχουν κάτω απ' τα μαύρα γυαλιά μου και η μάσκα κρύβει τα αναφιλητά μου. Τηλεφωνώ αμέσως του μεγάλου μου αδερφού. «Έχω μείνει με τριάντα ευρώ» μου λέει, «και δεν έχω λεφτά για βενζίνη να κινήσω τ' αμάξι». Τον καθησυχάζω, του λέω πως θα του στείλω εγώ κάνα κατοστάρικο και θα του φτιάξω διαφορετικά φαγητά, όσπρια που του αρέσουν, πασχαλιάτικο κατσίκι μαζί με κόκκινα αυγά και τσουρέκι επίσης. Στα 60 πάει φέτος ο αδερφός μου και με θλίβει απίστευτα που'ναι άνεργος τα τελευταία δυο χρόνια. Που να δουλέψει σ' αυτή την ηλικία; Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάποτε δούλευε λογιστής στα μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια κι είχε γυρίσει τον κόσμο όλο. Εγώ πάλι είμαι καλά, καλύτερα από ποτέ άλλοτε ίσως, δουλεύω πολύ, τρέχω, αμείβομαι, μα που να επωμιστώ και τους άλλους; Η αλήθεια είναι πως μετά το θάνατο της μάνας μας, βλέπω πολύ αραιά τα αδέρφια μου. Ο οικογενειακός ιστός έσπασε σε κομμάτια με την αναχώρηση της. Δεν ήταν ο πατέρας, που τον γράφαμε στα αρχίδια μας, όπως μας έγραφε κι αυτός άλλωστε - καλή του ώρα, αλλά ήταν η μάνα που αφιέρωσε τη ζωή της στα τρία της παιδιά και που τώρα λείπει απίστευτα. Το κλάμα γι' αυτήν ήταν μες το ταξί και όχι για τους άλλους. Όποτε θυμάμαι τη σκηνή που ήρθε ο αδερφός μου στο σπίτι και του ανακοίνωσα ότι θα τη χάσουμε, βουρκώνω και κατεβαίνω στα τάρταρα. Ίσως αυτή η σκηνή να είναι πιο δραματική κι από την κηδεία της. Ένας 50χρονος άντρας να πέφτει στην αγκαλιά ενός άλλου 47χρονου άντρα, του αδερφού του, και να κλαίει με λυγμούς, να θρηνεί και να φωνάζει τόσο, που να λέει «Δεν αντέχω άλλο, θέλω κι εγώ να πεθάνω». Κι ο άλλος, εγώ δηλαδή, να του λέει «Σώπα, αγάπη μου, σώπα αδερφούλη μου, δεν είμαστε μόνοι, έχουμε ο ένας τον άλλον». Θα το ζούσα κι αυτό, ήταν μοιραίο και πιστεύω πως μ' αυτόν τον πόνο θα πεθάνω όταν έρθει κι η δική μου ώρα. Σε δύο μήνες και κάτι, συμπληρώνεται ένας χρόνος απ' το θάνατο της μητέρας μου. Το σώμα της, αυτό που με γέννησε, λιώνει κάτω απ' τα χώματα του Σκιστού. Ακόμη δεν κατάφερα να περάσω από το γραφείο κηδειών και να πάρω την τούφα από τα μαλλιά της. Ήθελα να την κάνω μενταγιόν στο λαιμό μου, να έχω κάτι δικό της μονίμως πάνω μου, που να εκπροσωπεί το πέρασμα της απ' αυτή τη γη. Καλοί φίλοι μου, η Μαρίζα και ο Σταμάτης, μου είπαν να μην το κάνω. «Άσ' τη να φύγει, μην την κρατάς εδώ» με συμβούλεψαν με όλη τους την έγνοια και την αγάπη. Με παρηγορούν τα συναισθήματα των ανθρώπων. Είναι στιγμές που θα ήθελα να ήμουν κοινωνιοπαθής, να μη νοιάζομαι για το αν προξενώ πόνο στους άλλους, να αδιαφορώ με κυνισμό για το τι σκέφτονται ή αισθάνονται. Οι κοινωνιοπαθείς, βέβαια, είναι αποτυχημένοι ως οντότητες, δεν έχουν κάναν ιδιαίτερο στόχο πέραν απ' την αυτοεπιβεβαίωση τους και την υπεροχή τους έναντι των άλλων. Πως εγώ, με τόση αγάπη που εισπράττω από πολύ κόσμο, να γινόμουν κοινωνιοπαθής; Μάλλον δεν θα'χα κάνει τίποτα στη ζωή μου, ούτε φιλίες μεγάλες θα'χα αποκτήσει, ούτε σχέσεις ανθρώπινες