Βασίλης Παπακωνσταντίνου: «Να αργήσει να έρθει ο θάνατος για να ζήσω περισσότερα χρόνια με την κόρη μου» (η συνέντευξη της ζωής του μεγάλου τραγουδιστή από το 2017)

Θυμάμαι μια σκηνή της εφηβικής μου ηλικίας που επαναλαμβανόταν συχνά μέσα στα χρόνια: Εμένα και την παρέα μου, σκαρφαλωμένους στα βράχια στο Κατράκειο της Νίκαιας, να βλέπουμε τζαμπέ τη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και προς το τέλος, εκστασιασμένοι, αφιονισμένοι σχεδόν, να πετάμε τις μπλούζες μας. Πόσα αγαπημένα τραγούδια δεν έχουν βγει απ' τα χείλη και την ψυχή αυτού του ανθρώπου; Ο Κουρσάρος με τη δραματική επίκληση του σε κάποιον άγνωστο Ντίνο, καθώς τελειώνει το κομμάτι; Το Άσε με να κάνω λάθος που μιλούσε για τα ναρκωτικά σαν το απόλυτο δηλητήριο στη φλέβα; Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί, που τότε δεν ξέραμε ότι ήταν ''ήρωας'' του ποιητή Καββαδία, αλλά τον φανταζόμασταν ως κάποιο φρικιό α λα Bob Marley φάση; Σκεφτείτε, επομένως, με πόση χαρά συνάντησα τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αυτόν τον ήρωα της πρώιμης rock νιότης μου, στο ''Πινόκιο'' της Ιπποκράτους, το δικό του καλόγουστο μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Άλλη τόση η χαρά που ο ίδιος μού άνοιξε την καρδιά του για μία συνέντευξη που τη χαρακτήρισε ''βιβλίο''! Τον ευχαριστώ θερμά και σας την παραδίδω:

Μπόσκο - Βασίλης Παπακωνσταντίνου (φωτογραφία: Πάρις Ταβιτιάν)

Έχει πλάκα σήμερα γιατί το μεσημέρι άκουγα Θανάση Παπακωνσταντίνου και το βράδυ συναντιέμαι με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου!

Μόνο τον (πρώην) υπουργό Παπακωνσταντίνου δεν σου εύχομαι να συναντήσεις (γέλια).

Αναρωτιέμαι τώρα αν ενημερώνεσαι για οτιδήποτε κινείται στη δισκογραφία.

Όσο μπορώ, ναι, ενημερώνομαι. Μ' ενδιαφέρουν κυρίως τα νέα παιδιά, εκείνα τα παιδιά που παίζουν στις μουσικές σκηνές χωρίς αμοιβή και τρέμει η καρδούλα τους, που με κοιτάνε στα μάτια με μια τεράστια αγωνία και στα οποία πρέπει ν' ανοίξει ο καθένας την αγκαλιά του, όχι μόνο ατομικά, αλλά και συλλογικά, αφού δεν υπάρχει καμία οδός πλέον για να διοχετεύσουν την ενέργεια τους. Τα μόνα που έχουν είναι τα live τους και το διαδίκτυο, όποτε δεν είναι διαδικτυωμένα στο facebook.

Πριν από λίγα χρόνια ξεπετάχτηκαν σα μανιτάρια πολλά νεανικά αγγλόφωνα συγκροτήματα. Πως το είδες όλο αυτό το ρεύμα;

Νομίζω πως τα παιδιά που κάνουν ξένο στίχο σίγουρα απευθύνονται στο εξωτερικό και θα ήταν λάθος τους το αντίθετο, να στοχεύουν δηλαδή στο ελληνικό κοινό με αγγλοσαξονικό λόγο.

Κι όμως, τα λεγόμενα indie συγκροτήματα είχαν τεράστια απήχηση σε μερίδα της νεολαίας.

Πιστεύω ότι στο βάθος του μυαλού και της ψυχής τους είχαν το εξωτερικό. Τη στιγμή που ο ακροατής ακούει ένα τραγούδι στα εγγλέζικα, αλλά ο ίδιος δε σκέφτεται εγγλέζικα, δε μπορεί και να συνδεθεί πραγματικά. Απλώς θα επηρεαστεί επιδερμικά. Δε μπορείς εν ολίγοις να καταργήσεις τον πόνο και τον καημό που είναι ίδιον των Ελλήνων.

Βασίλη, γεννήθηκες στην Αρκαδία...

Τετάρτη μεσημέρι!

Ναι, το λες αυτό σ' ένα τραγούδι σου. Θυμάμαι μια παλιότερη συνάντηση μας, στην οποία είχες έρθει καταρρακωμένος, καθώς είχες χάσει τη μανούλα σου στα 92 της.

Εκεί είναι τώρα η μαμά και ο μπαμπάς, στην Αρκαδία, στο ίδιο μνήμα θα λέγαμε. Είναι τόσο κοντά και τόσο λίγοι οι άνθρωποι εκεί πέρα που δε χρειάζεται να τους ''βγάζεις'' μετά από χρόνια και να τους ταράζεις.

Περνάς από την πατρική σου γη;

Πιστεύω ότι χρειάζομαι κι άλλο χρόνο ώστε να πηγαίνω εκεί και να μη με οδηγεί το μυαλό μου στο νεκροταφείο. Θα ήθελα το μυαλό μου να με ξαναπηγαίνει στο πατρικό μου, στο χωριό, στα βουνά και στα χωράφια. Δεν είμαι ακόμη έτοιμος, προς το παρόν σκέφτομαι ότι εκεί είναι ο τόπος που αναπαύονται οι γονείς μου.

Κουβαλάς έντονα μέσα σου την παιδική ηλικία;

Τις πιο ισχυρές μνήμες έχω. Εκεί έζησα μέχρι τα οχτώ μου και μετά όλα τα καλοκαίρια στην εφηβεία και βάλε. Ξέρω από που κατάγομαι, ξέρω από που έρχομαι.

Ήταν πολυμελής η οικογένεια σου;

Έχω δύο αδερφές κι έναν αδερφό, εν ζωή όλοι τους. Εγώ είμαι ο μικρότερος.

Πότε συνειδητοποιείς τη ροπή σου προς τη μουσική και το τραγούδι;

Αυτό έγινε στα 16 μου, το 1965 - 66, με τους Beatles, με τους Rolling Stones και κυρίως με τους Animals. Μου άρεσε πάρα πολύ ο Eric Burdon όπως τραγουδούσε!

Ο οποίος Burdon τραγούδησε πρόσφατα με τον Γιάννη Χαρούλη, αλλά σίγουρα μία σύμπραξη με σένα θα ήταν πιο ταιριαστή.

Έχουμε γνωριστεί με τον Eric Burdon, τά'χουμε πει μεταξύ μας κι είχε έρθει δυο φορές να με ακούσει εκεί που τραγουδούσα. Ένα καλοκαίρι, μάλιστα, παίξαμε στη Σέριφο μαζί, unplugged, με ένα πιάνο κι ένα βιολί. Ήταν εκεί με τη γυναίκα του και μοιραστήκαμε τη σκηνή.

Τότε με τα πρώτα γκρουπάκια είμαι σίγουρος πως θα είχες συμμετάσχει σε διαγωνισμό της εποχής.

Βεβαίως και μάλιστα πήραμε τo A' βραβείο με το The House of the Rising Sun των Animals! Το συγκρότημα μας λεγόταν The Crosswords, τα Σταυρόλεξα (γέλια).

Κρατάς επαφή σήμερα με τα υπόλοιπα...Σταυρόλεξα;

Νέα Ιωνία - Νέα Φιλαδέλφεια μεγαλώσαμε όλοι, σύνορα, στις πολυκατοικίες του Βλάχου. Ακόμη συνεργάζομαι με τον Ανδρέα Αποστόλου στα πλήκτρα. Μάλιστα τον πρώτο κιθαρίστα τον είχα δει στην Κομοτηνή που είχα πάει για συναυλία και που αυτός ζει εκεί μόνιμα τώρα πια. Σταύρο Γαΐτη τον λένε. Όσο για τον πρώτο drummer, ήταν ο δημοσιογράφος Νίκος Θεοδωράκης που έκανε εκπομπές με μουσικά ταξίδια στην ΕΤ3.

Ωραίο αυτό με τόσα χρόνια στη δισκογραφία να θυμάσαι έναν προς έναν τους πρώτους μουσικούς συντρόφους σου. Πόσο εμπεριέχεις την έννοια της φιλίας;

Δεν έζησα ποτέ μόνος. Έχω ανάγκη τόσο τους φίλους, ώστε δε νομίζω να υπάρχω κι εγώ χωρίς φίλους.

Άλλο φυσικά το "μόνος" και άλλο το "μοναχικός", έτσι;

Είμαι τόσο μοναχικός που θα τρόμαζες και γι' αυτό χρησιμοποιώ την αντιπαράθεση να έχω ανάγκη τους φίλους ώστε να ισορροπώ.

Στη δισκογραφία μπήκες αρκετά νωρίς με τραγούδια που δεν είναι ευρέως γνωστά συγκριτικά με ό,τι ακολούθησε.

Έτσι είναι! Ήμουν φαντάρος και με κάλεσε κάποιος γνωστός μου που είχε δισκοπωλείο στην Ομόνοια. Μου είπε ότι οι δισκάδες είχαν κάνει μια νέα εταιρεία και την είχαν ονομάσει "Λίνδος", κόντρα στους εταιρειάρχες που τους έδιναν πολύ ακριβά τα βινύλια. Τραγούδησα ενισχυτικά, λοιπόν, σ' ένα τουριστικό δίσκο που ετοιμάσανε για να βγάλουν κάνα φράγκο...

Όταν λες "τουριστικό";

Τραγούδησα το Ντιρλαντά και άλλα τραγούδια της εποχής, τα οποία επίσης υπάρχουν στο youtube. Με αφορμή εκείνο το δίσκο, ακολούθησαν τέσσερα τραγούδια του Βασίλη Αρχιτεκτονίδη, αυτού του καταπληκτικού συνθέτη και δασκάλου της μουσικής.

Σε νεοκυματικό ύφος;

Όχι, νεοκυματικό - λαϊκό για την ακρίβεια. Πήρα άδεια από το στρατό για να τα τραγουδήσω. Θα ήμουν στα 21-22 μου τότε. Έτσι μπήκα στη δισκογραφία.

Και οι Stones, οι Animals; Που πήγαν και εμφανίστηκες ως νεοκυματικός - λαϊκός τραγουδιστής;

Η rock δεν έφυγε ποτέ από πάνω μου. Ξέχασα να σου πω, όμως, πως πριν, στα 18 μου, άφησα την ηλεκτρική κιθάρα κι αιτία ήταν ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Σαββόπουλος, η Αρλέτα και ο Σπανός. Σκέψου ότι έβαλα κλασικές χορδές στην κιθάρα και έλεγα τα τραγούδια τους. Μάλιστα, όταν ήμουν 18 πάλι, υπήρχε στη Φιλοθέη ένα night - club όπου έπαιζαν οι Φοίνικες, ένα συγκρότημα με αρχηγό τον μετέπειτα στενό συνεργάτη μου, Κώστα Γανωσέλλη. Εκεί στα διαλείμματα τραγουδούσε κι ένας νεοκυματικός τραγουδιστής ονόματι Θόδωρος. Όταν έμαθα ότι αποχώρησε, πήγα εγώ και ζήτησα δουλειά, να πάω στη θέση του. Τα κατάφερα και συγχρόνως παίζαμε rock με την παρέα στην ''Ελληνίδα'' της Νέας Φιλαδέλφειας. Εκεί έπαιζε και ο Λάκης Παπαδόπουλος με το δικό του συγκρότημα.

Δε λες τους Dragons, αυτό ήταν σχήμα του '65 νομίζω...

Ναι, οι Dragons, που τους θυμήθηκες; Έφευγα λοιπόν από τη rock σκηνή και πήγαινα στο Νέο Κύμα, πεταγόμουν Φιλαδέλφεια - Φιλοθέη με ένα ποδήλατο. Άλλωστε, ούτε απ' το 'να, ούτε απ' τ' άλλο πληρωνόμουν. Μάλιστα μια μέρα ψιλόβρεχε κι έπεσα με το ποδήλατο και κατασκοτώθηκα, αλλά σηκώθηκα, σκουπίστηκα και πήγα και τραγούδησα. Τον ίδιο καιρό έμαθα ότι άδειασε μια θέση στις ''Εσπερίδες'' στην Πλάκα, το 1968 - 69 ήταν αυτό. Πάω στον Γιάννη Αργύρη στις ''Εσπερίδες'', τον οποίο ούτως ή άλλως θεωρώ δάσκαλο μου, του λέω έτσι κι έτσι και μου κάνει: Τι φωνάζεις, ρε; Μανάβης είσαι; Ξέρεις, προερχόμενος εγώ απ' τη rock σκηνή, τα 'χωσα κανονικά. Έμεινα εκεί αρκετό καιρό ώσπου λίγο παραπέρα φτιάξαμε μιαν άλλη μπουάτ, την ''Ξαστεριά'' με τα παιδιά, τους Νορμάλ.

Οι Νορμάλ δεν ήταν και η μπάντα που σε συνόδευε στα 80s;

Ακριβώς. Παίζαμε μαζί στις μπουάτ από παλιότερα. Μόλις τελείωσα το στρατιωτικό εμφανίστηκε ο Κώστας Κωνσταντακόπουλος, κιθαρίστας, φίλος της Χωματά, του Μαυρομμάτη και του Βιολάρη. Κι εκείνοι είχαν ένα παιδί στο σχήμα που έφυγε φαντάρος, οπότε με ειδοποίησε ο Κωνσταντακόπουλος να πάω να τους βρω, να μ' ακούσουν κι αν τους κάνω, να με πάρουν. Αυτός που τους έφυγε ήταν ο Θέμης Ανδρεάδης. Τον αντικατέστησα εγώ κι από τότε είμαστε φιλαράκια με τον Θέμη και τον αγαπώ πολύ.

