σχόλιο-για-τον-κινηματογράφο-αλλοτινών-καιρών

Το σατιρικό Αλαλούμ γυρίστηκε στις αρχές των 80s και ο δημιουργός του, ο ευφυής Χάρρυ Κλυνν, ταυτίστηκε απόλυτα με τον φίλο του, τραγουδοποιό Διονύση Σαββόπουλο, ο οποίος την ίδια εποχή, στα Τραπεζάκια έξω, μιλούσε για σκηνοθέτες που έπνιξαν στα χασμουρητά μια ολόκληρη γενιά. Ως φαίνεται, ο κινηματογράφος αποτελούσε ακόμη ένα ζωντανό κύτταρο σ' αυτόν τον τόπο, κοινωνικό και όχι κατ' αποκλειστικότητα πολιτιστικό. Ενώ σήμερα, ποιος ασχολείται, έστω και εν είδει σάτιρας; Ως και ο Τεό έγινε trendy- οι πρεμιέρες του δίνονται στο Μέγαρο- την ίδια στιγμή που ο Βούλγαρης διανέμεται στα Village και οι ταινίες του Παναγιωτόπουλου προμοτάρονται από τις glamour Νύχτες Πρεμιέρας. Τότε, όμως, το Μελόδραμα γινόταν...Μελόπραμα και οι ατάκες έπεφταν σαν το χαλάζι. Σαν κι αυτές που πετάει στο απόσπασμα του Αλαλούμ ο γυφτόμαγκας, υπενθυμίζοντας πως άμα το έργο ρίξει φινάλε πρέπει να τη σακουλευτείς μόνος σου τη δουλειά, πού την πάει ο μεγάλος! Ούτω πως και αι ταινίαι τέχνης!