τσιγάρα-είναι-τα-όνειρα-και-καταλήγουν-γόπες

Τις Γόπες τις ακούγαμε χθες βράδυ στην Αυλαία με τον Γιώργο Τσάμπρα και τον Σιδερή Πρίντεζη και λέγαμε πως είναι ένα πολύ σπουδαίο λαϊκό τραγούδι, από τα ομορφότερα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια μουσικά και στιχουργικά. Υπάρχει στον τελευταίο δίσκο του Στέλιου Βαμβακάρη, το Αγνώστου Διαμονής. Είναι σε μουσική και στίχους δικούς του και το ερμηνεύει η Εβελίνα Αγγέλου, σταθερή συνεργάτιδα του. Τσιγάρα είναι τα όνειρα που καταλήγουν γόπες...λέει το τραγούδι και δεν ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ να γίνει σουξέ, μια και ο δημιουργός του δεν τα πάει καλά από δημόσιες σχέσεις, ούτε και η ερμηνεύτρια του είναι ιδιαιτέρως γνωστή. Οι καλλιτέχνες ωστόσο έχουν καθήκον να ασκούν την τέχνη τους και να μην το βάζουν κάτω, αφού πάνω απ' όλα μετράει η ανάγκη της προσωπικής τους έκφρασης. Ποιο ραδιόφωνο θα βρεθεί άραγε να παίξει αυτό το τραγούδι; Παρακολουθούσαμε χθες την Αγγέλου να το ερμηνεύει με χαμηλωμένο το φωτισμό και με το συνταξίδεμα του μπουζουκιού του Στέλιου Βαμβακάρη και του κοντραμπάσου του Στέφανου Μαγουλά να του προσδίδει ένα σπάνιο jazzy ύφος! Μεγάλη στιγμή! Οι Γόπες του Στέλιου Βαμβακάρη με την Εβελίνα Αγγέλου μαζί με τις Μέλισσες των Γιώργου Καζαντζή - Ελένης Φωτάκη με τη Φωτεινή Βελεσιώτου είναι τα δύο καλύτερα λαϊκά τραγούδια της τελευταίας δεκαετίας!   

ταϋγέτη-ξωτικό-μεσημεριού-στο-κέντρο-της-αθήνας

Υπήρξε μακράν η πιο άσχημη του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ξεχώρισε με μία μόνο ατάκα που της δόθηκε μέσα στην πλειάδα των ηθοποιών-κολοσσών της Κάλπικης λίρας του Γιώργου Τζαβέλλα. Μετά την είδαμε ως υστερικιά θεία του Θανάση Βέγγου, γεροντοκόρη διψασμένη για έρωτα και συντηρητική γραμματέα. Δυστυχώς δεν την είδαμε ποτέ ως μέλος των θιάσων που γύριζαν στα βουνά τον καιρό της Αντίστασης. Για τις αριστερές πεποιθήσεις της φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Μακρόνησο, τον Άι- Στράτη και τα άλλα διαβόητα κολαστήρια. Δεν ήταν ετοιμόλογη σαν τη Βασιλειάδου, ούτε σκληρή σαν τη Νοταρά. Ποιος ξέρει αν της άρεσε κατά βάθος να υποδύεται πάντα την καρικατούρα, τη γυναίκα- ανθρωποδιώκτη. Και γι' αυτό ίσως μέχρι το τέλος της να περιέφερε στους δρόμους της Αθήνας μια συμπαθητική τρέλα, ντυμένη αρχόντισσα περασμένων εποχών, απόμακρη και συνάμα γοητευτική, σαν ζωντανό κινούμενο μουσείο, σαν ηρωίδα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και του Ανδρέα Εμπειρίκου, καρτούν technicolor της δεκαετίας του 1930, καλόκαρδη μάγισσα με ημίψηλο καπέλο πάνω σε νοερό σκουπόξυλο, αρχαιολογικό καλοδιατηρημένο εύρημα των Πυραμίδων της Αιγύπτου, υπερμεγέθες μπιμπελό που βγήκε απ' το σκονισμένο ντουλάπι της προγιαγιάς πια, φιγούρα που απόδρασε από εξώφυλλο δίσκου μιας swing μπάντας της Νέας Ορλεάνης. Την Ταϋγέτη συνάντησα στον ηλεκτρικό της πλατείας Βικτωρίας- θα ήταν 1995 ή ΄96- ντυμένη στην τρίχα, βαμμένη και στολισμένη υπερβολικά σαν λατέρνα πλακιώτικων στενών. Κρατούσε ομπρέλα, κοιτούσε στην απόλυτη ευθεία με το κεφάλι ψηλά, όλο σνομπισμό για τους γύρω της και για τα εγκόσμια γενικότερα. Θυμάμαι παρ' όλα αυτά το ένα της πόδι μπανταρισμένο με βαμβάκι που προεξείχε και με σαγιονάρα. Στο άλλο φορούσε τακούνι. Γειά σας, κυρία Ταϋγέτη! της είπα όλο ευγένεια κι αυτή απλώς γύρισε το κεφάλι, χαμογέλασε σαν νά 'χε ακούσει το μεγαλύτερο κομπλιμέντο κι απάντησε μ' ένα νεύμα. Την παρακολούθησα να χάνεται προς την οδό Φυλής των οίκων ανοχής και των περιθωριακών στοιχείων, που ανέκαθεν συμπαθούσα. Αν δεν ήταν μεσημέρι, θα ορκιζόμουν πως την άκουσα να μονολογεί ολόκληρο το Ερωτικό κάλεσμα του Μενέλαου Λουντέμη ή αποσπάσματα από την Σονάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου. Η Ταϋγέτη τότε τα είχε πατημένα τα ογδόντα. Έζησε μέχρι το 2003 με τον θάνατο της να περνάει σχεδόν απαρατήρητος από τα δελτία ειδήσεων. Άλλοι την είπαν κωμικό που έφυγε πλήρης ημερών, άλλοι, ακόμη μία ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης και φανατική κομμουνίστρια, ενώ οι νεότεροι δεν ήξεραν καν ποια ήταν. Εγώ πάντως θα την έλεγα ξωτικό του μεσημεριού μου στο κέντρο της Αθήνας που πέρασε από δίπλα μου και δεν πρόλαβα έστω να το αγγίξω.