Και δίπλα στον Κώστα Χατζή δεν τραγούδησες τότε;

Ναι, την επόμενη χρονιά απ' τη συνεργασία που μόλις σου ανάφερα. Στην ''Αυλαία'' ήταν οι Βιολάρης - Χωματά και δίπλα ο ''Σκορπιός'' με τον Χατζή.

Φοβήθηκες ότι ο στρατός θα έκοβε βίαια την τραγουδιστική σου πορεία;

Δε γινόταν αλλιώς, ήταν χούντα ακόμα. Παρουσιάστηκα στην Τρίπολη μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Τάσο Καρακατσάνη τον μαέστρο. Τι δουλειά κάνεις; Μουσικός είμαι! Με δοκιμάζουν, τους τραγούδησα, τους έπαιξα τύμπανα, κιθάρα και μπουζούκι...Ενθουσιάστηκαν! Μάλλον θα σε κρατήσει εσένα εδώ η Λέσχη Αξιωματικών μου είπαν! Έλα όμως που ήρθαν τα χαρτιά κοινωνικών φρονημάτων! Κι έτσι εγώ έγινα οδηγός άρματος Μ113 κι ο Δημήτρης ο Μητροπάνος μουλαράς!

Μουλαράς; Που θα πει;

Στο ιππικό τον έβαλαν. Μάλιστα πολλά χρόνια μετά μου έλεγε ο Μητροπάνος: Πάντως εγώ το μουλάρι που είχα, το αγάπησα. Εσύ τι αγάπησες, το τανκ; (γέλια)

Στις μπουάτ ακόμη δε μου ανάφερες κρούσματα λογοκρισίας.

Όταν ξαναπήγα στις ''Εσπερίδες'' μετά το στρατό αρχίσαμε δειλά - δειλά να τραγουδάμε Θεοδωράκη. Όταν συνέβη αυτό που λες, κατάλαβα ότι στην Ελλάδα δεν είχα πια τι να κάνω. Πήρα ένα φίλο μου που είχε τον πατέρα του στη Γερμανία και πήγαμε εκεί.

Μια και αγαπούσες τη rock, δε σε είχε συνεπάρει το κλίμα εδώ με όλα αυτά τα συγκροτήματα, τον Πουλικάκο με τον Εξαδάχτυλο, τους Πελόμα Μποκιού κλπ;

Εγώ αγαπούσα περισσότερο τους Socrates, αλλά από μικρό παιδί με είχε κερδίσει η ποίηση. Προτιμούσα τα τραγούδια με τα αριστουργηματικά λόγια των Ελλήνων ποιητών. Στα 14 μου, φαντάσου, ''πρωτομπήκα'' στον Καρυωτάκη. Υπήρξα ονειροπαρμένος από παιδί. Φτάνουμε λοιπόν στη Γερμανία με το τραίνο, Φρανκφούρτη, αλλά μην έχοντας φράγκο πάνω μας, αφήνουμε τις βαλίτσες μας σε κάτι ντουλάπια στο σταθμό. Έχει εδώ κοντά κάνα μαγαζί; ρωτάμε έναν Έλληνα καστανά. Ναι, πως, μας λέει, παρακάτω έχει ένα καλό μαγαζί...

Σκυλάδικο θα εννοούσε σίγουρα.

Σκυλάδικο! Μόλις μπαίνουμε μέσα μαστουρώνουμε απ' τα τρίφυλλα! Σκέψου, σου μιλάω τώρα για Φραγκφούρτη το 1973! Τους λέω Να πω ένα τραγούδι;, μια κι αυτός ήταν ο στόχος με τον φίλο μου, η επιβίωση. Πιάνω δουλειά επί τόπου την πρώτη μέρα, Λοΐζο, Ήλιε μου σε παρακαλώ κλπ. Επρόκειτο για ένα μαγαζί άγριου, σκληρού rock, που λένε, με κάτι ωραίες πουτάνες...Εννοώ όμως την κακιά πλευρά της rock, ένα κιτς rock σκυλάδικο του κερατά όπου τα τραγούδια όλα μιλάγαν για χασίσια και τέτοια.

Καμία σχέση δηλαδή με πολιτικοποίηση και τα σχετικά εν μέσω ελληνικής χούντας.

Ιδέα, τίποτα, καμιά σχέση. Εκεί όμως έρχεται ένα βράδυ ένας τύπος μ' ένα φίλο του και μου λέει: Εσύ τι κάνεις εδώ; Τραγουδάω, λέω. Το βλέπω, αλλά πρέπει να φύγεις τώρα, δεν είναι εδώ ο χώρος σου. Θα' ρθείς μαζί μου στο Μόναχο!

Όντως, σε πήγε στα κυριλέ, στη Βαυαρία!

Πήρα και το φίλο μου μαζί και τον κάναμε σερβιτόρο στο μαγαζί που θα τραγουδούσα, εστιατόριο ήτανε. Έβγαινα με μια κιθαρα μόνο και τραγουδούσα Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Λοΐζο. Τόσο πολύ άρεσε αυτό στους Γερμανούς, που - άκου να δεις τι έγινε! - σταμάτησαν να τρώνε, επειδή σέβονταν ότι τους ευχαριστούσε, κι έτσι η κατανάλωση, ο απώτερος στόχος κάθε μαγαζιού, απέτυχε πλήρως! Έγινε τράμπα, με σταμάτησαν από τραγουδιστή και με κάνανε μπάρμαν. Αλλά κι εκεί τα ίδια, αφού συνήθιζα να κερνάω τους πάντες (γέλια). Μ' αγάπησε πολύ ο ιδιοκτήτης, ο Ηλίας ο Γιακουμάκος, που είναι στην Ελλάδα πια κι έχει ανοίξει bar - restaurant στο Χαλάνδρι. Και μ' αυτόν ακόμη βλεπόμαστε! Ο Γιακουμάκος ήταν που μια μέρα μου είπε: Βασίλη, ξέρω ότι θα σε χάσω, αλλά δε θέλω να σε βλέπω να μαραζώνεις. Θα σε πάω από'να μαγαζί πού'ναι μαζεμένοι όλοι οι ''δικοί'' σου. Με πήγε σ' ένα μαγαζί στο Μόναχο, υπόγειο, που λεγόταν ''Κύκλος''. Όλο φοιτητές εκεί μαζεμένοι και πολιτικοποιημένοι εργάτες που τραγουδούσαν Μίκη Θεοδωράκη κι έκλαιγαν! Έπιασα την κιθάρα και τραγουδήσαμε από τις 10 το βράδυ ως τις 10 τ' άλλο πρωί. Σπάσαμε όλο το μαγαζί! Είδες; μου λέει ο Γιακουμάκος, εδώ θα μείνεις! Κι εκεί έμεινα! Το μαγαζί αυτό τό'χε ο Γιάννης Κυριακίδης, ο συχωρεμένος ηθοποιός, με τη Μάρα τη Λεβίδη, τη μετέπειτα γυναίκα μου.

Μόνο το ελληνικό στοιχείο σε ενδιέφερε εκείνη την περίοδο στη Γερμανία;

Σωστή ερώτηση. Παράλληλα με τον ''Κύκλο'', πήγαινα και τραγουδούσα σε γερμανικές μπουάτ, κάτι σαν τις σημερινές ethnic μουσικές σκηνές που φιλοξενούσαν καλλιτέχνες από πολλές χώρες: Τούρκους, Πακιστανούς, Ιταλούς, Έλληνες κ.α. Έβγαιναν καλά τα προς το ζην έτσι. Κάποια στιγμή η μέλλουσα γυναίκα μου, η Λεβίδη - εγώ ακόμη δεν είχα κλείσει τα 24, εκείνη ήταν 25 - με πήρε και πήγαμε στο Παρίσι στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη. Η Μάρα τον ήξερε, αφού υπήρξε συνδιοργανώτρια μιας συναυλίας του Μίκη στο Μόναχο. Και φτάνουμε, λοιποοόν, στον Θεοδωράκη! Καλά σε πήγα;

Μια χαρά, αν και μιλάμε εφ' όλης της ύλης. Συνέχισε!

Πάμε, χτυπάμε την πόρτα, ανοίγει ο Μίκης, το παιδί είναι Έλληνας από Γερμανία και τραγουδάει και θέλουμε να τον ακούσετε του λένε. Δεν έχω πολύ χρόνο, λέει ο Μίκης, ας τον ακούσω σε δύο τραγούδια. Με το που ξεκινάω το πρώτο τραγούδι φωνάζει Μυρτωωώ! Έρχεται η γυναίκα του με τα δυο του παιδιά, πιτσιρίκια τότε. Τελικά τραγούδησα κάνα τρίωρο με τον Θεοδωράκη πιάνο - φωνή! Φεύγοντας, μου δίνει παρτιτούρες και μου λέει να ετοιμαστώ γιατί θα φεύγαμε σε μεγάλη περιοδεία στην Αμερική, καμιά πενηνταριά συναυλίες. Εκεί, μάλιστα, στο Παρίσι δώσαμε και μια συναυλία ενίσχυσης των Μαροκινών φοιτητών. Λιτή συναυλία, πιάνο - φωνή πάλι, μεσ'στο πανεπιστήμιο.

Λιτή, αλλά μυθική, σχεδόν εξωπραγματική για τα σημερινά δεδομένα.

Στο διάλειμμα εκείνης της συναυλίας ήρθε το μήνυμα: Έπεσε η χούντα! Τρελαθήκαμε! Βγάλαμε το β΄μέρος μέσα σε πανηγυρισμούς, έγινε χαμός! Την άλλη μέρα ο Μίκης έφυγε για την Ελλάδα κι εγώ για τη Γερμανία, για να μαζέψω τα πράγματα μου και να γυρίσω στον τόπο μου κι εγώ.

1975, ο Δημήτρης Κατοίκος, η Μαρίζα Κωχ και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούν Μάνο Λοΐζο (φωτογραφία: Αρχείο Μπόσκο)

Απορώ πως γνωρίστηκες με τον Μάνο Λοΐζο, είχα την εντύπωση πως τον ήξερες προσωπικά από πιο πριν.

Έφτασα στον Λοΐζο μέσω ΜΙΝΟΣ. Με πήγε στη ΜΙΝΟΣ ο Θεοδωράκης και ηχογραφούμε δύο δίσκους από θεατρικά έργα, Προδομένος Λαός και Ο Εχθρός Λαός. Μετά ζήτησα του Μάτσα να μου γνωρίσει τον Λοΐζο που πολύ το ήθελα, αφού τον τραγουδούσα από την εφηβεία μου. Έλα στην Κολούμπια την τάδε μέρα που έχει στούντιο και θα σ'τον γνωρίσω! Πηγαίνω, βλέπω κάτι τεράστια μάτια, ένα χαμόγελο και τον Λοΐζο από πίσω τους. Τον ειχε προϊδεάσει ο Μάτσας, γεια σου, Βασίλη, μου λέει όλο ευγένεια, τι θα μας τραγουδήσεις; Έγραφε τότε τα Τραγούδια του Δρόμου! Λέω τον Στρατιώτη, που συνήθιζα να τον τραγουδάω στη Γερμανία σε αντιδικτατορικές εκδηλώσεις.

Σωστά, τα Τραγούδια του Δρόμου βγήκαν το 1975, αλλά ο Λοΐζος πολλά τά'χε γράψει και μία δεκαετία πριν.

Έτσι είναι. Λέω λοιπόν τον Στρατιώτη κι είναι δίπλα ο Μανώλης Ρασούλης. Πετάγεται: Μάνο, ξέχνα το, το παιδί θα τα πει! Ο Ρασούλης επρόκειτο να τραγουδήσει και τον Στρατιώτη και τον Τρίτο Παγκόσμιο στο δίσκο! Τα κομμάτια αυτά πρωτοπαρουσιάστηκαν με μένα μπροστά σε κοινό στην ''Καρυάτιδα'' στην Πλάκα μαζί με τη Μαρίζα Κωχ, τον Δημήτρη Κατοίκο και φυσικά τον Λοΐζο.

Πολύ γενναιόδωρο εκ μέρους του Ρασούλη.

Μόνο γενναιόδωρο; Τρομερά συγκινητικό! Ο άνθρωπος είχε κάνει πρόβες κι ήταν έτοιμος να μπει να γραφτεί η φωνή του. Κι όμως! Έτσι ήταν φίλος με τον Μάνο κι έτσι έγινε και δικός μου φίλος!

Νομίζω, υπήρξε μία περίοδος με τον Ρασούλη και άλλους στην Πλάκα που δουλεύατε στις μπουάτ και συνευρισκόσαστε με τη Φλέρυ Νταντωνάκη και τον Νικόλα Άσιμο.

Εγώ τραγουδούσα στον απάνω όροφο μιας μπουάτ που λεγόταν ''Αρχόντισσα''. Μαζί μου ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος, η Μαρία Δημητριάδη, ο Μανώλης Ρασούλης, η Αφροδίτη Μάνου, ο Γιώργος Μεράντζας και ο Κώστας Θωμαΐδης. Από κάτω μας, στο ίδιο κτήριο, υπήρχε μία άλλη μπουάτ, το ''Σούσουρο''. Τραγουδούσαν ο Άσιμος, ο Αδριανός, ο Περικλής Χαρβάς, ο Σάκης ο Μπουλάς. Στα τύμπανα ο Καραμήτρος, που τον ήξερα από τα συγκροτήματα στα 60s.

Και που ήταν μέλος της Λαιστρυγόνας του Σαββόπουλου.

Ακριβώς. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό που έκαναν, έπαιζαν και μονόπρακτα, ξέρεις, εμείς ήμασταν οι έντεχνοι κι εκείνοι οι πιο αναρχικοί, ώστε όποτε δεν τραγουδούσα εγώ, κατέβαινα γρήγορα - γρήγορα στο υπόγειο για να τους ακούσω. Ένα διάστημα στο σχήμα αυτό εντάχθηκε και η Φλέρυ Νταντωνάκη, η οποία με είχε ακούσει, μου έλεγε Τι ωραία φωνή έχεις εσύ; Να σου κάνω τα πουλάκια; κι άρχισε όντως να μου τραγουδάει με φωνές πουλιών, ένα απίστευτο πράγμα, σαν την Ίμα Σούμακ!

