Από τη συγκινητική εκδήλωση στη μνήμη του Στέλιου Βαμβακάρη με παρόντες όλους τους φίλους του

Ήταν πολύ όμορφα πραγματικά στη χθεσινή βραδιά μνήμης για τον Στέλιο Βαμβακάρη, τον Στέλιο μας. Μέσα σ' ένα λαϊκό ταβερνείο της Κοκκινιάς, χωμένο ανάμεσα στα προσφυγικά σπίτια, μαζευτήκαμε μουσικοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί και σκηνοθέτες για να πούμε δυο λόγια ουσίας και αγάπης για τον φίλο μας που χάσαμε ακριβώς πριν έξι χρόνια. 

Πρώτα τον λόγο πήρε ο Γιώργος Θανόπουλος, συγγραφέας ακόμη μίας βιογραφίας του Μάρκου Βαμβακάρη, που γράφτηκε με τις ευλογίες του Στέλιου, μα δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει τυπωμένο, αφού το βιβλίο «Μάρκος ο Συριανός» κυκλοφόρησε στα τέλη του 2024, δηλαδή μία πενταετία μετά το φευγιό του Στέλιου. Αμέσως μετά, μίλησε ο δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός Γιώργος Τσάμπρας, ένας άνθρωπος πολύ κοντινός του Στέλιου, που τον αγαπούσε και τον γνώριζε χρονολογικά περισσότερο απ' όλους μας. Η δουλειά που'χει κάνει ο Τσάμπρας πάνω στο έργο του Στέλιου Βαμβακάρη νομίζω πως θα φανεί χρήσιμη σε πολλούς μελλοντικούς μελετητές του. 

Στην παρέα μας ήρθε και ο Σιδερής Πρίντεζης, επίσης ραδιοφωνικός παραγωγός με τη δική του μεγάλη προσφορά στον ελληνικό μουσικό πολιτισμό. Ο Πρίντεζης έδωσε στοιχεία για εκείνη τη θρυλική συνεύρεση - συνέντευξη στα τέλη της δεκαετίας του 1960 του Μάρκου Βαμβακάρη με την τότε φοιτήτρια Εθνομουσικολογίας Ελένη Καραΐνδρου. Τον Πρίντεζη προλόγισε η τραγουδίστρια Εβελίνα Αγγέλου, η σύντροφος του Στέλιου, στην οποία χρωστάμε τη χθεσινή συγκινητική εκδήλωση. 

Ακολούθησαν οι σύντομες ομιλίες του δημοσιογράφου και συγγραφέα Δημήτρη Μανιάτη και του γράφοντα. Πάντα χαίρομαι με την παρουσία του Μανιάτη σε κοινό πάνελ (ας το ονομάσω πάνελ), τον οποίο θεωρώ κάπως σαν αδερφό μου μεγαλύτερο κι ας του ρίχνω εγώ λίγα παραπάνω χρονάκια. Έχουμε πολλά κοινά βιώματα με τον Μανιάτη και χθες έκανε μια κίνηση που με συγκίνησε: Μου χάιδεψε τα χέρια σε μια στιγμή σαν να ήταν πραγματικά ένας συγγενής, ένας αδερφός, που με νοιάζεται. Ήταν καλό που έκλεισαν οι ομιλίες με εκείνον, αφού έβαλε σε τάξη όλα όσα ακούστηκαν απ' τους προηγούμενους ομιλητές, εμού συμπεριλαμβανομένου. Στη φωτογραφία, ο Μανιάτης ανάμεσα στον Σιδερή Πρίντεζη και τον Χρήστο Στέργιογλου. 

Τι να πω για τον τεράστιο Στέργιογλου...Θα αρχίσω να επαναλαμβάνομαι, αλλά εγώ όσα χρόνια κι αν περάσουν θα θυμάμαι πάντα το μικρού μήκους «A la carte» που με έχρισε «συμπρωταγωνιστή» του και μου χάρισε κι ένα βραβείο β' ανδρικού ρόλου (είναι το αστείο μας με τους επαγγελματίες ηθοποιούς φίλους μου). Ο Χρήστος, αφού τον παρουσίασε η Εβελίνα, θυμήθηκε τη συμμετοχή του στο αφιέρωμα της Λίνας Νικολακοπούλου στον Μάρκο, στο Ηρώδειο κάποτε, όπου είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με τον Στέλιο Βαμβακάρη.

Επειδή θ' ακολουθούσε μουσικό πρόγραμμα θεώρησα καλό να ζητήσω να προηγηθεί η προβολή της αριστουργηματικής μικρού μήκους ταινίας του Χρήστου Πουλάκη για τον Μάρκο, τον γεννήτορα του ρεμπέτικου, με τον Στέργιογλου να τον υποδύεται με μία σπάνια εσωτερικότητα. Είναι εξαιρετική η ταινία του Πουλάκη, που πριν μερικά χρόνια μετέφρασε στα γαλλικά και τη βιογραφία του Μάρκου. Δυστυχώς επειδή δεν του δόθηκε άδεια από την οικογένεια του Μάρκου η ταινία είναι δεσμευμένη και έχει στερηθεί ευρύτερης διανομής. Πάντως, όπως του είπα, εάν η ταινία «ελευθερωθεί» και παιχτεί σε φεστιβάλ, θα σαρώσει τα βραβεία! 

Έπειτα βγήκαν τα μπουζούκια! Με άτυπο διευθυντή ορχήστρας τον μοναδικό Σωτήρη Παπατραγιάννη, ο χώρος γέμισε από τα τραγούδια του Στέλιου: Κομμάτια που πέρασαν στη δισκογραφία με τις φωνές του Νταλάρα, της Μπέλλου, του ίδιου του Στέλιου και άλλων μεγάλων λαϊκών τραγουδιστών. 