επιτυχημένες θα κατάφερνα. Το παραψυχιατρικοποίησα το θέμα, όχι τυχαία όμως, αφού σήμερα στο γραφείο χτένιζα μια μεγάλη συνέντευξη του Λάλα μ' έναν διακεκριμένο Έλληνα ψυχίατρο με μεγάλη καριέρα στην Αμερική. Τρομερά ενδιαφέρουσα συνέντευξη! Το τι έμαθα για τις διαταραχές προσωπικότητας, είναι απίστευτο! Το ταξί έφτασε στη Βαρβάκειο, στην Αθηνάς. Πάλι με πήρε από κάτω. Θυμήθηκα το σημείο που πάρκαρε ο αδερφός μου και αφήναμε τη μάνα μας στο αυτοκίνητο μέχρι να κάνουμε τα ψώνια μας στα παρακείμενα παλαιοπωλεία. Εγώ δίσκους κι αυτός αντικείμενα από την Άπω Ανατολή. Σήμερα δεν πήρα δίσκους. Δύο κιλά κατσικάκι πήρα να το χώσω μαριναρισμένο στο φούρνο την Κυριακή του Πάσχα με μπόλικες πατάτες. Έχω και χωριάτικα λουκάνικα στην κατάψυξη, στήθος κοτόπουλο, μπιφτέκια ζυμωμένα, μια χαρά κρεατοφαγία θα πέσει ένεκα της ημέρας. Τη Μεγάλη Εβδομάδα, άλλωστε, νηστεύω θέλοντας και μη. Κάνω μια δίαιτα που περιλαμβάνει λιτό μεσημεριανό και ακόμη πιο λιτό βραδινό, χωρίς ψωμιά, σάλτσες και κρέατα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μάλιστα, θα φτιάξω φακόρυζο με κάρι, που μου βγαίνει τέλειο πάντα. Όσο για το Μεγάλο Σάββατο, πιθανώς να περάσει η Άννα να μου αφήσει μια κατσαρόλα μαγειρίτσα, απ' την οποία θα πάω και της Λένας. Το δεύτερο τεύχος του faq κλείνει αύριο και προβλέπεται να βγει εξαιρετικό μετά το Πάσχα. Δεν το λέω επειδή είμαι αρχισυντάκτης, αλλά πραγματικά το ένα θέμα του είναι καλύτερο απ' τ' άλλο! Έχω και την εκπομπή της Μεγάλης Παρασκευής να περιμένω από τον Μελωδία Ρόδου, που επιμεληθήκαμε μαζί με τη Λένα. Μου ζήτησε να την ακούσουμε παρέα και αυτό θα κάνω, αφού αμέσως μετά είναι σίγουρο πως θα πιάσουμε ακόμη μία μοναδική συζήτηση, των «εσώψυχων» μας. Τον τελευταίο ένα - ενάμισι μήνα η Λένα αποτελεί τη φωνή της λογικής μου. Ένα τηλεφώνημα μας πριν από ένα μήνα ακριβώς διήρκεσε τρεις ώρες και είκοσι λεπτά, μα ούτε καταλάβαμε πως πέρασε ο χρόνος. Η αλήθεια είναι πως αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα, του 2022, περιέχει πολύ πένθος. Κι ας μην έχω πάρει χαμπάρι τι παίζει η σιχαμένη τηλεόραση με τα Θεία Πάθη της και τους ειδησάδες - κοράκια της. Ταινίες στο Netflix βλέπω μόνο και, ως συνήθως, κοιμάμαι και τις αφήνω στη μέση. Ο Χριστός θ' αναστηθεί πάλι, λένε, αλλά και που αναστάται κάθε χρόνο, μήπως τον βλέπουμε; Που να περιμένεις κι αυτή τη βαρετή Δευτέρα Παρουσία; Ίσως μια συντέλεια των αιώνων να'χε πραγματικό ενδιαφέρον! Να σου λέγανε πως την τάδε μέρα και ώρα, βγείτε στα μπαλκόνια όλοι και υποδεχθείτε το τέλος σας. Παρακολουθήστε το χωρίς να μπορείτε να κάνετε τίποτα κι αν είστε μάγκες, αφήστε ένα ίχνος της παρουσίας σας στον κόσμο για τον μελλοντικό ερευνητή. Αν υπάρξει δηλαδή ξανά κόσμος με ερευνητές και ιστορικούς. Φλύαρος έγινα, μα είχα πολύ - πολύ καιρό να γράψω σ' αυτό το blog, που το αισθάνομαι πιο δικό μου απ' όλα τα έντυπα και τα ΜΜΕ, απ' τα οποία έχω περάσει. Στην τελική, από μένα για μένα γράφω εδώ μέσα και αμαρτίαν ουκ έχω.