Ωστόσο, Βασίλη, ακόμη δεν έκανες δικές σου συναυλίες, πάντα σε σχήματα εμφανιζόσουν.

Ναι, μόνο με τη Μαρία Δημητριάδη συνεργαζόμουν πιο στενά. Μέχρι σε εργοστάσια τραγουδούσαμε από το πρωί.

Κάνω μια χρονική δρασκελιά στο σημείο αυτό και θυμίζω ότι υπήρξες υπεύθυνος για το δισκογραφικό comeback της Δημητριάδη.

Την αγαπάω πολύ τη Μαρία...

Χρησιμοποιείς ενεστώτα.

Μα ναι, δεν έφυγε η Μαρία ποτέ. Την αγαπώ, όπως αγαπώ και τη Μπουμπού, την αδερφή της.

Ξέρω ότι δεν τα γουστάρεις αυτά, αλλά έχεις βοηθήσει πάρα πολύ κόσμο. Σαν την Κατερίνα τη Γώγου, που όταν πάλευε με την ηρωίνη, τα τελευταία χρόνια της, ήσουν πολύ κοντά της και έμπρακτα.

Άσ'τα αυτά τώρα, δεν χρειάζονται...

Δεν χρειάζονται, λες, όταν έως και σε έχουν κατηγορήσει ότι καπηλεύθηκες τον Άσιμο;

(κάνει κίνηση σιωπής με το χέρι) Μην τα πούμε αυτά, τι νόημα έχουν;

Το σέβομαι και ας πάμε τότε καλύτερα στον πρώτο σου προσωπικό δίσκο το 1978.

Όταν μου είπαν απ' τη ΜΙΝΟΣ ότι θα μου κάνουν τον πρώτο δικό μου δίσκο, βρίσκω τον Αντώνη Βαρδή. Τα πιο πολλά τραγούδια μέσα ήταν του Αντώνη. Επίσης, ένα τραγούδι, το πρώτο που εξέδωσε ως συνθέτρια η Χάρις Αλεξίου, το Παζάρι του ληστή του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Ελευθερίου, δύο διασκευές στον Καταλανό Lluίs Llach και τα Πουλιά της δυστυχίας του Σαββόπουλου. Το κομμάτι που ξεπήδησε ως επιτυχία με την έννοια των πολλών ραδιοφωνικών μεταδόσεων, ήταν το Με νικοτίνη δυνατή και τον Μπομπ Ντίλαν, του Βαρδή και του Φαλάρα.

Τραγουδάρα!

Ε, μετά την πρώτη επιτυχία, με φωνάζει ο Μάτσας: Μάζεψε τραγούδια να κάνουμε ακόμη ένα δίσκο. Εκεί, με την άδεια του, συμμετείχα στον οριακό Σταυρό του Νότου του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Καββαδία που βγήκε στη Lyra. Μόνος, όμως, με την έγκριση του Αχιλλέα Θεοφίλου της ΜΙΝΟΣ, μάζευα το υλικό για ένα δικό μου δεύτερο δίσκο. Παραγωγός ο Θεοφίλου, πρώην σύζυγος της Αλεξίου, συγγραφέας και μέλος κι αυτής της αντιδικτατορικής κοινότητας των Ελλήνων στο Παρίσι. Τελικά, το Φοβάμαι βγήκε στα 1982.

Άργησες όμως πολύ. Μια τετραετία πέρασε μέχρι το δεύτερο άλμπουμ.

Όχι, όχι, δίκιο έχεις, γιατί στο μεταξύ μου λέει ο Μάτσας: Έχω να σου στείλω ένα συνθέτη! Μου 'ρχεται ένας τύπος λες και κατέβηκε απ' τα βουνά: Γεια σου, ρε Βασίλη (μιμείται τη φωνή του), εγώ είμαι ο Θωμάς ο Μπακαλάκος! Πολύ γλυκός άνθρωπος και εξίσου γλυκός μελωδός! Και να Τα Αγροτικά!

Τα οποία Αγροτικά τα σήκωσε πολύ η Μεταπολίτευση και έσκισαν!

Έτσι! Και ένα καθαρά ελληνικό άκουσμα ήτανε. Εγώ όμως είχα τη rock ριζωμένη μέσα μου και την ήθελα με ελληνικό ποιητικό στίχο. Μαζεύω τα κομμάτια του Φοβάμαι, φωνάζω τον Μάτσα να τ' ακούσει και του σηκώνονται οι τρίχες! Άλλωστε με είχε για τρελό, πολιτικοποιημένο και είχα απορρίψει τραγούδια του που τα είπαν άλλοι συνάδελφοι, λαϊκοί τραγουδιστές, κι έκαναν μεγάλες επιτυχίες. Είδες; μου έλεγε μετά. Τι να δω; του απαντούσα, αφού εγώ τα σιχαίνομαι τέτοια τραγούδια...

Και οι πιο διορατικοί παράγοντες της δισκογραφίας έκαναν τα λάθη τους.

Πιάνει ο Μάτσας τον Θεοφίλου και του λέει Θα τον καταστρέψουμε αυτόν, τέτοια φωνή θα πάει χαμένη ή δεν είναι δυνατόν να βγει ποτέ αυτός ο δίσκος! Φρόντισε να σταματήσει! Μου το μεταφέρει δειλά ο Αχιλλέας και τότε προτείνω να του πούμε ότι μού σύστησε γιατρός πλήρη αφωνία για δυο χρόνια! Μπλέξαμε με τρελό, απεφάνθη ο Μάτσας, θα του κάνουμε το χατήρι, αλλά θα τον θάψουμε το δίσκο, δε θα παιχτεί πουθενά!

Με εντυπωσιάζει τέτοιο μένος για ένα δίσκο που σημείωσε πραγματικά ρεκόρ πωλήσεων.

Που να δεις τι έγινε στη συνέχεια...Πριν να βγει ο δίσκος, είχαν έρθει να τραβήξουν παράσταση στο ''Αχ Μαρία'' οι τότε Ρεπόρτερ, ο Λιάνης, ο Δημαράς και ο Χαρδαβέλλας. Μου ζήτησαν λοιπόν ένα τραγούδι για τους μηχανόβιους. Εγώ είχα ήδη τον Κουρσάρο σε μουσική Λάκη Παπαδόπουλου και στίχους Παύλου Μάτεσι. Τους το δίνω από ντέμο για το άλμπουμ, το μεταδίδουν και γίνεται χαμός κυριολεκτικά! Βγαίνει ο δίσκος μετά από μια βδομάδα και αρχίζουν βροχή οι παραγγελίες από τα δισκάδικα: Ανά 7 μέρες τριπλασιάζονταν! Αποτέλεσμα; Το Φοβάμαι έγινε πλατινένιο μέσα σε 20 μέρες, πάνω από 100.000 πωλήσεις!

Στο "Αχ Μαρία", μια και αναφέρθηκες, δεν είχατε και σαπόρτ ένα φεγγάρι τη Σαβίνα Γιαννάτου;

Η μοναδική οντισιόν που έκανα εγώ για το "Αχ Μαρία" ήταν με ένα κορίτσι που ήρθε σπίτι μου με μια κιθάρα. Μισό τραγούδι τραγούδησε, τη σταμάτησα και είπα Τη βρήκαμε, εδώ είμαστε! Ήταν η Σαβίνα Γιαννάτου! Η γλυκιά μου η Σαβίνα, την αγαπώ πολύ!

Πάμε πάλι στον Μάτσα. Θέλω να μάθω πως αντέδρασε στην επιτυχία του Φοβάμαι.

Με πιάνει και μου λέει: Βρε Βασίλη, μήπως έχεις εκεί κι άλλα τέτοια τραγούδια από κάναν φίλο σου αναρχικό σαν και σένα; (γέλια) Βεβαίως και έχω, απαντάω. Πάω και βρίσκω τον Άσιμο: Νικόλα, σ' ενδιαφέρει; Σού'χω βρει βήμα στη ΜΙΝΟΣ! Έτσι έγινε ο Ξαναπές το 1982, που συμετέχαμε μέσα η Αλεξίου κι εγώ.

2009, Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Μπόσκο

Ο πρώτος επίσημος δίσκος του Άσιμου για τον οποίο όμως άκουσε τα εξ αμάξης από τον Λεωνίδα Χρηστάκη και τα συντρόφια των Εξαρχείων.

Ναι, εντάξει, τα ξέρουμε αυτά. Του έλεγαν ότι τον κατάπιε το σύστημα κι αυτόν. Εγώ ξέρω όμως και κάτι φίλους του, που μου έδιναν κασέτες με τραγούδια τους πίσω απ' την πλάτη του Νικόλα...Τέλος πάντων, λίγα χρόνια μετά, κάνω τα Χαιρετίσματα με τραγούδια βασικά του Νικόλα και της Αφροδίτης Μάνου. Συναντάω μια μέρα τον Νικόλα να πουλάει κασέτες με το καρότσι του. Ήταν η περίοδος που τον τραβολογούσαν στο τμήμα για διάφορα, που δεν είχε άδεια μικροπωλητή κλπ. Νικόλα, του λέω, θέλω το Venceremos -που το ήξερα από την κασέτα του- να το βάλω στο νέο δίσκο μου. Γυρίζει παραξενεμένος: Γιατί, μόνο αυτό θέλεις; (γέλια). Την είχε χαρεί πολύ αυτή τη δουλειά ο Άσιμος. Τότε υπήρχε μόνο η Κρατική Ραδιοφωνία, μου τηλεφωνούσε λοιπόν συχνά και μου έλεγε: Θα τους βάλω μπόμπα στην ΕΡΤ, δεν παίζουν τα τραγούδια μου! Ε, αυτά, δε θέλω να πω άλλα για τον Νικόλα, πέραν του ότι άφησε μετά θάνατον οδηγία να προσέχω τη μοναχοκόρη του και τις ταινίες με τα τραγούδια του. Έτσι έγινε και ο δίσκος Γιουσουρούμ - Στο φαλημέντο του κόσμου το ΄92. Κι εγώ είχα βρει το στίγμα μου πια, τη ροκιά μου και ο Μάτσας τό'χε αποδεχτεί πλήρως.

Είχε προηγηθεί όμως η Διαίρεση το '84, άλλος σημαντικός δίσκος σου.

Καλά λες και εκεί μέσα πρώτη φορά υπήρχαν δικές μου μουσικές, σαν τον Μαύρο γάτο και τον Λεγεωνάριο που γράψαμε με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Κι ακόμη, δύο τραγούδια του σκηνοθέτη Ανδρέα Τσιλιφώνη, φίλου και θαμώνα στο ''Αχ Μαρία''. Ένα απ' αυτά, το Άσε με να κάνω λάθος, έκανε μεγάλη επιτυχία!

Με τον συνονόματο σου, τον Θανάση, πως βρεθήκατε;

Ο Θανάσης τότε δεν τραγουδούσε, ούτε έγραφε μουσικές. Είχε δώσει στίχους του στον Λοΐζο και μάλιστα είχαν φτιαχτεί κάποια τραγούδια απ' τους δυο τους, που πρέπει να έχει η κόρη του Λοΐζου στο αρχείο της. Τα προόριζε για μένα ο Μάνος αυτά τα κομμάτια. Του ζήτησα λοιπόν στίχους του Θανάση και προέκυψαν αυτά τα δύο κομμάτια, όπου ο Μαύρος γάτος βέβαια ακόμη με ακολουθεί.

Δέχτηκες πόλεμο απ' τους καθαρόαιμους ροκάδες; Εννοώ πως τότε που υπήρχαν ακόμη στεγανά, ένας φαν του Παύλου Σιδηρόπουλου, λόγου χάριν, μπορούσε να είναι και φαν ταυτόχρονα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου;

Όχι, πόλεμο ακριβώς δεν δέχτηκα, γιατί αν μη τι άλλο δε μπορούσαν μερικοί να μην παραδεχτούν το τραγούδισμα μου. Μπορεί να λέγανε Ναι μεν, αλλά...Μα ούτε και ο Σιδηρόπουλος ειδικά υπήρξε ''σκληροπυρηνικός''. Είχε τραγουδήσει Μαρκόπουλο και Θεοδωράκη. Κάτι συγκροτηματάκηδες μόνο έβγαζαν γκρίνια και το θεωρώ λογικό να παιδεύονται τόσα χρόνια και να σκάει ένας πρώην ''έντεχνος'' με ηλεκτρικές κιθάρες και να γίνεται χαμός!

Μέσα σε τόσα ονόματα που ήδη έπεσαν στη συζήτηση μας, αυτό του Μάνου Χατζιδάκι απουσιάζει. Πως και δεν έσμιξαν οι δρόμοι σας;

Αρχές του '90 σύχναζα σε ένα bar - restaurant του Παγκρατίου, το ''Πάρτι''. Εκεί σύχναζε και ο Χατζιδάκις που είχε ακούσει τον ''Καρυωτάκη'' που κάναμε με τον Θεοδωράκη και μού 'χε εκφράσει τον θαυμασμό του κυρίως για την ερμηνεία μου. Κάτι πρέπει να κάνουμε, μου είπε και αμέσως μου εξέφρασε την ιδέα να έβγαζε κάποια παλιά του τραγούδια με 'μένα σε σύγχρονες rock ενορχηστρώσεις. Θα γινόταν στον Σείριο ο δίσκος.

Νομίζω ότι ετοίμαζε για τη φωνή σου έναν κύκλο τραγουδιών με τίτλο Τα Επιτραπέζια.