Εδώ η Εβελίνα Αγγέλου με τη σμυρναίικη φωνή ερμηνεύει τον Στέλιο, τον άνθρωπο της για σχεδόν 25 χρόνια. Στο μπουζούκι ο ταλαντούχος μπουζουξής και συνθέτης Βασίλης Κορακάκης, γιος του Βαγγέλη Κορακάκη, που συνεργαζόταν στενά με τον Στέλιο. Ξέρω πόσο ευσυγκίνητη ήταν χθες βράδυ η Εβελίνα - έχω την αίσθηση πως ακόμη δεν έχει ξεπεράσει την απώλεια του Στέλιου και μάλλον δεν θα την ξεπεράσει ποτέ, προσπαθώντας να συμβιβαστεί με την ιδέα. Και ξαναλέω, της οφείλουμε όλα όσα έγιναν χθες στον «Μέρμηγκα» της Κοκκινιάς. Ας είναι! Δεν είχε γίνει κάτι παρεμφερές τα προηγούμενα πέντε χρόνια, έγινε όμως χθες, ανήμερα της επετείου του θανάτου του Στέλιου, και μάλλον θα το καθιερώσουμε ετησίως. Αν ο Στέλιος, μία στο τρισεκατομμύριο (και λίγο λέω), μπορούσε να δει από ψηλά όσα ακούστηκαν για τον ίδιο και το έργο του, θα χαμογελούσε σαν χαρούμενο παιδάκι. 

Ακολουθεί το κείμενο μου, όπως το έγραψα και το διάβασα στη χθεσινή εκδήλωση:

Τον Στέλιο τον έζησα για είκοσι συνεχόμενα χρόνια, απ' όταν τον γνώρισα εξ αιτίας της ενασχόλησης του με τον κινηματογράφο και, συγκεκριμένα, με το σάουντρακ της ταινίας του Πανουσόπουλου, «Μια μέρα τη νύχτα», που είχε υπογράψει. Ήταν ένας τύπος που πιο πολύ θύμιζε έναν βετεράνο ρόκερ παρά τον απόγονο του στυλοβάτη του ρεμπέτικου, του Μάρκου. Πάντα αλογοουρά τα μαλλιά του, μεγάλα ασημένια δαχτυλίδια στα χέρια του και ένα υπέροχο στυλάτο ντύσιμο, που χρωστά πολλά και στη σύντροφο του, την τραγουδίστρια Εβελίνα Αγγέλου. «Τι να κάνω που με θέλει πάντα στην πένα» μου'χε πει κάποτε στην παρατήρηση μου για το πόσο ωραία ντύνεται. Πέρασα ατέλειωτα βράδια στο διαμέρισμα του Στέλιου στον Κορυδαλλό, ειδικά αφού έμενα κι εγώ στο Κερατσίνι τότε και η απόσταση ήταν μικρή μεταξύ μας. Πήγαινα από νωρίς και πότε μόνος του, πότε με τον Μιχάλη Δήμα, το πνευματικό παιδί του στο μπουζούκι, έπαιζαν τραγούδια καινούργια αδισκογράφητα. Πίσω από ένα σύννεφο μεθυστικού καπνού συνήθως, περιτριγυρισμένος από στοίβες CD με ψυχεδελικά συγκροτήματα του 1960 και του '70, ο Στέλιος μου έβαζε κι άκουγα υπέροχες μελοποιήσεις του στον Λειβαδίτη και σ' άλλους ποιητές στιχουργούς. Κάποια στιγμή ορισμένα απ' αυτά τα τραγούδια ανάλαβα τότε να τα πάω από την εταιρεία Λύρα, επί των ημερών του Κώστα Γιαννίκου, και να εκδοθούν το 2009 σε CD που έφερε τον τίτλο «Νιρβάνα». Το ίδιο διάστημα θα μάθαινα για τη φιλία του με τον Νίκ Κέιβ και για τις εμφανίσεις του στο εξωτερικό, όπου κυριολεκτικά αποθεωνόταν από λάτρεις της μείξης του μπλουζ με το ρεμπέτικο. Διότι αυτό ήταν και το μεγάλο δικό του αποτύπωμα στην ελληνική μουσική: Ως πρωτεργάτης, ο Στέλιος πήρε τα περίφημα καραντουζένια του πατέρα του στο μπουζούκι και τα έμπλεξε με μπλουζ κλίμακες, πιστεύοντας κάτι που απ' άλλους αμφισβητείται ή θεωρείται έως και τετριμμένο: Αναφέρομαι στα κοινά βιώματα των μαύρων της Αμερικής μ' αυτά των Ελλήνων ρεμπετών - μικρασιατών προσφύγων. Ας θυμηθούμε την σύμπραξη του με τον Λουισιάνα Ρεντ σε εποχές που τέτοιου είδους συνεργασίες ήταν κανονική πρωτοπορία. Ο Στέλιος αγαπούσε πολύ τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Άκη Πάνου, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Νίκο Ξυλούρη, τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τη Λένα Πλάτωνος, τον Νίκο Ξυδάκη, τον Γιώργο Νταλάρα, τον ποιητή Γιώργο Χρονά, όπως και την τραγουδίστρια Καίτη Γκρέυ που τον πρωτοτραγούδησε στα ξεκινήματα του. Στον Στέλιο οφείλω και τη δική μου γνωριμία το 2019 με την Καίτη Γκρέυ, η οποία οδήγησε σε μία μαραθώνια ανέκδοτη ακόμη συνέντευξη μας. Όσο για τις συνεντεύξεις, ειδικά με τον Στέλιο αδυνατώ να θυμηθώ πόσες φορές είχαμε συνομιλήσει για κάποιο ραδιόφωνο, τηλεόραση ή κάποιο έντυπο. Αφηγήσεις ζωής που πλέον αποτελούν κληρονομιά, όχι μόνο για μένα φυσικά, αλλά και για κάθε επίδοξο μελετητή του δικού του μουσικού ιδιώματος. Σαν ένα μωρό παιδί ήταν ο Στέλιος και αυτό δεν είναι έκφραση - κλισέ. Θα τον χαρακτήριζα ορίτζιναλ αναρχικό καλλιτέχνη, αφού ασφυκτιούσε μέσα στους νόμους της αγοράς και διανομής της μουσικής. Όταν κάναμε το δίσκο «Νιρβάνα» που έλεγα πριν και αναγκαστικά τον «έτρεχα» για φωτογραφίσεις και συνεντεύξεις, γύρισε και μου'πε μια μέρα: «Δεν είμαι εγώ γι' αυτά, Αντωνάκη. Εγώ θέλω να κάθομαι στο σπιτάκι μου και να γράφω τα τραγούδια μου και μόνο όταν μπορώ να τα παρουσιάζω στον κόσμο, να εμφανίζομαι. Απ' το να τρέχω στις τηλεοράσεις, προτιμώ να ανεβαίνω στο Μοναστηράκι και να συνομιλώ με λαϊκούς γυρολόγους για όση ώρα γουστάρω». Τον καταλάβαινα, αλλά κάπως έπρεπε να στηριχθεί και η δουλειά του. Νομίζω πως έχουν περάσει έξι χρόνια και η απώλεια του δεν χωνεύεται. Δεν μπορώ καν να σβήσω το τηλέφωνο του από τον κατάλογο του κινητού μου. Έχω την αίσθηση πως ένα μεσημέρι θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα τον ακούσω με τον χαρακτηριστικό τρόπο ομιλίας του, ένα κράμα μαγκιάς πειραιώτικης, αθωότητας και χιούμορ, να μου ζητάει να ξαναβρεθούμε για να σκαρώσουμε κάνα πρότζεκτ με τα τραγούδια του. Με θλίβει τρομερά όποτε περνάω από τον Κορυδαλλό, ξέροντας πως δεν μένει πια εκεί, όπως με θλίβει να περνάω και από την Αμφιάλη, τώρα που επίσης δεν είναι εκεί οι γονείς μου. Ο Στέλιος ήταν, είναι και θα είναι ένας καρδιακός φίλος, ένας πολύ δικός μου άνθρωπος και γι' αυτό οφείλω, όπως οφείλουν και όλοι όσοι τον αγαπούν, να διατηρήσουμε ολοζώντανη τη μνήμη του και το έργο του, το οποίο κατάφερε με τη δουλειά και το ταλέντο του να μη μείνει στη σκιά του τιτάνα Μάρκου, αλλά να πετάει ελεύθερο στην τεράστια αλάνα της ελληνικής μουσικής. Ευχαριστώ.