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021

Το περασμένο Σαββατοκύριακο (27 - 28/3) ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της μικρού μήκους ταινίας «A la carte» των Ταξιάρχη Δεληγιάννη - Βασίλη Τσιουβάρα με τον Χρήστο Στέργιογλου και μένα στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ύστερα από πρόβες συνολικής διάρκειας ενός μήνα στο σπίτι του Στέργιογλου, που ευτυχώς μένουμε πολύ κοντά, πότε μόνοι μας και πότε παρουσία των δύο σεναριογράφων και σκηνοθετών, πήγαμε στο γύρισμα έτοιμοι και διαβασμένοι. Αυτό πιστεύω έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να βγει η ταινία στο χρονοδιάγραμμα της χωρίς καθυστερήσεις και με μία αίσθηση απόλυτου επαγγελματισμού.

Από τον Στέργιογλου έμαθα πολλά, κυρίως για το πώς ένας ηθοποιός της εμβέλειας του αντιμετωπίζει ακόμη και τον μικρότερο ρόλο. Κατάλαβα επίσης τι σημαίνει να μην τα δίνεις όλα στις πρόβες. Και εξηγούμαι: Μέσα στο σενάριο, υπήρχε μία κομβική στιγμή που ο υπουργός υγείας (Στέργιογλου) βάζει κατσάδα στον δημοσιογράφο (εμένα) επειδή τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Ενώ, λοιπόν, στις πρόβες ο Στέργιογλου «τσίτωνε» λίγο, στο γύρισμα μού ύψωσε τόσο πολύ τη φωνή, που πετάχτηκα κυριολεκτικά απ' το κάθισμα μου κι η αντίδραση αυτή καταγράφηκε ως εξαιρετικά αληθοφανής. Μιλάμε για μία υποτιθέμενη ραδιοφωνική και όχι τηλεοπτική συνέντευξη ενός υπουργού, άρα όλα γίνονται μακριά απ' τα μάτια των ακροατών.

Την Παρασκευή 26/3, την προηγούμενη δηλαδή από την έναρξη των γυρισμάτων της ταινίας, περάσαμε με τον Χρήστο από το σπίτι του Χρόνη Τζήμου προκειμένου να μας σενιάρει μαλλιά και γένια. Στον Χρήστο έκανε πιο πολλή δουλειά, εμένα απλά τριμάρισε τα γένια μου, διότι ένας πολιτικός και ένας δημοσιογράφος, αμφότεροι διεφθαρμένοι, δεν μπορούν να μη μοιάζουν σικάτοι. Ο Χρόνης είναι αυθεντία στα μαλλιά των ηθοποιών και δεν είναι τυχαίο που δουλεύει ακατάπαυστα στο χώρο τα τελευταία 33 χρόνια. Θυμίζω πως είχαμε συνεργαστεί πίσω στο 2012, όταν μεταμόρφωσε τη Λουκία Μιχαλοπούλου σε alter ego της Κατερίνας Γώγου για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ μου. Κάτι μου λέει πως με τον Χρόνη θα ξανασυνεργαστούμε πολύ σύντομα σε μία ιδιαίτερη σκηνή στο καινούργιο ντοκιμαντέρ μου για τη Μαρίζα Κωχ!
 