Αυτό το 'χω ακούσει, εσύ πιθανώς να το 'χεις γράψει που το γνωρίζεις, όμως εμένα ποτέ δε μού 'πε κάτι τέτοιο ο Χατζιδάκις. Πάω, λοιπόν, στη ΜΙΝΟΣ και λέω να μου δώσουν άδεια να γίνει η συνεργασία με τον Χατζιδάκι. Εκείνοι πάλι μου λένε Φέρε εδώ τον Χατζιδάκι! Μα πως να γινόταν αυτό; Ο Χατζιδάκις τότε με τον Σείριο είχε το δικό του όραμα, τη δική του μεγάλη ιστορία. Κάτσε, μου λέει όταν του το μετέφερα, θα περιμένουμε να τελειώσει το συμβόλαιο σου και μην υπογράψεις καινούργιο. Κάνουμε τη δική μας δουλειά και μετά συνεχίζεις! Δυστυχώς, όμως, τον πρόλαβε ο θάνατος...

Ανέφερες μόλις τον "Καρυωτάκη" του Θεοδωράκη, αλλά εγώ ξέρω πως επρόκειτο να τραγουδήσεις τον άλλο θρυλικό "Καρυωτάκη" της Λένας Πλάτωνος! Αληθεύει;

Βεβαίως! Είχαμε κάνει πρόβες με τη Λένα, την οποία πάντα θυμάμαι με αγάπη και λατρεύω -εννοείται- τη δουλειά της. Θεωρώ όμως εξαιρετικές τις φωνές που την τραγούδησαν, τη Σαβίνα και τον Γιάννη Παλαμίδα. Απίστευτος τραγουδιστής αυτός με οκτάβες, με κάτι φωνητικές ικανότητες από το υπερπέραν! Έτσι λάτρεψα και το Σαμποτάζ της Πλάτωνος!

Μπράβο σου που είσαι τόσο γενναιόδωρος με συναδέλφους σου, πάντως. Εν τω μεταξύ, ήσουν παντρεμένος ακόμη τότε;

Παντρεύτηκα τη Μάρα Λεβίδη, που σου έλεγα, το 1974, ένα χρόνο αφότου ήρθαμε από Γερμανία. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχε ακόμη η τεχνητή γονιμοποίηση κι έτσι χωρίσαμε, μετά από 7-8 χρόνια, αλλά παραμένουμε φίλοι. Κοίταξε, παντρεύτηκα με σκοπό να κάνω οικογένεια, όντας μεγαλωμένος σε μία πολύ δεμένη οικογένεια και πιστεύοντας στον θεσμό. Η οικογένεια για 'μένα είναι μικρή κοινωνία, ο μικρόκοσμος μου, αν θες. Πάντα αγαπούσα τα παιδιά και έκανα δεσμούς τετράχρονους - πεντάχρονους με αντικειμενικό στόχο τη δημιουργία οικογένειας. Ε, δεν έκατσε η φάση, μέχρι που γεννήθηκε η κόρη μου στα 46 μου. Άξιζε που περίμενα ένα τέτοιο πλάσμα! Η Νικολέτα είναι 18, τελείωσε το λύκειο φέτος και τώρα που μιλάμε δίνει ήδη για την Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης.

1976, πρόβες για το δίσκο «Της Εξορίας»: Ο Χρήστος Νικολόπουλος πλάτη, ο Κώστας Παπαδόπουλος, ο Μίκης Θεοδωράκης στο πιάνο, ο Λάκης Καρνέζης. Όρθιοι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Διδίλης και ο Μάκης Μάτσας

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ένιωσες ερωτευμένος;

Ναι. Στις εργατικές κατοικίες της Φιλαδέλφειας ήρθε ο έρωτας! Μια γειτονοπούλα πανέμορφη, στα 10 ήμουν εγώ. Σκέψου ότι έτρωγα στο σπίτι μου και σκεφτόμουν να έχω τρόπους, να μη μασάω άτσαλα, γιατί μπορεί να με βλέπει από κάπου. Τόσο την είχα ερωτευθεί!

Υπάρχει κάποια δουλειά σου που αγαπάς περισσότερο;

Αγαπάω ό,τι έχω τραγουδήσει, γιατί εγώ το επέλεξα. Θεωρώ όμως ότι το Φυσάει σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη ήταν ένα από τα πιο δύσκολα έργα που έχω υπηρετήσει. Ίσως γι' αυτό με συγκινεί, ζορίστηκα ως ερμηνευτής με τις μελωδίες του Γιώργου Τσαγκάρη. Γρήγορες εναλλαγές, απίστευτα απαιτούμενη έκταση φωνής κ.λπ.

Το να γίνονται επιτυχίες σχεδόν όλα σου τα τραγούδια, ήταν κάτι που σε οδηγούσε σε αγωνία ή στρες για το επόμενο δισκογραφικό βήμα;

Αυτό είναι ανθρώπινο. Το κοινό λάτρευε κάθε νέο τραγούδι μου, κάτι που πολύ με πίεζε, αλλά ποτέ μου δε μιμήθηκα παλιότερη επιτυχία δική μου. Πάντα έψαχνα το καινούριο. Έχω ηχογραφήσει πάνω από 800 τραγούδια, που όλα φέρουν το φωνητικό στίγμα μου, αφού ποτέ δεν αναγκάστηκα να τραγουδήσω κάτι επίτηδες. Είχα την πολυτέλεια να λέω όχι και στις σειρήνες και στα πολλά λεφτά και σε όλα αυτά.

Λες πολλά λεφτά κι είναι κατανοητό ότι θα κέρδιζες πολλά χρήματα τότε.

Τότε, ναι, έβγαιναν καλά λεφτά, ακόμη δεν είχε πλακώσει η φάση ''πάω στο δισκοπωλείο και μου γράφει κασέτα με επιλογές από τον αγαπημένο μου τραγουδιστή''...

Την πειρατεία, εννοείς.

Με την πειρατεία της μουσικής άρχισαν να συρρικνώνονται τα έσοδά μας.

Τι θα λες σήμερα με την -να την πούμε- ασυδοσία του διαδικτύου;

Μεγαλύτερη ασυδοσία ήταν αυτή των δισκογραφικών που δεν τους κόστιζε τίποτα ένα CD και το πούλαγαν πανάκριβα! Τουλάχιστον τώρα με το internet υπάρχει πληθώρα και κάθε παιδί δε φοβάται να εκδώσει αυτό που οραματίζεται. Δεν έχει ούτε τον φόβο, ούτε την αναγκη κανενός!

Πότε πρωτάκουσες το σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ' ακούμε»; Μην πιάσουμε και τα άλλα φοβερά του τύπου «Βασίλη αλήτη με τη μεγάλη μύτη, ανέβα στη σκηνή και γάμα τους το σπίτι» με κορυφαίο το «Βρέξει - χιονίσει, ο Μπίλι θα γαμήσει»!

(γέλια) Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 ακούστηκε το πρώτο που είπες. Όλα τα αντιμετωπίζω με χιούμορ και, πραγματικά, έχουν χιούμορ ως συνθήματα!

Βασίλη, είσαι συνέχεια on the road. Σίγουρα όμως τα καινούρια σου τραγούδια δεν έχουν την αντίστοιχη απήχηση του παρελθόντος. Αντίθετα, τα live σου εξακολουθούν να αποτελούν εμπειρία! Αναρωτιέμαι πως μοιράζεις ρεπερτοριακά κάθε συναυλία σου.

Το τι τραγούδια θα τραγουδήσω κάθε φορά είναι το δυσκολότερο κομμάτι. Όλοι ζητούν ν' ακούσουν τα αγαπημένα τους, τα οποία είναι πάρα πολλά. Δηλαδή, μέσα σε 800 τραγούδια, τα 200 τα ζητάει ο κόσμος. Μα δε μπορείς να πεις πάνω από 30 σε κάθε συναυλία, άντε 40, γι' αυτό δίνω τετράωρες παραστάσεις στις μουσικές σκηνές. Συχνά φτιάχνω ενότητες πάνω στο ίδιο θέμα και στην ίδια μουσική συχνότητα. Σιχαίνομαι τα ποτ - πουρί για να χωρέσουν όλα από λίγο.

Έχεις δίκιο, γι' αυτό και μου άρεσε η πρόσφατη πρώτη συναυλία σου στο Ηρώδειο με τα τραγούδια του Μίκη χωρισμένα ανά ενότητες. Κάτι, ωστόσο, που δεν πήρε τις δέουσες διαστάσεις ήταν αυτό που κάνατε με τον στιχουργό Οδυσσέα Ιωάννου: Αναφέρομαι στο διαδικτυακό διαγωνισμό νέων συνθετών που είπες τα τραγούδια τους.

Αυτή ήταν μια ιδέα του Γιάννη του φίλου μας, δικηγόρου των καλλιτεχνών. Περάσαμε ένα χειμώνα, μερόνυχτα ολόκληρα, ακούγοντας πάνω από 1.000 τραγούδια! Ανάβαμε το τζάκι, παραγγέλναμε φαγητό, τρώγαμε, πίναμε κι ακούγαμε. Σημειώναμε: Πρώτη δόση 500 τραγούδια, τα μισά. Δεύτερη δόση, 250!

Πιστεύω πως ήταν ένα δείγμα ανταπόδοσης εκ μέρους σου στην αγάπη των πιτσιρικάδων απ' τη μια, απ' την άλλη όμως και ένας πανέξυπνος δισκογραφικός ελιγμός σου. Δεν είναι έτσι;

Πίστεψε με, στην ουσία ήταν ένα βήμα σε νέα παιδιά να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Δισκογραφικός ελιγμός ήταν μόνο υπό την έννοια του ότι ανέκαθεν με τους νέους ασχολούμουν κι είμαι κοντά τους. Ξέρεις ότι κάθε 15 μέρες σχεδόν συμμετέχω στο δίσκο κάποιου νέου; Δε νομίζω να το κάνει αυτό άλλος συνάδελφος.

2009 (φωτογραφία: Μπόσκο)

Οι καταχρήσεις τι ρόλο έπαιξαν στη ζωή σου;

Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, που λέει κι ο φίλος μου ο Χρήστος Κυριαζής που του τραγούδησα το Βράδυ Σαββάτου. Ξενυχτάω, πίνω και καπνίζω. Δεν είμαι αλκοολικός, όμως. Θέλω απλά να έχω μια συντροφιά επιπλέον με τους φίλους μου.

Θα έχασες και πολλούς φίλους μέσα στα χρόνια από καταχρήσεις.

Έχασα, ναι, από ναρκωτικά, γι' αυτό και είμαι φύσει και θέσει κατά των ναρκωτικών. Έχω δράση μεγάλη σ' αυτόν τον τομέα. Ένα ολόκληρο σύστημα που μας θέλει μαστουρωμένους, αυτό δε γούσταρα ποτέ μου.

Ποιες άμυνες κρατάς απέναντι στη γενικότερη ασχήμια;

Θα σου έλεγα τις συζητήσεις με τους γιατρούς μου, αλλά θα πω τελικά την αντιπαράθεση όμορφων στιγμών μου, τα τραγούδια μου και το όραμα μου.

Στη ζωή σου υπερτερούν οι ευτυχισμένες στιγμές των θλιβερών;

Όταν κοιτάς προς τα πίσω και δε νιώθεις καλά, βλέπεις πως τώρα είσαι χειρότερα από την τότε άσχημη φάση σου. Τα πιο κακά και απαίσια μοιάζουν πιο ήπια συγκριτικά με ότι περνάς στην εκάστοτε παρούσα κατάσταση. Ας πούμε, είχα ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ στο στρατό και σήμερα έως και το νοσταλγώ.

Πώς το 'γραψε ο Οδυσσέας Ιωάννου; Η νοσταλγία είναι πέτρα στο λαιμό...Ωραίος στίχος αυτός!

Συμφωνώ απόλυτα! Ας κοιτάμε τι χαρούμενο καινούργιο πρόκειται να έρθει. Αυτή είναι η μόνη μου αντιπαράθεση με την κατάθλιψη μου.

Μοιάζεις πολύ ήρεμος άνθρωπος. Έχεις ξεσπάσματα οργής και θυμού;

Έχω, αλλά προς τα μέσα μου. Το πρόβλημα μου είναι ότι οι εκρήξεις θυμού δε γίνονται προς τα έξω...

Αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Οι ψυχίατροι συμβουλεύουν σε αντίστοιχες περιπτώσεις να βαράς έναν σάκο του μποξ καλύτερα...

Σωστό! Εγώ ανέκαθεν ήμουν κοινωνικός, με το χαμόγελο. Πως να σ΄το πω, δεν ξέρω, ίσως όλο αυτό γίνεται από ανάγκη μου για να ισορροπήσω.

Είσαι γεννημένος το 1950, αισίως δηλαδή 67 ετών. Τό ότι ακριβώς δε βρίσκεσαι στα 25, στα 35 ή και στα 45, αλλά εξακολουθείς να είσαι ο ροκάς επί σκηνής, ο αιώνιος έφηβος, δε σε καταπονεί βιολογικά;

Δε με ενδιαφέρει η βιολογία εμένα (γέλια). Κοίταξε, έχει πια τόσο εθιστεί ο οργανισμός μου στα live και στα στούντιο, ώστε δεν κουράστηκα ακόμη και δεν θα κουραστώ! Ελπίζω ο θάνατος να με βρει ξαφνικά, πάνω στη σκηνή, την ώρα που θα τραγουδάω.

Τον φοβάσαι το θάνατο;

Όχι, δεν τον φοβάμαι. (Με κοιτάζει κατάματα) Το μόνο που θα ήθελα είναι να αργήσει να έρθει για να ζήσω περισσότερα χρόνια με την κόρη μου...

Φωτογραφία: Πάρις Ταβιτιάν

* Πρώτη δημοσίευση: LIFO.gr 

Σοφία Αρβανίτη: ''Με χρησιμοποίησαν και τους χρησιμοποίησα για να κάνω την ποπ σταρ'' (Η συνέντευξη της ζωής της)

Καταρχάς, Σοφία Αρβανίτη, ο δίσκος σου μου άρεσε και θα σου πω στη συνέχεια για ποιους λόγους.

Αυτό με κάνει να νιώθω πολύ όμορφα, χαίρομαι να τ' ακούω.