* Παρόντες στην εκδήλωση ήταν, μεταξύ άλλων, ο Θοδωρής Βλαχάκης από το συγκρότημα Magic de Spell, οι σκηνοθέτες Κυριάκος Αγγελάκος, Ταξιάρχης Δεληγιάννης και Βασίλης Τσιουβάρας, η δημοσιογράφος Γιώτα Παππά, ο τραγουδιστής Πάρις Κιμιωνής και οι συνθέτριες Χρύσα Κωττάκη και Μάτα Αδαμογιάννη. Έλειψε από την παρέα μας ο μπουζουξής Μιχάλης Δήμας, το πνευματικό παιδί του Στέλιου, αλλά τις ώρες εκείνες επέστρεφε από το εξωτερικό. 

Οι συναντήσεις με την Καίτη Γκρέυ (2014 - 2019)

 

Πόσες φορές είχα συναντήσει την Καίτη Γκρέυ που μας αποχαιρέτισε οριστικά χθες το πρωί πλήρης ημερών; Η πρώτη φορά ήταν τον Οκτώβριο του 2014 στην κηδεία του Σπύρου Ζαγοραίου στο νεκροταφείο της Νίκαιας. Εκεί, η μεγάλη τραγουδίστρια μου είχε κάνει δηλώσεις για την απώλεια του παλιού φίλου και συνεργάτη της, ενώ την είχα φωτογραφίσει να συνομιλεί με τον συνάδελφό της, Γιώργο Μαργαρίτη. 

Μεταφέρω τις δηλώσεις της Γκρέυ για τον Ζαγοραίο, όπως είχαν δημοσιευθεί στο review μου από την κηδεία για το LIFO.gr: 

«Δουλέψαμε πάρα πολλά χρόνια με τον Σπύρο. Ντόμπρος, ήξερε να ''αγγίζει'' τους ανθρώπους, καλός με τους συναδέλφους και με τον κόσμο. Γνωστό ότι τους καλλιτέχνες τους κυνηγάνε οι γυναίκες! ''Εγώ τη Ζωίτσα μου δεν τη λερώνω'' έλεγε, ενδεικτικό τού πόσο αγάπησε τη γυναίκα του. Όταν δουλεύαμε μαζί εγώ του έκανα ντουέτα, μετά έβγαλε τη Ζωίτσα και μάλιστα είχαν πάει στο Λονδίνο και έσκισαν σε σειρά συναυλιών. Τον αγαπούσα και μ' αγαπούσε πολύ! Ξέρεις τι τον έκανε διαφορετικό από τους άλλους; Το ότι ήταν αληθινός, γνήσιος και ειλικρινής πρώτα με τον εαυτό του και μετά μ' όλους τους άλλους. Μιλήσαμε τελευταία φορά πριν ένα χρόνο. Ξέρεις, πέρασα κι εγώ μεγάλη περιπέτεια με τον θυρεοειδή μου, που παραλίγο να μου βγει τό'να μάτι. Όποτε του τηλεφωνούσα, ''Η Ζωίτσα μου'' μού'λεγε. Ήταν εκείνος καλά ακόμη κι είχε καταπέσει εκείνη. Κι όταν σηκώθηκε, κατέπεσε αυτός. Πολύ ταιριαστό ζευγάρι, αυτό θα έχω να θυμάμαι πέραν της δικής μας μεγάλης φιλίας και συνεργασίας» (Καίτη Γκρέυ στον Αντώνη Μποσκοΐτη για τον Σπύρο Ζαγοραίο, 23 Οκτωβρίου 2014)

Γιώργος Μαργαρίτης - Καίτη Γκρέυ στην κηδεία του Σπύρου Ζαγοραίου (Οκτώβριος 2014)

Η δεύτερη φορά που τη συνάντησα ήταν τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 2018, όταν με είχε οδηγήσει στο σπίτι της ο Στέλιος Βαμβακάρης. Να πω, ωστόσο, πως στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι τη δεύτερη συνάντηση μας, είχα προσπαθήσει να επικοινωνήσω μαζί της για μία συνέντευξη μέσω του κοινού μας φίλου, Γιώργου Χρονά. Αξέχαστο εκείνο το τηλεφώνημα ένα απόγευμα που μάλλον την ξύπνησα, γι' αυτό και την άκουσα να με...διαολοστέλνει και να μου κλείνει κατευθείαν το τηλέφωνο. Δεν πτοήθηκα. Καίτη Γκρέυ ήταν αυτή, άλλωστε. Μία μέρα μετά τη δεύτερη συνάντηση μας ακολούθησε και τρίτη πάλι στο σπίτι της. Η ίδια δηλαδή συμφώνησε να με δεχτεί για να συνεχίζαμε την μαραθώνια συνέντευξη μας, που, λόγω της παρουσίας πολλών ακόμη ανθρώπων, δεν γινόταν να ολοκληρωθεί. Έτσι έγινε και έτσι έχω σήμερα στα χέρια μου μία ανέκδοτη συνέντευξη - αφήγηση της ζωής της απομαγνητοφωνημένη σε σχεδόν 25.000 λέξεις - κανονική μονογραφία δηλαδή. 

