στεγνή-διαφήμιση-ΙΙ

Χθες το πρωί, πηγαίνοντας με τα πόδια για το μετρό του Αγίου Αντωνίου,
έψαχνα μεσ' στα στενά του Περιστερίου για κάποιο καφέ, που θα μου εξασφάλιζε τον πρώτο κρύο φρέντο της μέρας. Σαν βρέθηκα έξω από ένα μικρό μαγαζάκι, μια τρύπα κανονική, τράβηξαν την προσοχή μου τα γουστόζικα κουρτινάκια του και το βαθύ κόκκινο χρώμα της διακόσμησης. Μπήκα μέσα μηχανικά σχέδον κι έπεσα πάνω σ' έναν πελώριο λιθόστρωτο δρόμο που ανοιγόταν μπροστά μου από τον τοίχο του. Και ξαφνικά το Περιστέρι έγινε Λισαβόνα και οι ιδιοκτήτες του μικρού καφέ άλλαξαν ενδυμασία εντός ολίγων δευτερολέπτων.

Το κορίτσι με τα αδρά χαρακτηριστικά και το κεντητό μαύρο φόρεμα μού φάνηκε ότι ήταν η Amalia Rodrigues που επέστρεψε στον Απάνω Κόσμο για να πιάσει δουλειά και να ομορφύνει με την παρουσία του μια δυτική συνοικία της Αθήνας, πιθανώς το ίδιο υποβαθμισμένη με τη γενέτειρα του.

Το αγόρι, πάλι, κοστουμαρισμένο και με λεπτό μουστάκι άρχισε να μου συστήνεται με διάφορα ονόματα, το ένα μετά το άλλο, και να μου μιλάει για τον Αλβάρο δε Κάμπος, τον Αλβέρτο Καρέιρο και τον Ρικάρδο Ρέις. Από το ραδιόφωνο τους ακούγονταν πότε το Los piconeros και πότε το Ave Maria. Τι ομορφιά αναδυόταν και πόσο εύκολα σκεπάστηκαν τα κομπρεσέρ και τα βρισίδια των εργατών του Περιστερίου έξω στο δρόμο.
Το κορίτσι προθυμοποιήθηκε να με φωτογραφίσει για να με βάλει στο blog του. Εξήγησα ότι έπεσε στην περίπτωση, αφού κι εγώ έχω blog που το πήζω πολύ συχνά στις φωτογραφίες εμού του ιδίου και των φίλων μου. Αρνήθηκα ευγενικά την προσφορά ενός ποτηριού με κόκκινο πόρτο κρασί και ενός εδέσματος με βακαλάο. Στη Λισαβόνα - με ενημέρωσαν - τρώνε μαγειρεμένο βακαλάο ακόμη και με τον πρωινό τους καφέ. Ήπια μαζί τους τον φρέντο μου και μιλήσαμε για πολλά πράγματα, καθυστερώντας ένα δίωρο από την ανύπαρκτη δουλειά μου. Άξιζε όμως! Δεν συναντάς κάθε μέρα στο Περιστέρι την Amalia Rodrigues και τον Fernando Pessoa να σερβίρουν καφέ στο δικό τους μαγαζί!