Γιατί όλοι στο χώρο λένε ότι είσαι καλό παιδί;

Μπα, δεν το λένε όλοι, μη νομίζεις. Έχω καλό όνομα στην αγορά, το γνωρίζω. Είμαι άτομο που δε δημιουργώ προβλήματα και κρατάω χαλαρούς τόνους σε ένα σχήμα, δηλαδή μεταξύ πολλών και διαφορετικών ανθρώπων, όπου οι συγκρούσεις είναι αναμενόμενες. Προτιμώ να αποβαίνει ακόμα και εις βάρος μου, προκειμένου να πάει καλά το σχήμα, ως προς τα σταριλίκια. Το έχω κάνει πολλές φορές αυτό, να υποχωρήσω για να μη χαλάσω ενέργεια.

Και σαν άνθρωπος είσαι έτσι, υποχωρητική;

Μέχρι τώρα ήμουν πολύ υποχωρητική.

Σε όλα;

Σε όλα! Τώρα δεν είμαι, τώρα δεν θά'μαι. Θεωρώ ότι είναι πιο έντιμο απέναντι στη ζωή και τον εαυτό μας, επειδή ο χρόνος μικραίνει κι εγώ έχω πιάσει τον εαυτό μου να το ζυγίζει αυτό. Φυσικά και δεν είμαι 20 χρονών πια και ο χρόνος έχει μικρύνει για μένα. Η φύση του ανθρώπου είναι να απλώνεται όσο του επιτρέπεται. Έχω καταλάβει πως οι άνθρωποι που λατρεύω, είτε είναι φίλοι μου, είτε οικογένεια μου...

Είτε σύντροφοι...

Καλά, αυτοί είναι πρώην, δεν τους πιάνει. Τι όρια πια να θέσω; Αυτοί είναι πρώην, τέλος! Σε οποιαδήποτε σχέση πρέπει να θέτεις τα όρια σου: Πρώτον, γιατί είμαι μια έντονη προσωπικότητα και θέλω νά'μαι! Δε θέλω νά'μαι κότα, γιατί έχω παίξει αρκετές φορές το ρόλο της κότας. Το αρνούμαι πια για τον απλό λόγο ότι έχω λόγο και σκέψη και άποψη! Και, δεύτερον, δεν έχω χρόνο, μάτια μου για να μπορώ να σου κάνω την κότα και να σπαταλιέμαι. Φτάνει η κότα, την τελείωσα!

Με τόσο φανατισμό που μιλάς, δείχνεις νά'χεις υποφέρει αληθινά απ' αυτό.

Ναι, φυσικά! Το έχω αντιμετωπίσει συναισθηματικά όλο αυτό και μου έχει στοιχίσει.

Στη ζωή ή στην τέχνη;

Παντού, γιατί κι η τέχνη ζωή είναι. Κάνοντας τέχνη, εκφράζεις τη ζωή σου. Εγώ έγραψα οχτώ στίχους για την ''Αλαβαρντάχαλα'' που είναι η ζωή μου.

Το κατάλαβα.

Φυσικά το κατάλαβες. Εδώ όλοι θα το καταλάβουν, όχι εσύ που καταλαβαίνεις και πολλά. Δικός μου άνθρωπος που με θαυμάζει μού'χει πει: ''Πως είναι δυνατόν νά'χεις εκθέσει τόσο τη ζωή σου στο δίσκο αυτό και ο καθένας να καταλάβει τον εσωτερικό σου εαυτό;'' Του απάντησα ότι ο λόγος που το έκανα είναι επειδή δεν τό'χω πολύ με το ψέμα.

Δεν σου πάει το ψέμα.

Σε μικρότερες ηλικίες η θεματολογία μου ήταν πιο πολύ της γκόμενας.

Και πάλι ειλικρινής. Τι νά'σουν ως νέο κορίτσι σαν τα κρύα νερά;

Μπορείς νά'σαι το οτιδήποτε.

Και ανάλαφρη.

Και ανάλαφρη και ότι θέλεις! Αυτό που με έκανε να σκάψω βαθιά μέσα μου είναι ότι πλέον δε με νοιάζει η γκόμενα. Με νοιάζει ο άνθρωπος. Και να σου πω και κάτι που μπορεί να σου φανεί βλακεία; Με νοιάζει και τι θ' αφήσω πίσω μου, sorry κιόλας! 

Ποια ήταν η πρώτη σου εμπλοκή με το τραγούδι; 

Εγώ είχα μούρλα με το χορό και έκανα για 15 χρόνια κλασικό χορό με υποτροφία. Με το ζόρι με άφησαν οι γονείς μου να το σπουδάσω. Για να καταλάβεις, την εποχή που πήγαινα δευτέρα δημοτικού, μια συμμαθήτρια μου που μαλώσαμε για κάτι στο διάλειμμα, μου είπε: ''Άντε μωρή χορεύτρια''. Το θυμάμαι ακόμα! Ζούσα σ' ένα κόσμο με ταμπού, πόσο μάλλον οι γονείς να το επιτρέψουν αυτό στο κοριτσάκι τους, ένας μπαμπάς βιοπαλαιστής και μία μαμά υποστηρίκτρια του μπαμπά και παλαιών αρχών. Το κατάφερα, όμως, μέσω της νονάς μου, μιας κοσμικής μοδίστρας του Χαλανδρίου, που είπε στους γονείς μου να μη με περιορίσουν στα στενά περιθώρια της γειτονιάς και να σπουδάσω μπαλέτο μήπως έχω καλύτερη τύχη απ' αυτούς. 
Η οικογένεια συντηρητική, αν και αριστερή, λοιπόν.
Εντάξει, το αριστερός δε σημαίνει συντηρητικός. Οι γονείς, μικρασιάτες, ήρθαν στο Χαλάνδρι να κάνουν μια οικογένεια λίγο ''μαζεμένα'', λίγο προσεχτικά...Τον ''Ριζοσπάστη'', ας πούμε, δεν τον παίρνανε καν, εκεί που κάποιοι άλλοι τον βάζανε κρυφά κάτω απ' τη μασχάλη, για να μη δει ο γείτονας ο δεξιός τι εφημερίδα διαβάζουν. Άρα, ήταν κάπως εξωπραγματικό να τους ζητάει το κορίτσι τους να σπουδάσει χορό, αφού φαντάζονταν ότι στα 25 του θα παντρευτεί, θα γίνει μια καλή νοικοκυρά, άντε το πολύ να πάει να δουλέψει και κάπου. Έτσι ζούσαν οι άνθρωποι στη γειτονιά, αυτά ήταν τα σχέδια τους. Η ζωή για μένα, όμως, είχε άλλα σχέδια! Πήγα στο ωδείο της Κανατσούλη στο Χαλάνδρι, που υπάρχει μέχρι σήμερα, κι εκεί φοβούμενοι μη με σταματήσουν οι γονείς μου, επειδή ήταν βιοπαλαιστές, τους είπαν να φοιτώ δωρεάν. 
Πόσο καιρό φοίτησες εκεί;
Δέκα χρόνια. Στην εφηβεία είχα ένα μηχανάκι, αλλά αυτό δεν ήταν και καμιά επανάσταση. Στην οικογένεια μου ήταν μηχανόβιοι - θυμάμαι, ας πούμε, τον μπαμπά μου να με πηγαίνει στο νηπιαγωγείο με τη βέσπα. Στα 15-16 μου, λοιπόν, έβγαλα δίπλωμα για μηχανάκι και πήγαινα για μπαλέτο, στο κέντρο της Αθήνας πια, στις σχολές του Κολωνακίου, που έρχονταν για να διδάξουν προσωπικότητες του εξωτερικού για σεμινάρια. Ήθελα να βγω από το Χαλάνδρι, να ανοίξω τα φτερά μου. 
Με το τραγούδι πες μου, όμως, πως ασχολήθηκες.
Στα 17 μου γνώρισα την Ειρήνη Χρήστου που δούλευε σαν χορεύτρια στην Πλάκα. Αυτή ήταν καθηγήτρια μου στο Χαλάνδρι. Την έπιασα και της είπα: ''Εσύ πού'σαι δασκάλα και χορεύεις και σε σχήματα, μπορείς να με βοηθήσεις ν' αποκτήσω κι εγώ ένα χαρτζιλίκι και να χωθώ στα πράγματα;'' Ξέρεις, μ' άρεσε ο χορός, όχι για να γίνω δασκάλα, αλλά για να χορεύω.
Βασικά ήθελες την ζωντανή επαφή με τον κόσμο.
Ακριβώς. Η Χρήστου μου είπε ότι εκεί που θα πήγαινα, χόρευαν απ' τις 9 το βράδυ, γιατί το μαγαζί απευθυνόταν σε ξένους που έρχονταν και έβλεπαν ελληνικούς και ευρωπαϊκούς χορούς. Έτσι ξεθάρρεψα, αλλά εκεί υπήρχαν και τραγουδίστριες. Μία απ' αυτές, που δεν θα σου πω το όνομα της, άγνωστη είναι ούτως ή άλλως, ήταν ψηλομύτα και άφωνη. Αυτή έλυνε κι έδενε, έβγαινε με τα μαραμπού κι εμείς ήμασταν κορ ντε μπαλέ. Εκεί είπα: ''Δες την άφωνη που μας κοιτάει λοξά κιόλας''! Κι αρχίζω μαθήματα φωνητικής! 
Κρυφά απ' τους γονείς;
Ότι καταλάβαινε η μάνα μου...Ο μπαμπάς έλειπε όλη μέρα στη δουλειά κι εγώ κλεισμένη στο δωμάτιο μου τραγουδούσα, έκανα πρόβες, τις ασκήσεις μου. Την ευχαριστώ, λοιπόν, αυτή τη γυναίκα, την τραγουδίστρια, γιατί με έκανε να ασχοληθώ επαγγελματικά με το τραγούδι μέσω του ανταγωνισμού. Ξεκίνησα να δουλεύω σαν τραγουδίστρια στην Πλάκα, στου ''Μοστρού'', όπου ήρθε και με είδε ο ξάδερφος του Στηβ Κακέτση. Με ''έκλεισε'' για μία απ' τις μικρές τραγουδίστριες που άνοιγαν το πρόγραμμα στη ''Νεράιδα''. Με προόριζαν για ένα κοριτσάκι νόστιμο που τα ψιλολέει για να γεμίζει το πάλκο μαζί με πέντε - δέκα άλλες κοπελίτσες και να κάνουν τις γλάστρες. Ένα τραγούδι έλεγα όλο το βράδυ και μετά έκανα φωνητικά πίσω από τα μεγάλα ονόματα.
Θυμάσαι ποιο τραγούδι έλεγες;
Το ''Batida de coco'' της Αρλέτας. Τέτοια πραγματάκια. Με τα πολλά, απ' το ένα μαγαζί στο άλλο, με είδε ο Καρατζάς της BMG που τότε τη σύστηναν ως δυνατή εταιρεία. Αυτός έψαχνε κορίτσια για να τα εντάξει στο ποπ ρεπερτόριο. Ήδη είχαν κάνει τεράστιες επιτυχίες η Μαντώ, η Πωλίνα και η Αλέξια και ψάχνανε την επόμενη φουρνιά. Να πω όμως ότι είχα την τύχη να με τσιμπήσει ο Καρατζάς με παρότρυνση της Άννας Βίσση, με την οποία είχα δουλέψει στον ''Μικρό Διογένη''. Ήμουν μία απ' τις τέσσερις τελευταίες τραγουδίστριες. Η Βίσση με φώναξε στο καμαρίνι της: ''Πάρε την κάρτα του Καρατζά και πήγαινε να τον βρεις άμα σ' ενδιαφέρει''. Ακολούθησαν ο Ρακιντζής, η Bonnie Tyler και όλα όσα γνωρίζεις.
Δεδομένης της φιλοδοξίας, πως ήταν να γίνεσαι ξαφνικά το hot πρόσωπο, το Νο 1;
Hot πρόσωπο, ναι, Νο 1 δεν έγινα. 
Ε, πως; Ο κακός χαμός γινόταν με το ''Μη μου μιλάς για καλοκαίρια''!
Κοίταξε, τότε δεν ξέραμε τι θα μείνει. Αυτό τελικά έμεινε, όντως, μαζί με κάποια άλλα βέβαια. Θα σου πω παρακάτω για την ιστορία του ''Μη μου μιλάς για καλοκαίρια''. 
Μα ήταν υπέροχο τραγούδι στο είδος του. Θέλω να μου πεις πως έβλεπες τα τραγούδια της απέναντι όχθης. Τότε υπήρχαν και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, οι ροκάδες, αλλά και ο Χατζιδάκις.
Με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου δούλεψα το '93 στη ''Σφεντόνα''. Ήμουν η πρώτη που πήρε μαζί του όταν άνοιξε το μαγαζί. 
Γι' αυτό κι η φιλία σας κρατάει τόσα χρόνια.
Τον έχασα στη συνέχεια, μη λέμε τώρα παπαριές ότι είχαμε καμιά μεγάλη φιλία. Έμπλεξα εγώ με τα προσωπικά μου, τα ερωτικά μου, που να μου μείνει χρόνος...Ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, εκείνος παντρεύτηκε τη Ράντου, έκανε οικογένεια, χώρισαν οι δρόμοι μας. Όποτε, όμως, με βλέπει ο Βασίλης, και μόνο που θα μου πει αυτό το ''Ρε, τι κάνει η μάνα σου;'', με κάνει να τον νιώθω δικό μου άνθρωπο, συγγενή μου.
Πάμε τώρα στη σχέση σου με τα πιο κουλτουριάρικα άσματα της εποχής, που σε ρώτησα.
Τότε δεν με άγγιζαν. Τον Χατζιδάκι τον λατρεύω, από τα έργα του εκείνης της περιόδου μέχρι το ''Νιάου βρε γατούλα'' με τη Βουγιουκλάκη. Όποτε ακούω τη μουσική του, νιώθω ότι έχω αρμονία με το σύμπαν. Σ' αυτά τα κουλτουριάρικα άσματα, που λες όμως, δεν υπήρχε δόνηση ρυθμική και μένα το φυσικό μου ταλέντο δεν είχε να κάνει με το μελωδικό κομμάτι της μουσικής. Γούσταρα τύμπανα - μπάσο, εκεί μου έσκαγαν όλα τα ρυθμικά vibes της μουσικής. Ακολουθούσε ο στίχος και τελευταία η μελωδία. Με τα χρόνια, που κι εγώ ωρίμαζα όπως κάθε άνθρωπος που κάνει την πορεία του στον πλανήτη Γη, άρχισα να αλλάζω τις ισορροπίες μέσα μου, να με κερδίζει δηλαδή πρώτα το μελωδικό κομμάτι.
Δίνεις καλές εξηγήσεις, μπορώ να πω.
Καταλαβαίνεις, έτσι; Με τα χρόνια χαλάρωσα κι άρχισα ν' ακούω πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής.
Πως σου είχε φανεί, ας πούμε, εκείνος ο δίσκος που έκανε η Αλέξια με τον Μίκη Θεοδωράκη;
Το '94 νομίζω ήταν αυτό. Είπα ''Μπράβο της, μεγάλη μαγκιά που τόλμησε να το κάνει''!
Ζήλεψες με την καλή έννοια;
Δεν έχω τέτοια μνήμη. Το είδα σαν μια απίστευτα ωραία κίνηση! Το πρώτο που με είχε κουφάνει με την Αλέξια και της έβγαλα το καπέλο, ήταν τα τζαζ που είχε κάνει με τη Βλαχοπούλου και τον Βλάσση Μπονάτσο. 