Νοέμβριος 2018. Η Καίτη Γκρέυ, ένα μεσημέρι στο σπίτι της, μου μιλάει με μια εξαιρετική διαύγεια για τα 94 της χρόνια για τη Μαρίκα Νίνου (βίντεο: Αντώνης Μποσκοΐτης/ απαγορεύεται η αναπαραγωγή του βίντεο απ' άλλους ιστότοπους χωρίς την άδεια του συντάκτη) 

Ένα χρόνο - για την ακρίβεια μερικούς μήνες - μετά από την τρίτη συνάντηση μας, την ξανάδα στην κηδεία του ερευνητή του ρεμπέτικου, Κώστα Χατζηδουλή. Απρίλιος του 2019. Κάποια στιγμή με πήρε αγκαζέ να περπατήσουμε από τον νεκροθάλαμο ως το καφέ που καθόταν ο Στέλιος Βαμβακάρης. Ήθελε να του μιλήσει. Στη διάρκεια της σύντομης αυτής περπατησιάς μας, την είδα να αγχώνεται. Κατάλαβα πως δεν με θυμόταν και πιθανώς να αναρωτήθηκε που την «έσερνε» ένας άγνωστος. Το κατάλαβα, δεν της είπα τίποτα και προτίμησα να τη «γυρίσω» στο σημείο, απ' όπου τη συνάντησα, που βρίσκονταν επίσης δικοί της άνθρωποι. 

Η τελευταία φορά που συνάντησα την Καίτη Γκρέυ ήταν και πάλι σε κηδεία, αυτή τη φορά του αγαπημένου κοινού μας φίλου, Στέλιου Βαμβακάρη. Ιούνιος του 2019, δύο μόλις μήνες μετά την αναχώρηση του Χατζηδουλή. Εισήλθε η θεά στον νεκροθάλαμο, έσκυψε ευλαβικά και φίλησε τη φωτογραφία του Στέλιου.  

Από τότε δεν έμελλε να την ξαναδώ. Η Καίτη Γκρέυ, η μεγαλύτερη εν ζωή Ελληνίδα τραγουδίστρια (μετά την Στέλλα Γκρέκα, που πέθανε λίγες μέρες πριν απ' αυτήν) πέρασε πια στην ιστορία. Ήταν γεννημένη το 1924 (σύμφωνα με τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως της είχε γεννηθεί το 1928) και αφήνει ένα κενό τεράστιο και δυσαναπλήρωτο σε ότι αφορά τη σύνδεση του λαϊκού τραγουδιού με το ρεμπέτικο και τη χρυσή δεκαετία του λαϊκού τραγουδιού (1955-1965). Αιωνία της η μνήμη. 

Στέλιος Βαμβακάρης - Καίτη Γκρέυ - Παντελής Θεοχαρίδης, Νοέμβριος 2018 (φωτογραφία: Αντώνης Μποσκοΐτης)

ο-στέλιος-βαμβακάρης-στο-μετα-δεύτερο

Καλεσμένος της σημερινής εκπομπής μου στο αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό Μετα-Δεύτερο είναι ο Στέλιος Βαμβακάρης, ο Αγνώστου Διαμονής γιος του Μάρκου και ο πρωτεργάτης του εν Ελλάδι ρεμπετομπλούζ ιδιώματος! Θα παρουσιάσουμε το τελευταίο διπλό CD του και θα μιλήσουμε για τις παραστάσεις που δίνει αυτόν τον καιρό στη μουσική σκηνή Χίλιες & δυο Νύχτες στου Ψυρρή. Εννοείται πως θα μνημονεύσουμε και τον συχωρεμένο Σπύρο Ζαγοραίο, με τον οποίο ο Στέλιος Βαμβακάρης είχε συνεργαστεί στο ξεκίνημα της πορείας του. Συντονιστείτε για μία ώρα, από τις 6 έως τις 7, αποκλειστικά στο www.metadeftero.gr

ο-στέλιος-βαμβακάρης-ο-βαγγέλης-κορακάκης-και-το-μακρύ-ζεϊμπέκικο-της-λένας-πλάτωνος

Στη χθεσινή τρίτη και τελευταία παράσταση του Στέλιου Βαμβακάρη στην Αυλαία, ο Βαγγέλης Κορακάκης ήταν εκείνος που ταίριαξε περισσότερο από τους δύο προηγούμενους καλεσμένους, τον Δημήτρη Ζερβουδάκη και τον Γιώργο Νταλάρα, με το πνεύμα των τραγουδιών του πατέρα Μάρκου και του υιού Στέλιου. 

Από αριστερά, ο Βασίλης Κορακάκης στο μπουζούκι, ο Παντελής Θεοχαρίδης στο τραγούδι, ο Στέλιος Βαμβακάρης στο τραγούδι και στο μπουζούκι, ο Κωστής Φαρμάκης στην κιθάρα, η Εβελίνα Αγγέλου στο τραγούδι, ο Στέφανος Μαγουλάς στο κοντραμπάσο και ο Μιχάλης Δήμας στο μπουζούκι - το σχήμα σε απαρτία! 

Αυτά πάλι είναι τα χέρια του Στέλιου Βαμβακάρη και της Λένας Πλάτωνος, δεμένα σφιχτά, σταυρωτά, λίγο πριν την έναρξη του live.

Και στη Μογγολία να μου ζητήσεις να σ' ακολουθήσω, θα το κάνω! έλεγε ο Στέλιος Βαμβακάρης στη Λένα Πλάτωνος, δηλώνοντας της μ' αυτόν τον τρόπο την εκτίμηση και την αγάπη του. 