Πέμπτη 18 Μαρτίου 2021

Θα μας πεθάνετε απ' τα γέλια!

Το είδα και δεν το πίστευα! Αυτό εδώ ήταν να κυκλοφορήσει ως εξώφυλλο με το ΒΗΜΑgazino, αλλά η σάτιρα και η κατακραυγή από τον κόσμο στα social media, τους έκανε ν' αλλάξουν γνώμη! Ο Πρωθυπουργός άραγε, ο κ. Μητσοτάκης, τι θα έλεγε αν έβλεπε αυτό το καρακιτσάτο χάλι; Θα καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι ή θα'χε τα κότσια να ειδοποιήσει και να πει «Παιδιά, το παραγαμήσατε»...Ούτως ή άλλως η κυβέρνηση του τα πάει καλά με όλα τα ΜΜΕ πλην ελάχιστων εξαιρέσεων στην Ελλάδα. Μπράβο, ρε φωστήρες του ΒΗΜΑgazino. Πάντα τέτοια! Κι αν δεν πεθάναμε απ' τον κορονοϊό, θα μας πεθάνετε απ' τα γέλια!

 

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2021

R.I.P. Θεόφιλος Βανδώρος (1960 - 2021)

Το μαύρο μπλοκ στις διαδηλώσεις έχασε ένα απ' τα καλύτερα παιδιά του. Το ίδιο και οι τέχνες, της υποκριτικής που υπηρετούσε, αλλά και της rock μουσικής που λάτρευε. Νέος, μόλις 61 ετών, πέθανε ο Θεόφιλος Βανδώρος, ο μακρυμάλλης πρωταγωνιστής στο «Τμήμα Ηθών» που βλέπαμε τη δεκαετία του '90. Ανατρέχω τώρα σε εκείνη την πορεία για τον Ζακ Κωστόπουλο, την πρώτη ίσως που είχε γίνει. Ήμασταν με την Πάολα Ρεβενιώτη και τη Μυρσίνη Λοΐζου. Ο Θεόφιλος φώναξε την Πάολα να κάτσουμε μαζί του. «Ξέρεις πόσα χρόνια τον ξέρω; Πολύ καλό παιδί ειν' αυτός» θυμάμαι τα λόγια της Πάολας. Πάω ακόμα πιο πίσω, στις αρχές του '90, που ήμουν σπουδαστής στη σχολή κιν/φου και τρώγαμε καμιά φορά παρέα στον «Μπαρμπα - Γιάννη» και στον «Πειναλέοντα» στα Εξάρχεια με τον Βανδώρο, τους Magic de Spell, τον Κορδέλλα και τον Ταρνανά. Ένας καλλιτέχνης που έμεινε εκτός συστήματος, πραγματικά όμως, ευγενής και πράος άνθρωπος, απ' ότι έδειχνε. Πολύ με στενοχώρησε η είδηση του θανάτου του...

Σάββατο 6 Μαρτίου 2021

Καθ' οδόν για κινηματογραφικά γυρίσματα μέσω radcast και interviews

Τώρα που μπαίνει η άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν (που λέει και το τραγούδι), η καραντίνα καταντά ανυπόφορη. Καραντίνα δηλαδή για όλους όσοι δεν παίρνουμε σβάρνα τις πλατείες και τα πάρκα, όχι από φόβο, αλλά γιατί δεν έχουμε διάθεση να το κάνουμε. Κι έτσι καθόμαστε μέσα, βλέπουμε λίγο τηλεόραση, ακούμε λίγο μουσική χωρίς καμία ιδιαίτερη προσήλωση και περισσότερο γυρνάμε στα social media. Για μένα έπεσε πολλή δουλειά παραδόξως. Δεν αναφέρομαι στα έντυπα, με τη μία συνέντευξη που κάνω κάθε εβδομάδα για το κυριακάτικο Documento, αλλά στην πλατφόρμα radcast που θα βγει στον αέρα στις 15 Μαρτίου και, κυρίως, στα κινηματογραφικά. Για τις ανάγκες της radcast συνεχίζεται ο κύκλος των συνεντεύξεων μου με καλλιτέχνες σαν τη Νατάσσα Μποφίλιου, τη Γιώτα Νέγκα, τον Σταύρο Σιόλα, τον Στέφανο Κορκολή, την Κατερίνα Μακαβού, τον Νίκο Ξυδάκη και πιο πρόσφατα με τη Ρίτα Αντωνοπούλου.