Θέλω να μου πεις τι συνέβη με συνθέτες σαν τον Χαριτοδιπλωμένο και τον Ρακιντζή, με τον οποίο είχε ακουστεί ότι είχατε και σχέση...
(με διακόπτει) Καλά, δεν είχε ακουστεί τότε, τα τελευταία χρόνια δημοσιοποιήθηκε αυτό. Δεν ήταν σωστό οι φαν που μας αγαπάνε να ξέρουν ότι είμαστε και μαζί. Ήταν αντιδεοντολογικό, ο καλλιτέχνης πρέπει να δείχνει σόλο, ούτε ότι είναι παντρεμένος, ούτε ότι έχει παιδιά. 
Ποιος το λέει αυτό;
Πως να στο πω, είναι το pop attitude. Εμείς το κρατάγαμε αυτό κι εγώ έλεγα: ''Του χρόνου μπορεί να χωρίσω με τον Μιχάλη. Τι θα λέω, μετά είμαι μ' αυτόν και μετά με τον άλλο;'' Με ρώταγες κάτι άλλο, όμως.
Ναι. Η ερώτηση μου είναι τι συνέβη και οι ποπ δημιουργοί των 90s χάθηκαν από το προσκήνιο τα επόμενα χρόνια.
Θα σου πω τη γνώμη μου! Η ποπ μουσική εξυπηρετεί το εφήμερο και τη νιότη. Εμείς το εφήμερο το εκπληρώσαμε, κράτησε δηλαδή η καριέρα μας πέντε - δέκα χρόνια. Τη νιότη κι αυτή την περάσαμε, μετά από δέκα - δεκαπέντε χρόνια δεν είσαι καν 20 ετών, πας 30, μετά 40 και μετά φεύγει το πράγμα...Άρα τα δύο βασικά συστατικά για την ποπ μουσική δεν τά'χεις πια.
Το ίδιο ισχύει και για το ροκ;
Φυσικά και όχι. Βρίσκω ότι η ροκ έχει ποικίλα θέματα να επεξεργαστεί, όχι μόνο τον έρωτα, που είναι προνόμιο της νιότης. Κι ο πενηντάρης κι ο εξηντάρης μπορεί να φάει καψούρα, αλλά θα τον πουν ''σαλιάρη''. Η θεματική της ποπ είναι αυστηρά γύρω από τον έρωτα. Με τη ροκ, αντίθετα, μπορείς να επαναστατήσεις, να μιλήσεις για κοινωνική αδικία, άρα αυτό δε σε κάνει και διαχρονικό;
Οι απαντήσεις σου είναι πανέξυπνες.
Δε μιλάω έτσι, τό'χω ψάξει πολύ. Στη ροκ μπορείς να μιλήσεις και για τον έρωτα και για την επανάσταση, για τα πάντα όλα. Να το πάμε και ενδυματολογικά; Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου φοράει τα ίδια ρούχα από τα 70s μέχρι σήμερα. Η διαχρονικότητα του αυτή δε δείχνει και την αντοχή του μουσικού είδους που υπηρετεί; Οι ποπ καλλιτέχνες, αντίθετα, φοράγαν τα παντελόνια μέχρι εδώ (σ.σ. δείχνει την κοιλιά), που τώρα είναι πασέ, πράγματα που είχαν σκεφτεί κάποιοι χωρίς να είναι απόλυτα συνειδητά.
Η ροκ ή το ροκ; Θηλυκή μουσική είναι;
Το ροκ είδος, η ροκ μουσική! 
Επομένως δεν πιστεύεις ότι οι συνθέτες εκείνοι - δε μιλάω για τους τραγουδιστές - εγκλωβίστηκαν στην εικόνα τους της δεκαετίας του 1990.
Αυτοί που εγκλωβίστηκαν, γιατί υπάρχουν κι άλλοι που πήγαν παραπέρα...
(τη διακόπτω) Ποιοι πήγαν παραπέρα;
Κάνεις πλάκα τώρα, έτσι; Παντελής Θαλασσινός! Έκανε ποπ μουσική με τους Λαθρεπιβάτες και μετά ο άνθρωπος τραγούδησε ''Τα σμυρναίικα τραγούδια ποιος σου τά'μαθε''! Και ο Θαλασσινός είναι εκεί! Είναι πιο δυνατός απ' ότι σαν Λαθρεπιβάτης, ίσως, δεν ξέρω...
Ας πάμε στον Μιχάλη Ρακιντζή. Πως γνωριστήκατε;
Με είχε δει στην τηλεόραση σε ένα χριστουγεννιάτικο σόου που φορούσα ένα καυτό μαύρο παγέτα και λικνιζόμουν στο ''Σοκολατί''. Όπως έμαθα αργότερα, ο Ρακιντζής έκανε περιοδεία και τηλεφώνησε στον μάνατζερ μου: ''Βρες μου την Αρβανίτη, τη θέλω παρτενέρ στις συναυλίες μου''. Πήγα μαζί του τρελαμένη, σκίσαμε, πέφτανε στάδια! Μετά μου έγραψε τους δίσκους μου, που έγιναν πλατινένιοι. Είχαμε κάνει έναν Λυκαβηττό και κρέμονταν σαν τα τσαμπιά οι άνθρωποι να μας ακούσουν! 
Τα νοσταλγείς τα χρόνια εκείνα;
Όχι, ευτυχώς. Θα πρέπει κάποιος να μου τα θυμίσει και χαίρομαι πολύ που μου συμβαίνει αυτό. Ακόμα κι όταν ήμουν στην Ανάβυσσο και φύτευα μαρουλάκια και δεν τραγουδούσα, δεν αναπολούσα. Είναι ίδιον του χαρακτήρα μου, ίσως γιατί έκανα πάλι κάτι που μου έτρωγε ενέργεια.
Τι είχε κατά τη γνώμη σου ο Ρακιντζής σαν συνθέτης, σαν δημιουργός;
Με τον Ρακιντζή ήρθαμε πολύ κοντά, τον έζησα να δουλεύει στο στούντιο. Όταν η εταιρεία μου πληροφορήθηκε ότι με πήρε στις συναυλίες του, το θεώρησε μεγάλη επιτυχία. Έτσι η εταιρεία σκέφτηκε να του προτείνει να μου γράψει ολόκληρο τον επόμενο δίσκο μου, να μην κάνω ακόμη ένα πολυσυλλεκτικό άλμπουμ. Ο Μιχάλης είχε μια μεγάλη επιτυχία με τους Scraptown, το ''Viva Sahara'', που είχε μπει σε συλλογές του εξωτερικού. 

Κομματάρα ήταν το ''Viva Sahara''!
Εγώ τον Μιχάλη τον ερωτεύθηκα για το γλυκό του έργο που άγγιζε τον γυναικείο ψυχισμό και τα κοριτσάκια των 15 - 16 ετών. Είχε διπλό ρόλο στη ζωή μου: Του συνεργάτη, αλλά και του ινδάλματος που θαύμαζα. Να μη θαύμαζα το ''Μωρό μου φάλτσο'' μ' αυτό τον τρισχαριτωμένο στίχο; 
Κι αυτό ήταν πανέμορφο κομμάτι στο είδος του, ναι.
Και πολλά άλλα επίσης! Ο Μιχάλης με έβαλε στο trip να γράψω δικό μου στίχο, μεγάλη μαγκιά αυτό. Εγώ έγραφα δειγματάκια από στίχο μέχρι που είπα: ''Για να το λέει ο Μιχάλης και να το πιστεύει αυτό...'' Αυτός κάτι είδε και μου είπε: ''Στρώσου, γιατί δε δίνω σε άλλους στιχουργούς. Έχω μεγάλο όγκο υλικού και μου τρώει πολύ χρόνο ο στίχος''!
Ποια ήταν τα πρώτα κομμάτια που υπόγραψες τους στίχους;
Το ''Μόνη περπατώ'', το ''Έτσι κι αλλιώς'', το ''Σαν πρώτη φορά''. Δε θυμάμαι άλλους στίχους τώρα. 

Περιέγραψε μου με λίγα λόγια τη χαρά της απόλυτης ένταξης σου στη μουσική βιομηχανία.
Ήταν πάρα πολύς ο κόσμος που σε αγκάλιαζε και σε ρωτούσε πράγματα που καμιά φορά σε αιφνιδίαζαν. Πηγαίναμε να φάμε σε ένα εστιατόριο με τον Μιχάλη και μαζευόταν ο κόσμος γύρω απ' το τραπέζι για να δώσουμε αυτόγραφα. Ωραίο ήταν, γλυκό!
Ήσασταν κάπως σαν το αντίπαλον δέος της Βίσση και του Καρβέλα εκείνο το διάστημα;
Δεν τους βλέπαμε εμείς αυτούς τους ανθρώπους, δεν ήταν φίλοι μας. Τα λέγαν αυτά κάποιοι για να δημιουργηθεί ίντριγκα ενόσω απ' τα ραδιόφωνα παίζονταν οι Βίσση - Καρβέλας, Ρακιντζής - Αρβανίτη, Πωλίνα, Μαντώ, Μπίγαλης, Κορκολής. Ως γνωστόν, όταν κάποιος είναι hot, αφουγκράζεται απλά τι κάνει ο άλλος, ο φαινομενικός ανταγωνιστής του. Έκρινες εσύ αν είσαι κοντά τους, αν το έργο σου είναι υποδεέστερο ή ανώτερο, μέχρι εκεί όμως. 
Θα φαινόταν κουφό να σου έγραφε εσένα δίσκο ο Καρβέλας και αντίστοιχα ο Ρακιντζής στη Βίσση;
Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Κοίταξε, τα πάντα είναι θέμα ενέργειας. Τι ενέργεια μπορούσα νά'χω εγώ με τον Καρβέλα που έμπαινε και έδινε μια - γκαπ - και κοπάναγε με τη μπότα του την πόρτα στα καμαρίνια; Είχε ένα χαριτωμένο προσωπικό στυλάκι, αλλά ποτέ δε βρέθηκα μαζί του επί προσωπικού, δεν είχα ανταλλαγή ενέργειας, όπως το ίδιο κι η Βίσση με τον Ρακιντζή. 
Πιστεύεις τόσο στην ενέργεια των ανθρώπων;
Μόνο!
Τι είναι ακριβώς η ενέργεια;
Ορίζει την επικοινωνία, την καλή, την κακή, τις συνεργασίες, τους έρωτες, τις καψούρες, τα χωρίσματα, μετά φεύγει, πάει κάπου αλλού. Η ενέργεια μπαινοβγαίνει, πηγαινοέρχεται.
Σκεφτήκατε ποτέ να επισημοποιήσετε με γάμο τη σχέση σας με τον Ρακιντζή;
Ήταν μικρές οι ενέργειες πάνω σ' αυτό το κομμάτι, δε φτάναμε ως εκεί. Εγώ κάθε άντρα που έχω ερωτευθεί, ήθελα να είναι ο πατέρας των παιδιών μου, γιατί αυτή είναι και η φύση της γυναίκας, να ακούει το βιολογικό ρολόι, το τσιπάκι πού'χει μέσα της. Μετά όμως κάτι πάει στραβά, υπάρχουν συγκρούσεις και χωρίζεις.
Σε στενοχωρεί που δεν έγινες μητέρα;
Όχι πια. Το έχω επεξεργαστεί πάρα πολύ. Προσπάθησα δυο φορές να κάνω εξωσωματική γονιμοποίηση σε λίγο μεγάλη ηλικία με έναν τύπο που ήμουν μαζί του. Νιώθω ευτυχής που συναίνεσα μ' έναν άνθρωπο να προβούμε σ' αυτό το βήμα. Θα είχα πρόβλημα αν δεν έβρισκα έναν άνθρωπο, αν έλεγα: ''Ρε πούστη, κανείς δε βρίσκεται να με γκαστρώσει; Έλεος πια! Τόσο άχρηστη είμαι;'' Εμπράκτως θα σου εξηγήσω γιατί δεν είχα πρόβλημα: Είχαμε καταψύξει σπέρμα και ωάρια. Τη δεύτερη φορά που δεν μας προέκυψε, του είπα μετά από λίγους μήνες: ''Σε πειράζει να μην κάνουμε άλλη απόπειρα; Θα ξενερώσεις; Θα μείνεις μαζί μου χωρίς παιδί; Εγώ έχω ξενερώσει, άσ'το, που να τρέχουμε;'' Μου απάντησε: ''Δεν με νοιάζει, αρκεί να είμαι μαζί σου''. Βέβαια, μετά χωρίσαμε και μ' αυτόν για άλλους λόγους. Ήταν επιλογή μου να πω στοπ στο θέμα μητρότητας. 