Κι εκείνη, που επίσης αγαπάει κι εκτιμάει Μάρκο & Στέλιο Βαμβακάρη, εξ ου και βρέθηκε εκεί χθες βράδυ, δε δίστασε να χορέψει το Τι πάθος ατελείωτο! Ένα πολιτισμικό σοκ το έπαθα βλέποντας την Πλάτωνος να χορεύει ζεϊμπεκιά, αλλά θυμόμουν και την παλιότερη φράση της Τελικά είμαστε όλοι Έλληνες, οπότε το ξεπέρασα και παρασύρθηκα κι εγώ από το γενικό κλίμα ευφορίας! 

Και ξαναλέω  πως ήταν τόσο ταιριαστή η συμμετοχή του Κορακάκη στην παράσταση του Στέλιου, που ο κόσμος δεν τους άφηνε να αποχωρήσουν, με αποτέλεσμα ν' ακολουθήσει ως ανκόρ μια επιλογή από τα λιγότερο ακουσμένα τραγούδια του Μάρκου! Δεδομένης της επιτυχίας των τριών εμφανίσεων του Στέλιου Βαμβακάρη στην Αυλαία, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κλειστούν καινούργιες μεσ' στον Ιανουάριο! Αναμένουμε!

τσιγάρα-είναι-τα-όνειρα-και-καταλήγουν-γόπες

Τις Γόπες τις ακούγαμε χθες βράδυ στην Αυλαία με τον Γιώργο Τσάμπρα και τον Σιδερή Πρίντεζη και λέγαμε πως είναι ένα πολύ σπουδαίο λαϊκό τραγούδι, από τα ομορφότερα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια μουσικά και στιχουργικά. Υπάρχει στον τελευταίο δίσκο του Στέλιου Βαμβακάρη, το Αγνώστου Διαμονής. Είναι σε μουσική και στίχους δικούς του και το ερμηνεύει η Εβελίνα Αγγέλου, σταθερή συνεργάτιδα του. Τσιγάρα είναι τα όνειρα που καταλήγουν γόπες...λέει το τραγούδι και δεν ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ να γίνει σουξέ, μια και ο δημιουργός του δεν τα πάει καλά από δημόσιες σχέσεις, ούτε και η ερμηνεύτρια του είναι ιδιαιτέρως γνωστή. Οι καλλιτέχνες ωστόσο έχουν καθήκον να ασκούν την τέχνη τους και να μην το βάζουν κάτω, αφού πάνω απ' όλα μετράει η ανάγκη της προσωπικής τους έκφρασης. Ποιο ραδιόφωνο θα βρεθεί άραγε να παίξει αυτό το τραγούδι; Παρακολουθούσαμε χθες την Αγγέλου να το ερμηνεύει με χαμηλωμένο το φωτισμό και με το συνταξίδεμα του μπουζουκιού του Στέλιου Βαμβακάρη και του κοντραμπάσου του Στέφανου Μαγουλά να του προσδίδει ένα σπάνιο jazzy ύφος! Μεγάλη στιγμή! Οι Γόπες του Στέλιου Βαμβακάρη με την Εβελίνα Αγγέλου μαζί με τις Μέλισσες των Γιώργου Καζαντζή - Ελένης Φωτάκη με τη Φωτεινή Βελεσιώτου είναι τα δύο καλύτερα λαϊκά τραγούδια της τελευταίας δεκαετίας!   

ο-αμετανόητος-απόψε-στην-αυλαία

Εγώ δεν θέλω Ζήτω

από τα πτώματα

γιατί είμαι εθισμένος

στα παραπτώματα...

Μεγάλο τραγούδι! Το ηχογράφησε ο Παύλος Σιδηρόπουλος σε μουσική και στίχους του Στέλιου Βαμβακάρη. Θα ακουστεί απόψε στη δεύτερη συναυλία του υιού Βαμβακάρη στην Αυλαία από τον Παντελή Θεοχαρίδη. Guest ο Γιώργος Νταλάρας.

το-ποιητικό-review-του-γιώργου-χρονά-από-τη-συναυλία-του-στέλιου-βαμβακάρη

Ημερολόγιο

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου, σαν την ημέρα Άλωσης της Πόλης, σε μια γειτονιά που κοιμάται, λείπει ή πέθανε, στην μουσική σκηνή Αυλαία, ο θεϊκός φίλος μου Στέλιος Βαμβακάρης παίζει και τραγουδά με μια μαγική ορχήστρα – μπουζούκι, κοντραμπάσο, κιθάρα. Δίπλα του ο Παντελής Θεοχαρίδης τραγουδά και κλείνει τα μάτια. Σε διαρκές ταξίδι μας πάει. Κι ο Δημήτρης Ζερβουδάκης – καθισμένος Κούρος – γκέστ σταρ απόψε. Σταθερά στη σκηνή η γλυκιά Εβελίνα Αγγέλου. Θεϊκά τραγούδια με μια βαθιά μελαγχολία – σοβαρότητα –  πένθος, που συνοδεύει την μουσική του Βαμβακάρη – Πατέρα και Υιού. Νομίζω ότι είμαι στον Παράδεισο. Δίπλα στην σοφή Σφίγγα Γιώτα Γιάννα, στην Εύη από την Αλεξάνδρεια, τον πατριώτη μου από τον Πειραιά Αντώνη Μποσκοΐτη, τον ποιητή και συνθέτη, ωραίο σαν σταρ του Χόλυγουντ, Αλέξανδρο Αλεξάνδρου.

Η μαγεία τελειώνει στις 2.30 μ.μ. με το, Όταν συμβεί στα πέριξ. Κάτι απίστευτο.

Στέλιο σ’ ευχαριστούμε. Υποκλίνομαι. Κλαίω.

Γιώργος Χρονάς 

* ευχαριστώ τον Γιώργο Χρονά για την παραχώρηση του κειμένου!

το-blues-του-στέλιου-στη-bibliotheque

Με αφορμή τις παραστάσεις του Στέλιου Βαμβακάρη και την εργασία του για το σάουντρακ μιας παλιότερης ταινίας του Γιώργου Πανουσόπουλου, σκιτσάρισα το πορτραίτο του για τη διαδικτυακή bibliotheque. 