KKK

* αφιερωμένο στον Σιδερή Πρίντεζη

Ο BOSKO & Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΧΟΥΤΗΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΑΜΠΡΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΡΑ!

Αιτία της σημερινής επίσκεψης μου στο Ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής και συγκεκριμένα στο στούντιο του Δευτέρου Προγράμματος ήταν η ηχογράφηση μιας δίωρης εκπομπής με οικοδεσπότη τον αγαπητό Γιώργο Τσάμπρα. Πήγαμε μαζί με τον Κώστα Μπαλαχούτη, ο σκηνοθέτης δηλαδή και ο συγγραφέας της σειράς βιβλίων και dvd που κυκλοφορούν τον καιρό αυτό με το Τηλέραμα για την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

Πέρασα πολύ καλά το μεσημέρι μου και νομίζω πως ειπώθηκαν και ωραία πράγματα. Με τον Μπαλαχούτη μόνο τα ψιλοσπάσαμε στις μουσικές επιλογές, αφού εγώ ήθελα το Κάποια μάνα αναστενάζει στην εναλλακτική, κατά τον Τσάμπρα, εκτέλεση της Φλέρυς Νταντωνάκη με τη συνοδεία του Χατζιδάκι στο πιάνο, ενώ αυτός προτιμούσε την πιο πρόσφατη βερσιόν με τον Γιώργο Μαργαρίτη. Παρ' όλα αυτά κανείς δεν έφυγε παραπονεμένος: και Νταντωνάκη παίξαμε, και Μαργαρίτη, και Κωχ, και Γιώτα Λύδια, και Καζαντζίδη, και Ζαγοραίο και πολλούς άλλους λαϊκούς ή, έστω, πιο εναλλακτικούς καλλιτέχνες! Μιλήσαμε ακόμη, ο Κώστας για τη συλλογή όλου αυτού του τεράστιου υλικού που κλείστηκε τελικά σε οχτώ τόμους κι εγώ για την εμπειρία των γυρισμάτων ενός project που δεν είχε καμία σχέση με τη μέχρι τώρα φιλμογραφία μου.

Να και ο Σιδερής Πρίντεζης, ακόμη ένας θησαυροφύλακας της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και του εγχώριου πολιτισμού, με τον οποίο γνωριστήκαμε σήμερα προσωπικά και μου έδωσε θερμούς χαιρετισμούς να μεταφέρω στον κοινό μας φίλο rena fan- κατά κόσμον Αποστόλη.

Η εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα με καλεσμένους τον Κώστα Μπαλαχούτη και τον γράφοντα, με θέμα την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού, θα μεταδοθεί σε δύο μέρη στις 20 και 21 Φεβρουαρίου 16.00- 17.00 το απόγευμα!