Πότε ήρθε η περίοδος που είδες την καριέρα σου να πέφτει σε τέλμα;
Μπλόκαρα όταν άνθισε το λαϊκό το ντιριντάχτα, το σκυλοπόπ. Έκανα σκυλοπόπ γιατί μόνο απ' αυτό ζούσα, δεν είχα άλλη πηγή εισοδημάτων. Δηλαδή ενώ το '93 έκανα Παπακωνσταντίνου, το '95 ακολούθησαν η πίστα - Ρόκος,  το '96 Σφακιανάκης και το '99 Τερλέγκας! Το τερμάτισα μέσα σε μια οχταετία! Φαινόταν ότι θα επικρατήσει το σκυλοπόπ κι εκεί ήταν που είπα: ''Πόσο πιο χαμηλά θα πέσεις, παράτα τα, γάμησε το, βρες ένα μαλάκα και παντρέψου και τράβα στην Ανάβυσσο να κάνεις την αγρότισσα και να κοιτάς τη θάλασσα! Γαμώ! Ζωάρα!''...Φαντάσου! Απ' τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στον Βασίλη Τερλέγκα! Δεν ξέρω αν ήταν πτώση, αυτό που ξέρω είναι ότι η μετάβαση της μόδας απ' το ποπ στο σκυλοπόπ με μπλόκαρε, θα πνιγόμουν μεσ' στα καταγώγια. 
Βέβαια, καλός είναι και ο Τερλέγκας στον τομέα του. 
Δε με νοιάζει. Δε με αφορά όλο αυτό. Δε με ένοιαζαν οι κοιλαράδες που ζητάγανε τα κοριτσάκια στα τραπέζια τους κι εδώ αναφέρομαι στους θαμώνες. Υπήρχαν καλές φωνές ανάμεσα σ' αυτά τα κορίτσια στα σκυλάδικα που πήγαν χαμένα, αφού δεν είχαν ένα περιβάλλον να τα στηρίξει.
Άρα έζησες τον κόσμο της λούμπεν νύχτας. 
Κοίταξε, κονσομασιόν δεν έκανα ποτέ, αλλά μην ξεχνάς και κάτι: Εγώ ήμουν η Αρβανίτη, μπήκα κάπως σαν κατάσκοπος στον κόσμο αυτό. Δε θα τολμούσε κανείς να με αγγίξει, ήμουν τυχερή. Δε σημαίνει ότι δεν έβλεπα τι γινόταν με τους άλλους. Δεν είδα ούτε πυροβολισμούς, ούτε διακίνηση ναρκωτικών, απλά εισέπραττα την κακή ενέργεια να κοιτάνε το μπούτι και το ντεκολτέ σου. Μάθαινα, διδασκόμουν. Ήδη ζούσα στην Ανάβυσσο. Πήγα εκεί χωρίς να κάνω κάτι καλλιτεχνικό και έβγαζα χαρτζιλίκια από τους δίσκους μου. 
Γιατί χαρτζιλίκια; Δεν έβγαλες λεφτά από πλατινένιους δίσκους θες να μου πεις;
Κοίταξε, εγώ τότε δεν τα φρόντιζα τα συμβόλαια μου. Θεωρούσα ότι έπρεπε να λέω και ευχαριστώ σε όποιον με ζητούσε για να υπογράψει μαζί μου. Αισθανόμουν ευγνωμοσύνη εις βάρος της εργασίας μου, εφόσον κάποιοι θησαύριζαν απ' αυτό όλο. Ήμουν τρομερά ανασφαλής επ' αυτού. Και μόνο που μου ζητούσαν συμβόλαιο, ένιωθα ότι με ξεχώριζαν από πλήθος. Και δεν είχα μάνατζερ καριέρας, που έχει τεράστια διαφορά απ' τον συναυλιακό ατζέντη. Πορευόμουν μόνη μου.
Δεν είχες όμως τον Ρακιντζή που σ' αγαπούσε να σε προσέχει;
Όταν χωρίσαμε με τον Μιχάλη κάναμε πέντε χρόνια να ξαναμιλήσουμε. Μην κοιτάς τώρα που πίνουμε ρακές και πάμε βόλτες. Όταν είσαι πιτσιρίκι, έχεις τον εγωισμό σου παραμάσχαλα, είναι και πάλι ενεργειακό το θέμα. Όταν χαλαρώσει το ερωτικό μετά από χρόνια, φεύγουν τα απωθημένα, μιλάς πάλι για μουσική, γνωρίζεις έως και τις σχέσεις του πρώην σου.
Αυτό έγινε και με τον Ρακιντζή;
Ε, ο Μιχάλης έχει γνωρίσει αρκετές σχέσεις μου μέσα στα χρόνια. Εγώ μόνο δύο δικές του, μεταξύ αυτών και την τωρινή του που είναι μαζί 20 χρόνια, την Κωνσταντίνα Στεφανοπούλου που παρουσίαζε το ''Τρία δύο ένα'' στον ΑΝΤ1. Κούκλα! 
Είσαι των σύντομων ερώτων;
Κρατάνε τρία - τέσσερα χρόνια οι έρωτες μου συνήθως.
Πόσο κράτησε το διάστημα αποχής σου από τα καλλιτεχνικά δρώμενα;
Πολλά! Ούτε άκουγα τους δίσκους μου, ούτε μου άρεσε να ακούω τα κομμάτια μου τυχαία και να με κοιτάνε όλοι. Αυτό δεν μου άρεσε ούτε τότε που ήμουν hot. Νρεπόμουν και βαριόμουν να μ' ακούω. Εντάξει, πλέον άμα ακούω κάπου τα ''Καλοκαίρια'', χαμογελάω. Είναι φανταστικό κομμάτι. 

Θέλω τώρα να μου πεις την ιστορία πίσω από το ''Μη μου μιλάς για καλοκαίρια''. 
Όταν η εταιρεία πρότεινε του Μιχάλη να μου γράψει το δεύτερο δίσκο μου, αυτός σκέφτηκε: ''Δεν της δίνω και τίποτα ν' ακούσει απ' την καβάτζα μου; Μη γράψω δέκα, να γράψω έξι τραγούδια''. Πραγματικά, μου έβαλε και άκουσα από κασετούλα το ''Μη μου μιλάς για καλοκαίρια'' σε μορφή demo με τη φωνή του και το πιάνο του και έπαθα πλάκα. Δεν του είπα τίποτα, όμως, φοβούμενη μην το κρατήσει για τον εαυτό του ή μάλλον δεν έδειξα τον ενθουσιασμό μου. Εντάξει, η βλάχα η πονηρή (γέλια). Μου τηλεφώνησε και του είπα: ''Ωραία τα κομμάτια, αλλά μήπως να δοκίμαζα εκείνο που μιλάει για καλοκαίρια;'' Κάτι κατάλαβε ο Μιχάλης! Μου κάνει: ''Μάλιστα! Λοιπόν, αυτό θα έρθεις να το δοκιμάσεις, να σε ακούσω πως το λες και άμα μου αρέσει, πες το''! Πέρασα από οντισιόν, εκεί με έφτασε το κάθαρμα (γέλια). Εννοείται πως έλιωσα στις πρόβες να το λέω πριν πάω στο στούντιο κι όταν μ' άκουσε, απλά μου είπε ''Δικό σου''! 
Ήταν άμεση η επιτυχία του κομματιού;
Αμεσότατη! Θυμάμαι το είχα πρωτοτραγουδήσει σε ένα σόου σε εκπομπή της Ρούλας Κορομηλά στην ΕΡΤ1 λίγο πριν βγει ο δίσκος. Ήταν μαζεμένη εκεί σύσσωμη η ποπ σκηνή της εποχής. Δε θα ξεχάσω τα vibes που είχα εισπράξει σε εκείνη την πρώτη παρουσίαση του. Δεν ξέρω τι σκέφτηκαν οι άλλοι συνάδελφοι μου, ένιωσα όμως τις δονήσεις και τα κύματα στο κορμί μου.
Άκουσες καλά σχόλια;
Δε θυμάμαι. Όλοι ήμασταν στο τρέξιμο. 
Πως ήταν να σ' ακούς απ' όλα τα ραδιόφωνα;
Εντάξει, ωραία ήταν, καλά. Τότε αν θες με την αλαζονεία της νιότης δεν έδινα και μεγάλη σημασία. Τώρα είμαι τρελαμένη και αγχωμένη με τα πράγματα που κάνω. Και σκέψου ότι το ''Αλαβαρντάχαλα'' έχει μια βδομάδα που κυκλοφορεί χωρίς νά'χει κάνει κάποια επιτυχία! Η αγορά έχει συρρικνωθεί και ο παραγωγός πρέπει να ψηθεί τι θα προβάλλει από το ραδιόφωνο. Τώρα βάζει τη Μποφίλιου σαράντα φορές, τότε θα την έβαζε δέκα για ν' ακουστούν και οι άλλες φωνές.
Ποια η άποψη σου, αλήθεια, για τη Νατάσσα Μποφίλιου;
Έχει ένα πάθος για τη δουλειά της, ένα πάθος στην ερμηνεία της. Ώρες - ώρες είναι τόσο έντονο αυτό το πάθος της, βέβαια, που πάει να καεί, αλλά το ξέρει και το σώζει. Νομίζω ότι το πάει πολύ καλά! 
Ποιους καινούργιους καλλιτέχνες θα ξεχώριζες; Τη Γιώτα Νέγκα, ας πούμε;
Αυτή τη θεωρώ θεά, είναι φτασμένη τραγουδίστρια, έχει ''φύγει''. Τη Μαρίνα Σάττι οπωσδήποτε στο χώρο της σύγχρονης ποπ, τη Monika με το ''Over the hill'' λίγο παλιότερα. Μου αρέσει ο Λόλεκ που έχει εμβαθύνει και ανήκει στο δικό του κόσμο, είναι εξαιρετικός.
Πριν πάμε στο ''Αλαβαρντάχαλα'' θέλω να πούμε και για το ντουέτο σου με τη Bonnie Tyler, δεν ήταν και μικρό πράγμα στην καριέρα μιας Ελληνίδας ποπ τραγουδίστριας. 
Το κομμάτι αυτό ήρθε δύο χρόνια πριν το ντουέτο του Ρακιντζή με τον Ian Gillan των Deep Purple. Η σκέψη ήταν και πάλι του Μιχάλη να στείλουμε σε κασέτα ένα τραγούδι στη Bonnie Tyler που θα'ρχόταν στην Ελλάδα για κάτι γυρίσματα και που ανήκε στην ίδια εταιρεία με μένα. Το κάναμε, το έλαβε, της άρεσε και είπε ότι θα το τραγουδήσει. Τόσο απλά. Μπήκε στο στούντιο Sierra κι εγώ μαζί της ψαρωμένη με κάτι τσάτρα - πάτρα αγγλικά. Οι στίχοι στα αγγλικά ήταν του Τέρη Σιγανού και οι ελληνικοί δικοί μου. Φοβερή τύπισσα η Bonnie Tyler! Ήρθε και με είδε μάλιστα στο μαγαζί που τραγουδούσα. Ξέρεις τι παθαίνει ο άνθρωπος σε πράγματα που είναι πέρα απ' τη φαντασία του; Σοκ! Κάτι που να μη μπορείς να το επεξεργαστείς. Τώρα ζω το μεγαλείο εκείνης της συνεργασίας μου με τη Bonnie Tyler. Ξέρεις τι άλλο συνέβη, καρμικό θα το έλεγα; Επικοινώνησε κάποιος από Αγγλία μαζί μου ότι συλλέγει σπάνιο υλικό της Bonnie Tyler και πως μου φαίνεται αυτό και να τους δώσω συνέντευξη. Το Νοέμβριο, λοιπόν, θα κυκλοφορήσει μια συλλογή της Tyler στην Αγγλία που θά'χει το ''Πεθαίνω στην ερημιά'' κι από κάτω το ''Total eclipse of the heart''. Τι άλλο να θέλω απ' τη ζωή μου;
Είχατε καμία επαφή μετά;
Όχι, δεν την ξανάδα. Πρόσφατα, όμως, κάποιοι φίλοι μου πήγαν και την είδαν σε συναυλία της στο Λονδίνο. Τους είχα πει να της δώσουν χαιρετίσματα. Πάει, λοιπόν, ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος Δίλζας για αυτόγραφο και της λέει: ''Η Σοφία Αρβανίτη που κάνατε εκείνο το ντουέτο στην Ελλάδα σας χαιρετάει''. Και κάνει η Bonnie: ''Ουάου, the desert is in your heart''. Λέω μετά του φίλου μου ''Δεν μπορούσες ένα βιντεάκι να τραβήξεις;''