Εδώ το link: 

http://bibliotheque.gr/?p=11348

από-σήμερα-και-για-τρεις-τρίτες-ο-στέλιος-βαμβακάρης-στη-μουσική-σκηνή-αυλαία

Ξεκινάνε απόψε οι συναυλίες του Στέλιου Βαμβακάρη στην ''Αυλαία'' με τη μπάντα του (τρία μπουζούκια, ένα κοντραμπάσο και μία κιθάρα), τον Παντελή Θεοχαρίδη και την Εβελίνα Αγγέλου ως ''μόνιμους'' τραγουδιστές δίπλα του, αλλά και τρεις guests: τον Δημήτρη Ζερβουδάκη (σήμερα 4.12), τον Γιώργο Νταλάρα (την επόμενη Τρίτη 12.12) και τον Βαγγέλη Κορακάκη (την μεθεπόμενη και τελευταία Τρίτη 18.12). Με καινούργιο διπλό άλμπουμ στο ενεργητικό του - λέγεται ''Αγνώστου διαμονής (Μπλουζ και Ρεμπέτικου γωνία)'' και κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη alekton records -, ο Στέλιος Βαμβακάρης θα επιχειρήσει μία διαδρομή στη 40χρονη πορεία του στα μουσικά πράγματα: από τα πρώτα του τραγούδια στις αρχές του ΄70 μέχρι επιλογές από τους δίσκους του για τους Γιώργο Νταλάρα, Σωτηρία Μπέλλου, Παύλο Σιδηρόπουλο, Βίκυ Μοσχολιού, καθώς και τους blues πειραματισμούς του, που καλά κρατούν μέχρι σήμερα. Για την ακρίβεια, μέχρι χθες βράδυ που είχα την τύχη να παρευρεθώ στην πρόβα με τους μουσικούς του και έγινα μάρτυρας μίας αυτοσχεδιαστικής ρεμπετομπλούζ σύνθεσης του, η οποία, έτσι όπως παίχτηκε, είναι σχεδόν αδύνατο να επαναληφθεί! Την ιστορία του Jason, του Αμερικανού φίλου του Στέλιου, τη γνώριζα εδώ και τουλάχιστον μία τετραετία, όταν τον επισκεπτόμουν τακτικά, άρπαζε το μπουζούκι του και μου τη διηγιόταν τραγουδιστά. Επιτέλους τώρα την ακούω ηχογραφημένη με τη σωστή ενορχήστρωση και με τους στίχους που θα γίνουν σίγουρα...cult: Και μου λέει What is this?, Καλαμάτα made in Greece! 

TOP 10 ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ 2009- Νο 8- ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: ΝΙΡΒΑΝΑ (LEGEND)

Με τον Στέλιο λέγαμε να ονομάσουμε το cd Έτσι, από τον τίτλο ενός τραγουδιού που υπήρχε μέσα. Τελικά ονομάστηκε Νιρβάνα, κατόπιν επιθυμίας της παραγωγού εταιρίας! Μεγάλη μου τιμή που επιμελήθηκα την παραγωγή του τελευταίου δίσκου του Στέλιου Βαμβακάρη, ενός αγαπημένου φίλου και καλλιτέχνη, με τον οποίο εδώ και μια δεκαετία πια έχουμε αναπτύξει καθημερινότητα. Πόσω μάλλον που έζησα τα τραγούδια αυτά από τα σπάργανα τους, στο διαμέρισμα του Στέλιου στον Κορυδαλλό με το μπουζούκι του και το κασετόφωνο μονίμως στο rec.! Τα Έκτακτο δελτίο ειδήσεων, Με λεν τρελό, Πάνω στη Χάρλεϊ και Ένα φως αναζητώ, με τις ενορχηστρώσεις του Γιάννη Ζαχαρόπουλου και την ερμηνευτική συμμετοχή της Εβελίνας Αγγέλου, επιβεβαίωσαν ξανά πώς στην περίπτωση του υιού Βαμβακάρη μία ευαίσθητη και ατόφια rock ψυχή εκφράζεται με το λαϊκό τραγούδι και τον ηλεκτρικό ήχο- δύο στοιχεία που εμπεριέχονται ισάξια μέσα του! Με τη Νιρβάνα, που βρίσκεται στο Νο 8 του δικού μου TOP 10, ο συνθέτης συνέχισε τη σταθερή συνεργασία του με τον στιχουργό Πάνο Ηλιόπουλο, μελοποίησε ακόμη τον Σωτήρη Κακίση και για πρώτη φορά τη Λίνα Νικολακοπούλου.

ΜΕ ΤΟΝ BLUESMAN ΤΗΣ Β΄ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

Η Β΄Πειραιά ανήκει στον Στέλιο Βαμβακάρη. Ή μάλλον ο Πειραιάς ολόκληρος, για μένα τουλάχιστον, που είχα καιρό να δω τον φίλο μου και πολύ χάρηκα που τον επισκέφτηκα. Στο σακίδιο μου είχα την Ελευθεροτυπία που έδωσε σήμερα μία από τις καλύτερες αυτοβιογραφίες του πατέρα του, του Μάρκου, καθώς και το cd με την ιστορικής σημασίας σύμπραξη του με τον bluesman Louisiana Red! Όταν οι άλλοι πήγαιναν με μπουζούκια και ηλεκτρική κιθάρα, ο Στέλιος ερχότανε! Χωρίς να αναφερθώ σε ονόματα, ξέρουν καλά ποιοι ειν' αυτοί που τώρα πίνουν νερό απ' την πηγή του Στέλιου, αφήνοντας τον ίδιο διψασμένο και άνυδρο. Σα να τον ακούω να μου μιλάει και πάλι με την ορίτζιναλ μάγκικη χαριτωμένη εκφορά του λόγου του: δεν τους μπορώ, μωρ' Αντωνάκη, όλους τους σουρουκλεμέδες που ούτε για καφετζήδες δεν κάνουνε! Εγώ δε βγαίνω έξω, δεν κυκλοφορώ στα πάρτι και τις συνεστιάσεις τους, το μόνο που ξέρω να κάνω σ' αυτή τη ζωή είναι να παίζω καραντουζένια και να γράφω τραγούδια! Κι αφού γελάσω με την ψυχή μου κάθε φορά μ' αυτά που λέει, του θυμίζω πως έχει φίλους που τον αγαπάνε. Σωστά, προσθέτει, εμένα φίλοι μου είναι ο Χρονάς που τιμούσε τον πατέρα μου, ο Γιάννης ο Bach, άνθρωποι άλφα- άλφα, της ποιότητας, πώς το λένε, μωρέ παιδάκι μου. Έπειτα θυμάται τη Φλέρυ Νταντωνάκη που' χε περάσει κάποτε απ' την Παλιά Κοκκινιά να συναντήσει τον Μάρκο Βαμβακάρη για να τραγουδήσουν κάτι μαζί. Αυτή δεν έλεγε τραγούδια, έπαιζε αρχαία τραγωδία, καλή της ώρα της κοπέλας! είναι το σχόλιο του. Κι όταν το βλέμμα του πέφτει στο σημερινό εξώφυλλο ενός περιοδικού με τη φωτογραφία της Λένας, το πιάνει στα χέρια του και μονολογεί με χιούμορ: Λένα Πλάτωνος! Για να την είπαν έτσι, θα' ναι πολύ μεγάλη! Θα έρθω στο ΠΑΛΑΣ κι όχι μόνο θα την ακούσω, αλλά θα την προσκυνήσω άμα λάχει!