Πολύ με συγκίνησε η Αντωνοπούλου. Είναι η δεύτερη καλλιτέχνιδα που μου εξομολογείται δημόσια σεξουαλική κακοποίηση κατά την παιδική της ηλικία μετά τη συγκλονιστική συνέντευξη της Τάνιας Τσανακλίδου πριν από μερικές εβδομάδες. Στη συζήτηση μας δε μπορούσαμε ν' αφήσουμε εκτός τον μέντορά της, Θάνο Μικρούτσικο, την κοινή τους δισκογραφία, καθώς και τον επερχόμενο δίσκο της μαζί με τον πιανίστα Θοδωρή Οικονόμου, που κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιο από το ogdoo. Στο todoloft studio βρέθηκε και η Θεανώ, η εξαίρετη φωτογράφος, η οποία έβγαλε μερικές ωραιότατες φωτογραφίες. 


Η υπόλοιπη δουλειά μου για τη radcast έχει να κάνει με μια σειρά παραμυθιών που σκηνοθετώ με τη φωνή της Λένας Πλάτωνος στην αφήγηση, αλλά και πολλούς ηθοποιούς ή τραγουδιστές που περνάνε από το στούντιο και ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες των παραμυθιών (Σωτήρης Καρκαλέμης, Βασίλης Γισδάκης, Βασίλης Ασημάκης Σοφία Αρβανίτη, Δημήτρης Τσίκλης, Νίκος Παπαγιάννης) Μέχρι στιγμής έχουμε γράψει τέσσερα παραμύθια του ιατρού - συγγραφέα Νεκτάριου Ντουντουλάκη, ένα του γνωστού στιχουργού Δημήτρη Λέντζου κι άλλο ένα της Κατερίνας Κωνσταντίνου. Επιμελούμαι επίσης μία σειρά ethnic ιστοριών τρόμου που έχουν ήδη διαβάσει ηθοποιοί, όπως η Νίκη Σερέτη, ο Αποστόλης Μαλεμπιτζής, ο Σωτήρης Καρκαλέμης, ο Γιώργος Καρκάς κ.α. Είναι μία πρωτότυπη ιδέα που είχε ο Λουκάς Καρνής με σκοπό τα τρομαχτικά αυτά αναγνώσματα να ανεβαίνουν στη radcast μία φορά τη βδομάδα ακριβώς στις 12 τα μεσάνυχτα! 

Στα κινηματογραφικά τώρα, δεν πάνε πολλές εβδομάδες που μου τηλεφώνησε ο ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου και μου πρότεινε να συμπρωταγωνιστήσουμε σε μία μικρού μήκους ταινία που γράφουν και σκηνοθετούν ο Ταξιάρχης Δεληγιάννης και ο Βασίλης Τσιουβάρας. Καταρχάς δεν θα μπορούσα να αρνηθώ στον Στέργιογλου, που τον εκτιμώ πολύ και που τον γνωρίζω όχι μόνο από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου, αλλά και από τους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Κέρκυρας του Μάνου Χατζιδάκι. Μου έστειλαν τα παιδιά το σενάριο, το διάβασα, το βρήκα εξαιρετικό για την ακρίβεια, στο μεταίχμιο μαύρης κωμωδίας και πολιτικής ταινίας, οπότε η πρώτη ανάγνωση έγινε ομαδικά, την περασμένη εβδομάδα, στο σπίτι του Στέργιογλου