Τον Gillan τον είχες γνωρίσει;
Όχι, γιατί είχαν ήδη χωρίσει οι δρόμοι μας με του Μιχάλη. Θυμάμαι όμως μια συναυλία των Deep Purple στην Αθήνα που είχαμε πάει με τον Μιχάλη και κάτσαμε στο backstage με το συγκρότημα! Ήταν εμπειρία μεγάλη!
Θεωρώ πάντως πιο επιτυχημένο το δικό σου ντουέτο. Και για να εξηγηθώ, θα περιμέναμε κάποιοι τον Gillan να συνεργαζόταν με τον Πουλικάκο ξερωγώ παρά με τον ''εμπορικό'' ποπά Ρακιντζή.
Ήταν και ψιλοτσιφτετέλι εκείνο το κομμάτι. Εντάξει, δεν υπήρχε κι αυτό, ο Ian Gillan από τους Deep Purple να κάνει ντουέτο στην Ελλάδα! Φυσικά το καταλαβαίνω αυτό που λες, υπήρχαν και υπάρχουν στεγανά - τώρα κι αν υπάρχουν! Εγώ θα περίμενα έναν καλλιτέχνη διεθνούς εμβέλειας με εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων να μη σκεφτεί ότι θα κάνει ντουέτο με έναν καλλιτέχνη που τον ξέρουν δέκα εκατομμύρια άνθρωποι σε μια μικρή μεριά του πλανήτη. Το ίδιο που ίσχυε και για μένα με τη Bonnie Tyler. Είναι δηλαδή ασύγκριτα τα μεγέθη. Δεν σκέφτηκα γιατί έκανε ο Gillan ντουέτο με τον Μιχάλη και όχι με έναν ''έντεχνο'' ή πιο ροκά. Κι όμως, είδες πως δονείται η ψυχή ενός ανθρώπου που έχει ζήσει όλο το ροκ εν τη γενέσει του στη συνεργασία του με έναν άλλο καλλιτέχνη; Σημειωτέον, εγώ τότε όλους αυτούς δεν τους άκουγα, τον Πουλικάκο ή τον Σιδηρόπουλο, μετά τους ανακάλυψα. Άκουγα κατά κόρον το ξένο ροκ, είχα τρέλα με τους Bad Company, τους Pink Floyd και τους Queen. 
Ήσουν μέρος των 90s με το κωστοπούλειο life-style που εν πολλοίς ευθύνεται για τα σημερινά χάλια μας. Το πιστεύεις αυτό που λέω;
Τι πάει να πει αν το πιστεύω; Αφού έτσι είναι! Έχει καμιά σημασία αν το πιστεύω εγώ; Με χρησιμοποίησαν και τους χρησιμοποίησα για να κάνω εγώ το μικρόκοσμο μου, να κάνω την ποπ σταρ - σταρλετίτσα - μουνίτσα, που θα φύγει απ' τη γειτονιά τη μικρασιατική με τα φτωχαδάκια και θα την κάνει για κάπου καλύτερα. Αυτό...
Έτσι θα έκρινες την εποχή εκείνη;
Ναι και θα μπορούσα να έχω ακόμα καλύτερη τύχη αν το σύμπαν μου έφερνε πιο ψαγμένα παρεάκια. Μπορεί να τά'χα κονομήσει και να μην τά'χα παρατήσει ποτέ. Μπορεί να ερωτευόμασταν μ' ένα κουλτουριάρη και να μετέβαινα στη σκηνή αυτή, που ούτως ή άλλως την είχα μέσα μου. 
Ναρκωτικά πήρες ποτέ;
Έχω δοκιμάσει, αλλά όχι στη φάση να αγοράσω. Στη φάση να μην τους τη σπάσω το έκανα, να με παίρνουν τα ντουμάνια για να μη με λένε ξενέρωτη. Είμαι άνθρωπος της έρευνας εγώ, του πειραματισμού, αλλά ευτυχώς όχι των βαρέων καταχρήσεων.
Έπινες ποτέ, πίνεις;
Εντάξει, κοινωνικά. Έχω πιει για να ξεχάσω.
Έναν έρωτα;
Πολλούς, παιδί μου! Έχω πιει. 
Άρα θα σε εξέφραζε εκείνο το τραγούδι της Βίσση, το ''Δε θέλω να ξέρεις'' που σερνόταν η φουκαριάρα με ένα μπουκάλι στο χέρι...
Όχι και τόσο. Το συγκεκριμένο κομμάτι δεν μ' αρέσει σε αντίθεση με το ''Όταν πίνει μια γυναίκα'' (σ.σ. τραγουδάει όλη την πρώτη στροφή). Αυτό με εκφράζει πάρα πολύ!
Είσαι πολιτικοποιημένη;
Εδώ πέρα έχουμε χάσει το μπούσουλα, έχουμε ένα πόλεμο από παντού, κυρίως από την Ευρώπη. Ούτε ο Τσίπρας τα κατάφερε να ξεφύγουμε, ούτε οι προηγούμενοι, ούτε οι προπροηγούμενοι. Τι σημαίνει τελικά να είμαι πολιτικοποιημένη; Είμαστε σε ένα γκρεμό κι άμα τολμήσεις να μιλήσεις για Ελλάδα και για πατρίδα, σε λένε χρυσαυγίτη. Το καταλαβαίνεις ότι και σ' αυτό μας έχουν ρίξει επίτηδες για να έχουμε ουδετερότητα στις απόψεις μας;
Μόνο που σ' αυτό φταίει η δράση της Χρυσής Αυγής, όχι οι κακοί ξένοι δανειστές. 
Γιατί, ποιοι τη βοηθάνε τη Χρυσή Αυγή για να είναι αυτό που είναι; Το σύστημα, οι κυβερνήσεις που τη χρησιμοποιούν.
Στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας ανόδου της ακροδεξιάς.
Με τρομάζει όλο αυτό με μεμονωμένες πράξεις, βιαιοπραγίες και απώλειες ζωών που γίνονται μέσω δράσεων των ανθρωπόμορφων φασιστοειδών. Δε νομίζω ότι θα γίνει κάτι περαιτέρω, είναι κι αυτό ένα ''balance'' για να γίνεται το χάσιμο, να δημιουργείται ένα χάος μεταξύ των ανθρώπων. Ούτε το ΚΚΕ δέχεται να κυβερνήσει, ούτε φυσικά η Χρυσή Αυγή πρόκειται να κυβερνήσει - θέλω να πιστεύω.
Και ποιο θα ήταν το ιδανικό πολιτικό σύστημα για σένα;
Δεν υπάρχει, μόνο αν έρθει ένας Μεσσίας στον πλανήτη και αναγεννηθούν τα πράγματα. Πλέον δε δηλώνω αριστερή, παλιά ήμουν πιο πολύ. Τώρα καταλαβαίνω ότι κι εκεί είναι ''βαβά'' η δουλειά. Είναι δυνατόν να θέλουν απλά να πιέζουν και όχι να κυβερνήσουν;
Πες μου τώρα, τι θα πει Αλαβαρντάχαλα;
Δε μπορώ να σου πω...
Γιατί;
Έτσι! Δε μπορώ να κρατήσω κάτι για μένα;
Ελεύθερα. Το Αλαβαρντάχαλα άλλωστε τείνει να γίνει λίγο η λέξη που αντικατοπτρίζει το μπάχαλο στη χώρα μας.
Μέσα! Όταν είπα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που τον πέτυχα σ' ένα μπαρ πώς του φαίνεται ο τίτλος ''Αλαβαρντάχαλα - Τραγούδια των καιρών'', έκανε: ''Πως, Αλαβαρντάχαλα; Έλα, ρε Σοφούλα, μ' αρέσει πολύ''! Τρελάθηκα! Εγώ όμως το προχώρησα τον επόμενο καιρό κι έπρεπε να δώσω μια υπόσταση σ' αυτό. Αποφάσισα να λέω ότι η Αλαβαρντάχαλα είναι η παιδική μου ψυχή που δεν επαναπαύεται και που όταν πέσει στα χαμηλά, βρίσκει τη δύναμη και ξανασηκώνεται.
Μόλις μου είπες αυτό που θα κράταγες για σένα.
Είπες εσύ την πρώτη έννοια κι εγώ έδωσα μια δεύτερη που οφείλω να λέω όταν με ρωτούν οι συνάδελφοι σου.
Καλώς, ok! Πόσο καιρό είχες να κάνεις δίσκο;
Είχα κάνει ένα δίσκο το 2009 με τίτλο ''Ρετούς'', που τον άκουσα εγώ και οι φίλοι μου γιατί ενώ ήταν παραγωγή χρηματοδοτημένη από μια μικρή εταιρεία, δεν έκανα τίποτα για να επικοινωνήσω το υλικό. Μουσικές έγραψαν διάφοροι, ο Πόλυς Πελέλης, ο Γιάννης Μιχαήλ, ο Ανδρέας Λάμπρου. Στίχους έγραψα και εγώ.

Και πάμε εδώ να πούμε κάτι που είπαμε στην αρχή της κουβέντας μας, το έντονο αυτοβιογραφικό στοιχείο στα τωρινά τραγούδια σου.
Αντί να με ρώταγες ένα δίωρο για όλα αυτά, θα έβαζες μόνο τους στίχους από την ''Παλιοσκυλού''. Όλη μου η ζωή μέσα από λίγες λέξεις!
Το εν λόγω τραγούδι για μένα παρουσιάζει κι άλλο ενδιαφέρον, το ότι τη μουσική έγραψε ο Ανδρέας Κατσιγιάννης της Εστουδιαντίνας Μαγνησίας, στενός συνεργάτης του Γιώργου Νταλάρα.
Έχω μεγαλεπίβολα σχέδια, γιατί αγαπώ τη ζωή και τη μουσική κι ήξερα ότι ο στίχος μου αξίζει για να κάνει έναν Ανδρέα Κατσιγιάννη να μου γράψει ένα μόνο τραγούδι ενώ έκανε ολόκληρο το δίσκο του Νταλάρα! Εγώ φυσικά τον προσέγγισα και τον κυνήγησα, γιατί δεν είχε χρόνο. Παρόλα αυτά το έκανε και είμαι πάρα πολύ χαρούμενη γι' αυτή τη συνεργασία μας. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ που δεν γύρισε την πλάτη στο στίχο μου. Το ίδιο και τη Ζωή Τηγανούρια που μου έγραψε σε στίχους του Σταμάτη Μεσημέρη, του ροκά που δεν είναι στη ζωή. Σημαντική ήταν κι η συνεργασία μου με τον μεγάλο κιθαρίστα Πάνο Αρβανίτη - δεν είμαστε συγγενείς, πρόκειται για συνωνυμία - ενώ δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω ότι στην ουσία με παρακίνησε για όλη τη δουλειά ο Δημήτρης Λιόλιος. Μαζί καθόμασταν κι ακούγαμε demo, του έλεγα ''Δες ένα στίχο που έγραψα''. Έτσι γεννήθηκε ο δίσκος, με τον Λιόλιο και μετά πήγα στους υπόλοιπους. 
Υπάρχει και μια συγκινητική αναφορά στη Ρένα Κουμιώτη στους στίχους που έγραψες.
Είναι φίλη μου, τη λατρεύω! Μεγάλη τραγουδίστρια ειν' αυτή! Μιλάμε καμιά φορά αργά τη νύχτα στο facebook (γέλια)
Ωστόσο με το κομμάτι ''Fuck them all'', το πολιτικό σου σχόλιο είναι σαφές.
Και το ''Αντέχει το καράβι'' θα χαρακτηριζόταν πολιτικό τραγούδι - αυτό κι αν είναι πολιτικό! Το ''Fuck them all'' το άκουγα στο YouTube με τη Mylene Farmer που το τραγουδούσε σε εκείνα τα φοβερά στάδια. Ήταν το αγαπημένο τραγούδι του συνεργάτη μου, του μουσικού Δημήτρη Κίκλη, που με φανάτιζε όταν τ' ακούγαμε παρέα. Ξεσηκώθηκα όταν είδα τι έλεγε στα γαλλικά και έκατσα κι έγραψα ελληνικούς στίχους σε ελεύθερη μετάφραση. Πήραμε την άδεια και το κομμάτι βγήκε.
Μίλησε μου και για τη διασκευή στα ''Έρημα κορμιά'' του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Δική σου επιλογή ήταν;
Το κομμάτι αυτό το λατρεύω και το άκουγα για χρόνια με τη Μελίνα Κανά, όπως και πιο μετά με τη Μάρθα Φριντζήλα και με τη Ματούλα Ζαμάνη.  Εννοείται πως άκουγα γενικά τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Κάποια στιγμή ένας συνεργάτης μου στο στούντιο ''Πολυφωνική'' είχε μαζί του μερικές ροκ διασκευές σε τέτοιου ύφους κομμάτια. Με έφερε επαφή με τον Αλέξη Τσελίκη που είχε φτιάξει τα ''Έρημα κορμιά''. Μου άρεσε πολύ ενορχηστρωτικά, το τραγούδησα, το στείλαμε στον δημιουργό και έδωσε την άδεια.
Μίλησες καθόλου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου;
Όχι. Θα ήθελα πολύ, αν και έχω ακούσει ότι κάνει ένα δίσκο με τον Σωκράτη Μάλαμα αυτόν τον καιρό.
Τελευταία ερώτηση: Είπες στην αρχή ότι θα ήθελες να αφήσεις κάτι πίσω σου. Πέραν αυτού, δεν είναι και μία απόπειρα - πετυχημένη κατά τη γνώμη μου - για να απεγκλωβιστείς απ' την ποπ εικόνα των 90s που σε έχει ταυτίσει ο πολύς κόσμος;
(σκέφτεται) Ο κόσμος έχει δίκιο γιατί αυτό ξέρει. Εντέλει εγώ αυτό που θέλω να κάνω είναι να αποκαλύψω σκέψεις και πτυχές της προσωπικότητας μου που δεν μου είχε επιτραπεί τότε να εκφράσω για πολλούς λόγους που αναλύσαμε. Οι συγκυρίες με έφεραν εδώ και έβαλαν γερές πλάτες οι συνεργάτες μου χωρίς κανένα οικονομικό όφελος. Όλα έγιναν εκ των ενόντων και είναι μια καλή ευκαιρία να πω στον εαυτό μου - και σε όποιον άλλο μπορεί να το δει - ότι εγώ μπορώ και κάτι άλλο. Είμαι κι αυτό, ρε παιδιά, sorry, δεν είμαι μόνο εκείνο!
Σοφία Αρβανίτη, σ' ευχαριστώ πολύ! Καλοτάξιδο το CD σου!
Εγώ ευχαριστώ! Τέτοια συνέντευξη - Μπεν Χουρ δεν έχω ξαναδώσει ποτέ!

 * Το CD της Σοφίας Αρβανίτη, ''Αλαβαρντάχαλα - Τραγούδια των καιρών'' κυκλοφορεί από τη Rain Music, το δισκογραφικό label του Βασίλη Παπακωνσταντίνου
** Η Σοφία Αρβανίτη και η μπάντα Από την πόλη έρχομαι (Γιώργος Πανταλός, Αλέξανδρος Γκινάλας, Γιώργος Κατσαμάκης) εμφανίζονται την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου στη μουσική σκηνή ''Ρότα''