Όση ώρα ο Στέλιος σκάλιζε τα cd με τα νέα τραγούδια του που θα έβαζε ν' ακούσουμε, εγώ διάβαζα την ανεπανάληπτη ιστορία του χασισοπότη καλόγερου Τριανταδαμάσκουλου που έστελνε με τον άνθρωπο της ενορίας βότανα στον Μάρκο για το άσθμα του, τα οποία βέβαια για άλλη δουλειά έκαναν. Βρε τον αθεόφοβο, έκανε βαποράκι τον υπάλληλο της ενορίας...συνήθιζε να λέει ο Μάρκος για τον Τριανταδαμάσκουλο!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η "ΝΙΡΒΑΝΑ" ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ!

Από χθες βρίσκεται στα δισκοπωλεία το καινούργιο cd του Στέλιου Βαμβακάρη! Τίτλος του, Νιρβάνα, και υπότιτλος Το blues συναντά ξανά το ρεμπέτικο! Είναι η πρώτη επιμέλεια παραγωγής που υπογράφω σε δίσκο, ο οποίος κυκλοφορεί με το νέο υλικό ενός σημαντικού καλλιτέχνη και νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενος! Περισσότερο που επιτέλους τα τραγούδια αυτά βγήκαν από την καβάντζα του υιού Βαμβακάρη, ενορχηστρώθηκαν ηλεκτρικά από τον Γιάννη Ζαχαρόπουλο και φόρεσαν τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, του Σωτήρη Κακίση, του Πάνου Ηλιόπουλου και του Στέλιου!

Στελάρα, καλοτάξιδο το cd μας κι άρχισε να ετοιμάζεις από τώρα την επόμενη έκδοση!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ- ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: ΑΝΤΕΡΓΚΡΑΟΥΝΤ (RODEO) ΜΕ ΣΤΡΑΣ (BOOZE)!

Πηγαίνοντας σε ένα live του Δημήτρη Πουλικάκου ξέρεις εκ των προτέρων τι ακριβώς θα δεις και θα ακούσεις! Έναν άνθρωπο 65 ετών (σε λίγες εβδομάδες παρεμπιπτόντως μπαίνει στα 66!) που πάνω του καθρεφτίζεται ολόκληρη η πονεμένη ιστορία του ελληνικού rock!

Ο Θείος Νώντας δεν μασάει με την εντεχνίλα και τους ποιοτικούς εκπροσώπους της! Κάποτε, όταν κανονίζαμε μια συναυλία για το πάρτι της πρεμιέρας του Ζωντανοί στο Κύτταρο- Σκηνές Ροκ, με έπιασε και μου είπε Σε παρακαλώ, μη με μπλέκεις με τους κλαψομούνηδες!

Πριν λίγα χρόνια, είχε πάει να παίξει σε μπαρ των Τρικάλων. Έτυχε να βρίσκεται εκεί γνωστός έντεχνος και πολύ επιτυχημένος τραγουδοποιός, ο οποίος τον έβλεπε να ερμηνεύει το The Letter των Box Tops και είχε πάθει την πλάκα του! Έτσι θέλω να γίνω κι εγώ όταν γεράσω...εξομολογήθηκε στον ιδιοκτήτη του μπαρ!

Ο Πουλικάκος εν τω μεταξύ είχε χάσει το χαρτί με τους στίχους ενός ξένου τραγουδιού και την έπεσε στον μαγαζάτορα για internet, προκειμένου να βρει το κομμάτι και να κατεβάσει τα λόγια του. Δυστυχώς δεν έχουμε internet ήταν η απάντηση που πήρε...

Ο τραγουδοποιός που παρακολουθούσε τη σκηνή, σηκώθηκε από τη θέση του και έδωσε το χέρι του στον Πουλικάκο, λέγοντας του με σεβασμό: Θαυμαστής σας! Μάλλον όμως δεν ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή...Ο Μήτσος, αγχωμένος καθώς ήταν με το τραγούδι που σκόπευε να ερμηνεύσει και δεν είχε τους στίχους του, παρέκαμψε γνωριμίες και αβρότητες, αγνόησε τη διασημότητα του νεότερου συναδέρφου του, τον κοίταξε από πάνω ως κάτω και το μόνο που του είπε ήταν: ξέρεις κάνα internet- cafe;

Χθες βράδυ στο Rodeo της οδού Χέιδεν, το πρώτο rock club της Αθήνας που μετράει τέσσερις δεκαετίες νυχτερινής ζωής (και που βρίσκεται εκατό μέτρα από το διαμέρισμα μου!), μπορεί να με κούρασαν στην αρχή οι Απροσάρμοστοι με τον λίγο παλιομοδίτικο ηλεκτρικό ήχο τους, με αποζημίωσαν όμως για άλλη μια φορά ο Πουλικάκος και το φοβερό cult συγκρότημα του Οι Άσσοι του Καράτε Νο 2!