Στο σενάριο οι δύο ήρωες βρίσκονται στην ηλικία των 60 ετών ο ένας και των 40 ετών ο άλλος. Ο πρώτος είναι ένας διεφθαρμένος υπουργός Υγείας και ο άλλος ένας εξίσου διεφθαρμένος δημοσιογράφος που του παίρνει συνέντευξη. Μας πάει δηλαδή ηλικιακά με τον Χρήστο, πόσο μάλλον που εγώ στην ουσία θα υποδυθώ τον εαυτό μου - έναν δημοσιογράφο, αλλά ευτυχώς όχι διεφθαρμένο...Νομίζω πως θα πάει πολύ καλά η ταινία αυτή κι αν όλα πάνε όπως τα θέλουμε, ο Γιώργος Μητρόπουλος θα μας δώσει το στούντιο του Μεταδεύτερου ώστε να κάνουμε άνετα τη δουλειά μας, κάτι που μεταφράζεται σε δύο ολοήμερα γυρίσματα.
Σε λίγες μέρες, στις 15/3, θα ξέρουμε πότε θα ξεκινήσω γυρίσματα και για το ντοκιμαντέρ - πορτραίτο «Μαρίζα Κωχ - Fata Morgana». Η συνθήκη αλλαγής παραγωγού, που έπρεπε να προχωρήσω, καθυστέρησε λίγο την υπογραφή για την καταβολή της πρώτης χρηματοδοτικής δόσης ώστε να ξεκινήσει η ταινία. Με τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, τον μόνιμο συνεργάτη μου, που κλείνουμε φέτος 20 χρόνια συνεργασίας, τα έχουμε όλα έτοιμα. Θα είμαστε ένα μίνι συνεργείο, εφόσον λόγω κορονοϊού απαγορεύεται η πολυκοσμία και στα κινηματογραφικά γυρίσματα. Θα είμαστε, για την ακρίβεια, εγώ, ο Δημήτρης στην κάμερα και στη διεύθυνση φωτογραφίας, καθώς και ο Τεό ή die Arkitekt στην ηχοληψία. Εύχομαι το επόμενο post στα Άσματα και Μιάσματα να έχει να κάνει με τα γυρίσματα, είτε της ταινίας των Δεληγιάννη - Τσιουβάρα, είτε της δικής μου για την Κωχ.

Ο Έκτορας Λυγίζος μιλάει στο Docville με το Documento της Κυριακής 7/3

- Η κακοποίηση, όταν εγώ μπήκα στο θέατρο, υπήρχε σε πολύ μεγάλο βαθμό με την έννοια ενός καθεστώτος: Μία θεοποίηση της ίδιας της παράστασης ή του θεάτρου ως κάτι υπερβατικού, πάνω από μας, που μόνο μέσα από συγκρουσιακές διαδικασίες θα οδηγήσει σε κάτι.
 
- Το «γιατί τώρα;» που ακούστηκε ευρέως έχει την αιτία του σ' ένα σύστημα που προστατεύει πολύ καλά την εξουσία και καθιστά αδύνατο το να μιλήσεις. Εγώ θεωρώ ότι έχει ξεφύγει το θέμα της αλαζονείας σε σχέση με την εξουσία μαζί με όλο αυτό το αφήγημα των Αρίστων.
 
- Το να λέμε ότι η κοινωνία έτσι συντηρητικοποιείται, μοιάζει με μετατόπιση της κουβέντας: Υπό το φόβο, ας πούμε, να μη μειωθεί η αξία του φλερτ, δεν μιλάμε για την κακοποίηση. Η κακοποίηση απέχει άπειρα χιλιόμετρα απ' το φλερτ.
 
* Ο Έκτορας Λυγίζος, σκηνοθέτης και ηθοποιός, διαχώρισε τη θέση του από τη στήριξη προς την υπουργό Πολιτισμού των συνεργατών του, Μιχαήλ Μαρμαρινού και Γιώργου Κουμεντάκη. Μαζί με τον Λυγίζο, τη δήλωση του συνυπογράφουν άλλοι πέντε ηθοποιοί εργαζόμενοι αυτόν τον καιρό σε μία παραγωγή της ΕΛΣ. Η συνέντευξη του δημοσιεύεται στο Docville με το αυριανό Documento της Κυριακής 7 Μαρτίου.