Με τη συνοδεία στα πλήκτρα από τον πράο Δημήτρη Πολύτιμο, του οποίου ο ήχος της φαρφίζας πρωτοέσμιξε με το μπάσο και τη φωνή του Πουλικάκου στα 60s επί των ημερών των M.G.C., ακούσαμε θρυλικά κομμάτια τόσο από το ξένο ρεπερτόριο, όσο και από τη λιγοστή προσωπική εργογραφία του πολυσχιδούς καλλιτέχνη! Δηλαδή, από Frank Zappa και ZZ Top μέχρι Red Hot Chilli Peppers και Rolling Stones- ένα ορμητικό ταξίδι στα all time classics της ψαγμένης rock σκηνής με απαραίτητες ενδιάμεσες στάσεις στα Σκόνη- πέτρες- λάσπη, Στο σούπερ- μάρκετ, Να φύγει αυτός ο χειμώνας και, βέβαια, στο Υπάρχω του Καζαντζίδη στη γνωστή αναρχική βερσιόν του Πουλικάκου!

Ακούσαμε επίσης το Φτάνει πια!, το μουσικό αντίλογο του Μήτσου σε όσα συμβαίνουν τελευταία και μάλλον ένα από τα πιο οργισμένα πολιτικά τραγούδια που άκουσα πρόσφατα από ροκά καλλιτέχνη! Κι ύστερα, μόλις τελείωσε το πρόγραμμα του που έκανε πενηντάρηδες με άσπρα μακριά μαλλιά, αλλά και πολύ φοιτηταριό, να χτυπιούνται μπροστά ακριβώς από τη σκηνή, μας αποχαιρέτησε λέγοντας βαριεστημένα Άντε, με το καλό να μας μπει...

Κι από το Rodeo της ροκάδικης decadence και τον Δημήτρη Πουλικάκο, η σημερινή μισή μέρα κύλισε στο σαφώς πιο trendy Booze με τον άλλο αγαπημένο φίλο, τον Στέλιο Βαμβακάρη!

Στα μέσα του πρώτου μήνα του 2009- να' μαστε καλά- θα βρίσκεται στα δισκοπωλεία ο νέος κύκλος τραγουδιών του με τίτλο Νιρβάνα σε μουσική και στίχους δικούς του, αλλά και με τη στιχουργική συνδρομή της Λίνας Νικολακοπούλου, του Σωτήρη Κακίση και του Πάνου Ηλιόπουλου!


Μια και ο Στέλιος με τίμησε αναθέτοντας μου την επιμέλεια παραγωγής του cd του και εφόσον αυτά ενώνουν το ρεμπέτικο με το blues, το μπουζούκι με τη slide κιθάρα, σκέφτηκα κι εγώ κατά τη φωτογράφηση του για το εξώφυλλο και τα δελτία τύπου να περιέχεται οπωσδήποτε το στοιχείο του βινυλίου! Πολύς Μάρκος, ο πατέρας του και ο πατριάρχης του ρεμπέτικου, πλάι στη Billie Holiday, τον Muddy Waters, τη Roberta Flack και άλλους συγγενείς- εκτός συνόρων- καλλιτέχνες!

Πιστεύω πως το Booze με το καλαίσθητο ντεκόρ του, αλλά και τα εικαστικά εκθέματα στους δύο άνω ορόφους έγινε το ιδανικότερο σκηνικό για τη φωτογράφηση του Στέλιου Βαμβακάρη. Μαλλιά αλογοουρά, πέτσινο μπουφάν Harley, το μπουζούκι στα χέρια και κάπως έτσι ένα in στέκι στο κέντρο της σημερινής πολυπρόσωπης πρωτεύουσας πήρε λίγη γεύση από το...Δέλτα του Μισισιπή!

Ακολούθησε η κυριακάτικη εκπομπή μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά, τελευταία για το 2008! Τελευταία, πανηγυρική και εορταστική με τον Στέλιο στο στούντιο και την ερμηνεύτρια Εβελίνα Αγγέλου σε on air κανονική τελετουργία με σούφικα ζεϊμπέκικα, ηλεκτρισμένα blues και φευγάτους στίχους που υμνούσαν τη Νιρβάνα και όλους εκείνους που αγάπησαν αλλήλους...

Από διάλογο με τον Στέλιο Βαμβακάρη...

Τι κάνει ο δικός σου;
τον ρωτάω!
Ζαγοραίος μου απαντάει!
Και μετά με ρωτάει αυτός:
κι ο δικός σου; Περπινιάδης;
Κόντεψα να πέσω απ' την καρέκλα απ' το γέλιο...
Αυτό το black humour του υιού Βαμβακάρη!

LOUISIANA RED & ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ- Οικογενειακή υπόθεσις!

Απόψε στο Κύτταρο θα πραγματοποιηθεί ένα σπάνιο live, απ' αυτά που σε μιαν άλλη χώρα θα ήταν το πρώτο θέμα στην πολιτιστική ατζέντα των δελτίων ειδήσεων! Ο Louisiana Red, ο ζωντανός θρύλος των blues, θα συμπράξει επί σκηνής με τον Στέλιο Βαμβακάρη και τους Blues Wire! Με τον Στέλιο, τον γιο του Μάρκου Βαμβακάρη, είναι γνωστή η φιλία που έχει ο Louisiana. Ας θυμηθούμε τον κοινό δίσκο τους με τίτλο Ρομαντικοί Παραβάτες, στον οποίο ο ίδιος τραγουδούσε το Greeceland και ο Παύλος Σιδηρόπουλος τη Φαντασία στην Εξουσία, μεταξύ άλλων. Ακολούθησε κι άλλος ένας δίσκος από ζωντανή ηχογράφηση, στον οποίο ο Louisiana και ο Στέλιος αυτοσχεδίαζαν στη slide κιθάρα και το μπουζούκι αντίστοιχα! Αλλά και με τους Θεσσαλονικείς Blues Wire δεν θα' ναι η πρώτη φορά που ο μεγάλος Αμερικανός μουσικός θα συμπράξει μαζί τους. Εγώ δυστυχώς δε θα μπορέσω να είμαι απόψε στο Κύτταρο. Επαγγελματικοί λόγοι με στέλνουν στον Χολαργό στην οικεία της Λένας Πλάτωνος για μια μαραθώνια συνέντευξη για το ανακαινισμένο δίφωνο. Όσοι πάντως αγαπάτε τα blues και υποστηρίζετε τις διεθνιστικές καλλιτεχνικές συνυπάρξεις, περάστε απ' το 48 της

Ηπείρου! Αξίζει πραγματικά!